Incest மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு

[Blacktail]

கதைக்கரு 

வாழ்க்கை உண்மையிலேயே விசித்திரமானது. நாம் நினைத்தபடியும், திட்டமிட்டபடியும் மட்டும் அது நடப்பதில்லை. நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத சில விஷயங்கள், நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில் நம் வாழ்க்கைக்குள் வந்து, எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடுகிறது.

என் வாழ்க்கையிலும் அப்படிப்பட்ட சில சம்பவங்கள் நடந்து. ஆரம்பத்தில் அவை என்னை அதிர்ச்சியிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்த்தியது. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அந்தச் சம்பவங்களே என் வாழ்க்கையை நான் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திராத ஒரு பாதையில் கொண்டு சென்றது.

என்னை அளவில்லாமல் நேசித்த அன்பான கணவர், அவருடன் சேர்ந்து வளர்த்த நான்கு அழகான குழந்தைகளும் என் உலகமாக இருந்தார்கள். ஒரு பெண் ஆசைப்படக்கூடிய மகிழ்ச்சியான குடும்ப வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அனைத்தும் என்னிடம் இருந்தது. என் வாழ்க்கை முழுமையானதாகவே தோன்றியது. 

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நாம் நினைத்ததற்கு மாறாகவும், நம் கொள்கைகளுக்கு எதிராகவும் ஒரு பாதையை நமக்குக் காட்டிவிடுகிறது. நான் வேறொரு ஆணுடன் கள்ளஉறவில் ஈடுபடுவேன் என்று கனவில்கூட நான் நினைத்ததில்லை.

 

என் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட அந்தப் பெரிய மாற்றம், என் மாமனாருடன் உருவான ஒரு சிக்கலான சூழ்நிலையிலிருந்துதான் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் நடந்தவை என் விருப்பத்திற்கும் சம்மதத்திற்கும் எதிரானவை. அதனால் நான் மனதளவில் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டேன்.

ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அந்த உறவு என் வாழ்க்கையில் ஒரு குழப்பமான இடத்தைப் பிடித்துவிட்டது. எனக்குள் உருவான உணர்வுகளையும், நான் எடுத்த முடிவுகளையும் புரிந்துகொள்வதே நாளுக்கு நாள் எனக்குக் கடினமாகிவிட்டது.

அந்த உறவு இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை. அது தொடர்ந்து நீண்டுகொண்டே தான் இருந்தது. இறுதியில், என் கணவருக்கும் உண்மை தெரியவந்தது.

அதன்பிறகு, ஒரே வீட்டுக்குள் இரண்டு முற்றிலும் வேறுபட்ட உறவுகளுக்கு நடுவில் நான் சிக்கிக்கொண்டேன். ஒருபுறம், என் வாழ்க்கையை என்னுடன் பகிர்ந்துகொண்ட என் கணவர்; மறுபுறம், என் வாழ்க்கையின் எல்லைகளையே மாற்றிவிட்ட அந்த தகாத உறவு.

இரண்டு உறவுகளும் என் மனதில் வெவ்வேறு உணர்வுகளை ஏற்படுத்தின. எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, எதை விட்டுவிடுவது என்று முடிவு செய்ய முடியாமல், நான் என்னையே புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலையில் இருந்தேன்.

நான் எப்படி தவறினேன்? எந்தத் தருணத்தில் என் வாழ்க்கை இந்தப் பாதைக்குத் திரும்பியது? எனக்கே தெரியவில்லை.

சில நேரங்களில், நாம் எடுக்கும் முடிவுகள்தான் நம் வாழ்க்கையை மாற்றுவிடுகிறது. சில நேரங்களில், நாம் எதிர்பாராமல் சந்திக்கும் சூழ்நிலைகள்தான் நம்மையே மாற்றிவிடுகின்றன.

என் வாழ்க்கை எந்த வகையைச் சேர்ந்தது என்பதை இன்றும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால், ஒன்று மட்டும் உண்மை.

ஒரு காலத்தில் நல்லபடியான குடும்ப வாழ்க்கை என்று நான் நினைத்திருந்த என் வாழ்க்கை, எதிர்பாராத சில நிகழ்வுகளால் முற்றிலும் வேறொரு திசை நோக்கி மாற்றிவிட்டது. அதில் நான் எடுத்த முடிவுகளும் இருந்தன; நான் தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலைகளும் இருந்தன.

இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, இந்த இரண்டில் எது என் வாழ்க்கையை அதிகமாக மாற்றியது என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை.

[Kingofcbe007]

hai welcome and good starting

plz continue

[budbed]

சொன்னா தானே தெரியும்...!

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 1 - எதிர்பாராத திருமணப் பேச்சு

என் பெயர் அமுதவள்ளி. எனக்குத் திருமணம் நடந்தபோது எனக்கு பதினெட்டு வயதுதான். என்னைவிட மூன்று வயது மூத்தவரான என் கணவரின் பெயர் குமார், அந்த ஊரில் பெயர் பெற்ற ஜவுளிக் கடை உரிமையாளரான மாரிமுத்துவின் ஒரே மகன்.

என் கணவர் குமாருக்கு படிப்பில் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. பள்ளித் தேர்வுகளில் அவர் தொடர்ந்து தோல்வியடைந்தார். ஒரே வகுப்பில் மூன்று முறை தோல்வியடைந்தபோது, அவரது தந்தை மாரிமுத்து இறுதியில் அவரைப் பள்ளியிலிருந்து விலக்கி, தன்னுடைய ஜவுளிக் கடையிலேயே வேலைக்கு அமர்த்தினார்.
பள்ளியில் இரண்டு கூட்டல் இரண்டு கணக்குப் போடுவதைக் காட்டிலும், கடையில் வேலை செய்வதுதான் என் கணவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. வியாபாரத்தில் அவருக்கு இயல்பாகவே ஆர்வம் இருந்தது. குறுகிய காலத்திலேயே, அவரது தந்தை பல ஆண்டுகளில் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொண்டிருந்த வியாபாரத்தின் நுணுக்கங்களில் பெரும்பாலானவற்றை அவரும் கற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.

ஆனால், அவரிடம் ஒரு குறை இருந்தது. கணக்கு மட்டும் அவருக்குச் சுத்தமாக வராது. எவ்வளவு முயன்றாலும், எண்களைக் கூட்டிக் கழிப்பதில் அவருக்குத் தடுமாற்றம் இருந்துகொண்டே இருந்தது.

கடையின் பெரும்பாலான பொறுப்புகளையும் என் கணவரிடம் ஒப்படைத்திருந்தார். ஆனால், கணக்கு வழக்குகளைச் சரியாகக் கையாள என் கணவரால் முடியவில்லை என்பதை என் மாமனார் விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டார். அதனால், விற்பனை கணக்குகளை தானே கவனிக்கத் தொடங்கினார்.

குமார் அமைதியான, அதிகம் பேசாத, சாந்தமானவர். தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்வதைத் தவிர, அவர் வேறு எதையும் யாரிடமும் எதிர்பார்த்ததில்லை. தந்தையின் கீழ் இரண்டாம் நிலைப் பொறுப்பில் இருப்பதைப் பற்றியும் அவர் ஒருபோதும் குறை கூறியதில்லை.

என் குடும்பத்தின் நிலை குமாரின் குடும்பத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவர்களுடைய குடும்பம் ஊரில் பெயரும் வசதியும் கொண்டது; அதற்கு மாறாக, நாங்கள் மிகவும் எளிமையான குடும்பம்.

நகரத்தின் புறநகர்ப் பகுதியில் என் தந்தைக்கு ஒரு சிறிய பேக்கரிக் கடை இருந்தது. அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்கும் அளவுக்குத்தான் வியாபாரம் இருந்தது. அதிலிருந்து கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு என் பெற்றோர்கள், என் இரண்டு சகோதரிகள், நான் என எங்கள் ஐந்து பேர் கொண்ட குடும்பத்தை நடத்துவதே சிரமமாக இருந்தது. வசதியான வாழ்க்கை என்பதே எங்களுக்கு எட்டாத ஒன்றாக இருந்தது.

இருந்தாலும், எங்களிடம் இருந்ததை வைத்துக்கொண்டு வாழ்க்கையை எப்படியோ சமாளித்துக்கொண்டிருந்தோம். ஆடம்பரங்கள் எதுவும் இல்லாத எளிய வாழ்க்கைதான். ஆனால், குடும்பமாக ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்ததால், அந்தக் குறைகளுக்குள்ளேயே எங்கள் நாட்கள் ஓரளவு நிம்மதியாக நகர்ந்துகொண்டிருந்தன.

எனக்குத் திருமணம் நடப்பதற்கு முன்பே, என் அப்பாவுக்கு என் மாமனார் மாரிமுத்துவை பல ஆண்டுகளாகத் தெரியும். ஆனால், அது நெருங்கிய நட்போ அல்லது குடும்ப ரீதியான பழக்கமோ அல்ல. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எங்கள் பேக்கரியில் என் மாமனார் ஒரு ஆர்டர் கொடுத்தபோதுதான் இருவருக்கும் முதன்முதலில் அறிமுகம் ஏற்பட்டது.

அதன் பிறகு, அவ்வப்போது வியாபாரம் தொடர்பாகச் சந்தித்துக்கொள்வதும், சில வார்த்தைகள் பேசிக்கொள்வதுமாக அவர்களுடைய பழக்கம் தொடர்ந்தது. அதற்கு மேல் அவர்களுக்குள் எந்த நெருக்கமும் இருந்ததில்லை.

ஒருநாள், எதிர்பாராதவிதமாக என் மாமனார் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தார். அப்பாவும் அவரும் தனியாக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டனர். அவர்கள் என்ன விஷயத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் என்பது எங்களில் யாருக்கும் தெரியவில்லை.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, என் மாமனார் அங்கிருந்து சென்றார். அவர் சென்றதும், அப்பா முகம் முழுவதும் மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குள் வந்தார்.

“மாரிமுத்து தன் மகனுக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புகிறார்,” என்றார். அந்தச் செய்தி வீட்டிலிருந்த அனைவரையும் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.

அந்தச் செய்தி முதலில் எங்கள் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த அண்டை வீடுகளுக்குத்தான் சென்றது. அப்பா யாரிடமும் சொல்லாமல் இருந்தாலும், வீட்டுக்கு வந்துபோன ஒருவரின் மூலம் செய்தி அடுத்த வீட்டுக்குப் போய்விட்டது. அங்கிருந்து அது தெருவின் மறுமுனைக்கும், அருகிலிருந்த உறவினர்களின் வீடுகளுக்கும் சென்றது.

சிறிய ஊர் என்பதால், ஒரு வீட்டில் பேசப்படும் விஷயம் அடுத்த சில மணி நேரங்களிலேயே பல வீடுகளுக்குத் தெரிந்துவிடும். “முருகன் டெக்ஸ்டைல் மாரிமுத்துவின் மகனுக்கா?” என்று சிலர் ஆச்சரியமாகக் கேட்டார்கள். இன்னும் சிலர் நம்பாமல், “அது உண்மையா?” என்று உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள எங்கள் வீட்டிற்கே வந்து விசாரித்தார்கள்.

செய்தி உண்மை என்று தெரிந்ததும், அதைப் பற்றிய பேச்சு இன்னும் அதிகமானது. கடைக்குச் சென்றவர்களும், தெருவில் சந்தித்தவர்களும், உறவினர் வீடுகளில் கூடியவர்களும் இதைப் பற்றியே பேசத் தொடங்கினர். சிலர் எங்கள் குடும்பத்தின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிப் பேசினர்; சிலர் மாரிமுத்து ஏன் எங்கள் வீட்டுப் பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்று வியந்தனர். இன்னும் சிலர் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி, அவர்களுக்குள் ஊகித்துக்கொண்டனர்.

ஒரு நாள் முன்புவரை, எங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி யாரும் பெரிதாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கவில்லை. ஆனால், அந்தத் திருமணச் செய்தி வெளியான பிறகு, திடீரென்று எங்கள் வீட்டுப் பெயர் ஊர் முழுவதும் பேசப்படும் விஷயமாகிவிட்டது.

சிலர் உண்மையாகவே மகிழ்ச்சியடைந்தனர். சிலருக்கோ பொறாமை. எங்கள் உறவினர்களில் ஒருவர், “அந்தப் பையனிடம் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கணும். இல்லைன்னா இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்ட்ட பாடுகிற உங்க குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்று கூட என் தந்தையிடம் கேட்டார்.

ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் அப்பாவுக்கு பெரிதாகத் தோன்றவில்லை. ஏற்கெனவே ஒருமுறை அவர் மாரிமுத்துவின் ஜவுளிக் கடைக்குச் சென்றிருந்தபோது, குமாரை நேரில் சந்தித்திருந்தார். அப்போது அவரிடம் எந்தவிதமான அசாதாரணமான நடத்தையையும் அவர் கவனிக்கவில்லை.

மாறாக, குமார் கடை ஊழியர்களிடம் அன்பாகவும் கண்ணியமாகவும் நடந்துகொண்டார். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட வேலையை அமைதியாகச் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரைப் பார்க்கும்போது, அமைதியான குணம் கொண்ட ஒரு சாதாரண இளைஞன் என்ற எண்ணம்தான் அப்பாவுக்கு ஏற்பட்டிருந்தது.

அதனால், மற்றவர்கள் சொன்ன சந்தேகங்களை அவர் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவருடைய பார்வையில், இது எங்கள் குடும்பத்திற்கு எதிர்பாராத விதமாகக் கிடைத்த ஒரு நல்ல திருமண வரண்ணாக இருந்தது.

“என் மூத்த மகளுக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமையப் போகிறது,” என்று அப்பா மனதிற்குள் மகிழ்ந்தார். எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலையை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்தத் திருமணம் அவருக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே தோன்றியது.

ஆனால், என் மாமனார் மாரிமுத்து ஏன் என்னைத் தன் மருமகளாகத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பதற்கான உண்மையான காரணம் அப்போது யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவருடைய மனதில் இருந்த அந்த முடிவின் பின்னணி, காலம் கடந்த பிறகுதான் எனக்குப் புரியத் தொடங்கியது.

