[Sunnysunnysunny]

రాజ్ ఇంట్లో:::



నగరంలోని ఒక ఉన్నత ప్రాంతంలో, చిన్నదైనా అందంగా అలంకరించబడిన ఒక ప్రైవేట్ క్లినిక్ ఉంది. బయట బోర్డు మీద, "డాక్టర్ అంజలి, ఎం.డి. (జనరల్ ఫిజీషియన్)" అని రాసి ఉంటుంది.



అంజలికి 42 ఏళ్లు, కానీ ఆమెను చూస్తే ఎవరూ ఆ విషయం చెప్పలేరు. యోగా, క్రమశిక్షణ ఆమెకు శిల్పంలాంటి ఆకృతిని ఇచ్చాయి. ఆమె చర్మం ఇప్పటికీ వెల్వెట్ లాగా మృదువుగా ఉంది, ఆమె తెల్లటి ఆప్రాన్ ధరించినప్పుడు, ఆమె వ్యక్తిత్వంలో ఒక విచిత్రమైన ఆకర్షణ, అధికారం ఉట్టిపడతాయి. ఆమె డాక్టరే కాకుండా, ఒక తల్లి కూడా. తన ఇంటిని, వృత్తిని ఒంటరిగా చూసుకుంటోంది.

విదేశాల్లో ఒక పెద్ద కాంట్రాక్టర్‌గా పనిచేస్తున్న ఆమె భర్త, సంవత్సరానికి ఒకటి రెండు సార్లు మాత్రమే ఇంటికి వస్తాడు. డబ్బుకు కొరత లేదు, కానీ ఏళ్లుగా అంజలి మంచం మీద ఒక నిశ్శబ్దం ఆవరించి ఉంది. ఒక యువ, అందమైన మహిళ శరీర అవసరాలు తరచుగా ఆమె డాక్టర్ ఆప్రాన్ కింద అణచివేయబడతాయి.

ఆమె కొడుకు రాజ్ ఇప్పుడు 23 ఏళ్లు. అతను కాలేజీలో చదువుతున్నాడు, అచ్చం తన తండ్రిలాగే పొడవుగా, కండలు తిరిగిన శరీరంతో కనిపిస్తాడు. రాజ్ తరచుగా సహాయం చేయడానికి లేదా కేవలం సమయం గడపడానికి తన తల్లి క్లినిక్‌కు వస్తుంటాడు.

మధ్యాహ్నం రెండు గంటలయింది. చివరి రోగి కూడా క్లినిక్ నుండి వెళ్ళిపోయారు. బయట సూర్యుడు ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతున్నాడు, లోపల ఏసీ నుండి వస్తున్న చల్లని గాలి ఒక వింతైన హాయిని కలిగిస్తోంది. అంజలి తన క్యాబిన్‌లో కూర్చుని కొన్ని ఫైల్స్ చూస్తోంది. ఆమె తెల్లటి చొక్కా మీద డాక్టర్ కోటు వేసుకుంది, మరియు ఆమె జుట్టును ముడి వేసుకుంది, దానివల్ల ఆమె పొడవాటి, తెల్లని మెడ కనిపిస్తోంది.

సరిగ్గా అప్పుడే, క్యాబిన్ తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది, మరియు రాజ్ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. ఇప్పుడు క్లినిక్ పూర్తిగా ఖాళీగా ఉంది, ఆ చల్లని, నిశ్శబ్ద వాతావరణంలో తల్లి కొడుకులు మాత్రమే ఒంటరిగా ఉన్నారు.

రాజ్ క్యాబిన్‌లోకి ప్రవేశించి, తన తల్లికి ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో సౌకర్యంగా కూర్చున్నాడు. అంజలి తన ఫైల్స్‌ను పక్కన పెట్టి, కళ్ళద్దాలు తీసి బల్ల మీద పెట్టింది. ఆమె కళ్ళలో అలసట కనిపిస్తోంది, కానీ తన కొడుకును చూడగానే ఉపశమనం కలిగింది.

