[budbed]

'இந்த கதையில் புண்டையோ, சுன்னியோ, ஆரம்பத்தில் கிடையாது...! நாவல் வகையில், Sadistic and  Sensual  நாவல் ரசிக்க விருப்புபவர்கள் enjoy செய்யலாம்'.  கருத்துகளை தவறாமல் பதிவிடுங்கள். நன்றி. ! 

ஷாரதா, சென்னையின் முன்னணி கர்நாடக இசை பாடகிகளில் ஒருவள்.   ராம், சாரதாவை சற்றே துன்புறுத்தி ரசிக்கும் அவளின் மகன்.   
அரங்கம் நிறைந்த கச்சேரி முடிகிறது.. ! இனி கதைக்குள் செல்வோம்..!


சென்னை, Music Academy Prime Hall. 


 
கலை மண்டபத்தின் உள்ளே, கச்சேரி முடிந்து மேக்கப் அறையில், ஷாரதா (38 வயது), பேரழகுடன் திகழ்ந்தாள். அவளின் கார்மேகக் கூந்தல், மல்லிகைப்பூச் சரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒரு கொண்டையாகப் பின்னியிருந்தது. கை இல்லாத பட்டு ரவிக்கை அவளின் உடல்வாகைப் பற்றிக்கொண்டிருக்க, பட்டுப் புடவை நேர்த்தியாக உடுத்தப்பட்டிருந்தது. அவள் கண்ணாடி முன் அமர்ந்திருந்தாள்; நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன. மெல்ல ஒரு டிஷ்யூவால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அவளின் பெரிய, உணர்வுபூர்வமான கண்கள், ஒருவித அமைதியான திருப்தியைப் பிரதிபலித்தன.
 
மெல்லக் கதவு தட்டப்பட்டது.
 
ஷாரதா தன் புடவையின் முந்தானையை சரிசெய்தாள்.
 
ராம் (20 வயது), ஒல்லியான, கட்டுமஸ்தான உடல்வாகுடன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனின் பார்வையில் ஒருவிதமான unsettling தீவிரத்தன்மை குடி கொண்டிருந்தது. கசங்காத லினன் சட்டை அணிந்திருந்தான். கதவோரம் சாய்ந்து நின்றான், அவனின் உதடுகளில் ஒரு லேசான, கிட்டத்தட்ட உணர முடியாத புன்னகை.
 
"இன்னொரு வெற்றி, அம்மா. எல்லோரும் உன் கைக்குள் அடங்கிவிட்டார்கள்," ராம் குத்தல் தொனியுடன் சொன்னான்.
 
ஷாரதா ஒரு சிறிய, களைப்பான புன்னகையை உதிர்த்தாள். "நல்ல கூட்டம். ரசிக்கத் தெரிந்தவர்கள்."
 
"ரசித்தார்கள், ஆமாம். குறிப்பாக முதல் வரிசையில் இருந்த அந்தப் பெரிய மனிதர்கள். அவர்களின் கண்கள், உன் மீதே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன," ராம் தன் பார்வையை அவள் மீது ஓட்டி, அவளின் இடுப்பின் வளைவிலும், இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அலைபாயும் மார்பகங்களின் உயரத்திலும் சற்று நேரம் நிலைக்கவிட்டான். ஷாரதா சற்று அசைந்தாள், ஒரு நுட்பமான சங்கடம் அவளைப் பற்றிக்கொண்டது. அவள் அவனின் கருத்தை, தன் கையின் மெல்லிய அசைவால் புறந்தள்ளினாள். "அவர்கள் இசையைப் பாராட்டுகிறார்கள், ராம். அவ்வளவுதான்."
 
"ஓ, நிச்சயம். இசை. அப்புறம்... அந்த ‘பிரசண்டேஷன்’," ராம் மெல்லச் சிரித்தான்.
 
மேக்கப் அறைக்கு வெளியே குரல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன.  "மேடம், முக்கியப் பிரமுகர்கள் Meet and Greet சந்திப்புக்கு வந்துவிட்டார்கள்," மேனேஜரின் குரல் கேட்டது.
 
ஷாரதா எழுந்தாள், சோர்வு இருந்தாலும் அவளின் தோரணை கம்பீரமாக இருந்தது. 
 
லவுஞ்ச், ஒரு மெல்லிய சலசலப்புடனும், கோப்பைகள் மோதும் ஒலியுடனும் இருந்தது. ஷாரதா, ஒரு அழகிய கலங்கரை விளக்கம் போல், அந்த அறையில் அசைந்தாள். ஒவ்வொரு தொழிலதிபரும் அவளை அணுகி, பாராட்டுக்களை அள்ளி வீசினர். சிலர் அவளின் கையைப் பற்றினர், அவர்களின் பிடி சற்று நீளமாகவே இருந்தது.
 
"மேடம், உங்கள் குரல்... அது ஒரு தெய்வீக அமிர்தம். சென்னைக்குக் கிடைத்த ஒரு வரம்," மிஸ்டர் சென்னை (50 வயது, சற்று உடல் பருத்தவர், விரலில் ஒரு வைரம் மின்னியது) ஷாரதாவின் கையைப் பற்றினான், அவனின் பெருவிரல் அவளின் உள்ளங்கையின் பின்பகுதியை வருடியது. ஷாரதா மெதுவாகக் கையை விலக்கினாள், அவளின் புன்னகை மாறவில்லை. "நன்றி, Sir. நீங்கள் ரசித்ததில் மகிழ்ச்சி."
 
"ரசித்ததா? மேடம், நான் மெய்மறந்து போனேன். என் ஆண்டுத் தொண்டு நிறுவன விழாவில் நீங்கள் நிச்சயம் பாட வேண்டும். ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்ச்சி. நீங்கள் கேட்கும் தொகையைத் தருகிறேன்," மிஸ்டர் சென்னை வற்புறுத்தினான்.
 
ஷாரதாவின் புன்னகை மென்மையாயிற்று, அவளின் கண்களில் ஒரு பழகிய ராஜதந்திரம். "உங்கள் அன்புக்கும் பெருந்தன்மைக்கும் thanks sir. என் மேனேஜர் உங்களைத் தொடர்புகொள்வார். தற்சமயம் என் கால அட்டவணை மிகவும் நிரம்பி இருக்கிறது."
 
மற்றொரு தொழிலதிபர், மிஸ்டர் ஸ்ரீநிவாசன் (60 வயது, கூர்மையான பார்வை), முன்னே வந்தான். அவனின் பார்வை ஷாரதாவின் இடுப்பின் மீது நிலைத்தது, அங்கே புடவை சற்று விலகி, அவளின் தொப்புளின் ஒரு சிறு பகுதி தெரிந்தது. "என்ன ஒரு கலைத்திறன். என்ன ஒரு அழகு. என் மனைவி, அவள் உங்கள் பெரிய ரசிகை. நீங்கள் எங்களுடன் இரவு உணவு அருந்த வந்தால், அவள் மிகவும் மகிழ்வாள். ஒரு சிறிய, நெருங்கிய சந்திப்பு," அவனின் கண்கள் அவளின் கண்களைச் சந்தித்தன, ஒரு மெல்லிய அழைப்பு அவனின் பார்வையில் மறைந்திருந்தது.
 
"நீங்கள் மிகவும் பெருந்தன்மை கொண்டவர். உங்கள் எண்ணத்திற்கு நன்றி," ஷாரதா பதிலளித்தாள்.
 
ராம் சற்று தூரத்தில், ஒரு அமைதியான பார்வையாளனாக நின்றான். அவனின் கண்கள் எதையும் தவறவிடவில்லை. அவன் தொழிலதிபர்களைப் பார்த்தான், பிறகு தன் தாயைப் பார்த்தான், ஒரு விசித்திரமான திருப்தி அவனின் முகத்தில் குடிகொண்டது. அவன் ஷாரதாவின் கண்களைச் சந்தித்தான், ஒரு விளக்க முடியாத உணர்வு அவர்களுக்குள் ஒரு கணம் கடந்தது.

[budbed]

பளபளப்பான கார் அமைதியான சென்னை சாலைகளில் மிதந்து சென்றது. வழக்கமாக சத்தம் நிறைந்த நகரம்கூட மூச்சுவிடாமல் காத்திருந்தது. ஷாரதா ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்தாள், தெருவிளக்குகள் அவள் முகத்தில் நிழலாடின. ராம் ஒரு கை ஸ்டீயரிங்கில் வைத்துக்கொண்டு ஓட்டினான், மறு கை தொடை மீது தாளம் தட்டியது.


"அவங்களால உன் மேலருந்து கண்ண எடுக்கவே முடியல, இல்லையா?" ராம் ஆரம்பித்தான்.

ஷாரதா சோர்வுடன் பெருமூச்சு விட்டாள். "அவங்க மரியாதையாகத்தான் நடந்துகிட்டாங்க, ராம். ஒருவிதப் பாராட்டுதலோடு."

"மரியாதையாகவா? மிஸ்டர் சென்னை உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கவே கேட்டிருப்பான் போல. மிஸ்டர் மாதவன் உன்னை ஒரு கரண்டியால அள்ளிச் சாப்பிட்டுடுவான் போலப் பார்த்தான்," ராம் குத்தலாகப் பேசினான்.

ஷாரதா ஜன்னலிலிருந்து திரும்பி, உறுதியான குரலில் சொன்னாள். "போதும் ராம். அவங்க என் இசையை ரசிச்சாங்க. வேற ஒண்ணுமில்லை."

"ஓ, நிச்சயம். இசை மட்டும்தான். அப்புறம், உன் புடவையின் முந்தானை அவ்வப்போது நழுவியதும். நீ குனிஞ்சு பேசும்போது, உன் தலையில இருந்த மல்லிகைப்பூவின் வாசனை," அவனின் வார்த்தைகள் மென்மையாக இருந்தன, ஆனால் அவை கூர்மையான விளிம்பைக் கொண்டிருந்தன. ஷாரதா தன் இருக்கையில் சுருங்கி அமர்ந்தாள்.

"அநாகரீகமாப் பேசாதே," ஷாரதா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

"அநாகரீகமாகவா? நான் உண்மையைத்தானே சொல்றேன். அவங்க நான் பார்த்ததைத்தான் பார்த்தாங்க," அவனின் கண்கள் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தன, ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் அவனின் பார்வையில். ஷாரதா தன் புடவையின் முந்தானையை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது, ஏர் கண்டிஷனரின் மெல்லிய இரைச்சல் தவிர. ஷாரதா ஹாலுக்குள் நடந்தாள், செருப்பைக் காலால் தட்டி கழற்றினாள். அன்றைய நாளின் பாரமும், ராமனின் வார்த்தைகளும் அவளை அழுத்தின.

ராம் பின் தொடர்ந்தான், அவனின் இருப்பு ஒரு கனத்த நிழல் போல்.

"களைப்பாக இருக்கா?" ராம் கேட்டான்.

"ரொம்ப. நான் படுக்கப் போறேன்…" அவள் தன் படுக்கையறையை நோக்கி சைகை செய்தாள்.

"இன்னும் இல்லை," ராம் தடுத்தான்.

ஷாரதா நின்று, அவனை எதிர்கொண்டாள். அவளின் புருவங்கள் சுருண்டன. "என்ன ராம்?"

"அந்தப் புடவை. அது ரொம்ப அதிகம்," ராம் சொன்னான்.

ஷாரதா குழப்பத்துடன் கண் சிமிட்டினாள். "அதிகமா? நீ என்ன பேசுற?"

"அத்தனை அடுக்குகளும். அத்தனை பட்டும். எல்லாத்தையும் மறைக்குது," அவன் ஒரு படி நெருங்கி வந்தான். அவனின் கை, ஆச்சரியப்படும் விதமாக மென்மையாக, நீண்டு வந்து, அவளின் முந்தானையின் விளிம்பைத் தொட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், உடல் முழுவதும் நடுக்கம் பரவியது.



