[Sunnysunnysunny]

ఆమె తన శాలువాను మరింత గట్టిగా కప్పుకుని, సగం తెరిచిన కళ్ళతో రాజ్ వైపు చూసింది. "రాజ్ ? ఇంత రాత్రిపూట ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్, బాబూ? నిద్రపోలేదా?" ఆమె గొంతులో ఒక వింతైన అలసట, భారం ఉన్నాయి, కానీ ఆమె బాగానే ఉన్నట్టు అనిపించింది.


రాజ్ ఊపిరి పీల్చుకుని ఉపశమనం పొందాడు, కానీ అతని కళ్ళు తల్లి ముఖం మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. "అమ్మా, నేను... నేను పాలు తేవడానికి కిందకి వచ్చాను, అప్పుడు నీ గదిలోంచి కొన్ని శబ్దాలు వినిపించాయి. నీకు జ్వరం వచ్చిందేమో అనుకున్నాను. నీకు పర్వాలేదా?"

అంజలి చిన్నగా నవ్వి, నుదుటిపై ఉన్న చెమటను తుడుచుకుంది. "అయ్యో లేదు నాన్నా, ఏమీ లేదు. నేను... నాకు ఒక పీడకల వచ్చింది, ఇక్కడి తేమ వల్ల నాకు అసౌకర్యంగా అనిపించింది. నేను పూర్తిగా బాగున్నాను. నువ్వు అనవసరంగా కంగారు పడ్డావు."

రాజ్ కారిడార్‌లోని మసక వెలుతురులోకి ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు. అంజలి తలుపు చట్రానికి ఆనుకుని నిలబడి ఉంది, ఆమె శ్వాస ఇంకా పూర్తిగా సాధారణ స్థితికి రాలేదు.

"అమ్మా, నువ్వు బాగున్నానని అంటున్నావు, కానీ నీ కళ్ళు వేరే ఏదో చెబుతున్నాయి," రాజ్ గంభీరమైన స్వరంతో అన్నాడు.

ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, రాజ్ మెల్లగా తన కుడి చేతిని పైకి లేపి, అరచేతి వెనుక భాగాన్ని అంజలి చెంప, నుదుటిపై ఉంచాడు. అతని చర్మం తల్లిని తాకిన క్షణంలో, అతను గడ్డకట్టుకుపోయాడు.


అంజలి ముఖం మండుతున్న నిప్పుకణికలా వేడిగా ఉంది. వేడి ఎంత తీవ్రంగా ఉందంటే, రాజ్ తనకు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చినట్లు అనిపించింది.

"అయ్యో దేవుడా! అమ్మా, నువ్వు నిప్పులా కాలిపోతున్నావు!" రాజ్ ఆశ్చర్యంతో తన చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు, కానీ అతని వేళ్ళకు ఇంకా వేడి తగులుతూనే ఉంది. "నీకు తీవ్రమైన జ్వరం ఉంది. అయినా నువ్వు బాగానే ఉన్నావని అంటున్నావా? నువ్వై ఉండి కూడా నీ ఆరోగ్యం పట్ల ఇంత నిర్లక్ష్యంగా ఎలా ఉండగలవు?" అంజలి

కంగారుగా తన కనురెప్పలు దించుకుని వెనక్కి జరగడానికి ప్రయత్నించింది. "లేదు, రాజ్... అది... అది బహుశా గదిలో ఉక్కగా ఉండటం వల్ల కావచ్చు. నాకు జ్వరం లేదు, ఒళ్ళు కొంచెం ఎర్రబడింది అంతే. కంగారు పడుకో, బాబూ. వెళ్లి పడుకో."

రాజ్ ఆమె మాటలను పట్టించుకోకుండా గదిలోకి అడుగుపెట్టాడు. "అస్సలు కుదరదు, అమ్మా. నిన్ను ఇలా ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళలేను. నీ ఒళ్ళంతా వేడిగా ఉంది. పద, ముందు మంచం మీద పడుకో, నేను థర్మామీటర్ తీసుకువస్తాను. జ్వరం ఎక్కువైతే, మనం వెంటనే మందులు వేసుకోవాలి."