"ఈరోజు ఆలస్యంగా వచ్చావా? కాలేజీలో అదనపు క్లాసు ఏమైనా ఉందా లేక స్నేహితులతో బయటకు వెళ్ళావా?" అని అంజలి తన కుర్చీలో వెనక్కి వాలుతూ అడిగింది.

రాజ్ నవ్వుతూ, "లేదు అమ్మా, నేను ఆ ప్రాజెక్ట్ సమర్పించాల్సి వచ్చింది. పైగా, బయట చాలా వేడిగా ఉంది, అందుకే నాకు ఎక్కడికీ వెళ్లాలనిపించలేదు. నీతో పాటు ఇంటికి వద్దామని అనుకున్నాను," అన్నాడు.

అంజలి గంట కొట్టి, రెండు కప్పుల టీ తీసుకురమ్మని తన సహాయకురాలికి సైగ చేసింది. ఆ తర్వాతి కొన్ని నిమిషాల పాటు, వాళ్ళు కాలేజీ ప్రొఫెసర్ల గురించి, అసైన్‌మెంట్ల భారం గురించి, రాజ్ స్నేహితుల అల్లరి గురించి కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. అంజలి ఒక తల్లిలా వింటూ, మధ్యమధ్యలో అతని మాటలకు అడ్డుపడుతూ, అతను చెప్పిన దానికి అప్పుడప్పుడు పగలబడి నవ్వింది.

ఆ సంభాషణలో, విదేశాల్లో ఉన్న రాజ్ తండ్రి ప్రస్తావన వచ్చింది.

"ఈ ఉదయం నాన్న నాకు ఫోన్ చేశారు," అని అంజలి తన టీ కప్పును చేతిలోకి తీసుకుంటూ చెప్పింది. "ఈసారి ఆయనకు ఒక పెద్ద కాంట్రాక్ట్ వచ్చిందని చెప్పారు. ఆయన దీపావళికి కూడా రాలేకపోవచ్చు."

రాజ్ ముఖంలో కొద్దిగా నిరాశ కనిపించింది. "నాన్న ఎప్పుడూ పనితోనే బిజీగా ఉంటారు. అమ్మా, ఆయన ఇప్పుడు తిరిగి రాకూడదని నీకు అనిపించడం లేదా? మనం ఇలా ఇంకెంత కాలం విడిగా ఉంటాం? నీకు ఆయన గుర్తొవ్వడం లేదా?"

అంజలి తన టీ తాగుతూ ఒక క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్ళు కిటికీ బయట పడుతున్న సూర్యరశ్మిపై నిలిచిపోయాయి. " బాధ్యతలు మనిషిని చాలా దూరం తీసుకువెళ్తాయి. అవి నాకు గుర్తొస్తున్నాయి, కానీ నేను వాటికి అలవాటు పడిపోయాను. సరే, చెప్పు... రాత్రి భోజనానికి నీకేం కావాలి? ఈరోజు నీకు ఇష్టమైన మలై కోఫ్తా చేయనా?"

రాజ్ తన తల్లి ముఖాన్ని నిశితంగా చూశాడు. ఆమె నిరాడంబరత, చిరునవ్వు వెనుక ఆమె ఎన్నడూ బయటకు కనబరచని ఒంటరితనం దాగి ఉందని అతను గ్రహించాడు. వారు రాత్రి భోజనం మెనూ, ఇంటిని శుభ్రపరచడం, రాబోయే ఆదివారం ప్రణాళికల గురించి చాలా సేపు చర్చించుకున్నారు.

క్లినిక్ అంతటా వారి గొంతులు మాత్రమే ప్రతిధ్వనించాయి. తొందరేమీ లేదు, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఉన్న బలమైన బంధాన్ని వెల్లడి చేసే ఒక సుదీర్ఘమైన, లోతైన సంభాషణ మాత్రమే.