"ராம், என்ன பண்ற?"

"உன்னை... ஓய்வெடுக்க உதவுறேன்," அவனின் விரல்கள், ஆச்சரியப்படும் விதமாக வலுவாக, அவளின் இடுப்பில் இருந்த புடவையின் முடிச்சைக் கண்டுபிடித்தன. அவன் அதை மெதுவாக அவிழ்த்தான். பட்டு, கனமாகவும் குளுமையாகவும், அவிழத் தொடங்கியது. ஷாரதா உறைந்து போனாள், மூச்சு தொண்டையில் சிக்கியது.

"வேண்டாம். நிறுத்து," அவளின் குரல் ஒரு மெல்லிய கிசுகிசுப்பானது, கெஞ்சல் கலந்தது. ராம் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவன் புடவையை இழுத்து அகற்றினான், அந்த செழிப்பான துணி அவளின் காலடியில், உதிர்த்த தோல் போல் குவிந்தது. அவள், கை இல்லாத ரவிக்கையிலும், தொடையைத் தழுவிய பட்டுப் பாவாடையிலும், வெளிப்படையாக நின்றாள். அவளின் கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூ, திடீரெனப் பொருந்தாததாகத் தோன்றியது, அவளின் பாதிப்புக்கு ஒரு பலவீனமான அலங்காரம்.

ஷாரதாவின் கண்களில் சூடாகவும் எரிச்சலாகவும் கண்ணீர் திரண்டது. அவள் தன் கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டாள், தன்னை மறைக்க ஒரு பயனற்ற முயற்சி.

"அதோ. இப்ப நல்லா இருக்கு," ராம் மெல்லச் சிரித்தான்.

அவன் அவளை மெதுவாகச் சுற்றினான், அவனின் கண்கள் அவளின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் விழுங்கின. அவனின் பார்வை, மெல்லிய பாவாடைக்குள் இருந்த இடுப்பின் வளைவிலும், இறுக்கமான ரவிக்கைக்குள் அலைபாயும் மார்பகங்களின் உயரத்திலும், அவளின் தொப்புளின் மெல்லிய பள்ளத்திலும் நிலைத்தது. "பார்த்தியா? இனி மறைக்க ஒண்ணுமில்லை. அந்தப் பசியுள்ள கண்களுக்கு இனி ஊகிக்க ஒண்ணுமில்லை."

ஷாரதா தலையை அசைத்தாள், ஒரு தனி கண்ணீர் அவளின் கன்னத்தில் வழிந்தது. "நீ... நீ இப்படிச் செய்ய முடியாது. இது தப்பு."

"தப்பா? அம்மா, அவங்க உன்னைப் பார்த்து கிட்டத்தட்ட எச்சில் ஊறினாங்க. மிஸ்டர் சென்னை, மிஸ்டர் மாதவன்... அவங்க உன் சங்கீதத்துல ஆர்வம் காட்டலை," ராம் குரல் உயர்த்திப் பேசினான்.

அவன் அவளுக்கு நேராக வந்து நின்றான், அவனின் கண்கள் அவளின் கண்களைத் துளைத்தன. "அவங்க புடவைக்குள்ள என்ன இருந்ததுங்கறதுலதான் ஆர்வம் காட்டினாங்க. பட்டுக்கு அடியில என்ன இருக்குங்கறதுல."

ஷாரதா முகம் சிவந்தாள், ஒரு ஆழ்ந்த சிவப்பு அவளின் மார்பிலும் கழுத்திலும் பரவியது. அவமானமும் வெட்கமும் அவளைச் சுட்டெரித்தன. "அவங்க என் கச்சேரியில ஆர்வம் காட்டினாங்க. என் கலையில."

"உன் கச்சேரியா? உன் கலையா?" அவன் ஒரு கசப்பான, நகைச்சுவையற்ற சிரிப்புடன் அவளின் மார்பகங்களுக்கு, பிறகு அவளின் தொப்புளுக்கு, பிறகு மீண்டும் அவளின் முகத்திற்குப் பார்த்தான். "அவங்களுக்கு உன் பாட்டு பிடிக்கும், ஆமாம். ஆனால் அவங்களுக்கு *இது*தான் ரொம்ப பிடிக்கும். இந்த... பரிபூரணம். உன் வளைவுகள், உன் ரவிக்கை இறுக்கமா இருக்கும் விதம்... உன் தொப்புளின் இனிமையான பள்ளம்."

அவனின் விரல், குளிர்ந்தும் துல்லியமாகவும், அவளின் மார்பில் ஒரு கற்பனை கோட்டை வரைந்தது, அவளின் ரவிக்கையின் துணிக்கு சற்று மேலே நின்றுவிட்டது. ஷாரதா நடுங்கினாள், அவளின் உடல் பயத்தாலும் அவமானத்தாலும் இறுகிப்போனது.

"ராம், தயவுசெய்து. அப்படிப் பேசாதே. நீ என் மகன்,"

"நீ என் அம்மா. என் அழகான, கவர்ச்சியான அம்மா," ராம் குளிர்ச்சியான புன்னகையுடன் சொன்னான்.

 
அவன் பின்வாங்கினான், ஒரு கொடூரமான புன்னகை அவனின் உதடுகளில் விளையாடியது, அவளின் முகத்தில் பதிந்திருந்த சுத்தமான வேதனையை ரசித்தான். அவளின் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களையும், அவளின் மார்பின் விரைவான அசைவையும், அவளின் உடல் அவனின் பார்வைக்கு அடியில் சுருங்குவதையும் அவன் கவனித்தான். "நான் விரும்புவதைத்தான் அவர்களும் விரும்புகிறார்கள். உன்னை இப்படிப் பார்க்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மறைக்கப்படாமல். அவர்களுக்காக. எனக்காக."

[budbed]

வீட்டின் அந்தப் பெரிய சோபாவில் ராம் சாவகாசமாக அமர்ந்திருக்கிறான். அவனின் கண்கள், அறையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருக்கும் ஷாரதாவை ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தின் பார்வையில் அளவெடுக்கின்றன. ஷாரதா, வெறும் ரவிக்கையும் பாவாடையுமாக, அவமானத்தால் உடல் நடுங்க, அங்கேயே உறைந்து நிற்கிறாள்.

 
ராம்
(அலட்சியமான குரலில்)
விஸ்கி பாட்டில் அங்க இருக்கு. எடுத்துட்டு வந்து, மிக்ஸ் பண்ணிக் கொடு. எனக்குத் தாகமா இருக்கு.
 
ஷாரதா ஒரு நிமிடம் தயங்குகிறாள். அவள் கண்கள் கலங்குகின்றன. ஆனால், அவளின் விருப்பமின்மை அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்திருக்கிறாள். அவள் மெதுவாக நடந்து சென்று, அந்தப் பாட்டிலையும் தண்ணீரையும் எடுத்து வருகிறாள்.
 
அவள் நடக்கும்போது, மெல்லிய பாவாடை அவளின் கால்களின் வளைவுகளை, இடுப்பின் எடுப்பான அமைப்பை, வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது. அந்த வெளிப்படைத்தன்மை அவளைக் கூனிக்குறுகச் செய்கிறது. அவள் தள்ளாடித் தள்ளாடி டீப்பாய்க்கு அருகே வந்து, அவனுக்கு முன்னே தரையில் அமர்கிறாள்.
 
ராம் அவளைப் பார்க்கிறான். அவளின் ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிக்கிறான்.
 
ராம்
(சிரித்துக்கொண்டே)
இன்னும் கொஞ்சம் மிக்ஸ் பண்ணு. தாராளமா ஊத்து.
 
ஷாரதா தன் நடுங்கும் கைகளால் விஸ்கியை ஊற்றுகிறாள். சோடா கலக்கிறாள். அவள் ஒரு வேசி போல் உணர்கிறாள். அந்தத் தோற்றம், அந்தச் சூழல், அவளின் மகனின் இந்த இழிவான பார்வை... எல்லாம் அவளைச் சிதைக்கின்றன.
 
ராம்
(அவளைத் தொட்டு, இன்னும் ஒரு கிளாஸை நீட்டி)
உனக்கும் கொஞ்சம் ஊத்திக்கோ. என் கூடச் சேர்ந்து குடி.
 
ஷாரதா அதிர்ந்து போகிறாள்.
 
ஷாரதா
(குரல் நடுங்க)
வேண்டாம்... எனக்கு வேண்டாம். ப்ளீஸ் ராம்.
 
ராம்
(கண்டிப்பான குரலில்)
சொன்னதைக் கேளு. இங்க உட்கார்ந்து என் கூட ட்ரிங்க் பண்ணு. இன்னைக்கு நீ எனக்குக் கம்பெனி கொடுக்கணும்.
 
ஷாரதா விஸ்கி கிளாஸை ஏந்துகிறாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீர் வழிந்தோடுகிறது. ஒரு தாயாகத் தான் அனுபவிக்கும் அந்தத் தாங்க முடியாத அவமானத்தின் உச்சகட்டம் இது. அவள் கிளாஸை உயர்த்தி, கையில் ஏந்தியபடி, துக்கத்தில் விம்முகிறாள்.
 
ஷாரதா
(அழுதுகொண்டே கத்துகிறாள்)
ராம், நான் உன் அம்மா! உனக்கு வேசி இல்லை! ஏன் இப்படி பண்ற? உன்னைப் பெத்தவளையே இப்படி அவமானப்படுத்த உனக்கு எப்படித்தான் மனசு வருதோ?
 
அவள் அழுவதை, அந்த அவமானத்தின் பாரத்தைச் சுமப்பதைக் கண்டு ராம் ரசிக்கிறான். அவன் கிளாஸை உதட்டோடு வைத்து ஒரு சிப் குடிக்கிறான். அவனின் பார்வை, அவளை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருக்கிறது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளின் முகவாயைத் தன் விரலால் தூக்குகிறான்.
 
ராம்
(ஒருவிதமான குரூரமான ஆசையுடன்)
அழுவாதே... இந்த அழுகை கூட உன் அழகுக்கு இன்னும் மெருகூட்டுது.
 
அவன் அவளின் காது அருகே குனிந்து மெல்லச் சொல்கிறான்.
 
ராம்
இப்போதாண்டி அம்மா, நீ ரொம்ப அழகா இருக்க..! இப்போதான் உன்னைப் பார்க்கக் கண்ணு கொள்ளாம இருக்கு.
 
ஷாரதா அந்தச் சொற்களைக் கேட்டுத் திகைத்து, வலியால் சுருண்டு போகிறாள். அவன் அவளைச் சிதைப்பதை, ஒரு பொருளாகப் பார்ப்பதை, அவள் எதிர்க்கத் திராணியின்றி மௌனமாக அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். அறையில் விஸ்கியின் வாசனையும், அவமானத்தின் பாரமும் கனத்து நின்றன.

[budbed]

கருத்துக்களுக்கு நன்றி. !

கதையின் jonour எல்லோருக்கும் பிடிக்காது என்று எனக்கே தெரியும். அனால் பதிவிட்டு இரண்டு மாதங்களாக யாருமே எந்த கருத்தையும் பதிவிடவில்லை! ஒருவேளை யாருக்குமே பிடிக்கவில்லையோ, என்று தான் தொடர்ந்து கதையை எழுதவில்லை.

ரசிகர்கள் ஒருவர் இருவர் விரும்பினாலும் கண்டிப்பாக தொடர்கிறேன்.

[budbed]

வித்தியாசமான கேரக்டர்கள் அறிமுகம் ! மனதில் "அபூர்வ ராகங்கள் "ஸ்ரீ வித்தியாவும், கமலும் வந்து போகிறார்கள் ! பிரபலமான தாய் செலிபிரிட்டிகளின் பிள்ளைகளுக்கு அம்மாவின் அழகு  மிகுந்த மன அழுத்தம் கொடுக்கும் விசயம்! அதிலும் பிறர் அந்த  அழகை நுகர எத்தனிக்கும் போது மகன்/ மகள் களுக்கு கொப்பளிக்கும் பொஸசிவ்னெஸ் பெரியது ! அதை இந்தகதையின் ஆரம்பத்தில் காண்கிறேன் ! அருமையான சித்தரிப்பு !

