Misc. Erotica ஷாரதா - குறு நாவல்

[budbed]

'இந்த கதையில் புண்டையோ, சுன்னியோ, ஓழ்ப்பதோ கிடையாது...! நாவல் வகையில், Sadistic and  Sensual  நாவல் ரசிக்க விருப்புபவர்கள் enjoy செய்யலாம்'.  கருத்துகளை தவறாமல் பதிவிடுங்கள். நன்றி. ! 

ஷாரதா, சென்னையின் முன்னணி கர்நாடக இசை பாடகிகளில் ஒருவள்.   ராம், சாரதாவை சற்றே துன்புறுத்தி ரசிக்கும் அவளின் மகன்.   
அரங்கம் நிறைந்த கச்சேரி முடிகிறது.. ! இனி கதைக்குள் செல்வோம்..!


சென்னை, Music Academy Prime Hall. 


 
கலை மண்டபத்தின் உள்ளே, கச்சேரி முடிந்து மேக்கப் அறையில், ஷாரதா (38 வயது), பேரழகுடன் திகழ்ந்தாள். அவளின் கார்மேகக் கூந்தல், மல்லிகைப்பூச் சரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒரு கொண்டையாகப் பின்னியிருந்தது. கை இல்லாத பட்டு ரவிக்கை அவளின் உடல்வாகைப் பற்றிக்கொண்டிருக்க, பட்டுப் புடவை நேர்த்தியாக உடுத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் கண்ணாடி முன் அமர்ந்திருந்தாள்; நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. மெல்ல ஒரு டிஷ்யூவால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அவளின் பெரிய, உணர்வுபூர்வமான கண்கள், ஒருவித அமைதியான திருப்தியைப் பிரதிபலித்தன.
 
மெல்லக் கதவு தட்டப்பட்டது.
 
ஷாரதா தன் புடவையின் முந்தானையை சரிசெய்தாள்.
 
ராம் (20 வயது), ஒல்லியான, கட்டுமஸ்தான உடல்வாகுடன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனின் பார்வையில் ஒருவிதமான unsettling தீவிரத்தன்மை குடி கொண்டிருந்தது. கசங்காத லினன் சட்டை அணிந்திருந்தான். கதவோரம் சாய்ந்து நின்றான், அவனின் உதடுகளில் ஒரு லேசான, கிட்டத்தட்ட உணர முடியாத புன்னகை.
 
"இன்னொரு வெற்றி, அம்மா. எல்லோரும் உன் கைக்குள் அடங்கிவிட்டார்கள்," ராம் குத்தல் தொனியுடன் சொன்னான்.
 
ஷாரதா ஒரு சிறிய, களைப்பான புன்னகையை உதிர்த்தாள். "நல்ல கூட்டம். ரசிக்கத் தெரிந்தவர்கள்."
 
"ரசித்தார்கள், ஆமாம். குறிப்பாக முதல் வரிசையில் இருந்த அந்தப் பெரிய மனிதர்கள். அவர்களின் கண்கள், உன் மீதே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன," ராம் தன் பார்வையை அவள் மீது ஓட்டி, அவளின் இடுப்பின் வளைவிலும், இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அலைபாயும் மார்பகங்களின் உயரத்திலும் சற்று நேரம் நிலைக்கவிட்டான். ஷாரதா சற்று அசைந்தாள், ஒரு நுட்பமான சங்கடம் அவளைப் பற்றிக்கொண்டது. அவள் அவனின் கருத்தை, தன் கையின் மெல்லிய அசைவால் புறந்தள்ளினாள். "அவர்கள் இசையைப் பாராட்டுகிறார்கள், ராம். அவ்வளவுதான்."
 
"ஓ, நிச்சயம். இசை. அப்புறம்... அந்த ‘பிரசண்டேஷன்’," ராம் மெல்லச் சிரித்தான்.
 
மேக்கப் அறைக்கு வெளியே குரல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன.  "மேடம், முக்கியப் பிரமுகர்கள் Meet and Greet சந்திப்புக்கு வந்துவிட்டார்கள்," மேனேஜரின் குரல் கேட்டது.
 
ஷாரதா எழுந்தாள், சோர்வு இருந்தாலும் அவளின் தோரணை கம்பீரமாக இருந்தது. 
 
லவுஞ்ச், ஒரு மெல்லிய சலசலப்புடனும், கோப்பைகள் மோதும் ஒலியுடனும் இருந்தது. ஷாரதா, ஒரு அழகிய கலங்கரை விளக்கம் போல், அந்த அறையில் அசைந்தாள். ஒவ்வொரு தொழிலதிபரும் அவளை அணுகி, பாராட்டுக்களை அள்ளி வீசினர். சிலர் அவளின் கையைப் பற்றினர், அவர்களின் பிடி சற்று நீளமாகவே இருந்தது.
 
"மேடம், உங்கள் குரல்... அது ஒரு தெய்வீக அமிர்தம். சென்னைக்குக் கிடைத்த ஒரு வரம்," மிஸ்டர் சென்னை (50 வயது, சற்று உடல் பருத்தவர், விரலில் ஒரு வைரம் மின்னியது) ஷாரதாவின் கையைப் பற்றினான், அவனின் பெருவிரல் அவளின் உள்ளங்கையின் பின்பகுதியை வருடியது. ஷாரதா மெதுவாகக் கையை விலக்கினாள், அவளின் புன்னகை மாறவில்லை. "நன்றி, Sir. நீங்கள் ரசித்ததில் மகிழ்ச்சி."
 
