[Sunnysunnysunny]

గత కొన్ని రోజులుగా అంజలి ముఖంలోని అలసట రేఖలు మరింత ముదురుగా మారడాన్ని అతను గమనించాడు. ఉదయం ఆమె అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, ఆమె కళ్ల కింద లేత నల్లటి వలయాలు స్పష్టంగా కనిపించేవి. ఆమె తన అలసటను చిరునవ్వుతో దాచినప్పటికీ, ఆమె జీవశక్తి, ఓపిక నిజంగా దెబ్బతిన్నాయని రాజ్  సూక్ష్మదృష్టి గల కళ్లకు అర్థమైంది.

"అమ్మ స్వయంగా డాక్టరే కదా, అయినా తన ఆరోగ్యాన్ని ఎందుకు ఇంత ప్రమాదంలో పెట్టుకుంటోంది?" అని రాజ్  తరచుగా తనను తాను ప్రశ్నించుకునేవాడు.

అతని మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు మెదిలాయి—ఇది ఏదైనా తీవ్రమైన ఒత్తిడా? లేక నేను అన్న మాటలకు అమ్మ బాధపడి, దాన్ని పట్టించుకోలేదా? అతను తన ఆత్మగౌరవం గురించి ఆలోచించాడు, కానీ ఆమె ఆరోగ్యం క్షీణించడాన్ని చూడలేకపోయాడు. ఒక్కసారి చెబితే సరిపోదని అతను గ్రహించాడు.

ఈ సాయంత్రం, కాలేజీ నుండి ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా, అతను ఒక గట్టి నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. మౌనం సమస్యను పరిష్కరించదని అతను గ్రహించాడు. ఒక కొడుకుగా, ఈ రోజు తన తల్లికి సరైన మార్గం చూపించలేకపోతే, అతను తనను తాను ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేకపోవచ్చు.

"ఈ రోజు నేను మళ్ళీ ఆమెతో మాట్లాడాలి. నేను ఎంత సంకోచించినా, వాతావరణం ఎంత ఇబ్బందికరంగా మారినా, ఈ 'పద్ధతి' ఆమె ఆరోగ్యానికి మంచిది కాదని నేను ఆమెకు వివరించాలి."

ఇంటికి రాగానే, అతను వంటగదిలో అంజలి తన సాయంత్రపు టీ తయారుచేసుకుంటూ ఉండటాన్ని చూశాడు. ఆమె అలసిపోయినట్లు కనిపించింది, మరియు నొప్పితో ఉన్నట్లుగా తన మెడను కొద్దిగా కదిలించింది. రాజ్  తన బ్యాగ్‌ను సోఫాపై పెట్టి, ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. నిన్నటి పాల సంబంధిత సంభాషణ కంటే నేటి సంభాషణ మరింత తీవ్రంగా మరియు సూటిగా ఉంటుందని అతను మానసికంగా సిద్ధమయ్యాడు. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు మరియు రాజ్  కిటికీ పక్కన నిలబడి, మర్యాద మరియు ఆప్యాయతల మధ్య ఉన్న వారధిని మరోసారి దాటి తన తల్లితో మాట్లాడటానికి సరైన క్షణం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. అది

రాత్రి భోజనం తర్వాత సమయం. నిన్నటి కంటే ఈ రాత్రి ఇంట్లో నిశ్శబ్దం మరింత భారంగా అనిపించింది. అంజలి బల్ల శుభ్రం చేస్తోంది, కానీ ఆమె కదలికలలో ఎప్పటిలాంటి చురుకుదనం లేదు. రాజ్  కూర్చునే ఉండిపోయి, తన తల్లి చేతిపై చేయి వేసి, ఆగమని సైగ చేశాడు.

"అమ్మా, దయచేసి కూర్చో. నేను నీతో చాలా ముఖ్యమైన విషయం గురించి మాట్లాడాలి," రాజ్  గొంతులోని దృఢత్వాన్ని అంజలి తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుంది.

రాజ్  కొన్ని క్షణాల పాటు ఆమె అలసిన కళ్ళలోకి మౌనంగా చూశాడు. "అమ్మా, గత పదిహేను రోజులుగా నేను నిన్ను గమనిస్తున్నాను. నీ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోందని నీకు చెప్పాను, కానీ ఏమీ మారలేదు. నీ కళ్ళు, నీ అలసట... అన్నీ నువ్వు ఇంకా అదే దినచర్యలో కూరుకుపోయావని చెబుతున్నాయి. ఎందుకు అమ్మా? నువ్వే ఒక డాక్టర్వి; దాని పర్యవసానాలు నాకంటే నీకే బాగా తెలుసు."

