[budbed]

மாலை..!

ஷாரதா டிரெஸ்ஸிங் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, ஹாலில் காத்திருந்த ராம் தன்னுடைய போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் வந்த சத்தம் கேட்டு தலையைத் தூக்கியவன், அடுத்த சில நொடிகள் ஸ்தம்பித்து போனான்!

வெளிர்  நீல நிற மெல்லிய பட்டுப்புடவை.
அவளுடைய இடுப்பைச் சுற்றி நேர்த்தியாக அமர்ந்திருந்த புடவை, அவளுடைய இயல்பான வளைவுகளை அழகாக வெளிக்காட்டியது. மெலிதான பிளவுஸ் அவளுடைய மார்பின் வடிவத்தை மறைக்காமல், அதே நேரத்தில் எதையும் வெளிப்படையாகக் காட்டாமல் நேர்த்தியாகப் பொருந்தியிருந்தது. மென்மையான வயிறு  மெல்லச் சுருங்கி, அதற்குக் கீழே புடவைக்குள் விரிந்திருந்த இடுப்பும் தொடைகளும் அவளுடைய உடல்வாகுக்கு ஒரு கம்பீரமான நிறைவைக் கொடுத்தன.

ராம் அவளை இன்னொரு முறை பார்த்தான்.
அவன் முகத்தில் ஒரு குருகுப்பு.!

“என்ன?” ஷாரதா கேட்டாள்.
“ஒண்ணுமில்லை.”
“அப்படியா?”
ராம், “இன்னைக்கு என்ன பாடப்போற?”
“நடபைரவி’யா?”
அவன் குரலில் இருந்த குத்தலை அவள் உடனே புரிந்துகொண்டாள்.
‘என்ன!?’ என்பது போல் ஷாரதா அவனை கேள்விக்குறியோடு பார்க்க..
“வசீகரா என் நெஞ்சினிக்க…, உன் பொன் மடியில்..” என்று ராம் ஹம் பண்ண ..
ராமின் சற்றே வக்கிரம் கலந்த கிண்டலை ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் ரசித்து,
“ஓ! உனக்கு ராகம் எல்லாம் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கா?”
“சிலது ஞாபகம் இருக்கு.”
“அப்படியா?! இன்னைக்கு ஹம்சத்வனி.”
ராம், ஒரு நொடி யோசித்து, மெலிதான ஹம்மிங்கில், “ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் வந்தனம் செய்யடி...! (மகாநதி)” என்று  ஹம் பண்ண…  
“ஹ்ம்ம்!! சாரதா ஒரு நிமிடம் பூரித்து அவனை ஆச்சர்யமாக பார்க்க..!
மனதிற்குள், “என் மகன் அல்லவா..! ராகங்களை எல்லாம் மறந்துவிடுவானா என்ன...! இன்று இரவு அவன் எப்படியெல்லாம் இருக்க விரும்புகிறானோ, அப்படியே அவனுடன் இருந்து, அவனுக்கு கம்பெனி கொடுக்க வேண்டும்..! என்று நினைக்க.,
ராம் சட்டென்று “புடவை நல்லா இருக்கு.”
அந்த வார்த்தை அவளுக்கு சற்று எதிர்பாராதது.
“நன்றி.”
அவள் புன்னகைத்தாள்.

வாசலுக்கு வந்ததும், வெளியே காத்திருந்த காரைப் பார்த்து ராம் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“அட... நம்மள கூட்டிட்டு போக இவ்வளவு பெரிய கார்?”
“அவங்க அனுப்பியிருக்காங்க.”
“உனக்கு செல்வாக்கு ஜாஸ்திதான்.”
அவன் சொன்ன விதத்தில் லேசான குத்தல் இருந்தது.
ஷாரதா அதை சிரித்தபடி எடுத்துக்கொண்டாள்.
“என் செல்வாக்கு இல்ல. உங்க அம்மாவுக்கு கொடுக்குற மரியாதை.”
“சரி, சரி. போகலாம்.”!

[budbed]

கொலு வீடு...!

சிறிது நேரத்தில் கார் நகரத்தின் பரபரப்பான சாலைகளை விட்டு அமைதியான, செழிப்பான குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் நுழைந்தது.
வீட்டின் வாசலில் ஏற்கனவே விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தன.
மலர் தோரணங்கள்.
வாசலில் பெரிய கோலம்.
உள்ளிருந்து மெல்லிய நாதஸ்வர இசை.

வாசற்படியில் நின்றிருந்தவர்கள் ஷாரதாவையும், ராமையும்  வரவேற்க,.
“ஷாரதா மேடம் வந்துட்டாங்க!”
அவளை வரவேற்க மாணவியின் பெற்றோரும், உறவினர்களும், குடும்ப நண்பர்களும் முன்வந்தனர்.
“வாங்க மேடம். உங்களை எதிர்பார்த்துக்கிட்டே இருந்தோம்.”
ஷாரதா அனைவரிடமும் புன்னகையுடன் பேசினாள்.
“ரொம்ப அழகா ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கீங்க.”