"ரசித்ததா? மேடம், நான் மெய்மறந்து போனேன். என் ஆண்டுத் தொண்டு நிறுவன விழாவில் நீங்கள் நிச்சயம் பாட வேண்டும். ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சி. நீங்கள் கேட்கும் தொகையைத் தருகிறேன்," மிஸ்டர் சென்னை வற்புறுத்தினான்.
 
ஷாரதாவின் புன்னகை மென்மையாயிற்று, அவளின் கண்களில் ஒரு பழகிய ராஜதந்திரம். "உங்கள் அன்புக்கும் பெருந்தன்மைக்கும் thanks sir. என் மேனேஜர் உங்களைத் தொடர்புகொள்வார். தற்சமயம் என் கால அட்டவணை மிகவும் நிரம்பி இருக்கிறது."
 
மற்றொரு தொழிலதிபர், மிஸ்டர் ஸ்ரீநிவாசன் (60 வயது, கூர்மையான பார்வை), முன்னே வந்தான். அவனின் பார்வை ஷாரதாவின் இடுப்பின் மீது நிலைத்தது, அங்கே புடவை சற்று விலகி, அவளின் தொப்புளின் ஒரு சிறு பகுதி தெரிந்தது. "என்ன ஒரு கலைத்திறன். என்ன ஒரு அழகு. என் மனைவி, அவள் உங்கள் பெரிய ரசிகை. நீங்கள் எங்களுடன் இரவு உணவு அருந்த வந்தால், அவள் மிகவும் மகிழ்வாள். ஒரு சிறிய, நெருங்கிய சந்திப்பு," அவனின் கண்கள் அவளின் கண்களைச் சந்தித்தன, ஒரு மெல்லிய அழைப்பு அவனின் பார்வையில் மறைந்திருந்தது.
 
"நீங்கள் மிகவும் பெருந்தன்மை கொண்டவர். உங்கள் எண்ணத்திற்கு நன்றி," ஷாரதா பதிலளித்தாள்.
 
ராம் சற்று தூரத்தில், ஒரு அமைதியான பார்வையாளனாக நின்றான். அவனின் கண்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. அவன் தொழிலதிபர்களைப் பார்த்தான், பிறகு தன் தாயைப் பார்த்தான், ஒரு விசித்திரமான திருப்தி அவனின் முகத்தில் குடிகொண்டது. அவன் ஷாரதாவின் கண்களைச் சந்தித்தான், ஒரு விளக்க முடியாத உணர்வு அவர்களுக்குள் ஒரு கணம் கடந்தது.

[budbed]

பளபளப்பான கார் அமைதியான சென்னை சாலைகளில் மிதந்து சென்றது. வழக்கமாக சத்தம் நிறைந்த நகரம்கூட மூச்சுவிடாமல் காத்திருந்தது. ஷாரதா ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்தாள், தெருவிளக்குகள் அவள் முகத்தில் நிழலாடின. ராம் ஒரு கை ஸ்டீயரிங்கில் வைத்துக்கொண்டு ஓட்டினான், மறு கை தொடை மீது தாளம் தட்டியது.


"அவங்களால உன் மேலருந்து கண்ண எடுக்கவே முடியல, இல்லையா?" ராம் ஆரம்பித்தான்.

ஷாரதா சோர்வுடன் பெருமூச்சு விட்டாள். "அவங்க மரியாதையாகத்தான் நடந்துகிட்டாங்க, ராம். ஒருவிதப் பாராட்டுதலோடு."

"மரியாதையாகவா? மிஸ்டர் சென்னை உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கவே கேட்டிருப்பான் போல. மிஸ்டர் மாதவன் உன்னை ஒரு கரண்டியால அள்ளிச் சாப்பிட்டுடுவான் போலப் பார்த்தான்," ராம் குத்தலாகப் பேசினான்.

ஷாரதா ஜன்னலிலிருந்து திரும்பி, உறுதியான குரலில் சொன்னாள். "போதும் ராம். அவங்க என் இசையை ரசிச்சாங்க. வேற ஒண்ணுமில்லை."

"ஓ, நிச்சயம். இசை மட்டும்தான். அப்புறம், உன் புடவையின் முந்தானை அவ்வப்போது நழுவியதும். நீ குனிஞ்சு பேசும்போது, உன் தலையில இருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசனை," அவனின் வார்த்தைகள் மென்மையாக இருந்தன, ஆனால் அவை கூர்மையான விளிம்பைக் கொண்டிருந்தன. ஷாரதா தன் இருக்கையில் சுருங்கி அமர்ந்தாள்.

"அநாகரீகமாப் பேசாதே," ஷாரதா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

"அநாகரீகமாகவா? நான் உண்மையைத்தானே சொல்றேன். அவங்க நான் பார்த்ததைத்தான் பார்த்தாங்க," அவனின் கண்கள் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தன, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் அவனின் பார்வையில். ஷாரதா தன் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது, ஏர் கண்டிஷனரின் மெல்லிய இரைச்சல் தவிர. ஷாரதா ஹாலுக்குள் நடந்தாள், செருப்பைக் காலால் தட்டி கழற்றினாள். அன்றைய நாளின் பாரமும், ராமனின் வார்த்தைகளும் அவளை அழுத்தின.

ராம் பின் தொடர்ந்தான், அவனின் இருப்பு ஒரு கனத்த நிழல் போல்.

"களைப்பாக இருக்கா?" ராம் கேட்டான்.

"ரொம்ப. நான் படுக்கப் போறேன்…" அவள் தன் படுக்கையறையை நோக்கி சைகை செய்தாள்.

"இன்னும் இல்லை," ராம் தடுத்தான்.

ஷாரதா நின்று, அவனை எதிர்கொண்டாள். அவளின் புருவங்கள் சுருண்டன. "என்ன ராம்?"