మొదట అంజలి అతని చూపును తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ రాజ్  కళ్ళలో దాగి ఉన్న అపారమైన ఆందోళనను చూసినప్పుడు, ఆమె కుప్పకూలిపోయింది. ఆమె ఒక పెద్ద, బరువైన శ్వాస తీసుకుని, తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకుంది.

"రాజ్ ..." ఆమె గొంతు అలసటగా, వణుకుతూ ఉంది. "నేను దాన్ని అదుపులో ఉంచుకోగలనని అనుకున్నాను. మీరు చెప్పింది విన్న తర్వాత మానేస్తానని అనుకున్నాను. కానీ నిజం ఏమిటంటే..." ఆమె గొంతులో మాటలు ఇరుక్కుపోయినట్లుగా ఆగిపోయింది.

రాజ్  వైపు చూస్తూ, ఆమె నిస్సహాయంగా అంది, "నాయనా, ఇది ఇకపై నా ఇష్టం కాదు; ఇది ఒక వ్యసనంగా మారింది."

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అతను ఆ మాటలను ఊహించలేదు.

అంజలి కొనసాగించింది, "పగటిపూట ఒత్తిడి, ఒంటరితనం, ఆపై రాత్రిపూట నిశ్శబ్దం... మొదట్లో, అది కేవలం ఓదార్పు పొందే ఒక మార్గం. కానీ ఇప్పుడు, అది ఎప్పుడు ఒక బలవంతంగా మారిందో కూడా నాకు తెలియదు. నేను రాత్రి పడుకున్నప్పుడు, నా మనసు, 'వద్దు అంజలి, ఇది తప్పు, నీ ఆరోగ్యం క్షీణిస్తోంది,' అని చెబుతుంది, కానీ నా శరీరం వినడానికి నిరాకరిస్తుంది. నేను నన్ను ఆపుకోలేకపోతున్నాను, రాజ్ . నా మీద నాకే చిరాకు వస్తుంది, కానీ నేను ఈ విషవలయం నుండి విముక్తి పొందలేకపోతున్నాను."

అంజలి కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి—తన మనసు చేతిలో ఓడిపోయిన ఒక తల్లి కన్నీళ్లు. ఆమె ఒక విజయవంతమైన డాక్టర్, ఒక ఆదర్శ తల్లి,కానీ ఈ ఒక్క వ్యక్తిగత బలహీనత అతడిని లోపలి నుండి కుదిపేసింది.

ఆర్యన్‌కు ఇక కోపం పోయింది, కానీ తన తల్లి పట్ల ప్రగాఢమైన సానుభూతి కలిగింది. తన తల్లి ఏదో 'చెడు' బారిలో కాదని, ఒక 'వ్యాధి' బారిన పడిందని అతను గ్రహించాడు.

"అమ్మా, నువ్వు దాన్ని అంగీకరించావు, అదే అత్యంత ముఖ్యమైన విషయం," ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని రాజ్  అన్నాడు. "ఇది ఒక వ్యసనమైతే, మనం దానితో పోరాడదాం. నువ్వు ఒంటరివి కాదు. ఇప్పుడు దాన్ని ఆపడం నా బాధ్యత."

రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు. ఆమె కళ్ళలో అపరాధభావం, నిస్సహాయత అనే లోతైన భావాలు ఉన్నాయి. సలహాలు, ఉపదేశాల సమయం ముగిసిందని, ఇప్పుడు ఇద్దరూ కలిసి నిలబడాల్సిన సమయం అని అతను గ్రహించాడు. ఒక వైద్యుడే రోగిగా మారినప్పుడు, అతనికి మందుల కన్నా సంరక్షణే ఎక్కువ అవసరం.

రాజ్  ఒక్క క్షణం కూడా సంకోచించలేదు. అతను అంజలి చేతిని తన చేతిలో మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

"అమ్మా, ఒంటరితనంతో పోరాడటం అంత సులభం కాదు, ఇక ఏదైనా వ్యసనంగా మారినప్పుడు, సంకల్ప బలం కూడా విఫలమవుతుంది," అని రాజ్  ప్రశాంతమైన, నిబ్బరమైన స్వరంతో అన్నాడు. "రాత్రి నిశ్శబ్దం నిన్ను బలవంతం చేస్తుంది కాబట్టి నువ్వు నిన్ను నువ్వే ఆపుకోలేకపోతున్నావు. అందుకే, నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను."