ఒక తండ్రిలో లేదా అన్నయ్యలో తరచుగా కనిపించే కఠినత్వం, ఆందోళనను అంజలి తన కొడుకు ముఖంలో చూసింది. ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేక, మౌనంగా తన మంచం వైపు కదిలింది. రాజ్ అక్కడే నిలబడి, జ్వరం కన్నా లోతుగా ఉన్నట్లు అనిపించిన తన తల్లి ఆందోళనను తన కళ్ళతో చదవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.

"అమ్మా, ఇక్కడే పడుకో, నేను ఇప్పుడే వస్తాను," అని రాజ్ దాదాపు ఆజ్ఞాపించినట్లుగా చెప్పి, హడావిడిగా హాలులోకి వెళ్ళాడు. అతను కింది అంతస్తులో ఉన్న చిన్న వైద్య పెట్టె దగ్గరకు చేరుకున్నాడు, అక్కడ అంజలి తన అవసరమైన మందులు, పరికరాలు ఉంచుకునేది. అతను వణుకుతున్న చేతులతో డిజిటల్ థర్మామీటర్‌ను బయటకు తీసి, గదిలోకి తిరిగి పరుగెత్తాడు.

అతను గదికి చేరుకునేసరికి, అంజలి మంచం అంచున కూర్చుని ఉంది, ఆమె కళ్ళు సగం మూసుకుని, గాఢంగా శ్వాస తీసుకుంటోంది. గదిలోని మసక పసుపు కాంతి ఆమె ముఖంపై సిగ్గును మరింత ముదురుగా చేసింది.

"అమ్మా, ఇదిగో, నోట్లో పెట్టుకో," అని రాజ్ థర్మామీటర్‌ను అందిస్తూ అన్నాడు.

అంజలి మెల్లగా థర్మామీటర్‌ను తీసుకుని తన నాలుక కింద పెట్టుకుంది. గది మొత్తం నిశ్శబ్దంలో మునిగిపోయింది, గోడ గడియారం శబ్దం తప్ప మరే శబ్దం వినిపించడం లేదు. రాజ్ మంచం పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చుని, థర్మామీటర్ యొక్క చిన్న స్క్రీన్‌పై తన చూపులను నిలుపాడు. ప్రతి క్షణం ఒక గంటలా అనిపించింది.

టిప్... టిప్... టిప్...

థర్మామీటర్ బీప్ అని మోగింది. రాజ్ దాన్ని త్వరగా తీసుకుని, రీడింగ్ చూడటానికి వెలుగులోకి ఎత్తి పట్టుకున్నాడు. అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

"103.2 డిగ్రీలు!" రాజ్ దాదాపుగా అరిచేశాడు. "అమ్మా! నీకు ఇంత ఎక్కువ జ్వరం వచ్చింది, నువ్వు బాగానే ఉన్నావని చెప్పావు కదా? ఇంత ఎక్కువ జ్వరం ప్రమాదకరం!"

అంజలి కళ్ళు మూసుకుని, నెమ్మదిగా తన తలను దిండుపై వెనక్కి వాల్చింది. "రాజ్... అది... నేను అది కేవలం అలసట అనుకున్నాను. ఇంత ఎక్కువగా ఉంటుందని నాకు తెలియదు."

రాజ్ ముఖం పాలిపోయింది. "అలసట వల్ల ఇంత జ్వరం రాదు, అమ్మా. నువ్వు గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నావు, నీ ముఖం మండిపోతోంది. నేను చల్లటి పట్టీ, పారాసెటమాల్ తీసుకువస్తాను. నిన్ను ఇలా నిద్రపోనివ్వలేను."

అంజలి బలహీనంగా తన చేతిని పైకి లేపి అతన్ని ఆపింది. "నాయనా, కంగారు పడకు. నేనే డాక్టర్‌ని. నేను చూసుకుంటాను..."

