Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Terminator619]

Ayyo alekyhya nu adhira kidnap chesada...Mari bhavanaki telusa?

Finally bhavana thirigi vachindi santhosham

[the_kamma232]

సన్నీ గారు, గుండెలు పిండేసే update అండీ.

[Sunnysunnysunny]

ఆ గదిలో ఆవరించిన నిశ్శబ్దం గుండె చప్పుడును కూడా పెద్దగా వినిపించేలా చేస్తోంది. అమ్మ మెల్లగా నా దగ్గరకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
ఆమె ముఖం తీవ్రమైన గంభీరతతో, రగులుతున్న భావోద్వేగాలతో నిండి ఉంది. ఆ కళ్లల్లోని తీవ్రత చూస్తుంటే నన్ను గట్టిగా చెంపదెబ్బ కొట్టడానికే చేయి ఎత్తుతోందనిపించింది.
 
నేను చేసిన తప్పుల బరువుకు కుంగిపోయి, ఆ క్షణమే ప్రాణం పోతే బాగుణ్ణు అనుకుంటూ భయంతో కళ్లు గట్టిగా మూసుకున్నాను.
 


కానీ... ఊహించని విధంగా అమ్మ తన మృదువైన, వెచ్చటి చేతిని నా చెంపపై ఆనించింది. ఆ స్పర్శలోని ఆర్తి, వణుకు నా రోమాలను నిక్కబొడుచుకునేలా చేశాయి.
 
నెమ్మదిగా నా ముఖం వైపు వంగి... తన తడి పెదవులతో నా పెదాలను బంధించి, ఎంతో ఆవేశంగా, కన్నీటి తడితో ముద్దు పెట్టుకోవడం ప్రారంభించింది!
 
ఒక క్షణం పాటు అసలు ఏం జరుగుతోందో నా మెదడుకు అర్థం కాలేదు.
 
అమ్మ ఒక్క క్షణంలో నా అబద్ధాలన్నింటినీ మరిచిపోయి నన్ను క్షమించేసిందా? నా పెదాలు, అమ్మ పెదాలు ఒకదానికొకటి పెనవేసుకుపోయాయి.


 
మా ఇద్దరి శ్వాసల వేగం పెరిగింది... నా గుండె కొట్టుకునే వేగం నరనరాల్లో ప్రతిధ్వనించింది. నేను తన్మయత్వంతో మెల్లగా నా చేతిని ఆమె వీపు మీద వేశాను.
 
ఆ మరుక్షణమే... అమ్మ నన్ను ఒక్కసారిగా వెనక్కి నెట్టి, నా చెంప మీద బలంగా కొట్టింది! ఛెళ్ళున! ఆ దెబ్బకు నా కళ్లు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి.
 
నేను: (చెంప పట్టుకుని నివ్వెరపోతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "ఏం చేస్తున్నావ్ భావనా..."
 
అమ్మ ఆగలేదు. కళ్లల్లో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండగా మళ్ళీ ముందుకు వచ్చి ఇంకో రెండు నాలుగు సార్లు నా రెండు చెంపలపై పిడిగుద్దుల్లా, చెంపదెబ్బల్లా బలంగా కొట్టింది!
 


కొట్టి కొట్టి ఆమెకు ఊపిరి ఆడక ఆగిపోయింది... రొప్పుతూ అలాగే నిలబడిపోయింది.

నేను రెండు చేతులతో చెంపలు పట్టుకుని అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
చిత్రంగా నాకు ఈసారి ఏమాత్రం భయం వేయలేదు... 

లోపల గూడుకట్టుకున్న అపరాధభావం కరిగిపోయి, ఎందుకో తెలియని ప్రశాంతతతో నా పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు విరిసింది.
 
అమ్మ: (రొప్పుతూ, కన్నీళ్లతో గొంతు బొంగురుపోయి) "నా లోపల రగిలిపోతున్న కోపాన్ని ఇలా బయటపెడుతున్నాను..."
 


అలా అంటూనే అమ్మ మళ్ళీ నన్ను లాగి తన గుండెలకు హత్తుకుని, నా పెదవులను మరింత ఉధృతంగా, పిచ్చిగా ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది!
 
ఈసారి నేను ఆమె శరీరాన్ని తాకలేదు, నిశ్చలంగా ఉండిపోయాను. 

అమ్మ నన్ను తన కౌగిలిలో శ్వాస ఆడనంత గట్టిగా బంధించింది. నా గుండెలపై తల ఆనించి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
 
అమ్మ: "నువ్వు నా కడుపున పుట్టిన కొడుకువి విజయ్... అందుకే ఆ నిజం తెలిసినప్పుడు నా అంతరంగం తట్టుకోలేకపోయింది అందుకే నాకు అంత కోపం వచ్చింది...
 
కానీ రేపు నువ్వు నా భర్తవయ్యాక, నేను మళ్ళీ నీపై ఇలా ఎప్పటికీ చేయను..."
 
ఆ మాట నా చెవుల్లో అమృతంలా పడింది. నా హృదయం ఆనంద సాగరంలో మునిగిపోయింది. నేను అమ్మ ముఖాన్ని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
 
నేను: (ఉద్వేగంతో, వెలిగిపోతున్న కళ్లతో) "అంటే... నిజంగానే నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా భావనా??"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు చిందిస్తూ) "అయితే ఏమనుకుంటున్నావు విజయ్... నేనెందుకు ఇక్కడికి ఇంత దూరం పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాననుకున్నావు?"
 
నేను: "కానీ..."
 
అమ్మ: "కానీ... నీకు నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడం ఇష్టం లేదా విజయ్?"
 
నేను: "లేదమ్మా! నేనెప్పుడు అలా అన్నాను..."
 
అమ్మ హృదయపూర్వకంగా, ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. 

ఎన్నో రోజుల విరహం తర్వాత ఆమె పెదవులపై విరిసిన ఆ అందమైన నవ్వును చూస్తూ నేను మైమరచిపోయాను.


 
అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్... నువ్వే కదా ఎప్పుడూ చెప్పేవాడివి, 'నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలా నవ్వుతూ ఉండాలని నేను కోరుకుంటాను' అని..."
 
నేను: "అవును, కానీ... నువ్వు మళ్లీ నాతో ఇలా నవ్వుతావని నేను కలలో కూడా అనుకోలేదు భావనా..."
 
అమ్మ ఇప్పుడు పూర్తిగా నా చేతుల్లోకి, నా ఒడిలోకి ఒదిగిపోయింది.
 
అమ్మ: "నేను ఆ రోజు నిన్ను వదిలేసి ముంబై వెళ్లి, ప్రతిరోజూలాగే నా జీవితాన్ని ఒంటరిగా గడపడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు...
 
నువ్వు లేని నా జీవితం ఎంత నిస్సారంగా, ఎంత చీకటిగా ఉందో అప్పుడు నాకు అర్థమైంది విజయ్! నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే నాకొక జీవితం ఉండేది...
 
నువ్వు లేనప్పుడు, అసలు నేను బ్రతకగలనా లేదా అనే భయం నన్ను కమ్మేసింది." ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీటి చుక్కలు రాలి నా చేతులపై పడ్డాయి.
 
అమ్మ: "మొదట్లో నీపై చాలా కోపం వచ్చింది... నన్ను మోసం చేశావని నిందించాను. కానీ ఒంటరిగా ఆలోచించాక... నువ్వు చేయాల్సింది నువ్వే చేశావని అర్థమైంది.
 
నువ్వు ఎప్పుడూ నా సంతోషాన్నే కోరుకున్నావు విజయ్. నా సంతోషానికి ఏకైక కారణం నువ్వే అని నాకు స్పష్టమైంది... 

దానికి తోడు నువ్వు నాకు పంపించిన ఆ సుదీర్ఘమైన మెసేజ్ చూశాను...
 
అది చదివాక నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! 

నువ్వు నీకు నువ్వే ఏదైనా హాని చేసుకుంటావేమోనని ప్రాణం పోయినంత భయమేసింది. ఎందుకంటే నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో నాకు తెలుసు.
 
'నా జీవితంలో ఇంకే స్త్రీనీ పెళ్లి చేసుకోను, నన్ను నా బిడ్డను దూరంగా ఉండి చూసుకోనివ్వు' అని రాసిన నీ మాటలు చూసి వణికిపోయాను.


 
నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడదామంటే, ఆ సమయమంతా నువ్వు ఏడుస్తూనే ఉన్నావు... నిన్ను వింటూ నా కన్నీళ్లు కూడా ఆగలేదు విజయ్..."
 
ఆమె గొంతు వణుకుతోంది, కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.
 
అమ్మ: "మన బంధం గురించి నాకు తెలుసు... ఈ లోకం ఈ కొత్త బంధానికి ఎప్పటికీ ఒప్పుకోదు అని భయపడ్డాను. నేను చాలా ఆలోచించాను...
 
కానీ నిజం ఏమిటంటే, ఈ కొత్త బంధాన్ని నేను నాదిగా చేసుకుని నీ భార్యగా మారినప్పుడే నేను సంతోషంగా ఉండగలను! 

నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను విజయ్... నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు.
 
మరి నువ్వేమనుకుంటున్నావు... నేను నా బిడ్డను తన తండ్రిని కలవనివ్వనా? ఇది ఎప్పటికీ జరగదు! మన బిడ్డ మన ఒడిలో ఆడుకుంటాడు...
 
మనం వాడిని మనతోనే పెంచుకుంటాం, ఎల్లప్పుడూ వాడిని ప్రాణంగా చూసుకుంటాం... ఒక మంచి తల్లిదండ్రులుగా, ఒక మంచి భార్యాభర్తలుగా!"
 
అమ్మ నా చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని ప్రాధేయపడింది. నా గొంతు పూర్తిగా మూగబోయింది... కళ్లల్లో నిండిన నీళ్లు తప్ప నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా బయటకు రాలేదు.
 
అమ్మ: "దయచేసి నన్ను క్షమించు విజయ్... నువ్వు నా శరీరాన్ని మాత్రమే ప్రేమిస్తావని ఆ రోజు నీతో కోపంగా అన్నాను. 

కానీ నిజానికి నువ్వు నన్ను ఎంత ప్రాణంగా ప్రేమిస్తావో నాకు బాగా తెలుసు.
 
నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, ఆ ఇల్లంతా నన్ను మింగేసేలా శూన్యంగా ఉండేది... 

నీలాగే, నేను కూడా ప్రతిరోజూ మనం గడిపిన ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుని హఠాత్తుగా ఏడవడం మొదలుపెట్టేదాన్ని!
 
కానీ ఇప్పుడు కాదు విజయ్... ఇప్పుడు నేను నిన్ను మన సొంత ఇంటికి తీసుకెళ్తాను! 

ఇప్పుడు నేను నా జీవితాంతం నీ భార్యగా మాత్రమే బ్రతకాలనుకుంటున్నాను విజయ్...
 
ఈరోజే నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టి నన్ను నీతో తీసుకెళ్లు... మన కొత్త ఇంటికి... మన సొంత ఇంటికి!"
 
ఇదంతా అమ్మ ఏడుస్తూ చెబుతుండగా... నా గుండె బరువెక్కిపోయి, నేను కూడా తట్టుకోలేక వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను అమ్మ తలను మెల్లగా ముందుకు లాగి, ఎంతో ఆరాధనగా, ప్రేమగా ఆమె నుదుటిపై, కళ్లపై, పెదవులపై ముద్దుపెట్టుకున్నాను.
 