క్యాబిన్ కిటికీ బయట ఆకాశం ముదురు నారింజ రంగులోకి మారుతోంది. పగటి వేడి తగ్గి ఒక సున్నితమైన గాలి వీస్తోంది. అంజలి తన బల్లపై ఉన్న చివరి ఫైల్‌ను మూసి డ్రాయర్‌లో పెట్టింది. అతను తన చేతి గడియారాన్ని చూసుకున్నాడు—అప్పటికే ఆరున్నర అయింది.

"రా, రాజ్, మనం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి. ఈరోజు క్లినిక్‌లో నాకు ఇప్పటికే ఆలస్యం అయింది," అంటూ అంజలి లేస్తూ అంది. ఆమె తన తెల్లటి డాక్టర్ ఆప్రాన్‌ను తీసి, తన వెనుక ఉన్న హ్యాంగర్‌పై చక్కగా తగిలించింది. ఇప్పుడు తీసేసిన ఆమె నీలి రంగు పట్టు కుర్తీ, తెల్లటి ప్యాంటు ఆమెకు ఒక ప్రత్యేకమైన సౌమ్యతను ఇచ్చాయి.

రాజ్ కూడా తన కుర్చీలోంచి లేచి, తన బ్యాగ్‌ను భుజానికి తగిలించుకున్నాడు. "అవును అమ్మా, పద వెళ్దాం. నాకు కూడా ఆకలి వేస్తోంది."

అంజలి తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌ను తీసుకుని, గదిలో లైట్లు గానీ, ఏసీ గానీ ఆన్ చేసి లేవని నిర్ధారించుకోవడానికి గదిని తనిఖీ చేసింది. ఆమె తన వస్తువుల విషయంలో ఎప్పుడూ చాలా నిశితంగా ఉంటుంది. వారు క్యాబిన్ నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, కారిడార్ అంతా తేలికపాటి నీడలతో నిండిపోయింది. అటెండెంట్ అప్పటికే వెళ్లిపోవడంతో, ఇప్పుడు క్లినిక్ అంతా వారి అడుగుల చప్పుడుతో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.

"ఈరోజు నువ్వు డ్రైవ్ చేస్తావా, లేక నేను చేయమంటావా?" అని అంజలి ప్రధాన ద్వారానికి తాళం వేస్తూ అడిగింది. అతని చేతిలోని తాళాల గుత్తి గలగలమన్నది, ఆ నిశ్శబ్ద సాయంత్రంలో ఆ శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది.

"నేనే చేస్తాను అమ్మా. రోజంతా రోగులను చూసి మీరు అలసిపోయి ఉంటారు," రాజ్ తాళాల కోసం సైగ చేశాడు. అంజలి చిరునవ్వుతో అతనికి తాళాలు అందించింది.

వారిద్దరూ మెట్లు దిగి పార్కింగ్ స్థలం వైపు వెళ్లారు. ఆ పార్కింగ్ స్థలంలో అంజలి తెల్లటి సెడాన్ కారు మాత్రమే పార్క్ చేసి ఉంది. మృదువైన సాయంకాలపు వెలుగు కారు అద్దాలపై పడుతోంది. చుట్టుపక్కల చెట్ల నుండి పక్షుల కిలకిలారావాలు వినిపిస్తున్నాయి.

కారు దగ్గరకు చేరుకుని, రాజ్ రిమోట్‌తో దాన్ని అన్‌లాక్ చేశాడు. బీప్ అనే శబ్దం వచ్చింది. అంజలి ప్యాసింజర్ సీటు వద్దకు వెళ్లి తన బ్యాగ్‌ను వెనుక సీటులో పెట్టింది. లోపలికి ఎక్కే ముందు, ఆమె ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని అస్తమిస్తున్న సూర్యుడి వైపు చూసింది.

"ఈ సాయంకాలం ఎంత నిశ్శబ్దంగా ఉందో కదూ, రాజ్?" అని ఆమె మెల్లగా అంది.

