Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[Sunnysunnysunny]

దయచేసి రాజ్ యొక్క గత బాగ పరిచయం కింద ఇవ్వబడిన లింకు నుండి చదవగలరు. 

https://xossipy.com/thread-73126-post-61...pid6176745


 రాజ్ ఇంట్లో ::

రాత్రంతా పడిన వేదన తర్వాత, రాజ్  చివరికి ధైర్యం కూడగట్టుకుని పై అంతస్తుకు వచ్చాడు. అతను తన బ్యాగ్ తీసుకుని, ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, మెల్లగా మెట్లు దిగాడు. అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అతను తన తల్లిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో అని ఆలోచించాడు. ఆమె నిన్న రాత్రి జరిగిన విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తుందా? లేక ఈ గాఢమైన నిశ్శబ్దం వారి మధ్య శాశ్వతంగా ఒక గోడలా నిలిచిపోతుందా?

అతను కిందకు చేరుకునేసరికి, అంజలి వంటగది కౌంటర్ వద్ద నిలబడి టీ తయారు చేస్తోంది. నిన్న రాత్రి ఏమీ జరగనట్లుగా, ఆమె పూర్తిగా ప్రశాంతంగా, నిబ్బరంగా కనిపించింది.

"రా, రాజ్ , అల్పాహారం సిద్ధంగా ఉంది. త్వరగా రా, లేకపోతే కాలేజీకి ఆలస్యం అవుతుంది," అని అంజలి వెనక్కి తిరగకుండా చాలా సహజమైన స్వరంతో అంది.

రాజ్  టేబుల్ వద్దకు వెళ్లి, ఒక కుర్చీని లాగి కూర్చున్నాడు. నేల మీద ఉన్న టైల్స్ మధ్య ఏదో అత్యవసరమైన దాని కోసం వెతుకుతున్నట్లుగా అతని కళ్ళు కిందకు వాలి ఉన్నాయి. అతను తన ప్లేటులోని పరాఠా వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు, కానీ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకునే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు. గదిలోని నిశ్శబ్దం ఎంత గాఢంగా ఉందంటే, గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం కూడా సుత్తి చప్పుడులా వినిపిస్తోంది.

అంజలి టీ కప్పును అతని పక్కన పెట్టి, మెల్లగా అతని తల నిమిరింది. ఆ ఒక్క స్పర్శ ఆర్యన్‌లోని అడ్డుగోడలన్నింటినీ బద్దలు కొట్టింది. అతను పైకి చూడలేదు, కేవలం తన గొంతును స్థిరంగా ఉంచుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

"అమ్మా..." అతని గొంతు కాస్త పూడుకుపోయింది. "నేను... నేను నిన్న రాత్రికి క్షమించమని చెప్పాలనుకుంటున్నాను. నేను నీ ఫోన్‌ను ముట్టుకోకూడదు. నా వల్ల నువ్వు... బాధపడి ఉంటావు. నేను కేవలం... నీ గురించి ఆందోళన చెందాను, కానీ నేను హద్దులు దాటకూడదు."

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె రాజ్  ముందు కుర్చీని లాగి కూర్చుంది. ఇంకా వణుకుతున్న రాజ్  చేతిపై ఆమె తన చేతిని ఉంచింది.

చాలా ప్రశాంతమైన, ప్రేమపూర్వకమైన స్వరంతో ఆమె అంది, "పిచ్చివాడా, దేనికి క్షమాపణ? నీ తల్లి పట్ల నువ్వు చూపిన ఆందోళనకా? లేక రాత్రంతా నా గది బయట నిలబడిన ఆ ప్రేమకా?"

రాజ్  నెమ్మదిగా పైకి చూశాడు. తన తల్లి కళ్ళలో కోపం గానీ, సిగ్గు గానీ లేవని, బదులుగా ఒక వింతైన ఉపశమనం మరియు గర్వం ఉన్నాయని అతను గమనించాడు.

అంజలి కొంటె నవ్వుతో అంది, "అవును, నా ఫోన్ నా సొంత ప్రపంచం, బహుశా ఆ ప్రపంచాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకునేంత వయసు నీకు ఇంకా రాలేదేమో. అంతమాత్రాన నువ్వేదో నేరం చేసినట్లు కాదు. నువ్వు నా కొడుకువి, నీ గురించి ఆందోళన పడటమే నాకు ఉత్తమమైన మందు. ఇక ఈ 'క్షమించండి' అనడం ఆపి, ప్రశాంతంగా అల్పాహారం తిను, లేకపోతే నీ మధ్యాహ్న భోజనం చల్లారిపోతుంది."