మా కన్నీళ్లు ఒకరి కన్నీళ్లతో ఒకటి కలిసిపోయాయి. ఒకరి శ్వాసను ఒకరం పీల్చుకుంటూ మాట్లాడుకున్నాం.
 
అమ్మ: "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను విజయ్... ఇకపై నిన్ను నా నుండి ఏ శక్తీ విడదీయలేదు!"
 
నేను: "నేను కూడా నిన్ను ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను భావనా..."
 
ఇద్దరం మళ్ళీ ఒకరినొకరం ఎంతో బలంగా కౌగిలించుకున్నాము. ప్రపంచాన్ని, సమయాన్ని మరిచిపోయి ఒకరి బాహువుల్లో ఒకరం ప్రశాంతంగా ఒదిగిపోయాము.
 
కొద్దిసేపటికి బయట నుండి అత్తయ్య వచ్చి తలుపు తట్టింది... ఆ పిలుపుతో మా ప్రణయ నిశ్శబ్దం కదిలింది.
 
(అత్తయ్య తలుపు తట్టి పిలవడంతో మా ఇద్దరి ఏకాగ్రతకు భంగం కలిగింది. ఇద్దరం చిన్నగా నవ్వుకున్నాం. అమ్మ వెంటనే లేచి వెళ్లి గడియ తీసింది.)
 
అత్తయ్య: (లోపలికి వస్తూ, సరదాగా నవ్వుతూ) "అబ్బో! మీరిద్దరూ ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉన్నారా? ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపండి... వెళ్లి పెళ్లి వేడుక చేసుకోండి!"
 
(అమ్మ మురిసిపోతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... విజయ్, భావనల జీవితాల్లో ఒక సరికొత్త అధ్యాయం మొదలైంది.)
 
అత్తయ్య: "సరే ఇప్పుడు నువ్వు నా ఆడబిడ్డవి కాదు, కూతురివి. విజయ్... నువ్వు ఇకపై అమ్మని నేరుగా భావన అని పిలవచ్చు…"
 
(ఆ మాటతో అమ్మకి ఇప్పుడు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది. తల దించుకుని కొంగు నలుపుతూ నవ్వింది.)
 
అత్తయ్య: "ఎందుకు అలా నవ్వుతున్నావు భావనా…"
 
(నవ్వుతున్న అమ్మ ముఖం చూసి అత్తయ్య అంది. నేను ఇక మౌనంగా ఉండి వాళ్ళని చూస్తూ ఉండిపోయాను. అప్పుడే మామయ్య, అమ్మమ్మ (నానమ్మ) కూడా లోపలికి వచ్చారు.)
 


నానమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా, కోపంగా) "అసలు ఇక్కడ ఏమి జరుగుతోంది… మీరందరూ అసలు ఏమి వేడుక చేసుకుంటున్నారు…అంత సంతోషంగా ఉన్నారు"
 
అత్తయ్య: "వీళ్లిద్దరూ ఇప్పుడు పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు…అదే జరుగుతోంది కూడా…"
 
(నానమ్మ తీవ్రమైన షాక్‌లో ఉండిపోయింది.)
 
నానమ్మ: "పెళ్ళి... అది కూడా అమ్మతోనా… విజయ్ నీకు సిగ్గు లేదా… మరియు భావనా నువ్వు చాలా పెద్దదానివి అయ్యావు… నీకు కూడా ఏమాత్రం ఇంగితం లేదు!
 
ఇంకా నీకు నీ కొడుకు ఆ అమాయకపు అమ్మాయి అలేఖ్య గురించి చెప్పలేదేమో... నాకు ఆ అమ్మాయి ముఖం మాత్రమే గుర్తు వస్తుంది. ఆమె జీవితం ఏం అవుతుందో అని నా గుండె తరుక్కుపోతోంది!"
 
(నేను కళ్ళతో అత్తయ్య వైపు చూపిస్తూ సహాయం కోరాను.)
 
అత్తయ్య: "చూడు అమ్మా.... ఇది ఇంకా నిందించే సమయం కాదు.... వాళ్లిద్దరూ ఒకరినొకరు మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించుకుంటున్నారు మరియు ఇద్దరూ పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు కూడా..."
 
నానమ్మ: "లేదు... నేను ఇది జరగనివ్వలేను... జనాలు ఏమంటారో మీకు కూడా అర్థం కావడం మొదలైంది...."
 
(నానమ్మ వెళ్లి నిరాశగా ఒక మంచం మీద కూర్చుంది. నెమ్మదిగా అమ్మ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లింది… అమ్మ ఆమె పాదాల దగ్గర కింద కూర్చుంది.)
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో) "జనాలు ఏమంటారో నాకు తెలుసు నానమ్మా. కానీ వాళ్లకు తెలిశాకనే అంటారు... విజయ్‌తో నాకు తల్లి-కొడుకు బంధం ఉందని ఆ సమయంలో నాకు కూడా తెలియదు.
 
కానీ ఆ సమయంలో నేను విజయ్‌ని నా భర్తగా అంగీకరించాను... ఇప్పుడు నేను విజయ్ లేకుండా ఉండలేను... అప్పుడు విజయ్‌కి ఇదే విషయం చెప్పాను, ఈ రోజు మీకూ చెబుతున్నాను...
 
ఇప్పుడు మీరు తప్ప నాకు ఇంకెవరూ లేరు... మీరు నన్ను మళ్ళీ మీ కూతురిగా అంగీకరించి ఆశీర్వదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను...
 
మీ కొడుకులలో ఒకడు నా జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు... కానీ ఈ రోజు నా కొడుకు నా జీవితాన్ని కాపాడాలనుకుంటున్నాడు... ఇప్పుడు దయచేసి కాదనకండి..."
 
(నాన్న గురించి చెప్పగానే నానమ్మకి షాక్ తగిలినట్టు అనిపించింది... ఆమె పాత ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది.)
 
అత్తయ్య: "అమ్మా... ఇప్పుడు భావన కడుపులో విజయ్ బిడ్డ కూడా పెరుగుతోంది... ఇప్పుడు కూడా అతన్ని ఆపుతావా... నువ్వు ఇలా చేస్తే... నువ్వు భావనకు మరోసారి చెడు చేస్తున్నట్టే...
 
ముందు మా అన్నయ్యకి ఇచ్చి ఈ అమ్మాయి జీవితాన్ని నాశనం చేశావు, ఇప్పుడు వద్దని చెప్పి వాళ్లిద్దరి జీవితాలను నాశనం చేయకు..."
 
(నానమ్మ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది... ఆమె ఎంతో భావోద్వేగంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నానమ్మ: "మా అబ్బాయి ఆమెకు ఇలా చేస్తాడని నేను అనుకోలేదు... కానీ ఆమెకు పెళ్ళయ్యాక ఆ అమ్మాయి పడే బాధ చూస్తుంటే అప్పుడు నా గుండె కూడా తరుక్కుపోయేది...
 
బహుశా ఏది జరిగినా మంచికే జరుగుతుందేమో... భావన మంచి జీవితం గడపాలని నేను కూడా కోరుకున్నాను.... కానీ విజయ్‌తో పెళ్లి..."
 
అత్తయ్య: "నువ్వు ఒప్పుకున్నా లేకపోయినా సరే... నేను ఎలాగైనా వాళ్లకి పెళ్లి చేస్తాను. అమ్మా ఇక నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు చేసుకో..."
 
నానమ్మ: "నేనెలా ఒప్పుకోకుండా ఉంటాను... లేకపోతే భావనని మళ్ళీ బాధపెట్టినందుకు నేను జీవితాంతం అపరాధభావంతో ఉంటాను..."
 
అమ్మ: (ఆనందంతో) "అయితే నువ్వు దీవిస్తావా నానమ్మా..."
 


నానమ్మ: "అవును అమ్మ... కానీ ఒక షరతు ఉంది..."
 
అత్తయ్య: "ఇప్పుడు మళ్ళీ  ఏ షరతు అమ్మా..."
 
నానమ్మ: "ఒకవేళ మీ ఇద్దరికీ ఇక్కడే పెళ్లి జరిగితే... అప్పుడు మీ గురించి అందరికీ తెలిసిపోతుంది... అందుకే మీ ఇద్దరి పెళ్లి భావన వాళ్ళ ఇంట్లోనే జరుగుతుంది..."
 
(ఇప్పుడు అమ్మ చాలా సంతోషించింది... అమ్మ కళ్లల్లోంచి ఆనంద భాష్పాలు ప్రవహించాయి.)
 
అమ్మ: (నా వైపు చూస్తూ) "మా ఇంట్లో కాదు... నా మరియు విజయ్ సొంత ఇంట్లో!"
 
(నేను లేచి అత్తయ్యను కౌగిలించుకున్నాను... మామయ్య నన్ను ప్రేమగా కౌగిలించుకున్నారు.)
 
మామయ్య: "అయినా పెళ్లి ఎప్పుడు చేసుకోవాలి అనుకుంటున్నారు భావనా..."
 
అమ్మ: "రేపు..."
 
అందరూ (నన్ను పక్కన పెట్టి): "ఏంటి??"
 
అత్తయ్య: "నిన్ననే కదా అంతా జరిగింది... భావన నువ్వు చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు... ఇప్పుడు నువ్వు గర్భవతివి కూడా... ఎందుకంత తొందర..."
 
మామయ్య: "మీరే నిర్ణయించుకోండి... నేను ఇప్పుడు బయట కూర్చుంటాను..."
 
(అమ్మ కొద్దిగా ఇబ్బందిపడింది.)
 
అత్తయ్య: " విజయ్... రేపే పెళ్లికి సిద్ధమా?"
 
నేను: (అమ్మ వైపు చూస్తూ) "నేను ఈ రోజు కూడా సిద్ధంగా ఉన్నాను అత్తయ్యా…"
 
(అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.)
 
నానమ్మ: "ఎందుకంత తొందరపడుతున్నావు భావనా…"
 
అమ్మ: "నేను ఇక్కడికి రాకముందు పండిట్‌జీని శుభ సమయం అడిగాను, ఆయన ఈ రోజు, రేపు సమయం చెప్పారు… కాబట్టి ఈ రోజు కుదరకపోతే రేపు చేద్దాం…
 
లేకపోతే నేను మరో 10-15 రోజులు ఇక్కడే ఉండాల్సి వస్తుంది… అన్ని రోజులు నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉండలేను…"
 
(అమ్మ తొందరపడుతున్న ముఖం చూసి అత్తయ్య కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: "కానీ… ఏర్పాట్లు కూడా చేసుకోవాలి కదా…"
 
మామయ్య: (బయట నుండి) "ఈ రోజు ఇప్పుడే భావన వాళ్ళ ఇంటికి మనం వెళ్తే, మనకు చాలా సమయం దొరుకుతుంది…
 
మధ్యాహ్నానికల్లా అక్కడికి చేరుకుంటాం… అప్పుడు మనకు సాయంత్రం, రాత్రంతా ఉంటుంది… ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి…"
 
అత్తయ్య: "అలాగైతే మనమందరం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి…"
 
నేను, అమ్మ ఒకరినొకరు చూసి నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపు తిన్న తర్వాత, అత్తయ్య కూడా తన బట్టలు మొదలైనవి సర్దుకుంది.
 