"அந்தப் புடவை. அது ரொம்ப அதிகம்," ராம் சொன்னான்.

ஷாரதா குழப்பத்துடன் கண் சிமிட்டினாள். "அதிகமா? நீ என்ன பேசுற?"

"அத்தனை அடுக்குகளும். அத்தனை பட்டும். எல்லாத்தையும் மறைக்குது," அவன் ஒரு படி நெருங்கி வந்தான். அவனின் கை, ஆச்சரியப்படும் விதமாக மென்மையாக, நீண்டு வந்து, அவளின் முந்தானையின் விளிம்பைத் தொட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், உடல் முழுவதும் நடுக்கம் பரவியது.



"ராம், என்ன பண்ற?"

"உன்னை... ஓய்வெடுக்க உதவுறேன்," அவனின் விரல்கள், ஆச்சரியப்படும் விதமாக வலுவாக, அவளின் இடுப்பில் இருந்த புடவையின் முடிச்சைக் கண்டுபிடித்தன. அவன் அதை மெதுவாக அவிழ்த்தான். பட்டு, கனமாகவும் குளுமையாகவும், அவிழத் தொடங்கியது. ஷாரதா உறைந்து போனாள், மூச்சு தொண்டையில் சிக்கியது.

"வேண்டாம். நிறுத்து," அவளின் குரல் ஒரு மெல்லிய கிசுகிசுப்பானது, கெஞ்சல் கலந்தது. ராம் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் புடவையை இழுத்து அகற்றினான், அந்த செழிப்பான துணி அவளின் காலடியில், உதிர்த்த தோல் போல் குவிந்தது. அவள், கை இல்லாத ரவிக்கையிலும், தொடையைத் தழுவிய பட்டுப் பாவாடையிலும், வெளிப்படையாக நின்றாள். அவளின் கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ, திடீரெனப் பொருந்தாததாகத் தோன்றியது, அவளின் பாதிப்புக்கு ஒரு பலவீனமான அலங்காரம்.

ஷாரதாவின் கண்களில் சூடாகவும் எரிச்சலாகவும் கண்ணீர் திரண்டது. அவள் தன் கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டாள், தன்னை மறைக்க ஒரு பயனற்ற முயற்சி.

"அதோ. இப்ப நல்லா இருக்கு," ராம் மெல்லச் சிரித்தான்.

அவன் அவளை மெதுவாகச் சுற்றினான், அவனின் கண்கள் அவளின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் விழுங்கின. அவனின் பார்வை, மெல்லிய பாவாடைக்குள் இருந்த இடுப்பின் வளைவிலும், இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அலைபாயும் மார்பகங்களின் உயரத்திலும், அவளின் தொப்புளின் மெல்லிய பள்ளத்திலும் நிலைத்தது. "பார்த்தியா? இனி மறைக்க ஒண்ணுமில்லை. அந்தப் பசியுள்ள கண்களுக்கு இனி ஊகிக்க ஒண்ணுமில்லை."

ஷாரதா தலையை அசைத்தாள், ஒரு தனி கண்ணீர் அவளின் கன்னத்தில் வழிந்தது. "நீ... நீ இப்படிச் செய்ய முடியாது. இது தப்பு."

"தப்பா? அம்மா, அவங்க உன்னைப் பார்த்து கிட்டத்தட்ட எச்சில் ஊறினாங்க. மிஸ்டர் சென்னை, மிஸ்டர் மாதவன்... அவங்க உன் சங்கீதத்துல ஆர்வம் காட்டலை," ராம் குரல் உயர்த்திப் பேசினான்.

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான், அவனின் கண்கள் அவளின் கண்களைத் துளைத்தன. "அவங்க புடவைக்குள்ள என்ன இருந்ததுங்கறதுலதான் ஆர்வம் காட்டினாங்க. பட்டுக்கு அடியில என்ன இருக்குங்கறதுல."

ஷாரதா முகம் சிவந்தாள், ஒரு ஆழ்ந்த சிவப்பு அவளின் மார்பிலும் கழுத்திலும் பரவியது. அவமானமும் வெட்கமும் அவளைச் சுட்டெரித்தன. "அவங்க என் கச்சேரியில ஆர்வம் காட்டினாங்க. என் கலையில."

"உன் கச்சேரியா? உன் கலையா?" அவன் ஒரு கசப்பான, நகைச்சுவையற்ற சிரிப்புடன் அவளின் மார்பகங்களுக்கு, பிறகு அவளின் தொப்புளுக்கு, பிறகு மீண்டும் அவளின் முகத்திற்குப் பார்த்தான். "அவங்களுக்கு உன் பாட்டு பிடிக்கும், ஆமாம். ஆனால் அவங்களுக்கு *இது*தான் ரொம்ப பிடிக்கும். இந்த... பரிபூரணம். உன் வளைவுகள், உன் ரவிக்கை இறுக்கமா இருக்கும் விதம்... உன் தொப்புளின் இனிமையான பள்ளம்."

அவனின் விரல், குளிர்ந்தும் துல்லியமாகவும், அவளின் மார்பில் ஒரு கற்பனை கோட்டை வரைந்தது, அவளின் ரவிக்கையின் துணிக்கு சற்று மேலே நின்றுவிட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், அவளின் உடல் பயத்தாலும் அவமானத்தாலும் இறுகிப்போனது.

"ராம், தயவுசெய்து. அப்படிப் பேசாதே. நீ என் மகன்,"

"நீ என் அம்மா. என் அழகான, கவர்ச்சியான அம்மா," ராம் குளிர்ச்சியான புன்னகையுடன் சொன்னான்.