రాజ్  గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద బండరాయి దిగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను మెల్లగా నవ్వి, పరాఠా ముక్కను కొరికాడు. బంధం ఎంత పరిణతి చెందినదైనా, తల్లి ప్రేమ ఎప్పుడూ ఇబ్బందికరమైన నిజాలను అధిగమిస్తుందని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.

అల్పాహారం బల్ల వద్ద వాతావరణం కొంచెం తేలికపడింది, కానీ చెప్పలేని సంకోచం ఇంకా గాలిలో అలుముకుని ఉంది. రాజ్  వివేకవంతుడు, సున్నితమైన అబ్బాయి అని అంజలికి తెలుసు, అతను ఈ విషయాన్ని అప్పటికప్పుడే పరిష్కరించుకోకపోతే, బహుశా జీవితాంతం మనసులో పగ పెంచుకుంటాడు.

ఆమె ఒక గుక్క టీ తాగి, ఇంకా కొంచెం ముడుచుకుని కూర్చున్న రాజ్  వైపు ప్రశాంతంగా చూసింది.


"రాజ్ ," అంజలి మెల్లగా పిలిచింది. రాజ్  పైకి చూశాడు.

" నిన్న రాత్రి జరిగిన దాన్ని... నువ్వు వేరే కోణంలో చూడాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. చూడు, మనమందరం మనుషులమే. డాక్టరైనా, తల్లి అయినా, కొడుకైనా—ప్రతి ఒక్కరికీ వారి సొంత ప్రపంచం, వారి సొంత అవసరాలు, మరియు తమను తాము శాంతపరచుకునే వారి సొంత మార్గం ఉంటాయి."

ఆమె ఒక క్షణం ఆగి రాజ్  చేతిపై తన చేయి వేసింది. "నిన్న నువ్వు చూసింది లేదా విన్నది మందులతో నయం చేయగల వ్యాధి కాదు. అది కేవలం నా ఒత్తిడిని తగ్గించుకోవడానికి నేను ఎంచుకున్న ఒక మార్గం. కొన్నిసార్లు, శరీరాన్ని, మనస్సును శాంతపరచుకోవడానికి, ఒంటరితనంలో కొన్ని పనులను ఆశ్రయించాల్సి వస్తుంది. అందులో తప్పేమీ లేదు, సిగ్గుపడాల్సిన విషయం కూడా ఏమీ లేదు."

రాజ్  మౌనంగా విన్నాడు. తన తల్లి తనకు ఒక చిన్నపిల్లాడిలా కాకుండా, ఒక పెద్దవాడిలా వివరిస్తోందని అతను గ్రహించాడు.

అంజలి చిరునవ్వుతో కొనసాగించింది, "ఇంకా విను... వచ్చేసారి రాత్రిపూట అలాంటి శబ్దం విన్నప్పుడు, లేదా నేను నిద్రలో కంగారుగా ఉన్నానని నీకు అనిపించినప్పుడు, పిచ్చివాడిలా కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు, థర్మామీటర్ పట్టుకుని పరుగెత్తుకు రానవసరం లేదు. మీ అమ్మకు తనను తాను ఎలా చూసుకోవాలో తెలుసు. ఇది నా 'నా సమయం' అని అర్థం చేసుకో."

ఆమె సరదాగా అతని ముక్కు పట్టుకుని, "నువ్వు నీ చదువు మీద, నీ జీవితం మీద దృష్టి పెట్టు. నా గురించి ఆందోళన పడవచ్చు, కానీ నీ నిద్ర పాడు చేసుకునేంతగా కాదు. అర్థమైందా?"

ఇప్పుడు రాజ్  ముఖంలో నిజమైన ఉపశమనం కనిపించింది. తన తల్లి తన నుండి ఏమీ దాచడం లేదని, కానీ తనకూ ఒక వ్యక్తిగత జీవితం ఉందని, తను కూడా రక్తమాంసాలున్న ఒక మనిషినే అని తెలియజేస్తోందని అతనికి అర్థమైంది.

"అవును అమ్మా, నాకు అర్థమైంది. తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నందుకు మళ్ళీ క్షమించు," రాజ్  నవ్వుతూ అన్నాడు.