మేమందరం బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాము. నేను బయటకు వచ్చి కారులో కూర్చోబోతున్నాను.
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, నువ్వు మామయ్య బైక్ తీసుకుని రావాలి…"
 
నేను: "అవునా, సరే, ఒకటి చేద్దాం... నేను, భావన బైక్ పై వస్తాము… మీరు కారులో రండి…"
 
(అత్తయ్య కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, అది ఎలా సాధ్యం… ఇంత ఎండలో కాబోయే పెళ్లికూతురి ముఖం పాడైపోతుంది… ఒకటి చెయ్యి, నువ్వు ఒక్కడివే బైక్ మీద రా… భావన మాతో వస్తుంది!"
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది… కానీ నేను నిరాశపడ్డాను. ఇక వేరే మార్గం లేదు. అత్తయ్య, నానమ్మ మరియు మామయ్య కారులో కూర్చున్నారు. నేను కారు వెనుక అమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాను.)
 
నేను: "నాతో రా భావనా... మావయ్య కార్ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వస్తారు ప్లీజ్.. ఈ రోడ్డు మీద చాలా మంది నిలబడి ఉన్నారు... నాతో బైక్ పై వస్తే నువ్వు చాలా ఆనందిస్తావు."
 
(ఇది విని అమ్మ సంతోషించింది మరియు మరుక్షణమే ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.)
 
అమ్మ: "కానీ మీ అత్త ఒప్పుకోదు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ , నువ్వు ఆమెకు ఒక్కసారి చెబితే ఒప్పుకుంటుంది..."
 
అమ్మ: "సరే, ప్రయత్నిస్తాను..."
 
(అమ్మ కారు కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.)
 
అమ్మ: (అత్తతో) "అక్కా... విజయ్ దారి తప్పిపోతాడేమో... నేను విజయ్‌తో వెళ్తాను..."
 
(అత్త కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "అయితే ఏంటి... అతను మన కారు వెనకే ఉన్నాడు. మనల్ని అనుసరిస్తే దారి మర్చిపోడు!"
 
(అమ్మ ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నా దగ్గరికి వచ్చింది.)
 
అమ్మ: "క్షమించు విజయ్... మీ అత్త ఒప్పుకోలేదు..."
 
నేను: " నాకు అర్ధం అయింది ... సరే కానీ కనీసం ఒక్కసారైనా నన్ను ముద్దు పెట్టుకో...ప్లీజ్ "
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఇప్పుడే ఎందుకు..."
 
నేను: "రేపటి నుండి నేను నా ప్రేయసిని పెట్టుకోలేను కదా, నా భార్యను ముద్దు పెట్టుకోవాలి... ఈరోజే నన్ను ముద్దు పెట్టుకో!"
 


(అమ్మకు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది.)
 
నానమ్మ: (కారు లోపల నుండి) "భావన... త్వరగా రా... అతనితో నిలబడకు, ఆలస్యం అవుతోంది..."
 
(నానమ్మ మాటలు విని అమ్మ కూడా నిశ్శబ్దంగా కారులో కూర్చుంది. నాకు ముద్దు దొరకలేదు... కానీ ఏమైనా నేను బైక్ స్టార్ట్ చేసి కారు వెనుకాలే వెళ్లాను.)
 
భావన ఎలా చేసిందో తెలీదు ఎయిర్పోర్టు కి వెళ్ళేసరికి అందరికీ టిక్కెట్స్ బుక్ చేసింది. 

అక్కడ దిగిన తరువాత కూడా ఒక కొత్త కార్ మాకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంది. ఇది ఎవరిది అనగానే నా తరుపున నీకు చిన్న కానుక .
 
మా అక్క (పూనమ్ )మా కోసం 20 ఏళ్లు కింద మా అక్కౌంట్స్ లో వేసిన డబ్బుతో కొన్న మొదటి వస్తువు.  
 
నేను ఆ మాట వినగానే భావనకి పూనమ్ అమ్మ బ్రతికే ఉంది అనే నిజం చెప్పాలా వద్దా అని అనుకున్న. 

కానీ కడుపులో పెరుగుతున్న మా బిడ్డ గుర్తు రాగానే ఆ ఆలోచన మానుకున్న.

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Terminator619]

Pooja gurinchi vijay cheppada?..its not fair..

[ash.enigma]

Sooper sooper undi..

[Sunnysunnysunny]

చూస్తుండగానే మేమందరం ముంబైలోని ఇంటికి చేరుకున్నాము.
 
అత్తయ్య: "ఒక పని చెయ్యి, నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు. భావన పద... వెళ్లి కొన్ని సామాన్లు కొందాం..."
 
నేను: "ఇప్పుడేం కొనాలనుకుంటున్నారు అత్తయ్యా?"
 
అత్తయ్య: "ఇలాంటి బట్టలతోనే పెళ్లి చేసుకుంటావా... నువ్వు నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళు, మేము వస్తాము..."
 
(అమ్మ నవ్వింది.)
 


నేను: "హా... ఆ... నేను వెళ్తున్నాను, ఇంకెంత అరుస్తావు అత్తయ్యా..."
 
మామయ్య: "మేము త్వరగా వస్తాము, అప్పటివరకు మా కోసం ఆగు, నా ప్రియమైన వరుడా..."
 
(మామయ్య నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అమ్మ నాకు ఇంటి తాళాలు ఇచ్చింది, 

అవి తీసుకుని నేను ఇంటి వైపు బయలుదేరాను. వెళ్తుండగా, నేను అకస్మాత్తుగా మధ్యలో ఆగిపోయాను...)
 
ఇది అదే , గుడి ఎదురుగా ఉన్న అదే దుకాణం... ఇక్కడే ఒకప్పుడు అమ్మ పొడవాటి మంగళసూత్రం వేసుకుని దాన్ని కొనడం గురించి మాట్లాడుతుండగా నేను చూశాను.
 
నేను ఆ దుకాణం దగ్గరికి వెళ్ళాను. మా అమ్మ కోరుకున్నటువంటి కొన్ని మంగళసూత్రాలు అక్కడ పెట్టి ఉండటం చూశాను.


 
 కానీ ఏది కొనాలా అని నాకు అయోమయంగా అనిపించింది. అందుకే ఆ నాలుగూ కొందామని అనుకున్నాను...
 
డబ్బుల సమస్యే లేదు, ఎందుకంటే మా అమ్మ నాకు ఒక కార్డ్ ఇచ్చారు. నేను ఆ నాలుగు మంగళసూత్రాలు కొని నా చిన్న బ్యాగ్ లో పెట్టుకుని ఇంటికి బయలుదేరాను.
 
నేను ఇంటికి చేరేసరికి సుమారు ఆరు గంటలు అయ్యింది. ఎనిమిది గంటలకు మిగతా వాళ్ళందరూ వచ్చారు... వాళ్ళని చూసి నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.
 
రాత్రి భోజనం చేశాక, నేను, మా మామయ్య కలిసి బయటకు నడవడానికి వెళ్ళాము. లోపలికి వచ్చాక చూశాను...
 
మా అమ్మమ్మ నిద్రపోతోంది. నేను లోపలికి వెళ్ళాను. మా అత్తయ్య అమ్మ చేతులకు, కాళ్ళకు మెహందీ పెట్టడం చూశాను.
 
అమ్మ నా వైపు చూసి తన చేతిని చూపించింది... ఇప్పుడు నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను.


 
అత్తయ్య: "హా హా, రేపు పెళ్లి జరుగుతోంది కదా... భావన ని ఇలాగే పెద్ద కళ్ళతో చూస్తూ ఉంటావా..."
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నేను: "అత్తయ్య, నన్ను ఇంకా ఎంత ఆటపట్టిస్తావు, ఆపు..."
 
అత్తయ్య: "హా నాకు తెలుసు... నువ్వు కూడా నన్ను ఆటపట్టించాలనుకుంటే నువ్వు కూడా ఇక్కడే కూర్చో..."
 
(నేను సంతోషంగా వెళ్లి అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాను... కనీసం ఇప్పుడైనా అమ్మకు దగ్గరగా ఉండే సమయం దొరికిందని నాకు అనిపించింది.)
 
అత్తయ్య: "వద్దు, లే... పెళ్లి సమయం అయిపోయాక ఇక్కడికి రా..."
 
మళ్ళీ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టారు... నేను కంగారు పడటం చూసి అత్తయ్య నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. నేను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
 
అమ్మకు మెహందీ పెట్టాక, అత్తయ్య అమ్మను పక్కకు వెళ్లి కూర్చోమన్నారు. ఆ తర్వాత అత్తయ్య నాకు కూడా కొద్దిగా మెహందీ పెట్టారు...
 
నిజానికి, అది నాకు నచ్చలేదు... కానీ ఇది ఆచారం అయితే కచ్చితంగా చేస్తారు. ఏమైనా, పెళ్లి ప్రతిరోజూ జరగదు కదా!
 
మెహందీ పెట్టాక, అత్తయ్య నన్ను, మామయ్యను పైకి వెళ్లి పడుకోమన్నారు. నాకు నిజంగా కనీసం అమ్మను కౌగిలించుకోవాలని ఉంది
 
కానీ అత్తయ్య ఏమీ జరగనివ్వడం లేదు... అందుకే నాకు నిరాశ కలిగింది. ఇప్పుడు నేను పైకి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ: "గుడ్ నైట్ విజయ్..."
 
నేను: "గుడ్ నైట్ భావన..."
 
అత్తయ్య: " ఇప్పుడు వెళ్ళు... గుడ్ నైట్... రేపు నీ భార్యను కలువు!"
 
(నాకు అత్తయ్య మీద కోపం వస్తోంది... కానీ అత్తయ్య నన్ను ఆటపట్టిస్తోందని నాకు తెలుసు. 

నేను అలా ముఖం పెట్టుకోవడం చూసి అమ్మ కూడా నవ్వుతోంది.)


 
నేను పైకి వెళ్ళాను... కాసేపటికి మామయ్య ఒక బాక్స్ ని పైకి తీసుకువచ్చారు.
 
మామయ్య: "ఇది తీసుకో, చూడు... ఇది నీకు సరిపోతుందో లేదో, రేపు నీ అత్తయ్య నీకు వేసుకోవడానికి ఇది కొనిచ్చింది..."
 
(అది ఒక షేర్వానీ... నేను పైనుంచి వేసుకుని చూశాను.)
 
నేను: "అహః ఇది సరైన సైజులోనే ఉంది. మావయ్య ...."
 
మామయ్య: "సరే, మంచిది... ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకో... రేపు మనం ఇంకా చాలా పనులు చేసుకోవాలి.."
 
నేను: "సరే మావయ్య , అలాగేలే..."
 
(ఇద్దరం పడుకోవడానికి బెడ్ పైకి వెళ్లాం.)
 
నేను: "మామయ్య... నేను మిమ్మల్ని ఒక ప్రశ్న అడగాలనుకున్నాను..."
 
(మామయ్య నవ్వడం మొదలుపెట్టారు.)
 
మామయ్య: "సరే విజయ్, నువ్వు ఏది అయిన అడగవచ్చు..."
 
(గర్భం దాల్చిన తర్వాత కూడా శృంగారం చేయవచ్చా అని నేను ఆయన్ని అడగబోయాను... బహుశా నేను ఏమి అడగాలనుకుంటున్నానో ఆయనకు అర్థమైంది.)
 
మామయ్య: "ఆహ్హా , ఏమీ ఫర్వాలేదు... చేయవచ్చు, కానీ జాగ్రత్తగా చేయాలి..."
 
నేను: "హ్మ్... సరే, రేపు మనం అమ్మమ్మతో ఏం చేద్దాం..."
 
మామయ్య: " పర్లేదు అమ్మమ్మ కేవలం ఆ అమ్మాయి కోసం ఆలోచిస్తుంది అంతే..."
 
నేను: "నిజంగానా,... బయట ఎవరికీ చెప్పాల్సిన అవసరం ఉండదు అని చెప్పారు కదా మావయ్య..."
 