ஷாரதா உள்ளே வந்ததும், அவளை வரவேற்கச் சுற்றி வந்தவர்களின் பேச்சுக்கிடையே சில பார்வைகள் அவளிடம் சற்றே நீண்டன. வெளிர்  நீலப் பட்டுப்புடவை அவளுடைய செழுமையான உடல்வாகை அழகாக எடுத்துக்காட்டியது. மதர்ப்பான இடுப்பிலிருந்து பின்பக்கம் விரிந்திருந்த வளைவுகள், அவள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியிலும் புடவைக்குள் அழகாக அசைந்தன. மல்லிகைப்பூ, சிறிய ஜிமிக்கி, கழுத்தில் மெலிதான சங்கிலி... மேலே அவள் அணிந்திருந்த டிசைனர் பிளவுஸுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு ஒரு தனி ஸ்டைலைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் உள்ளே நடந்து வந்த அந்தச் சில நொடிகளில், அருகிலிருந்தவர்களின் கவனம் இயல்பாகவே அவள் பக்கம் திரும்பியது. அவள் கடந்து சென்ற பின்னரும், ஓரிரு பார்வைகள் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றன

ஷாரதா அதை கவனிக்காமல் இல்லை.

ஆனால் அவளுக்கு அந்தப் பார்வைகள் புதிதல்ல. ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், “வணக்கம்... எப்படி இருக்கீங்க?” என்று இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டே அவள் உள்ளே சென்றாள்.

கொலு படிகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

பொம்மைகளின் வரிசைகள், சிறிய விளக்குகள், மலர் அலங்காரங்கள், குங்குமச் சந்தனத்தின் மணம்... வீடு முழுவதும் பண்டிகை உணர்வு நிறைந்திருந்தது.
ஷாரதாவிற்கோ, யாரோ ஒருவரின் பார்வை தன்னையே சுற்றிச் சுற்றி வருவது போன்ற ஒரு மெல்லிய உணர்வு ஏற்பட்டது.
ஷாரதாவின் மாணவிகள் அவளைச் சுற்றி வந்தனர்.
“மேடம், பாடலுக்கு ரெடியா?”
“ரெடி.”
அவள் சிரித்தாள்.



கொலுவின் முன்பு மைக்குகள் அமைக்கப்பட்டு,  ஷாரதாவின் குட்டி மாணவிகள் அவளை சுற்றி அமர, ராம் அருகில் தனி இருக்கையில் இருக்க, சில நிமிடங்களில் பாடல் தொடங்கியது.

“ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் வந்தனம் செய்யடி…
ஸ்ரீதேவி ரங்க நாயகி…..”
முதல் ஸ்வரம் எழுந்ததும், அந்த வீட்டின் சலசலப்பு மெதுவாக அடங்கியது.
அவளுடைய குரலில் இருந்த நிதானம், தெளிவு, பழக்கப்பட்ட கம்பீரம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.
மாணவிகள் அவளுடன் இணைந்தனர்.
கொலு பாடல் வீட்டின் முழு வளாகத்தையும் நிரப்பியது.
பாடிக்கொண்டிருந்த ஷாரதாவுக்கு, அந்தப் பார்வை இன்னும் தன்னைத் தொடர்ந்து வருவது போலவே இருந்தது. யார் என்று பார்க்க அவள் முயற்சி செய்யவில்லை. ஆனால் அந்தப் பார்வை தற்செயலானதல்ல என்பது மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாக இருந்தது.
பாடலின் இறுதி வரியை, ராமை பார்த்து கொண்டே ஷாரதா பாடி முடிக்க,
பாடல் முடிந்ததும் அனைவரிடமிருந்தும் கைதட்டல் எழுந்தது. ஷாரதா மாணவிகளைப் பார்த்து திருப்தியுடன் சிரித்தாள்.  அந்த கண்கள் ஏக்கத்துடன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது!



பின்னர் குடும்பத்தினர் அவளுக்கு தாம்பூலம் வழங்கி, புடவை மற்றும் பழங்கள் வைத்து மரியாதை செய்தனர்.

“நீங்க வந்தது எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம், மேடம்.”

“எனக்கும் ரொம்ப சந்தோஷம்.”

ஷாரதா அனைவருக்கும் நன்றி கூறினாள்.

ராமும் எழுந்து நின்றான்.

“போலாமா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“போகலாம்.”

வாசல் வரை வந்த குடும்பத்தினர் மீண்டும் அவர்களை வழியனுப்பினர்.

புறப்படும்போதும் , ஷாரதாவிற்கு யாரோ தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை போன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு, ஒரு வித தவிப்பை அவள் உணர்தாள்.

“அடுத்த வருடமும் கண்டிப்பா வரணும்.”

“நிச்சயமாக.”
ஷாரதா காரில் ஏறினாள்.



ராமிற்கோ, இந்த சின்ன நிகழ்ச்சியின் பிரம்மாண்டம் இன்னும் விட்டுப்போகவில்லை..கார் மெதுவாக வீட்டை விட்டு நகர்ந்தது.

வாசலில் இருந்த விளக்குகள் பின்னால் சிறிது சிறிதாக மறைந்தன.

ஷாரதா ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள்.
அவள் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி, ராம் தனக்காக வந்ததற்கான மகிழ்ச்சி. இன்று இரவு அவனுக்குப் பிடித்தபடி, அவனுக்காக இருக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் நினைத்து கொண்டாள்!!

