[Sunnysunnysunny]

అంజలి తన పడకగదిలోకి ప్రవేశించి, తలుపును మెల్లగా మూసింది. ఆమె తెరలను పక్కకు జరిపి, తన సంచిని బల్లపై పెట్టింది. ఆమె అద్దం ముందు నిలబడి, తన ముడిని విప్పి, తన దట్టమైన జుట్టును భుజాల మీదకు జారవిడిచింది. ఆమె ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని, తన స్నానాలగది వైపు నడిచింది.



ఇంతలో, రాజ్ కూడా తన గదికి చేరుకున్నాడు. అతను తన చొక్కా విప్పి, ఒక టవల్ తీసుకుని, నేరుగా స్నానాలగది వైపు వెళ్ళాడు. ఇంటిలోని రెండు వేర్వేరు మూలల్లో, తల్లీకొడుకులు ఆ రోజంతా పట్టిన దుమ్మును, అలసటను కడిగేసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. బయట హాలు ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా ఉంది, వంటగదిలోని తాజా టమోటాలు, కూరగాయల వాసన మాత్రమే గాలిలో నిలిచి ఉంది.

వారు వంటగదికి చేరుకోగానే, మసాలాలు, తాజాగా తరిగిన కూరగాయల మిశ్రమ సువాసన గాలిలో వ్యాపించింది. అంజలి ఒక తరుగు పలకను బయటకు తీసి, చాలా కచ్చితత్వంతో ఉల్లిపాయలను తరగడం ప్రారంభించింది. ఆమె చేతులు చాలా చురుకుగా కదిలాయి—అది ఎన్నో ఏళ్ల అనుభవం ఫలితం.

రాజ్ దగ్గరికి వచ్చి కత్తిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, "అమ్మా, ఉల్లిపాయలు నన్ను తరగనివ్వు; నీ కళ్లలో నీళ్లు వస్తాయి," అన్నాడు.

అంజలి నవ్వి, తన మోచేతితో అతన్ని వెనక్కి నెట్టింది, "ఏయ్, దాన్ని వదిలేయ్. నువ్వు కోస్తే, సగం మందంగా, సగం పల్చగా అవుతుంది. అప్పుడు గ్రేవీ సరిగ్గా రాదు. నువ్వు అక్కడున్న ఆ స్టూల్ మీద హాయిగా కూర్చో, నిన్న నువ్వు చెప్పిన ఆ కొత్త ప్రాజెక్ట్ ఏమైందో చెప్పు?"

రాజ్ కౌంటర్ దగ్గరున్న స్టూల్ మీద కూర్చుని తన తల్లి పని చేయడాన్ని చూశాడు. "ప్రాజెక్ట్ బాగానే సాగుతోంది, అమ్మా. కొంచెం పరిశోధన మాత్రమే మిగిలింది. నువ్వు అన్నీ ఒంటరిగా చేస్తావు, నేను ఖాళీగా కూర్చుంటే నాకు బాధగా ఉంది."

"ఒక తల్లికి బిడ్డకు తినిపించడం పని కాదు, అదొక ఉపశమనం," అంజలి గిన్నెలో కలుపుతూ అంది. అకస్మాత్తుగా, ఆమె కళ్ళు మూలలో ఉన్న ఖాళీ పాల డబ్బా మీద పడ్డాయి. ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది. "అయ్యో! ఏదో తప్పు జరిగింది."

రాజ్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు, "ఏమైంది, అమ్మా? ఉప్పు అయిపోయిందా?"

అంజలి తల కొట్టుకుంటూ, "ఉప్పు లేదు, మనం సంతలోంచి పాలు తేవడం మర్చిపోయాం! ఉదయం టీకి గానీ, రాత్రి నువ్వు తాగడానికి గానీ పాలు లేవు. నేను అసలు గమనించనే లేదు, ఈ కూరగాయలన్నింటి మధ్యలో ముఖ్యమైన దాన్ని వదిలేశాను." అంది.

రాజ్ వెంటనే లేచి నిలబడ్డాడు. "పర్వాలేదు అమ్మా."ఆందోళన పడటానికి ఏముంది? ఈ వీధి చివర ఉన్న పాల కేంద్రం ఇప్పుడే తెరిచి ఉండాలి. నేను ఐదు నిమిషాల్లో తీసుకొస్తాను."

అంజలి తన పర్సులోంచి అతనికి డబ్బులు ఇస్తూ, "విను, మరీ దూరం వెళ్ళకు. పక్కనున్న దుకాణం మూసి ఉంటే, వెనక్కి రా. పాలు లేకుండానే మనం సర్దుకుంటాం. ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యమైంది, నువ్వు అనవసరంగా ఇక్కడ అక్కడ తిరగడం నాకు ఇష్టం లేదు," అంది. "

అమ్మా, నేను ఇక చిన్నపిల్లాడిని కాదు. నువ్వు గిన్నెను పొయ్యి మీద పెట్టు, ఇప్పుడే వస్తాను." రాజ్ తాళాలు తీసుకుని నవ్వుతూ బయటకు పరుగెత్తాడు.

అంజలి అతను వెళ్ళిపోవడాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె ముఖంలో ఒక సంతృప్తికరమైన చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆమె గ్యాస్ తగ్గించి, గునుగుతూ మసాలాలను వేయించడం మొదలుపెట్టింది. మలై కోఫ్తా కోసం ఉడుకుతున్న గ్రేవీ యొక్క శబ్దం మరియు సువాసన ఇల్లంతా నిండటం ప్రారంభమైంది.

"అమ్మా, ఇదిగో, పాల దుకాణం తెరిచే ఉంది," అని  పాల ప్యాకెట్‌ను కౌంటర్‌పై పెడుతూ అన్నాడు.

అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వి, "ధన్యవాదాలు బాబూ. ఇప్పుడు, త్వరగా చేతులు కడుక్కో, ఆహారం చల్లారిపోతోంది," అంది.

వాళ్లిద్దరూ బల్ల వద్ద ఒకరికొకరు ఎదురుగా కూర్చున్నారు. అంజలి రాజ్ ప్లేటులో రెండు రోటీలు, కోఫ్తాలు వడ్డించింది. రాజ్ మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోగానే అతని కళ్ళు ఆనందంతో మెరిసిపోయాయి. "అమ్మా, నిజంగా... నీ వంటకు ఏదీ సాటిరాదు. దీని ముందు హోటల్ భోజనం ఏమీ కాదు."

అంజలి మెల్లగా ఒక బ్రెడ్ ముక్కను విరిచి, "చాలు, చాలు, నన్ను అంతగా పొగడకు. నీకు ఆకలిగా ఉందని నాకు తెలుసు, అందుకే అన్నీ ఇంత రుచిగా అనిపిస్తున్నాయి."

ఆ తర్వాత అరగంట సేపు, వాళ్ళిద్దరూ చాలా మామూలుగా, సుదీర్ఘంగా మాట్లాడుకున్నారు. అంజలి తన మెడికల్ కాలేజీ రోజుల నాటి పాత కథలు, తను తన తండ్రిని మొదటిసారి కలిసినప్పటి సంగతి చెప్పింది. రాజ్ శ్రద్ధగా విన్నాడు. వాళ్ళు నవ్వులు, జోకులు పంచుకున్నారు, ఆ భోజన బల్ల దగ్గర రోజంతా ఉన్న అలసట అంతా మాయమైనట్లు అనిపించింది.

భోజనం అయిపోయాక, గిన్నెలు బల్ల మీద గుట్టలుగా పేరుకుపోయాయి. అంజలి లేచి గిన్నెలు సర్దడం మొదలుపెట్టింది, "రా, నేను ఇప్పుడు ఇవి శుభ్రం చేస్తాను, తర్వాత మనం పడుకుందాం."

