[Punidhan]

Every episode is amping up the sexy quotient woooow Woooow

The slow process of the plot makes it much more erotic

மாமனார் மீது மரியாதை மாறி சந்தேகம் உண்டாகி கோவம் என்று மாறி இப்போது குழப்பம் சேர்ந்த வெட்கம் woooow அழகு கதை சூழல்

[Blacktail]

எனது கதைக்கு ஆதரவாகக் கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, என்னை ஊக்கப்படுத்திய அனைவருக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்! ❤️? உங்கள் ஆதரவும் ஊக்கமும் என் எழுத்துப் பயணத்தைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல எனக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளிக்கிறது. தொடர்ந்து உங்கள் அன்பையும் ஆதரவையும் எதிர்பார்க்கிறேன்.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 8 - இறுதி எச்சரிக்கை


நான் மிகுந்த தர்மசங்கடத்தில் சிக்கியிருந்தேன். என் மாமனாரின் செயல்களைப் பற்றி என் கணவரிடம் சொன்னால், அவர் அதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வார் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

என் மாமனார் எங்கள் சமூகத்தில் மிகவும் மதிக்கப்பட்டவர். குடும்பத்தினரிடமும் வெளியிலும் அவருக்கு நல்ல பெயர் இருந்தது. பல ஆண்டுகளாக எங்கள் குடும்பத்தின் பொறுப்புகளை ஏற்று, அனைவரையும் கவனித்துக்கொண்டவர் என்ற மரியாதையும் அவருக்கு இருந்தது.

அப்படிப்பட்ட ஒருவரைப் பற்றி… அதுவும் அவரது சொந்த மருமகளான நானே இப்படியொரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தால், என் கணவர் அதை உடனடியாக நம்பிவிடுவார் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதை நான் நன்றாகவே அறிந்திருந்தேன்.

நீண்ட நேரம் யோசித்த பிறகு, அந்தக் கிழவனை மீண்டும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துப் பேசத் தீர்மானித்தேன். இந்த முறை அவருக்கு இறுதி எச்சரிக்கை கொடுக்க வேண்டும். இனியும் அவர் தனது வக்கிரமான செயல்களைத் தொடரக் கூடாது. அப்படியும் அவர் திருந்தவில்லை என்றால், நடந்தவற்றை என் கணவரிடம் தெரிவிப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை.

கடந்த முறை என் மிரட்டல் பலனளித்ததைப் போலவே, இந்த முறையும் அது பலனளிக்கும் என்று நம்பினேன். அந்தக் கிழவர் தன் மரியாதைக்குக் களங்கம் ஏற்படுவதை ஒருபோதும் விரும்பமாட்டார். அதுதான் எனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

மதியம் முழுவதும் என் கணவரின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தேன். ஆனால், அவர் வீடு திரும்பவில்லை. வேலை நிமித்தமாக அங்கேயே சாப்பிட்டுவிட்டதாகத் தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொன்னார்.

மாலை ஐந்து மணியளவில் என் பிள்ளைகள் பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பினார்கள். அவர்களை வரவேற்று, அவர்களுக்குத் தேவையானவற்றைக் கவனித்துக்கொள்வதில் மும்முரமாகிவிட்டேன். அதனால், அதுவரை என் மனதை ஆக்கிரமித்திருந்த கவலைகளைச் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி வைக்க வேண்டியிருந்தது.


இரவு சுமார் எட்டு மணியளவில், என் மாமனாரும் கணவரும் ஒன்றாக வீட்டிற்குத் திரும்பினர். கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால், அவர் தனது தந்தையின் உதவியை நாடியிருந்தார் என்பதைப் பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

நான் இரவு உணவைத் தயாரித்து, அனைவருக்கும் பரிமாறினேன். வழக்கம்போல நாங்கள் அனைவரும் சாப்பாட்டு மேசையைச் சுற்றி அமர்ந்தோம். ஆனால், அன்று இரவு என்னால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. மாமனாரைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், இன்று காலை அவரது நிர்வாண தடியை பார்த்த நினைவுதான் என் மனதில் வந்து போனது. அந்த நினைவு ஏற்படுத்திய தர்மசங்கடத்தில், அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியாமல் தவித்தேன்.


சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, மாமனார் அவ்வப்போது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நான் கவனித்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அவரது பார்வையை உணர்ந்தபோது, எனக்குள் ஒருவிதமான அசௌகரியம் ஏற்பட்டது. அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல், தட்டிலிருந்த உணவின் மீது கவனத்தைச் செலுத்த முயன்றேன்.

ஆனால், சில நொடிகளிலேயே மீண்டும் அவரது பார்வை என் மீது விழுவதை உணர்ந்தேன். என் முகம் வெட்கத்திலும் பதற்றத்திலும் சிவந்தது. அவரது காமம் கலந்த பார்வையை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ள முடியாமல், தலைகுனிந்தபடியே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.


இரவில் நான் தூங்க முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன். காலையில் நடந்ததை நினைத்து எனக்கு அருவருப்பாக இருந்தது. இருப்பினும்… ஒரு நிர்வாண ஆணைப் பார்த்தது எனக்குக் காம உணர்வைத் தூண்டியது. அதே நேரம், என் காமத்தைத் தணிக்க என் கணவர் தேவைப்பட்டார். அவர் என்னைத் தன் கைகளால் அணைத்து, என் ஆடைகளைக் களைந்து, என்னைக் கடுமையாகப் புணர வேண்டும் என்று விரும்பினேன்.

ஆனால், கடையில் வேலை அதிகமாக இருந்ததால் ஏற்பட்ட களைப்பில் என் கணவர் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தார். கடந்த சில காலமாக அவர் என்னைத் தொடக்கூட இல்லை என்பது அப்போதுதான் என் நினைவுக்கு வந்தது. அவரது அருகில் நெருங்கிப் படுத்து, அவரை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவரது அரவணைப்பில், நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன்.

நான் கண்களை மூடும் ஒவ்வொரு முறையும், அந்தக் காட்சி முழுவதும் என் மனதில் ஒரு திரைப்படம் போல ஓடத் தொடங்கியது. மாமனாரின் இடுப்பிலிருந்து தன் லுங்கி கழன்று விழுந்து அவரது விறைத்த ஆண்குறி திடீரென வெளிப்படுவது. வீங்கிய, விருத்தசேதனம் சுன்னத் செய்யப்பட்ட தலையுடன் கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான தடி. நான்கு பிள்ளைகளின் தாயான என் மீது அவருக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம்? அவர் தனது அந்தஸ்தில் உள்ள ஒருவரால் எளிதில் ஒரு மணப்பெண்ணைப் பெற முடியும். யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள். அவரால் தன் சொந்த மகள் வயது பெண்ணைக் கூட திருமணம் செய்ய முடியும். பிறகு ஏன் என்னை?
அவருக்கு நான் கவர்ச்சியாகத் தெரிந்தேனா?
நான் மீண்டும் கண்களை மூடினேன். மீண்டும் அவரது நிர்வாணமான, தடித்த ஆண்குறி என் கண்களுக்கு முன் தோன்றியது. என் உடல் முழுவதும் ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. என் புண்டையின் இதழ்களுக்கு இடையில் ஈரப்பதம் கசியத் தொடங்கியது.

அதிர்ச்சியுடன் என் கண்களைத் திறந்தேன். என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அதன் சத்தத்தை என்னால் கேட்கவும் முடிந்தது. என் மனதில் திடீரெனப் புகுந்த அந்தக் காம எண்ணத்திற்காக என்னை நானே சபித்துக்கொண்டேன்.

மறுநாள் என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற எண்ணத்துடன், நீண்ட நேரம் விட்டத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் மாமனாரைப் பற்றிய எண்ணங்களும், கடந்த சில நாட்களில் நடந்த சம்பவங்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக மனதில் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. அந்தக் குழப்பத்திலேயே எப்போது உறங்கிப்போனேன் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.

அடுத்த நாள் காலை வழக்கம்போல பரபரப்பாகத் தொடங்கியது. குழந்தைகளைப் பள்ளிக்குத் தயார்படுத்தினேன். அவர்களுக்கான மதிய உணவைச் சமைத்து, பெட்டிகளில் அடுக்கி வைத்தேன். பள்ளிப் பேருந்து வந்ததும், குழந்தைகளை வழியனுப்பி வைத்தேன்.
அதற்குள் என் கணவரும் வேலைக்குத் தயாராகிவிட்டார். அவர் அவசரமாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, கடைக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்.


மாமனார் மட்டும் எங்களுடன் காலை உணவுக்கு வரவில்லை. அவர் வழக்கத்தைவிட மிகவும் தாமதமாகத்தான் தனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவர் என்னைக் கடந்து சென்றபோது, அவரது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவரது கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவர் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லையோ? நேற்று இரவு அவர் என்ன செய்துகொண்டிருந்தார்? அவருடைய சிவந்த கண்களைப் பார்த்ததும் அந்த எண்ணம் என் மனதில் திடீரென்று தோன்றியது. “என்னைப் பற்றியா அவர் இரவு முழுவதும் நினைத்து, தன் ஆணுறுப்புடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாரா?”

அந்த எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியவுடனே, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. என்னைப் பற்றியே எனக்கு ஒருவிதமான குற்றவுணர்வு ஏற்பட்டது.

“ச்சீ... நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட எண்ணங்களை நினைக்கிறேன்?” என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன். அந்தக் கேள்வி என் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.

என் மாமனார் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார் என்பதைப் பற்றி நான் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? ஆனால், அவரைப் பற்றிய இப்படிப்பட்ட எண்ணம் என் மனதில் தோன்றியதே என்னை மேலும் கலங்கச் செய்தது.

உடனடியாக அந்த எண்ணத்தை மனதிலிருந்து விலக்கிவிட்டு, என் கவனத்தை வேறு விஷயங்களுக்குத் திருப்பிக்கொள்ள முயன்றேன். ஆனாலும், என் மனதின் ஓரத்தில் முளைத்த அந்தச் சந்தேகம் மட்டும் அவ்வளவு எளிதில் மறையவில்லை.

மாமனார் அமைதியாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, உடனே தன் அறைக்குள் சென்றார். அன்று வீட்டுப் பணிப்பெண்ணும் வழக்கத்தைவிடச் சற்று தாமதமாகவே வந்தாள்.

அவளுக்குத் தேவையான வேலைகளைச் சொல்லிக்கொடுத்துவிட்டு, அவள் தரையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கியபோது, நான் அவளுடன் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் என் கவனம் மட்டும் மீண்டும் மீண்டும் மாமனாரின் அறையை நோக்கியே சென்றது.

சிறிது நேரத்தில் பணிப்பெண் தன் வேலையை முடித்துவிட்டு வெளியேறினாள். நான் வாசல் கதவைப் பூட்டிவிட்டு சமையலறைக்குத் திரும்பினேன்.

சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவரது அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அவர் தோளில் ஒரு துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு, லுங்கி அணிந்தபடி தன் அறையைக் கடந்து பொதுக் குளியலறையை நோக்கிச் சென்றார். நான் அவரை நேராகப் பார்க்காமல், கண்களின் ஓரத்தால் மட்டும் அவர் உள்ளே செல்வதைக் கவனித்தேன்.

அந்த ஒரு கணமே, முந்தைய நாள் நடந்த சம்பவம் என் நினைவில் மீண்டும் மின்னியது. அந்த நினைவைத் தடுக்க முயன்று தலையை மெதுவாகத் திருப்பிக்கொண்டேன்.