அத்தியாயம் - 2 நிறைவு.!

[Rawaeee]

You are really really really incredible writer and I do not know how appreciate your idea  but I have one request if you can do it I hope ist not incest and just son watch how his beautiful mom as you wrote banged by dirty men.....

[budbed]

You are really really really incredible writer and I do not know how appreciate your idea  but I have one request if you can do it I hope ist not incest and just son watch how his beautiful mom as you wrote banged by dirty men.....

Thank you so so much. Your appreciation made me feel so happy for the hard work and time it really took for me. Sharada is a beautiful heroine. Sex will be surely there, but not bang by dirty men! haha! With whom will be the suspense right now. But I've given a hook and a clue..., for readers to find.! Readers, If you can guess, please do comment.  Enjoy the story..! thanks.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking

[Shajith]

ஷாரதா - குறு நாவல் குறித்து…

முதல் அத்தியாயத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த மனநிலையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, இரண்டாவது அத்தியாயத்தை மெதுவாக நகர்த்தியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் பகுதியில் கதை வேகமாக ஓடவில்லை; ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான பலம் என்று தோன்றுகிறது.
குறிப்பாக, முந்தைய இரவுக்குப் பிறகு காலையில் ஷாரதாவின் மனநிலை சொல்லப்பட்ட விதம் கவனிக்க வைக்கிறது. நடந்ததை வெறுமனே மறந்துவிடாமல், “அவன் என் மகன்” என்ற எண்ணத்தின் மூலம் அந்த உறவை மீண்டும் இயல்புக்குக் கொண்டு வர அவள் முயற்சி செய்வது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
“புரிந்துகொள்வது வேறு; மனம் ஏற்றுக்கொள்வது வேறு” என்ற எண்ணம் இந்தக் கதையின் மைய முரண்பாட்டையே அழகாகச் சொல்லிவிடுகிறது.
அதே நேரத்தில், காலை நேரக் காட்சிகளில் நீங்கள் கொடுத்திருக்கும் சிறிய சிறிய விவரங்கள் கதாபாத்திரங்களின் சங்கடத்தையும், சொல்லப்படாத பதற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன. ஆனால் இங்கே ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்ல வேண்டும் — சில இடங்களில் ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதால், வாசகனாகிய எனக்கு கதையின் அடுத்த நகர்வை விட அந்த உணர்வே அதிகமாக முன்னிலைப்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
அதற்குப் பிறகு கொலு நிகழ்ச்சிக்குக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது நல்ல மாற்றம்.
வீட்டுக்குள் இருந்த அந்த அடைபட்ட சூழலிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து, ஒரு பண்டிகைச் சூழலில் கதாபாத்திரங்களை நிறுத்தியிருப்பது கதைக்கு வேறொரு பரிமாணத்தை கொடுக்கிறது.
குறிப்பாக இசை இந்த அத்தியாயத்தில் வெறும் பின்னணி அல்ல; அது ஷாரதாவுக்கும் ராமுக்கும் இடையிலான பழைய உறவை நினைவூட்டும் ஒரு பாலமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
“நடபைரவி” முதல் “ஹம்சத்வனி” வரை வரும் அந்த உரையாடலும், ராம் பழைய பாடல்களை நினைவுபடுத்துவதும், “அம்மாவுக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும்” என்ற வரியும் — இவைதான் இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதிகள்.
ஏனென்றால் அங்கே எந்தப் பெரிய சம்பவமும் நடக்கவில்லை. ஆனாலும் ஒரு தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையில் இருந்த பழைய நெருக்கத்தின் ஒரு சிறிய சாளரம் திறக்கிறது.
“சில நினைவுகள் காலத்தால் அழியாது; அவற்றைத் திறக்க ஒரு சிறிய வார்த்தை போதும்.”
அந்த வகையில் இந்தப் பகுதி நன்றாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் கொலு வீட்டில் ஷாரதாவைச் சுற்றி வரும் பார்வைகள், அவளை யாரோ தொடர்ந்து கவனிப்பது போன்ற குறிப்புகள் பலமுறை வருவது, அடுத்ததாக யார் அந்தக் கதைக்குள் வரப்போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. அதே நேரத்தில், இது கதையின் முக்கியப் போக்காக மாறுமா அல்லது வெறும் அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டமா என்பதையும் அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.
இன்னொரு விஷயம் — இந்த அத்தியாயத்தின் கடைசி வரிகளில் மீண்டும் ஷாரதாவின் மனதில் “இன்று இரவு அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் வருவது, காலை முதல் மாலை வரை அவள் மனதில் நடந்த மாற்றத்தை வாசகனிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
அதனால்தான் இந்த அத்தியாயத்தை முடித்தவுடன், “அடுத்தது என்ன?” என்ற கேள்வி வருகிறது.
அதுதான் ஒரு தொடர்கதைக்கு மிக முக்கியமான விஷயம்.
“கதையை முடிப்பது ஒரு எழுத்தாளரின் வேலை; அடுத்த பகுதியைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை விட்டுச் செல்வது ஒரு நல்ல எழுத்தாளரின் வேலை.”
இந்த அத்தியாயத்தில் அந்த இரண்டாவது விஷயம் இருக்கிறது.
முதல் பகுதியில் இருந்த அதிர்ச்சியும் பதற்றமும் இந்தப் பகுதியில் கொஞ்சம் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக மனநிலை, நினைவுகள், இசை, வெளிப்புறச் சூழல், அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டம் என்று கதை வேறு பாதையில் நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது.
மொத்தத்தில், இந்த அத்தியாயம் சம்பவங்களை மட்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறது. அதுதான் இதன் பலம்.
“நதி எப்போதும் சத்தமாக ஓடுவதில்லை; சில நேரம் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டே ஆழத்தை அதிகப்படுத்தும்.”
இந்த அத்தியாயமும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் இந்த அமைதிக்குள் என்ன புயல் காத்திருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
வாழ்த்துகள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். ❤️

