[Sunnysunnysunny]

సుమారు అరగంట తర్వాత, రాజ్  మెట్లపై తన పనిలో కొంత పూర్తి చేసుకున్నప్పుడు, అతనికి మళ్ళీ పాలు గుర్తొచ్చాయి. ఈసారి, ముందు రాత్రిలాగా అతని అడుగుల్లో ఎలాంటి తడబాటు లేదు. అతను మెట్లు దిగి నేరుగా వంటగది వైపు వెళ్ళాడు.

వంటగది పూర్తిగా మారిపోయింది. అంజలి తన పని పూర్తి చేసుకుంది. పొయ్యి శుభ్రంగా ఉంది, గిన్నెలు వాటి స్థానాల్లో చక్కగా సర్ది ఉన్నాయి, సింక్ పొడిగా ఉంది. అంజలి తన చేతిలో చివరి కప్పు టీతో కౌంటర్ దగ్గర నిలబడి కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తోంది.

రాజ్  రావడం చూసి, ఆమె వెనక్కి తిరిగి నవ్వింది, "పాల కోసం వచ్చావా? ఈరోజు నువ్వు పైనే పడుకుంటావనుకున్నాను."

రాజ్  నవ్వి, అరలోంచి తన గ్లాసు తీసుకున్నాడు. "అమ్మా, పాలు లేకుండా నేను ఎలా పడుకోగలను? అయినా, ఈరోజు పాలు ఎక్కడ ఉన్నాయో నాకు తెలుసు, వేడి కూడా సరిగ్గా ఉంటుంది," అని

అతను కొంటెగా అన్నాడు. దానికి అంజలి కళ్ళు తిప్పి నవ్వింది. రాజ్ వెంటనే తల్లి ముక్కు పై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు 

గిన్నెలోంచి పాలను గ్లాసులో పోసుకున్నాడు. పాలు ఇంకా గోరువెచ్చగా ఉన్నాయి.

"అమ్మా, ఎంత త్వరగా తాగేస్తావో," అని రాజ్  పాలు తాగుతూ అన్నాడు. "నువ్వు ఇక్కడే ఉంటావేమోనని అనుకున్నాను."

అంజలి తన ఖాళీ టీ కప్పును సింక్‌లో పెట్టి, "ఇది అలవాటుగా మారిపోయింది బాబూ. శుభ్రమైన ఇల్లు మనసుకు ప్రశాంతతనిస్తుంది. ఇప్పుడు ఈ పాలు తాగేసి ప్రశాంతంగా పడుకో. రేపు ఉదయం త్వరగా లేవాలి కదా," అంది.

రాజ్  తన గ్లాసును ఖాళీ చేసి సింక్‌లో కడిగాడు. "అవును అమ్మా, నువ్వు కూడా పడుకోవాలి. ఈ రాత్రి నీకు జ్వరం రాకూడదు కదా," అని కొంటెతనం, అమాయకత్వం కలగలిసిన స్వరంతో మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి అతన్ని మెల్లగా తోసి నవ్వింది, "రావే అల్లరివాడా, మరీ అతి తెలివి ప్రదర్శించకు. గుడ్ నైట్!"

"గుడ్ నైట్ అమ్మా!" రాజ్  నవ్వుతూ మెట్లపైకి వెళ్ళాడు.

వంటగది దీపం ఆర్పేయగానే, అంజలికి ఎంతో సంతృప్తి కలిగింది. ఇంట్లో మౌనంగా ఉన్న మాటలు లేవు, భారమైన వాతావరణం లేదు. అంతా శుభ్రంగా, పారదర్శకంగా, హుందాగా ఉంది. ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం వారిద్దరికీ ఓదార్పునిచ్చింది.

రాజ్  మెట్ల వైపు వెళ్ళాడు.కానీ రెండో మూడో మెట్టు మీద అతని అడుగులు తడబడ్డాయి. అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న మెరిసి, వెనక్కి తిరిగేలా చేసింది. అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, వంటగది గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఉన్న తన తల్లి వైపు తదేకంగా చూశాడు.