"ఈ రోజు నువ్వు డాక్టర్వి కాదు, కేవలం నా అమ్మవి," అని రాజ్ ఆమె మాటను మధ్యలోనే ఆపాడు. అతని గొంతులోని ఒక వింత బలం అంజలిని నిశ్శబ్దం చేసింది. "నువ్వు పడుకో, నేను అన్నీ చూసుకుంటాను."

"అమ్మా, ఇదిగో. ముందు ఈ మందు తీసుకో, తర్వాత నేను కట్టు కడతాను," అని రాజ్ మంచం పక్కన కూర్చుని, చేతిలోకి టాబ్లెట్ తీసుకుంటూ అన్నాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె ఆ మందు వైపు చూసి, తర్వాత ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది. "వద్దు, రాజ్... దీని అవసరం లేదు. నేను... నేను కొద్దిసేపు నిద్రపోతే ఉదయానికల్లా నాకు అంతా సర్దుకుంటుంది. ఎలాగూ మందుల వల్ల రోజంతా నాకు తల తిరుగుతుంది."

రాజ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్? రోగులు మందులు వేసుకోనప్పుడు తిడతావు కదా, ఇప్పుడు సాకులు చెబుతున్నావా? అమ్మా, నాకు జ్వరం చాలా ఎక్కువగా ఉంది."

"అయ్యో, అలసట వల్ల నా ఒంట్లో వేడి ఎక్కువైంది అంతే," అంజలి దిండులోకి తలని మరింత లోతుగా దించుకుంటూ అంది. "ఇప్పుడు మందు వేసుకుంటే, రాత్రంతా చెమటలు పట్టి నా నిద్రకు భంగం కలుగుతుంది. నువ్వు వెళ్లి పడుకో, ఉదయాన్నే నేను చూసుకుంటాను."

రాజ్ గ్లాసును టేబుల్ మీద పెట్టి, కొంచెం కఠినమైన స్వరంతో అన్నాడు, "మనం ఉదయాన్నే వరకు ఆగలేము. చిన్నపిల్లలా సాకులు చెబుతున్నావు. నీకు చేదుగా ఉందా? లేక నన్ను ఆటపట్టించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావా?"

అంజలి బలహీనంగా నవ్వింది, ఆమె శ్వాస ఇంకా భారంగానే ఉంది. "లేదు... నాకు వేసుకోవాలనిపించడం లేదు. మీరెందుకు అర్థం చేసుకోవడం లేదు? నా శరీరానికి ఏమి కావాలో నాకు తెలుసు. నన్ను కాసేపు ప్రశాంతంగా పడుకోనివ్వండి."

తన తల్లి మొండితనం తన బలహీనతను అధిగమిస్తోందని రాజ్ గమనించాడు. అతను మందు పట్టుకున్న చేతిని ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిపాడు. "అమ్మా, దయచేసి. నా కోసం. నువ్వు ఈ మందు వేసుకోకపోతే, నేను కూడా ఇక్కడే కూర్చుండిపోతాను.""రాత్రంతా. నేను పైకి వెళ్ళను."

అంజలి రాజ్ కళ్ళలోకి చూసింది—అక్కడ ఆందోళన, మొండితనం తప్ప మరేమీ లేవు. తన కొడుకు ఈరోజు ఒక సంరక్షకుడిలా ప్రవర్తిస్తున్నాడని ఆమె గ్రహించింది.

"నువ్వు చాలా మొండిగా ప్రవర్తిస్తున్నావు," అని అంజలి గుసగుసలాడింది. ఆమె విరమించుకుని నెమ్మదిగా లేచి కూర్చోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ జ్వరం వల్ల ఆమెకు కళ్ళు తిరిగాయి.  రాజ్ ముందుకు వచ్చి, ఆమె కింద పడిపోకుండా భుజం పట్టుకున్నాడు.