అంజలి ఆమె వైపు ప్రశ్నించే చూపుతో చూసింది.

రాజ్  చిన్నగా నవ్వుతూ, "ఈ రోజు నుండి, నేను నీ గదిలో నీతో పాటే పడుకుంటాను. నేను చిన్నప్పుడు పడుకున్నట్లే," అన్నాడు.

అంజలి ముఖం ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. "కానీ రాజ్ ... నువ్వు ఇప్పుడు పెద్దవాడివి అయ్యావు, నీకు నీకంటూ ఒక స్థలం ఉంది... నా వల్ల నీ నిద్ర పోవడం నాకు ఇష్టం లేదు."

"అమ్మా, నీ ఆరోగ్యం కంటే నా నిద్ర ముఖ్యం కాదు," అని రాజ్  గట్టిగా చెప్పాడు. "నేను చిన్నప్పుడు భయపడినప్పుడు, నువ్వు నన్ను నీతో పాటు పడుకోబెట్టుకునేదానివి. ఈ రోజు, నీకు నేను కావాలి. నేను నీతో ఉన్నప్పుడు, నీకు ఒంటరిగా అనిపించదు. మనం మాట్లాడుకుందాం, పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుందాం, నువ్వు నిద్రపోయే వరకు నేను నీతోనే ఉంటాను. ఆ 'ఒంటరితనం' ముగిసినప్పుడే నీ ఈ వ్యసనం విచ్ఛిన్నమవుతుంది."

అంజలి కంటి నుండి ఒక కన్నీటి చుక్క జారి రాజ్  చేతిపై పడింది. తన కొడుకు తన గౌరవానికి భంగం కలగకుండా, తనను ఈ గందరగోళం నుండి బయటపడేయడానికి తనను తాను అంకితం చేసుకునేంత పరిణతి, జ్ఞానం సంపాదించాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

"దీనివల్ల నిజంగా ఏదైనా మార్పు వస్తుందని మీరు అనుకుంటున్నారా?" అని అంజలి మెల్లగా అడిగింది.

"తప్పకుండా వస్తుంది, అమ్మా," అని రాజ్  నవ్వుతూ, ఆమె చేయి పట్టుకుని నిలబడటానికి సహాయం చేశాడు. "రా, మన కొత్త దినచర్య ఈ రోజు నుండే మొదలవుతుంది. నువ్వు వెళ్ళు, నేను పాలు తెస్తాను."

ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఆ రాత్రి, రాజ్  తన దిండు తీసుకుని తన తల్లి గదిలోకి వెళ్ళాడు. ఆ బరువైన, ఉద్రిక్తమైన నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించడానికి అతను తేలికపాటి సంభాషణను ప్రారంభించాడు. అతను మంచం ఒకవైపు, అంజలి మరోవైపు పడుకున్నారు.

చాలా కాలం తర్వాత, తాను కోల్పోయిన భద్రత, సౌకర్యం అనే భావనను అంజలి పొందింది. తన బలహీనతల నుండి తనను రక్షించే ఒక సంరక్షకుడు ఇప్పుడు తనకు ఉన్నాడని ఆమెకు అనిపించింది. ఆ రాత్రి, గదిలో ఏడుపులు లేవు, అశాంతి లేదు; తల్లి కొడుకుల మధ్య కేవలం ఒక నిశ్శబ్ద సంభాషణ మాత్రమే ఉంది, అది క్రమంగా ప్రశాంతమైన నిద్రగా మారింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం, కిటికీలోంచి గదిలోకి తొలి సూర్యకిరణాలు ప్రసరించినప్పుడు, ఆమెకు ఎంతో ప్రశాంతమైన, పవిత్రమైన దృశ్యం కనిపించింది. ఎన్నో ఏళ్లుగా, అంజలి ఎలాంటి మానసిక భారం లేదా అలసట లేకుండా నిద్రలేచేది. గత పదిహేను రోజులుగా ఆమె ముఖంలో పేరుకుపోయిన బరువు పూర్తిగా తొలగిపోయింది.

అల్పాహారం బల్ల దగ్గర దృశ్యం భిన్నంగా ఉంది. అంజలి మామూలు పరాటాలు కాకుండా, రాజ్  ప్రత్యేకమైన పోహా మరియు అల్లం టీని తయారు చేసింది. ఆమె నడకలో ఒక కొత్త శక్తి కనిపించింది, మరియు ఆమె కళ్ళలో కోల్పోయిన మెరుపు తిరిగి వచ్చింది.

"ఈరోజు నేను చాలా గాఢంగా నిద్రపోయాను," అని అంజలి చిరునవ్వుతో చెబుతూ, ఆర్యన్‌కు ఒక కప్పు టీ అందించింది. ఆమె గొంతులో రాజ్  చాలా కాలంగా వినని ఒక రకమైన భావం ఉంది.

రాజ్  తన పోహాను తాగుతూ, "నిజంగానా, అమ్మా! మనం మాట్లాడుకుంటూ ఎప్పుడు నిద్రపోయామో కూడా నాకు తెలియలేదు. నువ్వు మెడికల్ కాలేజీ కథ చెబుతుంటే నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు గుర్తులేదు," అన్నాడు.

అంజలి ఒక కుర్చీ లాగి అతని ముందు కూర్చుని, "రాజ్ , నీకు తెలుసా, కేవలం ఒకరు తోడుగా ఉండటం వల్ల ఎంత మార్పు వస్తుందో నేను గ్రహించలేదు. రాత్రంతా నాకు ఒక్కసారి కూడా అసౌకర్యంగా అనిపించలేదు. నాకు చాలా తేలికగా అనిపిస్తోంది," అంది.

రాజ్  తన తల్లి చేతిని పట్టుకుని గంభీరంగా, "అమ్మా, నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఒంటరితనం అన్ని సమస్యలకు మూలం అని. ఇప్పుడు మనం కలిసి ఉన్నాం కాబట్టి, ఆ వ్యసనం నిన్ను తాకదు. ఈరోజు నీ ముఖం ఎంత తాజాగా ఉందో. క్లినిక్‌లోని రోగులు కూడా 'డాక్టర్ సాహిబా ఈరోజు చాలా సంతోషంగా ఉన్నారు' అని అంటారు," అన్నాడు.

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు. అల్పాహారం చేస్తూ, వారు పాత సమస్య గురించి కాకుండా, భవిష్యత్తు ప్రణాళికల గురించి మాట్లాడుకున్నారు. వారు విహారయాత్రకు ప్రణాళిక వేయడం ప్రారంభించి, కలిసి చదవగల పుస్తకాల గురించి చర్చించుకున్నారు.

తన కొడుకు తనను ఒక చెడు వ్యసనం నుండి కాపాడటమే కాకుండా, వారి సంబంధాన్ని గౌరవం, నమ్మకం గాఢంగా పాతుకుపోయిన స్థాయికి తీసుకువెళ్లాడని అంజలి గ్రహించింది.

రాజ్  తన టీ ముగించి, కాలేజీకి వెళ్ళడానికి తన బ్యాగ్ తీసుకున్నప్పుడు, అంజలి అతన్ని తలుపు వరకు సాగనంపింది. "సాయంత్రం త్వరగా రా, నీకు ఇష్టమైన ఖీర్ చేస్తాను," ఆమె ప్రేమగా అంది.

"తప్పకుండా, అమ్మా! మనం సాయంత్రం మళ్ళీ చాలా మాట్లాడుకుందాం," అంటూ రాజ్  వీడ్కోలు పలికాడు.

ఈరోజు వాతావరణంలో ఒక విభిన్నమైన మాధుర్యం ఉంది. ఆ ఇల్లు ఇకపై కేవలం నాలుగు గోడల కట్టడం కాదు, ప్రేమ మరియు వివేకం కలిసి సమస్త చెడును తరిమికొట్టిన ఒక సురక్షితమైన కోటలా ఉంది.

రాత్రి నిశ్శబ్దం మరోసారి తలుపు తడుతోంది, కానీ ఈరోజు ఆ నిశ్శబ్దంలో ఎలాంటి భారం లేదు. రాత్రి భోజనం తర్వాత, రాజ్  మరియు అంజలి వారి గదిలోకి వెళ్లారు. మసక నీలిరంగు రాత్రి దీపం గదిని ప్రకాశవంతం చేస్తూ, వాతావరణాన్ని ప్రశాంతంగా మరియు సురక్షితంగా అనిపించేలా చేసింది.