அந்த வயதில், திருமணத்தின் ஆழமான அர்த்தங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் இன்னும் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவில்லை. எங்களைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பங்களில், ஒரு பெண்ணின் திருமணம் என்பது அவளுடைய விருப்பத்தைக் கேட்டு முடிவு செய்யப்படும் விஷயமாக இருக்கவில்லை.
ஒருநாள் அப்பா எங்கள் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலைக்கு ஏற்ற ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பார். நான் அதைப் பற்றி அதிகம் கேள்வி கேட்காமல், அவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டு, வாழ்நாள் முழுவதும் அவருடன் வாழ வேண்டும் என்பதுதான் அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது.

அதனால், அம்மா திருமணச் செய்தியை என்னிடம் சொன்னபோது, அதை நான் பெரிதாக உற்சாகத்துடன் வரவேற்கவில்லை. அது என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு என்ற எண்ணம்தான் எனக்குள் இருந்தது.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து, என் தங்கை என்னை வீட்டின் ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவள் கையில் ஒரு புகைப்படம் இருந்தது.

“இதுதான் உன்னைக் கட்டிக்கப் போற மாப்பிள்ளை,” என்று சொல்லி அந்தப் புகைப்படத்தை என்னிடம் நீட்டினாள்.

அது ஏதோ ஒரு திருமண விழாவில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம். அதில் சில இளைஞர்கள் ஒன்றாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கிடையே, சாதுவான தோற்றத்துடனும் அமைதியான முகத்துடனும், சற்றே கூச்சம் கலந்த புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஓர் இளைஞனை என் தங்கை சுட்டிக்காட்டினாள்.
“அவர்தான் உன்னுடைய வருங்கால அத்தான்.”
நான் அந்தப் புகைப்படத்தை நீண்ட நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவருடைய முகத்தில் தெரிந்த அந்தக் கூச்சம் கலந்த புன்னகை என்னை ஏதோ ஒரு விதத்தில் கவர்ந்தது. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவர், இனிமேல் என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான மனிதராகப் போகிறார் என்ற எண்ணம் என்னுள் ஒரு புதுவிதமான பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அந்தத் தருணத்தில் எனக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை. இதுவரை ஒருபோதும் உணர்ந்திராத ஒரு புதுவிதமான உணர்வு, மெதுவாக என் மனதுக்குள் பரவத் தொடங்கியது. அது வெறும் ஆர்வமா, எதிர்பார்ப்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிட முடியாத வேறொரு உணர்வா என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஆனால், அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் என்னை விட்டுப் போகவில்லை.

அந்தப் புகைப்படத்தில் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த என் வருங்கால கணவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, என் மனம் மெதுவாக அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்படத் தொடங்கியிருந்தது. அப்போது அந்த உணர்வுக்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது காதல் என்று புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு நான் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கவும் இல்லை.

ஆனால், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்தத் தருணத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, அது என் மனதில் விதைக்கப்பட்ட காதலின் முதல் விதை என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன்.

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 2 - கணவன்–மனைவியாக புதிய தொடக்கம்

அதற்குப் பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன. ஒரு மாதம் கழித்து, எங்கள் திருமணம் வெகு விமரிசையாக நடைபெற்றது. முகூர்த்த நேரத்தில் அவர் என் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தை அணிவித்தபோது, மகிழ்ச்சியோடும் சிறு பதற்றத்தோடும் என் மனம் துடித்தது. இனி இவர்தான் என் கணவர் என்ற எண்ணம் புதிதாகவும் வித்தியாசமாகவும் இருந்தது. உறவினர்களின் வருகையும் வாழ்த்துகளும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்ததால், அன்று முழுவதும் நாங்கள் தனியாகப் பேசிக்கொள்ளக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை. முதல் இரவுக்காகத் தனியாகச் சந்தித்து சில நிமிடங்கள் அமைதியாகப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால், அந்த வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை.

இறுதியாக, இரவு வெகுநேரம் கழித்து என்னை எங்கள் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாள் முழுவதும் நீடித்த திருமணக் கொண்டாட்டத்தின் களைப்பில், என் இமைகள் அறியாமலேயே கனத்து மூடிக்கொண்டிருந்தன.

குமாரின் நிலையும் அதேதான். நீண்ட நாட்களாகத் தொடர்ந்து நடந்த திருமண ஏற்பாடுகளும், ஓய்வில்லாத வேலைகளும் எங்கள் இருவரையும் உடலாலும் மனதாலும் களைத்துப் போகச் செய்திருந்தன. திருமணம் முடிந்த பிறகும், ஒருவரோடு ஒருவர் நிதானமாக அமர்ந்து பேசிக்கொள்ளும் அளவுக்குக்கூட எங்களால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை.

நாங்கள் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தோம். திருமணம் முடிந்து விட்டது என்பதை என் மனம் அறிந்திருந்தாலும், அந்த உண்மையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள அதற்கு இன்னும் சிறிது நேரம் தேவைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. சில மணி நேரங்களுக்கு முன்புவரை என் வாழ்க்கையில் அந்நியராக இருந்த ஒருவர், இப்போது என் கணவர்; இனி என் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளிலும் என்னுடன் இருப்பவர்.

சிறிது நேரம் கழித்து என் கணவர் மெதுவாக என்னை அணைத்துக்கொண்டார். அந்த அணைப்பில் எந்த அவசரமும் இல்லை. இருந்தாலும், என் மனதுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் எழுந்தது. இது வெட்கமா, பயமா, இல்லை இத்தனை பெரிய மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத குழப்பமா என்று எனக்கே புரியவில்லை. அதே நேரத்தில், அவருடைய அணைப்பில் இருந்த மென்மை அந்த தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தது. அவரிடம் நான் அந்நியமாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்ற ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கை மனதுக்குள் பிறந்தது.

அந்த நொடியில் நான் உணர்ந்தது காதல் என்று சொல்ல முடியுமா என்பதையும் அறியவில்லை. ஆனால், அவரை என் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது. ஒருவேளை, காதல் அப்படித்தான் தொடங்குகிறதோ; புரியாத தயக்கங்களுக்கிடையில், அமைதியாக, மனதின் ஓரத்தில்.

அவர் என் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டார். அந்தச் சிறிய அன்புச் செயல், நாள் முழுவதும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்த பரபரப்பையும் பதற்றத்தையும் ஒரே நொடியில் சற்றே விலக்கியது. அவருக்கு அருகில் இருந்தபோது, இதுவரை அந்நியமாகத் தோன்றிய அந்த உறவு மெதுவாக எனக்குள் ஒரு சொந்த உணர்வை உருவாக்கத் தொடங்கியது.

நாங்கள் இருவரும் மெதுவான குரலில் பல விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டோம். திருமணத்திற்குப் பிறகான வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும், குடும்பத்துடன் எப்படிப் பழக வேண்டும், எதிர்காலத்தில் எங்கள் வாழ்க்கை எப்படி மாறும் என்று எங்களுக்குத் தோன்றியதையெல்லாம் பகிர்ந்துகொண்டோம். அந்தப் பேச்சுகளில் பெரிய கனவுகளோ உறுதியான திட்டங்களோ எதுவும் இல்லை. ஆனால், எதிர்காலம் எப்படியிருந்தாலும் அதை இனி இருவரும் சேர்ந்து எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்ற எண்ணம் மட்டும் என் மனதுக்குள் மெதுவாக வேரூன்றியது.

அந்த இரவு எந்தப் பெரிய நிகழ்வும் இல்லாமல் அமைதியாகக் கடந்து சென்றது. ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி பேசிக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு, நேரம் எப்படிக் கடந்தது என்பதே தெரியவில்லை. புதிய வாழ்க்கையைப் பற்றிய எண்ணங்களும், சொல்லப்படாமல் மனதுக்குள் தங்கியிருந்த சிறு தயக்கங்களும் ஒன்றோடொன்று கலந்தபடியே, எப்போது உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம் என்பதுகூட எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.

அது எங்கள் திருமண வாழ்க்கையின் முதல் இரவு. எந்த ஆரவாரமும் இல்லாமல், எந்தப் பெரிய எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல், இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் அந்நியமாக இருந்த இரண்டு மனங்கள் மெதுவாகப் பரிச்சயமாகத் தொடங்கிய இரவு.

என் வாழ்க்கையில் முதன்முறையாக, அதற்கு முந்தைய நாள் வரை எனக்கு முற்றிலும் அந்நியராக இருந்த ஒருவருடன் ஒரே படுக்கையைப் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தேன். அந்த உண்மை மட்டும் என் மனதுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது; சிறிது தயக்கம், சிறிது நாணம், அதைவிட அதிகமாக, இனி என் வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கப்போகிறது என்ற மெதுவான உணர்வு.

எங்கள் திருமணத்தின் இரண்டாவது இரவில்தான், குமாரும் நானும் கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்தோம். முதல் இரவில் இருந்த தயக்கமும் அந்நிய உணர்வும் சற்றே விலகி, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கியிருந்த அந்த நெருக்கம், எங்கள் திருமண வாழ்க்கைக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமாக அமைந்தது.

அவர் என்னை நெருங்கியபோது, என் மனதுக்குள் வெட்கமும் பதற்றமும் ஒன்றாகக் கலந்தன. நான் அறியாமலேயே என் விரல்களை ஒன்றோடொன்று இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டேன். அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல், சில நொடிகள் தலைகுனிந்து கொண்டேன். என் இதயத் துடிப்பு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது.

அவர் அருகில் வந்து நின்றபோது, நான் சற்றே தயங்கி பின்னர் அமைதியாக அவரை நோக்கிப் பார்த்தேன். என்ன செய்வது, எப்படி நடந்துகொள்வது என்று எனக்கே புரியவில்லை. இதுவரை அறிந்திராத ஒரு புதிய உலகத்தின் வாசலில் நிற்பதைப் போல உணர்ந்தேன். அந்தத் தயக்கத்திற்கிடையிலும், அவருடைய அருகாமையை ஏற்றுக்கொள்ள என் மனம் மெதுவாகத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தது.

அவர் என் ஆடைகளைக் களையத் தொடங்கிய அந்தக் கணத்தில், எனக்குள் எழுந்த கூச்சமும் தயக்கமும் இன்றும் என் நினைவில் அழியாமல் நிற்கின்றன. என் மனதில் இருந்த சங்கடத்தை அவர் உடனே புரிந்துகொண்டார். என் முகத்தில் தெரிந்த கூச்சத்தையும் தயக்கத்தையும் அவர் கவனித்தார்.

என்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த வேண்டாம் என்பதுபோல், அவர் சிறிது நேரம் தயங்கி, மெதுவாக அறையில் இருந்த விளக்குகளை அணைத்தார். அறை முழுவதும் இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அவருடைய உருவமே தெளிவாகத் தெரியவில்லை; அருகில் இருப்பதை அவருடைய மூச்சின் ஒலியாலும், அவ்வப்போது கேட்கும் சிறிய அசைவுகளாலும் மட்டுமே உணர முடிந்தது.

அவர் என் ஆடைகளை அகற்ற முயன்றபோது, நான் அறியாமலேயே சற்றே பின்னால் நகர்ந்தேன். என் விரல்கள் பதற்றத்துடன் ஆடையின் ஓரத்தைப் பற்றிக்கொண்டன. எதையாவது சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் நின்றுவிட்டன.

அவர் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றார். அந்த மௌனத்தில் என் மூச்சு மட்டும் எனக்கே தெளிவாகக் கேட்டது. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றியபோது, என் தோள்களில் இருந்த இறுக்கம் சற்றே தளர்ந்தது.

அவர் மீண்டும் அருகில் வந்தபோது, நான் கண்களை மூடிக்கொண்டேன். இருளில் அவருடைய அருகாமையை மட்டுமே உணர்ந்தபடி அமைதியாக நின்றேன். எங்களுக்கிடையே வார்த்தைகள் எதுவும் இல்லை; ஆனால் அந்த நீண்ட மௌனமே என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் குழப்பத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

அவர் என்னிடமிருந்து விலகி, அருகில் அமைதியாக அமர்ந்தார். சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாக, “உனக்குப் பதட்டமாக இருந்தால், நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம்,” என்றார்.

அவருடைய அந்தக் கண்ணியம் என்னை மிகவும் நெகிழச் செய்தது. என் மனதில் இருந்த தயக்கம் இன்னும் முழுமையாக மறையவில்லை. இருந்தாலும், இந்த முறை நான் பின்வாங்க விரும்பவில்லை.

மெதுவாக அவரை நோக்கி நகர்ந்து, என் கையை அவரது கையில் வைத்தேன்.

“பரவாயில்லை… இன்னைக்கே பண்ணலாம்” என்று நான் மெதுவாகச் சொன்னேன். என் குரலில் இன்னும் சிறிது நடுக்கம் இருந்தது; ஆனால், இந்த முறை வார்த்தைகளில் தெளிவான சம்மதம் இருந்தது. அவர் என் கையை மெதுவாகப் பற்றிக்கொண்டார். அந்தச் சிறிய தொடுதலிலேயே, என் தயக்கத்தை அவர் புரிந்துகொண்டதை உணர்ந்தேன்.

அவர் ஒரு கணம் நின்று, " உண்மையிலேயே உனக்கு சம்மதமா" என்று கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொண்டார். 

நான் "ம்ம்ம்........" என்று பதிலளித்தேன். அவரது கையைப் பிடித்திருந்த என் விரல்கள் சற்றே இறுகின.

அந்தச் சிறிய அசைவே போதுமான பதிலாக இருந்தது. அறையின் இருளுக்குள் இருந்த பதற்றம் மெதுவாகக் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக நம்பிக்கையும் நெருக்கமும் இடம் பிடித்தன.

அந்த இரவு, நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு திருப்பமாக எனக்குத் தோன்றியது. இதுவரை இருந்த தயக்கங்களும் இடைவெளிகளும் மெல்ல விலக, இனி எங்கள் வாழ்க்கையை ஒருவருக்கொருவர் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு புதிய பயணம் தொடங்கப் போகிறது என்ற உணர்வு என்னுள் மெதுவாக உருவானது.