 
அவன் பின்வாங்கினான், ஒரு கொடூரமான புன்னகை அவனின் உதடுகளில் விளையாடியது, அவளின் முகத்தில் பதிந்திருந்த சுத்தமான வேதனையை ரசித்தான். அவளின் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களையும், அவளின் மார்பின் விரைவான அசைவையும், அவளின் உடல் அவனின் பார்வைக்கு அடியில் சுருங்குவதையும் அவன் கவனித்தான். "நான் விரும்புவதைத்தான் அவர்களும் விரும்புகிறார்கள். உன்னை இப்படிப் பார்க்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மறைக்கப்படாமல். அவர்களுக்காக. எனக்காக."

[budbed]

வீட்டின் அந்தப் பெரிய சோபாவில் ராம் சாவகாசமாக அமர்ந்திருக்கிறான். அவனின் கண்கள், அறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஷாரதாவை ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையில் அளவெடுக்கின்றன. ஷாரதா, வெறும் ரவிக்கையும் பாவாடையுமாக, அவமானத்தால் உடல் நடுங்க, அங்கேயே உறைந்து நிற்கிறாள்.

 
ராம்
(அலட்சியமான குரலில்)
விஸ்கி பாட்டில் அங்க இருக்கு. எடுத்துட்டு வந்து, மிக்ஸ் பண்ணிக் கொடு. எனக்குத் தாகமா இருக்கு.
 
ஷாரதா ஒரு நிமிடம் தயங்குகிறாள். அவள் கண்கள் கலங்குகின்றன. ஆனால், அவளின் விருப்பமின்மை அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்திருக்கிறாள். அவள் மெதுவாக நடந்து சென்று, அந்தப் பாட்டிலையும் தண்ணீரையும் எடுத்து வருகிறாள்.
 
அவள் நடக்கும்போது, மெல்லிய பாவாடை அவளின் கால்களின் வளைவுகளை, இடுப்பின் எடுப்பான அமைப்பை, வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. அந்த வெளிப்படைத்தன்மை அவளைக் கூனிக்குறுகச் செய்கிறது. அவள் தள்ளாடித் தள்ளாடி டீப்பாய்க்கு அருகே வந்து, அவனுக்கு முன்னே தரையில் அமர்கிறாள்.
 
ராம் அவளைப் பார்க்கிறான். அவளின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிக்கிறான்.
 
ராம்
(சிரித்துக்கொண்டே)
இன்னும் கொஞ்சம் மிக்ஸ் பண்ணு. தாராளமா ஊத்து.
 
ஷாரதா தன் நடுங்கும் கைகளால் விஸ்கியை ஊற்றுகிறாள். சோடா கலக்கிறாள். அவள் ஒரு வேசி போல் உணர்கிறாள். அந்தத் தோற்றம், அந்தச் சூழல், அவளின் மகனின் இந்த இழிவான பார்வை... எல்லாம் அவளைச் சிதைக்கின்றன.
 
ராம்
(அவளைத் தொட்டு, இன்னும் ஒரு கிளாஸை நீட்டி)
உனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்திக்கோ. என் கூடச் சேர்ந்து குடி.
 
ஷாரதா அதிர்ந்து போகிறாள்.
 
ஷாரதா
(குரல் நடுங்க)
வேண்டாம்... எனக்கு வேண்டாம். ப்ளீஸ் ராம்.
 
ராம்
(கண்டிப்பான குரலில்)
சொன்னதைக் கேளு. இங்க உட்கார்ந்து என் கூட ட்ரிங்க் பண்ணு. இன்னைக்கு நீ எனக்குக் கம்பெனி கொடுக்கணும்.
 
ஷாரதா விஸ்கி கிளாஸை ஏந்துகிறாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீர் வழிந்தோடுகிறது. ஒரு தாயாகத் தான் அனுபவிக்கும் அந்தத் தாங்க முடியாத அவமானத்தின் உச்சகட்டம் இது. அவள் கிளாஸை உயர்த்தி, கையில் ஏந்தியபடி, துக்கத்தில் விம்முகிறாள்.
 
ஷாரதா
(அழுதுகொண்டே கத்துகிறாள்)
ராம், நான் உன் அம்மா! உனக்கு வேசி இல்லை! ஏன் இப்படி பண்ற? உன்னைப் பெத்தவளையே இப்படி அவமானப்படுத்த உனக்கு எப்படித்தான் மனசு வருதோ?
 
அவள் அழுவதை, அந்த அவமானத்தின் பாரத்தைச் சுமப்பதைக் கண்டு ராம் ரசிக்கிறான். அவன் கிளாஸை உதட்டோடு வைத்து ஒரு சிப் குடிக்கிறான். அவனின் பார்வை, அவளை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளின் முகவாயைத் தன் விரலால் தூக்குகிறான்.
 
ராம்
(ஒருவிதமான குரூரமான ஆசையுடன்)
அழுவாதே... இந்த அழுகை கூட உன் அழகுக்கு இன்னும் மெருகூட்டுது.
 
அவன் அவளின் காது அருகே குனிந்து மெல்லச் சொல்கிறான்.
 
ராம்
இப்போதாண்டி அம்மா, நீ ரொம்ப அழகா இருக்க..! இப்போதான் உன்னைப் பார்க்கக் கண்ணு கொள்ளாம இருக்கு.
 
ஷாரதா அந்தச் சொற்களைக் கேட்டுத் திகைத்து, வலியால் சுருண்டு போகிறாள். அவன் அவளைச் சிதைப்பதை, ஒரு பொருளாகப் பார்ப்பதை, அவள் எதிர்க்கத் திராணியின்றி மௌனமாக அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். அறையில் விஸ்கியின் வாசனையும், அவமானத்தின் பாரமும் கனத்து நின்றன.