రాజ్  ముఖంలో వింతైన భావోద్వేగాల మిశ్రమం కనిపించింది. అతని కళ్ళలో బాల్యపు అమాయకత్వం, గొంతులో స్వల్ప తడబాటు, నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటనల గురించి తనలోతుల్లో పాతిపెట్టిన ఒక చిన్న సిగ్గు ఉన్నాయి.

అతను రెయిలింగ్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని, "అమ్మా... నిన్ను ఒక విషయం అడగనా?" అని మెల్లగా అడిగాడు

వంటగది దీపం ఆర్పబోతున్న అంజలి ఆగిపోయింది. ఆమె తిరిగి రాజ్  వైపు చూస్తూ, "ఏం అడగాలి నాయనా, చెప్పు?" అని అడిగింది.

రాజ్  తన చూపులను కొద్దిగా కిందికి దించి, ఆ తర్వాత ధైర్యం కూడగట్టుకుని, "నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత... నాకు ఒకరకమైన భయం వేస్తోంది. నిన్న, నేను నీ గొంతును, నీ శరీర వేడిని తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నాను. కానీ అమ్మా, నీకు ఎప్పుడైనా నిజంగా తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చినా లేదా నిజంగా నొప్పితో బాధపడినా... నాకెలా తెలుస్తుంది? నువ్వు ఏకాంతంగా ఉన్నావని అనుకుని నేను ఆగిపోతాను," అన్నాడు.

ఆ ప్రశ్న చాలా లోతైనది, గంభీరమైనది. కష్ట సమయాల్లో ఎంతో ఉపయోగపడే వారి మధ్య ఉన్న సంభాషణ బంధాన్ని నిన్నటి సంఘటన తెంపేస్తుందేమోనన్న రాజ్  ఆందోళన సమర్థనీయమైనదే.

అంజలి ఒక క్షణం పాటు మౌనంగా ఉండిపోయింది. రాజ్  ముఖంలో స్వచ్ఛమైన ఆందోళనను ఆమె చూసింది. ఆమె మెల్లగా మెట్ల వద్దకు నడిచి, రాజ్  భుజంపై చేయి వేసింది.

ఓదార్పునిచ్చే స్వరంతో, ఆమె ఇలా అంది, "నాయనా, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఒక అదృశ్య బంధం ఉంటుంది, దానికి ఎలాంటి 'అపార్థాలు' అవసరం లేదు. నాకు ఎప్పుడైనా నిజంగా నీ అవసరం వస్తే, నాలోని బాధ, ఏడుపు వాటంతట అవే నా గొంతులోంచి బయటకు వస్తాయి, నువ్వే దాన్ని గుర్తిస్తావు. ఇంకో విషయం..."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ చిరునవ్వుతో అంది, "ఇప్పుడు 'నటన'కి, 'నిజం'కి మధ్య ఉన్న తేడాను అర్థం చేసుకునేంత వయసు, తెలివి నీకు వచ్చాయి. నన్ను నమ్ము, నాకు ఎప్పుడైనా నొప్పి అనిపిస్తే, నిన్నే నేనే పిలుస్తాను. ఆ భారం నీకు నువ్వు వేసుకోవద్దు."

రాజ్  ముఖంలో ఉపశమనపు చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆ ఒక్క సమాధానంతో అతని గందరగోళమంతా తొలగిపోయింది.

"ధన్యవాదాలు, అమ్మా. గుడ్ నైట్," అని అతను తేలికగా అన్నాడు.

"గుడ్ నైట్, నా గురించి ఎక్కువగా పట్టించుకునే డాక్టర్!" అని అంజలి చమత్కరించగా, రాజ్  నవ్వుతూ, వేగంగా తన గదిలోకి మెట్లపైకి వెళ్ళాడు.