[budbed]

ஷாரதா  - குறு நாவல் குறித்து…

முதல் அத்தியாயத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த மனநிலையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, இரண்டாவது அத்தியாயத்தை மெதுவாக நகர்த்தியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் பகுதியில் கதை வேகமாக ஓடவில்லை; ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான பலம் என்று தோன்றுகிறது.
குறிப்பாக, முந்தைய இரவுக்குப் பிறகு காலையில் ஷாரதாவின் மனநிலை சொல்லப்பட்ட விதம் கவனிக்க வைக்கிறது. நடந்ததை வெறுமனே மறந்துவிடாமல், “அவன் என் மகன்” என்ற எண்ணத்தின் மூலம் அந்த உறவை மீண்டும் இயல்புக்குக் கொண்டு வர அவள் முயற்சி செய்வது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
“புரிந்துகொள்வது வேறு; மனம் ஏற்றுக்கொள்வது வேறு” என்ற எண்ணம் இந்தக் கதையின் மைய முரண்பாட்டையே அழகாகச் சொல்லிவிடுகிறது.
அதே நேரத்தில், காலை நேரக் காட்சிகளில் நீங்கள் கொடுத்திருக்கும் சிறிய சிறிய விவரங்கள் கதாபாத்திரங்களின் சங்கடத்தையும், சொல்லப்படாத பதற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன. ஆனால் இங்கே ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்ல வேண்டும் — சில இடங்களில் ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதால், வாசகனாகிய எனக்கு கதையின் அடுத்த நகர்வை விட அந்த உணர்வே அதிகமாக முன்னிலைப்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
அதற்குப் பிறகு கொலு நிகழ்ச்சிக்குக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது நல்ல மாற்றம்.
வீட்டுக்குள் இருந்த அந்த அடைபட்ட சூழலிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து, ஒரு பண்டிகைச் சூழலில் கதாபாத்திரங்களை நிறுத்தியிருப்பது கதைக்கு வேறொரு பரிமாணத்தை கொடுக்கிறது.
குறிப்பாக இசை இந்த அத்தியாயத்தில் வெறும் பின்னணி அல்ல; அது ஷாரதாவுக்கும் ராமுக்கும் இடையிலான பழைய உறவை நினைவூட்டும் ஒரு பாலமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
“நடபைரவி” முதல் “ஹம்சத்வனி” வரை வரும் அந்த உரையாடலும், ராம் பழைய பாடல்களை நினைவுபடுத்துவதும், “அம்மாவுக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும்” என்ற வரியும் — இவைதான் இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதிகள்.
ஏனென்றால் அங்கே எந்தப் பெரிய சம்பவமும் நடக்கவில்லை. ஆனாலும் ஒரு தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையில் இருந்த பழைய நெருக்கத்தின் ஒரு சிறிய சாளரம் திறக்கிறது.
“சில நினைவுகள் காலத்தால் அழியாது; அவற்றைத் திறக்க ஒரு சிறிய வார்த்தை போதும்.”
அந்த வகையில் இந்தப் பகுதி நன்றாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் கொலு வீட்டில் ஷாரதாவைச் சுற்றி வரும் பார்வைகள், அவளை யாரோ தொடர்ந்து கவனிப்பது போன்ற குறிப்புகள் பலமுறை வருவது, அடுத்ததாக யார் அந்தக் கதைக்குள் வரப்போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. அதே நேரத்தில், இது கதையின் முக்கியப் போக்காக மாறுமா அல்லது வெறும் அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டமா என்பதையும் அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.
இன்னொரு விஷயம் — இந்த அத்தியாயத்தின் கடைசி வரிகளில் மீண்டும் ஷாரதாவின் மனதில் “இன்று இரவு அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் வருவது, காலை முதல் மாலை வரை அவள் மனதில் நடந்த மாற்றத்தை வாசகனிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
அதனால்தான் இந்த அத்தியாயத்தை முடித்தவுடன், “அடுத்தது என்ன?” என்ற கேள்வி வருகிறது.
அதுதான் ஒரு தொடர்கதைக்கு மிக முக்கியமான விஷயம்.
“கதையை முடிப்பது ஒரு எழுத்தாளரின் வேலை; அடுத்த பகுதியைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை விட்டுச் செல்வது ஒரு நல்ல எழுத்தாளரின் வேலை.”
இந்த அத்தியாயத்தில் அந்த இரண்டாவது விஷயம் இருக்கிறது.
முதல் பகுதியில் இருந்த அதிர்ச்சியும் பதற்றமும் இந்தப் பகுதியில் கொஞ்சம் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக மனநிலை, நினைவுகள், இசை, வெளிப்புறச் சூழல், அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டம் என்று கதை வேறு பாதையில் நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது.
மொத்தத்தில், இந்த அத்தியாயம் சம்பவங்களை மட்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறது. அதுதான் இதன் பலம்.
“நதி எப்போதும் சத்தமாக ஓடுவதில்லை; சில நேரம் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டே ஆழத்தை அதிகப்படுத்தும்.”
இந்த அத்தியாயமும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் இந்த அமைதிக்குள் என்ன புயல் காத்திருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
வாழ்த்துகள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். ❤️