[raspudinjr]

வித்தியாசமான கேரக்டர்கள் அறிமுகம் ! மனதில் "அபூர்வ ராகங்கள் "ஸ்ரீ வித்தியாவும், கமலும் வந்து போகிறார்கள் ! பிரபலமான தாய் செலிபிரிட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கு அம்மாவின் அழகு மிகுந்த மன அழுத்தம் கொடுக்கும் விசயம்! அதிலும் பிறர் அந்த  அழகை நுகர எத்தனிக்கும் போது மகன்/ மகள் களுக்கு கொப்பளிக்கும் பொஸசிவ்னெஸ் பெரியது ! அதை இந்தகதையின் ஆரம்பத்தில் காண்கிறேன் ! அருமையான சித்தரிப்பு !

[raasug]

அழகான கதை ! அருமையான கருத்துக்கள் ! காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன ! நான் மியூசிக் அகடமி போனது உண்டு ! முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் பெரிய வி ஐ பி கள் சிலர் "ஆட்டத்தை பார்த்திடாமல் ஆளை ஆளை பார்ப்பார்கள் ! " இது போன்ற காட்சிகளை பார்த்திருக்கிறேன். அந்த வி ஐ பி களுக்கு பரத நாட்டியமோ கர்நாடக இசையோ ரசிக்க தெரியாது. ஆனால் பிரமாதமாக கை தட்டி ரசிப்பது போல் நடிப்பார்கள் !  உச்சி குளிர பாராட்டுவார்கள் !

அவர்கள் தான் இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு நிறைய லட்சக் கணக்கில் பொருளுதவி செய்கிறார்கள். அது ஒரு வியாபார நோக்கம். இவர்கள் சென்னையில் உள்ள பிரபல பெரிய நகை கடை மற்றும் ஜவுளிக் கடை உரிமையாளர்கள். இங்கே வரும் ரசிகர்கள், பார்வையாளர்கள் எல்லாம் ஹை கிளாஸ் பெண்கள். இந்த ஹை கிளாஸ் பெண்கள், அந்த பாடகி அணிந்திருக்கும் நகை மற்றும் விலை உயர்ந்த புடவை அலங்காரத்தை பார்க்க வருகிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் நேராக அந்த கடைகளுக்கு போய் அதே மாதிரி நகை மற்றும் பட்டு புடவைகளை வாங்குவார்கள். அந்த கடைக் காரர்களுக்கு நல்ல லாபம் கிடைக்கும். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அவர்கள் செலவழித்த தொகையை விட பன் மடங்கு சம்பாதித்து விடுவார்கள்.  

இங்கே கலை, மற்றும் திறமைக்கு மதிப்பில்லை என்றும், குறிப்பிட்ட சிலருக்கு மட்டுமே வாய்ப்பு கிடைக்கிறது என்றும் அவ்வப்போது குற்றச் சாட்டுகள் வரும். இது செய்தி தாள்களில் சுவாரஸ்யமான செய்தியாக வரும்.  

அதே சமயம் மகனே தன் தாயை இந்த மாதிரி, சேலையை அவிழ்த்து விட்டு அவள் அழகை ரசிப்பது இது தான் முதல் தடவை ! இந்த கதையின் மூலம் இந்த காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன !

தொடர்ந்து கதையை எழுதுங்க ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை போடுங்க !

[budbed]

கருத்துக்களுக்கு நன்றி. !

கதையின் jonour எல்லோருக்கும் பிடிக்காது என்று எனக்கே தெரியும். அனால் பதிவிட்டு இரண்டு மாதங்களாக யாருமே எந்த கருத்தையும் பதிவிடவில்லை! ஒருவேளை யாருக்குமே பிடிக்கவில்லையோ, என்று தான் தொடர்ந்து கதையை எழுதவில்லை.

ரசிகர்கள் ஒருவர் இருவர் விரும்பினாலும் கண்டிப்பாக தொடர்கிறேன்.

[budbed]

வித்தியாசமான கேரக்டர்கள் அறிமுகம் ! மனதில் "அபூர்வ ராகங்கள் "ஸ்ரீ வித்தியாவும், கமலும் வந்து போகிறார்கள் ! பிரபலமான தாய் செலிபிரிட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கு அம்மாவின் அழகு  மிகுந்த மன அழுத்தம் கொடுக்கும் விசயம்! அதிலும் பிறர் அந்த  அழகை நுகர எத்தனிக்கும் போது மகன்/ மகள் களுக்கு கொப்பளிக்கும் பொஸசிவ்னெஸ் பெரியது ! அதை இந்தகதையின் ஆரம்பத்தில் காண்கிறேன் ! அருமையான சித்தரிப்பு !

இந்த கதைக்கு நான் எதிர்பார்த்தது இதை போன்ற ரசனை'யை தான்! இந்த கதையை படிக்கும் போது கண்டிப்பாக நமக்கு தெரிந்த கர்நாடக பாடகிகள் நம் மனதில் வருவார்கள்.!  அவர் அவர் ரசனைக்கு ஏற்ப அந்த பாடகி தெரிவாள்! என் மனத்திலும் நம் எல்லோருக்கும் பிடித்த ஒரு பாடகி  இருக்கிறார்..!! 

உங்கள் கருத்து பதிவிற்கு நன்றி.