இந்த கதைக்கு நான் எதிர்பார்த்தது இதை போன்ற ரசனை'யை தான்! இந்த கதையை படிக்கும் போது கண்டிப்பாக நமக்கு தெரிந்த கர்நாடக பாடகிகள் நம் மனதில் வருவார்கள்.!  அவர் அவர் ரசனைக்கு ஏற்ப அந்த பாடகி தெரிவாள்! என் மனத்திலும் நம் எல்லோருக்கும் பிடித்த ஒரு பாடகி  இருக்கிறார்..!! 

உங்கள் கருத்து பதிவிற்கு நன்றி.

[budbed]

அழகான கதை ! அருமையான கருத்துக்கள் ! காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன ! நான் மியூசிக் அகடமி போனது உண்டு ! முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் பெரிய வி ஐ பி கள் சிலர் "ஆட்டத்தை பார்த்திடாமல் ஆளை ஆளை பார்ப்பார்கள் ! " இது போன்ற காட்சிகளை பார்த்திருக்கிறேன். அந்த வி ஐ பி களுக்கு பரத நாட்டியமோ கர்நாடக இசையோ ரசிக்க தெரியாது. ஆனால் பிரமாதமாக கை தட்டி ரசிப்பது போல் நடிப்பார்கள் !  உச்சி குளிர பாராட்டுவார்கள் !

அவர்கள் தான் இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு நிறைய லட்சக் கணக்கில் பொருளுதவி செய்கிறார்கள். அது ஒரு வியாபார நோக்கம். இவர்கள் சென்னையில் உள்ள பிரபல பெரிய நகை கடை மற்றும் ஜவுளிக் கடை உரிமையாளர்கள். இங்கே வரும் ரசிகர்கள், பார்வையாளர்கள் எல்லாம் ஹை கிளாஸ் பெண்கள். இந்த ஹை கிளாஸ் பெண்கள், அந்த பாடகி அணிந்திருக்கும் நகை மற்றும் விலை உயர்ந்த புடவை அலங்காரத்தை பார்க்க வருகிறார்கள். இந்த நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் நேராக அந்த கடைகளுக்கு போய் அதே மாதிரி நகை மற்றும் பட்டு புடவைகளை வாங்குவார்கள். அந்த கடைக் காரர்களுக்கு நல்ல லாபம் கிடைக்கும். இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அவர்கள் செலவழித்த தொகையை விட பன் மடங்கு சம்பாதித்து விடுவார்கள்.  

இங்கே கலை, மற்றும் திறமைக்கு மதிப்பில்லை என்றும், குறிப்பிட்ட சிலருக்கு மட்டுமே வாய்ப்பு கிடைக்கிறது என்றும் அவ்வப்போது குற்றச் சாட்டுகள் வரும். இது செய்தி தாள்களில் சுவாரஸ்யமான செய்தியாக வரும்.  

அதே சமயம் மகனே தன் தாயை இந்த மாதிரி, சேலையை அவிழ்த்து விட்டு அவள் அழகை ரசிப்பது இது தான் முதல் தடவை ! இந்த கதையின் மூலம் இந்த காட்சிகள் கண் முன்னே வந்து நிற்கின்றன !

தொடர்ந்து கதையை எழுதுங்க ! சீக்கிரமே அடுத்த பாகத்தை போடுங்க !

கர்நாடக சங்கீத கச்சேரிகள் பற்றிய உங்கள் கருத்து பகிர்வு யதார்த்தம்! இந்த கதையை நீங்கள் ரசித்து பதிவிட்டது மகிழ்ச்சி..

[budbed]

தொடர்கிறது.. !

ஷாரதா கையில் விஸ்கி கிளாஸுடன், வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் சோபா அருகில் தரையில் உட்கார்ந்திருக்க, அவள் மகன் ராம் சோபாவில் கால் மேல் கால் போட்டு ஷாரதாவை குரூரமாக ரசித்துக்கொண்டே விஸ்கியை சீப்பிக்க்கொண்டிருந்தான்.  தன்னை வெறும் ரவிக்கை பாவாடையுடன் மகன் தன்னை காலடியில்உட்காரவைத்து ரசிப்பதை ஷாரதா மனதில் வலியுடன் தாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

ராம் (அதிகாரத்துடன்)
"ம்ம்ம்... விஸ்கியை டேஸ்ட் பண்ணு அம்மா.."
வேறு வழியில்லாமல், ஷாரதா தன் கையில் இருந்த விஸ்கி கிளாஸை உதட்டோடு வைத்தாள். ஒரு மிடிரு குடிக்க , கசப்பும், எரிச்சலும் அவளது தொண்டையைச் சுட்டது. அவளது குரல் வளம், இவ்வளவு கால உழைப்பு, கச்சேரிகள்... எல்லாம் இந்த மதுவின் வீச்சில் சிதைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளது கண்களில் தெரிந்தது.

ஷாரதா
(தொண்டையைத் தொட்டுக்கொண்டு, குரல் கரகரக்க)
இது... இது என் தொண்டையை எரிக்கிறது, ராம். என் குரல்... என் குரல் கெட்டுப்போய்விடும். இது என் உயிர்...

ராம் அவளது அச்சத்தைப் பார்த்து ஒரு கேலியான சிரிப்பைச் சிரித்தான். ஹ்ம்ம். தன் கையில் இருந்த கிளாஸை ஒரு மிடறு குடித்துவிட்டு, சோபாவில் சாய்ந்து …..

ராம்
(குரலில் அலட்சியம்)
குரலா? அதைப் பத்தி யாருமே இப்போ கவலைப்படல, அம்மா. உன் கச்சேரியை விட, இந்த உடல்தான் இப்போ பலபேருக்கு முக்கியம். உன் முகமும், உன் வனப்பும் தெய்வீகம்! உன் குரல்... ஹ்ம்ம்... அது வெறும் புல்லாங்குழல். இந்த உடல்தான் சங்கீதம்!

அந்த வார்த்தைகள் ஷாரதாவின் காதுகளில் விஷமாய் விழுந்தன. ஒரு தாயாகத் தன் மகன் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையில் இருந்த வக்கிரத்திற்காக அவள் குமுறிக் குமுறி அழ வேண்டும். ஆனால், ஒரு பெண்ணாக, அவளது அழகு இன்றும் பேசப்படுகிறது என்ற அந்த அசிங்கமான பாராட்டு, அவளது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய, வெட்கம் கலந்த புன்னகையை அறியாமலே வரவழைத்தது. அவள் வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள், அதே சமயம் அவமானத்தில் கண்ணீர் வடித்தாள். அது ஒரு விசித்திரமான, நோயுற்ற வெட்கம், ஒரு முள் இதயம் குத்துவது போல்.

[budbed]

ராம் அவளது நிலையை ரசித்தான். அவளது முகத்தில் துக்கத்திலும் ஒரு அழகு. வெறும்  ஜாக்கெட்டில் ஷாரதாவின் மார்புகள் அவனுக்கு கிளர்ச்சியை தூண்டியது. அவன் மெதுவாகத் தன் காலை உயர்த்தி, அவளது இடது மார்பகத்தின் மீது அழுத்தமாக வைத்தான். கால் விரல்கள் ரவிக்கையின் மெல்லிய துணியின் மீது, அவளது மார்பின் சூட்டை உணர்ந்தன.


ஷாரதா ஒரு மெல்லிய **கீச்** என்ற சத்தத்துடன் திடுக்கிட்டுப் போனாள். அவளது உடல் தத்தளித்தது.

ஷாரதா
(அதிர்ச்சியுடன், மூச்சு திணற, கெஞ்சலுடன் )
ராம்... வேண்டாம்! இப்படி செய்யாதே... இது... இது உனக்குப் பால் கொடுத்த மார்பு. உன்னை ஊட்டி வளர்த்த மார்பு இது. இப்படி எல்லாம் பண்ணக்கூடாது, கண்ணா...

ராம் அவளது கெஞ்சலைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவளது மார்பகத்தின் மென்மையை தன் காலால் அழுத்திக் கசக்கினான், விரல்களால் மெல்ல வருடினான். அவனது கண்களில் ஒரு மிருகத்தனமான ஆர்வம் கொப்பளித்தது.

ராம்
(குரூரமான குரலில், வாய்விட்டுச் சிரித்து)
ஹாஹா! அதனாலென்ன? இன்னும் பால் சுரக்குதோ இல்லையோ, இந்த மார்புகள் இன்னும் எத்தனை பேரை வேணாலும் ஈர்க்கும் சக்தி கொண்டது. எவ்வளவு இளமையா இருக்கு பாரு. இன்னும் ஒரு குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கும் அளவுக்கு இது எவ்வளவு பூரிப்பா இருக்கு! இல்லன்னா... வேறு யாருக்காவது... ஹ்ம்ம்?

ஷாரதா வலியாலும், வெட்கத்தாலும், அவமானத்தாலும் நடுங்கினாள். அவளுக்குத் தன் மகன் சொல்வது அசிங்கமாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அதே சமயம், அவளது உடலின் இளமையைப் பற்றி அவன் பேசியது, அவளுக்குள் ஒரு விதமான, நரகத்திற்குரிய திருப்தியை ஏற்படுத்தியது. அவளது முகம் வெட்கத்தில் சிவந்து போனது. அவள் மீண்டும் தன் கையில் இருந்த மதுவை ஒரு மிடறு குடித்தாள். தொண்டை எரிந்தது. ஆனால் அவளது மனம் அந்த எரிச்சலை உணரும் நிலையில் இல்லை.

ஷாரதா
(மெல்லிய குரலில், அழுகையுடன்)
உன் அம்மா நான்... உனக்கு இது அசிங்கமா தெரியலையா?

ராம் அவளை ஏறிட்டான். அவன் பார்வையில் ஒரு வெறித்தனமான காதல்.

ராம்
(கண்களை அவளது உடலில் அலையவிட்டு)
அசிங்கமா? இதுதான் இந்த உலகத்துலயே மிக அழகான விஷயம், அம்மா. இந்த ரவிக்கையில, இந்த பாவாடையில... உன் வளைவுகள், உன் தொப்புள், இந்த மார்புகள்... எவ்வளவு அழகா இருக்கன்னு உனக்கே தெரியல! இந்த அழகை மறைக்கக் கூடாது. இதை ரசிக்கணும்.

ஷாரதா மதுவின் போதையோ அல்லது அவமானத்தின் போதையோ, எதனால் என்று தெரியாமல் அந்த வெட்கத்தில் சிவந்து போனாள். அவளது தலை தானாகவே கீழே தொங்கியது. அவள் கையில் இருந்த விஸ்கியை மீண்டும் ஒரு மிடிரு குடித்தாள் . அவளது கண்ணீர் அவளது மார்பகங்களின் மீது விழுந்து, அவள் ஒரு தாயாகத் தன் மகனிடம் இழந்த மரியாதையை அந்தத் துளிகள் மறைத்துவிட்டன. அவளது இதயம் ஒரு கனத்த பாறை போல் அடித்துக்கொண்டது. **லப் டப், லப் டப்.**

அறையில் விஸ்கியின் வாசனையும், அவளது சோகமான அழுகையும், ராம்’இன் வக்கிரமான பாராட்டும் கலந்து ஒரு கனமான சூழலை உருவாக்கியிருந்தது.

[budbed]

விஸ்கியின் வாசனையும், கண்ணீரின் உவர்ப்பும் அந்த அறையின் காற்றை கனமாக்கியிருந்தன. ஷாரதா இன்னும் அந்தத் தரையிலேயே ஒரு உடைந்த சிலையைப் போல அமர்ந்திருந்தாள். அவளது தோள்கள் விம்மி விம்மி அதிர்ந்தன, ஆனால் சத்தமில்லாத அழுகை அவளை மெல்லக் கரைத்துக்கொண்டிருந்தது.