அந்த இருளுக்குள், என் வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய அத்தியாயம் அமைதியாகத் தொடங்கியது. அவர் என்னருகில் வந்து அமர்ந்தபோது, அவரது ஆடைகளின் மெதுவான சலசலப்பும், அருகில் இருந்த அவரது இருப்பும் மட்டுமே எனக்குத் தெளிவாக உணர்ந்தது.

சில நொடிகள் நாங்கள் இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால், அந்த மௌனம் முன்பிருந்ததைப் போல சங்கடமாக இருக்கவில்லை. என் மனதில் இருந்த தயக்கமும் பதற்றமும் மெதுவாகக் குறைந்தன. இதுவரை ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்த நாங்கள், அந்த இரவில் முதன்முறையாக ஒரு புதிய நெருக்கத்தை உணரத் தொடங்கினோம்.

அவர் அவசரமாகத் தனது ஆடைகளைக் களைந்தார். அவர் அருகில் வந்ததும், நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, மெதுவாக வெளியேற்றினேன்.
பின்னர் என்னருகில் வந்தார், நான் சற்றே தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தேன்; ஆனால் இந்த முறை பின்வாங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய அமைதிக்குள், எங்களுக்கிடையேயிருந்த பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது. என் ஆடைகளையும் மெதுவாக அகற்றினார். அவை அகன்றதும், என் விரல்கள் அறியாமலேயே ஒன்றோடொன்று பின்னிக்கொண்டன. நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தேன்; ஆனால் அந்தப் பதற்றத்தை முழுவதுமாக அடக்க முடியவில்லை. என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற தயக்கமும், இனி பின்வாங்க வேண்டாம் என்ற எண்ணமும் என்னுள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.
அவர் என் தயக்கத்தை உணர்ந்தபடி அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் காத்திருப்பே என்னுள் இருந்த பயத்தைச் சற்றே குறைத்தது. என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தோடு சேர்ந்து ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பும் உருவாகத் தொடங்கியது.

அவர் என்னை மெதுவாகக் கட்டிலில் படுக்க வைத்தார். அந்தக் கணத்தில் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தாலும், மனதில் இருந்த குழப்பத்தின் நடுவே ஒரு சிறிய அமைதி உருவாகத் தொடங்கியது. எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்த நீண்ட இடைவெளி, அந்த இரவின் அமைதிக்குள் மெதுவாகக் கரைந்து கொண்டிருந்தது. பின்னர் என் இரு கால்களுக்கு இடையில் வந்தபோதுதான், அவருடைய இருப்பையும் அருகாமையையும் நான் முழுமையாக உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்தில், என் மனதில் இருந்த கூச்சமும் தயக்கமும் மீண்டும் தலைதூக்கியது.


பிறகு அவரது பூல் எனது கன்னிப் புண்டையைக் உரசியது, இது என் உடலுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வை உணர்ந்தேன். இதுவரை அறிந்திராத அந்த நெருக்கம், என் மனதில் இருந்த தயக்கத்தையும் பதற்றத்தையும் மேலும் தீவிரமாக்கியது..

நாங்கள் இருவருமே இதுவரை கன்னி கழியாதவர்களாக இருந்தோம். எதிர்ப் பாலினத்துடன் நெருக்கமாகப் பழகிய அனுபவமும் எங்கள் இருவருக்குமே முன்பு இருந்ததில்லை.

திருமணமான என் தோழி ஒருமுறை, தனது முதலிரவைப் பற்றிய சில தனிப்பட்ட அனுபவங்களை என்னிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தாள். அந்தப் பேச்சின்போது, அந்த நேரத்தில் கணவனின் மனநிலையையும் தயக்கத்தையும் புரிந்துகொள்வது முக்கியம் என்று அவள் என்னிடம் கூறியிருந்தாள்.

“முதல் முறை செய்யும் போது கொஞ்சம் வலி இருக்கலாம். ஆனால், போகப் போக பயமும் தயக்கமும் விலகிவிடும். ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு, அவசரப்படாமல் முன்னேறினால், அந்த நெருக்கமே நாளடைவில் இனிமையான அனுபவமாக மாறிவிடும்,” என்று அவள் சொன்னது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அந்த இரவில் மீண்டும் மீண்டும் என் நினைவில் தோன்றின. எனக்குள் இருந்த பதற்றத்தை முழுமையாகப் போக்கவில்லை என்றாலும், நான் மட்டும் இப்படித் தயங்கவில்லை என்ற உணர்வு ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.

அவள் அன்று சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் நினைவுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. என் மனதில் இருந்த பயத்தையும் தயக்கத்தையும் தாண்டி, அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

என் கணவர் தனது சுன்னியை என் புண்டைக்குள் சொருகத் தடுமாறினார். அவருக்கும் தயக்கமும் தடுமாற்றமும் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. சில நொடிகளின் தடுமாற்றத்திற்குப் பிறகு, அவரால் தனது சுன்னியின் நுனி வரை மட்டும் தான் என் புண்டைக்குள் நுழைக்க முடிந்தது. அது என் கன்னித்திரையைக் கிழித்தது. அந்தத் தருணத்தில் ஏற்பட்ட வலியும் அதிர்ச்சியும் என் உடலையும் மனதையும் ஒருசேர நடுங்கச் செய்தன. அந்த வலி, என் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கியிருப்பதை உணர்த்தி மறக்க முடியாத தருணமாக மனதில் பதிந்துவிட்டது.

"ஆஆஆஆஆஆஆ …” என்று வலியால் நான் கதறினேன். என் வலியை உணர்ந்த கணவர் அவர் சுன்னியை மேற்கொண்டு உள்ளே விடாமல் நிறுத்தினார், ஆனால் தனது சுன்னியை என் புண்டையிலிருந்து வெளியே எடுக்கவில்லை. என் வலி மறையும் வரை அவசரப்படாமல் காத்திருந்தார். அந்தக் கணத்தில், அவருடைய தயக்கத்தையும் அக்கறையையும் என்னால் உணர முடிந்தது. 

சில நொடிகள் கழித்து, என் மனதில் இருந்த பதற்றமும் வலியும் சற்றே குறைந்தன. அவர் மெதுவாக என்னை ஆறுதல்படுத்தினார். அந்த அக்கறை என் மனதிற்கு ஓரளவு நிம்மதியைத் தந்தது. அந்த இரவு நகர நகர, எங்களுக்கிடையே இருந்த அறிமுகமின்மையும் தயக்கமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டிருந்தன. ஆரம்பத்தில் இருந்த சங்கடத்திற்குப் பதிலாக, ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கிய ஒரு மென்மையான நெருக்கம் எங்களுக்கிடையே உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.

என் வலி தணியும் வரை காத்திருந்த பிறகு, அவர் தனது சுன்னியின் நுனியை என் புண்டைக்குள் மெதுவாக மேலும் கீழும் அசைக்கத் தொடங்கினானார். அவர் தன் ஆண்குறியின் நுனியை மட்டும் என் புண்டைக்குள் செலுத்தி என்னைப் புணர்ந்தார். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அந்த வலி மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. 


அந்தக் கணத்தில், பயமும் தயக்கமும் மெதுவாக விலகி, அவருடன் ஏற்பட்ட நெருக்கம், அக்கறை என் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வாகப் பதியத் தொடங்கியது. 


அவர் தன் சுன்னியை மேலும் உள்ளே தள்ளவில்லை. அவரது சுன்னியின் நுனி என் புண்டைக்குள் உள்ளேயும் வெளியேயும் அசைவதை என்னால் உணர முடிந்தது, பின்னர் திடீரென்று அவர் விந்தை பீறிட்டார். அவரது சூடான விந்து பெரும்பாலும் என் புண்டையின் இதழ்களின் மீது வழிந்து, எனது அந்தரங்கத்தில் அடர்த்தியான மயிர்க்கொத்தை நனைத்தது. அவரது விந்து அடர்த்தியாகவும், சூடாகவும், பிசுபிசுப்பாக இருந்தது.

என்ன நடக்கிறது என்பதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல், சில நொடிகள் அப்படியே அசைவின்றி இருந்தேன். மூச்சை மெதுவாகச் சீர்படுத்த முயன்றாலும், இதயத் துடிப்பு மட்டும் வேகமாகவே இருந்தது.

உடலில் தோன்றியிருந்த காம உணர்வுகளும், மனதில் எழுந்திருந்த பதட்டமும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருந்தன. சில நேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டேன்; அடுத்த கணமே அவற்றைத் திறந்து சுற்றிலும் பார்த்தேன். என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றினேன்.

அது எனக்கு முற்றிலும் புதிதான அனுபவமாக இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு, தயக்கம், வலி, சங்கடம் எனப் பலவிதமான உணர்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக என் மனதைக் கடந்து சென்றன. என் உடல் ஒரு விதமான உணர்வை வெளிப்படுத்த, என் மனம் இன்னும் அந்த அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றுகொண்டிருந்தது.

அந்த இரவு நகர்ந்துகொண்டே இருக்க, என் பதற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தளர்ந்தது. ஆரம்பத்தில் இறுக்கமாக இருந்த என் தோள்கள் தளர்ந்தன; விரல்களிலும் இருந்த பதற்றம் குறைந்தது. அந்த இரவு, திருமண வாழ்க்கை என்பது நான் நினைத்திருந்ததைவிட பல புதிய உணர்வுகளையும் அனுபவங்களையும் கொண்டது என்பதை எனக்கு உணர்த்திய மறக்க முடியாத இரவாக அமைந்தது.

என் கணவர் உடனடியாகத் தன் பூலை வெளியே எடுத்துவிட்டு, என் மீது இருந்து உருண்டு விலகினார்.

நான் என் ஆடைகளை எடுத்துக்கொண்டு மெதுவாகக் குளியலறைக்குச் சென்றேன். கதவை மூடியதும், சில நொடிகள் அப்படியே நின்று, ஆழமாக மூச்சை இழுத்துக்கொண்டேன். கண்ணாடியில் என் முகத்தைப் பார்த்தபோது, அதில் தெரிந்த சோர்வும் முகப்பொலிவும் எனக்கே புதிதாகத் தோன்றியது.

குழாயைத் திறந்து, முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தேன். கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு, சில நொடிகள் கண்களை மூடி நின்றேன். தண்ணீரின் குளிர்ச்சி கொஞ்சம் நிம்மதியைத் தந்தாலும், என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

அந்த முதல் கூடலால் ஏற்பட்ட சிறிய வலியும், அதனுடன் கலந்திருந்த புதிதான உணர்வுகளும் இன்னும் என்னை விட்டு அகலவில்லை. நான் மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றி, என்னை நானே அமைதிப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றேன்.

சில நொடிகள் கழித்து, முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்ணாடியை மீண்டும் பார்த்தேன். இன்னும் குழப்பமாகத்தான் இருந்தேன்; ஆனால் முன்பிருந்த அளவுக்கு பதற்றமாக இல்லை. அந்த இரவு என் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றபடி, மெதுவாகக் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன்.

என் புண்டையிலும் அடர்ந்த அந்தரங்க முடியிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தடித்த, பிசுபிசுப்பான திரவத்தைக் கழுவினேன். என் புண்டையில் சிறிதளவு இரத்தமம் விந்துடன் கலந்து வழிந்திருந்தது. என் தோழி இதைப் பற்றி என்னை எச்சரித்திருந்ததால் நான் பதறவில்லை. அதை தண்ணிரால் துடைத்து வெளியே வருவதற்கு முன், நான் என் ஆடைகளை மீண்டும் அணிந்துகொண்டேன்.


என் கணவர் இன்னும் நிர்வாணமாக வெளியே காத்திருந்தார். அவர் நைட் பல்பை மட்டுமே எரிய விட்டிருந்தார். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அவரைப் பார்த்ததும் வெட்கத்தால் என் முகம் சிவந்தது, அவருடைய பார்வையை நேராகச் சந்திக்க முடியாமல் நான் தலைகுனிந்து நின்றேன். ஆனாலும், சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் என் கன்னித்தன்மையைப் பறித்த என் கணவனின் வற்றிப்போன ஆண்குறியை நன்றாகப் பார்க்காமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை.

அவரும் எதுவும் பேசவில்லை. என் தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டவர் போல அமைதியாகக் குளியலறைக்குள் சென்று, கதவை மெதுவாக மூடிக்கொண்டார். அறையில் மீண்டும் அமைதி நிலவியது. அந்த அமைதிக்குள், சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு நடந்த எங்கள் உடலின் சங்கமத்தை என் மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.

சில நேரம் கழித்து, அவர் இடுப்பில் லுங்கியைக் கட்டிக்கொண்டு குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும், என்னுள் இருந்த பதற்றம் சற்றே குறைந்தது. அவர் வழக்கம்போல இயல்பாக நடந்து கொண்டது எனக்கும் ஒரு சிறிய நிம்மதியைத் தந்தது.

அவர் என்னருகில் வந்து அமைதியாகப் படுத்துக்கொண்டார். சில நொடிகள் இருவருமே எதுவும் பேசவில்லை. பின்னர், எந்த வார்த்தைகளும் தேவையில்லாதது போல, ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டோம். அந்த அணைப்புக்குள் இருந்தபடியே, அந்த இரவை மெதுவாகக் கடந்து தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தோம். அந்த இரவு, எங்களுக்கிடையே இருந்த அந்நியத்தன்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது.

[jayjay_Tales]

மிக தெளிவான விரிவான கதையின் ஆரம்பம். பாராட்டுக்கள். தரமான எழுத்து கதையை வேற லெவலுக்கு எடுத்து செல்கிறது. தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

[Blacktail]

மிக தெளிவான விரிவான கதையின் ஆரம்பம். பாராட்டுக்கள்.  தரமான எழுத்து கதையை வேற லெவலுக்கு எடுத்து செல்கிறது. தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

உங்கள் கருத்துக்கு மிக்க நன்றி நண்பா! நீங்களும் உங்கள் கதையை மிகவும் அழகாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் எழுத்துக்கும் என்னுடைய மனமார்ந்த பாராட்டுகள். தொடர்ந்து சிறப்பாக எழுதுங்கள்!

[budbed]

நடந்ததை அப்படியே கண்களால் பார்த்ததை போல் இருந்தது..!! முதல் இரவில் என்ன நடக்குமோ, அப்படியே மிகைப்படுத்தாமல் எழுதிவிட்டீர்கள்..! தொடருங்கள்..