[budbed]

அழகான கதை ! அருமையான கருத்துக்கள் ! காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன ! நான் மியூசிக் அகடமி போனது உண்டு ! முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் பெரிய வி ஐ பி கள் சிலர் "ஆட்டத்தை பார்த்திடாமல் ஆளை ஆளை பார்ப்பார்கள் ! " இது போன்ற காட்சிகளை பார்த்திருக்கிறேன். அந்த வி ஐ பி களுக்கு பரத நாட்டியமோ கர்நாடக இசையோ ரசிக்க தெரியாது. ஆனால் பிரமாதமாக கை தட்டி ரசிப்பது போல் நடிப்பார்கள் !  உச்சி குளிர பாராட்டுவார்கள் !

அவர்கள் தான் இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு நிறைய லட்சக் கணக்கில் பொருளுதவி செய்கிறார்கள். அது ஒரு வியாபார நோக்கம். இவர்கள் சென்னையில் உள்ள பிரபல பெரிய நகை கடை மற்றும் ஜவுளிக் கடை உரிமையாளர்கள். இங்கே வரும் ரசிகர்கள், பார்வையாளர்கள் எல்லாம் ஹை கிளாஸ் பெண்கள். இந்த ஹை கிளாஸ் பெண்கள், அந்த பாடகி அணிந்திருக்கும் நகை மற்றும் விலை உயர்ந்த புடவை அலங்காரத்தை பார்க்க வருகிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் நேராக அந்த கடைகளுக்கு போய் அதே மாதிரி நகை மற்றும் பட்டு புடவைகளை வாங்குவார்கள். அந்த கடைக் காரர்களுக்கு நல்ல லாபம் கிடைக்கும். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அவர்கள் செலவழித்த தொகையை விட பன் மடங்கு சம்பாதித்து விடுவார்கள்.  

இங்கே கலை, மற்றும் திறமைக்கு மதிப்பில்லை என்றும், குறிப்பிட்ட சிலருக்கு மட்டுமே வாய்ப்பு கிடைக்கிறது என்றும் அவ்வப்போது குற்றச் சாட்டுகள் வரும். இது செய்தி தாள்களில் சுவாரஸ்யமான செய்தியாக வரும்.  

அதே சமயம் மகனே தன் தாயை இந்த மாதிரி, சேலையை அவிழ்த்து விட்டு அவள் அழகை ரசிப்பது இது தான் முதல் தடவை ! இந்த கதையின் மூலம் இந்த காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன !

தொடர்ந்து கதையை எழுதுங்க ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை போடுங்க !

கர்நாடக சங்கீத கச்சேரிகள் பற்றிய உங்கள் கருத்து பகிர்வு யதார்த்தம்! இந்த கதையை நீங்கள் ரசித்து பதிவிட்டது மகிழ்ச்சி..

[budbed]

தொடர்கிறது.. !

ஷாரதா கையில் விஸ்கி கிளாஸுடன், வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் சோபா அருகில் தரையில் உட்கார்ந்திருக்க, அவள் மகன் ராம் சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு ஷாரதாவை குரூரமாக ரசித்துக்கொண்டே விஸ்கியை சீப்பிக்க்கொண்டிருந்தான்.  தன்னை வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் மகன் தன்னை காலடியில்உட்காரவைத்து ரசிப்பதை ஷாரதா மனதில் வலியுடன் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

ராம் (அதிகாரத்துடன்)
"ம்ம்ம்... விஸ்கியை டேஸ்ட் பண்ணு அம்மா.."
வேறு வழியில்லாமல், ஷாரதா தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை உதட்டோடு வைத்தாள். ஒரு மிடிரு குடிக்க , கசப்பும், எரிச்சலும் அவளது தொண்டையைச் சுட்டது. அவளது குரல் வளம், இவ்வளவு கால உழைப்பு, கச்சேரிகள்... எல்லாம் இந்த மதுவின் வீச்சில் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளது கண்களில் தெரிந்தது.

ஷாரதா
(தொண்டையைத் தொட்டுக்கொண்டு, குரல் கரகரக்க)
இது... இது என் தொண்டையை எரிக்கிறது, ராம். என் குரல்... என் குரல் கெட்டுப்போய்விடும். இது என் உயிர்...

ராம் அவளது அச்சத்தைப் பார்த்து ஒரு கேலியான சிரிப்பைச் சிரித்தான். ஹ்ம்ம். தன் கையில் இருந்த கிளாஸை ஒரு மிடறு குடித்துவிட்டு, சோபாவில் சாய்ந்து …..

ராம்
(குரலில் அலட்சியம்)
குரலா? அதைப் பத்தி யாருமே இப்போ கவலைப்படல, அம்மா. உன் கச்சேரியை விட, இந்த உடல்தான் இப்போ பலபேருக்கு முக்கியம். உன் முகமும், உன் வனப்பும் தெய்வீகம்! உன் குரல்... ஹ்ம்ம்... அது வெறும் புல்லாங்குழல். இந்த உடல்தான் சங்கீதம்!

அந்த வார்த்தைகள் ஷாரதாவின் காதுகளில் விஷமாய் விழுந்தன. ஒரு தாயாகத் தன் மகன் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் இருந்த வக்கிரத்திற்காக அவள் குமுறிக் குமுறி அழ வேண்டும். ஆனால், ஒரு பெண்ணாக, அவளது அழகு இன்றும் பேசப்படுகிறது என்ற அந்த அசிங்கமான பாராட்டு, அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, வெட்கம் கலந்த புன்னகையை அறியாமலே வரவழைத்தது. அவள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள், அதே சமயம் அவமானத்தில் கண்ணீர் வடித்தாள். அது ஒரு விசித்திரமான, நோயுற்ற வெட்கம், ஒரு முள் இதயம் குத்துவது போல்.