"అమ్మా, ఇది తమాషా కాదు!" రాజ్ కొంచెం గట్టిగా అన్నాడు, అతని కళ్ళలో ఆందోళన, చిరాకు స్పష్టంగా కనిపించాయి. "నువ్వు ఇప్పుడు ఈ మందు వేసుకోకపోతే, నేను ఇప్పుడే నాన్నకు ఫోన్ చేస్తాను. తన 'డాక్టర్ భార్య' తన ఆరోగ్యాన్ని ఏం చేస్తుందో ఆయనే చూడనివ్వు."

అంజలి దిండులో ముఖం దాచుకుని మెల్లగా గొణిగింది, "వద్దు, రాజ్... ఆయన్ని ఇబ్బంది పెట్టకు. ఆయన అక్కడ పనిలో బిజీగా ఉంటారు. నేను... నేను కొద్దిసేపట్లో వేసుకుంటాను, మాట ఇస్తున్నాను."

"వద్దు, అమ్మా, ఇప్పుడే!" రాజ్ తన జేబులో చేయి పెట్టాడు, కానీ తన ఫోన్ పైన తన గదిలో ఛార్జింగ్‌లో ఉందని గ్రహించాడు. అతని కళ్ళు పక్కనే మంచం పక్కన ఉన్న టేబుల్‌పై ఉన్న అంజలి ఫోన్‌పై పడ్డాయి.

ఆలోచించకుండానే, అతను తన తల్లి ఫోన్‌ను లాక్కున్నాడు. "నేను నీ ఫోన్ నుంచే మా నాన్నకు వీడియో కాల్ చేస్తాను, అప్పుడే నువ్వు ఒప్పుకుంటావు." అంజలి అతన్ని ఆపడానికి చేయి చాచి, "రాజ్, ఆగు... వద్దు..." అని అంది. కానీ ఆమె బలహీనతతో మంచం మీదే ఉండిపోయింది.

బహుశా ఇటీవల వాడకం వల్ల అన్‌లాక్ చేసి ఉన్న తన ఫోన్‌ను రాజ్ అన్‌లాక్ చేస్తుండగా, అతని వేళ్లు స్క్రీన్ మీద గడ్డకట్టాయి. అతని ముఖం పాలిపోయింది, అతను చెప్పబోతున్న మాటలు గొంతులోనే ఇరుక్కుపోయాయి.

ఫోన్ బ్రౌజర్‌లో ఒక అశ్లీల సైట్ తెరుచుకుని ఉంది. స్క్రీన్‌పై ఉన్న దృశ్యాలు, మాటలు ఏ కొడుకూ తన తల్లి ఫోన్‌లో చూడటానికి ఊహించలేనివి. రాజ్ మనసు మొద్దుబారిపోయింది. ఇప్పటివరకు తను 'జబ్బు' అనుకున్న తన తల్లి ముఖంలోని ఆ మూలుగులు, ఆ జ్వరం లాంటి వేడి, ఆ వింత ఎరుపుదనం యొక్క అర్థం అతనికి అకస్మాత్తుగా అర్థం కావడం మొదలైంది.

అందులో ద్వేషం లేదు, కోపం లేదు. కేవలం తీవ్రమైన దిగ్భ్రాంతి మాత్రమే ఉంది. ఎలా స్పందించాలో అతనికి తెలియలేదు. తను ఆదర్శంగా, ప్రశాంతమైన డాక్టర్‌గా, నిస్వార్థ ప్రేమకు ప్రతిరూపంగా భావించిన తన తల్లిలోని ఈ దాగి ఉన్న కోణం అతని ముందు బట్టబయలైంది.

రాజ్ ముఖం పాలిపోవడాన్ని అంజలి చూసింది. అతను ఏమి చూశాడో ఆమెకు అర్థమైంది. ఏ శబ్దం కన్నా భయంకరమైన నిశ్శబ్దం గదిలో ఆవరించింది.


ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, తన తల్లి వైపు చూడకుండా, రాజ్ మెల్లగా ఫోన్‌ను తిరిగి టేబుల్‌పై పెట్టాడు. అతని చేతులు కొద్దిగా వణికాయి. అతను మాత్రను, నీళ్ల గ్లాసును అక్కడే వదిలేశాడు. అతను వెనక్కి తిరిగి, బరువైన అడుగులతో, వెనక్కి చూడకుండా గదిలోంచి బయటకు నడిచాడు. అతని మనసు మొద్దుబారిపోయింది, కాళ్లు యంత్రంలా కదులుతున్నాయి. తన తల్లిని ఆ దిగ్భ్రాంతికరమైన చీకటిలో ఒంటరిగా వదిలి, అతను నేరుగా మెట్లపై ఉన్న తన గదికి వెళ్ళిపోయాడు.

రాజ్ నేలపై పడుకుని, సీలింగ్ ఫ్యాన్ నీడ వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు. గదిలో ఫ్యాన్ గిర్రుమనే శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది, కానీ కింద గది నుండి వస్తున్న మూలుగులు ఇంకా అతని చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.

రాజ్ శృంగార కథల వల్ల ఇప్పటికే వేడి పుడుతోంది అప్పుడు అకస్మాత్తుగా అతను తన తల్లి నీ ఆ విధంగా చూశాడు

ఫోన్ స్క్రీన్, దానిలోని వెబ్‌సైట్ అతని కళ్ల ముందు పదే పదే మెరుస్తున్నాయి. ఆ '103 డిగ్రీల జ్వరం' నిజంగా ఏమిటో ఇప్పుడు అతనికి అర్థమైంది. ప్రాణాంతకమైన జబ్బు అనుకుని తను భయపడింది, థర్మామీటర్‌తో కొలిచింది, మందుల కోసం ఆత్రంగా పరుగెత్తింది ఏదైతే ఉందో—అది నిజానికి తన తల్లికి సంబంధించిన ఒక వ్యక్తిగత, రహస్య ప్రపంచం.

" రాజ్ కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుని, దిండులో ముఖం దాచుకున్నాడు. తన మీద తనకే ఎంత సిగ్గుగా అనిపించిందంటే, తను మళ్ళీ ఎప్పటికీ తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడలేనేమో అనిపించింది.

తన మూర్ఖత్వానికి తనకే తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది. "నేను ఎంత తెలివితక్కువ వాడిని," అని తనలో తనే గొణుక్కున్నాడు. "అమ్మ నన్ను పైకి వెళ్ళమని చెబుతూనే ఉంది, తను బాగానే ఉందని చెబుతూనే ఉంది... కానీ నేను పట్టుబట్టాను. బలవంతంగా ఆమె ఫోన్ తీసుకుని, అన్‌లాక్ చేశాను... ఆమె గోప్యతను నాశనం చేశాను."

కింద తన తల్లికి ఎలా అనిపిస్తుందో అని అతను ఆలోచించాడు. ఆమె సిగ్గుపడుతుందా? భయపడుతుందా? ఒకవైపు, ఆ నిజం విని అతను దిగ్భ్రాంతి చెందాడు, మరోవైపు, వారిద్దరి మధ్య శాశ్వతమైన ఇబ్బందిని సృష్టించిన పరిస్థితిలో తన తల్లిని పెట్టినందుకు పశ్చాత్తాపపడ్డాడు.

అతను రాత్రంతా అటూ ఇటూ దొర్లుతూనే ఉన్నాడు. కొన్నిసార్లు తన తల్లి ఒంటరితనాన్ని, మరికొన్నిసార్లు తన హద్దులు దాటిన బాధను అనుభవించాడు. తెల్లవారుజామున మొదటి కిరణాలు పడే వరకు అతనికి నిద్ర పట్టలేదు. సూర్యోదయం అయి కిందకి వెళ్ళాక, తాను మళ్ళీ ఆ 'సాధారణ' కొడుకుగా మారగలనా? అనే ఆలోచనలతో అతను సతమతమయ్యాడు.