[Shajith]

“மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” – Blacktail

ஒரு கதையின் முதல் சில வரிகளிலேயே வாசகரின் மனதில் ஒரு கேள்வியை விதைத்துவிட்டால், அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் வாசகர் அடுத்த பக்கத்திற்குச் செல்வார். அந்த வகையில் இந்தக் கதையின் தொடக்கம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. “வாழ்க்கை நாம் நினைத்தபடி மட்டும் நடப்பதில்லை” என்ற எண்ணத்திலிருந்து கதையை ஆரம்பித்து, ஒரு பெண்ணின் நிறைவான குடும்ப வாழ்க்கை எப்படி எதிர்பாராத ஒரு பாதைக்குள் திரும்பியது என்பதை முன்னுரையிலேயே சொல்லியிருப்பது கதையின் மையத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

ஆனால், இங்கேதான் எனக்கு ஒரு சிறிய குறையும் தோன்றுகிறது.

கதையின் மிகப்பெரிய திருப்பமான மாமனாருடன் உருவாகும் தகாத உறவு, அது தொடர்வது, இறுதியில் கணவனுக்கே உண்மை தெரியவருவது போன்ற முக்கியமான விஷயங்களை கதையின் ஆரம்பத்திலேயே ஆசிரியர் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டதால், வாசகருக்குள் இருக்க வேண்டிய “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற இயல்பான பரபரப்பு கொஞ்சம் குறைந்துவிடுகிறது. கதையின் கருவை முழுவதுமாகச் சொல்லாமல், “அந்த நாளுக்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை நான் நினைத்ததற்கும் அப்பாற்பட்ட பாதையில் சென்றது” என்ற அளவில் மட்டும் மர்மத்தை விட்டிருந்தால், முதல் அத்தியாயங்களிலேயே இன்னும் அதிகமான ஆர்வம் உருவாகியிருக்கலாம்.

“முடிச்சை முன்கூட்டியே அவிழ்த்துவிட்டால், முடிச்சுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற ஆவல் குறைந்துவிடும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய மர்மத்தை ஆசிரியர் கொஞ்சம் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு வரும் அமுதவள்ளியின் குடும்பப் பின்னணி அழகாக அமைந்திருக்கிறது. வசதியான மாரிமுத்துவின் குடும்பமும், எளிய பேக்கரி நடத்தி வாழ்க்கையைச் சமாளிக்கும் அமுதவள்ளியின் குடும்பமும் எதிரெதிராக வைக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் சமூகப் பின்னணியை இயல்பாக உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக, திருமணச் செய்தி தெருவிலிருந்து தெருவுக்குப் பரவுவது, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி ஊகிப்பது போன்ற பகுதிகள் ஒரு சிறிய ஊரின் இயல்பான சூழலை நன்றாகக் கண்முன்னே கொண்டு வருகிறது.

அதில் குறிப்பாக, “இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்டப்படும் குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி கதைக்குள் ஒரு சிறிய சந்தேக விதையை விதைக்கிறது. பின்னர் அதற்கான உண்மையான காரணம் வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுவது நல்ல முன்னோட்டம்.

குமார் கதாபாத்திரமும் ஆரம்பத்தில் மிகவும் அமைதியாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதவர் என்ற ஒரு குறை இருந்தாலும், வியாபாரத்தில் திறமை, தந்தையிடம் எந்தப் போட்டி மனப்பான்மையும் இல்லாத குணம், ஊழியர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்வது என்று அவரை ஒரு முழுமையான நல்லவராகவும் கெட்டவராகவும் ஒரே வார்த்தையில் முடிவு செய்ய முடியாத வகையில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதைக்கு உதவுகிறது.

அதேபோல், அமுதவள்ளி தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றிய செய்தியை மிகப்பெரிய கனவாகவோ காதலாகவோ பார்க்காமல், “என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு” என்று ஏற்றுக்கொள்வது அந்தக் காலகட்டத்தையும், அவளுடைய குடும்பச் சூழலையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் அந்தக் காட்சிதான் இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடங்களில் ஒன்று. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, “இவர்தான் இனி என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர்” என்ற எண்ணம் மெதுவாக மனதில் உருவாகும் அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் அழகாகக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

“காதல் சில நேரங்களில் கதவைத் தட்டிக்கொண்டு வராது; ஒரு பார்வையாக வந்து மனதுக்குள் விதையாக விழுந்துவிடும்.”

அந்த விதைதான் பின்னர் என்ன மரமாக வளரப்போகிறது என்பதை வாசகர் தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே, அந்தச் சிறிய உணர்வை ஆசிரியர் பதிவு செய்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு குமார்–அமுதவள்ளி உறவை உருவாக்கிய விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. குறிப்பாக, திருமணத்தின் முதல் இரவில் அவசரப்படாமல் அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அவளுக்கு நேரம் கொடுப்பது, அவளுடைய சம்மதத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது போன்ற விஷயங்கள் குமார் கதாபாத்திரத்தின் பொறுமையையும் அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அந்த இடத்தில் உடல் நெருக்கத்தைவிட இரண்டு அந்நியமான மனிதர்கள் மெதுவாக கணவன்–மனைவியாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் மனப்பயணம் இன்னும் அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கலாம்.

இதுதான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் எனக்கு தோன்றிய இன்னொரு விஷயம்.

சில நெருக்கமான காட்சிகளில் ஆசிரியர் உடல் சார்ந்த விவரங்களை நீளமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த விவரங்களைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அதே இடத்தை அமுதவள்ளியின் மனநிலை, தயக்கம், பயம், நம்பிக்கை, கணவனைப் பற்றிய முதல் புரிதல் போன்றவற்றை ஆழப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அந்தக் காட்சிகள் கதையின் உணர்ச்சியோடு இன்னும் வலுவாக இணைந்திருக்கும்.

“சொல்லும் அளவைக் காட்டிலும், சொல்லாமல் விட்ட இடம்தான் சில நேரங்களில் அதிகம் பேசும்.”

ஒரு நல்ல கதையில் ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான கதவைத் திறக்க வேண்டும். அந்த வகையில் இந்த முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் கதைக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் அவசரப்படாமல் காட்சிகளை இன்னும் நீட்டி, கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகரை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

குறிப்பாக, மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?
அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன?
அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் எத்தனை வருடங்களாக மறைந்திருந்த ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது?
அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?

இந்தக் கேள்விகள்தான் இந்தக் கதையின் உண்மையான பலம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

முன்னுரையில் ஆசிரியர் எதிர்காலத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பதிலுக்கு கதாபாத்திரங்கள் எப்படி வந்து சேர்கிறார்கள் என்பதுதான் இனி வாசகரின் ஆர்வமாக மாறுகிறது. அதனால் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் அந்தப் பயணத்தை மெதுவாகவும், இயல்பாகவும், உணர்வுகளோடும் நகர்த்தினால் இந்தக் கதைக்கு இன்னும் நல்ல ஆழம் கிடைக்கும்.

“வாழ்க்கையில் திருப்பம் வருவது பெரிய விஷயம் அல்ல; அந்தத் திருப்பம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்கிறது என்பதுதான் பெரிய கதை.”

அந்த வகையில், “மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” என்ற தலைப்பே எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் சிக்கலைச் சொல்லிவிட்டாலும், அந்த எல்லை எப்போது, எப்படி, ஏன் மீறப்படுகிறது என்பதைக் கதையாக உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு ஆசிரியரிடம் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இது வெறும் ஒரு உறவை மையமாகக் கொண்ட கதை என்று மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் சூழ்நிலைகள், முடிவுகள், உறவுகள், மனநிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை எப்படி திசைமாறுகிறது என்பதைச் சொல்லக்கூடிய கதையாக வளரக்கூடிய கருவைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆரம்பத்திலேயே கதையின் எதிர்காலத்தை கொஞ்சம் அதிகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது எனக்குச் சிறிய minus point. அதே நேரத்தில், அந்த முன்னுரையின் காரணமாக உருவாகும் கேள்விகளுக்கான பயணத்தை ஆசிரியர் எப்படிக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதுதான் இந்தக் கதையின் அடுத்த பெரிய சோதனை.

Blacktail அவர்களே, கதையின் கரு துணிச்சலானது; அதைவிட அதை எப்படிக் கையாள்கிறீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம். முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் கதாபாத்திரங்களுக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இனி கதையின் திருப்பங்களையும், மனிதர்களின் மனக்குழப்பங்களையும் அவசரப்படாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திறந்தால், இந்தக் கதை இன்னும் வலுவான உணர்வை வாசகருக்குள் ஏற்படுத்தும் என்று நினைக்கிறேன்.

“மரத்தின் உயரம் முதல் பார்வையிலேயே தெரியாது; அது வளர்ந்து செல்லும் விதத்தில்தான் அதன் வலிமை தெரியும்.”

அந்த வகையில், இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் விதைக்கப்பட்டிருக்கும் கேள்விகளுக்கு வரும் பகுதிகளில் ஆசிரியர் கொடுக்கும் பதில்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது. Blacktail அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். கதையின் கருவை விட, அதை மனித உணர்வுகளோடு நீங்கள் எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதில்தான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது. தொடர்ந்து நல்ல எழுத்துகளோடு பயணிக்க வாழ்த்துகள்! ❤️

[Blacktail]

நடந்ததை அப்படியே கண்களால் பார்த்ததை போல் இருந்தது..!! முதல் இரவில் என்ன நடக்குமோ, அப்படியே மிகைப்படுத்தாமல் எழுதிவிட்டீர்கள்..! தொடருங்கள்..

உங்களது கருத்துக்கு நன்றி நண்பா......

“மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” – Blacktail

ஒரு கதையின் முதல் சில வரிகளிலேயே வாசகரின் மனதில் ஒரு கேள்வியை விதைத்துவிட்டால், அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடித்தான் வாசகர் அடுத்த பக்கத்திற்குச் செல்வார். அந்த வகையில் இந்தக் கதையின் தொடக்கம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. “வாழ்க்கை நாம் நினைத்தபடி மட்டும் நடப்பதில்லை” என்ற எண்ணத்திலிருந்து கதையை ஆரம்பித்து, ஒரு பெண்ணின் நிறைவான குடும்ப வாழ்க்கை எப்படி எதிர்பாராத ஒரு பாதைக்குள் திரும்பியது என்பதை முன்னுரையிலேயே சொல்லியிருப்பது கதையின் மையத்தைப் புரிய வைக்கிறது.

ஆனால், இங்கேதான் எனக்கு ஒரு சிறிய குறையும் தோன்றுகிறது.

கதையின் மிகப்பெரிய திருப்பமான மாமனாருடன் உருவாகும் தகாத உறவு, அது தொடர்வது, இறுதியில் கணவனுக்கே உண்மை தெரியவருவது போன்ற முக்கியமான விஷயங்களை கதையின் ஆரம்பத்திலேயே ஆசிரியர் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிட்டதால், வாசகருக்குள் இருக்க வேண்டிய “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற இயல்பான பரபரப்பு கொஞ்சம் குறைந்துவிடுகிறது. கதையின் கருவை முழுவதுமாகச் சொல்லாமல், “அந்த நாளுக்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை நான் நினைத்ததற்கும் அப்பாற்பட்ட பாதையில் சென்றது” என்ற அளவில் மட்டும் மர்மத்தை விட்டிருந்தால், முதல் அத்தியாயங்களிலேயே இன்னும் அதிகமான ஆர்வம் உருவாகியிருக்கலாம்.

“முடிச்சை முன்கூட்டியே அவிழ்த்துவிட்டால், முடிச்சுக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற ஆவல் குறைந்துவிடும்” என்பதுபோல, இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய மர்மத்தை ஆசிரியர் கொஞ்சம் பாதுகாத்திருக்கலாம்.

அதற்குப் பிறகு வரும் அமுதவள்ளியின் குடும்பப் பின்னணி அழகாக அமைந்திருக்கிறது. வசதியான மாரிமுத்துவின் குடும்பமும், எளிய பேக்கரி நடத்தி வாழ்க்கையைச் சமாளிக்கும் அமுதவள்ளியின் குடும்பமும் எதிரெதிராக வைக்கப்பட்டிருப்பது கதையின் சமூகப் பின்னணியை இயல்பாக உருவாக்குகிறது. குறிப்பாக, திருமணச் செய்தி தெருவிலிருந்து தெருவுக்குப் பரவுவது, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றிய காரணங்களைச் சொல்லி ஊகிப்பது போன்ற பகுதிகள் ஒரு சிறிய ஊரின் இயல்பான சூழலை நன்றாகக் கண்முன்னே கொண்டு வருகிறது.

அதில் குறிப்பாக, “இவ்வளவு வசதியான குடும்பம் ஏன் கஷ்டப்படும் குடும்பத்திலிருந்து பெண் கேட்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி கதைக்குள் ஒரு சிறிய சந்தேக விதையை விதைக்கிறது. பின்னர் அதற்கான உண்மையான காரணம் வேறொரு இடத்தில் இருக்கிறது என்பதை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுவது நல்ல முன்னோட்டம்.

குமார் கதாபாத்திரமும் ஆரம்பத்தில் மிகவும் அமைதியாக அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறார். படிப்பில் ஆர்வம் இல்லாதவர் என்ற ஒரு குறை இருந்தாலும், வியாபாரத்தில் திறமை, தந்தையிடம் எந்தப் போட்டி மனப்பான்மையும் இல்லாத குணம், ஊழியர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்வது என்று அவரை ஒரு முழுமையான நல்லவராகவும் கெட்டவராகவும் ஒரே வார்த்தையில் முடிவு செய்ய முடியாத வகையில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதைக்கு உதவுகிறது.