రాజ్ అకస్మాత్తుగా ఆమె చేతిని పట్టుకుని తిరిగి కుర్చీలో కూర్చోబెట్టాడు. "లేదు అమ్మా, ఈరోజు వద్దు. ఈరోజు నేను గిన్నెలు కడుగుతాను. నువ్వు ఉదయం అంతా క్లినిక్‌లో తిరిగావు, తర్వాత మార్కెట్‌లో తిరిగావు, ఇప్పుడు రాత్రి భోజనం కూడా వండావు. ఇప్పుడు నువ్వు కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో."

అంజలి అభ్యంతరం చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తూ, "ఓ నువ్వు అలసిపోతావు. రేపు ఉదయాన్నే కాలేజీకి వెళ్ళాలి కదా," అంది.

రాజ్ పట్టుబట్టి, "అస్సలు వద్దు అమ్మా. ఇది నా ఇల్లు కూడా. నువ్వు నీ గదికి వెళ్లి పుస్తకం చదువుకో లేదా పడుకో. నేను పది నిమిషాల్లో అన్నీ శుభ్రం చేస్తాను," అన్నాడు.

అంజలి ఒప్పుకుంది. ఆమె ముఖంలో గర్వం, ప్రేమ కలగలిసి ఉన్నాయి. "సరే సార్. ఈరోజు మీరే బాస్. కానీ జాగ్రత్త, ఆ గాజు గ్లాసులు పగలగొట్టకండి."

"నన్ను నమ్ము అమ్మా," అంటూ రాజ్ నవ్వుతూ, ఆప్రాన్ వేసుకుని సింక్ వైపు వెళ్ళాడు.

అంజలి తన గది వైపు వెళ్ళింది. ఆమె వెళ్తూ వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి చూసింది, రాజ్ ఎంతో ఏకాగ్రతతో గిన్నెలు కడుగుతూ కనిపించాడు. తన కొడుకు నిజంగా తన బలంగా మారాడని ఆమెకు అనిపించింది. ఆమె తన గదిలోకి ప్రవేశించి, మసకగా వెలుగుతున్న మంచం దీపం వెలిగించి, మంచం మీద పడుకుంది. రోజంతా పడిన శ్రమ తర్వాత, ఆ మంచం మెత్తదనం ఎంతో హాయిగా అనిపించింది.

అంజలి వంటగదికి చేరుకున్నప్పుడు, ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది. సింక్ పూర్తిగా శుభ్రంగా ఉంది, ఒక్క పాత్ర కూడా దాని స్థానం నుండి కదల్లేదు, మరియు రాజ్ తడి గుడ్డతో స్లాబ్‌ను తుడిచి మెరిపించాడు. భోజన బల్ల దగ్గర ఉన్న కుర్చీలు కూడా వాటి స్థానాల్లో చక్కగా సర్ది ఉన్నాయి.

"వావ్!""అంజలి మెల్లగా అంది."

రాజ్ అక్కడ నిలబడి చేతులు తుడుచుకుంటున్నాడు. తన తల్లిని చూసి నవ్వుతూ, "చూశారా డాక్టర్, క్లినిక్‌లో ఉన్నంత పరిశుభ్రంగా ఇక్కడ కూడా ఉందా?" అన్నాడు.

అంజలి దగ్గరికి వచ్చి అతని తల నిమిరింది, "చాలా మంచి పని చేశావు, రాజ్. నువ్వు గిన్నెలు కడిగి అంతటితో వదిలేస్తావనుకున్నాను, కానీ వంటగది మొత్తం శుభ్రం చేశావు. చాలా బాగుంది!"

రాజ్ గర్వంగా తలూపాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, పాలు వేడి చేయడం మర్చిపోయిన విషయం అంజలికి గుర్తొచ్చింది. ఆమె పొయ్యి దగ్గరికి వెళ్లి పాల గిన్నెను పొయ్యి మీద పెట్టింది.