சிறிது நேரத்தில் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது. அவர் குளித்துவிட்டு அமைதியாகத் தன் அறைக்குத் திரும்பினார்.
நானும் என் அன்றாட வேலைகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றேன். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவர் என் பெயரை அழைத்தார்.

“அமுதா…”

“ஆ… என்ன வேண்டும்?” என்று எரிச்சலுடன் பதிலளித்தேன்.

“இங்கே வர முடியுமா?” என்று அவர் கேட்டார்.

“என்ன வேண்டும் என்று இங்கிருந்தே சொல்லுங்கள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

அவர் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை. சில நொடிகளில் அவரது காலடிச் சத்தம் கேட்டது. அடுத்த கணமே, அவர் நேராகச் சமையலறைக்குள் வந்து என் முன்னால் நின்றார்.

“நான் உன்னிடம் பேச வேண்டும்,” என்றார். அவரது குரலில் வழக்கமான நிதானம் இருந்தது.

“ஆனால், எனக்கு உங்களிடம் பேச எதுவும் இல்லை!” என்று அவரைப் பார்க்காமலேயே வெடுக்கென்று பதிலளித்தேன்.

“கோபப்படாதே, அமுதா. இன்னும் அந்த விஷயத்தையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கியா? நீ அந்த மாதிரியான படங்களைப் பார்த்ததே இல்லையா?” என்று அலட்சியமாகக் கேட்டார்.

அவரது வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் எனக்குள் இருந்த கோபம் மேலும் அதிகரித்தது.

“எத்தனை முறை சொல்வது? எனக்கு உங்களிடம் பேச விருப்பமில்லை!” என்று அவரை நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கத்தினேன்.

அவரது முகம் சட்டென்று இறுகியது. கண்களில் கோபம் மின்ன, சில நொடிகள் என்னையே வெறித்துப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையைக் கண்டு நான் அஞ்சவில்லை. இத்தனை நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த சந்தேகம் கோபமாக மாறி இப்போது வார்த்தைகளாக வெடிக்கத் தயாராக இருந்தது.

ஆனால், அடுத்த கணமே அவர் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு, முன்பிருந்த அமைதியான குரலிலேயே பேச முயன்றார்.

“அமுதா… நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் பொறுமையாகக் கேள்.”

“போதும்!” என்று இடைமறித்தேன். “இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே பேசிக்கொண்டிருக்கப் போறீங்க? நான் என்ன சொல்றேன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? எனக்கு உங்ககிட்ட பேச விருப்பமில்லை! இங்கிருந்து முதல்ல வெளியே போங்க!”

என் குரல் சமையலறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.

அவர் அங்கிருந்து நகராமல் நின்றதும், எனக்குள் அடங்கியிருந்த ஆத்திரம் கட்டுக்கடங்காமல் வெடித்தது.

“என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல? நான் இத்தனை நாள் அமைதியா இருந்ததால, நீங்க என்ன வேணும்னாலும் பண்ணலாம் என்று நினைச்சிட்டீங்களா?” என்று சீறினேன்.

அவர் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தார். ஆனால், அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக்கூட நான் கொடுக்கவில்லை.

“நான் இன்னும் என் அவர்கிட்ட நீங்க பண்ண கேவலமான, வக்கிரமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சொல்லவே இல்லை! என் அமைதியை உங்களுக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்காதீங்க. இப்போ நீங்க இங்கிருந்து போகலைன்னா, நடந்த எல்லாத்தையும் இப்பவே அவருக்குப் போன் பண்ணிச் சொல்லிடுவேன்!” என்று கோபத்துடன் எச்சரித்தேன்.

என் வார்த்தைகள் அவரைத் தாக்கியதை அவரது முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றமே காட்டியது. இதுவரை என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த தன்னம்பிக்கை மெல்ல மறைந்து, அவரது முகத்தில் பதற்றம் தெரிந்தது. அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, ஒவ்வொரு வார்த்தையாக அழுத்திச் சொன்னேன்.

“என்னை இனிமேல் தொந்தரவு செய்யாதீங்க. உங்க மரியாதையைப் பாதுகாக்கணும்னா, இப்போ இந்த இடத்தைவிட்டு வெளியே போங்க!”

இம்முறை என் குரலில் கோபம் மட்டுமல்ல, இனியும் அவரைப் பொறுத்துக்கொள்ளப் போவதில்லை என்ற உறுதியும் தெளிவாக ஒலித்தது.

அவரது முகம் சற்றே வாடியது. சில நொடிகள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“வெளியே போங்க!” என்று மீண்டும் கத்தினேன்.

அடுத்த கணமே அவரது முகபாவனை முற்றிலும் மாறியது. கண்களில் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் வெடித்தது. தாடையை இறுக்கியபடி என்னை முறைத்துப் பார்த்தார்.

“ஏய்! என் வீட்டில் இருந்துட்டு, என்னிடமே இப்படி எதிர்த்துப் பேசுறியா?” என்று ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தார்.

அவரது திடீர் ஆவேசத்தைக் கண்டு நான் தன்னிச்சையாக ஓர் அடி பின்வாங்கினேன். ஆனால், அதற்குள் அவர் என்னை நோக்கி வேகமாக வந்துவிட்டார். நான் விலக முயன்றபோது, என் கையை முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிக்கொண்டார்.

“என் கையை விடுங்க!” என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தினேன். “என்னை விடுங்கன்னு சொல்றேன்ல!”

அவரது பிடியிலிருந்து கையை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடினேன். என் கையைப் பலமாக இழுத்தேன். ஆனால், அவர் பிடியை மேலும் இறுக்கினார்.

“விடுங்க, மாமா! உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு? என்னை விடுங்க!” என்று கத்தினேன்.

என் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர் என்னை வலுக்கட்டாயமாகத் தனது அறையை நோக்கி இழுத்துச் சென்றார்.

“விடுங்க! நீங்க செய்றது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு உங்களுக்குப் புரியலையா? நான் உங்க மருமகள்!” என்று குரலை உயர்த்தினேன்.

ஆனால், என் வார்த்தைகள் எதுவும் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. என் கெஞ்சலையும் எதிர்ப்பையும் அலட்சியப்படுத்தியபடி என்னை தன் அறைக்குள் இழுத்துச் சென்றவர், படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

“மாமா, தயவுசெய்து என்னை விட்டுடுங்க!” என்று கதறினேன். “நான் உங்களுக்கு என்ன துரோகம் பண்ணேன்? ஏன் இப்படி நடந்துக்கிறீங்க?”

அவர் பதிலளிக்கவில்லை. அவரது முகத்தில் தெரிந்த ஆவேசம் என்னை மேலும் அச்சத்தில் ஆழ்த்தியது.

அந்தக் கணத்தில் என் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. இதுவரை என் மனதில் சந்தேகமாக மட்டுமே இருந்தவை அனைத்தும் உண்மையாகிவிட்டனவோ என்ற எண்ணம் மின்னலெனத் தோன்றியது.

ஆனால், பயத்தால் அப்படியே முடங்கிவிட நான் விரும்பவில்லை. உடனே எழுந்திருக்க முயன்று, அவரது பிடியிலிருந்து தப்பிக்கப் போராடினேன்.

“என்னைத் தொடாதீங்க!” என்று முடிந்தவரை உரக்கக் கத்தினேன். “நான் சொல்றது காதில் விழலையா? என்னை விடுங்க! இல்லையென்றால், நடந்த எல்லாத்தையும் அவர்க்கிட்ட மட்டுமல்ல, இந்த ஊர் முழுக்க சொல்லிடுவேன்!”

என் வார்த்தைகளில் இருந்த கோபமும் ஆத்திரமும் என் பயத்தையும் மீறி வெளிப்பட்டன. ஆனாலும், அவர் என்னை விடுவிப்பாரா என்ற நம்பிக்கை மட்டும் அந்த நொடியில் எனக்குள் எழவில்லை.

“ஏண்டி… ஆவுசாரி புண்டை! நான் என்ன சொல்ல வரேன்னு கேட்க மாட்டியா?” என்று அவர் ஆத்திரத்துடன் அநாகரிகமாகத் திட்டினார்.

அவரது வாயிலிருந்து வந்த அந்த இழிவான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. அவமானத்திலும் பயத்திலும் என்னால் அவரை நிமிர்ந்து பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.

“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டேன்.

“உன்னை ஓக்கணும்.” அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தபடி ஒரு காமப் புன்னகையுடன் சொன்னார்.

அவரது வாயிலிருந்து அத்தகைய வார்த்தைகள் வரும் என்று நான் கனவில்கூட நினைத்ததில்லை. ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். இத்தனை ஆண்டுகளாக என் கணவரின் தந்தை என்ற மரியாதையுடன் பார்த்த ஒருவரா இப்படிப் பேசுகிறார் என்று என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.

பதற்றத்துடன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து தப்பிக்க முயன்றேன். ஆனால், அவர் மீண்டும் என் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, என்னைத் தடுத்து படுக்கையில் தள்ளிவிட்டார்.

அந்த எதிர்பாராத செயலால் நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோனேன். என் இதயம் படபடவென்று துடித்தது. அவரது பிடியிலிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று புரியாமல், பயத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன். என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள்ளக்கூட முடியாத நிலையில், அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சம் என்னை ஆட்கொண்டது.

“வேண்டாம்… மாமா.... இது தப்பு, தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள்…” என்று கெஞ்சினேன்.

[mandothari]

மாமனாரு தன் வேட்டையை ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டாரு போல

சூப்பர் ப்ரோ

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் அமுதா சமையலறை வைத்து கூப்பிட்டு அவள் கோவமாக பேசி மாமாவின் சுயரூபத்தை கோவமாக சொல்லி அவளை பெட்ரூமில் அழைத்து வந்து அவரின் வாயில் இருந்து வந்த வார்த்தை கேட்டு அமுதா திகில் அடைந்து தன்னை காத்துக் கொள்ள வெளியே செல்லும் போது அவளின் கை பிடித்து இழுத்து பெட்டில் தள்ளி விட்டு செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது

[Punidhan]

எதிர்பார்ப்பு உச்சம்

[Shajith]

மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு — Blacktail

அத்தியாயங்கள் 4–8: நம்பிக்கை, சந்தேகம், கோபம், எல்லை மீறல்!

அன்புள்ள Blacktail அவர்களே! ❤️

ஒரு கதையில் சந்தேகம் உருவாவது ஒரு திருப்பம்; அந்தச் சந்தேகம் உண்மையாக இருக்கலாம் என்று கதாபாத்திரம் உணர்வது இன்னொரு திருப்பம். ஆனால், தான் நம்பிய ஒருவரின் உண்மையான முகத்தை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் தருணம்தான் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையை அடியோடு மாற்றக்கூடியது.

4 முதல் 8 வரையிலான அத்தியாயங்களில் அமுதவள்ளியின் மனநிலை மாறும் விதத்தையும், மாரிமுத்துவின் நடத்தையில் வெளிப்படும் மாற்றங்களையும் கவனிக்கும்போது, கதை சந்தேகத்திலிருந்து வெளிப்படையான மோதலை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறது. இந்தப் பயணத்தில் சில இடங்கள் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன; அதே நேரத்தில், இன்னும் ஆழமாக ஆராயக்கூடிய சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன.

முந்தைய இரண்டு கமெண்ட்களில் நான் எழுப்பிய கேள்விகளையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு இந்த அத்தியாயங்களை அணுகுகிறேன்.

1. முந்தைய கேள்விக்கு முதல் பதில்: மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?

முதல் கமெண்ட்டில் நான் கேட்டிருந்த முக்கியமான கேள்வி இதுதான்:

“மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன?”