రాజ్ డ్రైవర్ సీటులోకి ఎక్కుతూ, "అవును అమ్మా, చాలా. ఇప్పుడు త్వరగా ఇంటికి వెళ్లి, చేతులు కడుక్కుని, టీ తాగుదాం," అని బదులిచ్చాడు.

అంజలి కారులో ఎక్కి తలుపు మూసింది. ఆ బరువైన తలుపు మూసుకున్న శబ్దం నిశ్శబ్దంగా ఉన్న పార్కింగ్ స్థలంలో ఒక ముగింపులా ప్రతిధ్వనించింది—పనిదినం ముగిసినట్లుగా. రాజ్ ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేశాడు.హెడ్‌లైట్లు ఆన్ చేయగా, కారు నెమ్మదిగా క్లినిక్ గేటు నుండి బయటకు వచ్చి ప్రధాన రహదారి వైపు వెళ్ళింది.

కారు ఇప్పుడు నగరం యొక్క ప్రధాన రహదారిపై ఉంది, అక్కడ సాయంత్రపు ట్రాఫిక్ యొక్క పసుపు లైట్లు మరియు శబ్దం మొదలయ్యాయి. క్యాబిన్ లోపల, ఒక వైపు ఇంజన్ యొక్క మృదువైన శబ్దం, మరో వైపు ఏసీ యొక్క సున్నితమైన సవ్వడి వినిపిస్తోంది. రాజ్ పూర్తిగా రోడ్డుపై దృష్టి పెట్టాడు, మరియు అంజలి అతని పక్క సీటులో సౌకర్యవంతంగా తల ఆనించి, బయట మసకబారుతున్న వెలుగును చూస్తోంది.

"రాజ్..." అంజలి మెల్లగా నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ, "మధ్యాహ్నం మలై కోఫ్తా అన్నావు కదా, కానీ కొన్ని తాజా కూరగాయలు కూడా ఉండాలని నేను అనుకుంటున్నాను. ఫ్రిజ్‌లో కొన్ని ఎండిన బెండకాయలు మాత్రమే ఉన్నాయి."

రాజ్ గేరు మార్చి, కొద్దిగా తలూపాడు, "అమ్మా, నువ్వు చెప్పిందే నిజం. ఎలాగూ బయట తిని నాకు విసుగొచ్చుతోంది. నువ్వు వండిన సాదాసీదా వంటకమే ఉత్తమం."

అంజలి నవ్వింది, "నిన్ను ఎలా పొగడాలో ఎవరో ఒకరు నేర్చుకోవాలి. విను, ఇక్కడి నుండి వచ్చే తదుపరి మలుపులో, కారును మార్కెట్ వైపు తిప్పు. దగ్గరలో కొత్తగా తెరిచిన ఆ మార్ట్‌కి వెళ్దాం. అక్కడ తాజా కూరగాయలు ఉన్నాయి, మరియు నేను ఇంటికి కావలసిన కొన్ని ఇతర సరుకులు కూడా చూడాలి."

రాజ్ ఇండికేటర్ వేసి కారును మార్కెట్ సందులోకి పోనిచ్చాడు. అది సాయంత్రం కావడంతో, మార్కెట్ సందడిగా ఉంది. జనాలు తమ సంచులతో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నారు.

"అమ్మా, క్లినిక్‌లో రోజంతా అలసిపోయిన తర్వాత, ఈ పనులన్నీ నీ అంతట నువ్వే చేసుకోవడం వల్ల నీ అలసట ఇంకా ఎక్కువ అవుతోందని నీకు అనిపించడం లేదా?" అని రాజ్ ఆందోళనగా అన్నాడు. "నాకు ఆ జాబితా ఇవ్వు; నేను కాలేజీ నుండి ఇంటికి వచ్చాక తెచ్చుకుంటాను."