ராம் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கண்களில் இருந்த அந்த வேட்டையாடும் மிருகத்தின் மின்னல் சற்று மங்கியது; அதற்குப் பதிலாக ஒரு விசித்திரமான, வக்கிரமான அன்பு அங்கு வந்து குடிகொண்டது. அவன் மெதுவாகக் குனிந்து, அவளது கன்னத்தில் வழிந்திருந்த கண்ணீர்த்துளியை தன் விரலால் வருடினான். இந்த முறை அவன் கையை விலக்கவில்லை; அந்தத் தொடுதலில் ஒருவிதமான ஆக்கிரமிப்பு இருந்தது.

"போதும் நிறுத்து," அவனது குரல் ஒரு மெல்லிய அதிர்வாக அவளது காதுகளில் விழுந்தது. "உன் கண்கள் சிவந்து போயிருக்கிறது. இந்த அழுகை உன்னை இன்னும் பலவீனமாக்குகிறது."

ஷாரதா அவன் தொடுதலில் திடுக்கிட்டாள், ஆனால் நகரவில்லை. மங்கலான பார்வையின் வழியே அவனை ஏங்கிக் கேட்டாள். தான் பெற்றெடுத்த மகனுக்குள் எப்போதோ மறைந்து போன அந்த பழைய ராம் எங்காவது இருக்கிறானா என்று தேடினாள்.

"உனக்கு... உனக்கு இன்னும் மனசாட்சி இல்லையா ராம்?" அவளது குரல் ஒரு உடைந்து போன கண்ணாடித் துண்டைப் போலக் கீச்சாக ஒலித்தது.

ராம் ஒரு கசப்பான சிரிப்பை உதிர்த்தான். அது நகைப்பு அல்ல, ஒருவிதமான ஏளனம். அவன் மெதுவாக எழுந்து நின்றான்; அவனது நீண்ட நிழல் ஷாரதாவின் சிறிய உருவத்தை முழுவதுமாக மூடிக்கொண்டது.

"மனசாட்சி என்பது பலவீனமானவர்களுக்குத் தேவைப்படும் ஒரு கவசம், அம்மா. நான் உன்னை பலவீனமாக்கவில்லை. உன்னுடைய உண்மையான அழகை உனக்குக் காட்டினேன்."

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தவன், மீண்டும் அவளது நடுக்கத்தைப் பார்த்தான்.

"தூங்கணுமா அம்மா?"

ஷாரதா பதில் சொல்லவில்லை. அவனது பார்வையைத் தவிர்த்து, மேஜையின் மீது சிந்தியிருந்த விஸ்கித் துளிகளை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

"கேட்டதிற்கு பதில் சொல்லு. உன்னை இந்த நிலையிலேயே விட்டுவிட வேண்டுமா, அல்லது ஓய்வெடுக்க அனுமதிக்க வேண்டுமா?"

"எனக்கு... எனக்கு கொஞ்சம் காற்று வேண்டும்," என்று விம்மிக்கொண்டே சொன்னாள்.

ராம் மெல்ல விலகி, அவளுக்கு வழிவிட்டான். அவன் அவளுக்குக் கை கொடுக்கவில்லை; அவள் அங்கிருந்து நகரும்போது, அந்த மெல்லிய பாவாடை அவளது இடுப்பின் வளைவுகளைக் காட்டிய விதத்தை அவன் கண்களால் ரசித்துக் கொண்டே இருந்தான்.


பால்கனியின் நள்ளிரவு காற்று ஷாரதாவின் மீது ஒரு குளிர்ந்த போர்வையைப் போலப் படர்ந்தது. துருப்பிடித்த இரும்புத் தண்டுகளை அவள் இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டாள். கீழே சென்னை நகரம், மஞ்சள் நிறத் தெருவிளக்குகளின் ஒளியில் ஒரு மங்கலான ஓவியமாகத் தெரிந்தது.

அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப்பூக்கள் வாடிப் போயிருந்தன. அந்த வாசம், இரவின் உலோக மணத்துடன் கலந்து ஒருவிதமான சோகத்தைத் தந்தது. அவள் கண்களை மூடி மூச்சை இழுத்தாள், ஆனால் காற்று கனமாக இருந்தது. ராமின் இருப்பு இன்னும் அவளது சருமத்தில் ஒட்டியிருப்பதாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

தன் ரவிக்கையின் துணியை மார்பின் மீது இறுக்கிக் கொண்டாள். அவனது கால் விரல்கள் கொடுத்த அந்த அழுத்தம், அந்த வெப்பம்... இப்போதும் அவளது நினைவில் மின்னி மின்னி எரிந்தது. ஒரு நடுக்கம் அவளது உடல் முழுவதும் பரவியது. அது குளிரால் வந்த நடுக்கம் அல்ல; தன்னை முழுமையாக இழந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணின் பயம். அந்தப் பரந்த வானத்தின் கீழ் நின்றபோதும், ராமின் பார்வை தன்னை ஆக்கிரமித்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

வீட்டின் உள்ளே நிலவிய அந்தப் பயங்கரமான மௌனத்தைக் கேட்டுக்கொண்டே, அவள் நீண்ட நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

தன் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தபோது அறை இருட்டாக இருந்தது. ஜன்னல் திரைச்சீலைகளின் வழியே நுழைந்த நிலவொளி ஒரு மெல்லிய கோடாகத் தரையில் விழுந்திருந்தது. ஷாரதா விளக்கை ஏற்றவில்லை. கண்ணாடியைப் பார்க்க அவளுக்குத் தைரியமில்லை. தரையில் வெறும் ரவிக்கையிலும் பாவாடையிலும் நின்ற அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்க அவள் விரும்பவில்லை.

அவள் மெதுவாகப் படுக்கையில் விழுந்தாள். ஆடைகளை மாற்றும் தெம்பு கூட அவளுக்கு இல்லை.

தன் உடலை ஒரு கருவில் இருப்பதைப் போலச் சுருட்டிக் கொண்டு, பக்கவாட்டில் படுத்துக்கொண்டாள். பட்டுப் பாவாடை படுக்கை விரிப்பில் உரசும் சத்தம் அந்த அறையின் நிசப்தத்தில் கேட்டது.

இருட்டு அவளை முழுமையாக விழுங்கியபோது, அவளது மனதிலிருந்த அணைகுலைந்தது. தொண்டையிலிருந்து ஒரு நீண்ட, வலி நிறைந்த முனகல் வெளிப்பட்டது. அவள் தன் முகத்தைப் தலையணையில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

கண்ணீர் தலையணையை நனைத்தது.


அத்தியாயம் - 1 நிறைவு.

[budbed]

பதிவிட்டுட்டு கிட்ட தட்ட ஒரு மாதம் ஆகிவிட்டது..!! நானும் வாசகர்கள் அவர்களின் விமர்சனங்களோ, எதிர்பார்புகளோ பதிவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் ஒரு கருத்தோ, விமர்சனமோ கூட பதியப்படவில்லை!

எந்த விமர்சனமும் இல்லை, என்பது கூட ஒருவகையான விமர்சனம் தான்...! யாருக்கும் விருப்பம் இல்லாததை நான் இங்கு தொடர்வதில் அர்த்தம் இல்லை. நேரமும், உழைப்பும் அனைவருக்கும் சேமிப்பு! அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சி!

[budbed]

நண்பா incest ரசிகர்கள் பலருக்கும் sadistic bdsm பிடிப்பதில்லை. நான் அறிந்தவரை incest ரசிகர்கள் பலர் மென்மையான மனம் கொண்டவர்கள் நான் உட்பட. அதனால் பிடிக்காமல் இருக்கலாம்.

நன்றி நண்பா.! இந்த கதையில் (sadistic) bdsm..!! இருக்கிறதா என்ன? நான் எழுதி முடித்திருக்கும் வரை, sadistic sensual மட்டும் தான்! உங்கள் பதிவிற்கு நன்றி.

[budbed]

‘ஷாரதா – குறு நாவல்’
கதை ஆசிரியர்: budbed
அத்தியாயம் – 1 : ஒரு விமர்சனப் பார்வை
முதல்ல தலைப்பைப் பார்த்தவுடனே இது ஒரு சாதாரண குடும்பக் கதைன்னு நினைச்சா… “ஆற்றில் இறங்கினவனுக்கு ஆழம் தெரியாம இருக்கலாம்; படிச்சவனுக்கு அடுத்த பக்கம் என்னன்னு தெரிஞ்சிடும்!”
சென்னையின் இசை மேடை, கச்சேரி முடிந்த சூழல், 38 வயது பிரபல பாடகி ஷாரதா, அவளுடைய 20 வயது மகன் ராம்—இந்த இரண்டு கதாபாத்திரங்களையும் அறிமுகப்படுத்திய விதமே கதைக்கு ஆரம்பத்திலேயே ஒரு அசாதாரணமான மனநிலை கொடுக்கிறது.
ஷாரதா — மேடையில் கலைஞர், வீட்டுக்குள் வேறொரு போராட்டம்
ஷாரதாவை ஆசிரியர் முதலில் ஒரு கலைஞராக அறிமுகப்படுத்துகிறார். கச்சேரியின் வெற்றி, ரசிகர்களின் பாராட்டு, அவளுடைய மேடைத் தோற்றம்—இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு “வெளியில் வெளிச்சம்; உள்ளே இருட்டு” என்ற முரண்பாட்டை உருவாக்குகிறது.
இங்கே எழுத்தாளரின் கவனம் கதாபாத்திரத்தின் அழகைச் சொல்வதில் கொஞ்சம் அதிகமாகப் போயிருக்கிறது.
“அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பார்கள் அல்லவா?
ஒரே அழகை வெவ்வேறு கோணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, ஷாரதாவின் கலைஞர் மனம், தாய்மை, தனிமை, சமூக அழுத்தம் ஆகியவற்றுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் இடம் கொடுத்திருந்தால் கதாபாத்திரம் இன்னும் ஆழமாகியிருக்கும்.
ராம் — இந்தக் கதையின் உண்மையான ‘திருப்புமுனை’
ராம் கதைக்குள் வந்தவுடனே சூழ்நிலை மாறுகிறது.
அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வசனத்திலும் ஒரு குத்தல், ஒரு சந்தேகம், ஒரு மன அழுத்தம் இருக்கிறது.
அதுதான் இந்தக் கதையின் சுவாரசியமான பகுதி.
ராம் சாதாரணமாக பேசுவதில்லை; அவன் பேசும் வார்த்தைகள் ஷாரதாவுடைய மனதில் ஏற்கனவே இருக்கும் பயத்தையும் சங்கடத்தையும் கிளறிக்கொண்டே செல்கின்றன.
“நாக்கு இருக்கிறதாலே எல்லாத்தையும் பேச வேண்டிய அவசியம் இல்லை; சில வார்த்தைகள் கத்தியை விட கூர்மையானவை.”
அந்த வகையில் ராமின் வசனங்கள் கதைக்கு ஒரு psychological-thriller சாயலைக் கொடுக்கின்றன.