మామయ్య: "అలాగే చేద్దాం... వెళ్లి పడుకో... లేకపోతే రేపు రోజంతా నిద్రలోనే ఉండిపోతావు...హాహాహాహా"
 
నేను: "హ్మ్..." మేమిద్దరం పడుకున్నాము.
 
ఉదయం వెలుగులు గదిలోకి పరుచుకున్నాయి. విజయ్ నిద్రలేచి చూసేసరికి గడియారంలో సమయం దాదాపు 7 గంటలు అయ్యింది. పక్కన చూస్తే ఎవరూ లేరు...
 
మామయ్య ఎప్పుడో నిద్రలేచి కిందకు వెళ్లి ఉంటారని విజయ్‌కి అర్థమైంది. మొబైల్ వైపు చూడగా అమ్మ నుండి కాల్ వస్తోంది. విజయ్ వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
 
నేను : "హలో..."
 
అమ్మ (భావన): (ఫోన్‌లో గుసగుసగా) "నేను నిద్ర లేచావా..."
 
నేను: "అవును, కానీ నాతో ఫోన్‌లో ఇలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు అత్తయ్య నన్ను నీతో మాట్లాడనివ్వడం లేదు... అందుకే నేను రహస్యంగా బాత్‌రూమ్‌కి వచ్చాను. ఇక్కడి నుండి నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతున్నాను..."


 
(విజయ్‌కి నవ్వొచ్చింది.)
 
అమ్మ: "సరే ఈరోజు నేను ఏమి కట్టుకోవాలో చెప్పు..."
 
నేను: "నువ్వు నేను ఇచ్చింది తీసుకున్నావు కదా. అంతక ముందు ఇచ్చింది... నువ్వు అందులోనే కనిపించాలి. నేను నీకు ప్రేమగా ఇచ్చిన ఆ ఎరుపు రంగు పట్టు చీరలోనే ప్లీజ్ భావన!"
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు... కానీ అత్తయ్య నాకోసం వేరే చీర తెచ్చింది..."
 
నేను: "అది ఈరోజు కాదు, తరువాత కట్టుకుంటా అని చెప్పు!"
 
అమ్మ: "హ్మ్, సరే... ఇంకొకటి..."
 
నేను: "నాకు ఇంకేమీ అవసరం లేదు భావనా... ఇప్పుడు నువ్వు ఇక్కడ నాతో ఉన్నావు కాబట్టి... 

నేనే అన్నీ నాకు కావలసినవి నీతో కట్టిస్తాను..నాకు నచ్చినట్లు నేను నిన్ను చూస్తాను."
 
అమ్మ: "సరే ఇప్పుడు త్వరగా రెడీ అవ్వు... ముహూర్తం సమయం 11:45..."
 
నేను: "సరే భావన, పర్వాలేదు... నేను తయారవుతాను..."
 
అమ్మ: "సరే అయితే... బాయ్..."
 
నేను: "విను..."
 
అమ్మ: "ఏంటి..."
 
నేను: "నువ్వు మళ్ళీ నాకు ముద్దు పెట్టలేవు కదా... కనీసం ఫోన్‌లోనైనా ఒక్క ముద్దు పెట్టు!"
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "అస్సలు పెట్టను పో..."
 
(సరిగ్గా అప్పుడే బయట నుండి అత్తయ్య గొంతు గట్టిగా వినిపించింది.)
 
అత్తయ్య: (బాత్‌రూమ్ తలుపు తడుతూ) "భావనా... బయటకు రా, ఇంకెంతసేపు అక్కడ కూర్చుంటావు!"
 
(ఆ పిలుపు వినగానే అమ్మ కంగారుగా ఫోన్ పెట్టేసింది.)
 
ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (హాల్ & డైనింగ్ ఏరియా)
సమయం: ఉదయం 08:30 గంటలు
 
విజయ్ కిందకి వెళ్లాడు. కిందకి వెళ్లగానే మామయ్య, అత్తయ్య కలిసి ఇంటిని మామిడాకులు, బంతిపూలతో చక్కగా అలంకరించడం కనిపించింది.
 
ఇల్లు అంత అందంగా అలంకరించి ఉండటం చూసి విజయ్‌కి చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.


 
మామయ్య, అత్తయ్య తన పెళ్లి కోసం పడుతున్న తపన చూసి మురిసిపోయాడు. నానమ్మ అంత సంతోషంగా లేకపోయినా, కోపంగా కూడా ఏమీ అనలేదు.
 
(విజయ్ లోపలికి వెళ్లాడు. అమ్మ పసుపు రంగు లో, ఒంటి నిండా పసుపు పూతతో దేవతలా కనిపించింది. 



అకస్మాత్తుగా అత్తయ్య విజయ్ వెనుక నుండి వచ్చి ముఖానికి పసుపు పూయడం మొదలుపెట్టింది.
 
ఇదంతా మొదట కాస్త ఇబ్బందిగా అనిపించినా ఆ క్షణపు సంబరానికి విజయ్ లోనయ్యాడు. అమ్మ నన్ను చూసి ముసిముసిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నేను: "అత్తయ్య ఇదంతా ఏంటి…"
 
అత్తయ్య: "ఏయ్ ఏంటి, నీకు తెలియదా… ఇప్పుడు మీ పెళ్లి అదే రోజు నిశ్చయమైతే, అన్నీ అదే రోజు జరగాలి కదా!"
 
(అత్తయ్య అందరి కోసం వేడివేడిగా తినడానికి సిద్ధం చేసింది. అందరూ కలిసి డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద తినడం మొదలుపెట్టారు.)
 
మామయ్య : "ఏయ్ త్వరగా చేయండి… సమయం తక్కువగా ఉంది… ఎవరి పనులు వాళ్లు చేసుకోండి!"
 
అత్తయ్య: (నన్ను వెక్కిరిస్తూ) "విజయ్ నన్ను త్వరపడమంటాడు అనుకున్నాను… కానీ మా ఆయన నీకే చెప్తున్నాడు చూడు!"
 
(అమ్మ సిగ్గుపడింది.)


 
మామయ్య: "మనం పెళ్లిని సరైన ముహూర్తంలో జరిపిస్తేనే అంతా బాగుంటుంది."
 
అత్తయ్య: "అవును నాకు తెలుసులేండి...."
 
మామయ్య: "అయినా నువ్వు అది భావనకు ఇచ్చావా లేదా…"
 
అత్తయ్య: "ఓ అవును, నేను మర్చిపోయాను!"
 
(అత్తయ్య లేచి వెళ్లి ఒక చిన్న నగల పెట్టె తీసుకువచ్చి అమ్మ చేతిలో పెట్టింది.)
 
అమ్మ: "ఇదేంటి అక్కా…"
 
అత్తయ్య: "ముందు దీన్ని తెరిచి చూడు..."
 
(అమ్మ ఆ పెట్టెను తెరిచింది. అందులో మెరిసిపోతున్న మేలిమి బంగారు గాజులు ఉన్నాయి.)
 
అమ్మ: "అయ్యో ఇవన్నీ నాకెందుకు ఇస్తున్నారు... వద్దు, ఇవి బంగారంతో చేసినవి... నేను వీటిని ఉంచుకోలేను..."
 
అత్తయ్య: (అమ్మ దగ్గరకు వచ్చి ఆప్యాయంగా పట్టుకుంటూ) "ఇప్పుడు నువ్వు మళ్ళీ మన ఇంటి కోడలివి కాబోతున్నావు భావనా... 

ఆ సమయంలో నేను, నా భర్త నీకు ఏమీ ఇవ్వలేకపోయాం... ఇప్పుడు మన కోడలి కోసం ఏదైనా చేయడం మా బాధ్యత!"
 
అమ్మ: "కానీ..."
 
నేను: "కానీ అని వాళ్లని వారించకు భావనా... ఎలాగూ నువ్వు వాళ్ల మనిషివే కదా..."
 
(అత్తయ్య నన్ను, అమ్మని దగ్గరకు తీసుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "మీ ఇద్దరికీ పెళ్లి అవుతున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది... ఇప్పుడు నువ్వు కూడా తల్లివి కాబోతున్నావు, ఇంకా ఏమి కావాలి!
 
అసలు విజయ్ ఎలా బ్రతుకుతాడో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను... కానీ ఇప్పుడు నువ్వు అతనితో ఉన్నావు కాబట్టి నాకు ఎలాంటి చింత లేదు."
 
(అత్తయ్య నా వైపు సీరియస్‌గా చూస్తూ అంది.)
 
అత్తయ్య: "విజయ్... భావనకు నువ్వు ఏ కొంచెం బాధ కలిగించినా నాకంటే చెడ్డవాళ్లు ఎవరూ ఉండరు!"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "లేదు అత్తయ్యా... నేను భావనను నా రాణిలా చూసుకుంటాను... మీరు అస్సలు చింతించకండి!"
 
అత్తయ్య: (నవ్వుతూ) "అబ్బో! అంత పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నాడు విజయ్..."
 
మామయ్య: "ఇప్పుడు అతను ప్రేమలో పడ్డాడు కాబట్టి కచ్చితంగా ఇంతే చెబుతాడులే!"
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 


అమ్మ: "ఈ బహుమతికి చాలా ధన్యవాదాలు అక్కా…"
 
నానమ్మ: "సరే, అంతా బాగానే ఉంది... త్వరగా ఏర్పాట్లు చేసేయండి!"
 
అందరం తినడం ముగించాము. అత్తయ్య అమ్మను గదిలోకి తీసుకెళ్లి పెళ్లికూతురిగా ముస్తాబు చేయసాగింది.
 
మామయ్య నన్ను చూసి "నువ్వు పైకి వెళ్లి రెడీ అవ్వు విజయ్, నేను నిప్పుల గుండం దగ్గరకు వెళ్లి హోమం, పూజా సామాగ్రి ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తి చేస్తాను" అని చెప్పారు.
 
నేను పైకి వెళ్లి మామయ్య ఇచ్చిన రాయల్ షేర్వానీ ధరించాను. అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుంటుంటే నా మనసులోకి గత జ్ఞాపకాలన్నీ అలల్లా తన్నుకొచ్చాయి...
 
ఆ మొదటి రోజు పరిచయం, ఒకరితో ఒకరం పంచుకున్న నవ్వులు, రాత్రిళ్లు ఏడ్చిన ఏడుపులు, ఆటపట్టించుకోవడం, కోపాలు, చివరికి ఒకరి కోసం ఒకరం తపించిన ఆ పవిత్రమైన ప్రేమ...
 
ఇవన్నీ దాటుకుని ఈరోజు ఇద్దరం ఒక్కటవ్వబోతున్నాం! ఈ ఆనందాన్ని నేను మాటల్లో చెప్పలేను. 

నా హృదయంలోనే నేను నవ్వుకుంటున్నాను. లోకపు బాధలన్నీ మర్చిపోయాను. తయారై కిందకి వచ్చాను.
 
మామయ్య: "ఓహో! చూడండి... పెళ్లికొడుకు వచ్చేశాడు!"
 
(నానమ్మ నన్ను తన దగ్గరికి తీసుకుంది.)
 
నానమ్మ: "నా బంగారు కొండ ముద్దుగా ఉన్నావు..కనీసం నా కోరికలలో ఒకటి నెరవేరింది. ఇప్పుడు నేను నా మనవడి పెళ్లిని కళ్లారా చూస్తున్నాను. ఇక జీవితం నుండి ఇంకేం కావాలి..."
 
నేను: (నవ్వుతూ) "మీరు మీ ముని మనవుడిని కూడా చూడలేదు, నేను ఆ ముద్దుల చిలుకను మీ పక్కన, నీ వొడిలో చూడాలనుకుంటున్నాను!"
 