అంజలి రాజ్ వైపు ప్రేమగా చూస్తూ, "ఏయ్ పిచ్చివాడా, ఈ ఇంటి పనులు అలసట కలిగించవు; అవి నాకు విశ్రాంతినిస్తాయి. రోజంతా రోగుల అనారోగ్యాల గురించి, వారి సమస్యల గురించి విన్న తర్వాత, సాయంత్రం పూట తాజా టమోటాలు, పాలకూర కోయడం నాకు ఒక చికిత్స లాంటిది. ఆ తర్వాత, నీతో మాట్లాడటానికి నాకు ఇంకాస్త సమయం దొరుకుతుంది." అంది.

కారు ఇప్పుడు మార్ట్ పార్కింగ్ స్థలానికి చేరుకుంది. రాజ్ ఒక ఖాళీ స్థలాన్ని చూసి, అక్కడ చక్కగా పార్క్ చేశాడు. ఇంజిన్ ఆగిపోగానే, ఒక్క క్షణం పాటు క్యాబిన్‌లో గాఢమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.

"సరే, అయితే ఏంటి? నువ్వు ఇక్కడే కూర్చుంటావా లేక నాతో లోపలికి వస్తావా?" అంజలి తన పర్సు అందుకుంటూ అడిగింది.

రాజ్ నవ్వి తలుపు తెరిచాడు, "నిన్ను ఒక్కదానివే ఇన్ని సంచులు మోయనివ్వలేను. పద, ఈరోజు నీకు ఇష్టమైన కూరగాయలు నేను తెస్తాను."

అంజలి తన సీటులోంచి లేచి, కారు తలుపు మూస్తూ, "సరే అయితే త్వరగా రా. లేకపోతే, జనాలు మంచి కూరగాయలన్నీ ఏరుకుని, మనకు కేవలం కాడలు మాత్రమే మిగులుస్తాయి," అంది.

మసకబారుతున్న సాయంకాలపు వెలుగులో, తల్లి కొడుకులు తళతళలాడుతున్న సంత వైపు బయలుదేరారు. క్లినిక్‌లోని అలసట నెమ్మదిగా తగ్గి, ఇంట్లో ఒక మామూలు సాయంకాలపు సందడి మొదలైంది.

వారు సంతలోకి ప్రవేశించగానే, చల్లని గాలి, మసక వెలుగు వారికి స్వాగతం పలికాయి. రాజ్ బయటి నుంచి ఒక ట్రాలీని లాగి తన తల్లి వెనుకే వెళ్ళాడు. అది సాయంకాలం కావడంతో సంత చాలా సందడిగా ఉంది, కానీ అంజలికి అదంతా అలవాటే. ఆమె హుందాగా వరుసల గుండా నడుస్తూ, నేరుగా కూరగాయల విభాగం వైపు వెళ్ళింది.

"రాజ్, నువ్వు ఆ బుట్టను చూడు, నేను టమోటాలు చూస్తాను.""అని అంజలి అంది. ఆమె ప్రతి టమాటోను చేతిలోకి తీసుకుని జాగ్రత్తగా పరిశీలించింది. డాక్టరు కావడం వల్ల, ఆమె పరిశుభ్రత, నాణ్యత విషయంలో చాలా పట్టుదలగా ఉండేది."

రాజ్ ట్రాలీ పట్టుకుని నిలబడి, తన తల్లిని చూస్తున్నాడు. అంజలి జాగ్రత్తగా ఎర్రగా, గట్టిగా ఉన్న టమోటాలను ఒక సంచిలో వేసి, ఆ తర్వాత దోసకాయలు, పచ్చి మిరపకాయల వైపు తిరిగింది. "చూడు, ఈ దోసకాయలు చాలా తాజాగా ఉన్నాయి. ఇవి సలాడ్‌కు బాగుంటాయి," అని చెబుతూ, ఒకటి రాజ్ కు అందించింది.