"విను, రాజ్," అంజలి వెనక్కి తిరిగి అంది, "నువ్వు చాలా పని చేశావు. ఇప్పుడు పైకి నీ గదిలోకి వెళ్లి విశ్రాంతి తీసుకో. నేను ఇక్కడ పాలు వేడి చేస్తున్నాను. అవి మరిగిన వెంటనే, నేను వాటికి మూత పెట్టి కౌంటర్‌పై ఉంచుతాను. నీకు నిద్ర వచ్చినప్పుడు, కిందకి వచ్చి నీ గ్లాసు తీసుకో. సరేనా?"

రాజ్ పెద్దగా ఆవలిస్తూ, "సరే అమ్మా. నాకు ఇప్పుడు నిద్ర వస్తోంది. ఎక్కువ సేపు మేల్కొని ఉండకు. గుడ్ నైట్!" అన్నాడు.

"శుభరాత్రి, బాబూ, వెళ్లి పడుకో," అతను వెళ్తుండగా చూస్తూ అంజలి ఉంధి.

రాజ్ మెట్ల వైపు వెళ్ళాడు. అతని గది మొదటి అంతస్తులో ఉంది. నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఆ ఇంట్లో అతని అడుగుల చప్పుడు ప్రతిధ్వనించింది, ఆ వెంటనే పై అంతస్తు తలుపు మూసుకున్న శబ్దం వినిపించింది. అంజలి వంటగదిలో ఒంటరిగా నిలబడింది. పాలు మరిగే వరకు ఎదురుచూస్తూ, ఆమె నిశ్శబ్దంగా కిటికీలోంచి రాత్రి చీకటిని చూస్తూ ఉంది. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత, ఈ సాయంత్రం తనకు సంపూర్ణమైన, ప్రశాంతమైన అనుభూతిని కలిగించిందని ఆమెకు అనిపించింది. పాలు మరిగాయి, ఆమె గ్యాస్ ఆపి, గిన్నెపై వల కప్పింది.

ఆ తర్వాత, తన కొడుకు నిజంగా తన నీడలా మారిపోయాడనే భావనతో, ఆమె నెమ్మదిగా తన గదికి తిరిగి వెళ్ళింది.

రాజ్ తలుపు మూసి, నేరుగా తన స్టడీ టేబుల్ వైపు వెళ్ళాడు. బల్లపై చెల్లాచెదురుగా ఉన్న కొన్ని పుస్తకాలు, సగం తెరిచి ఉన్న జర్నల్ పూర్తికాని అసైన్‌మెంట్‌ను గుర్తు చేశాయి. అతను తన టీ-షర్టును విప్పి, కుర్చీపై విసిరి, నగ్నంగా కూర్చుని, తన ల్యాప్‌టాప్‌ను తెరిచాడు.

తర్వాతి అరగంట పాటు, అతను తన కాలేజీ పనిలో మునిగిపోయాడు. అతను కొన్ని నోట్స్ రాసుకున్నాడు, గత వారం వినలేకపోయిన లెక్చర్ల పిడిఎఫ్‌లను చూసుకున్నాడు, మరియు తన ప్రాజెక్ట్ రూపురేఖలను ఖరారు చేశాడు. పని పూర్తి చేశాక, అతను ఒళ్ళు విరుచుకుని, ఆయాసం తగ్గించుకోవడానికి మెడను అటూ ఇటూ ఊపాడు.

ల్యాప్‌టాప్ మూసివేస్తూ, "సరే, ఈ రోజు పని పూర్తయింది," అని తనలో తనే గొణుక్కున్నాడు.

ఇక తనకంటూ కొంత సమయం కేటాయించుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది. అతను తన మంచం మీద కుప్పకూలి, ఒక దిండును ఆధారం చేసుకుని, తన ఫోన్‌ను బయటకు తీశాడు. అతను చేసిన మొదటి పని ఇన్‌స్టాగ్రామ్ తెరవడం. రంగురంగుల రీల్స్, స్నేహితుల పార్టీల చిత్రాలు, మరియు మీమ్స్‌తో నిండిన ఆ వరదను అతను స్క్రోల్ చేశాడు. కొన్నిసార్లు పాత స్నేహితుడి ఫోటో దగ్గర ఆగేవాడు, కొన్నిసార్లు ఒక ఫన్నీ వీడియో చూసి నవ్వేవాడు.