(మామయ్య నన్ను పిలిచి కూర్చోబెట్టారు.)
 
మామయ్య: "నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి కూర్చో విజయ్... ముహూర్తానికి ఇంకా 10 నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉంది."
 
మామయ్య: (గది వైపు చూస్తూ) "ఏయ్, పెళ్లికూతురిని త్వరగా తీసుకురండి... ఇంకా ఎంత సమయం పడుతుంది!"
 


అత్తయ్య: (లోపలి నుండి) "ఏయ్, అబ్బా... ఒక్క నిమిషం ఆగండి, నేను ఇప్పుడే వస్తున్నాను!"

[VijayPK]

Antha sajavugane chestara leka malli twist emanna vunda

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (కల్యాణ మండపం)

సమయం: ఉదయం 11:45 నుండి మధ్యాహ్నం 01:00 గంట వరకు
 
(మా పెళ్లి అన్ని ఆచారాలు, సంప్రదాయాలతో శాస్త్రోక్తంగా జరగబోతోంది. మా పండిట్‌జీ సాక్షాత్తూ మా రాజేంద్ర మామయ్యే!)

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (కల్యాణ మండపం)
సమయం: ఉదయం 11:45 నుండి మధ్యాహ్నం 01:15 వరకు
 
1. పెళ్లికూతురి ఆగమనం (వధూ ప్రవేశం)
 
హోమగుండం ముందు పీటలపై కూర్చున్న నా గుండెల్లో ఒకటే అలజడి. మామయ్య వెళ్లి గది తలుపులు తెరవగానే, అత్తయ్య చేయి పట్టుకుని అమ్మ గడప దాటింది.
 
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా శ్వాస ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది.
 


ఎరుపు రంగు పట్టుచీర, తలపై బంగారు పాపటి బిళ్ళ, అత్తయ్య పెట్టిన బంగారు గాజులు, మెడలో భారీ హారం, ముక్కుపుడక, నడుముకు వడ్డాణం,
 
కాళ్లకు నేను ప్రేమగా ఇచ్చిన మువ్వల గజ్జెలతో... సాక్షాత్తూ దివి నుండి భువికి దిగివచ్చిన దేవతలా నడుచుకుంటూ వచ్చింది.

ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: హైందవ వివాహ సంప్రదాయంలో వధువు ప్రవేశం అంటే కేవలం ఒక స్త్రీ రాక కాదు... ఆ ఇంటిని సర్వతోముఖాభివృద్ధి వైపు నడిపించే సాక్షాత్ లక్ష్మీదేవి ఆగమనం. ఇక్కడ అమ్మ తరఫున బంధువులెవరూ లేకపోవడంతో, అత్తయ్యే తల్లిలా నిలబడి ఆమెను చేయిపట్టి మండపానికి నడిపించింది.
 
అమ్మ నా పక్కన పీటలపై కూర్చుంది. మా ఇద్దరి చూపులు ఒక్కసారిగా కలిశాయి. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఉన్న అంతులేని ప్రేమ, ఇన్నాళ్లూ పడ్డ విరహం,
 
నా పక్కన భార్యగా కూర్చున్నానన్న అనిర్వచనీయమైన సిగ్గు అన్నీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె ముఖం ఎర్రబడటం చూసి నా పెదవులపై గర్వంతో కూడిన చిరునవ్వు విరిసింది.
 
2. వరమాల (పరస్పర ఆమోదం)
 
పీటలపై కూర్చున్న అమ్మ సిగ్గుతో తలవంచుకుని కొంగును నలుపుతోంది.
 
మామయ్య: "భావనా... విజయ్ మెడలో వరమాల వేయి..."
 
అమ్మ వణుకుతున్న చేతులతో గులాబీ పూలమాలను తీసుకుని నా మెడలో వేసింది. నేను కూడా అంతే ఆరాధనతో పూలమాలను ఆమె మెడలో వేశాను.


ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: వరమాల అంటే ఇద్దరు వ్యక్తులు తమ హృదయాలను ఒకరికొకరు బేషరతుగా అప్పగించుకోవడానికి బాహ్య సాక్ష్యం. పూలమాల దారంలాంటిది అయితే, అందులోని పూలు వారి భావాలు. ఒకరి గౌరవాన్ని, ఒకరి ఆత్మను జీవితాంతం ధరిస్తామని చాటే ఆత్మీయ ప్రక్రియ ఇది.
 
దండలు మార్చుకునే క్షణంలో అమ్మ నా కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. "ఈ క్షణం నుండి నేను పూర్తిగా నీదానిని" అని ఆమె కళ్లు మూగగా చాటాయి.
 
3. కన్యాదానం & విజయ్ మహా ప్రతిజ్ఞ (హస్త ప్రదానం)
 
అత్తయ్య ముందుకు వచ్చి అమ్మ కుడిచేతిని తీసుకుని, నా రెండు చేతుల మధ్య ఉంచింది.
 
అత్తయ్య: "విజయ్... ఇకపై భావన నీకు సర్వస్వం. ఆమెను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకో..."
 
మామయ్య: "విజయ్... అగ్నిసాక్షిగా నీ భార్యకు నీ అంతరంగాన్ని ప్రతిజ్ఞగా సమర్పించు."
 
నేను అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి గట్టిగా బంధించాను. ఆమె చేతి చల్లదనం నా రక్తంలో ప్రవహిస్తున్న ఉష్ణాన్ని తాకింది.
 


ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: కన్యాదానం అంటే దానం చేయడం కాదు, ఒక పవిత్రమైన బాధ్యతను విశ్వాసంతో అప్పగించడం. ఇక్కడ అత్తయ్య అమ్మను నాకు అప్పగిస్తుంటే, నేను ఆమెను సర్వస్వంగా స్వీకరించాను.
 
నేను: (అగ్నిహోత్రం వైపు చూస్తూ, కళ్లల్లో నీళ్లతో)



"ఈ పవిత్రమైన అగ్నిసాక్షిగా నేను ప్రమాణం చేస్తున్నాను భావనా... నీ కళ్లల్లో నేను ఎప్పటికీ బాధతో కూడిన కన్నీళ్లు రానివ్వను!
 
ఒకవేళ కన్నీళ్లు వచ్చినా అవి మన ప్రేమ తాలూకు ఆనందభాష్పాలు మాత్రమే అయి ఉండాలి. నీ జీవితాంతం నీకు ఒక ఉత్తమ భర్తగా ఉంటాను, ప్రాణంగా చూసుకుంటాను.
 
నువ్వు నన్ను కన్న తల్లివైనా... కొడుకుగా నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటూ, భర్తగా నిన్ను నా గుండెల్లో పెట్టుకుని ఆరాధిస్తాను! నా భార్య మరెవరో కాదు, నా ప్రాణమైన భావన!"
 
ఆ మాటలు విని అత్తయ్య, నానమ్మల కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. అమ్మ పెదవులు వణుకుతూ మెల్లగా నా వైపు చూసి "నేను కూడా నీదానినే విజయ్..." అంది.
 
4. బ్రహ్మముడి (కొంగు ముడి)
 
అత్తయ్య మా ఇద్దరి వెనుక వచ్చి, అమ్మ పట్టుచీర కొంగు కొసను తీసుకుని నా పట్టు ఉత్తరీయానికి కలిపి మూడు ముళ్లు వేసింది.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: బ్రహ్మముడి అనేది లౌకికమైన ముడి కాదు... దైహికంగా, మానసికంగా, ఆధ్యాత్మికంగా రెండు విభిన్న ఆత్మలను ఒకే తాటిపై బంధించే సంకేతం. సంసార ప్రయాణంలో ఎవరి అడుగులు తప్పినా, ఇంకొకరు ఆ ముడి బలాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని నిలబడతారనేది దీని అర్థం.
 


ముడి పడిన ఆ క్షణంలో అమ్మ కొంగు నా భుజంపైకి చేరింది. మేము ఇక విడదీయరాని ఏక శరీరమని నా అంతరాత్మకు అర్థమైంది.
 
5. హోమ క్రతువు & లాజా హోమం (అగ్ని సాక్ష్యం)
 
మామయ్య వేదమంత్రాలు పఠిస్తుండగా, మేము హోమగుండంలో నెయ్యి, సమిధలు సమర్పించాము.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: సృష్టిలోని పంచభూతాలలో అగ్ని మాత్రమే అత్యంత పవిత్రమైనది, దేనినైనా శుద్ధి చేసేది. అగ్ని సమక్షంలో పలికిన ప్రతి మాటా ఒక దైవిక శాసనంగా మారుతుంది. అగ్నిహోత్రం ఇద్దరిలోని మోహాన్ని ప్రేమగా, బాధ్యతగా మారుస్తుంది.
 


హోమం నుండి లేస్తున్న పొగ, నెయ్యి సువాసనల మధ్య అమ్మ ముఖం మరింత తేజోవంతంగా మెరిసింది.
 
6. సప్తపది (ఏడు అడుగుల పరమార్థం)
 
మామయ్య మమ్మల్ని లేచి హోమగుండం చుట్టూ ఏడడుగులు నడవమన్నారు. నేను అమ్మ చేతి వేళ్లను నా వేళ్లలోకి బిగించి లేచాను.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: హైందవ వివాహంలో సప్తపది అత్యంత కీలకమైన ఘట్టం. ఏడడుగులు కలిసి నడిచిన తర్వాతే వారిద్దరూ శాశ్వత దంపతులుగా మారతారు:
 
·      మొదటి అడుగు: ఆహార ధాన్యాల సమృద్ధి కోసం.
 
·      రెండవ అడుగు: శారీరక, మానసిక బలం కోసం.
 
·      మూడవ అడుగు: ధన, సంపదల వృద్ధి కోసం.
 

·      నాల్గవ అడుగు: సుఖదుఃఖాలలో సమాన భాగస్వామ్యం కోసం.
 
·      ఐదవ అడుగు: ఉత్తమ సంతానం, కుటుంబ క్షేమం కోసం.
 
·      ఆరవ అడుగు: రుతువుల అనుకూలత, ఆయురారోగ్యాల కోసం.
 
·      ఏడవ అడుగు: శాశ్వత స్నేహం, ఆధ్యాత్మిక కలయిక కోసం.
 
మేము ఒక్కో అడుగు వేస్తున్నప్పుడు అమ్మ నా వైపు అమితమైన భరోసాతో చూసింది. ఏడవ అడుగు పూర్తయ్యేసరికి ఆమె ముఖంలో ప్రపంచాన్ని గెలిచినంత ఆనందం కనిపించింది.
 
7. మంగళసూత్రధారణ (మాంగల్య ధారణ)
 
అత్తయ్య వెండి పళ్లెంలో నేను కొనితెచ్చిన నాలుగు మంగళసూత్రాలలో ఒకదాన్ని, పసుపు కుంకుమలతో తెచ్చి మా చేతికి ఇచ్చింది.
 
నానమ్మ: "విజయ్... ఇక ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మంగళసూత్రం కట్టి, ఆమెను నీ సొంతం చేసుకో!"
 
నేను బంగారు తాళిబొట్టును చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. అమ్మ భక్తితో, సమర్పణ భావంతో కళ్లు మూసుకుని తల దించింది.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: మంగళసూత్రంలోని మూడు ముళ్లు వరుసగా మనస్సు, వాక్కు, కర్మలతో భర్తకు భార్యగా అంకితం కావడాన్ని సూచిస్తాయి. అది ఆమెకు రక్షణ కవచం, సౌభాగ్యానికి చిహ్నం.