மூன்றாவது அத்தியாயத்தில், அமுதவள்ளி தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள் என்றும், தனக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள் என்றும் மாரிமுத்து நினைத்ததற்கான விளக்கம் கிடைக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அதற்குப் பிறகு, ஆசிரியராகிய நீங்கள் வாசகர் ஒருவரின் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும்போது, திருமணத்தின் போது மாரிமுத்துவுக்கு அமுதவள்ளியிடம் அத்தகைய ஈர்ப்பு இருக்கவில்லை என்றும், பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவளுடைய உடல் மாற்றங்கள் அவரிடம் காம ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தியதாகவும் விளக்கியிருந்தீர்கள்.

இந்த விளக்கம், அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான ஆரம்பக் காரணத்திற்கும், பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரிடம் ஏற்பட்ட ஈர்ப்பிற்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு இருப்பதை தெளிவுபடுத்துகிறது.

இருப்பினும், கதைக்குள் அந்த மாற்றம் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை இன்னும் விரிவாகக் காட்டுவதற்கான வாய்ப்பு இருக்கிறது.

ஒரு மனிதனின் பார்வை ஏன் மாறுகிறது? இதுவரை குடும்ப உறவின் எல்லைக்குள் மட்டுமே பார்த்த ஒருவரை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, அவருடைய மனதில் என்ன மாற்றம் நிகழ்கிறது? அந்த எண்ணம் தோன்றிய பிறகு அவர் தன்னுடைய நடத்தையை எவ்வாறு நியாயப்படுத்திக்கொள்கிறார்?

இவை கதையின் உளவியல் ஆழத்தை அதிகரிக்கக்கூடிய கேள்விகள்.

“மனம் மாறுவது ஒரு கணத்தில் நிகழலாம்; ஆனால் அந்த மாற்றத்தின் பின்னால் இருக்கும் எண்ணங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்குத்தான் ஆழமான பார்வை தேவை.”

அமுதவள்ளியின் மீது மாரிமுத்துவுக்கு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது என்ற விளக்கம் கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால், அந்த ஈர்ப்பு எவ்வாறு எல்லை மீறும் நடத்தையாக மாறியது என்பதையும் கதைக்குள் படிப்படியாக வெளிப்படுத்தினால், கதாபாத்திரத்தின் உருவாக்கம் இன்னும் வலுவாக இருக்கும்.

2. அத்தியாயம் 4: சந்தேகத்தின் விதை எவ்வாறு விதைக்கப்படுகிறது?

நான்காவது அத்தியாயத்தில் அமுதவள்ளி கவனிக்கும் சிறிய மாற்றங்கள் கதையின் முக்கியமான தொடக்கப்புள்ளியாக அமைகின்றன.

வீட்டில் மற்றவர்கள் இருக்கும்போது மாரிமுத்து நடந்துகொள்ளும் விதத்திற்கும், அமுதவள்ளி தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் நடந்துகொள்ளும் விதத்திற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது. தேவையில்லாமல் சமையலறைக்கு வருவது, பேச்சை நீட்டிப்பது, அவளுடைய செயல்களைக் கவனிப்பது, வழக்கத்தைவிட அதிக நேரம் அங்கேயே நிற்பது போன்ற சம்பவங்கள் அவளுடைய மனதில் சந்தேகத்தை உருவாக்குகின்றன.

குறிப்பாக, வீட்டின் அமைப்பைப் பற்றிய விவரங்களும் கதைக்கு உதவுகின்றன. சமையலறை எங்கே இருக்கிறது, மாரிமுத்துவின் அறையிலிருந்து எந்தெந்த இடங்களைக் கவனிக்க முடியும் என்பதையெல்லாம் விவரித்திருப்பதால், அமுதவள்ளி ஏன் தன்னை யாரோ கவனிப்பதைப் போன்ற உணர்வைப் பெறுகிறாள் என்பது வாசகருக்குப் புரிகிறது.

இங்கே ஒரு நல்ல உத்தி இருக்கிறது.

ஆசிரியர் ஆரம்பத்திலேயே பெரிய குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, வாசகரையும் அமுதவள்ளியுடன் சேர்ந்து சிறிய அறிகுறிகளைக் கவனிக்க வைக்கிறார்.

“தீப்பொறி சிறியதாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது விழுந்த இடத்தைப் பொறுத்தே அதன் விளைவு அமையும்.”

அதேபோல், தனித்தனியாகப் பார்க்கும்போது சாதாரணமாகத் தோன்றும் சம்பவங்கள், தொடர்ச்சியாக நிகழும்போது வேறொரு பொருளைப் பெறுகின்றன.

இந்த இடத்தில் அமுதவள்ளி தன்னுடைய சந்தேகத்தை உடனடியாக உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதும் இயல்பாக இருக்கிறது. பத்து ஆண்டுகளாக மரியாதையுடன் நடந்துகொண்ட ஒருவரைப் பற்றி திடீரெனத் தவறான எண்ணம் கொள்வது அவளுக்குக் கடினமாக இருக்கிறது.

நம்பிக்கைக்கும் உள்ளுணர்வுக்கும் இடையில் அவள் சிக்கிக்கொள்ளும் அந்த மனநிலை இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான பலம்.

3. அத்தியாயம் 5: பென்டிரைவ் — சந்தேகத்திற்கு வலுவூட்டும் சம்பவம்!

முந்தைய அத்தியாயத்தில் உருவான சந்தேகத்தை ஐந்தாவது அத்தியாயம் இன்னும் தீவிரப்படுத்துகிறது.

மாரிமுத்து வெளியூரிலிருந்து திரும்பும்போது குழந்தைகளுக்குப் பொருட்களையும் அமுதவள்ளிக்குப் பென்டிரைவையும் கொடுக்கிறார். வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் அது அன்பான குடும்பப் பெரியவர் செய்யும் சாதாரணச் செயலாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால், முந்தைய சம்பவங்களால் ஏற்கெனவே குழப்பத்தில் இருக்கும் அமுதவள்ளிக்கு அந்தப் பரிசு ஒரு புதிய கேள்வியை உருவாக்குகிறது.

பென்டிரைவில் எதிர்பார்த்த திரைப்படம் இல்லாமல், ஆபாசக் காட்சிகள் இடம்பெற்றிருப்பது கதையின் முக்கியமான திருப்பமாக அமைகிறது.

இதுவரை மாரிமுத்துவின் பார்வை மற்றும் நடத்தையை மட்டுமே கவனித்த அமுதவள்ளிக்கு, இப்போது சந்தேகத்தை வலுப்படுத்தும் புதிய சம்பவம் கிடைக்கிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

பென்டிரைவில் அத்தகைய படம் இருந்தது என்பது ஒரு சம்பவம். அதை மாரிமுத்து வேண்டுமென்றே அமுதவள்ளிக்குக் கொடுத்தார் என்பது அவள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் முடிவு. இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் இருக்கும் தொடர்பை ஆசிரியர் எவ்வாறு நிறுவுகிறார் என்பதுதான் காட்சியின் வலிமையைத் தீர்மானிக்கிறது.

அமுதவள்ளி அந்தப் படத்தைப் பார்த்த பிறகு அதிர்ச்சியடைகிறாள்; பின்னர் கோபமடைகிறாள்; அதன் பிறகு மாரிமுத்துவிடம் நேரடியாகப் பேச வேண்டும் என்று முடிவெடுக்கிறாள்.

இந்த உணர்ச்சி மாற்றம் தெளிவாக இருக்கிறது.

“சந்தேகம் மனதில் எழுப்பும் கேள்வி ஒன்று; அந்தக் கேள்விக்கு ஆதாரம் கிடைத்துவிட்டதாக நம்புவது இன்னொன்று.”

இங்கே ஆசிரியர் இன்னும் ஒரு நுட்பமான கேள்வியை ஆராயலாம்: பென்டிரைவில் நடந்தது தற்செயலான தவறா, அல்லது திட்டமிட்ட செயலா?

இந்தக் கேள்விக்கான முழுமையான பதில் கதையில் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. பின்னர் வரும் சம்பவங்கள் அதைத் தெளிவுபடுத்தலாம்.

4. அத்தியாயம் 6: மாரிமுத்துவின் விளக்கம் — நம்பிக்கை மீண்டும் கிடைக்கிறதா?

ஆறாவது அத்தியாயத்தில் அமுதவள்ளி மாரிமுத்துவை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்கிறாள்.

அவர் கொடுத்த பென்டிரைவில் இருந்த படத்தைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பிய பிறகு, மாரிமுத்து அது தவறுதலாகக் கொடுக்கப்பட்டதாக விளக்குகிறார். தனது மனைவி இறந்த பிறகு ஏற்பட்ட தனிமையைச் சமாளிப்பதற்காக அந்தப் பென்டிரைவை வைத்திருந்ததாகவும் கூறுகிறார்.

இந்த விளக்கம் கதையில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.

ஏனெனில், அமுதவள்ளியின் மனதில் இருந்த சந்தேகத்திற்கு மாரிமுத்து ஒரு மாற்று விளக்கத்தை அளிக்கிறார். ஆனால் அந்த விளக்கத்தை அவள் முழுமையாக நம்பவில்லை.

அவருடைய பதற்றம், குமாரிடம் சொல்ல வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொள்வது போன்ற விஷயங்கள் அவளுடைய சந்தேகத்தை மீண்டும் வலுப்படுத்துகின்றன.

இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல உளவியல் முரண்பாட்டை உருவாக்கியிருக்கிறார்.

ஒருபுறம், மாரிமுத்துவின் விளக்கம் உண்மையாக இருக்கலாம் என்று அமுதவள்ளி நினைக்கிறாள். மறுபுறம், இதற்கு முன்பு நடந்த சம்பவங்களை மறந்துவிட்டு அவரை முழுமையாக நம்பவும் முடியவில்லை.

“உடைந்த கண்ணாடியை ஒட்டிவிடலாம்; ஆனால் அதன் விரிசல் மறைந்துவிட்டதா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.”

நம்பிக்கை என்பது ஒருவரின் விளக்கத்தைக் கேட்டவுடன் திரும்பக் கிடைத்துவிடும் பொருள் அல்ல. அவருடைய அடுத்தடுத்த செயல்கள்தான் அந்த நம்பிக்கையை மீண்டும் உருவாக்குகின்றன.

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அமுதவள்ளி மாரிமுத்துவுக்கு இன்னொரு வாய்ப்புக் கொடுக்க முடிவெடுக்கிறாள். ஆனால் அது முழுமையான நம்பிக்கை அல்ல; அவருடைய நடத்தையைக் கவனிக்க வேண்டும் என்ற முடிவு.

இதனால், கதையின் முந்தைய கேள்விக்கு ஒரு பகுதி பதில் கிடைக்கிறது: மாரிமுத்துவின் விளக்கம் அமுதவள்ளியின் சந்தேகத்தை முழுமையாகத் தீர்க்கவில்லை.

அவர் உண்மையாக வருந்துகிறாரா, அல்லது விஷயம் வெளியில் தெரிந்துவிடுமோ என்று பயப்படுகிறாரா என்ற கேள்வி இன்னும் திறந்த நிலையிலேயே இருக்கிறது.

அந்தக் கேள்வியை அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் ஆசிரியர் எவ்வாறு கையாள்கிறார் என்பதை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.

5. அத்தியாயம் 7: தற்காலிக அமைதி உண்மையான மாற்றமா?

ஏழாவது அத்தியாயத்தின் முக்கியமான அம்சம், மாரிமுத்து சில காலம் தன்னுடைய நடத்தையை மாற்றிக்கொள்வதுதான்.