ఇన్‌స్టాగ్రామ్‌తో విసుగు పుట్టినప్పుడు, అతను యూట్యూబ్‌కు వెళ్ళాడు. అక్కడ, అతను కొన్ని టెక్ రివ్యూలను చూసి, ఆపై కొన్ని పాత జ్ఞాపకాలను గుర్తుచేసుకోవడానికి అన్‌ప్లగ్డ్ పాటల ప్లేలిస్ట్‌ను ప్లే చేశాడు. ఆ మృదువైన సంగీతం గదిలోని నిశ్శబ్దంలో కలిసిపోయింది. అతని ఫోన్ స్క్రీన్ నుండి వచ్చే నీలి కాంతి అతని ముఖంపై పడుతుండగా, అతను ఒక వీడియో నుండి మరొక వీడియోకు లక్ష్యం లేకుండా స్క్రోల్ చేశాడు.

చివరి గా అభినవ్ పంపించిన కొత్త సెక్స్ కధలు వీడియో లు ఎంతో చూడాలి అనుకోని వాటిని ఓపెన్ చేసాడు.. అతను తన్మయత్వంలోకి వెళ్తున్నాడు అది చాలా ఆసక్తికరంగా మరియు చాలా శృంగారభరితంగా ఉంది ఇప్పుడు అతని ఆలోచనలు తన తల్లి గురించి ఆలోచిస్తున్నాయి. తన జీవితంలో మొదటిసారిగా తన తల్లి ఆలోచనల వల్ల అతని పురుషాంగం గట్టిపడి రాయిలా అవుతోంది .


అప్పటికే రాత్రి బాగా పొద్దుపోయింది. బయటి ప్రపంచం నిద్రలోకి జారుకుంది, కానీ రాజ్ మనసు మాత్రం ఇంకా ఆ వీడియోలు, సమాచారంలోనే మునిగి ఉంది. సమయం ఎలా గడిచిపోతుందో కూడా అతనికి తెలియలేదు. అకస్మాత్తుగా, కింద వంటగదిలో అమ్మ తన కోసం పాలు పెట్టిందన్న విషయం అతనికి గుర్తొచ్చింది.

రాజ్ ఒక పెద్ద ఆవలింత తీసి మంచం దిగాడు. అతను టీ-షర్టు మళ్ళీ వేసుకోకుండా, కేవలం ప్యాంటుతోనే గది నుండి బయటకు వెళ్ళాడు. వాళ్ళ అమ్మ గాఢ నిద్రలో ఉందని అతనికి తెలుసు, ఆ సమయంలో ఆమెను నిద్రలేపడం అతనికి ఇష్టం లేదు.

అతను చెక్క మెట్లు ప్రతి అడుగుకు కిర్రుమని శబ్దం చేయకుండా జాగ్రత్తగా మెట్లు ఎక్కాడు. అతను మొదటి అంతస్తు నుండి కిందకి దిగుతుండగా, ఇల్లంతా ఒక వింతైన, బరువైన నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయింది, గడియారం టిక్ టిక్ మనే శబ్దం తప్ప మరే శబ్దమూ వినిపించలేదు.

"అమ్మ నిద్రపోతూ ఉండాలి," అని అతను మనసులో అనుకున్నాడు. అతను కింద హాలులోని లైటు వేయలేదు, కానీ ఫర్నిచర్‌పై పడకుండా ఉండేందుకు తన ఫోన్ ఫ్లాష్‌లైట్ మసక వెలుగును నేలపై వేశాడు.