அதேபோல், அமுதவள்ளி தன்னுடைய திருமணத்தைப் பற்றிய செய்தியை மிகப்பெரிய கனவாகவோ காதலாகவோ பார்க்காமல், “என் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் அடுத்த இயல்பான நிகழ்வு” என்று ஏற்றுக்கொள்வது அந்தக் காலகட்டத்தையும், அவளுடைய குடும்பச் சூழலையும் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் அந்தக் காட்சிதான் இந்தப் பகுதியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த இடங்களில் ஒன்று. இதுவரை நேரில் பார்த்திராத ஒருவரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, “இவர்தான் இனி என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான மனிதர்” என்ற எண்ணம் மெதுவாக மனதில் உருவாகும் அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் அழகாகக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

“காதல் சில நேரங்களில் கதவைத் தட்டிக்கொண்டு வராது; ஒரு பார்வையாக வந்து மனதுக்குள் விதையாக விழுந்துவிடும்.”

அந்த விதைதான் பின்னர் என்ன மரமாக வளரப்போகிறது என்பதை வாசகர் தெரிந்துகொள்ளும் முன்பே, அந்தச் சிறிய உணர்வை ஆசிரியர் பதிவு செய்திருப்பது ரசிக்க வைக்கிறது.

திருமணத்திற்குப் பிறகு குமார்–அமுதவள்ளி உறவை உருவாக்கிய விதமும் கவனிக்கத்தக்கது. குறிப்பாக, திருமணத்தின் முதல் இரவில் அவசரப்படாமல் அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அவளுக்கு நேரம் கொடுப்பது, அவளுடைய சம்மதத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வது போன்ற விஷயங்கள் குமார் கதாபாத்திரத்தின் பொறுமையையும் அக்கறையையும் காட்டுகின்றன. அந்த இடத்தில் உடல் நெருக்கத்தைவிட இரண்டு அந்நியமான மனிதர்கள் மெதுவாக கணவன்–மனைவியாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் மனப்பயணம் இன்னும் அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கலாம்.

இதுதான் இரண்டாவது அத்தியாயத்தில் எனக்கு தோன்றிய இன்னொரு விஷயம்.

சில நெருக்கமான காட்சிகளில் ஆசிரியர் உடல் சார்ந்த விவரங்களை நீளமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்த விவரங்களைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அதே இடத்தை அமுதவள்ளியின் மனநிலை, தயக்கம், பயம், நம்பிக்கை, கணவனைப் பற்றிய முதல் புரிதல் போன்றவற்றை ஆழப்படுத்துவதற்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால், அந்தக் காட்சிகள் கதையின் உணர்ச்சியோடு இன்னும் வலுவாக இணைந்திருக்கும்.

“சொல்லும் அளவைக் காட்டிலும், சொல்லாமல் விட்ட இடம்தான் சில நேரங்களில் அதிகம் பேசும்.”

ஒரு நல்ல கதையில் ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான கதவைத் திறக்க வேண்டும். அந்த வகையில் இந்த முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களிலும் கதைக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் அவசரப்படாமல் காட்சிகளை இன்னும் நீட்டி, கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகரை அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

குறிப்பாக, மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்?
அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன?
அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் எத்தனை வருடங்களாக மறைந்திருந்த ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது?
அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?

இந்தக் கேள்விகள்தான் இந்தக் கதையின் உண்மையான பலம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.

முன்னுரையில் ஆசிரியர் எதிர்காலத்தைச் சொல்லிவிட்டதால், இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் தெரிந்திருந்தாலும், அந்தப் பதிலுக்கு கதாபாத்திரங்கள் எப்படி வந்து சேர்கிறார்கள் என்பதுதான் இனி வாசகரின் ஆர்வமாக மாறுகிறது. அதனால் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் அந்தப் பயணத்தை மெதுவாகவும், இயல்பாகவும், உணர்வுகளோடும் நகர்த்தினால் இந்தக் கதைக்கு இன்னும் நல்ல ஆழம் கிடைக்கும்.

“வாழ்க்கையில் திருப்பம் வருவது பெரிய விஷயம் அல்ல; அந்தத் திருப்பம் நம்மை எங்கே கொண்டு செல்கிறது என்பதுதான் பெரிய கதை.”

அந்த வகையில், “மாமனாரின் எல்லை மீறிய உறவு” என்ற தலைப்பே எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் சிக்கலைச் சொல்லிவிட்டாலும், அந்த எல்லை எப்போது, எப்படி, ஏன் மீறப்படுகிறது என்பதைக் கதையாக உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு ஆசிரியரிடம் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில், இது வெறும் ஒரு உறவை மையமாகக் கொண்ட கதை என்று மட்டும் பார்க்காமல், ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் சூழ்நிலைகள், முடிவுகள், உறவுகள், மனநிலை ஆகியவை ஒன்றோடொன்று மோதும்போது ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கை எப்படி திசைமாறுகிறது என்பதைச் சொல்லக்கூடிய கதையாக வளரக்கூடிய கருவைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆரம்பத்திலேயே கதையின் எதிர்காலத்தை கொஞ்சம் அதிகமாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது எனக்குச் சிறிய minus point. அதே நேரத்தில், அந்த முன்னுரையின் காரணமாக உருவாகும் கேள்விகளுக்கான பயணத்தை ஆசிரியர் எப்படிக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதுதான் இந்தக் கதையின் அடுத்த பெரிய சோதனை.

Blacktail அவர்களே, கதையின் கரு துணிச்சலானது; அதைவிட அதை எப்படிக் கையாள்கிறீர்கள் என்பதுதான் முக்கியம். முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் கதாபாத்திரங்களுக்கான அடித்தளம் நன்றாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இனி கதையின் திருப்பங்களையும், மனிதர்களின் மனக்குழப்பங்களையும் அவசரப்படாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் திறந்தால், இந்தக் கதை இன்னும் வலுவான உணர்வை வாசகருக்குள் ஏற்படுத்தும் என்று நினைக்கிறேன்.

“மரத்தின் உயரம் முதல் பார்வையிலேயே தெரியாது; அது வளர்ந்து செல்லும் விதத்தில்தான் அதன் வலிமை தெரியும்.”

அந்த வகையில், இந்தக் கதையின் தொடக்கத்தில் விதைக்கப்பட்டிருக்கும் கேள்விகளுக்கு வரும் பகுதிகளில் ஆசிரியர் கொடுக்கும் பதில்களை அறிய ஆவலாக இருக்கிறது. Blacktail அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். கதையின் கருவை விட, அதை மனித உணர்வுகளோடு நீங்கள் எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதில்தான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது. தொடர்ந்து நல்ல எழுத்துகளோடு பயணிக்க வாழ்த்துகள்! ❤️

உங்களுடைய நீண்ட பதிவிற்கான விளக்கமும் பதிலும் அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறேன். கதையை சஸ்பென்ஸாக வைத்திருந்தால் வாசகர்களின் எதிர்பார்ப்பும் ஆர்வமும் அதிகரிக்கும். அதனால் சில சலசலப்புகள் வரலாம் என்பதால்தான், கதையின் கருவை முன்கூட்டியே பதிவிட்டுவிட்டேன்.
இது ஒரு ஆங்கிலக் கதையின் கருவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனக்குப் பிடித்த வகையிலும், என் கற்பனைக்கேற்பவும் கதையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்களில் சிலர் இந்தக் கதையின் உண்மையான மூலக்கதையை ஏற்கனவே படித்திருக்கலாம்.
இருந்தாலும், உங்கள் அறிவுரைக்கும், விரிவான கருத்துக்கும் மனமார்ந்த நன்றி!

[Blacktail]

அத்தியாயம் - 3 - மாறத் தொடங்கிய பார்வை

அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்தபோது, என் புண்டையில் கடுமையான வலி இருந்தது. குறிப்பாக நடக்கும்போது வலி அதிகமானது. அதனால், முதலில் சில அடிகளை கால்களைச் சற்றே அகற்றி, மெதுவாக எடுத்து வைத்தபடி, லேசாக நொண்டியவாறே நடந்தேன். நேரம் செல்லச் செல்ல வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து, என் உடலும் மீண்டும் இயல்பான நிலைக்குத் திரும்பத் தொடங்கியது.

 நேற்றிரவு வலிமிகுந்த உடலுறவுக்குப் பிறகும், நான் இன்று இரவு மிண்டும் கணவரிடம் சேர என் மனதில் எதிர்பார்ப்பு உருவாகியிருந்தது. அந்த அனுபவத்தை மீண்டும் பெற நான் ஏங்கினேன்; என் மென்மையான புண்டைக்குள் குமாரின் சுண்ணி தளும்புவதையும், என் புண்டையின் ஆழத்திற்குள் விந்துகளைப் பீய்ச்சியடிப்பதையும் உணர விரும்பினேன். அதை பற்றி நினைக்கும்போதே என் புண்டை இதழ்களுக்கு இடையில் ஒரு ஈரப்பதம் கசிவதை உணர்ந்தேன்.

இதற்கு முன் நான் அப்படி உணர்ந்ததே இல்லை. மீண்டும் உடலுறவு கொள்ள நான் துடித்துக் கொண்டிருக்றேன் என் காம எண்ணங்களை நினைத்து என் முகம் வெட்கத்தால் சிவந்தது.


அன்றிரவு, அவருடைய சுன்னியின் முழு நீளத்தையும் என் புண்டைக்குள் வாங்கிக்கொண்டேன். முந்தைய நாள் நடந்த செயலால் என் புண்டை இன்னும் புண்ணாக இருந்தது, ஆனாலும் நான் அவரைத் தடுக்கவில்லை. அவர் தொடர்ந்து தன் சுன்னியை எனக்குள் வேகமாகச் செலுத்தினார், சிறிது முயற்சிக்குப் பிறகு, என் புண்டையின் ஆழத்தில் அவர் சுன்னியை முழுமையாகப் புதைத்தார். அவர் என் புண்டைக்குள் விந்து பீறிட்டு, நிரப்பும் வரை, ஒரு மெதுவான தாளத்தில் என்னைப் புணர்ந்தார். இந்த முறை, அவருடைய கடினமான சுன்னி எனக்குள் துடித்து பீறிடும்போது சூடான அடர்த்தியான விந்தை என் புண்டைக்குள் நிரப்புவது எனக்கு ஒரு வதமான போதையை தந்தது, அந்த உணர்வு எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு, எங்களுக்கிடையேயிருந்த தயக்கங்கள் நாளுக்கு நாள் குறைந்தன, நாங்கள் கிட்டத்தட்ட தினமும் உடலுறவு கொண்டோம். நாளடைவில், நெருக்கமும் புரிதலும் மெதுவாக அதிகரித்ததால், கணவன்–மனைவியாக எங்கள் உறவும் இயல்பானதாக மாறியது. நாங்கள் இன்னும் அடிக்கடி உடலுறவில் ஈடுபட்டோம். அதன் விளைவாக, இரண்டு மாதங்களுக்குள், நான் கர்ப்பமானேன். அந்தச் செய்தி எங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னொரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. திருமணமான ஒரு வருடத்திற்குள், நான் தாயானேன். என் வாழ்க்கையில் கணவனாக வந்த குமார், இப்போது எங்கள் குழந்தையின் தந்தையாகவும் என் வாழ்க்கையின் இன்னொரு முக்கியமான அங்கமாகவும் மாறியிருந்தார்.



என் கணவர் குமார்தான் எனக்குப் பொருத்தமானவர் என்று நான் எப்போதும் நினைத்திருந்தேன். அவர் இயல்பிலேயே மிகவும் அமைதியான, சாந்தமான குணம் கொண்டவர். அதிகம் பேசாமல், தன்னிடம் இருப்பதை வைத்துக்கொண்டு திருப்தியாக வாழும் பழக்கம் அவருக்கு இருந்தது. ஆனால், அவருடைய தந்தை மாரிமுத்துவின் கம்பீரமான ஆளுமையின் முன், அவரின் தனித்துவமான குணம் பெரும்பாலும் வெளியில் தெரியாமல் போய்விடும். தந்தையின் முடிவுகளுக்கு எதிராக அவர் பெரிதாகக் குரல் கொடுத்ததில்லை; அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பொறுப்புகளைச் செய்துகொண்டிருப்பதே அவருடைய இயல்பாக இருந்தது.

அவருடைய இந்த அமைதிக்குள் மறைந்திருந்த நல்ல குணங்களைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு மட்டும் காலப்போக்கில் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதனால்தான், மற்றவர்கள் அவரைப் பார்த்த விதத்தைக் காட்டிலும், நான் அவரை வேறொரு விதமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினேன்.

என் மாமனார் தன் மகன் மீது அன்பு கொண்டவர்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் அவர் மிகவும் கண்டிப்பும் ஆதிக்க மனப்பான்மையும் கொண்ட தந்தையாகவும் இருந்தார். என் கணவரின் குழந்தைப் பருவம் முழுவதும் மாமனாரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழேயே கழிந்தது. அதனால், சிறு வயதிலிருந்தே அவர் எதிலும் அடக்கமாகவும், அதிகம் எதிர்த்துப் பேசாதவராகவும் வளர்ந்திருந்தார்.

அது சரியா, தவறா என்பதைப் பற்றிக்கூட யோசிக்காமல், தன் தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்த்து நிற்கும் துணிவு அவருக்குள் வளரவே இல்லை. அவர் என்ன சொன்னாலும், எந்தக் கட்டளையாக இருந்தாலும், அதை மறுப்பின்றி அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வதே அவரின் இயல்பாகிவிட்டது.

அவருடைய அந்த குணம் சில நேரங்களில் எனக்குப் பிடிக்காததாக இருந்தாலும், அவருடைய அமைதியான குணமும், யாரையும் புண்படுத்தாமல் நடந்து கொள்ளும் இயல்பும் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தன.

எங்கள் திருமணத்திற்கு முன்பு, அவர் என் புகைப்படத்தைக்கூட பார்த்ததில்லை என்று ஒருமுறை என்னிடம் கூறியிருந்தார். எங்கள் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்ததும், அந்த முடிவை அவரிடம் தெரிவித்ததும் அவருடைய தந்தைதான்.

என்னைப் போன்ற ஏழைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள் என்றும், தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள் என்றும் என் மாமனார் நம்பியிருந்தார். அந்த எண்ணத்தின் அடிப்படையில்தான் என்னைத் தனது மகனின் மனைவியாகத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார்.