அமுதவள்ளியின் எதிர்ப்புக்குப் பிறகு அவர் அவளிடம் அதிகமாகப் பேசாமல் இருக்கிறார். பேரக்குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடுகிறார். இதனால் அமுதவள்ளிக்கு ஓரளவு நிம்மதி கிடைக்கிறது.

ஆனால் அந்த நிம்மதி நீடிப்பதில்லை.

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் பழைய நடத்தைக்குத் திரும்புகிறார். அமுதவள்ளி தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் அவளை நெருங்க முயல்வது, அரை நிர்வாணமாக வீட்டில் நடமாடுவது, அவளுடைய எதிர்வினையைக் கவனிப்பது போன்ற செயல்கள் மீண்டும் அவளுடைய சந்தேகத்தை வலுப்படுத்துகின்றன.

இங்கே கதையின் தலைப்போடு பொருந்தும் முக்கியமான முரண்பாடு வெளிப்படுகிறது.

அமுதவள்ளி மாரிமுத்துவை முழுமையாகத் தவிர்க்க முடியாத சூழலில் இருக்கிறாள். குடும்பத்தின் பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகள் அவரிடமே இருக்கின்றன. வீட்டுக்குத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவதற்குக்கூட அவரிடம் பணம் கேட்க வேண்டிய நிலை இருப்பதால், அவள் விரும்பினாலும் அவரிடமிருந்து முற்றிலும் விலகி இருக்க முடியவில்லை.

இது கதையின் சமூகப் பின்னணியை இன்னும் ஆழப்படுத்தக்கூடிய அம்சம்.

“கையில் அதிகாரம் இருப்பவன் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தலாம் என்று நினைக்கலாம்; ஆனால் பிறருடைய மனதையும் மரியாதையையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது.”

மாரிமுத்துவின் பொருளாதார அதிகாரமும் குடும்பத்தில் அவருக்கிருக்கும் செல்வாக்கும் அமுதவள்ளியின் நிலையைச் சிக்கலாக்குகின்றன.

அதே நேரத்தில், அவருடைய செயல்களை அவள் நியாயப்படுத்துகிறாள் என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது. அவள் ஏன் வெளிப்படையாக எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதில் தயங்குகிறாள் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அந்தச் சூழ்நிலைகள் உதவுகின்றன.

லுங்கி நழுவிய சம்பவம்: விபத்தா, திட்டமிட்ட செயலா?

இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான சம்பவம், மாரிமுத்துவின் முதுகுவலிக்குத் தைலம் தடவ அமுதவள்ளி உதவும்போது அவரது லுங்கி நழுவி விழுவதுதான்.

சம்பவம் நிகழ்ந்த விதத்தை அமுதவள்ளி நேரடியாகப் பார்க்கிறாள். அவர் தடுமாறியதையும், லுங்கி காலில் சிக்கியதையும் கவனிக்கிறாள்.

ஆனால் இதற்கு முன்பு நடந்த பார்வைகள், தேவையற்ற நெருக்கம், பென்டிரைவ் சம்பவம் ஆகியவற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, இது உண்மையில் தற்செயலாக நடந்ததா என்ற சந்தேகம் அவளுக்குள் எழுகிறது.

இங்கே ஆசிரியர் ஒரு கேள்வியைத் திறந்துவைத்திருக்கிறார்.

மாரிமுத்து வேண்டுமென்றே அந்தச் சூழ்நிலையை உருவாக்கினாரா, அல்லது அது உண்மையிலேயே ஒரு விபத்தா?

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அதற்கான உறுதியான பதில் கிடைக்கவில்லை. அமுதவள்ளியும் அதைத் தீர்மானிக்க முடியாமல் தவிக்கிறாள்.

இது கதையின் அடுத்த கட்டத்திற்கான ஆர்வத்தை உருவாக்குகிறது.

“ஒரு சம்பவம் தற்செயலாக இருக்கலாம்; ஆனால் தொடர்ந்து நிகழும் ஒரே மாதிரியான செயல்களைப் புரிந்துகொள்ளாமல் புறக்கணித்துவிட முடியாது.”

இருப்பினும், ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும்: லுங்கி நழுவியது தற்செயலானதா என்பது இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படாத கேள்வி. ஆனால் அதற்கு முன்பே மாரிமுத்துவின் சில நடத்தைகள் அமுதவள்ளியைச் சங்கடப்படுத்தியிருக்கின்றன. அந்தப் பின்னணிதான் இந்தச் சம்பவத்தை அவள் சந்தேகத்துடன் அணுகுவதற்குக் காரணமாகிறது.

இந்த வேறுபாட்டை ஆசிரியர் தொடர்ந்து கவனமாகக் கையாள்வார் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

6. அத்தியாயம் 8: இறுதி எச்சரிக்கை — சந்தேகம் வெளிப்படையான மோதலாகிறது!

எட்டாவது அத்தியாயத்தில் அமுதவள்ளியின் மனநிலை மேலும் மாறுகிறது.

மாரிமுத்துவின் நடத்தையைப் பற்றிக் கணவரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று அவள் நினைக்கிறாள். ஆனால் குமார் தன் தந்தையை எதிர்த்துப் பேசத் தயங்குபவர் என்பதால், அவர் உண்மையை எப்படிப் புரிந்துகொள்வார் என்ற அச்சம் அவளைத் தடுக்கிறது.

இது நம்முடைய இரண்டாவது கமெண்ட்டில் எழுப்பிய கேள்வியுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையது.

அப்போது நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன்:

“தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்த குமார், தன்னுடைய குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும்போது எப்படிச் செயல்படுவார்?”

இந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. ஏனெனில், குமார் இதுவரை அமுதவள்ளியின் அனுபவங்களை முழுமையாக அறிந்துகொண்டு அதற்கு எதிர்வினையாற்றும் நிலைக்கு வரவில்லை.

ஆனால், அமுதவள்ளி ஏன் அவரிடம் உண்மையைச் சொல்லத் தயங்குகிறாள் என்பதற்கான காரணம் இப்போது தெளிவாகிறது. தந்தையின் மீது குமார் வைத்திருக்கும் மரியாதை, குடும்பத்தில் மாரிமுத்துவுக்கிருக்கும் செல்வாக்கு, உண்மையைச் சொன்னால் குடும்பத்தில் உருவாகக்கூடிய பிரச்சினைகள் ஆகியவை அவளைத் தயங்க வைக்கின்றன.

இதன் மூலம், முன்பு நாம் எழுப்பிய கேள்விக்கு ஒரு பகுதி விளக்கம் கிடைக்கிறது: குமாரின் குணாதிசயம் அமுதவள்ளியின் முடிவுகளைப் பாதிக்கிறது. ஆனால் உண்மையை அறிந்த பிறகு அவர் என்ன முடிவு எடுப்பார் என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.

மாரிமுத்துவின் உண்மையான முகம்

அமுதவள்ளி இறுதி எச்சரிக்கை கொடுக்க முடிவெடுக்கிறாள். மாரிமுத்துவின் மரியாதைக்குக் களங்கம் ஏற்படும் என்ற அச்சம் அவரைத் தடுக்கலாம் என்று நம்புகிறாள்.

ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்தபடி பின்வாங்குவதில்லை.

முதலில் அமைதியாகப் பேச முயற்சிக்கிறார். அமுதவள்ளி பேச விரும்பவில்லை என்று தெளிவாகச் சொல்லியும் அவர் அங்கிருந்து செல்ல மறுக்கிறார். பின்னர் கோபமடைந்து, தன்னுடைய வீட்டில் இருந்துகொண்டு தன்னையே எதிர்த்துப் பேசுகிறாயா என்ற அதிகார மனப்பான்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

அதன் பிறகு அமுதவள்ளியின் கையைப் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாகத் தனது அறைக்கு இழுத்துச் செல்கிறார். அவளுடைய மறுப்பையும் கெஞ்சலையும் பொருட்படுத்தாமல் நடந்துகொள்கிறார்.

இந்தச் சம்பவம் கதையின் மோதலை ஒரு புதிய நிலைக்குக் கொண்டுசெல்கிறது.

இதுவரை மாரிமுத்துவின் நோக்கத்தைப் பற்றிய சந்தேகம் இருந்தது. இப்போது அமுதவள்ளி தெளிவாக மறுத்த பிறகும் அவர் வலுக்கட்டாயமாகச் செயல்படுவது, அவருடைய அதிகார மனப்பான்மையையும் மற்றவர்களின் எல்லைகளை மதிக்காத தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இங்கே முக்கியமானது, மாரிமுத்துவின் விருப்பம் அல்ல; அமுதவள்ளியின் தெளிவான மறுப்புதான்.

ஒருவர் மறுக்கும்போது அந்த மறுப்பை மதிக்க வேண்டும். குடும்ப உறவு, வயது, சமூக அந்தஸ்து ஆகிய எதுவும் மற்றொருவரின் விருப்பத்தை மீறும் உரிமையை வழங்குவதில்லை.

“அதிகாரம் உயர்ந்திருக்கலாம்; ஆனால் மனித மரியாதையைவிட உயர்ந்ததல்ல.”

இந்த அத்தியாயத்தில் மாரிமுத்து தன்னுடைய செயல்களை நியாயப்படுத்த முயல்வதற்குப் பதிலாக, அமுதவள்ளியின் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளும்போது கோபத்தையும் வலுக்கட்டாயத்தையும் பயன்படுத்துவது அவருடைய கதாபாத்திரத்தின் முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறது.

ஆசிரியர் இந்தச் சம்பவத்தை வெறும் அதிர்ச்சிக்காக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், அதன் உளவியல் மற்றும் குடும்ப விளைவுகளையும் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் ஆராய்வார் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்.

7. அமுதவள்ளியின் மனநிலை: உணர்வு, எண்ணம், சம்மதம் — மூன்றையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்க வேண்டிய இடம்!

நான்காவது அத்தியாயத்திலிருந்து எட்டாவது அத்தியாயம் வரை அமுதவள்ளியின் மனநிலையில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன.

முதலில் அவள் மாரிமுத்துவை மரியாதைக்குரிய குடும்பப் பெரியவராகப் பார்க்கிறாள். பின்னர் அவரது நடத்தையில் சந்தேகம் கொள்கிறாள். பென்டிரைவ் சம்பவத்துக்குப் பிறகு கோபமடைகிறாள். லுங்கி நழுவிய சம்பவத்தால் மீண்டும் குழப்பமடைகிறாள். இறுதியில் அவருடைய வலுக்கட்டாயமான நடத்தையை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறாள்.

இந்த மாற்றங்களை ஆசிரியர் தொடர்ந்து பதிவு செய்திருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

ஆனால் அமுதவள்ளியின் மனதில் தோன்றும் எதிர்பாராத எண்ணங்கள் மற்றும் உடல் உணர்வுகளைச் சித்தரிக்கும் இடங்களில் இன்னும் நுட்பமான அணுகுமுறை உதவும் என்று நினைக்கிறேன்.

ஒருவருக்கு ஒரு காட்சி நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றலாம். அந்த நினைவால் குழப்பம் அல்லது சங்கடம் ஏற்படலாம். உடலில் தன்னிச்சையான எதிர்வினைகளும் தோன்றலாம். ஆனால் அவை அனைத்தும் அந்தச் செயலை அவர் விரும்புகிறார் அல்லது அதற்கு ஒப்புக்கொள்கிறார் என்று பொருளல்ல.