மிகவும் நன்றி, சிரத்தையுடன் ஒரு கலை விமர்சனம் பதிவிட்ட உங்கள் மனதிற்கு. உங்கள் விமர்சனம் எனக்கு மிகப்பெரிய உற்சாகம். நன்றி.

[Dick123]

வர்ணனைகள் அருமையாக உள்ளது நண்பா.

[budbed]

வீட்டுக்குள் வந்ததும் ராம் சோபாவில் சாய்ந்துகொண்டான்.

ஷாரதா கையில் இருந்த பூங்கொத்தை டீப்பாயின் மீது வைத்துவிட்டு, புடவை முடிச்சை சற்றுத் தளர்த்தி,  அவனருகில் தரையில் அமர்ந்தாள்.
“அப்பாடா... இப்போதான் கொஞ்சம் சுகமா இருக்கு,”

“ஃபங்ஷன் நல்லாத்தானே இருந்தது?” என்றாள், ராமை பார்த்தபடி .
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.பெரிதாக அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லை!

“உனக்கு எல்லாமே நல்லாத்தான் இருக்கும்.”

“ஏன் அப்படி சொல்ற?”

“உன்னைச் சுற்றி எப்பவும் ஆள். பாட்டு, மாணவிகள், பாராட்டு... உனக்கு என்ன குறை?”
அவன் குரலுக்குள் ஏதோ சொல்லப்படாத ஏக்கம் இருப்பதை ஷாரதா புரிந்துகொண்டாள்., அவன் மூடை மாற்ற நினைத்து,

“ரொம்ப tired-ஆ இருக்கியா?” என்று கேட்டாள்.

“…ம்.”

“ஒரு டிரிங்க் வேணுமா?!”

ராம் அவளைப் ஒரு கணம் ஆச்சரியத்துடன் திகைத்துப் பார்த்தான்!
“என்ன??”

ஷாரதா , “டிரிங்க். டிரிங்க். ! Whisky,  வேணுமா?!”
அவன் சில விநாடிகள் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நீயே கேக்கறியா?”

ஷாரதா மெலிதாக சிரித்தாள்.
ஏன்? உனக்கு வேண்டாமா?

ராம் கொஞ்சம் திணறி, இல்லை, வேணும் தான்.!, உனக்கு??

எனக்கும் தான்..! என்று சாரதா அவனை பார்த்து புன்னகைத்தாள்

“இன்னைக்கு நீ என்னோட வந்திருக்கே. உனக்கு கம்பெனி கொடுக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”

ராம் , “இப்போ நான் வந்துட்டேன்னு மட்டும் நினைக்கிற...! நான் எங்கே இருந்தேன், எப்படி இருந்தேனன்’னு மட்டும் நீ நினைக்கல இல்ல...!!?”

சொல்லிவிட்டு, ராம் Whisky’யை இரண்டு கிளாஸ்களில் கலந்து, ஒன்றை ஷரதாவிடம் கொடுத்தான்.



ராமை பார்த்துக்கொண்டே ஷாரதா, ஒரு sip குடிக்க, அவள் தொண்டை கொஞ்சம் எரிவதை முகம் காட்டிக்கொடுக்க, அதை ராம் கவனிக்க, ராமை பார்த்து சிரித்தாள்.

"பரவாயில்லை, நீ கூட இருக்கும்போது இதுவும் கூட ஒருவித சுவையா தான் இருக்கு", என்றபடி தரையில் மல்லாந்து கொண்டாள்.

ராம், “ஆனா, நீ என் கூட இல்லையே அம்மா...”, என்றான் சுருக்கென்று...

அந்த வார்த்தை ஷாரதாவை ஒரு கணம் இறுக்கியது. அவள் அறியாமலேயே இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாக இருந்த புடவை’யை சற்று தளர்த்தி, கீழே இழுத்துவிட்டபடி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள். ஷாரதாவின் மென்மையான வயிறும், அழகான தொப்புளும் அவன் பார்வையில் இயல்பாகத் தெரிந்தன; அதை மறைக்கவோ சரிசெய்யவோ அவள் விரும்பவில்லை.  அவன் விரும்பினால் அவன் அம்மாவை பார்க்கட்டும். இத்தனை நாளாகத் தவறவிட்ட அவன் அம்மாவின் அருகாமை…

ஷாரதா, சற்றே நிதானித்து,

“கல்லூரி எப்படி போகுது?”

“நல்லாத்தான்.”

“Friends?”