అంజలి గది తలుపు మూసి ఉంది, లోపలి నుండి ఏ శబ్దమూ లేదు. రాజ్ వంటగది వైపు అడుగులు మెల్లగా వేశాడు. రాత్రి ఈ వేళలో, టార్చ్ వెలుగులో వంటగదిలోని స్టీల్, టైల్స్ చల్లగా, మెరుస్తూ కనిపించాయి.

వంటగది కౌంటర్‌పై, వాళ్ళ అమ్మ మూత పెట్టి వదిలేసిన అదే గిన్నె ఉంది. రాజ్ టార్చ్‌ను స్లాబ్‌పై పెట్టి, మెల్లగా గ్రిల్‌ను తీసేశాడు. పాలు ఇంకా గోరువెచ్చగానే ఉన్నాయి. దగ్గరలో ఉన్న తనకిష్టమైన గ్లాసును తీసుకున్నాడు. ఆ నిశ్శబ్దంలో, గ్లాసు షెల్ఫ్‌కు తగిలిన శబ్దం మెల్లగా వినిపించడంతో, రాజ్ ఒక్క క్షణం ఆగి వాళ్ళ అమ్మ గది వైపు చూశాడు.

అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉందని నిర్ధారించుకున్నాక, అతను చాలా జాగ్రత్తగా గిన్నెలోంచి పాలను గ్లాసులోకి పోయడం మొదలుపెట్టాడు. నిశ్శబ్దంగా ఉన్న వంటగదిలో పాలు చుక్కలు చుక్కలుగా పడుతున్న శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది.

రాజ్ జాగ్రత్తగా వెనక్కి నడిచాడు. ఒక చేతిలో పాల గ్లాసు, మరో చేతిలో ఫోన్, దారి చూసుకోవడానికి నేలపై టార్చ్ వెలుగు వేస్తూ ఉంది. ఇంట్లోని నిశ్శబ్దం మునుపెన్నడూ లేనంత లోతుగా అనిపించింది, గోడలు కూడా శ్వాసిస్తున్నట్లుగా.

అతను మెట్ల వైపు వెళ్ళడానికి తన తల్లి పడకగది తలుపు దాటుతుండగా, అతని అడుగులు ఆగిపోయాయి.

గాలిలో చాలా మసకగా, అస్పష్టంగా ఒక శబ్దం వినిపించింది. అది ఎంత తక్కువగా ఉందంటే, ఒకవేళ ఇంట్లో ఏమైనా శబ్దం ఉన్నా కూడా అది వినిపించి ఉండేది కాదు. రాజ్ ఊపిరి బిగపట్టాడు. బహుశా తన తల్లి నిద్రలో ఏదో గొణుగుతోందో లేదా కల కంటుందో అని అతను అనుకున్నాడు.

అతని కుతూహలం అతన్ని ఆగేలా చేసింది. అతను ఫ్లాష్‌లైట్ ఆపివేసి, చీకటిలో గోడకు ఆనుకుని, చెక్క తలుపు దగ్గర మెల్లగా చెవి పెట్టాడు.

లోపలి నుండి అప్పుడప్పుడు ఒక మెల్లని మూలుగు వినిపించింది. ఆ శబ్దం నొప్పితో కూడినది కాదు, కానీ ఒక వింతైన, అశాంతికరమైన, బరువైన భావనతో కూడినది.

 ఎవరో తమ శ్వాసను నియంత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, విఫలమవుతున్నట్లు అనిపించింది. ఆ మూలుగుల మధ్య, దుప్పటి రాపిడి శబ్దం కూడా స్పష్టంగా వినిపించింది.

రాజ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. లోపల ఏం జరుగుతోందో అతనికి అర్థం కాలేదు. వాళ్ళ అమ్మకి ఒంట్లో బాగలేదా? ఆమె బాధపడుతోందా? లేక ఈ అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలో తను ఊహించనిదేమైనా శబ్దం వింటున్నాడా?