கதையின் பெரிய பலம் — ‘என்ன நடக்கப் போகிறது?’ என்ற கேள்வி
இந்த அத்தியாயத்தைப் படிக்கும்போது அடுத்த காட்சியை முன்கூட்டியே கணிக்க முடியாத நிலை உருவாகிறது.
அதுதான் எழுத்தாளரின் நல்ல முயற்சி.
கதை முழுக்க “அடுத்து என்ன?” என்ற கேள்வியை உயிரோடு வைத்திருக்கிறார்.
“கயிறு எங்கே முடிகிறது என்று பார்த்தால் தான் முடிச்சு எங்கே இருக்கிறது என்று தெரியும்.”
அந்த மாதிரி ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சிக்கான பதற்றத்தை உருவாக்குகிறது.
மதுக்காட்சி — கதையின் மனநிலையை மாற்றும் இடம்
விஸ்கி வரும் காட்சி வெறும் ஒரு பொருளை அறிமுகப்படுத்துவதற்காக இல்லை.
அங்கே ஷாரதாவின் கலைஞர் அடையாளம், அவளுடைய தாய்மை, அவளுடைய மனஅழுத்தம்—மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று மோதுகின்றன.
குறிப்பாக அவளுடைய குரலைப் பற்றிய பயத்தை எழுத்தாளர் பயன்படுத்தியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.
ஒரு இசைக்கலைஞருக்கு குரல் என்பது சாதாரண விஷயம் இல்லை.
“குயிலுக்கு குரல் போனால், காட்டில் பாடல் யாரிடம்?”
அந்த ஒரு கோணத்தை இன்னும் ஆழமாக எடுத்துச் சென்றிருந்தால், இந்தக் காட்சி கதையின் மிகச்சிறந்த பகுதிகளில் ஒன்றாக மாறியிருக்கும்.
ஷாரதாவின் மனநிலை — இங்குதான் கதை கொஞ்சம் சுவாரசியமாகிறது
கதையின் மிக முக்கியமான பகுதி வெளியில் நடப்பது அல்ல.
ஷாரதாவின் மனதுக்குள் நடப்பதுதான்.
அவமானம், பயம், குழப்பம், தாய்மை, தனிமை—இவை எல்லாம் ஒன்றாக கலக்கின்றன.
ஆசிரியர் அந்த மனநிலையைப் பிடிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்.
ஆனால் சில இடங்களில் உணர்ச்சியைச் சொல்லுவதற்கு பதிலாக, அதையே மீண்டும் மீண்டும் விவரித்திருக்கிறார்.
“ஒரே கல்லை எத்தனை முறை உருட்டினாலும் அது சிலை ஆகாது; செதுக்கினால்தான் சிலை.”
அதேபோல சில இடங்களில் விவரிப்பைக் கொஞ்சம் குறைத்து, அந்த உணர்ச்சியை வாசகரே உணரும்படி விட்டிருந்தால் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.

வசனங்கள் — சில இடங்களில் பஞ்ச், சில இடங்களில் ஓவர்
ராமின் வசனங்களில் சில நன்றாக வேலை செய்கின்றன.
அவனுடைய குத்தல் பேச்சு, தன்னம்பிக்கை, மற்றவரின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு அதையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது—இவை கதாபாத்திரத்துக்கு தனி அடையாளம் கொடுக்கின்றன.
ஆனால் சில வசனங்கள் “பஞ்ச் அடிக்கணும்” என்ற அவசரத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாக நீள்கின்றன.
“வில்லுக்கு நாண் வேண்டும்; வார்த்தைக்கு அளவு வேண்டும்.”
ஒரு வசனம் இரண்டு வரியில் செய்ய வேண்டிய வேலையை பத்து வரியில் செய்துவிட்டால், பஞ்ச் கொஞ்சம் தளர்ந்துவிடும்.
சில இடங்களில் ஆசிரியர் கொஞ்சம் கத்தரிக்கோல் வேலை செய்திருந்தால், வசனங்கள் இன்னும் கூர்மையாக இருந்திருக்கும்.
காட்சியமைப்பு — சினிமா கண் இருக்கிறது
இந்தக் கதையின் இன்னொரு நல்ல அம்சம் visual writing.
Music Academy, backstage, கார் பயணம், வீடு, சோபா, பால்கனி, இரவு—ஒவ்வொரு இடமும் வாசிக்கும்போது கண்ணுக்கு ஒரு காட்சி மாதிரி வருகிறது.
குறிப்பாக கடைசியில் பால்கனியில் நின்று நகரத்தைப் பார்ப்பது, பின்னர் அறைக்குள் சென்று தனிமையில் உடைந்து போவது—
அந்த இடத்தில் கதை சத்தத்திலிருந்து அமைதிக்குள் செல்கிறது.
அது நல்ல transition.
“புயல் முடிந்ததும் கடல் அமைதியாகிவிடும்; ஆனால் அலைகளின் சத்தம் மனதில் இருக்கும்.”
அந்த உணர்வு கடைசி பகுதிகளில் நன்றாக வருகிறது.
மொத்த விமர்சனம்
‘ஷாரதா – குறு நாவல்’ முதல் அத்தியாயமாகப் பார்த்தால், இது சாதாரணமாக சம்பவங்களை மட்டும் வரிசைப்படுத்தும் கதை இல்லை.
இதில் முக்கியமாக முயற்சி செய்யப்பட்டுள்ளது:
கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை
அதிகாரம் மற்றும் கட்டுப்பாடு
சமூக பார்வை
கலைஞரின் வெளிப்புற முகம் vs தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
தாய்–மகன் உறவுக்குள் உருவாக்கப்படும் அசாதாரணமான பதற்றம்
அடுத்த அத்தியாயத்துக்கான எதிர்பார்ப்பு
இவையெல்லாம்.
ஆனால் அழகை விவரிப்பது சில இடங்களில் மீள்மீள வருகிறது; சில வசனங்கள் தேவைக்கு அதிகமாக நீள்கின்றன; மனவியல் பகுதியை இன்னும் ஆழப்படுத்தியிருந்தால் கதை இன்னும் வலுவாகியிருக்கும்.
அதுவும் ஆசிரியர் budbed அவர்களை குறை சொல்லும் விதத்தில் அல்ல—எழுத்தை இன்னும் செதுக்கலாம் என்ற கோணத்தில் பார்த்தால், இந்தக் கதைக்கு நல்ல வாய்ப்பு இருக்கிறது.

“கதை இங்கே முடிந்துவிட்டதா என்று நினைத்தால் அது வாசகரின் அவசரம்; ‘அத்தியாயம்–1 நிறைவு’ என்று ஆசிரியர் போட்டிருப்பது அடுத்த பக்கத்துக்கான அழைப்பு!
முதல் அத்தியாயத்தில் கதையை விட மனநிலையே அதிகமாக பேசுகிறது… அடுத்த அத்தியாயத்தில் அந்த மனநிலை கதையை எங்கே கொண்டு போகிறது என்பதுதான் உண்மையான சோதனை.
‘முதல் கோணல் முற்றும் கோணல்’ என்பார்கள்; இங்கே முதல் கோணல் ஏற்கனவே போடப்பட்டுவிட்டது… இனி ஆசிரியர் அதை எப்படி நேர்த்தியாகக் கொண்டு செல்கிறார் என்பதில்தான் ஆட்டம் இருக்கிறது!.

ம்ம்ம்....!! இவ்வளவு விரிவான விமர்சனத்தை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.! இப்படி ஒரு கலை நயமான விமர்சனத்தை நானும் வேறெங்கும் பார்த்த ஞாபகம் இல்லை. வெறும் ஒரு அத்தியாயமாக பார்க்காமல், நாவல்இன் பல்வேறு psychological விழுமியங்களை தொட்டு அதை quote செய்திருக்கிறீர்கள்!  உங்கள் நேரத்தை செலவு செய்து இதை போன்ற ஒரு விமர்சனத்தை எழுத தூண்டியதே இந்த நாவல் முயற்சியின் ஒரு வெற்றி தான் என்று எண்ண வைத்துவிடீர்கள்.! உங்கள் பதிவிற்கு நன்றி.

[budbed]

@Dick123, @Little Finger, nandri. போக போக, இந்த கதை நாம் கையடித்து இன்புறும் வகையில் நிச்சியம் இருக்கும்..!!

[budbed]

காலை ஒளி மெதுவாக ஜன்னல் திரைகளின் இடைவெளியில் ஊடுருவியது.

ஷாரதா கண்களைத் திறந்தபோது, சில நொடிகள் அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பதே புரியவில்லை. முந்தைய இரவின் நினைவுகள் துண்டு துண்டாக மனதில் வந்து விழுந்தன. விஸ்கியின் வாசனை. ராமின் கோபமான குரல். அவனுடைய மாறிப்போன முகம்.
அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.
“இல்லை...”
மெல்ல எழுந்து படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்தாள். அறை அமைதியாக இருந்தது. வெளியே பறவைகளின் சத்தம் கேட்டது. சமையலறையில் ஏதோ பாத்திரம் உரசும் ஓசையும் கேட்டது.

ராம் எழுந்துவிட்டானா?

அவளுடைய மனதில் முதல் எண்ணம் பயமாக இல்லை.

அவன் என் மகன்.

அந்த எண்ணத்தை அவள் தன்னிடமே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டாள்.
“எங்கோ அவன் மனசு மாறிப்போயிருக்கும். அப்பா பக்கத்தில் இல்லாமல் வளர்ந்தது, ஹாஸ்டல்ல தனியா இருந்தது... படிப்பு, அழுத்தம், தனிமை... எல்லாமே அவனை கடினமாக்கியிருக்கலாம்.”

அது முழுமையான விளக்கம் இல்லை என்பதை அவள் மனதின் ஒரு மூலை அறிந்திருந்தது.
இவ்வளவு நாளுக்குப் பிறகு அவன் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். நேற்றிரவு அவனுக்குள் என்ன நடந்ததோ, அவள் இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. ஆனால் அவனைத் தள்ளிவிடுவது மட்டும் தீர்வாக இருக்காது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
“அவனிடம் பேசணும்.” 

அவசரமாக குளித்து முடித்து சமையல்  அறைக்கு வந்தாள்.
குளித்துவிட்டு அவசரமாக அணிந்திருந்த மெல்லிய நைட்டியில், மேலே இருந்த இரண்டு பட்டன்கள் இன்னும் போடப்படாமல் இருந்தன. கழுத்துப்பகுதி சற்றுத் திறந்திருந்ததால், அவளுடைய கழுத்திலிருந்து மார்பின் மேற்பகுதி வரை இயல்பாகத் தெரிந்தது. அவள் வீட்டுக்குள் இருப்பதால் அதைப் பற்றி பெரிதாக யோசிக்கவில்லை.

ராம் டைனிங் டேபிள்'இல் உட்கார்ந்திருந்தான். கையில் காபி கோப்பை.
அவள் உள்ளே வந்ததும் அவன் பார்வை அவளை நோக்கி திரும்பியது. ஒரு கணம் அவளுடைய முகத்தில் நின்ற பார்வை, முகத்திலிருந்து கீழே இறங்கி அவளுடைய திறந்திருந்த நைட்டியின் மதர்ப்பான மார்பு பகுதியில் தேங்கியது.

ஷாரதா அதை கவனித்தாள்.
தன் நைட்டியின் பட்டன்கள் போடப்படாமல் இருப்பதையும், அது சற்றே அதிகமாகவே தன் மார்புகளை வெளிப்படுத்துவதையும்  அவள் அப்போதுதான் உணர்ந்தாள். ஒரு கணம் அவள் கையை அந்தப் பக்கம் கொண்டு செல்ல நினைத்தாள்.
பிறகு நிறுத்திக்கொண்டாள். இப்போது அதைச் சரிசெய்து, அவனைத் தயக்கப்பட வைக்க வேண்டாம்.
அவன் பார்த்தால் பார்த்துக்கொள்ளட்டும். அவன் அம்மாவின் மார்புகள் தானே...! என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

இப்போது அவளுக்கு முக்கியமானது வேறு.
நேற்றிரவு அவர்களுக்குள் உருவான தூரத்தை எப்படியாவது குறைக்க வேண்டும். அவன் மனதைத் திறக்க வேண்டும். இந்த சிறிய சங்கடத்தை முன்னிறுத்தினால், இப்போதுதான் திறக்க ஆரம்பித்திருக்கக்கூடிய உரையாடல் மீண்டும் மூடிக்கொள்ளலாம்.
அதனால் அவள் ஒன்றும் நடக்காதது போல அவனுக்கு எதிரில் வந்து அமர்ந்தாள்.
 