"ఇప్పుడు నవ్వుతూ కాలేజీకి వెళ్ళు. ఇంకా, దారిలో, నిన్న రాత్రి కౌంటర్‌పై వదిలేసిన ఆ ఖాళీ పాల ప్యాకెట్‌ను చెత్తబుట్టలో పడేయి," అతనికి వీడ్కోలు పలుకుతూ అంజలి నవ్వుతూ చెప్పింది.

తన సంచిని తీసుకుని బయటకు వెళ్తుండగా, ఆర్యన్‌కు ఉదయపు గాలి ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. వారి మధ్య ఉన్న భారమంతా ఇప్పుడు ఒక గాఢమైన అవగాహనగా మారిపోయింది. అది

సాయంకాలం. బయట, సంధ్యాకాంతి నెమ్మదిగా మాయమై చీకటి పడుతోంది. ఇంటి లోపల వాతావరణం పూర్తిగా మారిపోయింది. 
ఉదయపు చిన్న సంకోచం, రాత్రి భారమంతా పోయాయి. ఈ ఇంటి జీవకళకు ప్రతీక అయిన సుపరిచితమైన మసాలాల పరిమళం వంటగదిలో మళ్ళీ గుమగుమలాడుతోంది.


రాజ్  కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చి, చేతులు ముఖం కడుక్కుని భోజన బల్ల వద్ద కూర్చున్నాడు. అంజలి సాదాసీదాగా కానీ రుచికరమైన భోజనం తయారు చేసింది—దాల్ తడ్కా, బెండకాయ కూర, మరియు ఫుల్కాలు.

"ఈరోజు కాలేజీలో ఏం ప్రత్యేకత?" అని అంజలి రొట్టెకు నెయ్యి రాస్తూ మామూలుగా అడిగింది.

రాజ్  ఒక ముద్ద తిని, "ఎప్పటిలాగే, అమ్మా. ఈరోజు లైబ్రరీలో కొంచెం ఎక్కువ సేపు గడిపాను. 
నా ప్రాజెక్ట్ కోసం కొన్ని పాత రిపోర్టులు చూడాల్సి వచ్చింది. అవును, క్యాంటీన్‌లో సమోసాలు తిని నా కడుపు అప్పటికే నిండిపోయింది, కానీ నీ పప్పు వాసనకి మళ్ళీ ఆకలి వేసింది," అన్నాడు.

అంజలి నవ్వి అతని ప్లేటులో మరో రొట్టె పెట్టింది. "సమోసాలు తక్కువగా తిను, అవి నీ ఆరోగ్యానికి మంచివి కావు. పైగా ఈరోజు క్లినిక్‌లో చాలా రద్దీగా ఉంది. వాతావరణం మారుతోంది, అందుకే వైరల్ రోగుల సంఖ్య పెరిగింది."

వారి మధ్య సంభాషణ ఎంత సాధారణంగా ఉందంటే, కొన్ని గంటల క్రితం వారి మధ్య ఎలాంటి ఇబ్బందికరమైన పరిస్థితి ఉన్నట్లు కూడా అనిపించలేదు. 
వారు వచ్చే వారం విడుదల కాబోతున్న సినిమా గురించి చర్చించడం మొదలుపెట్టారు. రాజ్  తన స్నేహితులు వేసిన ఒక జోక్ గురించి చెప్పగా, అంజలి పగలబడి నవ్వింది.

భోజనం ముగించుకున్నాక, రాజ్  తన ప్లేటును తీసుకున్నాడు. అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వుతూ, "ఈరోజు కూడా గిన్నెలు కడుగుతావా?" అని అడిగింది.

రాజ్  సరదాగా తల ఊపుతూ, "లేదు అమ్మా, ఈరోజుకి నా పని అయిపోయింది. నువ్వు గిన్నెలు కడుగు, నేను నా చదువు పూర్తి చేస్తాను," అన్నాడు.

"వెళ్ళు, చదువుకో," అని అంజలి ప్రేమగా అతన్ని మందలించింది.

రాజ్  మెట్లపైకి వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. 

అతని తల్లి వంటగదిని సర్దుతూ ఉంది. వారి మధ్య ఇకపై ఎలాంటి తెర లేదని, మాటలకు అందని ఒక అవగాహన ఉందని ఇద్దరికీ తెలుసు. 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం ఇక భయపెట్టేదిగా కాకుండా, ఓ హాయినిచ్చే దుప్పటిలా అనిపించింది.