రాజ్ నవ్వి దాన్ని ట్రాలీలో పెట్టాడు. "అమ్మా, నువ్వు ఏదో ల్యాబ్‌లో పరిశోధన చేస్తున్నట్లుగా కూరగాయలను ఎంచుకుంటావు."

అంజలి గట్టిగా నవ్వింది, "బాబూ, మంచి ఆరోగ్యం మంచి వంటగదితోనే మొదలవుతుంది. పదార్థాలు పాడైపోతే, ఆహారం రుచిగా ఎలా ఉంటుంది?"

వారు నెమ్మదిగా ముందుకు కదిలారు. అంజలి కొన్ని తాజా పాలకూర కట్టలను తీసుకుని, ఆ తర్వాత అల్లం-వెల్లుల్లి విభాగం వైపు వెళ్ళింది. రాజ్ అప్పుడప్పుడు తనకు ఇష్టమైన కొన్ని వస్తువులను, ఉదాహరణకు ఒక డార్క్ చాక్లెట్ ప్యాకెట్, కొన్ని నట్స్ వంటివి, దొంగచాటుగా ట్రాలీలో వేసేవాడు. అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వేది.

వారు రేషన్ సెక్షన్‌కు చేరుకున్నప్పుడు, "అమ్మా, ఇంకా ఏమైనా మిగిలి ఉన్నాయా?" అని రాజ్ అడిగాడు.

"అవును, నాకు కొంచెం పిండి కావాలి, ఇంకా టీ ఆకులు అయిపోతున్నట్టున్నాయి," అని అంజలి బదులిచ్చింది. వారు తర్వాతి పదిహేను లేదా ఇరవై నిమిషాల పాటు తీరికగా ఇంటికి కావలసిన వస్తువులను సమకూర్చుకున్నారు. వారు పప్పుల ధర, సబ్బు వాసన, మరియు ఇంటి సామాన్ల గురించి చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు. తన కొడుకు ఇంత చిన్న విషయాలపై ఇంత ఆసక్తి చూపడం చూసి అంజలి ముగ్ధురాలైంది.

బిల్లింగ్ కౌంటర్ వద్ద రద్దీగా ఉండటంతో, వారు సుమారు పది నిమిషాలు వేచి ఉండాల్సి వచ్చింది. అంజలి తన కార్డు తీసింది, కానీ రాజ్ అప్పటికే తన ఫోన్ తీశాడు. "అమ్మా, ఈ రోజు ఇది నేను ఇస్తున్నాను. నాన్న గత వారం పంపిన డబ్బులు ఇంకా నా దగ్గరే ఉన్నాయి."

మొదట అంజలి వద్దని చెప్పాలనుకుంది, కానీ తన కొడుకు ముఖంలోని గర్వాన్ని చూసి ఒప్పుకుంది. "సరే సార్. ఈ రోజు ఇల్లు నీ సంపాదనతోనే నడుస్తుంది."

సామాన్లు సర్దిన తర్వాత, రాజ్ ఆ రెండు బరువైన సంచులను చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. వారు మార్ట్ యొక్క ఆటోమేటిక్ తలుపుల గుండా బయటకు వచ్చారు, ఆ ప్రదేశం ఇప్పుడు రాత్రి చల్లదనంతో మరియు వీధి దీపాల వెలుగుతో నిండి ఉంది. పార్కింగ్ స్థలానికి నడక దూరమే అయినా, రాజ్ తన తల్లికి తగలకుండా ఆమెతో పాటు జాగ్రత్తగా నడిచాడు.

కారు దగ్గరకు చేరుకుని, రాజ్ డిక్కీ తెరిచి సామానును చక్కగా లోపల పెట్టాడు. అంజలి ఊపిరి పీల్చుకుని, తన సీటు వైపు కదిలింది. "పద, త్వరగా ఇంటికి వెళ్దాం. ఈరోజు చాలా పని చేశాను," అని సీట్ బెల్ట్ పెట్టుకుంటూ అంది.