ఎన్ని అలోచనల మధ్య కూడా రాజ్ పురుషాంగం స్ట్రెయిట్ గా సీలింగ్ ని చుస్తు వుంధి..

రాత్రి ముగిసింది, కానీ రాజ్ సంఘర్షణ అప్పుడే మొదలైంది.

మొదటి కొన్ని నిమిషాల పాటు, అంజలి పూర్తిగా నిశ్చేష్టురాలైంది. నేలలో కుంగిపోవాలో లేక లేచి రాజ్ ను ఆపాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అవమానంతో ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది, ఆమె గుండెచప్పుడు ఇంకా సాధారణ స్థితికి రాలేదు. రాజ్ తన ఫోన్ స్క్రీన్‌ను చూశాడని, అందుకే ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా పైకి పరుగెత్తాడని ఆమెకు తెలుసు.

కానీ సమయం గడిచేకొద్దీ, ఆమె భయం క్రమంగా ఒక వింత ప్రశాంతతగా, ఆపై ఒక చిరునవ్వుగా మారింది.

ఆ చీకట్లో, ఆమె తన దిండును చేతుల్లోకి తీసుకుని, "పిచ్చి కుర్రాడు... ఎంత భయపడ్డాడో" అని అనుకుంది. రాజ్ ఎంత ఆత్రంగా థర్మామీటర్ తెచ్చాడో, 103 డిగ్రీల జ్వరం చూసి తన ప్రాణాలకే ఎంతమాత్రం చచ్చిపోబోయాడో, ఒక పిల్లాడిలా కేవలం తనకే మందులు ఇస్తానని ఎలా పట్టుబట్టాడో ఆమెకు గుర్తొచ్చింది.

తన కొడుకు అమాయకత్వానికి, అజ్ఞానానికి ఆమె మనసులోనే నవ్వుకుంది. అతను తన ఫోన్ చూడటం గురించి ఆమె ఫిర్యాదు చేయలేదు, పైగా, తన కొడుకు తన గురించి అంతగా పట్టించుకుంటున్నందుకు ఆమెకు ఉపశమనం కలిగింది. రాజ్ ఇకపై కేవలం తన బిడ్డ మాత్రమే కాదని, తన ఆరోగ్యానికి, సంతోషానికి సంరక్షకుడిగా మారాడని ఆమె గ్రహించింది.

"నా కోసం ఎంత ఆందోళన పడ్డాడు..." అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. రాజ్ ఒక 'వ్యాధి' అని పొరబడిన ఆమె ఏడుపు, నిజానికి చాలా కాలం పాటు అనుభవించిన ఒంటరితనం మరియు అణచిపెట్టుకున్న కోరికల ఫలితం. ఒక డాక్టరు అయినప్పటికీ, వాటిని ఆమె బహుశా ఎప్పటికీ వ్యక్తపరచలేకపోయి ఉండేది.

ప్రపంచానికి తెలియకుండా దాగి ఉన్న తనలోని ఒక భాగాన్ని తన కొడుకు తాకినందుకు అంజలికి కొద్దిగా ఇబ్బందిగా అనిపించినా, రాజ్ పై ఆమె మాతృ ప్రేమ మరింత బలపడింది. ఉదయానికల్లా తాను రాజ్ ను ఒప్పించి, అన్నింటినీ మామూలు స్థితికి తీసుకురాగలనని ఆమెకు తెలుసు.

ఈ సంతృప్తితో, పెదవులపై చిరునవ్వుతో ఆమె బరువైన కళ్ళు నెమ్మదిగా మూసుకుపోయాయి. ఆమె ఎలాంటి మందులూ తీసుకోలేదు, కానీ తన కొడుకుపై ఉన్న అపారమైన ఆందోళన ఆమె మనసుకు ఎంతటి ప్రశాంతతను ఇచ్చిందంటే, ఆమె గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది.