09-10-2026, 08:38 PM
அத்தியாயம் - 4 - நம்பிக்கையில் விழுந்த முதல் விரிசல்
என் கணவரும் வீட்டு வேலைக்காரியும் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், என் மாமனார் பெரும்பாலும் தனது அறைக்குள்ளேயே இருப்பார். கையில் செய்தித்தாளை வைத்துப் படிப்பது போலவோ, தொலைக்காட்சியில் ஏதாவது நிகழ்ச்சியைப் பார்ப்பது போலவோ அமைதியாகப் பொழுதைக் கழிப்பார்.
ஆனால், குமார் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, குழந்தைகளும் பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்ட பிறகு, பணிப்பெண் தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவாள். அதன் பிறகுதான் நான் சமையலறையில் சமையல் வேலையைத் தொடங்குவேன். அப்போது, வீட்டில் அணிந்திருக்கும் நைட்டியுடன், அதன் மீது துப்பட்டாவையும் போட்டுக்கொண்டு என் வேலையைச் செய்துகொண்டிருப்பேன்.
வீட்டில் மற்றவர்களின் நடமாட்டம் குறைந்து அமைதி நிலவத் தொடங்கியதும், என் மாமனாரின் நடத்தையில் ஒரு நுட்பமான மாற்றம் தெரியும். அவர் தனது அறையிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்து சமையலறை வாசலில் நிற்பார். ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னிடம் பேச்சைத் தொடங்குவார்.
அவர் என்னிடம் பேசும்போது, வழக்கத்தைவிடச் சற்று அதிக நேரம் என் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். நான் அதைக் கவனிக்காதவள் போல, என் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே அவரிடம் பேசுவேன். சில நேரங்களில், நான் பதில் சொல்லி முடித்த பிறகும், அவர் எதுவும் பேசாமல் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். அவர் ஏதோ சொல்ல நினைப்பதைப் போலத் தோன்றினாலும், கடைசிவரை எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருப்பார்.
பேசுவதற்காக வந்தவர், பேச்சு முடிந்த பிறகும் அங்கிருந்து நகராமல் நிற்பது எனக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றும். கதவின் ஓரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார். நான் மீண்டும் என் வேலையில் கவனம் செலுத்தினாலும், அவரது பார்வை என் மீது இருப்பதை என்னால் உணர முடியும்.
அவருடைய குரலில்கூட ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும். மற்றவர்களிடம் பேசும்போது இருக்கும் இயல்பான தொனியைவிட, என்னிடம் பேசும்போது மட்டும் சற்றே மென்மையாகப் பேசுவார். சில நேரங்களில், தேவையில்லாமல் ஏதாவது ஒரு சிறிய நகைச்சுவையைச் சொல்வார். அதைக் கேட்டு நான் சிரிக்கும்போது, அவருடைய பார்வை என் குழுங்கும் மார்பகத்தின் மீது செல்வதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதை உணர்ந்ததும், சற்றே சங்கடத்துடன் என் சால்வையைச் சரிசெய்து மார்பை மூடிக்கொள்வேன்.
ஆரம்பத்தில், இவற்றையெல்லாம் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மற்றவர்கள் இருக்கும்போது அவர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும், வீட்டில் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது, அந்த வேறுபாடு என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கியது.
அவர் வெளிப்படையாக எதையும் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும், அவரது பார்வையும், தேவையில்லாமல் பேச்சை நீட்டிக்கும் பழக்கமும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் என்னைத் தேடி வரும் விதமும் எனக்குள் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தின. அவரை முற்றிலும் புறக்கணிக்கவும் முடியவில்லை.
நாங்கள் வசித்த வீடு, என் மாமனார் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டிய பழைய வீடு. அதில் மொத்தம் மூன்று அறைகள் இருந்தன. முன்பக்கக் கதவைத் திறந்தால், அகலமான தாழ்வாரம் தென்படும். அதன் இருபுறங்களிலும் எதிரெதிராக இரண்டு பெரிய அறைகள் அமைந்திருந்தன. அவற்றில் ஒன்று எங்கள் படுக்கையறை; மற்றொன்று விருந்தினர் அறை.
தாழ்வாரத்தைக் கடந்து சென்றால், விசாலமான திண்ணையை அடையலாம். அங்கிருந்து திறந்த முற்றத்திற்குச் செல்லும் வழி இருந்தது. எங்கள் படுக்கையறைக்கு அருகிலேயே சமையலறை அமைந்திருந்தது. அதன் கதவு நேராகத் திண்ணையை நோக்கித் திறந்திருந்தது. முற்றத்தின் மறுபுறத்தில், சமையலறைக்கு நேரெதிராக என் மாமனாரின் படுக்கையறை இருந்தது.
வீட்டின் அமைப்பு அப்படியிருந்ததால், நான் சமையலறையில் தனியாக இருக்கும்போது, தனது அறையிலிருந்தபடியே என் மாமனாரால் என்னைக் கவனிக்க முடியும். சில நேரங்களில், அவர் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாமல் என் வேலையைத் தொடர்வேன்.
இதற்கு முன்பு, வீட்டின் அமைப்பைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் இப்படி யோசித்ததில்லை. ஆனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சிறிய மாற்றங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, அதே வீட்டின் ஒவ்வொரு இடமும் எனக்கு வேறொரு அர்த்தத்தைத் தரத் தொடங்கியது.
திருமணத்திற்கு முன்பு, நான் பயன்படுத்திய படுக்கையறை என் மாமனாருடையதாக இருந்தது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர் அந்த அறையை எங்களுக்காக விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, வீட்டிலிருந்த மற்றொரு படுக்கையறைக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டார்.
எங்கள் வீட்டில் இருந்த இரண்டு படுக்கையறைகளுக்கும் தனித்தனியாக இணைக்கபட்ட குளியலறைகள் இருந்தன. அவற்றைத் தவிர, விருந்தினர் அறையைக் கடந்து சென்றால், வராண்டாவை நோக்கித் திறக்கும் ஒரு சிறிய பொதுக் குளியலறையும் இருந்தது.
அந்தக் குளியலறை பெரும்பாலும் பூட்டியே கிடக்கும். வீட்டில் எங்களுக்கெனத் தனித்தனியாகக் குளியலறைகள் இருந்ததால், அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கு அதிகம் ஏற்படவில்லை. வீட்டின் மற்ற பகுதிகளைப் போலவே, அதுவும் எனக்குப் பெரிதாக முக்கியத்துவம் இல்லாத ஓர் இடமாகத்தான் இருந்தது.
ஆனால், சில காலத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனாரின் நடத்தையில் இன்னொரு மாற்றத்தைக் கவனித்தேன். அவர் தனது அறையுடன் இணைந்திருந்த தனிப்பட்ட குளியலறையைத் தவிர்த்துவிட்டு, பொதுக் குளியலறையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில், அவர் ஏன் இப்படித் திடீரென்று தனது பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.
அதன்பிறகு, அவர் குளித்துவிட்டு வராண்டா வழியாக வீட்டின் பொதுவான பகுதிகளில் அடிக்கடி நடமாடுவதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். குறிப்பாக, நாங்கள் இருவர் மட்டுமே வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், அவர் எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லாமல் அங்கே சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருப்பார். சில சமயங்களில், நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைக் கவனிப்பதுபோல் என்னைப் பார்ப்பார். நான் அவரைப் பார்க்கும்போது, அவரது பார்வை வேறு பக்கம் திரும்பும். இதுபோன்ற சிறிய விஷயங்கள், அவர் நடந்துக்கும் விதம் தற்செயலானதுதானா என்ற கேள்வியை என் மனதில் எழுப்பின. நாளடைவில், அவரது பார்வை எனக்குள் ஒருவித அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.
அவருடைய வயதும், குடும்பத்தில் அவருக்கிருந்த மரியாதையும் என்னைத் தயங்க வைத்தன. எவ்வாறு அவர் சொந்த மருமகளிடம் தவறாக நடந்துகொள்வார் என்று,, என்னால் அதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவர் என்னிடம் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால், சமீபகாலமாக அவரது நடத்தையில் தெரிந்த சில சிறிய மாற்றங்கள் என்னைக் குழப்பின. ஒருவேளை, வயது முதிர்வால் அவரது பழக்கவழக்கங்கள் மாறியிருக்கலாம் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன். இருந்தாலும், முன்பைவிட என்னிடம் அதிகமாகப் பேசுவதும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் அடிக்கடி வந்து நிற்பதும் என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பின. ஒருபுறம், என் உள்ளுணர்வு என்னை எச்சரித்தது. மறுபுறம், இத்தனை ஆண்டுகளாக அவர் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அந்தச் சந்தேகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.
“நான் அவரைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறேனோ?” என்று பலமுறை எனக்குள் நானே கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனாலும், என் மனதை முழுமையாகச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.
ஒரு நாள் மதியம், வேலைக்காரி வழக்கம்போல தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு வேறு வீட்டிற்குச் சென்றாள். குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, என் படுக்கையறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
வீட்டில் நான் மட்டுமே விழித்திருந்தேன். வீடு முழுவதும் வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக, என் மாமனாரின் அறைக் கதவு திறக்கும் சத்தம் மெதுவாகக் கேட்டது.
சிறிது நேரம் கழித்து மாமனார் அறையிலிருந்து என்னைக் கூப்பிட்டார். என்னனு பாக்க அவர் அறைக்குப் போனேன்.
அவர் பனியனும் லுங்கியும் போட்டுக்கிட்டு படுக்கையில படுத்திருந்தார்.
“என்ன மாமா, ஏதாவது வேணுமா?”னு கேட்டேன்.
“அமுதா, முதுகு கொஞ்சம் வலிக்குதும்மா. இந்தத் தைலத்தைத் தடவிவிட முடியுமா?”னு கேட்டு, தைலப் பாட்டிலை என்னிடம் நீட்டினார்.
“எப்போ இருந்து வலிக்குது மாமா?”னு கேட்டேன்.
“காலையிலிருந்தே கொஞ்சம் வலிக்குது. இப்போ அதிகமா இருக்கு,”னு சொன்னார்.
“சரி மாமா, தடவிவிடுறேன்,”னு சொன்னேன்.
முதல்ல அவரோட கோரிக்கை எனக்கு சாதாரணமா தோணுச்சு. வயசானவங்களுக்கு முதுகுவலி வர்றது சாதாரணம்தானேனு நினைச்சேன். உதவணும்னு எண்ணத்தோட அவர் அருகில் போனேன். ஆனா நான் தைலப் பாட்டிலைத் திறக்கும்போது, அவர் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிற மாதிரி கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தார். பிறகு ஒன்னும் சொல்லாம, உடனே எழுந்து மேலாடையைக் கழத்தினார். இப்போ லுங்கியை மட்டும் போட்டுக்கிட்டு என் முன்னால நின்னுட்டிருந்தார்.
இதற்கு முன்னால அவரை வீட்ல சில நேரம் இப்படி அரை நிர்வாணமா இருக்கிறத பார்த்திருக்கேன். ஆனா என் முன்னால இதுவரைக்கும் மேலாடையைக் கழத்தியதே இல்ல. அந்த சடுதியான செயல் என்னை ரொம்ப சங்கடப்படுத்திச்சு. முகம் வெட்கத்தாலயும் சங்கடத்தாலயும் சிவந்து போச்சு.
அவரோட உடல்ல முதிர்ச்சி தெரிஞ்சாலும், ஐம்பது வயசுக்கு மேல இருக்கிறவங்களுக்கு இருக்குற உடல் கட்டு இருந்தது. ஆனா அந்த நேரத்துல அவரோட தோற்றத்தை விட, ஏன் என் முன்னால இப்படி நடந்துகிட்டு இருக்காருன்னு கேள்விதான் என் மனசை ஆக்கிரமிச்சுக்கிச்சு.
அவர் அதை கவனிச்ச மாதிரி தெரியல. அவர் படுக்கையில குப்புற படுத்துக்கிட்டு, கீழ் முதுகுல வலி இருக்கிற இடத்தை சுட்டிக்காட்டி, அங்க தைலம் தடவுனு சொன்னார்.
நான் படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன். தைலப் பாட்டிலைத் திறந்து, கொஞ்சம் தைலத்தை விரல்ல எடுத்து, அவர் காட்டிய இடத்துல மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சேன். மாமனார் கண்ணை மூடி, தலையை மடிச்ச கை மேல சாய்த்துக்கிட்டார்.
நான் ஒன்னும் பேசாம, வலி குறையணும்னு நினைச்சு, கீழ் முதுகுல தைலத்தை மெதுவா தேய்த்துக்கிட்டிருந்தேன்.
அப்போ அவரோட லுங்கி கொஞ்சம் தளர்ந்திருந்ததுனால, குண்டிப் பிளவு சிறிதளவு தெரியும்படி இருந்தது. எனக்கு சங்கடமாக ஆரம்பிச்சுச்சு. முகம் சிவந்து போச்சு. இருந்தாலும், வயசுல பெரியவர், என் மாமனார்னு மதிச்சு, பார்வையை வேற பக்கம் திருப்பிக்கிட்டு, ஒன்னும் நடக்காத மாதிரி அமைதியா முதுகுல தைலம் தடவிக்கிட்டிருந்தேன்.
சுமார் ஐந்து நிமிஷம் அப்படியே போச்சு. கடைசியில அவர் “போதும்”னு சொல்லி என்னை நிறுத்தினார். முதுகுவலி குறைஞ்சுடுச்சு, இப்போ பரவால சொன்னார்.
நான் தைலத்தை மறுபடியும் பாட்டில போட்டு, அமைதியா அங்க இருந்து எழுந்தேன்.
அவர் படுக்கையில மல்லாந்து படுத்து, லுங்கியை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சப்போ, நான் அவசரமா அறைய விட்டு வெளியேறினேன். அந்த நேரத்துல அவரோட லுங்கி முன்புறத்துல உருவான அந்த பெரிய கூடாரத்தை நான் கவனிக்காம விடல. வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் உறைஞ்சு போய், என் படுக்கையறைக்கு ஓடிப் போய், கதவைப் பூட்டிட்டு, படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன்.
நான் திகைச்சுப் போனேன். இதயம் வேகமா துடிச்சுச்சு. இதயத் துடிப்பு காதுல ஓங்கி ஒலிக்கிறத கேட்க முடிஞ்சது. சில நிமிஷத்துக்கு முன்னால நடந்த சம்பவத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் நினைச்சுப் பார்த்தேன். இதுவரைக்கும் மரியாதைக்குரிய மாமனாரா மட்டும் பார்த்த அவருடைய நடத்தையைப் பத்தி, முதல் முறையா உண்மையான எண்ணம் என்னன்னு இப்போ தெளிவா தெரிஞ்சுது. அந்த பெரியவருக்கு என் மேல **காம ஈர்ப்பு** இருக்குன்னு அந்த எண்ணம் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.
நான் ரொம்ப கண்டிப்பான குடும்பத்துல வளர்ந்தவ. அப்பா அம்மா படிக்க வச்சது முழுக்க பெண்கள் மட்டும் படிக்கிற பள்ளியிலதான் இருந்துச்சு. ஆண்-பெண் பழகுறத கூட வீட்ல விரும்ப மாட்டாங்க.
அம்மா, நான் வீட்டை விட்டு வெளியே போகும்போது துப்பட்டா சரியா போட்டிருக்கான்னு பல தடவை பார்த்துட்டுதான் அனுப்புவாங்க. பக்கத்து வீட்டு பசங்களோட கூட தேவையில்லாம பேசக்கூடாதுனு சின்ன வயசுல இருந்தே சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாங்க.
அதனால என் வாழ்க்கையில நெருக்கமா பழகிய ஒரே ஆண் என் கணவர் குமார்தான். நான் அவரை உண்மையா நேசிச்சேன். சில சமயம் அவரோட அப்பா மாதிரி புத்திசாலித்தனமும் தன்னம்பிக்கையும் என் கணவர் கிட்ட இல்லையேனு சின்ன வருத்தம் வந்ததுண்டு.
ஆனா அந்த எண்ணங்கள் எதுவும் என் கணவன் மேல இருந்த அன்பை ஒருபோதும் மாத்தல. திருமணம் ஆகி பத்து வருஷம் ஆச்சு. அவர் எனக்கு நல்ல அன்பான கணவனாகவே இருக்கார். அவரைத் தவிர வேற எந்த ஆண்களையும் நினைச்சுப் பாக்கணும்னு எண்ணமே என் மனசுல ஒருபோதும் வரல. அதனாலதான் என் மாமனாரோட சமீபத்திய நடத்தைகள் என்னை இவ்வளவு குழப்பத்துலயும் பயத்துலயும் தள்ளின.
நீண்ட காலமா சந்தோஷமா போய்க்கிட்டு இருந்த என் திருமண வாழ்க்கையில, இப்போ ஏதோ ஒன்னு மாற ஆரம்பிச்சிருக்கு. மாமனார் என்னிடம் காட்ட ஆரம்பிச்ச அணுகுமுறை, அவர் என்னைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயற்சிக்கிறாருன்னு எண்ணமே எனக்குள்ள பயத்தை உருவாக்கிச்சு.
அவருக்கு என்ன ஆச்சுன்னு எனக்குப் புரியல. இத்தனை வருஷமா அவர் எனக்கு தந்தை சானத்தில் இருந்தார். என் கணவர் கிட்ட கூட கடையோட முழு பொறுப்பையும் ஒருபோதும் கொடுக்காம, முக்கியமான எல்லா முடிவுகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டுலயே வச்சிருந்தார். கடையோட பொறுப்புகளை எல்லாம் என் கணவர் கிட்ட கொடுத்துட்டு ஓய்வு எடுக்கணும்னு எண்ணத்தையும் கூட அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தல.
சில சமயம் என் கணவரா கிட்ட கோபப்படுவார், ஆனா என்னிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கடுமையா நடந்துக்கிட்டதில்ல. அதனால அவர் மேல நான் வச்சிருந்த மரியாதையும் நம்பிக்கையும் பல வருஷமா ஆழமா இருந்தது.
இப்போ அந்த நம்பிக்கையோட அடிப்படையிலேயே ஒரு சின்ன விரிசல் விழுந்துடுச்சு. நான் பார்த்ததும் உணர்ந்ததும் உண்மையா, இல்ல அவரோட செயல்களுக்கு வேற ஏதாவது காரணம் இருக்கான்னு புரியல. என் மனசு தொடர்ந்து குழம்பிக்கிட்டே இருக்கு
என் கணவரும் வீட்டு வேலைக்காரியும் வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், என் மாமனார் பெரும்பாலும் தனது அறைக்குள்ளேயே இருப்பார். கையில் செய்தித்தாளை வைத்துப் படிப்பது போலவோ, தொலைக்காட்சியில் ஏதாவது நிகழ்ச்சியைப் பார்ப்பது போலவோ அமைதியாகப் பொழுதைக் கழிப்பார்.
ஆனால், குமார் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, குழந்தைகளும் பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்ட பிறகு, பணிப்பெண் தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு அடுத்த வீட்டிற்குச் சென்றுவிடுவாள். அதன் பிறகுதான் நான் சமையலறையில் சமையல் வேலையைத் தொடங்குவேன். அப்போது, வீட்டில் அணிந்திருக்கும் நைட்டியுடன், அதன் மீது துப்பட்டாவையும் போட்டுக்கொண்டு என் வேலையைச் செய்துகொண்டிருப்பேன்.
வீட்டில் மற்றவர்களின் நடமாட்டம் குறைந்து அமைதி நிலவத் தொடங்கியதும், என் மாமனாரின் நடத்தையில் ஒரு நுட்பமான மாற்றம் தெரியும். அவர் தனது அறையிலிருந்து மெதுவாக வெளியே வந்து சமையலறை வாசலில் நிற்பார். ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னிடம் பேச்சைத் தொடங்குவார்.
அவர் என்னிடம் பேசும்போது, வழக்கத்தைவிடச் சற்று அதிக நேரம் என் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். நான் அதைக் கவனிக்காதவள் போல, என் வேலையைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டே அவரிடம் பேசுவேன். சில நேரங்களில், நான் பதில் சொல்லி முடித்த பிறகும், அவர் எதுவும் பேசாமல் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருப்பார். அவர் ஏதோ சொல்ல நினைப்பதைப் போலத் தோன்றினாலும், கடைசிவரை எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருப்பார்.
பேசுவதற்காக வந்தவர், பேச்சு முடிந்த பிறகும் அங்கிருந்து நகராமல் நிற்பது எனக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றும். கதவின் ஓரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு என்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார். நான் மீண்டும் என் வேலையில் கவனம் செலுத்தினாலும், அவரது பார்வை என் மீது இருப்பதை என்னால் உணர முடியும்.
அவருடைய குரலில்கூட ஒரு சிறிய மாற்றம் இருக்கும். மற்றவர்களிடம் பேசும்போது இருக்கும் இயல்பான தொனியைவிட, என்னிடம் பேசும்போது மட்டும் சற்றே மென்மையாகப் பேசுவார். சில நேரங்களில், தேவையில்லாமல் ஏதாவது ஒரு சிறிய நகைச்சுவையைச் சொல்வார். அதைக் கேட்டு நான் சிரிக்கும்போது, அவருடைய பார்வை என் குழுங்கும் மார்பகத்தின் மீது செல்வதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதை உணர்ந்ததும், சற்றே சங்கடத்துடன் என் சால்வையைச் சரிசெய்து மார்பை மூடிக்கொள்வேன்.
ஆரம்பத்தில், இவற்றையெல்லாம் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மற்றவர்கள் இருக்கும்போது அவர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும், வீட்டில் யாரும் இல்லாத நேரங்களில் என்னிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தொடங்கியபோது, அந்த வேறுபாடு என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கியது.
அவர் வெளிப்படையாக எதையும் சொல்லவில்லை. இருந்தாலும், அவரது பார்வையும், தேவையில்லாமல் பேச்சை நீட்டிக்கும் பழக்கமும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் மட்டும் என்னைத் தேடி வரும் விதமும் எனக்குள் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தின. அவரை முற்றிலும் புறக்கணிக்கவும் முடியவில்லை.
நாங்கள் வசித்த வீடு, என் மாமனார் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கட்டிய பழைய வீடு. அதில் மொத்தம் மூன்று அறைகள் இருந்தன. முன்பக்கக் கதவைத் திறந்தால், அகலமான தாழ்வாரம் தென்படும். அதன் இருபுறங்களிலும் எதிரெதிராக இரண்டு பெரிய அறைகள் அமைந்திருந்தன. அவற்றில் ஒன்று எங்கள் படுக்கையறை; மற்றொன்று விருந்தினர் அறை.
தாழ்வாரத்தைக் கடந்து சென்றால், விசாலமான திண்ணையை அடையலாம். அங்கிருந்து திறந்த முற்றத்திற்குச் செல்லும் வழி இருந்தது. எங்கள் படுக்கையறைக்கு அருகிலேயே சமையலறை அமைந்திருந்தது. அதன் கதவு நேராகத் திண்ணையை நோக்கித் திறந்திருந்தது. முற்றத்தின் மறுபுறத்தில், சமையலறைக்கு நேரெதிராக என் மாமனாரின் படுக்கையறை இருந்தது.
வீட்டின் அமைப்பு அப்படியிருந்ததால், நான் சமையலறையில் தனியாக இருக்கும்போது, தனது அறையிலிருந்தபடியே என் மாமனாரால் என்னைக் கவனிக்க முடியும். சில நேரங்களில், அவர் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தாலும், அதை உறுதியாகச் சொல்ல முடியாமல் என் வேலையைத் தொடர்வேன்.
இதற்கு முன்பு, வீட்டின் அமைப்பைப் பற்றி நான் ஒருபோதும் இப்படி யோசித்ததில்லை. ஆனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சிறிய மாற்றங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, அதே வீட்டின் ஒவ்வொரு இடமும் எனக்கு வேறொரு அர்த்தத்தைத் தரத் தொடங்கியது.
திருமணத்திற்கு முன்பு, நான் பயன்படுத்திய படுக்கையறை என் மாமனாருடையதாக இருந்தது. திருமணத்திற்குப் பிறகு, அவர் அந்த அறையை எங்களுக்காக விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, வீட்டிலிருந்த மற்றொரு படுக்கையறைக்குத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டார்.
எங்கள் வீட்டில் இருந்த இரண்டு படுக்கையறைகளுக்கும் தனித்தனியாக இணைக்கபட்ட குளியலறைகள் இருந்தன. அவற்றைத் தவிர, விருந்தினர் அறையைக் கடந்து சென்றால், வராண்டாவை நோக்கித் திறக்கும் ஒரு சிறிய பொதுக் குளியலறையும் இருந்தது.
அந்தக் குளியலறை பெரும்பாலும் பூட்டியே கிடக்கும். வீட்டில் எங்களுக்கெனத் தனித்தனியாகக் குளியலறைகள் இருந்ததால், அதைப் பயன்படுத்த வேண்டிய அவசியம் எங்களுக்கு அதிகம் ஏற்படவில்லை. வீட்டின் மற்ற பகுதிகளைப் போலவே, அதுவும் எனக்குப் பெரிதாக முக்கியத்துவம் இல்லாத ஓர் இடமாகத்தான் இருந்தது.
ஆனால், சில காலத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனாரின் நடத்தையில் இன்னொரு மாற்றத்தைக் கவனித்தேன். அவர் தனது அறையுடன் இணைந்திருந்த தனிப்பட்ட குளியலறையைத் தவிர்த்துவிட்டு, பொதுக் குளியலறையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில், அவர் ஏன் இப்படித் திடீரென்று தனது பழக்கத்தை மாற்றிக்கொண்டார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.
அதன்பிறகு, அவர் குளித்துவிட்டு வராண்டா வழியாக வீட்டின் பொதுவான பகுதிகளில் அடிக்கடி நடமாடுவதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினேன். குறிப்பாக, நாங்கள் இருவர் மட்டுமே வீட்டில் இருக்கும் நேரங்களில், அவர் எந்தக் குறிப்பிட்ட காரணமும் இல்லாமல் அங்கே சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருப்பார். சில சமயங்களில், நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதைக் கவனிப்பதுபோல் என்னைப் பார்ப்பார். நான் அவரைப் பார்க்கும்போது, அவரது பார்வை வேறு பக்கம் திரும்பும். இதுபோன்ற சிறிய விஷயங்கள், அவர் நடந்துக்கும் விதம் தற்செயலானதுதானா என்ற கேள்வியை என் மனதில் எழுப்பின. நாளடைவில், அவரது பார்வை எனக்குள் ஒருவித அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது.
அவருடைய வயதும், குடும்பத்தில் அவருக்கிருந்த மரியாதையும் என்னைத் தயங்க வைத்தன. எவ்வாறு அவர் சொந்த மருமகளிடம் தவறாக நடந்துகொள்வார் என்று,, என்னால் அதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவர் என்னிடம் கண்ணியமாகவே நடந்துகொண்டிருந்தார். ஆனால், சமீபகாலமாக அவரது நடத்தையில் தெரிந்த சில சிறிய மாற்றங்கள் என்னைக் குழப்பின. ஒருவேளை, வயது முதிர்வால் அவரது பழக்கவழக்கங்கள் மாறியிருக்கலாம் என்று என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன். இருந்தாலும், முன்பைவிட என்னிடம் அதிகமாகப் பேசுவதும், நான் தனியாக இருக்கும் நேரங்களில் அடிக்கடி வந்து நிற்பதும் என் மனதில் சில கேள்விகளை எழுப்பின. ஒருபுறம், என் உள்ளுணர்வு என்னை எச்சரித்தது. மறுபுறம், இத்தனை ஆண்டுகளாக அவர் மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கை, அந்தச் சந்தேகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது.
“நான் அவரைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறேனோ?” என்று பலமுறை எனக்குள் நானே கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனாலும், என் மனதை முழுமையாகச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை.
ஒரு நாள் மதியம், வேலைக்காரி வழக்கம்போல தனது வேலைகளை முடித்துவிட்டு வேறு வீட்டிற்குச் சென்றாள். குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு, என் படுக்கையறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
வீட்டில் நான் மட்டுமே விழித்திருந்தேன். வீடு முழுவதும் வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக, என் மாமனாரின் அறைக் கதவு திறக்கும் சத்தம் மெதுவாகக் கேட்டது.
சிறிது நேரம் கழித்து மாமனார் அறையிலிருந்து என்னைக் கூப்பிட்டார். என்னனு பாக்க அவர் அறைக்குப் போனேன்.
அவர் பனியனும் லுங்கியும் போட்டுக்கிட்டு படுக்கையில படுத்திருந்தார்.
“என்ன மாமா, ஏதாவது வேணுமா?”னு கேட்டேன்.
“அமுதா, முதுகு கொஞ்சம் வலிக்குதும்மா. இந்தத் தைலத்தைத் தடவிவிட முடியுமா?”னு கேட்டு, தைலப் பாட்டிலை என்னிடம் நீட்டினார்.
“எப்போ இருந்து வலிக்குது மாமா?”னு கேட்டேன்.
“காலையிலிருந்தே கொஞ்சம் வலிக்குது. இப்போ அதிகமா இருக்கு,”னு சொன்னார்.
“சரி மாமா, தடவிவிடுறேன்,”னு சொன்னேன்.
முதல்ல அவரோட கோரிக்கை எனக்கு சாதாரணமா தோணுச்சு. வயசானவங்களுக்கு முதுகுவலி வர்றது சாதாரணம்தானேனு நினைச்சேன். உதவணும்னு எண்ணத்தோட அவர் அருகில் போனேன். ஆனா நான் தைலப் பாட்டிலைத் திறக்கும்போது, அவர் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிற மாதிரி கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தார். பிறகு ஒன்னும் சொல்லாம, உடனே எழுந்து மேலாடையைக் கழத்தினார். இப்போ லுங்கியை மட்டும் போட்டுக்கிட்டு என் முன்னால நின்னுட்டிருந்தார்.
இதற்கு முன்னால அவரை வீட்ல சில நேரம் இப்படி அரை நிர்வாணமா இருக்கிறத பார்த்திருக்கேன். ஆனா என் முன்னால இதுவரைக்கும் மேலாடையைக் கழத்தியதே இல்ல. அந்த சடுதியான செயல் என்னை ரொம்ப சங்கடப்படுத்திச்சு. முகம் வெட்கத்தாலயும் சங்கடத்தாலயும் சிவந்து போச்சு.
அவரோட உடல்ல முதிர்ச்சி தெரிஞ்சாலும், ஐம்பது வயசுக்கு மேல இருக்கிறவங்களுக்கு இருக்குற உடல் கட்டு இருந்தது. ஆனா அந்த நேரத்துல அவரோட தோற்றத்தை விட, ஏன் என் முன்னால இப்படி நடந்துகிட்டு இருக்காருன்னு கேள்விதான் என் மனசை ஆக்கிரமிச்சுக்கிச்சு.
அவர் அதை கவனிச்ச மாதிரி தெரியல. அவர் படுக்கையில குப்புற படுத்துக்கிட்டு, கீழ் முதுகுல வலி இருக்கிற இடத்தை சுட்டிக்காட்டி, அங்க தைலம் தடவுனு சொன்னார்.
நான் படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன். தைலப் பாட்டிலைத் திறந்து, கொஞ்சம் தைலத்தை விரல்ல எடுத்து, அவர் காட்டிய இடத்துல மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சேன். மாமனார் கண்ணை மூடி, தலையை மடிச்ச கை மேல சாய்த்துக்கிட்டார்.
நான் ஒன்னும் பேசாம, வலி குறையணும்னு நினைச்சு, கீழ் முதுகுல தைலத்தை மெதுவா தேய்த்துக்கிட்டிருந்தேன்.
அப்போ அவரோட லுங்கி கொஞ்சம் தளர்ந்திருந்ததுனால, குண்டிப் பிளவு சிறிதளவு தெரியும்படி இருந்தது. எனக்கு சங்கடமாக ஆரம்பிச்சுச்சு. முகம் சிவந்து போச்சு. இருந்தாலும், வயசுல பெரியவர், என் மாமனார்னு மதிச்சு, பார்வையை வேற பக்கம் திருப்பிக்கிட்டு, ஒன்னும் நடக்காத மாதிரி அமைதியா முதுகுல தைலம் தடவிக்கிட்டிருந்தேன்.
சுமார் ஐந்து நிமிஷம் அப்படியே போச்சு. கடைசியில அவர் “போதும்”னு சொல்லி என்னை நிறுத்தினார். முதுகுவலி குறைஞ்சுடுச்சு, இப்போ பரவால சொன்னார்.
நான் தைலத்தை மறுபடியும் பாட்டில போட்டு, அமைதியா அங்க இருந்து எழுந்தேன்.
அவர் படுக்கையில மல்லாந்து படுத்து, லுங்கியை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சப்போ, நான் அவசரமா அறைய விட்டு வெளியேறினேன். அந்த நேரத்துல அவரோட லுங்கி முன்புறத்துல உருவான அந்த பெரிய கூடாரத்தை நான் கவனிக்காம விடல. வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் உறைஞ்சு போய், என் படுக்கையறைக்கு ஓடிப் போய், கதவைப் பூட்டிட்டு, படுக்கை ஓரத்துல உக்காந்தேன்.
நான் திகைச்சுப் போனேன். இதயம் வேகமா துடிச்சுச்சு. இதயத் துடிப்பு காதுல ஓங்கி ஒலிக்கிறத கேட்க முடிஞ்சது. சில நிமிஷத்துக்கு முன்னால நடந்த சம்பவத்தை மறுபடியும் மறுபடியும் நினைச்சுப் பார்த்தேன். இதுவரைக்கும் மரியாதைக்குரிய மாமனாரா மட்டும் பார்த்த அவருடைய நடத்தையைப் பத்தி, முதல் முறையா உண்மையான எண்ணம் என்னன்னு இப்போ தெளிவா தெரிஞ்சுது. அந்த பெரியவருக்கு என் மேல **காம ஈர்ப்பு** இருக்குன்னு அந்த எண்ணம் எனக்கு ரொம்ப அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது.
நான் ரொம்ப கண்டிப்பான குடும்பத்துல வளர்ந்தவ. அப்பா அம்மா படிக்க வச்சது முழுக்க பெண்கள் மட்டும் படிக்கிற பள்ளியிலதான் இருந்துச்சு. ஆண்-பெண் பழகுறத கூட வீட்ல விரும்ப மாட்டாங்க.
அம்மா, நான் வீட்டை விட்டு வெளியே போகும்போது துப்பட்டா சரியா போட்டிருக்கான்னு பல தடவை பார்த்துட்டுதான் அனுப்புவாங்க. பக்கத்து வீட்டு பசங்களோட கூட தேவையில்லாம பேசக்கூடாதுனு சின்ன வயசுல இருந்தே சொல்லிக் கொடுத்திருந்தாங்க.
அதனால என் வாழ்க்கையில நெருக்கமா பழகிய ஒரே ஆண் என் கணவர் குமார்தான். நான் அவரை உண்மையா நேசிச்சேன். சில சமயம் அவரோட அப்பா மாதிரி புத்திசாலித்தனமும் தன்னம்பிக்கையும் என் கணவர் கிட்ட இல்லையேனு சின்ன வருத்தம் வந்ததுண்டு.
ஆனா அந்த எண்ணங்கள் எதுவும் என் கணவன் மேல இருந்த அன்பை ஒருபோதும் மாத்தல. திருமணம் ஆகி பத்து வருஷம் ஆச்சு. அவர் எனக்கு நல்ல அன்பான கணவனாகவே இருக்கார். அவரைத் தவிர வேற எந்த ஆண்களையும் நினைச்சுப் பாக்கணும்னு எண்ணமே என் மனசுல ஒருபோதும் வரல. அதனாலதான் என் மாமனாரோட சமீபத்திய நடத்தைகள் என்னை இவ்வளவு குழப்பத்துலயும் பயத்துலயும் தள்ளின.
நீண்ட காலமா சந்தோஷமா போய்க்கிட்டு இருந்த என் திருமண வாழ்க்கையில, இப்போ ஏதோ ஒன்னு மாற ஆரம்பிச்சிருக்கு. மாமனார் என்னிடம் காட்ட ஆரம்பிச்ச அணுகுமுறை, அவர் என்னைத் தன் பக்கம் இழுக்க முயற்சிக்கிறாருன்னு எண்ணமே எனக்குள்ள பயத்தை உருவாக்கிச்சு.
அவருக்கு என்ன ஆச்சுன்னு எனக்குப் புரியல. இத்தனை வருஷமா அவர் எனக்கு தந்தை சானத்தில் இருந்தார். என் கணவர் கிட்ட கூட கடையோட முழு பொறுப்பையும் ஒருபோதும் கொடுக்காம, முக்கியமான எல்லா முடிவுகளையும் தன் கட்டுப்பாட்டுலயே வச்சிருந்தார். கடையோட பொறுப்புகளை எல்லாம் என் கணவர் கிட்ட கொடுத்துட்டு ஓய்வு எடுக்கணும்னு எண்ணத்தையும் கூட அவர் ஒருபோதும் வெளிப்படுத்தல.
சில சமயம் என் கணவரா கிட்ட கோபப்படுவார், ஆனா என்னிடம் மட்டும் ஒருபோதும் கடுமையா நடந்துக்கிட்டதில்ல. அதனால அவர் மேல நான் வச்சிருந்த மரியாதையும் நம்பிக்கையும் பல வருஷமா ஆழமா இருந்தது.
இப்போ அந்த நம்பிக்கையோட அடிப்படையிலேயே ஒரு சின்ன விரிசல் விழுந்துடுச்சு. நான் பார்த்ததும் உணர்ந்ததும் உண்மையா, இல்ல அவரோட செயல்களுக்கு வேற ஏதாவது காரணம் இருக்கான்னு புரியல. என் மனசு தொடர்ந்து குழம்பிக்கிட்டே இருக்கு
![[+]](https://xossipy.com/themes/sharepoint/collapse_collapsed.png)
![[Image: HUdJ3QRasAADGUv?format=jpg&name=small]](https://pbs.twimg.com/media/HUdJ3QRasAADGUv?format=jpg&name=small)