రాజ్ కూడా కారు స్టార్ట్ చేశాడు. మార్ట్ జనాన్ని వెనుక వదిలి, వారి తెల్లని సెడాన్ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఇంటి వైపు కదలడం ప్రారంభించింది.

కారు మార్ట్ పార్కింగ్ స్థలాన్ని వదిలి, ప్రధాన రహదారిపై మసకబారుతున్న వెలుగులోకి వచ్చింది. అది రాత్రి సమయం, నగర వీధి దీపాలు ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా కారు డాష్‌బోర్డ్‌పై నీడలను ప్రసరింపజేస్తున్నాయి. క్యాబిన్ లోపల చాలా హాయిగా, ఇంటిలాంటి వాతావరణం ఉంది.

అంజలి కొద్దిగా వెనక్కి వాలి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆ రోజంతా పడిన అలసట నెమ్మదిగా ఆమె శరీరంపై ప్రభావం చూపుతోంది. తన తల్లి కొంచెం నిశ్శబ్దంగా ఉండటాన్ని గమనించిన రాజ్, రేడియో వాల్యూమ్‌ను కొద్దిగా తగ్గించాడు.

"ఈరోజు చాలా పని ఉంది కదూ, అమ్మా?" రాజ్ ట్రాఫిక్‌ను గమనిస్తూనే నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించాడు.

అంజలి కళ్ళు తెరిచి అతని వైపు చూసి నవ్వింది. "అవును, అదృష్టవశాత్తు నువ్వు అక్కడ ఉన్నావు. లేకపోతే, ఆ బరువైన సంచులన్నీ ఒంటరిగా మోయడం, ఆ తర్వాత కారు నడపడం... చాలా కష్టమయ్యేది. నిజం చెప్పాలంటే, ఇప్పుడు నువ్వు నిజంగా పెద్దవాడివి అయ్యావని నాకు అనిపిస్తోంది."

రాజ్ కొద్దిగా సిగ్గుపడ్డాడు. "నువ్వు పెద్దవాడివి కావాల్సిందే, అమ్మా. ఇంకెంతకాలం అన్నీ ఒంటరిగా చూసుకుంటావు? అయినా, నాన్న లేకుండా ఈ ఇల్లు, క్లినిక్ చూసుకోవడం చిన్న విషయం కాదు. నేను నీకు కొద్దిగా సహాయం చేస్తాను."

అంజలి ఒక క్షణం మౌనంగా ఉండి, ఆ తర్వాత కిటికీలోంచి వేగంగా వెళ్ళిపోతున్న చెట్లను, దుకాణాలను చూస్తూ, "మీ నాన్న కూడా అక్కడ చాలా కష్టపడుతున్నారు. నిన్న ఫోన్‌లో చెప్పారు, అక్కడి ప్రాజెక్ట్ చివరి దశలో ఉందని. ఆయన తన కష్టానికి తగిన ఫలితాలను చూస్తున్నారు, కానీ కొన్నిసార్లు ఆయన ఇంట్లో చాలా సమయం కోల్పోయారేమో అని నాకు అనిపిస్తుంది. మీ టీనేజ్ సంవత్సరాలన్నీ ఆయన వీడియో కాల్స్‌లోనే గడిపేశారు," అంది.

రాజ్ మాట మార్చి, "అమ్మా, తనతో నాకేమీ సమస్యలు లేవు. తను మన భవిష్యత్తు కోసమే ఉందని నాకు తెలుసు. కానీ అవును, తను నీ లోటును ఎప్పటికీ పూరించలేదు. ఈ ఇంట్లో నీకున్న ప్రాముఖ్యతకు మరెవరూ సాటిరారు," అని బదులిచ్చాడు.