 
నేను ఆ పవిత్రమైన మంగళసూత్రాన్ని అమ్మ మెడలో వేసి మూడు ముళ్లు వేశాను. తాళి ఆమె ఛాతీని తాకిన ఆ క్షణంలో అమ్మ దేహం ఒక్కసారిగా పులకరించి కంపిచింది.
 
8. సింధూర ధారణ (పాపిట తిలకం)
 
మామయ్య మంత్రాలు చదువుతుండగా, అత్తయ్య అమ్మ ముసుగును కొద్దిగా పైకి ఎత్తింది. నా చేతులు అమితమైన ప్రేమతో, భావోద్వేగంతో కొద్దిగా వణికాయి.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: నుదుటి పాపిటలో సింధూరం దిద్దడం అంటే స్త్రీ ప్రాణశక్తికి, ఆమె సౌభాగ్యానికి భర్త తన ఆయుష్షును, ప్రేమను సమర్పించడమే. సింధూరం ఆమె హృదయానికి భర్త వేసిన ప్రేమ ముద్ర.
 


నేను నా కుడిచేతి బొటనవేలితో ఎర్రటి సింధూరాన్ని తీసుకుని నేరుగా అమ్మ పాపిటలో దిద్దాను. కళ్లు మూసుకుని ఉన్న అమ్మ కనురెప్పల చాటు నుండి రెండు ఆనందభాష్పాల చుక్కలు రాలి నా చేతిపై పడ్డాయి.
 
మామయ్య: "మంగళం మహత్! ఇప్పుడు పెళ్లి సంపూర్ణమైంది... ఈ క్షణం నుండి మీరిద్దరూ శాశ్వతంగా భార్యాభర్తలు!"
 
9. ఆశీర్వాదాలు & సంపూర్ణ పరిణయం
 
అమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచింది. ఎదురుగా తన భర్తగా నిలబడిన నన్ను చూసి భావోద్వేగం ఆగక నా ఛాతీపై వాలిపోయింది.


 
అత్తయ్య: "ఏమైంది భావనా..."
 
అమ్మ: "ఇదంతా చూస్తుంటే నాకు కలలా ఉంది అక్కా..."
 
అత్తయ్య: "ఇది కల కాదు భావనా... పచ్చి నిజం! నువ్వు ఇప్పుడు శాశ్వతంగా విజయ్ భార్యవి!"
 
అత్తయ్య చెప్పడంతో అమ్మ నా పాదాలకు నమస్కరించింది. నేను వెంటనే ఆమెను పైకి లేపి, నా గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకున్నాను.
 
అనంతరం మేమిద్దరం కలిసి మామయ్య, అత్తయ్య, నానమ్మల పాదాలకు నమస్కరించాము.
 


నానమ్మ: (అమ్మ తలపై చేయి పెట్టి నవ్వుతూ) "ఇకపై నేను నీకు అత్తగారిని కాదమ్మా... విజయ్ నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నాడు కాబట్టి నా కూతురే నీకు అత్తగారు! నన్ను దాదీ అని పిలువు... నూరేళ్లు చల్లగా వర్ధిల్లండి!"
 
అందరి ఆశీర్వాదాలతో, అంతులేని ప్రేమతో మేము భార్యాభర్తలుగా మా సరికొత్త జీవితంలోకి సంతోషంగా అడుగుపెట్టాము.

[Abhiteja]

Thanks for the update

[Terminator619]

Mothaniki bhavana vijay la pelli ayindi...happy...thanks for the update sunny bro

[ash.enigma]

keka... mottaniki okkatayyaru

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Vinod kumar92]

Good Update

[Tube light]

Excellent ? story
Thank you for your valuable story

[VijayPK]

కానీ బాగా చెప్పారు పెళ్లినాటి ప్రమాణం 7 అడుగులు యొక్క వివరణ చాలా బాగుంది చాలా బాగా వివరించారు


.కొడుకుతో తల్లి పెళ్లి ఇంకా ఇద్దరు కొడుకులు ఇద్దరు తల్లులు

[Meghana1508]

కొత్త జంట కానుకలు ఇచ్చే వాళ్ళు ముందుకు రావాలి ?

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (డైనింగ్ హాల్)

సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
 
(పెళ్లి తంతు పూర్తయి, ఇద్దరి మెడలో పూలదండలు, ఒంటిపై పట్టు వస్త్రాలు ఉన్నాయి. మామయ్య స్వయంగా ఒక పెద్ద కంచు పళ్లెంలో వేడివేడి అన్నం, కూరలు వడ్డించి తెచ్చి మా ఇద్దరి ముందు పెట్టారు.)
 
మామయ్య: (నవ్వుతూ) "కొత్త జంట ఇద్దరూ ఒకే పళ్లెంలో ముద్దలు తినిపించుకోవాలి... అప్పుడే మీ మధ్య ఉన్న ఈ బంధం, ప్రేమ జన్మజన్మలకీ గట్టిపడుతుంది!"
 
నేను, భావన ఒకరి కళ్లల్లోకి ఒకరం చూసుకుంటూ ముద్దలు తినిపించుకుంటున్నాం. అంతకుముందు ఎన్నోసార్లు కలిసి తిన్నా...
 
భార్యాభర్తలుగా ఈ మొదటి ముద్ద మా ఇద్దరి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అమృతాన్ని నింపింది.
 
అత్తయ్య: (కొంటెగా నవ్వుతూ, భావన వైపు చూసి) "ఇప్పుడు కడుపునిండా బాగా తినేయ్ భావనా... ఇక ఈ రాత్రి నుండి మన విజయ్ నిన్ను అసలు ఖాళీగా కూర్చోనిచ్చేలా లేడు!"
 
(ఆ మాట వినగానే నా గొంతులో ముద్ద అడ్డం పడి ఒక్కసారిగా దగ్గొచ్చింది. భావన సిగ్గుతో ముద్ద ముఖం చేసుకుని తల దించుకుంది.)
 
నేను: (నీళ్లు తాగుతూ, నీరసంగా) "అత్తయ్యా... మీరు కూడానా! అందరి ముందూ అలా అనేస్తారా..."
 
అత్తయ్య: "ఏంట్రా ఇందులో సిగ్గుపడటానికి ఏముంది? మీ ఇద్దరి మధ్య ఏం జరిగిందో, మీరెంత పిచ్చిగా ప్రేమించుకుంటున్నారో మా అందరికీ తెలుసు కదా!
 
అయినా విజయ్... ఇంకో రెండు మూడు రోజుల తర్వాత నువ్వు ఆఫీస్ పనులకు వెళ్లడం మంచిదిరా. కొన్ని నెలలు పోతే మన భావన కడుపు పెద్దదై ఎక్కడికీ కదలలేదు... అప్పుడు నువ్వే కదా కష్టపడి ఈ ఇంటిని మరియు మా మహారాణిని చూసుకోవాలి."
 
భావన: (అత్తయ్య వైపు చూస్తూ, నవ్వుతూ) "ఆయన గురించి నువ్వు అస్సలు బెంగ పెట్టుకోకు అక్కా... ఈ మధ్య ఆయనకి ఇంట్లో వాళ్ల కంటే బయట వాళ్ల తోడే ఎక్కువైపోయిందిలే!"
 
అత్తయ్య: (కళ్లు పెద్దవి చేసి, ఆశ్చర్యంగా) "ఓహో! అప్పుడే మన విజయ్‌ని 'ఆయన', 'నువ్వు' అని పిలవడం మొదలుపెట్టావా భావనా... ఎంత ప్రేమో, అమ్మో!"
 
(భావనకి విపరీతమైన సిగ్గు ముంచుకొచ్చి కొంగుతో ముఖం దాచుకుంది.)
 
మామయ్య: " తన సొంత భర్తను కాకపోతే ఇంకెవరిని అంటుంది చెప్పు!"
 
(నేను భావన వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాను... భావన కూడా కళ్లెత్తి నా వైపు చూసి ఎంతో మురిపెంగా నవ్వింది.)
 
(భోజనాలు ముగిశాక అత్తయ్య వంటింట్లో పనులన్నీ చక్కబెట్టి హాల్లోకి వచ్చింది. వాళ్ల చేతుల్లో సంచులు ఉన్నాయి.)
 
అత్తయ్య: "భావనా, విజయ్... మీ ఇద్దరికీ పెళ్లయి ఒక్కటైనందుకు మా ప్రాణాలు ఎంత తేలికపడ్డాయో మాటల్లో చెప్పలేం. కానీ మేము ఇక ఊరికి బయలుదేరాలి..."
 
భావన: (కంగారుగా లేచి) "ఏంటక్కా ఇది... పెళ్లి ఇప్పుడే కదా ముగిసింది... అప్పుడే వెళ్లిపోవడం ఏంటి? నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు ప్లీజ్!"
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... కనీసం ఇంకో నాలుగు రోజులు ఇక్కడే ఉండండి. మీరుంటే భావనకు కూడా తోడుగా, ధైర్యంగా ఉంటుంది కదా."
 
భావన: (నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి) "దాదీ... మీరు చెప్పండి, అక్కని ఆగమనండి... మీరు కూడా వెళ్లకండి!"
 
దాదీ: "ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి నాయనా... ఆవిడ నా మాట వినదు కదా. కనీసం నన్ను ఇక్కడే ఉండనివ్వండి... మీరిద్దరూ మీ ఊరికి వెళ్లండి.
 
నేను మళ్లీ అక్కడ ఒంటరిగా పడి ఉండాలి... కనీసం నా పిల్లలతో ఇక్కడ ఉంటే నాకు మనశ్శాంతిగా ఉంటుంది. నాకు వయసైపోయింది కదా..."
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... దాదీని మాతో ఇక్కడే ఉండనివ్వండి..."
 
అత్తయ్య: (కాసేపు ఆలోచించి) "అలా కాదు విజయ్... ముందు అమ్మని ఊరికి తీసుకెళ్లి ఆసుపత్రిలో పూర్తి చెకప్ చేయించాలి. పైగా మీ ఇద్దరికీ ఇప్పుడే పెళ్లయిందిరా...
 
కొన్నాళ్లు మీరు ఏకాంతంగా గడపాలి. అమ్మ ఆరోగ్యం కుదుటపడగానే నేనే స్వయంగా తీసుకొచ్చి మీ ఇంట్లో దింపుతాను, సరేనా?"
 
భావన: (నిరాశగా) "సరే అక్కా..."
 
(అత్తయ్య పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వెళ్లి, పూలు చల్లి, ఒక చిన్న ఇత్తడి కుండలో నిండుగా బియ్యం పోసి పెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన దగ్గరకు వచ్చి, మెల్లగా) "కోడలా... మేము వెళ్లాక నీ కుడికాలితో ఆ కలశాన్ని మెల్లగా లోపలికి తోసి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టు...
 
అది మహాలక్ష్మి ప్రవేశంలా చాలా శుభప్రదం. ఇంకా... లోపల టేబుల్ మీద పసుపు పాలు కూడా పెట్టాను... నీకు అర్థమైంది కదా?"
 
(అత్తయ్య కొంటెగా కన్ను కొట్టేసరికి భావన సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రగా మార్చుకుంది.)
 
(వాళ్లు వెళ్లే సమయం వచ్చేసరికి... ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత దొరికిన సొంత కుటుంబం మళ్లీ దూరమవుతోందన్న బాధతో భావన ఒక్కసారిగా అత్తయ్యను గట్టిగా కౌగిలించుకుని చిన్నపిల్లలా ఏడ్చేసింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన కన్నీళ్లు తుడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "పిచ్చిదానా... ఇలా ఏడవకూడదు. నేను మళ్లీ వస్తాను... నీ శ్రీమంతం అప్పుడైనా వస్తాను.
 
