[Sunnysunnysunny]

పనిలో వారి కళ్ళు కలిసినప్పుడల్లా, మాటలు అవసరం లేని ఒక నిశ్శబ్ద సంభాషణ వారి మధ్య ఉండేది. రాజ్  తన తల్లి కష్టాన్ని, శ్రమను దగ్గరగా చూశాడు, అంజలి తన కొడుకు నిస్వార్థ సేవను గ్రహించింది.

క్లినిక్‌లో పని ఒత్తిడి తగ్గిన తర్వాత, వంటగది నుండి వచ్చే సువాసనలు, భోజన బల్లపై వరుసగా ఉన్న పళ్ళాలు ఆ రోజు అలసటను పోగొట్టడానికి సరిపోయాయి. అప్పటికి రాత్రి 9 గంటలయింది. అంజలి, రాజ్  కలిసి భోజనానికి కూర్చున్నారు. ఆ వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా, ఇంటిలాంటి శాంతితో నిండి ఉంది.

అంజలి రాజ్  పళ్ళెంలో వేడి పప్పు వడ్డించుకుని అతని ముందు కూర్చుంది. "ఈరోజు నువ్వు చాలా సహాయం చేశావు, రాజ్ . క్లినిక్‌లో ఇంత రద్దీని నువ్వు ఇంత సమర్థవంతంగా నిర్వహించగలవని నాకు తెలియదు. నిజం చెప్పాలంటే, ఈరోజు నాకు అలసట చాలా వరకు తగ్గింది." రాజ్

ఒక ముద్ద తిని నవ్వి, "అమ్మా, అందులో అంత గొప్పేముంది? నిజానికి, నువ్వు ఒంటరిగా ఇన్ని పనులు ఎలా చక్కబెడతావో ఈరోజు నాకు అర్థమైంది. ఎంతో మంది రకరకాల మనుషులు, వాళ్ళ సమస్యలు... అయినా నువ్వు అందరితో ఎంత ప్రశాంతంగా ప్రవర్తిస్తావో. నువ్వు నిజంగా ఒక 'సూపర్‌వుమన్' లాంటి డాక్టర్‌వి."

అంజలి మెల్లగా నవ్వింది. "సూపర్‌వుమన్ కాదు, అదొక బాధ్యత మాత్రమే. రోగి కోలుకున్నప్పుడు, అలసట అంతా మాయమైపోతుంది. కానీ అవును, ఈరోజు నువ్వు అక్కడ ఉండటం నాకు గొప్ప అండగా నిలిచింది."

వారి మధ్య సంభాషణ సరళంగా, లోతుగా సాగింది. రాజ్  తన కాలేజీ రోజుల కథలు చెప్పగా, అంజలి తన వైద్య వృత్తిలోని పాత జ్ఞాపకాలను పంచుకుంది. వారి సంభాషణ ఎంత తీవ్రంగా సాగిందంటే, రాత్రి భోజనం ఎప్పుడు ముగిసిందో కూడా వారికి తెలియలేదు.

భోజనం చేశాక, రాజ్  తన ప్లేటు తీసుకుని మామూలుగా, "అమ్మా, నువ్వు వెళ్లి విశ్రాంతి తీసుకో. ఈరోజు క్లినిక్‌లో చాలా పని చేశావు. నేను వంటగదిని చూసుకుంటాను," అన్నాడు.

అంజలి అతడిని తదేకంగా చూసింది. గతరాత్రి, ఈ ఉదయం ఆర్యన్‌లో ఉన్న గందరగోళం ఇప్పుడు పూర్తిగా గౌరవం, సేవాభావంతో నిండిపోయిందని ఆమె గ్రహించింది. వారి మధ్య ఇకపై ఎలాంటి తెరచాటుతనం గానీ, ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితి గానీ లేదు.

"సరే , ఈ రోజు నువ్వే 'హోమ్ డాక్టర్' అవ్వాలి," అంటూ అంజలి ప్రేమగా అతని చెంప నిమిరి గది వైపు వెళ్ళసాగింది.

రాజ్  వంటగది దీపం వేసి గిన్నెలు సర్దడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ రాత్రి, ఇంటిలోని ప్రతి మూలా ఒక ప్రత్యేకమైన స్వచ్ఛతతో, మాధుర్యంతో నిండిపోయింది. ఒకరి వ్యక్తిత్వంలోని కొన్ని విషయాలను మరొకరు బయటపెట్టకుండా అంగీకరించారు. 