“அம்மா, interview எடுக்காத.”

“சரி, சரி. இன்று interview இல்லை.

ராம் அவளைப் பார்த்தான்.!

“ஹாஸ்டல்ல இருந்தா இந்நேரம் friends கூட இருப்பாங்க.”

ஷாரதா அவள் whisky  கிளாசை குடித்து கொண்டே, “இப்போ, நான் இருக்கேனே உன்கூட, உனக்கு கம்பெனி கொடுக்க!.”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை

ஷாரதா இன்று அவன் அருகில் இப்படித் தன்னிச்சையாக, கவர்ச்சியாக  படுத்திருப்பதே ராமை கொஞ்சம் தடுமாற வைத்தது!



ராம் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்து, மெதுவாகப் புகையை உள்ளிழுத்து வெளியேற்றினான்.


ஷாரதா ராமையே  பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். தன் மகன் இப்படி தன் முன்னால் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ஒரு பெரிய ஆணாக அமர்ந்து சிகரெட் பிடிப்பதும், அவன் விரல்களில் சிகரெட் இருந்த விதமும், புகையை இழுத்து வெளியேற்றிய விதமும், அவளுக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வை எழுப்பியது!

“எப்ப இவ்வளவு பெரியவனாயிட்டே?” என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

Whisky சாரதாவை கொஞ்சமாக மயக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

ஷாரதா பேச்சை தொடர நினைத்து, "எப்போதிலிருந்து இந்த சிகரெட் பழக்கம்?" என்று மெலிதான ஆர்வத்துடன் கேட்க...

ராம் ஆழமான குரலில், “எட்டாவது முடிச்சதும், நீ என்னை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பின நாள்’ள இருந்து..”

ஷாரதா’விற்கு சுருக்கென்று சற்றே வலித்தது!

ஷாரதா, “உனக்கு அந்த நாள் ஞாபகம் இருக்கா, ராம்?”

“எப்படி மறக்கும்?”

“நீ வீட்டிலேயே இருக்கணும்னு நினைச்சியா?”

“ஆமாம்.”

அவள் மெதுவாகத் தலைகுனிந்தாள்.
ராம் அவளை  பார்த்துக்கொண்டே, மீண்டும் சிகரெட்டை உதடுகளில் வைத்து இழுத்தான். 



ஷாரதா, “அப்போ கொஞ்சம் கச்சேரி, music tuitionன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியதா இருந்துச்சு ராம்! இசைதான் நமக்கிருந்த ஒரே வருமானம். அதை விட்டுட்டா... நம்மை பார்த்துக்க யாரும் இல்ல.”

“அதனால என்னை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பிட்ட.”

“அப்போ உனக்கு என்ன தேவைன்னு நான் புரிஞ்சுக்கல.”

“இப்போ புரியுதா?”

“கொஞ்சம்.” என்றாள் ஷாரதா.

பருவ வயதில் ராம் எதிர்பார்த்த, ஷாரதாவின் அருகாமையையும், அவள் உடல் ஸ்பரிசத்தையும், அவனுக்கு கொடுக்க முடியாதது, அவளுக்கு வலித்தது.

ஷாரதா தன் கிளாஸில் மீதமிருந்த விஸ்கியை ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தாள். தொண்டைக்குள் இறங்கிய சூடு இப்போது அவளுடைய உடலிலும் மெதுவாகப் பரவியிருந்தது; பேச்சிலும் ஒரு சிறிய மழலைப் பேச்சு வந்திருந்தது.

சூழலை சற்று இலகுவாக்க,

“ராம், கல்லூரில உனக்கு girl  friends  யாராவது.....?” என்று மெலிதாக இழுக்க....

“அம்மா...!”

அவன் குரலில் இருந்த எரிச்சலைக் கேட்டதும்,
“சரி. கேட்கல.” அவள் சிரித்தாள்.

[budbed]

சில நொடிகள் கழித்து, ஷாரதா தன் புடவையைப் பார்த்தாள்.
“இந்தப் புடவை ரொம்ப suffocating-ஆ இருக்கு.”

ராம் திடுக்கிட்டு,  அவளைப் பார்த்து,
“அப்போ?”

ஷாரதா கொஞ்சம் போதையுடன் “கழட்டி போட்டுடவா ராம்?”

அவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டான்.
“எதுக்கு இப்படி….,” என்று குழப்பத்துடன் தயங்க..

ஷாரதா சிறிய புன்னகையுடன்,
“நேத்து நீயே கழட்டச் சொன்னே.”
“இப்போ எனக்கே மூச்சு முட்டுது. வீட்டுக்குள்ளதானே இருக்கேன்.”

ராம் பதில் சொல்லும் முன்பே, ஷாரதா புடவையை அவிழ்த்து ஓரமாக போட்டாள் ….! ராமின் அருகாமையிலேயே பிளவுஸுடனும் பாவாடையுடனும் தரையில் மீண்டும் வசதியாகச் சாய்ந்தாள்.

“இப்போதான் சுகமா இருக்கு.”