ஒருவகையில், அவருடைய அந்த எண்ணத்தில் சரியாக இருக்கலாம் என்பதை நானும் மறுக்க முடியாது. எங்கள் வீட்டில் குடும்பத்தின் முக்கியமான முடிவுகளிலும், அன்றாட வாழ்க்கையின் செயல்பாடுகளிலும் குடும்பத்தின் பெண்களுக்கு பெரிய அளவில் அதிகாரமோ பங்களிப்போ இருந்ததில்லை. அதனால், திருமணத்திற்குப் பிறகும் அதே வாழ்க்கை முறையை ஏற்றுக்கொள்வது எனக்கு இயல்பான ஒன்றாகவே தோன்றியது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் கணவர் கடை வேலைகளில் முழுவதுமாக ஈடுபடத் தொடங்கினார். அவருடைய தந்தையும் படிப்படியாக அவரிடம் கூடுதல் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க ஆரம்பித்தார். ஆனால், கடையின் முக்கியமாக முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை மட்டும் அவர் தன் கைகளிலேயே வைத்திருந்தார். தன் தொழிலின் முழுப் பொறுப்பையும் என் கணவர் ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு, அவர் ஒருபோதும் அவரை தன்னிச்சையாக முடிவை எடுக்க விடவில்லை.

அப்போது அதைப் பற்றி நான் பெரிதாக வருத்தப்படவில்லை. என் கணவர் அவருடைய ஒரே சட்டப்பூர்வ வாரிசாக இருந்ததால, ஒருநாள் அவருடைய சொத்துகளும் தொழிலும் அனைத்தும் என் கணவர் குமாருக்கே சென்றுவிடும் என்ற நம்பிக்கை எனக்குள் இருந்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் வாழ்க்கையில் நான் கற்பனை செய்துகூடப் பார்த்திராத அளவுக்கு வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டிருந்தேன். எனக்கு அன்பான கணவன் இருந்தார்; அழகான குழந்தைகளும் இருந்தனர். எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் சில குறைகள் இருந்தபோதிலும், அவற்றையெல்லாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், அந்த வாழ்க்கை எனக்கு நிறைவாகவே தோன்றியது.

வாழ்க்கையில் இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை நான் எதிர்பார்க்க முடியாது என்றுதான் அப்போது உண்மையாக நம்பினேன். ஆனால், அந்த நம்பிக்கையே ஒருநாள் என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பமாக மாறப்போகிறது என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

எங்கள் முதல் மகன் பிறந்த பிறகு, குழந்தையின் தேவைகளைக் கவனித்துக்கொள்வதில் நான் முழுமையாக ஈடுபட்டுவிட்டேன். அதே நேரத்தில், என் கணவர் குமாரும் கடை வேலைகளில் அதிக நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினார். அதன் காரணமாக, எங்களுக்கிடையேயான நெருக்கமும் தாம்பத்தியமும் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கின.

அவரும் நானும் உடலுறவின் போதுஎந்தவிதமான கருத்தடை முறையையும் நாங்கள் பயன்படுத்தவில்லை. அதன் விளைவாக, என் திருமண வாழ்க்கையின் பத்தாவது ஆண்டின் முடிவில், இரண்டு மகன்களும் இரண்டு மகள்களுமாக நான்கு அழகான குழந்தைகளுக்குத் தாயாகியிருந்தேன்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் என் வாழ்க்கையில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருந்தன. திருமண வாழ்க்கை, குடும்பப் பொறுப்புகள், குழந்தைகளை வளர்த்த அனுபவம் என அனைத்தும் என்னை மெல்ல மெல்ல மாற்றியிருந்தன. திருமணத்தின் போது இருந்த அந்த இளம்பெண் நான் இப்போது இல்லை; அந்த பத்து ஆண்டுகளின் அனுபவங்களால் பக்குவமடைந்து, இருபதுகளின் பிற்பகுதியை எட்டியிருந்த ஒரு முதிர்ந்த பெண்ணாக மாறியிருந்தேன்.

என் உடலிலும் இயல்பான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தன. முன்பிருந்த மெலிந்த தோற்றம் மாறி, உடல் எடை சற்றே அதிகரித்திருந்தது. என் உடலின் உறுதியிலும் சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்ததன் அடையாளங்களாக, வயிற்றைச் சுற்றி சில தழும்புகளும் பதிந்திருந்தன.

ஒவ்வொரு முறையும் கண்ணாடியில் என்னைப் பார்க்கும்போது, கடந்த பத்து ஆண்டுகளின் நினைவுகள் மனதில் வந்து சென்றன. என் உடலில் தெரிந்த அந்த மாற்றங்கள், நான் கடந்து வந்த வாழ்க்கையின் தடங்களாகவும், என் தாய்மையின் நினைவுச் சின்னங்களாகவும் எனக்குத் தோன்றின.

இருப்பினும், என் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகவே இருந்து. என் கணவர் இன்னும் என் மீது அன்பாக இருந்தார். என் தோற்றத்தை வர்ணிப்பதிலும், என்னை அக்கறையுடன் நடத்துவதிலும் அவர் ஒருபோதும் தவறியதில்லை. 

நானும் அவரை நேசித்தேன். வேறு எந்த ஆணைப் பற்றிய எண்ணமும் என் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றியதில்லை. ஆனால், என் மாமனாரின் நடத்தையில் சில நுட்பமான மாற்றங்களை நான் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, என் அமைதியான வாழ்க்கைக்குள் ஒரு அசௌகரியமாக தொடங்கியது.

என் திருமணத்திற்கு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே என் மாமியார் இறந்துவிட்டார். அதனால், காலையிலும் மாலையிலும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய வரும் பணிப்பெண்ணைத் தவிர, எங்கள் வீட்டில் நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

என் மாமனார் என்னிடம் எப்போதும் அன்பாகவும் அக்கறையுடனும் நடந்துகொண்டவர். என் குழந்தைகளுடன் நேரம் செலவிடுவதில் அவருக்கு தனி மகிழ்ச்சி இருந்தது. அவர்களுடன் விளையாடுவார்; அடிக்கடி பரிசுகளும் பொம்மைகளும் வாங்கிக் கொடுப்பார். பள்ளிக் கட்டணம் முதல் பிற தேவைகள் வரை, குழந்தைகளுக்காகச் செய்ய வேண்டிய செலவுகளையும் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்வார்.

ஒரு நல்ல தாத்தா தன் பேரக்குழந்தைகளுக்குச் செய்யக்கூடிய அனைத்தையும் அவர் செய்தார். குழந்தைகள் மீது அவர் காட்டிய அன்பு, எங்கள் வீட்டையே மகிழ்ச்சியாக வைத்திருந்தது.

என் தந்தையுடன் ஒப்பிடும்போது, என் கணவரின் தந்தை முற்றிலும் வேறுபட்டவர். வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவர் மட்டுமல்லாமல், தாராள மனமும் கொண்டிருந்தார். வீட்டில் என் விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்ததோடு, எனக்குத் தேவையான அளவு சுதந்திரத்தையும் வழங்கியிருந்தார்.

அதனால், அவர்மீது எனக்கு இயல்பாகவே மரியாதையும் நன்றியுணர்வும் இருந்தது. அவரை நான் எப்போதும் என் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட ஒரு பெரியவராகவே பார்த்திருந்தேன்.

நானும் அவரை என் தந்தையைப் போலவே மதித்து நடத்தினேன். அவரிடம் எனக்கிருந்த மரியாதையும் பாசமும் இயல்பானதாகவே இருந்தது.

என் மாமனார் ஐம்பது வயதைத் தாண்டியிருந்தாலும், அந்த வயதின் சாயல் அவருடைய தோற்றத்தில் அதிகமாகத் தெரியாது. தன்னை நன்றாகப் பராமரித்துக்கொண்டவர். வயதுக்கேற்ற கம்பீரமும், இன்னும் இளமையைத் தக்கவைத்திருந்த தோற்றமும் அவரிடம் இருந்தது.

அவருடைய மனைவி இறந்த பிறகு, அவர் ஏன் மறுமணம் செய்துகொள்ளவில்லை என்பது எனக்கு எப்போதுமே புரியாத விஷயமாக இருந்தது. அவரைப் போன்ற ஒருவருக்கு, தன்னைவிட இளைய ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்வது கடினமாக இருந்திருக்காது.

ஒருமுறை என் கணவர் என்னிடம், தன் தந்தை தன் தாயை மிகவும் ஆழமாக நேசித்ததாகச் சொல்லியிருந்தார். அவளை இழந்த பிறகு, வேறு எந்த உறவிலும் அவருக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போயிருக்கலாம் என்றும் அவர் கூறியிருந்தார். இறந்துபோன தனது மனைவியின் நினைவாக இத்தனை ஆண்டுகளாக உண்மையாக இருந்த அவரின் மீதான மதிப்பு பெருகியது.

அவரை நான் எப்போதும் என் தந்தையைப் போன்ற ஒரு பெரியவராகவும், எங்கள் குடும்பத்தின் மீது அக்கறை கொண்டவராகவுமே பார்த்திருந்தேன். அதனால், அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட சில நுட்பமான மாற்றங்களை ஆரம்பத்தில் நான் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் காட்டிய அன்பையும் அக்கறையையும் வேறு எந்தக் கோணத்திலும் நான் பார்த்ததில்லை. அதனால்தான், பின்னாளில் அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் அவற்றின் பின்னால் இருந்த காரணத்தையும் புரிந்துகொள்ள நான் தவறிவிட்டேன்.

இதுவரை நான் அறிந்திருந்த அன்பான, பொறுப்பான மாமனாருக்குப் பின்னால், நான் அறிந்திராத வேறொரு முகம் இருப்பதைப் போல மெதுவாகத் தோன்றத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில், அவருடைய பார்வைகளையும் நடத்தையையும் நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இருந்த அந்த மாற்றத்தை என்னால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை. அது வெறும் அக்கறையோ பாசமோ அல்ல என்பதை உணரத் தொடங்கியபோது, என் மனதில் இதுவரை இல்லாத ஒரு சங்கடமும் அச்சமும் உருவானது.

காலம் செல்லச் செல்ல, என் மாமனார் என் கணவர் குமாரின் மீது மேலும் மேலும் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினார். அவருடைய வியாபாரம் தொடர்ந்து வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. நகரத்தின் மற்றொரு பகுதியில் தனது கடையின் புதிய கிளையையும் அவர் தொடங்கினார்.

இப்போது இரண்டு கடைகளின் பொறுப்பும் என் கணவரின் தோள்களில் விழுந்தது. ஒரு கடையிலிருந்து மற்றொரு கடைக்குச் சென்று, ஊழியர்களைக் கவனித்து, வியாபாரத்தை நிர்வகிப்பதிலேயே அவருடைய நாட்கள் முழுவதும் கழிந்தன. வேலைப்பளு அதிகரித்ததால், முன்புபோல எனக்கும் குழந்தைகளுக்கும் போதுமான நேரத்தை அவரால் ஒதுக்க முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், என் மாமனார் கடைக்குச் செல்வதை முற்றிலுமாகக் குறைத்துக்கொண்டு, வீட்டிலிருந்தபடியே வியாபாரத்தின் முக்கியமான விஷயங்களை நிர்வகிக்கத் தொடங்கினார். என் கணவர் கணக்கு மற்றும் பணப் பரிவர்த்தனைகளில் சிரமப்படாமல் இருக்க, கடையில் ஒரு காசாளரையும் நியமித்தார்.

வியாபாரம் வளர்ந்துகொண்டிருந்தாலும், அதன் விளைவாக எங்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் மெதுவாக உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. என் கணவர் வீட்டில் இருப்பது குறைந்துகொண்டே போனது; என் மாமனார் மட்டும் வீட்டிலேயே அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கினார்.

அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அதிகம் இல்லாததால், முன்பைவிட அதிக நேரத்தைப் பேரக்குழந்தைகளுடன் செலவிடத் தொடங்கினார். குழந்தைகள் வீட்டில் இல்லாத நேரங்களில், தனது அறையில் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதோ, டிவிடி திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதோ என நேரத்தைக் கழிப்பார். குறிப்பாக, ஹாலிவுட் திரைப்படங்கள் மீது அவருக்கு அதிக ஆர்வம் இருந்தது.

சமீபத்தில் அவர் ஒரு புதிய டிவி வாங்கியிருந்தார். அதைத் தனது அறையில் பொருத்தி, குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து திரைப்படங்களையும் நிகழ்ச்சிகளையும் பார்த்து மகிழ்வார். ஆனால், குழந்தைகள் தனது அறையில் டிவி பார்க்கும்போது ஏற்படும் சத்தத்தால் அவருக்குத் தொந்தரவு ஏற்பட்டது. அதனால், குழந்தைகள் தனியாகப் பார்த்துக்கொள்ளும் வகையில் ஒரு புதிய டிவியை வாங்கி, அதை எங்கள் தனிப்பட்ட அறையில் பொருத்திக் கொடுத்தார்.

அவரிடம் ஏற்கனவே பல திரைப்படங்கள் சேமித்து வைத்திருந்த பென்டிரைவ் தொகுப்பும் இருந்தது. குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து திரும்பும் வரை காத்திருக்கும் மதிய நேரங்களில், அந்த டிவியில் திரைப்படங்களைப் பார்ப்பது எனக்கும் ஒரு சிறிய பொழுதுபோக்காக மாறியிருந்தது.

ஆரம்பத்தில், அவரது பார்வையில் ஏற்பட்ட அந்த மாற்றத்தை நான் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், காலம் செல்லச் செல்ல, அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் ஏதோ வித்தியாசம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன். சில தருணங்களில், அவரது பார்வை என் மீது தேவைக்கு அதிகமாக நிலைத்திருக்கும்; நான் அதை கவனித்தவுடன் அவர் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்வார்.

முதலில் அது என் கற்பனையாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால், இதுபோன்ற தருணங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவரது பார்வையில் வெறும் அன்போ அக்கறையோ மட்டுமல்லாமல், என்னைச் சங்கடப்படுத்தும் வேறொரு உணர்வும் இருப்பதை மெதுவாக உணர்ந்தேன். 