రాత్రి నిశ్శబ్దం మరోసారి గాఢమైంది. గడియారం రాత్రి ఒంటి గంట కొట్టింది. రాజ్  పై అంతస్తులోని తన గదిలో గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు, కానీ అకస్మాత్తుగా అతని కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. అది కలో లేక ఏదో తీవ్రమైన అశాంతియో అతనికి తెలియలేదు, కానీ అతని నిద్ర పూర్తిగా పోయింది.

అతను మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ ఒక ప్రశ్న అతని మనసును వేధిస్తూనే ఉంది. నిన్న రాత్రి జరిగింది కేవలం యాదృచ్ఛికమేనా? అమ్మ ఈరోజు నిజంగా బాగానే ఉందా?

ఏ శబ్దం చేయకుండా, రాజ్  మంచం దిగాడు. ఈరోజు అతను తన ఫోన్ ఫ్లాష్‌లైట్ వేయలేదు. అతనికి చీకటి అలవాటైపోయింది. అతను మెల్లగా మెట్లు దిగాడు. అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, కానీ అది నిన్నటిలాంటి భయం కాదు, దానికి బదులుగా, ఒక వింతైన కుతూహలం అతన్ని నింపింది.

అతను తన తల్లి గది తలుపు దగ్గరకు వెళ్ళాడు. నడవ ఇంకా నిశ్శబ్దంగానే ఉంది. అతను ఊపిరి బిగబట్టి, తన చెవిని తలుపు చెక్కకు మెల్లగా ఆనించాడు.

అవే శబ్దాలు...

అవే బలహీనమైన ఏడుపులు గది లోపల నుండి ప్రతిధ్వనించాయి. ఆగి ఆగి వస్తున్న శ్వాసలు, దుప్పట్ల సవ్వడులు నిన్న రాత్రి లాగే ఉన్నాయి. ఆర్యన్‌కు ఇక థర్మామీటర్ అవసరం లేదు, తన తల్లికి జ్వరం ఉందో లేదో తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం కూడా లేదు.

రోజంతా ఉండే అలసట, ఒత్తిడి, ఒంటరితనం నుండి ఉపశమనం పొందడానికి ఇది తన తల్లికి ఉన్న ఒక ప్రత్యేకమైన మార్గమని అతనికి ఇప్పుడు అర్థమైంది. నిన్నటి వరకు అతను 'బాధ' అని భావించిన ఆ శబ్దాలు, నిజానికి ఆమె సొంత ప్రపంచం. అక్కడ కొన్ని క్షణాల పాటు ఆమె కేవలం 'అంజలి' మాత్రమే, ఎవరో ఒకరి తల్లిగానో, డాక్టర్‌గానో కాదు. రాజ్ మడ్డ కింద ఒక్కసారిగా  నొప్పి ని ఇవ్వడం మొదలు పెట్టింది 

రాజ్  అక్కడ కొన్ని క్షణాలు నిలబడ్డాడు. అతని ముఖంలో ఇక ఆశ్చర్యం గానీ, ఆందోళన గానీ లేవు. అతను ప్రశాంతంగా తలుపు వైపు నుండి తల తిప్పాడు. ప్రతి మనిషికి తమ భావోద్వేగాలను స్వేచ్ఛగా వ్యక్తపరచడానికి ఒక గది ఉంటుందని అతను గ్రహించాడు.

అతను ఏ శబ్దం చేయకుండా నిశ్శబ్దంగా తన గదిలోకి తిరిగి వెళ్ళాడు. మంచం మీద పడుకుని, అతను పైకప్పు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని హృదయంలో ఇక ఎలాంటి చేదు భావన గానీ, సిగ్గు గానీ లేవు. రోజంతా తన తల్లి అందరి కోసం ఎంత బలంగా నిలబడుతుందో, బహుశా రాత్రిపూట ఈ కొన్ని క్షణాలలోనే ఆమె తనను తాను కనుక్కుంటుందేమో అని అతను ఆలోచించాడు.