அமுதவள்ளி மாரிமுத்துவை எதிர்ப்பதற்கும், அவருடைய செயல்களால் கலங்குவதற்கும், தனது மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களுக்காகத் தன்னையே கேள்வி கேட்பதற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இன்னும் ஆழமாக வெளிப்படுத்தலாம்.

“மனதில் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் நம் விருப்பத்தின் குரல் அல்ல; சில எண்ணங்கள் நம்முடைய குழப்பத்தின் எதிரொலியாக இருக்கலாம்.”

இந்த அம்சத்தை ஆசிரியர் கவனமாகக் கையாளும்போது, அமுதவள்ளியின் கதாபாத்திரம் இன்னும் உயிரோட்டமாக மாறும்.

மேலும், மாரிமுத்துவின் செயல்களால் அவளுக்கு ஏற்படும் அச்சம், குடும்பத்தின் மீது இருக்கும் பொறுப்பு, குழந்தைகளைப் பற்றிய கவலை, கணவரிடம் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமா என்ற தயக்கம் ஆகியவற்றுக்கும் இடமளித்தால், அவளுடைய மனநிலை இன்னும் முழுமையாக வெளிப்படும்.

8. முந்தைய கமெண்ட்களில் நாம் கேட்ட கேள்விகளின் தற்போதைய நிலை!

Blacktail அவர்களே, முந்தைய இரண்டு கமெண்ட்களையும் இந்த ஐந்து அத்தியாயங்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, சில கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்திருக்கிறது; சில கேள்விகள் இன்னும் திறந்த நிலையிலேயே இருக்கின்றன.

முதல் கேள்வி: மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?

அவருடைய ஆரம்பத் தேர்வுக்கும், பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட ஈர்ப்புக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை நீங்கள் விளக்கியிருக்கிறீர்கள். ஆனால் அந்த ஈர்ப்பு எவ்வாறு எல்லை மீறும் நடத்தையாக மாறியது என்பதை கதைக்குள் இன்னும் விரிவாக ஆராயலாம்.

இரண்டாவது கேள்வி: பென்டிரைவ் வேண்டுமென்றே கொடுக்கப்பட்டதா?

மாரிமுத்து அது தவறுதலாக நடந்ததாக விளக்குகிறார். ஆனால் அமுதவள்ளி அதை முழுமையாக நம்பவில்லை. இந்தக் கேள்விக்கு இன்னும் உறுதியான பதில் கிடைக்கவில்லை.

மூன்றாவது கேள்வி: மாரிமுத்து உண்மையாக வருந்துகிறாரா?

அமுதவள்ளி குமாரிடம் சொல்லிவிடுவாளோ என்ற அச்சத்தில் அவர் கேட்டுக்கொள்வது, அவரது நோக்கத்தைப் பற்றிய சந்தேகத்தை உருவாக்குகிறது. அவர் உண்மையில் வருந்துகிறாரா, அல்லது தனது பெயரைக் காப்பாற்ற முயல்கிறாரா என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை.

நான்காவது கேள்வி: லுங்கி நழுவியது தற்செயலானதா?

அத்தியாயம் 7-இல் அமுதவள்ளி இந்தக் கேள்வியைத் தன்னிடமே கேட்டுக்கொள்கிறாள். முந்தைய நடத்தைகளுடன் சேர்த்துப் பார்க்கும்போது சந்தேகம் வலுப்பெறுகிறது. ஆனால் சம்பவம் திட்டமிட்டதா என்பது உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

ஐந்தாவது கேள்வி: குமார் உண்மையை அறிந்தால் எப்படிச் செயல்படுவார்?

முதல் இரண்டு கமெண்ட்களிலும் நாம் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பியிருந்தோம். அத்தியாயம் 8-இல் அமுதவள்ளி ஏன் அவரிடம் சொல்லத் தயங்குகிறாள் என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் உண்மையை அறிந்த பிறகு குமார் எடுக்கும் முடிவு இன்னும் தெரியவில்லை.

ஆறாவது கேள்வி: அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் படிப்படியாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. மாரிமுத்துவின் பார்வை மற்றும் நடத்தையில் தொடங்கிய சந்தேகம், பென்டிரைவ் சம்பவத்தால் வலுப்பெற்று, லுங்கி நழுவிய சம்பவத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் தீவிரமடைந்து, இறுதியாக வலுக்கட்டாயமான மோதலாக மாறுகிறது.

ஆனால் இந்தச் சம்பவங்கள் அவளுடைய குடும்ப வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தப்போகும் நீண்டகால விளைவுகள் இன்னும் வெளிவரவில்லை.

“கேள்விக்குப் பதில் கிடைப்பது ஒரு முடிவு அல்ல; அந்தப் பதில் அடுத்த கேள்வியை உருவாக்கினால், அதுவே கதையின் தொடர்ச்சிக்கான உயிர்.”

9. இன்னும் ஆழப்படுத்தக்கூடிய சில அம்சங்கள்

இந்தக் கதையின் கரு பல உளவியல் மற்றும் குடும்ப உறவுச் சிக்கல்களை ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பைக் கொண்டிருக்கிறது.

மாரிமுத்துவின் அதிகார மனப்பான்மை, குமாரின் தந்தையை எதிர்க்க முடியாத இயல்பு, அமுதவள்ளியின் குடும்பப் பொறுப்புகள், உண்மையைச் சொல்லத் தயங்கும் மனநிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை.

இந்த அம்சங்களைத் தனித்தனியாக மட்டும் பார்க்காமல், அவை ஒன்றுக்கொன்று எவ்வாறு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பதை ஆசிரியர் மேலும் ஆராயலாம்.

குறிப்பாக, குமார் தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தவர் என்பதற்கும், அமுதவள்ளி உண்மையைச் சொல்லத் தயங்குவதற்கும் இடையில் ஒரு தெளிவான தொடர்பு இருக்கிறது.

ஆனால் குமாரின் அமைதியான இயல்பை மட்டும் வைத்து அவருடைய எதிர்கால முடிவை முன்கூட்டியே தீர்மானித்துவிட முடியாது. அவர் தந்தையை எதிர்க்கும் நிலைக்கு வருகிறாரா, மனைவியின் அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்கிறாரா, குடும்பத்தில் தன்னுடைய பொறுப்பை உணர்கிறாரா என்பதைக் காட்டுவதற்கான வாய்ப்பு இன்னும் இருக்கிறது.

அதேபோல், அமுதவள்ளியின் மௌனத்தைப் பலவீனமாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. அவள் எதிர்கொள்ளும் குடும்பச் சூழ்நிலை, பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகள், உறவுகளின் சிக்கல் ஆகியவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“ஒருவரின் மௌனத்தைக் கொண்டு அவருடைய மனதை முழுமையாக அளந்துவிட முடியாது; சில நேரங்களில் பேச முடியாத சூழ்நிலையே அந்த மௌனத்திற்குக் காரணமாக இருக்கும்.”

இந்தப் பார்வையில் கதையைத் தொடர்ந்து வளர்த்தால், சம்பவங்களின் பரபரப்பைத் தாண்டி மனிதர்களின் மனநிலையையும் உறவுகளின் சிக்கல்களையும் ஆராயும் படைப்பாக இது மேலும் வலுப்பெறும்.

நிறைவாக…

Blacktail அவர்களே, நான்காவது அத்தியாயத்திலிருந்து எட்டாவது அத்தியாயம் வரை கதை சந்தேகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து வெளிப்படையான மோதலை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறது.

நான்காவது அத்தியாயத்தில் விதைக்கப்பட்ட சந்தேகம், ஐந்தாவது அத்தியாயத்தில் பென்டிரைவ் சம்பவத்தால் வலுப்பெறுகிறது. ஆறாவது அத்தியாயத்தில் மாரிமுத்துவின் விளக்கம் அமுதவள்ளியின் நம்பிக்கையை முழுமையாக மீட்டெடுக்கவில்லை. ஏழாவது அத்தியாயத்தில் தற்காலிக அமைதிக்குப் பிறகு சந்தேகம் மீண்டும் எழுகிறது. எட்டாவது அத்தியாயத்தில் அமுதவள்ளியின் எதிர்ப்பை மாரிமுத்து வலுக்கட்டாயமாக எதிர்கொள்வதால், கதை ஒரு முக்கியமான திருப்பத்தை அடைகிறது.

முந்தைய இரண்டு கமெண்ட்களில் நாம் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு இப்போது ஓரளவு விளக்கம் கிடைத்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பென்டிரைவ் சம்பவத்தின் உண்மையான பின்னணி, லுங்கி நழுவிய சம்பவத்தின் தன்மை, மாரிமுத்துவின் உண்மையான நோக்கம், குமாரின் எதிர்வினை போன்ற கேள்விகள் இன்னும் விடையளிக்கப்பட வேண்டியவையாக இருக்கின்றன.

கதையின் அடுத்த கட்டத்தில் இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்கள் எவ்வாறு வெளிப்படுகின்றன என்பதுதான் வாசகரின் ஆர்வத்தைத் தீர்மானிக்கும்.

குறிப்பாக, அமுதவள்ளியின் பாதுகாப்பு, அவளுடைய மனநிலை, குமாரின் குடும்பப் பொறுப்பு, மாரிமுத்துவின் செயல்களுக்கான விளைவுகள் ஆகியவற்றை ஆசிரியர் எவ்வாறு கையாள்கிறார் என்பதை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.

கதையின் கரு தொடர்ந்து சுவாரஸ்யமான கேள்விகளை உருவாக்குகிறது. இனி அந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை கதாபாத்திரங்களின் செயல்கள், முடிவுகள், மனநிலை மாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாக ஆழமாக வெளிப்படுத்தினால், கதையின் தாக்கம் இன்னும் வலுப்பெறும் என்று நினைக்கிறேன்.

Blacktail அவர்களே, உங்கள் எழுத்துப் பயணம் தொடர்ந்து சிறக்க மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்! ❤️

அடுத்த அத்தியாயத்தில் அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் திசையில் நகர்கிறது, குமார் உண்மையை அறிந்துகொள்வாரா, மாரிமுத்துவின் செயல்கள் குடும்ப உறவுகளில் என்ன மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும் என்பதை அறிய ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்.

“நம்பிக்கையை உடைப்பது ஒரு தவறு; அந்தத் தவறை அதிகாரத்தால் மறைக்க முயல்வது இன்னொரு தவறு. உண்மையை எதிர்கொள்வதில்தான் மனிதனின் உண்மையான முகம் தெரிகிறது!”

தொடருங்கள், Blacktail அவர்களே! அடுத்த அத்தியாயத்தை எதிர்பார்க்கிறோம். ❤️

[Shajith]

[Blacktail]

@shajith

படம் தத்ரூபமாக உள்ளது நண்பா, உங்களது decoding என்னை கவர்ந்து விட்டது. உங்களுடைய நீண்ட பதிவால் எனது கதைக்கு சில திருத்தங்களுக்கு உதவுகிறது.

மேலும் உங்களது கருத்துக்களை எதிர்பார்க்கிறேன். நன்றி.

[Blacktail]

@mandodhri
@karthikhse 12
@punidhan

உங்களது கருத்துக்கு மிக்க நன்றி

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 9 -மீறப்பட்ட எல்லை

அவர் என்னை நோக்கி இரக்கமில்லாத குரலில் தொடர்ந்தார்.

“எனக்கு ஒத்துழைப்பு குடுக்கலைன்னா… உங்க எல்லோரையும் இந்த வீட்டிலிருந்து துரத்திவிடுவேன். குமாரால் எனக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியாது. நான் உன்னை வெளியே துரத்தினால், அவனால் உன்னையும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக்கொள்ள முடியுமா?”