మంచం మీద పడుకుని, రాజ్  తన దిండును సర్దుకుని, "అమ్మా, ఈరోజు ఆ ఖన్నాజీ క్లినిక్‌కి వచ్చారా? తన అనారోగ్యం గురించి కంటే ఎప్పుడూ పక్కింటి వారి గొడవల గురించే ఎక్కువగా మాట్లాడే ఆయన?" అని అడిగాడు

. అంజలి పగలబడి నవ్వింది. అవును! ఈరోజు మరీ ఎక్కువైంది. అతనికి జలుబుగా ఉన్నా, వాళ్ళ ఇంటి ముందున్న ఆవిడ తన పూల కుండీలను కొంచెం ఎడమవైపుకి జరిపిందని నాకు వివరిస్తున్నాడు. కేవలం ఆ పూల కుండీల రాజకీయాల గురించే అరగంట సేపు గడిపాడు!

రాజ్ , ఖన్నాను అనుకరిస్తూ, చేతితో సైగ చేశాడు. "డాక్టర్, మీరు నాకు మందులు ఇస్తున్నారు, కానీ ఆ కుండలకు మీ దగ్గర ఏదైనా నివారణ ఉందా?"

ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు, గది మొత్తం నవ్వులతో దద్దరిల్లింది. ఆ నవ్వుల వెల్లువ పాత జ్ఞాపకాలన్నింటినీ, బరువెక్కిన భావనలన్నింటినీ కడిగివేసినట్లు అనిపించింది. అంజలి కళ్ళలో ఆనందపు నీళ్ళు నిండిపోయాయి. తను ఇంత నిశ్చింతగా చివరిసారిగా ఎప్పుడు నవ్విందో ఆమెకు గుర్తులేదు.

"నువ్వు అచ్చం మీ నాన్నలాగే ఉన్నావు, ఇలాంటి పిచ్చి విషయాలతో జనాలను ఎలా నవ్వించాలో నీకు బాగా తెలుసు," అని అంజలి తన దుప్పటిని చుట్టుకుంటూ అంది.

"అమ్మా, నవ్వడమే ఉత్తమమైన చికిత్స," అని రాజ్  కొంచెం గంభీరంగా కానీ ప్రేమగా అన్నాడు. "చూడు, ఇప్పుడు రాత్రి 11:15 అయింది, మనకు నిద్ర వస్తోంది. ఒత్తిడి లేదు, ఆందోళన లేదు. కేవలం మంచి జోకులు, నీ ఆ తీయని నవ్వు మాత్రమే."

అంజలి రాజ్  వైపు తిరిగి అతని తల నిమురుతూ, "ధన్యవాదాలు, రాజ్ . నన్ను మళ్ళీ నేనుగా మార్చినందుకు ధన్యవాదాలు," అంది.

"గుడ్ నైట్, అమ్మా. ఇప్పుడు కళ్ళు మూసుకో," అని రాజ్  లైట్ ఆర్పేస్తూ అన్నాడు.

"గుడ్ నైట్, బాబూ," అంటూ అంజలి ప్రశాంతంగా కళ్ళు మూసుకుంది.

ఆ చీకటి గదిలో ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా, గాఢంగా శ్వాస తీసుకుంటున్న ఇద్దరి శ్వాస మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఏ పాత వ్యసనం గానీ, ఒంటరితనం గానీ ఆ గడప దాటడానికి సాహసించలేదు. నిమిషాల వ్యవధిలోనే, ఇద్దరూ గాఢమైన, మధురమైన నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

వారం రోజులు అలా గడిచిపోలేదు. ఈ ఏడు రోజులు ఆ ఇంటికి ఒక పెను మార్పును తెచ్చాయి. ఒకప్పుడు తీవ్రమైన నిశ్శబ్దంతో, చెప్పలేని ఉద్రిక్తతలతో నిండిన ఆ ఇల్లు, ఇప్పుడు ఉదయపు టీ నవ్వులతో ప్రతిధ్వనిస్తోంది, రాత్రుల నిశ్శబ్దం స్థానంలో ప్రశాంతమైన నిద్ర వచ్చింది.

ఆ ఏడు రోజుల్లో, రాజ్ , అంజలిల బంధం ఒక కొత్త స్థాయికి చేరుకుంది. ఇప్పుడు అది కేవలం తల్లి-కొడుకుల బంధం కాదు, మాటలు చెప్పకుండా ఒకరికొకరు అండగా నిలబడే ఇద్దరు స్నేహితుల సహచర్యం.

కానీ అన్నీ రోజులు ఒకేలా వుండవు కదా ..