ఇప్పుడు మీరు ఏడవడం ఆపి, మాకు త్వరగా ఒక మనవడినో మనవరాలినో ఇచ్చే పనుల్లో పడండి!"
 
(భావన కన్నీళ్ల మధ్యలోనే సిగ్గుతో నవ్వింది. మేమిద్దరం కలిసి మామయ్య, అత్తయ్య, దాదీల కాళ్లకు మొక్కి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాం. వాళ్లు మెట్లు దిగి వెళ్తుంటే ద్వారం దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయాం.)
 
(ఇల్లంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో నేను, భావన మాత్రమే మిగిలాం. నా పక్కన నిలబడ్డ భావన చేతిని మెల్లగా నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఆమె చేతులు చల్లగా వణుకుతున్నాయి.)
 
నేను: (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, గుసగుసగా) "ఇప్పుడు మన గదిలోకి వెళ్దామా భావనా..."
 
భావన: (సిగ్గుతో చూపులు నేలకు దించి) "హ్మ్..."
 
(పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చాం. అత్తయ్య చెప్పినట్లే భావన తన కుడికాలి బొటనవేలితో ఆ బియ్యపు కలశాన్ని మెల్లగా ముందుకు తోసి, లక్ష్మీదేవిలా గదిలోకి అడుగుపెట్టింది.)
 
(గది లోపల చూడగానే... మంచం మొత్తం తాజా గులాబీ రేకులు, మల్లెపూల మాలలతో శోభనం కోసం ఎంతో శృంగారభరితంగా అలంకరించి ఉంది.
 
గది నిండా మల్లెల పరిమళం గుబాళిస్తోంది. పక్కనే టేబుల్ మీద వెండి గ్లాసులో పసుపు పాలు ఉన్నాయి. అది చూసి భావన గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.)
 
నేను: (నవ్వుతూ, ఆమె దగ్గరకు జరిగి) "మనకంటే మన పెళ్లి రాత్రి గురించి మా అత్తయ్యే ఎక్కువ ముచ్చటపడి ఏర్పాట్లు చేసినట్లుంది కదా!"
 
భావన: (మంచం అంచున కూర్చుంటూ, సిగ్గుతో నవ్వి) "ఊరుకోండి మీరు..."
 
నేను: "సరే, నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో... నీకోసం ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఉంది, ఇప్పుడే తీసుకొస్తాను."
 
భావన: (ఆత్రుతగా నా చేయి పట్టుకుని) "ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు విజయ్?"
 
నేను: "చెప్పాను కదా... నా రాణి కోసం చిన్న సర్‌ప్రైజ్! ఒక్క నిమిషంలో వస్తాను."
 
భావన: (ఎంతో ప్రేమగా నా కళ్లలోకి చూస్తూ) "సరే... త్వరగా రండి..."
 
నేను: "సరే, ఇప్పుడే వచ్చెస్తా..."
 
(నేను చకచకా మెట్లు ఎక్కి పైగదిలోకి వెళ్లాను. నా బ్యాగ్‌లో భద్రంగా దాచి ఉంచిన ఆ నాలుగు నల్లపూసల మంగళసూత్రాల పెట్టెను చేతిలోకి తీసుకున్నాను.
 
ఆ పెట్టెను గుండెలకు హత్తుకుని, ముఖంపై చిరునవ్వుతో, నా భార్య ఉన్న కింద పడకగది వైపు అడుగులు వేస్తూ దిగిరావడం మొదలుపెట్టాను.)
 
ప్రదేశం: ముంబై సిటీ కమీషనర్ హెడ్ క్వాటర్స్
సమయం: సాయంత్రం 7:45 గంటలు
 
ముంబై సిటీ కమీషనర్ క్యాబిన్‌లో తీవ్రమైన ఆందోళన నెలకొంది. ఆ కమీషనరే స్వయంగా అలేఖ్య తండ్రి. తన కూతురు అలేఖ్య అదృశ్యమై నాలుగు రోజులు గడుస్తున్నా ఎక్కడా ఆమె జాడ దొరకలేదు.
 
తమ సొంత సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ శాఖ ద్వారా, అన్నీ నగరలలోని ప్రైవేట్ లింకుల ద్వారా, చివరికి మొబైల్ టవర్ లొకేషన్ల ఆధారంగా ఆయన అన్ని కోణాల్లో తీవ్రంగా గాలించారు.
 
కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి చిన్న ఆధారం కూడా లభించలేదు. కనీసం ఎక్కడికి వెళ్లిందనే దానిపై కూడా స్పష్టత లేకపోవడంతో, ఒక తండ్రిగా ఆయన చేతులు కట్టేసుకున్నాయి.
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వ్యవస్థ అధిపతిగా ఉన్నప్పటికీ, తన సొంత కూతురి విషయంలో ఏ చిన్న క్లూ దొరకని నిస్సహాయ స్థితిలో ఆయన కుమిలిపోయారు. ఇంట్లో తన భార్య కూడా వెయ్యి కళ్ళతో కూతురికోసం చూస్తుంది
 
ఇక చేసేది ఏమీ లేక, చట్టం పరిధిని మరియు అధికారిక మార్గాలను పక్కన పెట్టి... చివరి ప్రయత్నంగా ఆయన తన సొంత అన్నయ్య అయిననేషనల్ సెక్యూరిటీ 'రా' (RAW) చీఫ్‌కు నేరుగా ఫోన్ చేశారు.
 
ఫోన్ రిసీవర్ ఎత్తిన RAW చీఫ్ అవతలి వైపు నుంచి మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): "చెప్పు తమ్ముడూ... ఏదో అత్యవసరమని ఫోన్ చేశావు, ఏం జరిగింది?"
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి) తన అన్నయ్య గొంతు వినగానే, ఆ పదవులన్నీ పక్కన పెట్టి ఒక దిక్కుతోచని తండ్రిలా ఏడుపు ఆపుకుంటూ మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి): (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అన్నా... మన అలేఖ్య... నా కూతురు నాలుగు రోజులుగా కనిపించడం లేదు అన్నా!
 
తెలిసిన ప్రతీ చోటా వెతికాను, కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి ఆధారం దొరకలేదు. చివరికి ఆమె వైజాగ్ వెళ్లిందని మాత్రం నాకు తెలిసింది... అక్కడ అల్కాను కలవడానికి వెళ్లింది.
 
కానీ అప్పటి నుండి ఆమె ఫోన్ కలవడం లేదు, అసలు ఎక్కడుందో, ఏమైందో ఏమో నాకు అసలు అర్థం కావడం లేదు అన్నా! నా కూతురిని నువ్వే కాపాడు అన్నయ్యా!"
 
ఫోన్ అవతలి వైపు ఒక్క క్షణం పాటు అత్యంత భయానకమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. దేశం మొత్తాన్ని శాసించే RAW చీఫ్ అయిన ఆ పెద్దనాన్న గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది.
 
తన సొంత కోడలు, తమ కుటుంబ రక్తమే ప్రాణాపాయ స్థితిలో చిక్కుకుందని అర్థం కాగానే ఆయన ఆలోచనలు వేగంగా పరిగెత్తాయి.
 
వైజాగ్, అల్కా... ఇవన్నీ వినగానే ఆయన మెదడులో ఏదో పెద్ద ప్రమాదకరమైన విషయం మెరిసింది.
కానీ ఆయన వెంటనే తేరుకుని, తన తమ్ముడిని (కమీషనర్‌ను) ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): (గొంతు గట్టిగా సరిచేసుకుంటూ, తీవ్రమైన గంభీరంతో) "నువ్వు ఏమాత్రం కంగారు పడకు తమ్ముడూ... ధైర్యంగా ఉండు.
 
వైజాగ్ పరిధిలో మన ఇంటెలిజెన్స్ నెట్‌వర్క్‌తో నేను కనుక్కుంటాను. నా కోడలికి, మన బిడ్డకు ఏమీ కాకుండా చూసే బాధ్యత నాది.
 
నేను ఇప్పుడే వైజాగ్ నెట్‌వర్క్‌ను అలర్ట్ చేస్తున్నాను, నువ్వు కంగారు పడకు!" అని చెప్పి... క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా RAW చీఫ్ టప్ మని ఫోన్ కట్ చేశారు.
 
ఫోన్ పెట్టేసిన వెంటనే RAW చీఫ్ తన అత్యున్నత అధికారాలను ఉపయోగిస్తూ... వైజాగ్ పరిధిలో ఉన్న తన స్పెషల్ ఏజెంట్లకు అత్యవసర ఆదేశాలు జారీ చేశారు.
 
అంతేకాకుండా, ఆ పరిస్థితికి మూలమైనపూనమ్ దేవికి నేరుగా తన మొబైల్ నుండి కాల్ చేశారు!
 
వైజాగ్ లో ఉన్న పూనమ్ దేవి ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది... కానీ అవతలి వైపు నుండి పూనమ్ దేవి ఎలాంటి రెస్పాన్స్ ఇవ్వలేదు, ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయలేదు!
 
పరిస్థితి మరింత ప్రమాదకరంగా మారుతుండటంతో RAW చీఫ్ గుండెల్లో అలజడి మరింత పెరిగింది. అసలు వైజాగ్ లో పూనమ్ దేవి ఇంటి వద్ద, అల్కా మరియు అలేఖ్యల చుట్టూ ఏం జరుగుతోంది?
 
RAW చీఫ్ నిఘా నేత్రం నుంచి ఆ రహస్యాలు బయటపడతాయా? ఉత్కంఠ తారాస్థాయికి చేరింది. వెంటనే ఆయన ఆమె కాల్ రెకార్డింగ్ అండ్ డీటైల్స్ నాకు పంపండి అలాగే వైజాగ్ కి ఎమర్జెన్సీ ఫ్లయిట్ ఏర్పాటు చేయండి

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (పడకగది)

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
నేను మెల్లగా గది లోపలికి అడుగుపెట్టాను. భావన మంచం మీద నా కోసం ఆశగా, సిగ్గుతో ఎదురుచూస్తూ కూర్చొని ఉంది. నన్ను గదిలోకి వస్తున్నట్లు చూడగానే ఆమె బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి,
 
ముఖం దించుకుంటూ సిగ్గుపడింది. నేను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. భావన అప్పటికీ తన కాలికి ఆ మువ్వల గజ్జెలు వేసుకునే ఉంది,
 
వాటి సన్నని సప్పుడు ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని తాకుతోంది. ఆమె చేతిలో వెండి గ్లాసుతో వేడివేడి పసుపు పాలు పట్టుకుని నాకోసం సిద్ధంగా ఉంది. నేను మంచం మీద ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను.
 
భావన: (పసుపు పాలు ఉన్న గ్లాసును ముందుకు అందిస్తూ, మెల్లగా) "ఈ పాలు తీసుకో విజయ్..."
 
నేను: (ఆ గ్లాసు వైపు చూసి, చిరునవ్వుతో) "వద్దు భావనా... నేను ఇవి తాగను, నాకు నీ పాలు కావాలి..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన మరింత సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది, ఆమె చెంపలు ఎర్రబడ్డాయి.
 
భావన: (సిగ్గును అణచుకుంటూ) "ఇప్పుడు అంత పట్టుబట్టకు విజయ్... అది కూడా ఇస్తానులే... ముందు ఈ పాలు తాగు..."
 
నేను నవ్వుతూ ఆ గ్లాసును తీసుకుని ఒక్క గుక్కలో తాగేశాను. ఆ తర్వాత గ్లాసు పక్కన పెట్టి, మెల్లగా భావన దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె కాలి గజ్జెను చేతితో పట్టుకుని పైకి తీశాను.
 