ஷாரதா ஒரு கணம் தயங்கினாள்.
பிறகு இயல்பாக நடக்க முயன்று,
“coffee machine’ல  காபி போட்டியா? காபி நல்லா இருக்கா?” என்றாள்.
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.
“ம்.”
ஒரே வார்த்தை.
ஷாரதா அவனுக்கு எதிரில் அமர்ந்தாள்.
“நேத்து ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தியா?”
ராம் பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நீ ஹாஸ்டல்ல இருந்தப்போ எப்படி இருந்திருப்பேன்னு எனக்குத் தெரியல, ராம். தனியா இருந்திருக்க. படிப்பு... போட்டி... எல்லாம் சேர்ந்து உன்னை ரொம்ப மாற்றியிருக்கலாம்.”
ராம் கோப்பையை மேசையில் வைத்தான்.
சற்றே எரிச்சலாக,
“என்னம்மா இப்போ இதெல்லாம்?”
“ஒன்னுமில்லை.”
அவள் சிறிய புன்னகை செய்தாள்.
“நான் உன்னோட பேசணும்னு தோணிச்சு.”
அவன் அமைதியாக இருந்தான்.
ஷாரதா அந்த அமைதியை உடைக்கவில்லை.
“நீ என் பையன். உன்னிடம் எனக்கு கோபம் வரலாம். நீ என்னை கோபப்படுத்தலாம். ஆனா... நம்ம இருவருக்கும் நடுவில் இவ்வளவு தூரம் இருக்கக் கூடாது.”
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் அவனுடைய கண்களில் ஏதோ தேடினாள்.
“நீ என்னை வெறுக்கிற மாதிரி சில நேரம் பேசுற,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
“அப்படி ஒன்றுமில்லை.”
“அப்படின்னா நல்லது.”
அவள் மூச்சை விட்டாள்.

“இன்று மாலை உன்னை ஒரு இடத்துக்கு கூட்டிட்டு போகலாம்னு நினைக்கிறேன்.”
ராம் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“எங்கே?”
“என்னோட மாணவி ஒருத்தி வீட்டில் கொலு வச்சிருக்காங்க. மாலை அழைப்பு இருக்கு.”
“நீ மட்டும் போயிட்டு வா.”
“இல்ல.”
அவள் உடனே மறுத்தாள்.
“நீயும் என்னோட வரணும்.”
ராம் சற்றே சலிப்புடன் நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“எனக்கு இந்த மாதிரி function-ல எல்லாம் interest இல்லம்மா.”
“அது ஒரு பெரிய function இல்லை. நெருக்கமான குடும்பம். இசை தெரிஞ்சவங்க. என் மாணவிகள் சிலரும் இருப்பாங்க.”
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஷாரதா தொடர்ந்து பேசினாள்.
“நீயும் அவங்களைப் பார்த்திருக்கலாம். சில பேர் உன்னிடம் பேசணும்னு சொல்லியிருக்காங்க.”
“என்னிடம்?”
“ஆமாம். நீ ஹாஸ்டல்ல இருந்தப்போ படிப்பு எப்படி இருந்தது, என்ன படிக்கிறாய், அடுத்தது என்ன செய்யப் போறேன்னு எல்லாம் கேட்கணுமாம்.”
ராமின் முகத்தில் இருந்த சலிப்பு சற்றே குறைந்தது.
“அவங்க எல்லாரும் வருவாங்களா?”
“சில பேர் வருவாங்க.”
அவள் புன்னகைத்தாள்.
“மேலும், கொலு நல்லா இருக்கும். உனக்கு பிடிக்கும்.”
“எனக்கு கொலு பிடிக்கும்னு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
ஷாரதா சிரித்தாள்.
“நீ சின்னவனாக இருந்தப்போ, ஒவ்வொரு பொம்மையையும் எடுத்துப் பார்த்து கேள்வி கேட்பே. ‘இது யாரு? இது ஏன் இப்படி இருக்கு?’ன்னு.”
ராமின் முகத்தில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
“அதை இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கியா?”
“அம்மாவுக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும்.”

அந்த வார்த்தைக்குப் பிறகு இருவருக்கும் இடையில் சில விநாடிகள் அமைதி நிலவியது.
இந்த முறை அந்த அமைதி கனமாக இல்லை.
அவள் மனதில் ஒரு சிறிய நம்பிக்கை முளைத்திருந்தது.
நேற்றைய இரவு எவ்வளவு இருண்டிருந்தாலும், இன்று காலை இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கலாம்.
ராமை மீண்டும் தன்னிடம் நெருக்கமாகக் கொண்டு வர வேண்டும்.
அவனைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அவனுக்குள் ஏதோ உடைந்திருந்தால், அதை மெதுவாக சரிசெய்ய வேண்டும்.
அது எளிதாக இருக்காது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள்.

ஆனால் ராம் பகலில் எப்படி நடந்து கொள்கிறான், ராத்திரியில் எப்படி நடந்து கொள்வான் என்பது ராமுக்கு மட்டுமே தெரியும்!

ஷாரதா மனதிற்குள், ‘எப்படி இருந்தாலும், ராமிடம் கொஞ்சம் விட்டு கொடுத்து தான் போக வேண்டும்’!

[budbed]

மாலை..!

ஷாரதா டிரெஸ்ஸிங் ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, ஹாலில் காத்திருந்த ராம் தன்னுடைய போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் வந்த சத்தம் கேட்டு தலையைத் தூக்கியவன், அடுத்த சில நொடிகள் ஸ்தம்பித்து போனான்!

வெளிர்  நீல நிற மெல்லிய பட்டுப்புடவை.
அவளுடைய இடுப்பைச் சுற்றி நேர்த்தியாக அமர்ந்திருந்த புடவை, அவளுடைய இயல்பான வளைவுகளை அழகாக வெளிக்காட்டியது. மெலிதான பிளவுஸ் அவளுடைய மார்பின் வடிவத்தை மறைக்காமல், அதே நேரத்தில் எதையும் வெளிப்படையாகக் காட்டாமல் நேர்த்தியாகப் பொருந்தியிருந்தது. மென்மையான வயிறு  மெல்லச் சுருங்கி, அதற்குக் கீழே புடவைக்குள் விரிந்திருந்த இடுப்பும் தொடைகளும் அவளுடைய உடல்வாகுக்கு ஒரு கம்பீரமான நிறைவைக் கொடுத்தன.

ராம் அவளை இன்னொரு முறை பார்த்தான்.
அவன் முகத்தில் ஒரு குருகுப்பு.!

“என்ன?” ஷாரதா கேட்டாள்.
“ஒண்ணுமில்லை.”
“அப்படியா?”
ராம், “இன்னைக்கு என்ன பாடப்போற?”
“நடபைரவி’யா?”
அவன் குரலில் இருந்த குத்தலை அவள் உடனே புரிந்துகொண்டாள்.
‘என்ன!?’ என்பது போல் ஷாரதா அவனை கேள்விக்குறியோடு பார்க்க..
“வசீகரா என் நெஞ்சினிக்க…, உன் பொன் மடியில்..” என்று ராம் ஹம் பண்ண ..
ராமின் சற்றே வக்கிரம் கலந்த கிண்டலை ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் ரசித்து,
“ஓ! உனக்கு ராகம் எல்லாம் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கா?”
“சிலது ஞாபகம் இருக்கு.”
“அப்படியா?! இன்னைக்கு ஹம்சத்வனி.”
ராம், ஒரு நொடி யோசித்து, மெலிதான ஹம்மிங்கில், “ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் வந்தனம் செய்யடி...! (மகாநதி)” என்று  ஹம் பண்ண…  
“ஹ்ம்ம்!! சாரதா ஒரு நிமிடம் பூரித்து அவனை ஆச்சர்யமாக பார்க்க..!
மனதிற்குள், “என் மகன் அல்லவா..! ராகங்களை எல்லாம் மறந்துவிடுவானா என்ன...! இன்று இரவு அவன் எப்படியெல்லாம் இருக்க விரும்புகிறானோ, அப்படியே அவனுடன் இருந்து, அவனுக்கு கம்பெனி கொடுக்க வேண்டும்..! என்று நினைக்க.,
ராம் சட்டென்று “புடவை நல்லா இருக்கு.”
அந்த வார்த்தை அவளுக்கு சற்று எதிர்பாராதது.
“நன்றி.”
அவள் புன்னகைத்தாள்.

வாசலுக்கு வந்ததும், வெளியே காத்திருந்த காரைப் பார்த்து ராம் புருவத்தை உயர்த்தினான்.
“அட... நம்மள கூட்டிட்டு போக இவ்வளவு பெரிய கார்?”
“அவங்க அனுப்பியிருக்காங்க.”
“உனக்கு செல்வாக்கு ஜாஸ்திதான்.”
அவன் சொன்ன விதத்தில் லேசான குத்தல் இருந்தது.
ஷாரதா அதை சிரித்தபடி எடுத்துக்கொண்டாள்.
“என் செல்வாக்கு இல்ல. உங்க அம்மாவுக்கு கொடுக்குற மரியாதை.”
“சரி, சரி. போகலாம்.”!

[budbed]

கொலு வீடு...!

சிறிது நேரத்தில் கார் நகரத்தின் பரபரப்பான சாலைகளை விட்டு அமைதியான, செழிப்பான குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் நுழைந்தது.
வீட்டின் வாசலில் ஏற்கனவே விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தன.
மலர் தோரணங்கள்.
வாசலில் பெரிய கோலம்.
உள்ளிருந்து மெல்லிய நாதஸ்வர இசை.

வாசற்படியில் நின்றிருந்தவர்கள் ஷாரதாவையும், ராமையும்  வரவேற்க,.
“ஷாரதா மேடம் வந்துட்டாங்க!”
அவளை வரவேற்க மாணவியின் பெற்றோரும், உறவினர்களும், குடும்ப நண்பர்களும் முன்வந்தனர்.
“வாங்க மேடம். உங்களை எதிர்பார்த்துக்கிட்டே இருந்தோம்.”
ஷாரதா அனைவரிடமும் புன்னகையுடன் பேசினாள்.
“ரொம்ப அழகா ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கீங்க.”




ஷாரதா உள்ளே வந்ததும், அவளை வரவேற்கச் சுற்றி வந்தவர்களின் பேச்சுக்கிடையே சில பார்வைகள் அவளிடம் சற்றே நீண்டன. வெளிர்  நீலப் பட்டுப்புடவை அவளுடைய செழுமையான உடல்வாகை அழகாக எடுத்துக்காட்டியது. மதர்ப்பான இடுப்பிலிருந்து பின்பக்கம் விரிந்திருந்த வளைவுகள், அவள் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியிலும் புடவைக்குள் அழகாக அசைந்தன. மல்லிகைப்பூ, சிறிய ஜிமிக்கி, கழுத்தில் மெலிதான சங்கிலி... மேலே அவள் அணிந்திருந்த டிசைனர் பிளவுஸுடன் சேர்ந்து, அவளுக்கு ஒரு தனி ஸ்டைலைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் உள்ளே நடந்து வந்த அந்தச் சில நொடிகளில், அருகிலிருந்தவர்களின் கவனம் இயல்பாகவே அவள் பக்கம் திரும்பியது. அவள் கடந்து சென்ற பின்னரும், ஓரிரு பார்வைகள் அவளைத் தொடர்ந்து சென்றன

ஷாரதா அதை கவனிக்காமல் இல்லை.

ஆனால் அவளுக்கு அந்தப் பார்வைகள் புதிதல்ல. ஒரு சிறிய புன்னகையுடன், “வணக்கம்... எப்படி இருக்கீங்க?” என்று இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டே அவள் உள்ளே சென்றாள்.