அந்த மிரட்டல், என் மார்பில் இடியாக விழுந்தன. என் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது. பயமும் அவமானமும் சேர்ந்து என்னை உள்ளே இருந்து உடைத்துவிட்டிருந்தன. அவர் அடுத்து என்ன செய்வார் என்று தெரியாமல், ஒருவித பயம் என் முதுகுத் தண்டை நடுங்க வைத்தது. என் கால்கள் தானாகவே நடுங்கின.

“தயவுசெய்து… என்னைப் போக விடுங்க,” என்று கண்ணீருடன் கெஞ்சினேன். “நான் உங்க மகள் மாதிரி… என்னை அப்படி ஒரு எண்ணத்தோட பாக்கலாமா?”

“உன்னைப் போல ஒரு மகள் எனக்கு இருந்திருந்தா, அவளையும் நான் ஓத்திருப்பேன்.” அவரது குரல் சன்னமாக இருந்தது.

“உன்னை நிர்வாணமாகப் பார்த்த நாளிலிருந்து எவ்வளவு நாளா என்னைக் கட்டுப்படுத்திருக்கேன் தெரியுமா… ஒவ்வொரு இரவும் என் கையில் என் தம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டு உன்னை நினைச்சு கையடிப்பேன்.” அவரது கண்கள் காமத்தால் விரிந்தன.

“எப்போ… என்னை எப்போ பார்த்தீங்க?” என்று நடுங்கும் குரலில் ஆச்சரியமாக கேட்டேன். என் குரல் உடைந்து வந்தது.

“போன மாசம்… உன்னோட அறைக்குள்ள இருக்கிற குளியலறைல லைட் வேலை செய்யலை நியாபகம் இருக்கா?” அவருடைய குரல் இப்போது மிகவும் தாழ்ந்திருந்தது.


“அதனாலதான்… நீ பொதுக் குளியலறைக்கு குளிக்கப் போன… நீ கதவை மூடும்போது தான் நான் வீட்டுக்குள் வந்தேன். நீ உள்ளே போன பிறகு, வீட்டில் உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை என்று நினைத்து… கதவை முழுசா மூடல. சிறிது இடைவெளி இருந்தது. அந்த இடைவெளி வழியாதான் நான் உன்னைப் பார்த்தேன்.”

இதை கேட்டு என் முகம் சிவந்தது, அவர் தொடர்ந்தார்.

“நான் கதவை மூடிட்டு போக நினைத்தேன், உன்னை அந்த நிலையில் பார்க்க எனக்கு எண்ணமில்லை. ஆனால், அந்த நொடியில் என்னால் என் சுயத்தை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. உன்னை அப்படிப் பார்த்ததும் என் மனசு மாறிப்போச்சு. ”

“ இன்னும் அந்த காட்சி என் நினைவில் இருந்து மறக்கல.” அவர் மெதுவாக என் அருகில் நெருங்கினார். என் தொண்டை உலர்ந்தது. நான் பின்வாங்க முயன்றேன். ஆனால் கட்டிலின் விளிம்பு என் கால்களைத் தடுத்தது. அவருடைய உடல் வெப்பம் என் முகத்தில் பட்டது.

“நீ முதல்ல சேலையை அவிழ்த்து ஓரமா போட்ட… அடுத்ததா பாவாடையோட நாடாவை மெதுவா மெதுவா அவிழ்த்து, இடுப்புல இருந்து கீழே இறக்கின. பாவாடை உன் தொடைகள்ல வழிஞ்சு காலடியில விழுந்தது. பிறகு உன்னோட பேண்டி உருவ குனியும்போது… உன்னோட சூத்து அகன்றது. அந்த வட்டமான, மென்மையான சூத்து பிரிஞ்சு, நடுவில இருந்த இறுகிய துவாரம் சிறிது தெரிஞ்சுது. அதைப் பார்த்து நான் பிரம்மிச்சுப் போனேன். என் தம்பி அப்போவே கல்லா நின்னுட்டான். முழுக்க முழுக்க நிமிர்ந்து, நுனியில ஏற்கனவே ஈரம் வழிஞ்சுது.”

“நீ பாவாடையை காலில் இருந்து எடுத்து நிமிர்ந்தப்ப தான் உன் அடர்ந்த, கருமையான மயிர் நிறைந்த புண்டை முழுசா தெரிஞ்சுது.”

அவர் பேசும்போது அவருடைய கண்கள் என் இடுப்பை நோக்கி இறங்கின.

“ அம்மு… உன்னோட அந்த ரசமான புண்டை முடிய ஷேவ் பண்ண மாட்டியா? அந்த கருங்காடுகள் உன் இடுப்புக்கு கீழே அடர்ந்து, அதன் அழகை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தது, நல்லா கூர்ந்து பார்த்தப்ப தான் இரண்டு தொடைக்கு நடுவில சின்ன பிளவு தெரிஞ்சுது. அந்த பிளவுல சிறிது ஈரம் பிரகாசிச்சது. நான் பார்த்துட்டே அசந்து நின்னுட்டேன்.”

அவர் என் மேனியை பற்றி வர்ணிப்பதை கேட்டு, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. உடம்பு முழுக்க சிலிர்த்தது. ஆனா உள்ளூர ஏதோ ஒரு வெட்கக்கலந்த கிளர்ச்சி துளித்துளியா பரவிக்கிட்டிருந்தது. என் முலைக்காம்புகள் ரவிக்கைக்குள்ளேயே இறுகின.

“குமார்… உன்னோட அந்த ஈரமான புண்டைக்கு வாய் போட மாட்டானா?” அவருடைய கேள்வி என்னை அவமானத்திலும் வெட்கத்திலும் மேலும் சுருக்கிவிட்டது. நான் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். ஆனா உள்ளே ஒரு தீயின் சுவாலை பற்றிக்கொண்டது.

அவர் இப்போது என் முகத்துக்கு மிக அருகில் வந்தார். அவருடைய சூடான மூச்சு என் உதடுகளில் பட்டது.

“அதுக்கு அப்புறம் பிளவுஸின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்க ஆரம்பிச்ச. ஒவ்வொரு கொக்கியும் திறக்கும்போதும் என்னுடைய தம்பி கொடிக்கம்பம் போல செங்குத்தாக நின்றான். உன் முதுகின் வளைவும், ப்ராவின் பட்டைகளும் தெரிஞ்சது. பிளவுஸைத் தோள்களில் இருந்து இறக்கி, அதையும் ஓரமா போட்ட. அப்போ உன் மேல் உடல்ல ப்ரா மட்டும் இருந்தது. நீ முதுகுக்குப் பின்னால் கை வச்சு, ப்ராவின் ஹுக்கை அவிழ்த்த. அது தளர்ந்து, உன் முலைகள் சுதந்திரமா விழுந்தன."

" உனக்கு கனமான, உறுதியான முலைகள், நீ ப்ராவைக் கழற்றி முன்னால எடுத்து போடும்போது கவனித்தேன். உன் முலைக்காம்புகள் காப்பி நிறத்தில் இருந்தது. உன்னோட வலது முலைக்காம்புக்கு அருகில் சின்ன மச்சம் இருக்கும். என்ன! நான் சொல்றது சரி தானே? "

அவர் என் அங்க அடையாளங்களை பற்றி வர்ணித்து விவரிப்பதை என்னால் எற்றுக்கொள்ள முடியலை, ஆனால் என் உள்ளத்தில் ஏதோ மாற்றம் நிகழ்ந்தது. ஒன்று மட்டும் எனக்கு புரிந்துவிட்டது அவர் என் உடலை நிர்வாணமாக கண்டது உண்மை என்பது.


“பிறகு நீ முழுசா நிர்வாணமா நின்னுட்டிருந்த. உன் உடல் முழுக்க எண்ணெய் தடவியது போல பளபளன்னு இருந்தது.… நீ உன்னுடைய இரண்டு முலைகளிலும் கைவைத்து பாலை பிழிஞ்சுக்கிட்டிருந்த. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் என் உடம்பு மேலும் கொதிச்சுப்போச்சு. உன்னோட உறுதியான முலைக்காம்புகளை என் வாயில் எடுத்து, பாலை நிரப்ப சொல்லி அழைக்கணும்னு தோணுச்சு… ஆனா அப்போ என்னால ஒன்னும் பேச முடியல.” அதை சொல்வதை என் மூச்சை அடக்கிக் கேட்டுக்கிட்டிருந்தாள். அவர் மேலும் தொடர்ந்தார்

“உன்னோட முலையில் பால் நின்றதும், நீ தலையைச் சற்று சாய்த்து, தண்ணீர் ஊத்த ஆரம்பிச்ச. தண்ணீர் உன் தலைமுடியில இருந்து முலைகள் வழியா வயிற்றுக்கு ஓடி, உன் புண்டை மயிர்ல ஒட்டிக்கிடந்தது. அந்த ஈரமான கருங்காடுகள் உன் புண்டை உதடுகளோட ஒட்டி, நடுவில சிறிது பிளவு மட்டும் தெரிஞ்சுது. அந்தக் காட்சி என் கண்ணில இருந்து இன்னும் போகல, அம்மு… என் தம்பி அப்போவே கசிஞ்சுக்கிட்டிருந்தான்.”

“நான் அங்கேயே நின்னுட்டு பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன். கதவை மூடவும் இல்லை, நகரவும் இல்லை. உன்னைப் பார்த்து பார்த்து என் மனசு முழுக்க என் பார்வை மாறிடுச்சு.”

"அந்த நாளுக்கு முன்னாடி வரை நீ எனக்கு மருமகளாய் தெரிந்தாய். அதற்கு பிறகு உன்னை என் காம தேவதையாக நினைத்தேன்." அவர் பேச பேச என் இடுப்பைத் தொட்டார். அவருடைய கை சூடாக இருந்தது. விரல்கள் என் இடுப்பின் வளைவை மெதுவாக அழுத்தின.

நான் கண்களைத் திறந்தேன். அவருடைய பார்வையில் காமம் மட்டுமல்ல… ஒருவித பசியும், உரிமையும் இருந்தது. என் உடல் நடுங்கியது. பயமா? வெட்கமா? அல்லது வேறு ஏதோவொன்றா? எனக்கே தெரியவில்லை.

"அன்னையிலிருந்து நான் உன்னைப் பார்த்தாலே… அந்த நிர்வாண உருவம்தான் கண் முன்னாடி வருது, அம்மு..... உன் முலைகள், உன் சூத்து, உன் அடர்ந்த புண்டை… எல்லாம் என் மனசில பதிஞ்சுருக்கு.”

“அம்மு…” அவரது குரல் திடீரென்று மென்மையானது. “எனக்கு உன் உடம்பு மேல ரொம்ப ஆசை. உனக்குத் தேவையான இன்பத்தை நான் தாரேன். குமார் உனக்கு கொடுக்க முடியாததை நான் கொடுப்பேன்.”

“வேணாம்......மாமா......இது பாவம்...இது தப்பு…தயவுசெய்து என்னைப் போக விடுங்க… " என்று விம்மி அழுதேன்.

“முடியாதுன்னா, என் வீட்டை விட்டு வெளியே போ! உன் புருஷனையும் கடையிலிருந்து துரத்திடுவேன். இங்கே இருக்கணும்னா நான் சொல்றதுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கணும். இல்லையா, ரெண்டு பேரும் நடையைக் கட்டுங்க!” என்று அதிகாரத் தொனியில் சீறினார்.