அவர் அடிக்கடி சமையலறைக்கு வருவதற்குச் சிறிய காரணங்களைத் தேடத் தொடங்கியபோது, முன்பு சாதாரணமாகத் தோன்றிய அந்தச் செயல்களையும் நான் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வீட்டில் நான் பெரும்பாலான நேரத்தை சமையலறையிலோ அல்லது என் அறையிலோதான் செலவிடுவேன். இருந்தபோதிலும், அவர் ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு சமையலறைக்கு வந்து, உண்மையில் அவசியமில்லாத விஷயங்களைக்கூட என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பார்.

முதலில் அதையும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அவரது பார்வைகளும் இந்தத் தேவையற்ற நெருக்கமும் ஒன்றாகத் தொடரத் தொடங்கியபோது, அவை வெறும் தற்செயல்கள் அல்ல என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் வலுப்பெற்றது. அவருடைய ஒவ்வொரு சிறிய செயலையும் கவனிக்கத் தொடங்கியபோது, இதுவரை நான் பொருட்படுத்தாமல் விட்ட பல விஷயங்களுக்கும் வேறு ஒரு அர்த்தம் இருப்பதை உணரத் தொடங்கினேன்.

அவருடைய நடத்தையில் ஏற்பட்ட அந்தச் சிறிய மாற்றங்கள், என் மனதில் ஒரு மெல்லிய அசௌகரியத்தை உருவாக்கத் தொடங்கின. ஆனால், அதற்கான காரணத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

சில சமயங்களில், அவர் என்னைப் பார்க்கும் விதத்தில் இயல்புக்கு மாறான ஓர் ஆர்வம் இருப்பதை உணர்ந்தேன். நான் அருகில் இருக்கும்போது அவரது பார்வை சற்றே நீண்ட நேரம் என்னிடம் நிலைத்திருப்பதை கவனித்தபோது, எனக்குள் விளக்க முடியாத சங்கடம் ஏற்பட்டது.

ஒரு நாள், அவர் தற்செயலாக என் தோள்களில் கைகளை வைத்தார். அடுத்த கணமே அதை உணர்ந்து, உடனடியாகக் கைகளை எடுத்துக்கொண்டார். அது உண்மையிலேயே தற்செயலானதாக இருக்கலாம் என்று அப்போது என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டேன்.

ஆனால், இதுபோன்ற சில சம்பவங்கள் மீண்டும் நிகழத் தொடங்கியபோது, அவற்றை வெறும் தற்செயல் என்று புறக்கணிப்பது எனக்குக் கடினமாகிவிட்டது. முன்பு அன்பும் மரியாதையும் கொண்ட பெரியவராக நான் பார்த்திருந்த அவரையே, இப்போது சற்று எச்சரிக்கையுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினேன்.

அதோடு, அவர் எனக்குத் தொடர்ந்து ஏதாவதூ வாங்கிக் கொடுக்கத் தொடங்கினார். சில சமயங்களில் அவை மிகவும் விலையுயர்ந்தவையாகவும் இருந்தன. ஆரம்பத்தில், அவற்றை அவர் காட்டும் அன்பின் வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக்கொண்டேன். குடும்பத்தில் என்னை மகளாக நினைத்து அவர் அக்கறை காட்டுகிறார் என்ற எண்ணத்தில், அவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன்.

ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல, என் மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகத்தை விதைக்கத் தொடங்கியது. அவர் என்னிடம் காட்டும் அதிகப்படியான கவனமும், முன்பு நான் கவனித்திருந்த சில விசித்திரமான பார்வைகளும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் மெதுவாக என் மனதில் உருவானது.

அப்போது அது வெறும் சந்தேகமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சந்தேகம் என் மனதில் வேரூன்றிய பிறகு, முன்புபோல் அவருடன் இயல்பாகப் பழகுவது எனக்குச் சற்றுச் சிரமமாகத் தொடங்கியது.

[Blacktail]

நான் கல்யாணத்திற்க்கு முன் (அமுதவள்ளி @ அமுதா &அம்மு)



குமார் (அமுதவள்ளி கணவர்)




மாரிமுத்து (அமுதவள்ளி மாமனார் & குமார் தந்தை)



அமுதவள்ளி கல்யாணத்திற்கு பத்து வருடங்களுக்கு பின் (நான்கு குழந்தைகளின் தாய்)

[Punidhan]

Excellent work

மாமனார் மருமகள் கதைகள் இங்கு அபூர்வம்

Excited to read this

[Amma Pasam]

Good update bro
Keep rocking

[budbed]

ரசித்து படிக்கும்படி இருக்கிறது..

[RaviKumar3026]

Author describes the story in as usual manner like in real life, good writing style.

[supererode]

கதை இயள்பாக இருக்கு வாழ்த்துக்கள்

[Shajith]

Blacktail அவர்களே…

முந்தைய இரண்டு அத்தியாயங்களைப் படித்துவிட்டு நான் எழுதிய கருத்தில், “மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன? அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று சில கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தேன்.

மூன்றாவது அத்தியாயம் அந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றுக்கு மெதுவாக விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக, “தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள்; எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள்” என்ற எண்ணத்தில்தான் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற இடம், முந்தைய அத்தியாயங்களில் இருந்த ஒரு பெரிய சந்தேகத்திற்கு இப்போது முதல் வெளிச்சத்தைத் தருகிறது.

அதோடு, குமாரின் அமைதியான குணத்திற்கும் இந்த அத்தியாயம் ஒரு நல்ல பின்னணியைத் தந்திருக்கிறது. தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்க்காமல் வளர்ந்த குழந்தை, பின்னாளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையே தன்னிடம் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத மனிதனாக மாறுவது இயல்பான மனவளர்ச்சியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் “அமைதியான கணவன்”; பின்னால் பார்த்தால் “அமைதியாக இருக்கப் பழக்கப்பட்ட மகன்.” இந்த வித்தியாசம் கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் ஆழம் கொடுக்கிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு சின்ன நக்கல் சொல்லாமல் போனால் நம்ம comment-க்கு என்ன மரியாதை?
மாரிமுத்து மகனுக்கு பொறுப்பு எல்லாம் கொடுக்கிறார்… கடை பொறுப்பு, கிளை பொறுப்பு, கணக்கு, ஊழியர்கள் எல்லாம் கொடுக்கிறார்… ஆனால் “முடிவு எடுக்கும் உரிமை மட்டும் என்னிடம் தான்!” என்பதில் மட்டும் கையை விடவே மாட்டாரே!
இது பொறுப்பு கொடுப்பதா… இல்ல “remote control” மட்டும் அப்பாவிடம் வைத்துக்கொண்டு மகனை manager ஆக்குவதா?

இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, ஆசிரியர் முன்பே சொன்ன பெரிய திருப்பத்தை உடனடியாகக் கொண்டு வராமல், அதன் விதையை மெதுவாக விதைத்திருப்பது.

முதலில் பார்வை.

பிறகு தேவையில்லாத காரணங்களுக்காக சமையலறைக்கு வருவது.

அடுத்து தேவையில்லாத நெருக்கம்.

ஒரு தற்செயலான தொடுதல்.

அதற்குப் பிறகு விலையுயர்ந்த பரிசுகள்.

இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பார்த்தால் “இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்று சொல்லிவிடக்கூடிய சம்பவங்கள்தான். ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று சேரும்போது, அமுதவள்ளியின் மனதில் சந்தேகம் உருவாகிறது.

இதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் suspense-க்கு முக்கியமான பலம்.

ஒரு பெரிய புயல் வருவதற்கு முன்பு காற்று மாறும். அதுபோல இங்கே பெரிய பிரச்சனை வருவதற்கு முன்பே வீட்டுக்குள் இருக்கும் காற்று மாறத் தொடங்குகிறது.

“சந்தேகம் பிறக்கும் இடத்தில் சம்பவம் இன்னும் பிறக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மனம் ஏற்கனவே கதையை எழுதத் தொடங்கிவிடும்.”

அமுதவள்ளியின் மனநிலையையும் ஆசிரியர் அந்த விதத்தில்தான் கொண்டு செல்கிறார். ஆரம்பத்தில் “இது என் கற்பனையாக இருக்கலாம்” என்று நினைக்கிறாள். அடுத்தடுத்து அதே மாதிரியான சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, “இல்லை… இதில் ஏதோ இருக்கிறது” என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

இந்த மாற்றம் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இதுவரை தந்தையைப் போல மதித்த ஒருவரின் நடத்தையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வேண்டிய நிலைக்கு ஒரு பெண் எப்படி மனதளவில் தள்ளப்படுகிறாள் என்பதுதான் இந்தப் பகுதியின் உண்மையான emotional conflict.

முன்னாடி நான் சொன்ன ஒரு விஷயம் இங்கே மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.

“அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?”

அதற்கான பதில் இப்போது கிடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது என்று சொல்லலாம். ஆனால் இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. அதுதான் நல்ல விஷயம்.

ஏனென்றால், முதல் அத்தியாயத்திலேயே எதிர்காலத்தின் பெரிய திருப்பத்தை ஆசிரியர் சொல்லிவிட்டார். அதனால் இப்போது suspense என்பது “என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்பதில் மட்டும் இல்லை.

“அது எப்படி நடக்கும்?”

“யார் அந்த எல்லையை முதலில் கடப்பார்?”

“அமுதவள்ளி எந்த தருணத்தில் உண்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வாள்?”

“அதைப் புரிந்த பிறகு அவளுடைய மனநிலை எப்படி மாறும்?”

என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதுதான் கதையை தொடர்ந்து படிக்க வைக்கும் இடம்.

அதே நேரத்தில், இந்த அத்தியாயத்தில் சில இடங்களில் பத்து வருட குடும்ப வாழ்க்கையை மிக விரைவாகக் கடந்து சென்றது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்ப வளர்ச்சி, குமாரின் வேலைப்பளு, நான்கு குழந்தைகள் என ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பயணத்தை சில பத்திகளில் கடந்து விட்டோம்.

அந்த பத்து வருடங்களில் அமுதவள்ளிக்கும் குமாருக்கும் இடையிலான உறவு எப்படி மாறியது, குழந்தைகள் பிறந்தபோது அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வுகள், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறிய சந்தோஷங்கள், குமாரின் வேலைப்பளுவால் உருவான இடைவெளி போன்றவற்றில் இன்னும் சில காட்சிகளை ஆசிரியர் கொடுத்திருந்தால், பின்னர் வரப்போகும் மாற்றம் வாசகருக்கு இன்னும் வலுவாகத் தாக்கியிருக்கும்.

“கதை வேகமாக ஓடுவது நல்லது; ஆனால் சில பாதைகளில் மெதுவாக நடந்தால்தான் வழியில் கிடக்கும் பூக்களையும் முட்களையும் கவனிக்க முடியும்.”

மற்றொரு விஷயம் — அமுதவள்ளியின் உடல் மற்றும் மன மாற்றங்களை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருப்பது கதையின் காலப்போக்கை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மாற்றங்களை வெறும் தோற்ற மாற்றமாக மட்டும் பார்க்காமல், பத்து வருட வாழ்க்கை அவளுடைய சிந்தனையையும் தன்னம்பிக்கையையும் எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதிலும் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் சென்றால் கதாபாத்திரம் இன்னும் வலுவாக மாறும்.

குமாரின் கதாபாத்திரத்திலும் இதே வாய்ப்பு இருக்கிறது. தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தவன், இப்போது இரண்டு கடைகளையும் கவனிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான முடிவுகளில் இன்னும் தந்தையின் நிழல் இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடு எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய கதைக்களமாக மாறக்கூடிய அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

மாரிமுத்துவைப் பொறுத்தவரை, இதுவரை அவரை ஒரு நல்ல தாத்தா, அன்பான பெரியவர், தாராளமான மனிதர் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது அதே மனிதனின் இன்னொரு முகம் மெதுவாக வெளிப்படுகிறது.

அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யமான பகுதி.

ஒருவரை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று ஒரு சம்பவத்தை வைத்து முடிவு செய்வது எளிது. ஆனால் ஒருவரின் நல்ல செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் இருண்ட பக்கத்தை மெதுவாகக் காட்டுவது கதைக்கு அதிகமான மன அழுத்தத்தையும் ஆழத்தையும் கொடுக்கும்.

இங்கே ஆசிரியர் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

“முகம் ஒன்றாக இருந்தாலும், மனிதனுக்குள் இருக்கும் எண்ணங்கள் பல முகமூடிகளை அணிந்திருக்கும்.”

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அமுதவள்ளியின் மனதில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய சந்தேகம்தான் அடுத்த கட்டத்திற்கான உண்மையான கதவு.

இதுவரை அவள் மாரிமுத்துவை “மாமனார்” என்று மட்டுமே பார்த்தாள்.

இப்போது அதே மனிதரை “எச்சரிக்கையாக கவனிக்க வேண்டிய ஒருவர்” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறாள்.

அந்த மனமாற்றம்தான் மிகப்பெரிய திருப்பத்திற்கான முதல் படி.

மொத்தத்தில், முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் நான் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு இந்த மூன்றாவது அத்தியாயம் மெதுவாக பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பதில் கிடைத்த இடத்திலேயே இன்னும் சில புதிய கேள்விகளையும் ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.

அதுதான் தொடர்கதையின் அழகு.

“கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தவுடன் கதை முடிவதில்லை; அந்தப் பதில் இன்னொரு கேள்வியைப் பிறப்பித்தால்தான் கதை உயிரோடு இருக்கிறது.”

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் கதை வெறும் சம்பவங்களைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் மெதுவாக நம்மை அழைத்துச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக மாரிமுத்துவின் மாற்றத்தை ஒரே நாளில் காட்டாமல், சிறு சிறு அறிகுறிகளாகக் காட்டியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாக… இன்னும் கொஞ்சம் மனநிலைகளுக்கு இடம் கொடுத்து… சில முக்கியமான தருணங்களை அவசரப்படாமல் காட்சிகளாக விரித்து எடுத்துச் சென்றால், இந்தக் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் விதைத்த கேள்விகளுக்கு மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் முதல் பதில்கள் கிடைத்துவிட்டன.

ஆனால் அந்த பதில்களுக்குப் பின்னால் இன்னும் எத்தனை கேள்விகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதுதான் இப்போது ஆர்வம்.