கொலு படிகள் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

பொம்மைகளின் வரிசைகள், சிறிய விளக்குகள், மலர் அலங்காரங்கள், குங்குமச் சந்தனத்தின் மணம்... வீடு முழுவதும் பண்டிகை உணர்வு நிறைந்திருந்தது.
ஷாரதாவிற்கோ, யாரோ ஒருவரின் பார்வை தன்னையே சுற்றிச் சுற்றி வருவது போன்ற ஒரு மெல்லிய உணர்வு ஏற்பட்டது.
ஷாரதாவின் மாணவிகள் அவளைச் சுற்றி வந்தனர்.
“மேடம், பாடலுக்கு ரெடியா?”
“ரெடி.”
அவள் சிரித்தாள்.



கொலுவின் முன்பு மைக்குகள் அமைக்கப்பட்டு,  ஷாரதாவின் குட்டி மாணவிகள் அவளை சுற்றி அமர, ராம் அருகில் தனி இருக்கையில் இருக்க, சில நிமிடங்களில் பாடல் தொடங்கியது.

“ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் வந்தனம் செய்யடி…
ஸ்ரீதேவி ரங்க நாயகி…..”
முதல் ஸ்வரம் எழுந்ததும், அந்த வீட்டின் சலசலப்பு மெதுவாக அடங்கியது.
அவளுடைய குரலில் இருந்த நிதானம், தெளிவு, பழக்கப்பட்ட கம்பீரம் மீண்டும் வெளிப்பட்டது.
மாணவிகள் அவளுடன் இணைந்தனர்.
கொலு பாடல் வீட்டின் முழு வளாகத்தையும் நிரப்பியது.
பாடிக்கொண்டிருந்த ஷாரதாவுக்கு, அந்தப் பார்வை இன்னும் தன்னைத் தொடர்ந்து வருவது போலவே இருந்தது. யார் என்று பார்க்க அவள் முயற்சி செய்யவில்லை. ஆனால் அந்தப் பார்வை தற்செயலானதல்ல என்பது மட்டும் அவளுக்குத் தெளிவாக இருந்தது.
பாடலின் இறுதி வரியை, ராமை பார்த்து கொண்டே ஷாரதா பாடி முடிக்க,
பாடல் முடிந்ததும் அனைவரிடமிருந்தும் கைதட்டல் எழுந்தது. ஷாரதா மாணவிகளைப் பார்த்து திருப்தியுடன் சிரித்தாள்.  அந்த கண்கள் ஏக்கத்துடன் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது!



பின்னர் குடும்பத்தினர் அவளுக்கு தாம்பூலம் வழங்கி, புடவை மற்றும் பழங்கள் வைத்து மரியாதை செய்தனர்.

“நீங்க வந்தது எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம், மேடம்.”

“எனக்கும் ரொம்ப சந்தோஷம்.”

ஷாரதா அனைவருக்கும் நன்றி கூறினாள்.

ராமும் எழுந்து நின்றான்.

“போலாமா?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“போகலாம்.”

வாசல் வரை வந்த குடும்பத்தினர் மீண்டும் அவர்களை வழியனுப்பினர்.

புறப்படும்போதும் , ஷாரதாவிற்கு யாரோ தன்னையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை போன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு, ஒரு வித தவிப்பை அவள் உணர்தாள்.

“அடுத்த வருடமும் கண்டிப்பா வரணும்.”

“நிச்சயமாக.”
ஷாரதா காரில் ஏறினாள்.



ராமிற்கோ, இந்த சின்ன நிகழ்ச்சியின் பிரம்மாண்டம் இன்னும் விட்டுப்போகவில்லை..கார் மெதுவாக வீட்டை விட்டு நகர்ந்தது.

வாசலில் இருந்த விளக்குகள் பின்னால் சிறிது சிறிதாக மறைந்தன.

ஷாரதா ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள்.
அவள் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி, ராம் தனக்காக வந்ததற்கான மகிழ்ச்சி. இன்று இரவு அவனுக்குப் பிடித்தபடி, அவனுக்காக இருக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் நினைத்து கொண்டாள்!!

அத்தியாயம் - 2 நிறைவு.!

[budbed]

You are really really really incredible writer and I do not know how appreciate your idea  but I have one request if you can do it I hope ist not incest and just son watch how his beautiful mom as you wrote banged by dirty men.....

Thank you so so much. Your appreciation made me feel so happy for the hard work and time it really took for me. Sharada is a beautiful heroine. Sex will be surely there, but not bang by dirty men! haha! With whom will be the suspense right now. But I've given a hook and a clue..., for readers to find.! Readers, If you can guess, please do comment.  Enjoy the story..! thanks.

[budbed]

ஷாரதா  - குறு நாவல் குறித்து…

முதல் அத்தியாயத்தில் உருவாக்கப்பட்ட அந்த மனநிலையை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு, இரண்டாவது அத்தியாயத்தை மெதுவாக நகர்த்தியிருக்கிறீர்கள். இந்தப் பகுதியில் கதை வேகமாக ஓடவில்லை; ஆனால் கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் முக்கியமான பலம் என்று தோன்றுகிறது.
குறிப்பாக, முந்தைய இரவுக்குப் பிறகு காலையில் ஷாரதாவின் மனநிலை சொல்லப்பட்ட விதம் கவனிக்க வைக்கிறது. நடந்ததை வெறுமனே மறந்துவிடாமல், “அவன் என் மகன்” என்ற எண்ணத்தின் மூலம் அந்த உறவை மீண்டும் இயல்புக்குக் கொண்டு வர அவள் முயற்சி செய்வது கதாபாத்திரத்தின் மனப்போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
“புரிந்துகொள்வது வேறு; மனம் ஏற்றுக்கொள்வது வேறு” என்ற எண்ணம் இந்தக் கதையின் மைய முரண்பாட்டையே அழகாகச் சொல்லிவிடுகிறது.
அதே நேரத்தில், காலை நேரக் காட்சிகளில் நீங்கள் கொடுத்திருக்கும் சிறிய சிறிய விவரங்கள் கதாபாத்திரங்களின் சங்கடத்தையும், சொல்லப்படாத பதற்றத்தையும் உருவாக்குகின்றன. ஆனால் இங்கே ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்ல வேண்டும் — சில இடங்களில் ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதால், வாசகனாகிய எனக்கு கதையின் அடுத்த நகர்வை விட அந்த உணர்வே அதிகமாக முன்னிலைப்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.
அதற்குப் பிறகு கொலு நிகழ்ச்சிக்குக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது நல்ல மாற்றம்.
வீட்டுக்குள் இருந்த அந்த அடைபட்ட சூழலிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து, ஒரு பண்டிகைச் சூழலில் கதாபாத்திரங்களை நிறுத்தியிருப்பது கதைக்கு வேறொரு பரிமாணத்தை கொடுக்கிறது.
குறிப்பாக இசை இந்த அத்தியாயத்தில் வெறும் பின்னணி அல்ல; அது ஷாரதாவுக்கும் ராமுக்கும் இடையிலான பழைய உறவை நினைவூட்டும் ஒரு பாலமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.
“நடபைரவி” முதல் “ஹம்சத்வனி” வரை வரும் அந்த உரையாடலும், ராம் பழைய பாடல்களை நினைவுபடுத்துவதும், “அம்மாவுக்கு எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும்” என்ற வரியும் — இவைதான் இந்த அத்தியாயத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதிகள்.
ஏனென்றால் அங்கே எந்தப் பெரிய சம்பவமும் நடக்கவில்லை. ஆனாலும் ஒரு தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையில் இருந்த பழைய நெருக்கத்தின் ஒரு சிறிய சாளரம் திறக்கிறது.
“சில நினைவுகள் காலத்தால் அழியாது; அவற்றைத் திறக்க ஒரு சிறிய வார்த்தை போதும்.”
அந்த வகையில் இந்தப் பகுதி நன்றாக வேலை செய்கிறது.
ஆனால் கொலு வீட்டில் ஷாரதாவைச் சுற்றி வரும் பார்வைகள், அவளை யாரோ தொடர்ந்து கவனிப்பது போன்ற குறிப்புகள் பலமுறை வருவது, அடுத்ததாக யார் அந்தக் கதைக்குள் வரப்போகிறார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. அதே நேரத்தில், இது கதையின் முக்கியப் போக்காக மாறுமா அல்லது வெறும் அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டமா என்பதையும் அறிய ஆவலாக இருக்கிறது.
இன்னொரு விஷயம் — இந்த அத்தியாயத்தின் கடைசி வரிகளில் மீண்டும் ஷாரதாவின் மனதில் “இன்று இரவு அவனுக்காக இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் வருவது, காலை முதல் மாலை வரை அவள் மனதில் நடந்த மாற்றத்தை வாசகனிடம் விட்டுச் செல்கிறது.
அதனால்தான் இந்த அத்தியாயத்தை முடித்தவுடன், “அடுத்தது என்ன?” என்ற கேள்வி வருகிறது.
அதுதான் ஒரு தொடர்கதைக்கு மிக முக்கியமான விஷயம்.
“கதையை முடிப்பது ஒரு எழுத்தாளரின் வேலை; அடுத்த பகுதியைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை விட்டுச் செல்வது ஒரு நல்ல எழுத்தாளரின் வேலை.”
இந்த அத்தியாயத்தில் அந்த இரண்டாவது விஷயம் இருக்கிறது.
முதல் பகுதியில் இருந்த அதிர்ச்சியும் பதற்றமும் இந்தப் பகுதியில் கொஞ்சம் குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக மனநிலை, நினைவுகள், இசை, வெளிப்புறச் சூழல், அடுத்த திருப்பத்திற்கான முன்னோட்டம் என்று கதை வேறு பாதையில் நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது.
மொத்தத்தில், இந்த அத்தியாயம் சம்பவங்களை மட்டும் சொல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனதுக்குள் வாசகனை அழைத்துச் செல்ல முயற்சிக்கிறது. அதுதான் இதன் பலம்.
“நதி எப்போதும் சத்தமாக ஓடுவதில்லை; சில நேரம் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டே ஆழத்தை அதிகப்படுத்தும்.”
இந்த அத்தியாயமும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில் இந்த அமைதிக்குள் என்ன புயல் காத்திருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
வாழ்த்துகள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். ❤️

மிகவும் நன்றி, சிரத்தையுடன் ஒரு கலை விமர்சனம் பதிவிட்ட உங்கள் மனதிற்கு. உங்கள் விமர்சனம் எனக்கு மிகப்பெரிய உற்சாகம். நன்றி.

[budbed]

வீட்டுக்குள் வந்ததும் ராம் சோபாவில் சாய்ந்துகொண்டான்.

ஷாரதா கையில் இருந்த பூங்கொத்தை டீப்பாயின் மீது வைத்துவிட்டு, புடவை முடிச்சை சற்றுத் தளர்த்தி,  அவனருகில் தரையில் அமர்ந்தாள்.
“அப்பாடா... இப்போதான் கொஞ்சம் சுகமா இருக்கு,”

“ஃபங்ஷன் நல்லாத்தானே இருந்தது?” என்றாள், ராமை பார்த்தபடி .
ராம் அவளைப் பார்த்தான்.பெரிதாக அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லை!

“உனக்கு எல்லாமே நல்லாத்தான் இருக்கும்.”

“ஏன் அப்படி சொல்ற?”

“உன்னைச் சுற்றி எப்பவும் ஆள். பாட்டு, மாணவிகள், பாராட்டு... உனக்கு என்ன குறை?”
அவன் குரலுக்குள் ஏதோ சொல்லப்படாத ஏக்கம் இருப்பதை ஷாரதா புரிந்துகொண்டாள்., அவன் மூடை மாற்ற நினைத்து,

“ரொம்ப tired-ஆ இருக்கியா?” என்று கேட்டாள்.

“…ம்.”

“ஒரு டிரிங்க் வேணுமா?!”

ராம் அவளைப் ஒரு கணம் ஆச்சரியத்துடன் திகைத்துப் பார்த்தான்!
“என்ன??”