புடவை விலகியதும், அவளுடைய நிறைந்த மார்பும் மதர்ப்பான இடுப்பும், கீழே விரிந்திருந்த வளைவுகளும், வெளுப்பான தொடைகளும்,  அந்த எளிய உடையில் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நாள் முழுவதும் அணிந்திருந்த மல்லிகைப்பூ இப்போது சற்றே கலைந்திருந்தாலும், அதன் மணத்தோடு கலந்த அவளுடைய இயல்பான உடல் வாசனையும் அருகிலிருந்த காற்றில் மெல்லத் தங்கியிருந்தது.

ராம் அவன் அம்மாவின் அந்த அழகை பார்த்து தடுமாற,  ஷாரதா அவன் பார்வையை கவனித்தபடி சிரித்தாள்.
“என்ன?”

“ஒண்ணுமில்லை.”

நேற்றிரவு அவன் தன் அம்மாவின் மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்த ஒன்றை, இன்று அவளே தயக்கமின்றி முன்வந்து செய்ய, அந்த எதிர்பாராத மாற்றம் ராமை ஒரு கணம் நிலைகுலையச் செய்தது.
 
இருவருடைய கிளாஸ்களும் காலியாகியிருந்ததை ஷாரதா கவனித்தாள். எதுவும் கேட்காமல், அருகிலிருந்த பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு முதலில் ராமின் கிளாஸை நிரப்பினாள்; அடுத்ததாக தன்னுடைய கிளாஸிலும் ஊற்றிக்கொண்டாள்.

“இன்னும் கொஞ்சம்...! என்று ராமை பார்த்து கண்சிமிட்டினாள்.! இன்று நான் உன்கூடவே இருக்கணும்னு தோணுது,” என்று சொல்லி, தன் கிளாஸிலிருந்து ஒரு மிடறு குடித்தாள்.

விஸ்கியின் சூடு உடலுக்குள் இறங்கியது.



ஷாரதாவின் மதமதர்பு ராமின் கண்களை ஈர்க்க,  பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்ள வேண்டுமா, இல்லையா என்ற தயக்கத்துடன் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.

ஷாரதா சற்றே போதையுடன் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

“என்ன பார்க்குற...? ஏன் அப்படி பார்க்குற...?” என்று வார்த்தைகளைச் சற்றே இழுத்தாள். “நேத்து... நேத்து நீ என்னை எப்படி எல்லாம் பார்த்தேன்னு மறந்துட்டியா...? இப்போ... நான் இப்படித்தான் இருப்பேன்...”

அவள் ஒரு கணம் சிரித்துவிட்டு, தலையைச் சற்றே சாய்த்தாள்.

“என் பையன் முன்னாடிதானே... எதுக்கு நான் தயங்கணும்?”

ராம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

“நீ... நீ எவ்வளவு கோபமா இருந்தாலும் சரி... என்கிட்டே எப்படி நடந்துக்கிட்டாலும் சரி... நீ எனக்கு பிடிச்ச பையன் தான்...”

ஷாரதா தரையில் படுத்திருந்தபடியே, ராமின் கால்களை மெதுவாகத் தன்னருகில் இழுத்துக்கொண்டு, அவற்றைத் தன் மார்பின் மீது வைத்துக் கொண்டாள். அவள் மார்பின் வெப்பம் ராமின் பாதத்தில் படர.., ஷாரதாவின் விரல்கள் அவன் பாதத்தை மெதுவாக வருடின.

“எப்பவும் நான் உனக்கு favourite தான்... “எப்பவும்... சரியா? .”



அவள் சற்றே மழலை கலந்த சிரிப்புடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

ஒரு நொடி எதையோ நினைத்ததுபோல் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“சின்னப்பையனா இருந்தப்போ... இந்தக் கால்களை எப்பவும் என் பாச்சி’ல தான் வெச்சிருப்ப.........” என்று போதையிலும் முகம் மலர்ந்தாள்.

ராம் சற்றுத் தயங்கினான். அவள் அதை கவனித்தபடி, “நேத்து உனக்குப் பிடிச்சதுதானே...ராம்!, “இப்போ ஏன் தயக்கம்!?” என்று கிண்டலடித்தாள்.

[budbed]

ராம் சற்றுத் தயங்கினான். அவள் அதை கவனித்தபடி, “நேத்து உனக்குப் பிடிச்சதுதானே...ராம்!, “இப்போ ஏன் தயக்கம்!?” என்று கிண்டலடித்தாள்.

ராம் தன் தயக்கத்தை வெளிக்காட்டாமல், சற்றே விலகி, சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தான்.
அவன் சிகரெட்டை உதட்டில் வைத்ததும், ஷாரதா அவனிடம் இருந்து லைட்டரை வாங்கிக்கொண்டாள்.
“கொடு.”
ஷாரதா தானே லைட்டரை ஏற்றி, அவன் சிகரெட்டின் முனையைத் தீண்டச் செய்தாள்..

ராம் சிகரெட்டின் முனையை உதடுகளால் வட்டமாகச் சுற்றிப் பற்றிக்கொண்டு, ஒரு நீண்ட இழுப்பை எடுத்தான்; ஷாரதாவின் கண்கள் அவனை ரசித்தன.
ராம் ஒரு நீண்ட இழுப்பை எடுத்தான். சிவந்து எரிந்த முனை அந்த இழுப்பில் இன்னும் தீவிரமாகக் கனன்றது. அதை ரசித்துப் பார்த்த ஷாரதாவின் நெஞ்சுக்குள், ஏதோ ஒரு இனிய உணர்வு பால் வார்த்ததுபோல் பரவியது.
 