அப்போ தான் என் கணவரை பற்றி நினைவு வந்தது, அமைதியான சுபாவமும், யாரிடமும் எளிதில் எதிர்த்துப் பேசாத குணமும் கொண்ட என் கணவரால், தன் தந்தையின் ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து நிற்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். அப்படியே அவர் எங்களை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினாலும், தன் மென்மையான குணத்துடன் அவர் எங்களை எப்படிக் கவனித்துக்கொள்வார் என்ற சந்தேகம் எனக்குள் எழுந்தது. நான் இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை வந்தால், அதன் பிறகு எங்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே எனக்குப் பயமாக இருந்தது.

என் மனம் மாறத் தொடங்கியதை அவர் கவனித்துவிட்டார். அவரது பார்வையில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை மின்னியது.

“சொல்லு… உன் முடிவு என்ன?” அந்தக் கேள்வியில் பொறுமை இல்லை. கட்டளையும் எச்சரிக்கையும் மட்டுமே இருந்தது.

நான் அவரை வெறுப்புடனும் பயத்துடனும் பார்த்தேன். “உங்களுக்கு கருனை இல்லையா?” என் குரல் நடுங்கியது.

அவர் மெதுவாக என்னை நோக்கி வந்தார். அவரது முகத்தில் தெரிந்த அந்த வக்கிரமான புன்னகை, என் பயத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

“உனக்கு வேறு வழியில்லை....இப்போதைக்கு உனக்கு இருக்கும் ஒரே வழி எனக்கு அடிபணிவது தான்.” அவருடைய குரல் தாழ்ந்திருந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மிரட்டலாக என் காதுகளில் விழுந்தது.

அவர் என்னை படுக்கையில் பின்னுக்குத் தள்ளினார். நான் நிலைதடுமாறிக் கட்டிலின் மீது விழுந்தேன். அப்போது என் மார்பை மூடியிருந்த சேலை நழுவியதைக்கூட உணரும் நிலையில் நான் இல்லை. அந்த அளவுக்கு என் உடல் முழுவதும் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் கையை நீட்டி, என் இடுப்பில் செருகியிருந்த சேலையின் மடிப்பைப் பிடித்து மேலே தூக்கினார். அதனுடன் என் இடுப்பும் உயர்ந்தது. அப்படியே என்னைத் தன் பக்கம் இழுத்தார். என் கால்கள் தரையைத் தொட்டதும், நான் மெல்ல எழுந்து நின்றேன். அடுத்த கணமே, அவர் சேலையின் மடிப்பைப் பிடித்து வேகமாகக் கீழே இழுத்தார். மறுகணம், என் இடுப்பிலிருந்து நழுவிய சேலை காலடியில் சரிந்து விழுந்தது. அவரது திடீர் செயலால் என் உடல் ஒருகணம் இறுகியது; அவர் என் சேலையை அவிழ்த்த முறையை கண்டு, என் உள்ளம் ஆச்சரியத்திலும், அச்சத்தில் உறைந்து போனது. அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற பதற்றத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது

நான் ரவிக்கையும் பாவாடையும் மட்டுமே அணிந்தபடி அவருக்கு முன்னால் நின்றேன். அவமானத்திலும் நாணத்திலும் கூனிக் குறுகிய நான், தன்னிச்சையாக என் இரு கைகளையும் மார்பின் குறுக்கே வைத்துக்கொண்டு என் மார்பகத்தை மறைத்துக்கொள்ள முயன்றேன்.

“வேணாம் மாமா……” என் குரல் நடுங்கியது. ஆனால் என் வேண்டுகோள் அவரைத் தடுக்கவில்லை.

அவர் கை என் தொடைகளுக்கு இடையில் ஊடுருவி, பாவாடையின் மேலாக என் புண்டையைத் தொட்டுத் தடவினார். அவருடைய விரல்கள் என் ஈரமான துணியின் மேல் அழுத்தி, என் புண்டையின் உதடுகளை மெதுவாகத் தேய்த்தன. நான் பயத்தில் நடுங்கினேன். ஆனால் அந்த தொடுதல் என் உடலில் ஒரு விசித்திரமான அதிர்வை உண்டாக்கியது.

பிறகு, அவர் என் பாவாடையின் நாடாவைப் பிடித்து அவிழ்த்தார். அடுத்த கணமே, பாவாடையைப் பிடித்துக் கீழே இறக்கி, என் காலடியில் விழச் செய்தார். அந்தச் செயல்களைத் தடுக்க முடியாமல் நின்றேன்.

“வேண்டாம்… தயவுசெய்து வேண்டாம்…” என்று கதறியபடி, கூச்சத்திலும் பயத்திலும் என் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டேன். என் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர், கன்னங்களைத் தாண்டி ரவிக்கைக்குள் மறைந்தது.

அவரது கை என் தொடைகளின் மீது நகர்ந்தது. அடுத்ததாக, அவர் என் பேண்டியின் ஓரத்தைப் பிடித்தார். என் மறுப்பையும் கெஞ்சலையும் பொருட்படுத்தாமல், அவர் குனிந்து என் பேண்டியை உறுவினார் காலடியில் கிடந்த பாவாடையையும் உள்ளாடையையும் கால்களை அகற்றி ஓரமாக எறிந்தார்.

அறையில் ஓடும் பேஃன் காற்று என் நிர்வாணப் புண்டையை வருடியது. நொடிப்பொழுதில் நான் கண்களைத் திறந்து என் இரு கைகளைக் கீழ் இறக்கிக் கொண்டு என் புண்டையை மறைத்தேன். அதைக் கண்ட என் மாமனாரின் முகம் கோபத்தில் இறுகியது. ஒரு வார்த்தைகூட பேசாமல், என் இரு கைகளையும் முரட்டுத்தனமாகப் பற்றிப் பலமாக முறுக்கி விலக்கினார். அவரது பிடியின் வலியில் என் கைகள் வலித்தன.

என் மாமனாரின் காமப் பார்வைகளுக்கு, என் அந்தரங்கமான பகுதி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. என் நிர்வாணப் புண்டை வெளிப்பட்டதும், அவர் நீண்ட நேரம் அப்படியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய மூச்சு வேகமானது. அவரது பிதுங்கிய கண்கள், என் நிர்வாணப் புண்டையின் மீதே பதிந்திருந்தன. அவர் தன் நாவால் உதடுகளை மெதுவாக ஈரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

“ உன் புண்டை ரொம்ப அழகா இருக்கு.... அம்மு… அடர்ந்த மயிருடன்… கருப்பா, அடர்த்தியா… நடுவில பிளவு மட்டும் தெரியுது…” என்று முணுமுணுத்தார். அவருடைய வலது கை மெதுவாக என் தொடைகளுக்கு இடையே சென்று, என் மயிரடர்ந்த புண்டையை மென்மையாகத் தடவியது. விரல்கள் என் புண்டை இதழ்களின் இடையே வருட அவர் கை ஈரமானது.

“ஈரமா இருக்கு…நீ வேணாம் சொல்ற ஆனா உன் உடல் ஏற்கனவே தயாரா இருக்கு.” அவர் சொல்ல, அவமானத்தாலும் அருவருப்பாலும் என் முகம் சிவந்து போனது.

அவர் தனது இரு கைகளாலும் என் தொடையை பிடித்து விரித்தார். என் புண்டை அவரது கண்களுக்கு விருந்தானது. நான் என் கால்களை இணைத்து மூட முயன்றேன். ஆனால் அவரது கைகள் இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தன. என் தொடைகளை அசைக்க கூட முடியவில்லை.

அவர் முழங்காலிட்டு என் கால்களுக்கு இடையே அமர்ந்தார். என் புண்டையைப் பார்த்தார். நீண்ட நேரம். அவரது கண்கள் என் ஈரமான இதழ்களையும், கிளிட்டோரிஸையும் உற்றுப் பார்த்தன. பிறகு தலையைத் தாழ்த்தி, நாக்கை வெளியே நீட்டி, என் கிளிட்டோரிஸை நக்க ஆரம்பித்தார்.

நான் உடலை உலுக்கினேன். “அய்யோ… வேண்டாம்… இது தவறு…” என்று கத்தினேன். ஆனால் அவர் நிறுத்தவில்லை. அவர் என் புண்டையின் மேல் உதடுகளை சப்பினார். நாக்கை இறக்கி என்னுள்ளே நுழைத்து, மெதுவாகச் சுழற்றினார். வெளிப்புற இதழ்களை முழுவதுமாக நக்கி, கிளிட்டோரிஸை மீண்டும் மீண்டும் சப்பினார். அவரது நாக்கின் சூட்டை நான் உணர்ந்தேன்.

நான் கைகளால் அவரது தலையைத் தள்ளினேன். ஆனால் அவர் என் கைகளைப் பிடித்து படுக்கையில் அழுத்தினார். அவரது நாக்கு தொடர்ந்து நக்கியது. முதலில் பயம், வெறுப்பு, உடல் நடுக்கம், சிறிது நேரத்தில் என் உடலில் விசித்திரமான வெப்பம் பரவத் தொடங்கியது. என் இடுப்பு தானாகவே சற்று மேலே உயர்ந்தது.

நான் அதை உணர்ந்ததும் பயந்து, மீண்டும் “வேண்டாம்… நிறுத்துங்க… தயவுசெய்து” என்றேன். குரல் மட்டும் பலவீனமாக இருந்தது.

அவர் நீண்ட நேரம் என் புண்டையை சாப்பிட்டார். நாக்கால் கிளிட்டோரிஸை வட்டமாகச் சுழற்றி, பிறகு கீழே இறங்கி, துளைக்குள் மெதுவாக நுழைத்து வெளியே இழுத்தார். மீண்டும் மேலே வந்து கிளிட்டோரிஸை சப்பினார். என் உடல் ஈரமாகிக்கொண்டே இருந்தது. என் தொடைகளின் உட்புறம் அவரது தாடியால் தேய்ந்து கூசியது. நான் கண்களை மூடி அழுதேன், என் தொடைகள் நடுங்கத் தொடங்கின.

அவர் என் தொடைகளின் உட்புறத்தை முத்தமிட்டார். மெதுவாக. ஒவ்வொரு முத்தமும் என் தோலைச் சுட்டது. பிறகு மீண்டும் புண்டையின் மேல் நாக்கை வைத்தார். ஒவ்வொரு செயலும் என் உடலைத் தூண்டியது.

நான் “போதும் அப்பா… இதோட நிப்பாட்டிகோங்க… நான் உங்களை மரியாதைக்குரியவராக நினைக்கிறேன்” என்றேன். அவர் பதில் சொல்லவில்லை தொடர்ந்து தன் வேலையை செய்ததுக் கொண்டிருந்தார்.

என் உடல் மெல்ல மெல்ல தளர்ந்து கொண்டிருந்தது. கால்கள் இன்னும் அகலமாக விரிந்தன. இடுப்பு சற்று மேலே உயர்ந்தது. அவள் அதை உணர்ந்ததும் உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். ஆனால் உடல் கேட்கவில்லை.

அந்த தளர்வு ஒரு அமைதியான அலை போலத் தொடங்கியது. உள்ளே ஆழத்தில் ஒரு வெப்பம் சேகரமாகி, பின்னர் திடீரென வெடித்துச் சிதறியது. இடுப்பு தானாகவே மேலும் மேலும் உயர்ந்து, வலிமையுடன் அதிரும்போது அவர் என் கால்கள் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டார், எனது விரல்கள் விரிந்து மெத்தையை இறுக்கமாக பிடித்தது, பாதங்கள் வளைந்தன. மார்பகம் வேகமாக ஏறி இறங்கியது. மூச்சு இடைவெளி ஆழமாக, பெருமூச்சுகளானது.

அடக்கி வைத்திருந்த இன்பநீர் அலை அலையாக வந்து கொண்டிருந்தது. ஒவ்வொரு நொடியும் என் உடலை முழுவதும் அதிரவைத்தது. என் கண்கள் சொருகி மூடின.