ஷாரதா , “டிரிங்க். டிரிங்க். ! Whisky,  வேணுமா?!”
அவன் சில விநாடிகள் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

“நீயே கேக்கறியா?”

ஷாரதா மெலிதாக சிரித்தாள்.
ஏன்? உனக்கு வேண்டாமா?

ராம் கொஞ்சம் திணறி, இல்லை, வேணும் தான்.!, உனக்கு??

எனக்கும் தான்..! என்று சாரதா அவனை பார்த்து புன்னகைத்தாள்

“இன்னைக்கு நீ என்னோட வந்திருக்கே. உனக்கு கம்பெனி கொடுக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”

ராம் , “இப்போ நான் வந்துட்டேன்னு மட்டும் நினைக்கிற...! நான் எங்கே இருந்தேன், எப்படி இருந்தேனன்’னு மட்டும் நீ நினைக்கல இல்ல...!!?”

சொல்லிவிட்டு, ராம் Whisky’யை இரண்டு கிளாஸ்களில் கலந்து, ஒன்றை ஷரதாவிடம் கொடுத்தான்.



ராமை பார்த்துக்கொண்டே ஷாரதா, ஒரு sip குடிக்க, அவள் தொண்டை கொஞ்சம் எரிவதை முகம் காட்டிக்கொடுக்க, அதை ராம் கவனிக்க, ராமை பார்த்து சிரித்தாள்.

"பரவாயில்லை, நீ கூட இருக்கும்போது இதுவும் கூட ஒருவித சுவையா தான் இருக்கு", என்றபடி தரையில் மல்லாந்து கொண்டாள்.

ராம், “ஆனா, நீ என் கூட இல்லையே அம்மா...”, என்றான் சுருக்கென்று...

அந்த வார்த்தை ஷாரதாவை ஒரு கணம் இறுக்கியது. அவள் அறியாமலேயே இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாக இருந்த புடவை’யை சற்று தளர்த்தி, கீழே இழுத்துவிட்டபடி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள். ஷாரதாவின் மென்மையான வயிறும், அழகான தொப்புளும் அவன் பார்வையில் இயல்பாகத் தெரிந்தன; அதை மறைக்கவோ சரிசெய்யவோ அவள் விரும்பவில்லை.  அவன் விரும்பினால் அவன் அம்மாவை பார்க்கட்டும். இத்தனை நாளாகத் தவறவிட்ட அவன் அம்மாவின் அருகாமை…

ஷாரதா, சற்றே நிதானித்து,

“கல்லூரி எப்படி போகுது?”

“நல்லாத்தான்.”

“Friends?”

“அம்மா, interview எடுக்காத.”

“சரி, சரி. இன்று interview இல்லை.

ராம் அவளைப் பார்த்தான்.!

“ஹாஸ்டல்ல இருந்தா இந்நேரம் friends கூட இருப்பாங்க.”

ஷாரதா அவள் whisky  கிளாசை குடித்து கொண்டே, “இப்போ, நான் இருக்கேனே உன்கூட, உனக்கு கம்பெனி கொடுக்க!.”
அவன் பதில் சொல்லவில்லை

ஷாரதா இன்று அவன் அருகில் இப்படித் தன்னிச்சையாக, கவர்ச்சியாக  படுத்திருப்பதே ராமை கொஞ்சம் தடுமாற வைத்தது!



ராம் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்றவைத்து, மெதுவாகப் புகையை உள்ளிழுத்து வெளியேற்றினான்.


ஷாரதா ராமையே  பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். தன் மகன் இப்படி தன் முன்னால் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் ஒரு பெரிய ஆணாக அமர்ந்து சிகரெட் பிடிப்பதும், அவன் விரல்களில் சிகரெட் இருந்த விதமும், புகையை இழுத்து வெளியேற்றிய விதமும், அவளுக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வை எழுப்பியது!

“எப்ப இவ்வளவு பெரியவனாயிட்டே?” என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.

Whisky சாரதாவை கொஞ்சமாக மயக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

ஷாரதா பேச்சை தொடர நினைத்து, "எப்போதிலிருந்து இந்த சிகரெட் பழக்கம்?" என்று மெலிதான ஆர்வத்துடன் கேட்க...

ராம் ஆழமான குரலில், “எட்டாவது முடிச்சதும், நீ என்னை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பின நாள்’ள இருந்து..”

ஷாரதா’விற்கு சுருக்கென்று சற்றே வலித்தது!

ஷாரதா, “உனக்கு அந்த நாள் ஞாபகம் இருக்கா, ராம்?”

“எப்படி மறக்கும்?”

“நீ வீட்டிலேயே இருக்கணும்னு நினைச்சியா?”

“ஆமாம்.”

அவள் மெதுவாகத் தலைகுனிந்தாள்.
ராம் அவளை  பார்த்துக்கொண்டே, மீண்டும் சிகரெட்டை உதடுகளில் வைத்து இழுத்தான். 



ஷாரதா, “அப்போ கொஞ்சம் கச்சேரி, music tuitionன்னு ஓடிக்கிட்டே இருக்க வேண்டியதா இருந்துச்சு ராம்! இசைதான் நமக்கிருந்த ஒரே வருமானம். அதை விட்டுட்டா... நம்மை பார்த்துக்க யாரும் இல்ல.”

“அதனால என்னை ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பிட்ட.”

“அப்போ உனக்கு என்ன தேவைன்னு நான் புரிஞ்சுக்கல.”

“இப்போ புரியுதா?”

“கொஞ்சம்.” என்றாள் ஷாரதா.

பருவ வயதில் ராம் எதிர்பார்த்த, ஷாரதாவின் அருகாமையையும், அவள் உடல் ஸ்பரிசத்தையும், அவனுக்கு கொடுக்க முடியாதது, அவளுக்கு வலித்தது.

ஷாரதா தன் கிளாஸில் மீதமிருந்த விஸ்கியை ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தாள். தொண்டைக்குள் இறங்கிய சூடு இப்போது அவளுடைய உடலிலும் மெதுவாகப் பரவியிருந்தது; பேச்சிலும் ஒரு சிறிய மழலைப் பேச்சு வந்திருந்தது.

சூழலை சற்று இலகுவாக்க,

“ராம், கல்லூரில உனக்கு girl  friends  யாராவது.....?” என்று மெலிதாக இழுக்க....

“அம்மா...!”

அவன் குரலில் இருந்த எரிச்சலைக் கேட்டதும்,
“சரி. கேட்கல.” அவள் சிரித்தாள்.

[budbed]

சில நொடிகள் கழித்து, ஷாரதா தன் புடவையைப் பார்த்தாள்.
“இந்தப் புடவை ரொம்ப suffocating-ஆ இருக்கு.”

ராம் திடுக்கிட்டு,  அவளைப் பார்த்து,
“அப்போ?”

ஷாரதா கொஞ்சம் போதையுடன் “கழட்டி போட்டுடவா ராம்?”

அவன் ஒரு கணம் திடுக்கிட்டான்.
“எதுக்கு இப்படி….,” என்று குழப்பத்துடன் தயங்க..

ஷாரதா சிறிய புன்னகையுடன்,
“நேத்து நீயே கழட்டச் சொன்னே.”
“இப்போ எனக்கே மூச்சு முட்டுது. வீட்டுக்குள்ளதானே இருக்கேன்.”

ராம் பதில் சொல்லும் முன்பே, ஷாரதா புடவையை அவிழ்த்து ஓரமாக போட்டாள் ….! ராமின் அருகாமையிலேயே பிளவுஸுடனும் பாவாடையுடனும் தரையில் மீண்டும் வசதியாகச் சாய்ந்தாள்.

“இப்போதான் சுகமா இருக்கு.”



புடவை விலகியதும், அவளுடைய நிறைந்த மார்பும் மதர்ப்பான இடுப்பும், கீழே விரிந்திருந்த வளைவுகளும், வெளுப்பான தொடைகளும்,  அந்த எளிய உடையில் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நாள் முழுவதும் அணிந்திருந்த மல்லிகைப்பூ இப்போது சற்றே கலைந்திருந்தாலும், அதன் மணத்தோடு கலந்த அவளுடைய இயல்பான உடல் வாசனையும் அருகிலிருந்த காற்றில் மெல்லத் தங்கியிருந்தது.

ராம் அவன் அம்மாவின் அந்த அழகை பார்த்து தடுமாற,  ஷாரதா அவன் பார்வையை கவனித்தபடி சிரித்தாள்.
“என்ன?”

“ஒண்ணுமில்லை.”

நேற்றிரவு அவன் தன் அம்மாவின் மீது வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்த ஒன்றை, இன்று அவளே தயக்கமின்றி முன்வந்து செய்ய, அந்த எதிர்பாராத மாற்றம் ராமை ஒரு கணம் நிலைகுலையச் செய்தது.
 
இருவருடைய கிளாஸ்களும் காலியாகியிருந்ததை ஷாரதா கவனித்தாள். எதுவும் கேட்காமல், அருகிலிருந்த பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு முதலில் ராமின் கிளாஸை நிரப்பினாள்; அடுத்ததாக தன்னுடைய கிளாஸிலும் ஊற்றிக்கொண்டாள்.

“இன்னும் கொஞ்சம்...! என்று ராமை பார்த்து கண்சிமிட்டினாள்.! இன்று நான் உன்கூடவே இருக்கணும்னு தோணுது,” என்று சொல்லி, தன் கிளாஸிலிருந்து ஒரு மிடறு குடித்தாள்.

விஸ்கியின் சூடு உடலுக்குள் இறங்கியது.



ஷாரதாவின் மதமதர்பு ராமின் கண்களை ஈர்க்க,  பார்வையைத் திருப்பிக்கொள்ள வேண்டுமா, இல்லையா என்ற தயக்கத்துடன் ஒரு கணம் தடுமாறினான்.

ஷாரதா சற்றே போதையுடன் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

“என்ன பார்க்குற...? ஏன் அப்படி பார்க்குற...?” என்று வார்த்தைகளைச் சற்றே இழுத்தாள். “நேத்து... நேத்து நீ என்னை எப்படி எல்லாம் பார்த்தேன்னு மறந்துட்டியா...? இப்போ... நான் இப்படித்தான் இருப்பேன்...”

அவள் ஒரு கணம் சிரித்துவிட்டு, தலையைச் சற்றே சாய்த்தாள்.

“என் பையன் முன்னாடிதானே... எதுக்கு நான் தயங்கணும்?”

ராம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

“நீ... நீ எவ்வளவு கோபமா இருந்தாலும் சரி... என்கிட்டே எப்படி நடந்துக்கிட்டாலும் சரி... நீ எனக்கு பிடிச்ச பையன் தான்...”

ஷாரதா தரையில் படுத்திருந்தபடியே, ராமின் கால்களை மெதுவாகத் தன்னருகில் இழுத்துக்கொண்டு, அவற்றைத் தன் மார்பின் மீது வைத்துக் கொண்டாள். அவள் மார்பின் வெப்பம் ராமின் பாதத்தில் படர.., ஷாரதாவின் விரல்கள் அவன் பாதத்தை மெதுவாக வருடின.

“எப்பவும் நான் உனக்கு favourite தான்... “எப்பவும்... சரியா? .”



அவள் சற்றே மழலை கலந்த சிரிப்புடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

ஒரு நொடி எதையோ நினைத்ததுபோல் மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“சின்னப்பையனா இருந்தப்போ... இந்தக் கால்களை எப்பவும் என் பாச்சி’ல தான் வெச்சிருப்ப.........” என்று போதையிலும் முகம் மலர்ந்தாள்.

ராம் சற்றுத் தயங்கினான். அவள் அதை கவனித்தபடி, “நேத்து உனக்குப் பிடிச்சதுதானே...ராம்!, “இப்போ ஏன் தயக்கம்!?” என்று கிண்டலடித்தாள்.