ஷாரதா திடீரென்று அவள் பிளவுஸ் மார்பைச் சுற்றி இறுக்கமாக இருப்பதை போல் உணர்ந்தாள். ஷாரதா தன் பிளவுஸின் கழுத்துப் பகுதியை விரல்களால் சற்றே இழுத்துப் பார்த்தாள்;  ராமின் முன்பே அவிழ்த்துவிடலாமா என்ற எண்ணம் தோன்றி, அவள் மெல்லச் சிரித்தாள். ராமை பார்த்துக்கொண்டே மெல்ல பிளவுசை கழற்றிவிட்டு, வெறும் ப்ராவுடன் தரையில் மல்லாந்து படுக்க.., ராம் கொஞ்சம் பதற, 
“ராம், எனக்கு உன் சிகரெட் வேணும்”

ராம் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். அவள் சொன்னதை நம்ப முடியாததுபோல் இருந்தாலும், கையில் இருந்த சிகரெட்டை அவளிடம் நீட்ட, ஷாரதா அதை வாங்கி உதட்டில் வைத்தாள். ராமின் எச்சில் ஈரத்தை சாரதா வெப்பத்துடன் உணர, நீண்ட நாளுக்கு பிறகு அவளுக்குள் ஒரு ஈரம் பரவியது! 

ஷாரதா  சிகரெட்டை  ஒரு சிறிய இழுப்பை எடுத்தாள்; புகை தொண்டைக்குள் இறங்கியதும், ஒரு கணம் அந்த புகையை சுவைத்து தன் உதடுகளால் ஒரு திருப்தியுடன் வெளியேற்றிவிட்டு, மீண்டும் அவனிடம் கொடுக்க, 

ராம் அவள் எச்சில் சிகரெட்டை  மீண்டும் தன் உதடுகளில் வைத்து உறிஞ்ச…,

ஷாரதா’வின் மனதில், தன் மார்பில் பால் குடித்த அந்தச் ராம், மீண்டும் ஒருமுறை வேண்டும் என்ற ஏக்கம் எழ,

ஷாரதா,  அதிகமான போதையில்,  “இத்தனை வருஷமா நானும் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணினேன் ராம்”... என்று அவளையும் அறியாமல் பேசி, ஷாரதா தானாகவே கையை முதுகுக்குப் பின்னால் கொண்டு சென்று, ப்ராவின் கொக்கியை மெதுவாகக் கழற்றினாள்.  தன் நீல ப்ராவை மெல்ல கழட்டி விட்டு, “கிட்ட வா ராம், வந்து திரும்பவும் உன் அம்மாகிட்ட பால் குடி... ராம்…”

ஷாரதாவின் பளிங்கு போன்ற மார்புகளும், அதன் வெளிர் பிரவுன் நிற மார்பு காம்புகளும் ராமை அசரவைக்க..,  ஷாரதாவின் அழகை அப்படி பார்த்த ராம், ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்துப் போனான். 

ஆனால், அருகில் கிடந்த முந்தானையை எடுத்துத் ஷாரதாவின் மீது மெதுவாகப் போர்த்தினான். ஏற்கனவே போதையில் மயங்கிக்கொண்டிருந்த ஷாரதா, மெல்ல ஆழ்ந்த தூக்கத்துக்குள் மூழ்கினாள்.



ஷாரதாவின் சீரான மூச்சும், சிதறிக்கிடந்த மல்லி பூக்களும்,  காலியாக இருந்த விஸ்கி க்ளாஸ்களும், அவள் கழட்டி போட்டிருந்த பிளவுஸும் ப்ராவும், அந்த இரவின் குழப்பத்திற்கு சாட்சியாக இருந்தன!

அத்தியாயம் -3  நிறைவு.!

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[Fucko]

Nice story

[jspj151]

நிஜமா நடந்த மாதிரி இருக்கு
அந்த carnatic பேமிலி யாரா இருக்கும்?

[budbed]

நிஜமா நடந்த மாதிரி இருக்கு
அந்த carnatic பேமிலி யாரா இருக்கும்?

நன்றி. இது கற்பனை கதை தான் நண்பா! ஆனால், carnatic singers மீது craze இருப்பவர்களுக்கு விருந்து தான். 

நான் எதிர் பார்த்த அளவுக்கு ரசனையான ரசிகர்கள் கிடைக்க வில்லை என்பதால், மேலும் சிரத்தையெடுத்து தொடரவில்லை!

[funtimereading]

Slow burning erotic writings க்கு அவ்வளவு சீக்கிரம் ரசிகர்கள் அமைய மாட்டாங்க அதுவும் நீங்க preferred subject ஆன அம்மா மகன் கதையை வித்தியாசமான களத்தில் எழுத ஆரம்பிச்சுருக்கீங்க மனம் தளராமல் தொடருங்கள், பார்வைகளும் அதிகரிக்கும் வாசகர்களும் அதிகரிப்பார்கள் பின்னர் நிச்சயமாக ஆதரவு விமர்சனங்கள் வர ஆரம்பிக்கும், நன்றி