“ஹ்ஹ்ஹ்… ம்ம்ம்ம்… ஆஆஆஆ…” உதடுகள் தன்னிச்சையாகப் பிரிய, தொண்டைக்குள் அடக்கி வைத்திருந்த உணர்வுகள் முனகலாக வெளிப்பட்டன. உடல் முழுவதும் மெல்லிய நடுக்கம் பரவியது. தொடைகளிலிருந்து தொடங்கிய அந்தச் சிலிர்ப்பு, இடுப்பைக் கடந்து வயிற்றிலும் மார்பிலும் பரவி, கழுத்தைத் தாண்டித் தலைவரை ஏறியது. ரத்தம் உடல் முழுவதும் வேகமாகப் பாய்வதுபோல் உணர்ந்தேன். என் மூச்சு சீரற்றுப் போக, என்னுள் எழுந்த உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் ஒரு கணம் திணறினேன்.

அந்த உச்சகட்டம் நீண்ட நேரம் நீடித்தது. ஒவ்வொரு அலைவும் உடலுக்குள் பரவி, என்னை நிலைகுலையச் செய்தது. உடல் தன்னிச்சையாக வளைந்தது; கால்கள் நடுக்கத்துடன் விரிந்தபடியே இருந்தன. இடுப்பு சிறுசிறு அதிர்வுகளுடன் மேலெழுந்தது. என்னை நானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன். ஆனால், உடலையும் மனதையும் ஆக்கிரமித்திருந்த அந்தத் தீவிர உணர்வுகளுக்கு முன்னால், என் முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வியடைந்தன.

பின்னர் மெல்ல அந்த உணர்ச்சிகள் குறையத் தொடங்கின. உடல் இன்னும் லேசாக நடுங்கியபடி தளர்ந்தது. மூச்சு இன்னும் வேகமாக இருந்தது. உள்ளே ஒரு வெற்று, இனிமையான சோர்வு பரவியது. என் கண்கள் மெல்லத் திறந்தன. உடல் இன்னும் அந்த உச்சத்தின் எச்சத்தை உணர்ந்தபடி, முழுமையாகத் தளர்ந்து கிடந்தது. என் பத்து வருட திருமண வாழ்வில், என் கணவரின் முலம் கூட இவ்வளவு உச்சகட்டம் கண்டதில்லை.

பிறகு அவர் எழுந்து நின்றார். தன் லுங்கியை அவிழ்த்தார். பெரிய, கடினமான ஆண்குறி வெளியே வந்தது. தடிமனாக, நரம்புகள் புடைத்து, முனையில் ஏற்கனவே ஈரம் வழிந்தது. அதன் அளவைப் பார்த்து என் கண்கள் பெரிதாயின. அதை உருவிக் கொண்டிருந்தார்.



அவரது ஆணுறுப்பை கண்டதும், என் இதயம் மிகவும் வேகமாக படபடத்தது. நான் பயந்து கால்களை மூடினேன்.

“வேணாம் மாமா.... தயவுசெய்து… அது மட்டும் வேண்டாம்” என்றேன். அவர் சிரித்தார்.

அவர் என் கால்களை மீண்டும் விலக்கி, அவரது காமப் பார்வையிலிருந்து என் மயிர் அடர்ந்த புண்டையை மறைக்கும் வீண் முயற்சியில் தோல்வியுற்றது. தன் ஆணுறுப்பை என் இரு தொடைகளுக்கு இடையில் கொண்டு வந்தார். என் உடல் ஒருகணம் இறுகியது. அடுத்த நொடி, அந்தத் தொடுதல் என்னைத் திடுக்கிடச் செய்தது. நான் உடலைச் சிலிர்த்துக்கொண்டு அவரிடமிருந்து விலக முயன்றேன். என் தொடைகள் தன்னிச்சையாக இறுகிக்கொள்ள, அவர் என் அசைவைக் கவனித்தார். என் மனதில் பயமும் காமமும் ஒன்றோடொன்று மோதின. என்ன நடக்கப்போகிறது என்ற பதற்றத்தில், என் மூச்சு சீரற்றுப் போனது.

அவன் தன் தடித்த, வெப்பமான ஆண்குறியை இறுகப் பிடித்து, என் ஈரமான புண்டையின் மேல் மெதுவாகத் தட்டினார். அந்த முதல் தொடுதலே என் உடலைத் தீப்பற்றிக் கொண்டது. என் தொடைகள் தானாகவே இறுகி, அவரது பூல் உள்ளே இழுக்கும்படி நெருங்கின. அவர் அதை உணர்ந்து புன்னகைத்தார். பின்னர் தன் ஆண்குறியின் தலையை என் புண்டையின் இதழ்களுக்கு இடையே அழுத்தி, கிளிட்டோரிஸின் மீது நேராக அழுத்தினார்.


முதல் உராய்வே என் மூச்சை அனலாக மாற்றியது. என் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது. நான் உடலை உலுக்கி, மூச்சை அடக்க முயன்றேன். ஆனால் அவரது இடுப்பு மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசையத் தொடங்கியது. அவரது தடித்த, சூடான ஆண்குறி என் புண்டைக்குள் நுழையாமல், மேல்புறத்தில் மட்டும் தேய்த்தபடி நகர்ந்தது. அவரது பூல் என் புண்டையின் ஈரத்தால் நனைந்து, பளபளவென்று ஜொலித்தது. ஒவ்வொரு முறை அதன் தலை என் கிளிட்டோரிஸை மெதுவாகத் தேய்க்கும்போது, என் உடல் தானாகவே துள்ளி எழுந்தது. இடுப்பு மேலே உயர்ந்து, அவரது பூலை என் தொடைகளுக்கு இடையே இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்திக்கொண்டது. என் புண்டை இன்னும் ஈரமாகி, அவரது ஆண்குறியை நனைத்து, வழுக்கினாற்போல் தொடைகளுக்கு இடையே உள்ள ஈரம் அவருக்கு உதவியது.

“போதும்… நிறுத்துங்க… இது தவறு…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னேன். அவர் நான் சொல்வதை காதில் வாங்காமல், அவர் இடுப்பை வேகமாக அசைத்தார். என் தொடைகள் சிவந்தன. ஆண்குறியின் வெப்பம் என் புண்டையின் மேல் உராய்ந்ததும், என் கிளிட்டோரிஸ் துடித்துக்கொண்டே இருந்தது.

அவர் என் தொடைகளை இரு கைகளாலும் பிடித்துத் தூக்கி, கால்களை இணைத்தார், அந்த நிலையிலேயே வேகமாக இயங்கினார். என் மனதில் கணவனின் முகம் தோன்றியது. “இதை அவரிடம் எப்படிச் சொல்வேன்?” என்ற பயம். ஆனால் அவர் தொடர்ந்து தொடைகளுக்கு இடையே தேய்த்தபோது, என் உடல் மெல்ல மெல்ல சரணடைந்தது. “வேண்டாம்” என்ற சொற்கள் மெல்லிய பெருமூச்சாக மாறியது. என் உடல் தானாகவே அவருக்கு இணங்கியது. என் புண்டையிலிருந்து மதனநீர் வெள்ளமாக பாய்ந்து, மெத்தையை நனைத்தது. அவர் அதைப் பார்த்து இன்னும் வேகமாகத் அசைந்தார்.

“பார்… உன் உடல் ஏற்கனவே ஒத்துக்கொள்கிறது. உன் புண்டை என் தம்பியை எப்படி நனைக்குது பாரு…”

நான் பதில் சொல்லவில்லை. கண்களை மூடியபடி, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே இருந்தேன். என் இடுப்பு அவரது அசைவுக்கு ஏற்ப மெல்ல அசைந்தது. அதை உணர்ந்ததும் வெட்கப்பட்டேன். ஆனால் நிறுத்த முடியவில்லை.

சிறிது நேரம் கழித்து என் கைகள் மெத்தையை இறுக்கிப் பிடித்தன. கண்கள் இறுக்கமாக மூடியிருந்தன. திடீரென்று அவரது வேகம் மேலும் அதிகரித்தது. என் தொடைகள் நடுங்கின. என் புண்டை மீண்டும் வெடிக்கத் தயாரானது. பெருமூச்சு அதிகமானது. உடல் முழுவதும் வெப்பம் பரவியது. என் தொடைகள் இறுக்க, அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தார்.

“உனக்கு இது பிடிச்சிருக்கா அம்மு…?” என்று கேட்டார்.

நான் பதில் சொல்லவில்லை. வெறும் கண்களை மூடியபடி, பெருமூச்சு விட்டு, உதட்டை கடித்து கொண்டே உச்சம் வெடித்தேன். என் உடல் வளைந்து, தொடைகள் நடுங்கி, புண்டை துடித்து, மீண்டும் மதனநீர் வழிந்தது.

பிறகு அவர் இறுதியாக தன் விந்துவை என் புண்டைகளின் மீது கொட்டினார். வெந்நீராய், அடர்த்தியாய் பாய்ந்தது. என் தொடைகள், புண்டையின் மேல்பகுதி, தொப்புள் வரை எல்லாம் நனைந்தன. அந்த வெப்பம் என் தோலில் பரவியது. நான் அப்படியே படுத்திருந்தேன். மூச்சு வாங்கியபடி. உடல் இன்னும் நடுங்கியபடி. அவர் என் பக்கவாட்டில் சரிந்து விழுந்தார்.

நான் அவசரமாக எழுந்து அவரது படுக்கையிலிருந்து இறங்கினேன். அவர் பாதி திறந்த கண்களுடன் என்னைப் பார்த்தார். என்னைத் தடுக்க எதுவும் செய்யவில்லை. நான் தரையிலிருந்து எனது சேலை, பாவாடை, உள்ளாடையை எடுத்தேன். அறையிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு முன், திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன். அவரது கண்கள் பாதி திறந்திருந்தன. அவர் சோம்பலாகக் கிடந்து, என்னைப் பார்த்தபடி ஒரு வசீகரமான, திருப்தியான புன்னகை புன்னகைத்தார்.

[Jeyjay]

சூப்பர் நண்பா தெறிக்கவிட்டுட்டீங்க ஒவ்வொரு வரியும் எப்பா சூப்பர் ,

[Mr Pervert]

Wow vera level update bro.therika vitutinga.romba naal na எதிர்பார்த்த scene rombave திருப்தியா mudinjudhu.ini aduthu ena nadaka podhunu therinjuka rombave aarvama irukan...நன்றி

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் சூடான பதிவு அதிலும் அவளின் ஒவ்வொரு அங்கங்கள் ரசித்து பார்த்து அதை கதை சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது

[Ravinathan2015]

அழகான அற்புதமான விவரிப்பு, செமையா இருந்துச்சு. கையில பிடிக்க கூடாது ன்னு நினைச்சாலும் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாது... Excellent

[ghostman_]

நன்றாக உள்ளது. Super

[adams_masala]

நன்றாக உள்ளது, நண்பா.

[adams_masala]

நண்பர் சஜித் அவர்களே! உங்கள் நோக்கம் என்னவோ நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், இவ்வளவு பெரிய கட்டுரை போன்ற பதிவுகளை இனிமேல் பதிவு செய்ய வேண்டாம். உங்கள் பதிவும் Blacktail-ன் உண்மையான கதை தொடர்பான பதிவும் ரொம்பக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இனிமேல் இவ்வளவு பெரிய பதிவைப் போடாதீர்கள். Please.

[Amma Pasam]

Good Update Bro
Keep Rocking

[Lust king 66]