అతను చేతిలో పాల గ్లాసు పట్టుకుని అక్కడే బిగుసుకుపోయి నిలబడ్డాడు, కానీ అతని దృష్టి మాత్రం మూసి ఉన్న తలుపు వెనుక నుండి వినిపిస్తున్న మూలుగుల మీదే ఉంది.

ఒక్క క్షణం లోపలికి తొంగి చూడాలని అనుకున్నాడు, కానీ అర్ధరాత్రి తలుపు తట్టకుండా వాళ్ళ అమ్మ గదిలోకి వెళ్లడం మంచిది కాదని గ్రహించాడు. కంగారుగా, గందరగోళంగా అతను వెనక్కి తిరిగి, మెల్లగా మెట్లు ఎక్కాడు.

గదికి చేరుకున్నాక, అతను చేసిన మొదటి పని పాల గ్లాసును టేబుల్ మీద పెట్టడమే. అతను ఒక్క గుక్క కూడా తాగలేదు; అతని ఆకలి దప్పికలు మాయమైనట్లు అనిపించాయి. అతను మంచం మూలలో కూర్చుని, తలని అరచేతుల్లో దాచుకున్నాడు.

"వాళ్ళ అమ్మకి ఒంట్లో బాగలేదా?" అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు. "ఆమెకు పీడకల వచ్చిందా? లేక క్లినిక్‌లోని అలసట వల్ల ఆమెకు జ్వరం వచ్చిందా?"

సాయంత్రాలలో వాళ్ళ అమ్మ చాలా అలసిపోయినట్లు కనిపించేదని రాజ్ కు గుర్తుంది. ఆమె డాక్టరే అయినా, తరచుగా తన ఆరోగ్యాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసేది. బహుశా ఆమెకు శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బందిగా ఉందో లేదా పాత నొప్పి తిరగబెట్టిందో అని అతను అనుకున్నాడు. కానీ ఆ శబ్దాలు... అవి భిన్నంగా ఉన్నాయి, అతను ఇంతకు ముందెన్నడూ విననివి.

అతను మంచం మీద పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ అతని కళ్ళు పైకప్పు మీదే నిలిచి ఉన్నాయి. గదిలోని ఫ్యాన్ స్థిరమైన వేగంతో తిరుగుతోంది, కానీ రాజ్ మనసులో ఆలోచనలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. "ఒకవేళ ఆమెకు నిజంగా నా అవసరం ఉండి, నేను ఇంకా పైనే నిద్రపోతూ ఉంటే?" ఆ ఆలోచన అతన్ని ఆందోళనకు గురిచేసింది. ఒకవైపు

తన తల్లి గురించిన ఆందోళన, మరోవైపు కిందకు వెళ్లి అడగడానికి సంకోచం అతన్ని ఆపుతున్నాయి. కిందకు వెళ్లి మళ్ళీ చూడాలా లేక ఉదయం వరకు ఆగాలా అని అతను ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు. ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దం అతనికి మరింత భయంకరంగా, భరించరానిదిగా అనిపించింది.

రాజ్ దుప్పటిని దులిపి లేచి నిలబడ్డాడు. బల్ల మీద ముట్టుకోకుండా ఉన్న పాల గ్లాసు వైపు చూశాడు, కానీ అతని దాహం ఇప్పుడు ఆందోళనగా మారింది. అతను నిశ్శబ్దంగా తన గది తలుపు తెరిచి, చీకటిగా ఉన్న మెట్ల వైపు తిరిగి వెళ్ళాడు.

అతని గుండె చప్పుడు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. అతను నెమ్మదిగా, ప్రతి అడుగు జాగ్రత్తగా కిందకి దిగాడు. హాలులోని నిశ్శబ్దం మరింత గాఢంగా అనిపించింది. అతను నేరుగా తన తల్లి మూసి ఉన్న గది తలుపు వద్దకు వెళ్ళాడు.

ఈసారి, అతను తన సంకోచాన్ని వదిలిపెట్టి, తన తలను ఆ చెక్క తలుపుకు గట్టిగా ఆనించాడు. లోపల కదలికను పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, అతను ఊపిరి బిగపట్టాడు.