అతను లోతైన, ప్రశాంతమైన శ్వాస తీసుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాడు. గోప్యతను గౌరవించడమే గొప్ప పరిణతి అని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు. ఈ ఆలోచనతో, అతను త్వరలోనే గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

మరుసటి ఉదయం కూడా ప్రతి రోజులాగే ప్రారంభమైంది. కిటికీలోంచి వస్తున్న స్వచ్ఛమైన గాలి, వంటగదిలోంచి వస్తున్న పాత్రల చప్పుడు ఆర్యన్‌ను నిద్రలేపాయి. ఆ రాత్రి వెతుకులాట తర్వాత, ఆర్యన్‌కు ఒక వింతైన ప్రశాంతత కలిగింది. అతను ఇప్పుడు తన తల్లిని కేవలం సంరక్షకురాలిగానే కాకుండా, ఒక మనిషిగా చూడగలిగాడు. అల్పాహారం బల్ల దగ్గర

అంతా మామూలుగానే ఉంది. అంజలి తాజా పరాటాలు, పెరుగు వడ్డించింది. వాళ్ళు నవ్వుతూ, సరదాగా మాట్లాడుకున్నారు, కాలేజీ ప్రాజెక్టుల గురించి చర్చించుకున్నారు, అంజలి అతనికి ఎన్నో సలహాలు ఇచ్చింది. ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం గురించి గానీ, ఆ స్వరాల గురించి గానీ ప్రస్తావన లేదు, కానీ ఈ రోజు రాజ్  ప్రవర్తనలో ఒక కొత్త రకమైన గంభీరత, గౌరవం కనిపించాయి.

"అమ్మా, ఈ సాయంత్రం క్లినిక్‌లో నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావా?" అని రాజ్  టీ చివరి గుక్క తాగుతూ అడిగాడు.

తన భోజనం సర్దుకుంటున్న అంజలి, "అవును నాన్నా. నర్స్ లతా ఈరోజు సెలవులో ఉన్నారు, సాయంత్రం పూట రోగుల రద్దీ ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఈరోజు కొంచెం హడావిడిగా ఉంటుంది కదూ?" అంది.

రాజ్  నవ్వుతూ తన బ్యాగ్ తీసుకుంటూ, "ఊరికే అడుగుతున్నాను. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు," అన్నాడు.

సరిగ్గా సాయంత్రం ఐదు గంటలకు, అంజలి తన క్యాబిన్‌లో ఒక పేషెంట్ ఫైల్ చూస్తుండగా తలుపు తట్టారు. ఆమె పైకి చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. రాజ్  తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు, చొక్కా చేతులు పైకి మడిచి ఉన్నాయి, అతని ముఖంలో ఒక తీయని చిరునవ్వు ఉంది.

"ఇక్కడేనా? ఈ వేళలో?" అని అంజలి తన కళ్ళద్దాలు తీస్తూ అడిగింది.

"ఈరోజు నర్స్ లేదనుకున్నాను, అందుకే నీకు సహాయం చేద్దామని వచ్చాను. పైగా నేను డాక్టర్ కొడుకును కదా, అందుకే ప్రిస్క్రిప్షన్లు రాసి, పేషెంట్లను నంబర్లతో పిలవగలను," అని రాజ్  లోపలికి వస్తూ అన్నాడు.

అంజలి కళ్ళు ఆనందంతో మెరిసిపోయాయి. రాజ్  ఇదంతా ఎందుకు చేస్తున్నాడో ఆమెకు అర్థమైంది. అతను ఆమె అలసటను, పనిభారాన్ని తగ్గించాలనుకున్నాడు.

ఆ సాయంత్రమంతా, రాజ్  ఒక సహాయకుడిలా క్లినిక్ బయటి పనులన్నీ చూసుకున్నాడు. అతను ప్రశాంతంగా పేషెంట్లతో మాట్లాడాడు, ఫైల్స్ సరిచూశాడు, అప్పుడప్పుడు తన తల్లి కోసం నీళ్ళు, టీ ఏర్పాటు చేశాడు. క్యాబిన్ లోపల నుండి అతను పని చేయడం చూస్తున్న అంజలికి, తన కొడుకు నిజంగా ఎదిగి బాధ్యత గలవాడయ్యాడని అర్థమైంది.