கதையின் கரு ஏற்கனவே துணிச்சலானது. இப்போது அந்தக் கருவை மனிதர்களின் மனநிலையோடு, அவர்களுடைய முடிவுகளோடு, அவர்களுடைய பலவீனங்களோடு எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ❤️

“விதை முளைத்துவிட்டது… இப்போது அது எந்த மரமாக வளரப் போகிறது என்பதைத்தான் கதை சொல்லப் போகிறது.”

தொடருங்கள்…
இந்த முறை அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பும் ஆர்வத்தை மட்டும் அல்ல, “அடுத்து என்ன மனதில் நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தையும் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ❤️

[Shajith]

மாரிமுத்து
அமுதவள்ளி

[Blacktail]

Excellent work

மாமனார் மருமகள் கதைகள் இங்கு அபூர்வம்

Excited to read this

Thanks buddy

Good update bro
Keep rocking

Thank you......

ரசித்து படிக்கும்படி இருக்கிறது..

நன்றி.....நண்பா

Author describes the story in as usual manner like in real life, good writing style.

உங்களது கருத்துக்கு நன்றி நண்பா.....

கதை இயள்பாக இருக்கு வாழ்த்துக்கள்

உங்களுடைய வாழ்த்துக்கு நன்றி நண்பா.....

Blacktail அவர்களே…

முந்தைய இரண்டு அத்தியாயங்களைப் படித்துவிட்டு நான் எழுதிய கருத்தில், “மாரிமுத்து ஏன் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்? அவருடைய உண்மையான நோக்கம் என்ன? அந்த முடிவுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?” என்று சில கேள்விகளை எழுப்பியிருந்தேன்.

மூன்றாவது அத்தியாயம் அந்தக் கேள்விகளில் சிலவற்றுக்கு மெதுவாக விளக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக, “தங்களுக்கு ஒருபோதும் அச்சுறுத்தலாக இருக்க மாட்டாள்; எப்போதும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பாள்” என்ற எண்ணத்தில்தான் அமுதவள்ளியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்ற இடம், முந்தைய அத்தியாயங்களில் இருந்த ஒரு பெரிய சந்தேகத்திற்கு இப்போது முதல் வெளிச்சத்தைத் தருகிறது.

அதோடு, குமாரின் அமைதியான குணத்திற்கும் இந்த அத்தியாயம் ஒரு நல்ல பின்னணியைத் தந்திருக்கிறது. தந்தையின் முடிவுகளை எதிர்க்காமல் வளர்ந்த குழந்தை, பின்னாளில் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தையே தன்னிடம் எடுத்துக்கொள்ள முடியாத மனிதனாக மாறுவது இயல்பான மனவளர்ச்சியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. வெளியிலிருந்து பார்த்தால் “அமைதியான கணவன்”; பின்னால் பார்த்தால் “அமைதியாக இருக்கப் பழக்கப்பட்ட மகன்.” இந்த வித்தியாசம் கதாபாத்திரத்திற்கு இன்னும் ஆழம் கொடுக்கிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு சின்ன நக்கல் சொல்லாமல் போனால் நம்ம comment-க்கு என்ன மரியாதை?
மாரிமுத்து மகனுக்கு பொறுப்பு எல்லாம் கொடுக்கிறார்… கடை பொறுப்பு, கிளை பொறுப்பு, கணக்கு, ஊழியர்கள் எல்லாம் கொடுக்கிறார்… ஆனால் “முடிவு எடுக்கும் உரிமை மட்டும் என்னிடம் தான்!” என்பதில் மட்டும் கையை விடவே மாட்டாரே!
இது பொறுப்பு கொடுப்பதா… இல்ல “remote control” மட்டும் அப்பாவிடம் வைத்துக்கொண்டு மகனை manager ஆக்குவதா?

இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, ஆசிரியர் முன்பே சொன்ன பெரிய திருப்பத்தை உடனடியாகக் கொண்டு வராமல், அதன் விதையை மெதுவாக விதைத்திருப்பது.

முதலில் பார்வை.

பிறகு தேவையில்லாத காரணங்களுக்காக சமையலறைக்கு வருவது.

அடுத்து தேவையில்லாத நெருக்கம்.

ஒரு தற்செயலான தொடுதல்.

அதற்குப் பிறகு விலையுயர்ந்த பரிசுகள்.

இவை ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாகப் பார்த்தால் “இதில் என்ன இருக்கிறது?” என்று சொல்லிவிடக்கூடிய சம்பவங்கள்தான். ஆனால் அவை தொடர்ந்து ஒன்றோடொன்று சேரும்போது, அமுதவள்ளியின் மனதில் சந்தேகம் உருவாகிறது.

இதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் suspense-க்கு முக்கியமான பலம்.

ஒரு பெரிய புயல் வருவதற்கு முன்பு காற்று மாறும். அதுபோல இங்கே பெரிய பிரச்சனை வருவதற்கு முன்பே வீட்டுக்குள் இருக்கும் காற்று மாறத் தொடங்குகிறது.

“சந்தேகம் பிறக்கும் இடத்தில் சம்பவம் இன்னும் பிறக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் மனம் ஏற்கனவே கதையை எழுதத் தொடங்கிவிடும்.”

அமுதவள்ளியின் மனநிலையையும் ஆசிரியர் அந்த விதத்தில்தான் கொண்டு செல்கிறார். ஆரம்பத்தில் “இது என் கற்பனையாக இருக்கலாம்” என்று நினைக்கிறாள். அடுத்தடுத்து அதே மாதிரியான சம்பவங்கள் நடக்கும்போது, “இல்லை… இதில் ஏதோ இருக்கிறது” என்ற எண்ணம் உருவாகிறது.

இந்த மாற்றம் இயல்பாக இருக்கிறது.

குறிப்பாக, இதுவரை தந்தையைப் போல மதித்த ஒருவரின் நடத்தையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க வேண்டிய நிலைக்கு ஒரு பெண் எப்படி மனதளவில் தள்ளப்படுகிறாள் என்பதுதான் இந்தப் பகுதியின் உண்மையான emotional conflict.

முன்னாடி நான் சொன்ன ஒரு விஷயம் இங்கே மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறது.

“அமுதவள்ளியின் வாழ்க்கை எந்தத் தருணத்தில் அவள் நினைத்த பாதையிலிருந்து விலகுகிறது?”

அதற்கான பதில் இப்போது கிடைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது என்று சொல்லலாம். ஆனால் இன்னும் முழுமையான பதில் கிடைக்கவில்லை. அதுதான் நல்ல விஷயம்.

ஏனென்றால், முதல் அத்தியாயத்திலேயே எதிர்காலத்தின் பெரிய திருப்பத்தை ஆசிரியர் சொல்லிவிட்டார். அதனால் இப்போது suspense என்பது “என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்பதில் மட்டும் இல்லை.

“அது எப்படி நடக்கும்?”

“யார் அந்த எல்லையை முதலில் கடப்பார்?”

“அமுதவள்ளி எந்த தருணத்தில் உண்மையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வாள்?”

“அதைப் புரிந்த பிறகு அவளுடைய மனநிலை எப்படி மாறும்?”

என்பதில்தான் இருக்கிறது.

இதுதான் கதையை தொடர்ந்து படிக்க வைக்கும் இடம்.

அதே நேரத்தில், இந்த அத்தியாயத்தில் சில இடங்களில் பத்து வருட குடும்ப வாழ்க்கையை மிக விரைவாகக் கடந்து சென்றது போலவும் எனக்குத் தோன்றியது. திருமணம், குழந்தைகள், குடும்ப வளர்ச்சி, குமாரின் வேலைப்பளு, நான்கு குழந்தைகள் என ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பயணத்தை சில பத்திகளில் கடந்து விட்டோம்.

அந்த பத்து வருடங்களில் அமுதவள்ளிக்கும் குமாருக்கும் இடையிலான உறவு எப்படி மாறியது, குழந்தைகள் பிறந்தபோது அவர்களுக்குள் ஏற்பட்ட உணர்வுகள், குடும்ப வாழ்க்கையின் சிறிய சந்தோஷங்கள், குமாரின் வேலைப்பளுவால் உருவான இடைவெளி போன்றவற்றில் இன்னும் சில காட்சிகளை ஆசிரியர் கொடுத்திருந்தால், பின்னர் வரப்போகும் மாற்றம் வாசகருக்கு இன்னும் வலுவாகத் தாக்கியிருக்கும்.

“கதை வேகமாக ஓடுவது நல்லது; ஆனால் சில பாதைகளில் மெதுவாக நடந்தால்தான் வழியில் கிடக்கும் பூக்களையும் முட்களையும் கவனிக்க முடியும்.”

மற்றொரு விஷயம் — அமுதவள்ளியின் உடல் மற்றும் மன மாற்றங்களை ஆசிரியர் குறிப்பிட்டிருப்பது கதையின் காலப்போக்கை உணர்த்துகிறது. ஆனால் அந்த மாற்றங்களை வெறும் தோற்ற மாற்றமாக மட்டும் பார்க்காமல், பத்து வருட வாழ்க்கை அவளுடைய சிந்தனையையும் தன்னம்பிக்கையையும் எப்படி மாற்றியிருக்கிறது என்பதிலும் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் சென்றால் கதாபாத்திரம் இன்னும் வலுவாக மாறும்.

குமாரின் கதாபாத்திரத்திலும் இதே வாய்ப்பு இருக்கிறது. தந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் வளர்ந்தவன், இப்போது இரண்டு கடைகளையும் கவனிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறான். ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான முடிவுகளில் இன்னும் தந்தையின் நிழல் இருக்கிறது. இந்த முரண்பாடு எதிர்காலத்தில் ஒரு பெரிய கதைக்களமாக மாறக்கூடிய அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது.

மாரிமுத்துவைப் பொறுத்தவரை, இதுவரை அவரை ஒரு நல்ல தாத்தா, அன்பான பெரியவர், தாராளமான மனிதர் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது அதே மனிதனின் இன்னொரு முகம் மெதுவாக வெளிப்படுகிறது.

அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யமான பகுதி.

ஒருவரை நல்லவர் அல்லது கெட்டவர் என்று ஒரு சம்பவத்தை வைத்து முடிவு செய்வது எளிது. ஆனால் ஒருவரின் நல்ல செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் இருண்ட பக்கத்தை மெதுவாகக் காட்டுவது கதைக்கு அதிகமான மன அழுத்தத்தையும் ஆழத்தையும் கொடுக்கும்.

இங்கே ஆசிரியர் அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

“முகம் ஒன்றாக இருந்தாலும், மனிதனுக்குள் இருக்கும் எண்ணங்கள் பல முகமூடிகளை அணிந்திருக்கும்.”

இந்த அத்தியாயத்தின் முடிவில் அமுதவள்ளியின் மனதில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய சந்தேகம்தான் அடுத்த கட்டத்திற்கான உண்மையான கதவு.

இதுவரை அவள் மாரிமுத்துவை “மாமனார்” என்று மட்டுமே பார்த்தாள்.

இப்போது அதே மனிதரை “எச்சரிக்கையாக கவனிக்க வேண்டிய ஒருவர்” என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறாள்.

அந்த மனமாற்றம்தான் மிகப்பெரிய திருப்பத்திற்கான முதல் படி.

மொத்தத்தில், முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் நான் எழுப்பிய பல கேள்விகளுக்கு இந்த மூன்றாவது அத்தியாயம் மெதுவாக பதில் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. அதே நேரத்தில், பதில் கிடைத்த இடத்திலேயே இன்னும் சில புதிய கேள்விகளையும் ஆசிரியர் உருவாக்கியிருக்கிறார்.

அதுதான் தொடர்கதையின் அழகு.

“கேள்விக்கு பதில் கிடைத்தவுடன் கதை முடிவதில்லை; அந்தப் பதில் இன்னொரு கேள்வியைப் பிறப்பித்தால்தான் கதை உயிரோடு இருக்கிறது.”

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் கதை வெறும் சம்பவங்களைச் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைக்குள் மெதுவாக நம்மை அழைத்துச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறது. குறிப்பாக மாரிமுத்துவின் மாற்றத்தை ஒரே நாளில் காட்டாமல், சிறு சிறு அறிகுறிகளாகக் காட்டியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாக… இன்னும் கொஞ்சம் மனநிலைகளுக்கு இடம் கொடுத்து… சில முக்கியமான தருணங்களை அவசரப்படாமல் காட்சிகளாக விரித்து எடுத்துச் சென்றால், இந்தக் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

முதல் இரண்டு அத்தியாயங்களில் விதைத்த கேள்விகளுக்கு மூன்றாவது அத்தியாயத்தில் முதல் பதில்கள் கிடைத்துவிட்டன.

ஆனால் அந்த பதில்களுக்குப் பின்னால் இன்னும் எத்தனை கேள்விகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதுதான் இப்போது ஆர்வம்.

கதையின் கரு ஏற்கனவே துணிச்சலானது. இப்போது அந்தக் கருவை மனிதர்களின் மனநிலையோடு, அவர்களுடைய முடிவுகளோடு, அவர்களுடைய பலவீனங்களோடு எப்படி வளர்த்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் இந்தப் படைப்பின் உண்மையான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும்.

Blacktail அவர்களே, மூன்றாவது அத்தியாயத்திற்கும் மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ❤️

“விதை முளைத்துவிட்டது… இப்போது அது எந்த மரமாக வளரப் போகிறது என்பதைத்தான் கதை சொல்லப் போகிறது.”

தொடருங்கள்…
இந்த முறை அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பும் ஆர்வத்தை மட்டும் அல்ல, “அடுத்து என்ன மனதில் நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தையும் உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள். ❤️

உங்களுடைய சில கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி. இனிவரும் பதிவுகளில் சில பிழைகள் இருக்கலாம். அதேபோல், தங்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளை என்னால் முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்ய முடியாமலும் போகலாம். எனவே, அவற்றை ஆராய்ந்து பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும். இந்த மூன்று பதிவுகளிலும் நீங்கள் அளித்த விளக்கங்களுக்கும் கருத்துகளுக்கும் மிக்க நன்றி!

மாரிமுத்து
அமுதவள்ளி

இந்த படத்தில் இருக்கும் காட்சி வரும் பதிவுகளில் நடக்கும்.