[budbed]

ராம் அவளது நிலையை ரசித்தான். அவளது முகத்தில் துக்கத்திலும் ஒரு அழகு. வெறும்  ஜாக்கெட்டில் ஷாரதாவின் மார்புகள் அவனுக்கு கிளர்ச்சியை தூண்டியது. அவன் மெதுவாகத் தன் காலை உயர்த்தி, அவளது இடது மார்பகத்தின் மீது அழுத்தமாக வைத்தான். கால் விரல்கள் ரவிக்கையின் மெல்லிய துணியின் மீது, அவளது மார்பின் சூட்டை உணர்ந்தன.


ஷாரதா ஒரு மெல்லிய **கீச்** என்ற சத்தத்துடன் திடுக்கிட்டுப் போனாள். அவளது உடல் தத்தளித்தது.

ஷாரதா
(அதிர்ச்சியுடன், மூச்சு திணற, கெஞ்சலுடன் )
ராம்... வேண்டாம்! இப்படி செய்யாதே... இது... இது உனக்குப் பால் கொடுத்த மார்பு. உன்னை ஊட்டி வளர்த்த மார்பு இது. இப்படி எல்லாம் பண்ணக்கூடாது, கண்ணா...

ராம் அவளது கெஞ்சலைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவளது மார்பகத்தின் மென்மையை தன் காலால் அழுத்திக் கசக்கினான், விரல்களால் மெல்ல வருடினான். அவனது கண்களில் ஒரு மிருகத்தனமான ஆர்வம் கொப்பளித்தது.

ராம்
(குரூரமான குரலில், வாய்விட்டுச் சிரித்து)
ஹாஹா! அதனாலென்ன? இன்னும் பால் சுரக்குதோ இல்லையோ, இந்த மார்புகள் இன்னும் எத்தனை பேரை வேணாலும் ஈர்க்கும் சக்தி கொண்டது. எவ்வளவு இளமையா இருக்கு பாரு. இன்னும் ஒரு குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கும் அளவுக்கு இது எவ்வளவு பூரிப்பா இருக்கு! இல்லன்னா... வேறு யாருக்காவது... ஹ்ம்ம்?

ஷாரதா வலியாலும், வெட்கத்தாலும், அவமானத்தாலும் நடுங்கினாள். அவளுக்குத் தன் மகன் சொல்வது அசிங்கமாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அதே சமயம், அவளது உடலின் இளமையைப் பற்றி அவன் பேசியது, அவளுக்குள் ஒரு விதமான, நரகத்திற்குரிய திருப்தியை ஏற்படுத்தியது. அவளது முகம் வெட்கத்தில் சிவந்து போனது. அவள் மீண்டும் தன் கையில் இருந்த மதுவை ஒரு மிடறு குடித்தாள். தொண்டை எரிந்தது. ஆனால் அவளது மனம் அந்த எரிச்சலை உணரும் நிலையில் இல்லை.

ஷாரதா
(மெல்லிய குரலில், அழுகையுடன்)
உன் அம்மா நான்... உனக்கு இது அசிங்கமா தெரியலையா?

ராம் அவளை ஏறிட்டான். அவன் பார்வையில் ஒரு வெறித்தனமான காதல்.

ராம்
(கண்களை அவளது உடலில் அலையவிட்டு)
அசிங்கமா? இதுதான் இந்த உலகத்துலயே மிக அழகான விஷயம், அம்மா. இந்த ரவிக்கையில, இந்த பாவாடையில... உன் வளைவுகள், உன் தொப்புள், இந்த மார்புகள்... எவ்வளவு அழகா இருக்கன்னு உனக்கே தெரியல! இந்த அழகை மறைக்கக் கூடாது. இதை ரசிக்கணும்.

ஷாரதா மதுவின் போதையோ அல்லது அவமானத்தின் போதையோ, எதனால் என்று தெரியாமல் அந்த வெட்கத்தில் சிவந்து போனாள். அவளது தலை தானாகவே கீழே தொங்கியது. அவள் கையில் இருந்த விஸ்கியை மீண்டும் ஒரு மிடிரு குடித்தாள் . அவளது கண்ணீர் அவளது மார்பகங்களின் மீது விழுந்து, அவள் ஒரு தாயாகத் தன் மகனிடம் இழந்த மரியாதையை அந்தத் துளிகள் மறைத்துவிட்டன. அவளது இதயம் ஒரு கனத்த பாறை போல் அடித்துக்கொண்டது. **லப் டப், லப் டப்.**

அறையில் விஸ்கியின் வாசனையும், அவளது சோகமான அழுகையும், ராம்’இன் வக்கிரமான பாராட்டும் கலந்து ஒரு கனமான சூழலை உருவாக்கியிருந்தது.

[budbed]

விஸ்கியின் வாசனையும், கண்ணீரின் உவர்ப்பும் அந்த அறையின் காற்றை கனமாக்கியிருந்தன. ஷாரதா இன்னும் அந்தத் தரையிலேயே ஒரு உடைந்த சிலையைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளது தோள்கள் விம்மி விம்மி அதிர்ந்தன, ஆனால் சத்தமில்லாத அழுகை அவளை மெல்லக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தது.

ராம் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்த வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் சற்று மங்கியது; அதற்குப் பதிலாக ஒரு விசித்திரமான, வக்கிரமான அன்பு அங்கு வந்து குடிகொண்டது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளது கன்னத்தில் வழிந்திருந்த கண்ணீர்த்துளியை தன் விரலால் வருடினான். இந்த முறை அவன் கையை விலக்கவில்லை; அந்தத் தொடுதலில் ஒருவிதமான ஆக்கிரமிப்பு இருந்தது.