అంజలి ప్రేమగా రాజ్ చేతిపై తన చేయి వేసింది. "రాజ్, నువ్వే నా బలం. నువ్వు కాలేజీ నుండి క్లినిక్‌కి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, నా అలసటలో సగం మాయమైపోతుంది. సరే చెప్పు, వచ్చే వారం నీకు కొన్ని పరీక్షలు ఉన్నాయి కదా? వాటికి ఎలా సిద్ధమవుతున్నావు?"

ఇప్పుడు సంభాషణ రాజ్ చదువులు, అతని కొత్త కాలేజీ స్నేహితులు, రాబోయే సెమిస్టర్ సవాళ్ల వైపు మళ్లింది. అంజలి, ఒక అనుభవజ్ఞురాలైన మార్గదర్శిలా, కొన్నిసార్లు అతని వృత్తి గురించి, కొన్నిసార్లు జీవిత క్రమశిక్షణ గురించి సలహాలు ఇచ్చింది.

"అమ్మా, కొన్నిసార్లు నువ్వు నీ ప్రొఫెసర్ లాంటి స్వరంలోకి మారిపోతావు," అన్నాడు రాజ్ నవ్వుతూ.

"నేనేం చేయగలను? డాక్టరునే కాకుండా, నేను ఒక తల్లిని కూడా. మరి తల్లి పనికి అంతు ఉండదు," అని అంజలి సరదాగా బదులిచ్చింది.

వారు అప్పుడప్పుడు వంట మసాలాల గురించి, అప్పుడప్పుడు పాత జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసుకుంటూ చిన్న చిన్న కబుర్లు చెప్పుకుంటూనే ఉన్నారు. కారు ఇప్పుడు వారి కాలనీ గేటులోకి ప్రవేశించింది. వీధులు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి, వారి ఇంటి కిటికీల నుండి వచ్చే మసక వెలుగు మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

కారు నెమ్మదిగా వారి ఇంటి వరండాలో ఆగింది. ఇంజిన్ ఆగిపోగానే, ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది, వారి శ్వాస తప్ప మరే శబ్దం వినిపించలేదు.


డ్రాయింగ్ రూమ్ లైట్ వేయగానే ఇల్లంతా వెలుగుతో నిండిపోయింది. రాజ్ సరుకుల సంచులను నేరుగా వంటగది కౌంటర్‌పై పెట్టగా, అంజలి సోఫాలో కూర్చుని తన చెప్పులు విప్పడం మొదలుపెట్టింది. రోజంతా తీవ్రమైన పని ఒత్తిడి, రద్దీగా ఉండే క్లినిక్ తర్వాత, ఇంట్లోని ప్రశాంతత చాలా ఆహ్లాదకరంగా అనిపించింది.

"ఓహ్, చివరికి ఇంటికి వచ్చేశాం," అని అంజలి ఊరటగా నిట్టూర్చి అంది. "రాజ్, ఈ వస్తువులు ఇక్కడే వదిలేయ్, నేను వచ్చి వాటిని చక్కగా సర్దుతాను. ప్రస్తుతానికి, వేడి నీటి స్నానం చేస్తే ఈ అలసట అంతా పోతుందనిపిస్తోంది."

రాజ్ వంటగదిలోంచి బయటకు వచ్చి, "అవును అమ్మా, నువ్వు వెళ్ళు. ఎలాగూ చెమట, దుమ్ము వల్ల నాకు జిగటగా ఉంది. నేను నా గదిలోకి వెళ్లి స్నానం చేసి, కాస్త ఫ్రెషప్ అయి, కూరగాయలు తరగడంలో నీకు సహాయం చేస్తాను," అన్నాడు.

అంజలి నవ్వి లేచి తన గది వైపు బయలుదేరింది. "సరే, నువ్వు వెళ్ళు. నేను పదిహేను ఇరవై నిమిషాల్లో తిరిగి వస్తాను. ఈరోజు నాకు నిజంగా స్నానం అవసరం."

రాజ్ కూడా తన గది వైపు తిరిగాడు. "సరే అమ్మా, కాసేపట్లో కలుద్దాం."