"అమ్మా...?" అతను మెల్లగా, దాదాపు గుసగుసలాడుతున్నట్లుగా అన్నాడు.


లోపలి నుండి అవే బలహీనమైన, విరిగిన ఏడుపులు ఇంకా వస్తున్నాయి. ఆ శబ్దం ఎంత బలహీనంగా ఉందంటే, ఎవరో తమ బాధను బయటకు రాకుండా ఆపుకోవడానికి దిండులో తలపెట్టి ఏడుస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. అప్పుడప్పుడు, దుప్పట్లు కదిలే శబ్దం, మంచం కొద్దిగా ఊగే శబ్దం వినిపించింది.

రాజ్ నుదుటిపై చెమట పట్టడం మొదలైంది. తలుపు తట్టి అడగాలో లేదో అతనికి అర్థం కాలేదు. ఒకవేళ ఆమె నిద్రపోతూ, ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటే, ఆమెను నిద్రలేపడం సరికాదు. కానీ ఒకవేళ ఆమె నొప్పితో ఉంటే?

అతను ఆ చీకటి కారిడార్‌లో ఒక విగ్రహంలా నిలబడి ఉన్నాడు. తలుపు అవతల నుండి వస్తున్న ఆ రహస్యమైన ఏడుపులు అతన్ని ఒకరకమైన గందరగోళంలోకి నెట్టాయి, దాని నుండి బయటపడటం రోజురోజుకీ కష్టంగా మారుతోంది. ఆ మూసి ఉన్న గదిలో ఏం జరుగుతోందో అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ అతను అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు.


రాజ్ ఒక లోతైన శ్వాస తీసుకుని, చెమట పట్టిన చేతులను తుడుచుకుని, తన వేళ్లను తలుపు చెక్కపై ఆనించాడు.

టక్... టక్... టక్...

ఆ నిశ్శబ్ద ఇంట్లో ఆ తలుపు చప్పుడు ఒక పేలుడులా వినిపించింది. రాజ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. "అమ్మా...?" అతను మెల్లగా కానీ స్పష్టమైన స్వరంతో పిలిచాడు. "అమ్మా, నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?"

లోపలి నుండి వస్తున్న ఏడుపులు అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయాయి. ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్ అక్కడే నిలబడి, ఎదురుచూస్తున్నాడు. 10 సెకన్లు గడిచాయి... 20 సెకన్లు... ఎటువంటి స్పందన లేదు. అతని భయం పెరుగుతోంది. "అమ్మా, తలుపు తెరువు... నాకు నీ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. నీకు బాగానే ఉందా?"

సుమారు 30 నుండి 40 సెకన్ల పాటు, ఎటువంటి కదలిక లేదు.  రాజ్ గడియ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, లోపలి నుండి ఒక గలగల శబ్దం వినిపించింది—ఎవరో హడావిడిగా దుప్పట్లు సర్దుకుంటున్నట్టుగానో లేదా మంచం దిగుతున్నట్టుగానో. ఆ తర్వాత నేల మీద చెప్పులు లేని పాదాల చప్పుడు వినిపించింది.

చివరగా, గడియ తెరుచుకునే శబ్దం—ఒక టక్కున.

తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది. గదిలోని రాత్రి దీపం నుండి వచ్చే మసక వెలుగు కారిడార్‌లోకి ప్రసరించింది. అతని ముందు అంజలి నిలబడి ఉంది. ఆమె జుట్టు కొద్దిగా చెదిరిపోయి ఉంది, ముఖం కొద్దిగా ఎర్రగా ఉంది, బహుశా ఆమెకు బాగా వేడిగా అనిపిస్తోందేమో లేదా గాఢ నిద్ర నుండి ఇప్పుడే మేల్కొన్నట్టుగా ఉంది. ఆమె శ్వాస ఇంకా కొద్దిగా భారంగా ఉంది.