"போதும் நிறுத்து," அவனது குரல் ஒரு மெல்லிய அதிர்வாக அவளது காதுகளில் விழுந்தது. "உன் கண்கள் சிவந்து போயிருக்கிறது. இந்த அழுகை உன்னை இன்னும் பலவீனமாக்குகிறது."

ஷாரதா அவன் தொடுதலில் திடுக்கிட்டாள், ஆனால் நகரவில்லை. மங்கலான பார்வையின் வழியே அவனை ஏங்கிக் கேட்டாள். தான் பெற்றெடுத்த மகனுக்குள் எப்போதோ மறைந்து போன அந்த பழைய ராம் எங்காவது இருக்கிறானா என்று தேடினாள்.

"உனக்கு... உனக்கு இன்னும் மனசாட்சி இல்லையா ராம்?" அவளது குரல் ஒரு உடைந்து போன கண்ணாடித் துண்டைப் போலக் கீச்சாக ஒலித்தது.

ராம் ஒரு கசப்பான சிரிப்பை உதிர்த்தான். அது நகைப்பு அல்ல, ஒருவிதமான ஏளனம். அவன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான்; அவனது நீண்ட நிழல் ஷாரதாவின் சிறிய உருவத்தை முழுவதுமாக மூடிக்கொண்டது.

"மனசாட்சி என்பது பலவீனமானவர்களுக்குத் தேவைப்படும் ஒரு கவசம், அம்மா. நான் உன்னை பலவீனமாக்கவில்லை. உன்னுடைய உண்மையான அழகை உனக்குக் காட்டினேன்."

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தவன், மீண்டும் அவளது நடுக்கத்தைப் பார்த்தான்.

"தூங்கணுமா அம்மா?"

ஷாரதா பதில் சொல்லவில்லை. அவனது பார்வையைத் தவிர்த்து, மேஜையின் மீது சிந்தியிருந்த விஸ்கித் துளிகளை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

"கேட்டதிற்கு பதில் சொல்லு. உன்னை இந்த நிலையிலேயே விட்டுவிட வேண்டுமா, அல்லது ஓய்வெடுக்க அனுமதிக்க வேண்டுமா?"

"எனக்கு... எனக்கு கொஞ்சம் காற்று வேண்டும்," என்று விம்மிக்கொண்டே சொன்னாள்.

ராம் மெல்ல விலகி, அவளுக்கு வழிவிட்டான். அவன் அவளுக்குக் கை கொடுக்கவில்லை; அவள் அங்கிருந்து நகரும்போது, அந்த மெல்லிய பாவாடை அவளது இடுப்பின் வளைவுகளைக் காட்டிய விதத்தை அவன் கண்களால் ரசித்துக் கொண்டே இருந்தான்.


பால்கனியின் நள்ளிரவு காற்று ஷாரதாவின் மீது ஒரு குளிர்ந்த போர்வையைப் போலப் படர்ந்தது. துருப்பிடித்த இரும்புத் தண்டுகளை அவள் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டாள். கீழே சென்னை நகரம், மஞ்சள் நிறத் தெருவிளக்குகளின் ஒளியில் ஒரு மங்கலான ஓவியமாகத் தெரிந்தது.

அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூக்கள் வாடிப் போயிருந்தன. அந்த வாசம், இரவின் உலோக மணத்துடன் கலந்து ஒருவிதமான சோகத்தைத் தந்தது. அவள் கண்களை மூடி மூச்சை இழுத்தாள், ஆனால் காற்று கனமாக இருந்தது. ராமின் இருப்பு இன்னும் அவளது சருமத்தில் ஒட்டியிருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

தன் ரவிக்கையின் துணியை மார்பின் மீது இறுக்கிக் கொண்டாள். அவனது கால் விரல்கள் கொடுத்த அந்த அழுத்தம், அந்த வெப்பம்... இப்போதும் அவளது நினைவில் மின்னி மின்னி எரிந்தது. ஒரு நடுக்கம் அவளது உடல் முழுவதும் பரவியது. அது குளிரால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன்னை முழுமையாக இழந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணின் பயம். அந்தப் பரந்த வானத்தின் கீழ் நின்றபோதும், ராமின் பார்வை தன்னை ஆக்கிரமித்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

வீட்டின் உள்ளே நிலவிய அந்தப் பயங்கரமான மௌனத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே, அவள் நீண்ட நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

தன் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தபோது அறை இருட்டாக இருந்தது. ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியே நுழைந்த நிலவொளி ஒரு மெல்லிய கோடாகத் தரையில் விழுந்திருந்தது. ஷாரதா விளக்கை ஏற்றவில்லை. கண்ணாடியைப் பார்க்க அவளுக்குத் தைரியமில்லை. தரையில் வெறும் ரவிக்கையிலும் பாவாடையிலும் நின்ற அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை.

அவள் மெதுவாகப் படுக்கையில் விழுந்தாள். ஆடைகளை மாற்றும் தெம்பு கூட அவளுக்கு இல்லை.

தன் உடலை ஒரு கருவில் இருப்பதைப் போலச் சுருட்டிக் கொண்டு, பக்கவாட்டில் படுத்துக்கொண்டாள். பட்டுப் பாவாடை படுக்கை விரிப்பில் உரசும் சத்தம் அந்த அறையின் நிசப்தத்தில் கேட்டது.

இருட்டு அவளை முழுமையாக விழுங்கியபோது, அவளது மனதிலிருந்த அணைகுலைந்தது. தொண்டையிலிருந்து ஒரு நீண்ட, வலி நிறைந்த முனகல் வெளிப்பட்டது. அவள் தன் முகத்தைப் தலையணையில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

கண்ணீர் தலையணையை நனைத்தது.


அத்தியாயம் - 1 நிறைவு.