వంటగది గోడలు పసుపు కాంతితో మెరుస్తున్నాయి, బయట నిశ్శబ్దంలో రాత్రి గాఢంగా ఉంది. రాజ్  పాల గిన్నెను స్టవ్ మీద పెట్టి గ్యాస్ వెలిగించాడు. అతను గరిటెతో పాలను నెమ్మదిగా కలుపుతుండగా, వెనుక నుండి ఒక సన్నని గలగల శబ్దం వచ్చింది. అంజలి, తన నైట్‌గౌన్ మీద శాలువా కప్పుకుని వంటగదిలోకి ప్రవేశించింది.

"ఇంకా నిద్రపోలేదా?" అని అంజలి కౌంటర్‌కు ఆనుకుని అడిగింది. ఆమె గొంతులో ఒక రకమైన అలసట, నిస్పృహ ఉన్నాయి.

"అమ్మా, పాలు కొంచెం వేడెక్కనివ్వు, ఆ తర్వాత నేను వెళ్తాను," అంటూ రాజ్  గిన్నె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. పాలు మరిగే దశలో ఉన్నాయి. అతను గ్యాస్ తగ్గించి, లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

నిన్న రాత్రి నుండి అతని హృదయంలో పేరుకుపోయిన భావాలన్నీ, ఈ సాయంత్రం క్లినిక్‌లో అతను అనుభవించినవన్నీ ఇప్పుడు బయటకు ఉబికి రావడానికి తహతహలాడుతున్నాయి. తప్పుగా అనిపించకూడదని మాటలను జాగ్రత్తగా ఎంచుకుంటూ, అతని ముఖంలో కొద్దిగా తడబాటు కనిపించింది.

"అమ్మా..." అతను చాలా మెల్లగా మొదలుపెట్టాడు.

"హ్మ్?" అంజలి అతన్ని నిశితంగా చూసింది.

రాజ్  రెండు గ్లాసుల్లో పాలు పోసి, ఒక గ్లాసును తన తల్లికి అందిస్తూ, "ఈరోజు నేను మిమ్మల్ని క్లినిక్‌లో చూశాను... మీరు ఇతరుల బాధలను చాలా తేలికగా విని వారికి చికిత్స చేస్తారు. కానీ ఈరోజు నాకు అర్థమైంది, మీరు మీ అలసటను, మీ ఒంటరితనాన్ని, మీ అవసరాలను ఎవరితోనూ పంచుకోరని."

అతను కాసేపు ఆగి, చూపులు కిందకి దించి, "ఆ రాత్రి నేను ఏమనుకున్నా, లేదా నేను ఏమి చూసినా... మొదట నాకు సిగ్గుగా అనిపించింది. కానీ ఈరోజు రోజంతా మీతో ఉన్న తర్వాత, మీరు కూడా ఒక మనిషేనని నాకు అర్థమైంది. మీకు కూడా ఒక జీవితం ఉంది, బహుశా ఇప్పటివరకు నేను దానిని 'అమ్మ' అనే కటకం ద్వారా మాత్రమే చూశాను."

అతని గొంతులో కొద్దిగా సిగ్గు ఉన్నా, చాలా గౌరవం ఉంది. నేను చెప్పాలనుకున్నది ఏంటంటే... నువ్వు ఏమైనప్పటికీ, ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తమ తల్లివి. ఇకపై నేను నీ ప్రేమను ఎంత గౌరవిస్తానో, నీ గోప్యతను కూడా అంతే గౌరవిస్తాను."

ఒక్క క్షణం పాటు వంటగదిలో నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. పాల నుండి వస్తున్న ఆవిరి వారి మధ్య ఉన్న చివరి పొగమంచును కూడా పారద్రోలింది. అంజలి గ్లాసు తీసుకుని రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో ఒక వింత తడి ఉంది, కానీ ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు, తన కొడుకు ఈ రోజు నిజంగా పెద్దవాడయ్యాడని చెబుతోంది.

"ధన్యవాదాలు, రాజ్ ," అని మాత్రమే అంజలి అంది, కానీ ఆ రెండు మాటల్లో యావత్ విశ్వ శాంతి ఇమిడి ఉంది.

రాజ్  చేతిలో పాల గ్లాసు పట్టుకున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళు ఇంకా నేల మీదే ఉన్నాయి. అతను మాట్లాడటానికి ధైర్యం కూడగట్టుకుంటున్నాడు. ఆ విషయం సున్నితమైనదని అతనికి తెలుసు, కానీ అతని సంకోచం కంటే ఆందోళనే ఎక్కువగా ఉంది.

రాజ్  ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, తన తల్లి వైపు చూస్తూ, చాలా గంభీరంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"అమ్మా... ఆ రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత, నా కుతూహలం పెరిగింది. అసలు అదంతా ఏంటో నాకు అర్థం కాలేదు,కాబట్టి నేను దాని గురించి కొంచెం చదివి, అసలు అదంతా ఏమిటో, శరీరంపై దాని ప్రభావం ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి కొంత పరిశోధన చేశాను.

అంజలి మౌనంగా ఉండి, రాజ్  మాటలను శ్రద్ధగా వింటోంది.

రాజ్  కొనసాగిస్తూ, "నేను చదివి, అర్థం చేసుకున్న దాని ప్రకారం... ఇది ఒత్తిడిని తగ్గించే పద్ధతి అని నాకు తెలుసు, కానీ అమ్మా, దీన్ని ప్రతిరోజూ చేయడం బహుశా మంచిది కాదు. వ్యాసాలలో చెప్పినట్లుగా, దీన్ని అతిగా చేయడం వల్ల మీ ఆరోగ్యం, ఓపిక, మరియు జీవశక్తి క్షీణించవచ్చు. మీరు రోజంతా క్లినిక్‌లో చాలా కష్టపడతారు, చాలా తీరిక లేకుండా ఉంటారు... ఏ కారణం చేతనైనా మీరు శక్తిని కోల్పోవడం లేదా బలహీనంగా అనిపించడం నాకు ఇష్టం లేదు."

అతని ముఖంలో ఎలాంటి తీర్పు లేదు, కేవలం ఒక డాక్టర్ కొడుకు యొక్క శాస్త్రీయమైన ఆందోళన మరియు తల్లి పట్ల ఒక బిడ్డ యొక్క శ్రద్ధ మాత్రమే ఉన్నాయి.

అతను మెల్లగా గొంతు తగ్గించి ముగించాడు, "అమ్మా, నేను మీ ఆరోగ్యం గురించి ఆందోళన చెందుతున్నాను. మీరు మా అందరికీ చాలా ముఖ్యమైనవారు, మరియు మీ జీవశక్తి ఈ ఇంటికి ప్రాణధారం. కాబట్టి... మిమ్మల్ని మీరు జాగ్రత్తగా చూసుకోండి."

వంటగదిలో ఒక గౌరవప్రదమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్  ఆ విషయాన్ని ఒక ఆరోగ్య సమస్యగా ఎంత పరిణతితో సంప్రదించాడో అంజలి గమనించింది. అతని మాటలలో అసభ్యత లేదు, కానీ ఒక స్వచ్ఛమైన మరియు శాస్త్రీయమైన విధానం ఉంది.

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని రాజ్  భుజం తట్టి, "నువ్వు ఇప్పుడు నిజంగా పెద్దవాడివి అయ్యావు, రాజ్ . నువ్వు నా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకోవడమే కాకుండా, ఒక డాక్టర్‌లా నా ఆరోగ్యం గురించి కూడా శ్రద్ధ తీసుకున్నావు. నేను నీ సలహాను పాటిస్తాను. ఇక, ఆందోళన పడటం ఆపి ప్రశాంతంగా నిద్రపో," అంది.

ఆ తర్వాతి పదిహేను రోజులు ఆర్యన్‌కు ఒక పెద్ద కల్లోలంగా గడిచాయి. పైకి చూస్తే, ఇంట్లో వాతావరణం పూర్తిగా సాధారణంగానే ఉంది—అదే ఉదయపు టీ, క్లినిక్ గురించిన అదే సంభాషణ, మరియు అదే సాయంత్రపు సాన్నిహిత్యం. కానీ రాజ్  హృదయంలో ఒక రకమైన అశాంతి నెలకొంది.

ఆ రాత్రి జరిగిన సంభాషణ తర్వాత, బహుశా పరిస్థితులు మారతాయేమో అని ఆర్యన్‌కు అనిపించింది. తన శాస్త్రీయ సలహా మరియు తన శ్రద్ధ తన తల్లిపై ప్రభావం చూపుతాయని అతను ఆశించాడు. కానీ వాస్తవం వేరేలా ఉంది. గత రెండు వారాలుగా, రాత్రి నిశ్శబ్దంలో దీపాలు ఆరిపోయి రాజ్  తన గదిలో నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా, కింద గది నుండి అవే సుపరిచితమైన శబ్దాలు అతనికి వినిపించేవి.

అతను ప్రతి రాత్రి మేల్కొని, పైకప్పు వైపు చూస్తూ, గోడ గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దంతో పాటు ఆ వెక్కి వెక్కి ఏడుపులను వింటూ ఉండేవాడు. ఆ శబ్దాల వల్ల అతనికి ఇకపై ఆశ్చర్యం కలగలేదు, దానికి బదులుగా, తీవ్రమైన ఆందోళన కలిగింది.