ఆ గజ్జెల చప్పుడు మధ్య ఆమె కళ్లలోకి చూశాను. ఆ క్షణంలో ఆమె ముఖంపై ఉన్న ఆ సిగ్గు, ఆనందం చూసి నా మనసు నిండిపోయింది.
 
నేను: (ఎంతో ప్రేమగా) "చివరికి నువ్వు నా పెళ్లికూతురివి అయ్యావు భావనా..."
 
కొద్దిసేపు ఇద్దరం అలానే నిశ్శబ్దంగా చూసుకున్నాక...
 
నేను: "మనం కాసేపు అలా కూర్చుని ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుంటే ఎలా ఉంటుందని ఆలోచిస్తున్నాను..."
 
భావన: (ఆశ్చర్యంగా) "అంటే..."
 
నేను వెంటనే భావనను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
 
నేను: "మనం కొన్ని గంభీరమైన విషయాల గురించి మాట్లాడుకోవాలి భావనా... ఇన్నాళ్లూ మన మనసుల్లో దాచుకుని, ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేక సతమతమైన ఆ భావాల గురించి..."
 
భావన: (నా ఛాతీపై తల ఆనించి) "సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్టుగానే చేద్దాం..."
 
నేను, భావన ఇద్దరం మంచం మీద పక్కపక్కనే కూర్చున్నాము... భావన నా చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.
 
నేను: "నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా సంతోషంగా ఉన్నావు కదా భావనా..."
 
భావన: "చాలా... నా జీవితంలో ఎప్పుడూ లేనంత సంతోషంగా ఉన్నాను విజయ్..."
 
నేను: "హ్మ్మ్... అన్నట్టు, నేను నిన్ను ఒక ముఖ్యమైన విషయం అడగాలనుకుంటున్నాను."
 
భావన: "దయచేసి అడుగు విజయ్, దాచకుండా చెప్పు."
 
నేను: "నువ్వు నన్ను ఇంకా నీ కొడుకులా చూస్తున్నావా... లేక నీ భర్తలా చూస్తున్నావా భావనా?"
 
ఆ ప్రశ్నకు భావన ఒక్క క్షణం షాక్ తిన్నట్లు అయింది.
 
భావన: "ఇప్పుడెందుకు ఈ మాటలు విజయ్... ఇంత మంచి రోజు, మన జీవితం కొత్తగా మొదలైన ఈ సమయంలో ఇలాంటివి ఎందుకు?"
 
నేను: "నా జీవితంలో ఒక్క స్త్రీని కూడా మనస్పూర్తిగా 'అమ్మ' అని పిలవలేకపోయిన అదృష్టహీనుడిని నేను... అమ్మ లేని ఆ శూన్యత ఎలా ఉంటుందో నాకే తెలుసు భావనా... అందుకే..."
 
భావన: (కంగారుగా) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్..."
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు కోపగించుకోకపోతేనే ఈ విషయం మాట్లాడతాను, లేకపోతే ఆపేస్తాను పర్వాలేదు..."
 
భావన: "సరే... చెప్పు, వింటున్నాను."
 
నేను: "ఈరోజు మనం కేవలం భార్యాభర్తల్లా మాత్రమే కాకుండా... తల్లికొడుకుల్లా కూడా ఒకరినొకరు సంపూర్ణంగా స్వీకరించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను."
 
భావన: (ఉలిక్కిపడి వెనక్కి జరుగుతూ) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్! వద్దు... నాకు ఇది ఏమాత్రం నచ్చలేదు, ఇలాంటివి మాట్లాడకు."
 
నేను: "అవును, నాకు తెలుసు ఇది వినడానికి విచిత్రంగా ఉంటుందని... కానీ నిజం అదే కదా! ఈరోజు నుండి మనమిద్దరం ఒకరినొకరు అలా కూడా చూసుకోవడం ప్రారంభిస్తే...
 
మన మనసులను తొలిచే ఆ అపరాధభావం, ఆ బాధే మనకు తెలియదు. నన్ను నమ్ము భావనా, ఇది మనకు ఎంతో ఊరటనిస్తుంది..."
 
భావన ఒక్కక్షణం ఏమీ అనకుండా మౌనంగా ఉండిపోయింది.
 
నేను: "చూడు భావనా, నాకు తెలుసు... ఇది వినడానికి నీకు వింతగా అనిపిస్తుందని. కానీ మన బంధం అంతకంటే ఎంతో లోతైనది.
 
మన భార్యాభర్తల జీవితంలో ప్రతిరోజూ, ఎక్కడో ఒకచోట ఈ భావన మెరుస్తూనే ఉంటుంది... మనం మరెవరో కాదు, తల్లీకొడుకులమే అనే సత్యం మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటుంది."
 
భావన: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "నాకు తెలుసు విజయ్... కానీ ఇలాంటి బంధాన్ని మన సంసారంలో ఇలా సరిపెట్టడం? అది సరైనదేనా?"
 
నేను: "ఎందుకు కాదు భావనా... మన మధ్య ఎలాంటి పవిత్రమైన, సంక్లిష్టమైన బంధం ఉందో మన ఇద్దరికీ తెలుసు కదా! ఈరోజు మనం ఆ రెండు రూపాలను మనస్పూర్తిగా అంగీకరిస్తే... మన రాబోయే జీవితం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది."
 
భావన: "అవును విజయ్, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాల నిజమే... కానీ నా మనసు దాన్ని పూర్తిగా జీర్ణించుకోలేకపోతోంది... ఎందుకో తెలీదు"
 
నేను: "నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది కూడా అదే భావనా... నిజాన్ని దాచుకుని ముఖం మీద తెలియని రంగు పులుముకుని బతకడం కంటే, ఆ నిజాన్ని పూర్తిగా అంగీకరించి ఆత్మసాక్షితో బతకడం మేలు కదా! నీకు అర్థమవుతోంది కదా నేను చెప్పేది?"
 
భావన: (నిట్టూరుస్తూ) "అవును... నాకు అన్నీ అర్థమవుతున్నాయి విజయ్..."
 
నేను: "నాకు తెలుసు... ఈరోజు ఈ నిజం ఒప్పుకోవడం కష్టంగానే ఉంటుంది, కానీ రాబోయే రోజుల్లో ఇదే మనకు అలవాటవుతుంది. మనం భార్యాభర్తలమనే విషయాన్ని మనం ఎంత గట్టిగా నమ్ముతున్నామో...
 
మన బంధం తల్లికొడుకుల బంధం లాంటిదేననే సత్యం కూడా అంతే బలమైనది. అదే మన నిజమైన రూపం."
 
భావన: "ఇప్పుడు నేనేం చేయమంటావ్ విజయ్... నువ్వు చెప్పింది కూడా నిజమే కదా..."
 
నేను: "అమ్మా..."
 
ఆ పిలుపు వినగానే భావన ఉలిక్కిపడి నా వైపు చూసింది. బహుశా ఆమె ఆశ్చర్యపోయి ఉంటుంది...
 
ఎందుకంటే భార్యగా నా పక్కన ఉన్న ఆమెను నేను 'అమ్మా' అని పిలిచాను. ఆమె ఒక్కక్షణం తల తిప్పుకుంది.
 
నేను వెంటనే నా చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని మెల్లగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు నీ కొడుకుని అమ్మ అని కాకుండా వేరేలా ఎలా పిలవగలవు అమ్మా..."
 
భావన: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... నాకు ఆ కొడుకు అనే మాట నోటి వెంట రావడం లేదు..."
 
నేను: "అందుకే కదా... ఈరోజు మనం భార్యాభర్తలు చేసే ప్రతి పవిత్రమైన పనిని, తల్లీకొడుకుల పవిత్రమైన ప్రేమతోనే చేయాలని చెబుతున్నాను."
 
భావన: "విజయ్... అసలు ఇది ఎలా వ్యక్తం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు..."
 
నేను మెల్లగా నా చేయి భావన కడుపు మీద ఆనించాను.
 
నేను: "ఈరోజు మన బిడ్డ నీ కడుపులో ఎదుగుతున్నాడు... నేను కూడా ఒకప్పుడు ఇదే కడుపులో పుట్టాను. కాబట్టి ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా ఎక్కువగా ఆలోచించకు అమ్మా... నాకు చెప్పు ఇప్పుడు..."
 
ఆ స్పర్శకు భావన కళ్లల్లో భావోద్వేగం కట్టలు తెంచుకుంది.
 
భావన: (గొంతు బొంగురుపోగా, కన్నీళ్లతో) "విజయ్... నా కంటికి రెప్పలాంటి నా కన్న కొడుకు..."
 
నేను: "అవును అమ్మా..."
 
భావన: "నేను ఈ ప్రపంచంలో ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో నాకే మాటల్లో చెప్పలేకపోతున్నాను..."
 
నేను: "నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావని నేను ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు అమ్మా... అది నీ కళ్లల్లో ప్రవహిస్తున్న ఆనంద భాష్పాల్లోనే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది."
 
భావన: "అవును నా కొడుకువి... ఈ రోజు నేను నీ భార్యనయ్యాను... నా ప్రాణమైన, నా తెలివైన అబ్బాయి ... ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తముడైన కొడుకు నువ్వే...
 
అలాగే నాకు అన్నీ తానై చూసుకునే ఉత్తమమైన భర్త కూడా నువ్వే! విజయ్... నీ పేరు మీద ఈ మంగళసూత్రం ధరించడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం."
 
నేను: "అమ్మా... పెళ్లి సమయంలో కూడా నీకు మాటిచ్చాను కదా... నేను నిన్ను ఎల్లప్పుడూ ఒక తల్లిలా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటానని, అలాగే ఒక భార్యలా ప్రాణంగా చూసుకుంటానని! ఆ మాటపై నేను ఎప్పటికీ నిలబడతాను."
 
ఆ మాటలకు భావన తట్టుకోలేక ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
భావన: "నాకు బాగా తెలుసు విజయ్... నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో, నీ ప్రాణమిచ్చి అయినా నన్ను కాపాడుకుంటావని నాకు నమ్మకం ఉంది."
 
నేను: "అమ్మా... ఇప్పుడు నన్ను నా పాలకుండలను ప్రేమించనివ్వు... నేను చిన్నప్పుడు తాగిన ఆ పాలను... ఈ రోజు నేను మళ్లీ ఆస్వాదించి... మన బిడ్డకు ఎప్పటికీ పాలు తక్కువ కాకూడనంతగా నిన్ను ఆరాధిస్తాను."
 
ఆ మాటలకు భావన సిగ్గుతో ముఖం దించుకుంది.
 
భావన: "విజయ్... ఇదంతా నీదే, నీకోసమే... కానీ నువ్వు ఈ రోజు వరకే నా కొడుకువి కావు, ఎప్పటికీ నా కొడుకువి! కాకపోతే రేపటి నుండి నేను నిన్ను 'ఏవండీ' అని మాత్రమే పిలుస్తాను... నా భర్తను ''ఏవండీ'' అని పిలవడం నాకు ఇష్టం."
 
నేను: "సరే అమ్మా, నువ్వు ఏది చెబితే అదే... అలాగేలే అమ్మా, నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి తెచ్చాను."
 
భావన: (కుతూహలంగా) "ఏది చూపించు ప్లీజ్ విజయ్..."
 
నేను: "నీ నాభి కిందకు వేలాడే ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రమే కావాలని నువ్వే ముచ్చటపడ్డావు కదా..."
 
భావన: (కళ్లల్లో వెలుగుతో) "నిజంగా అదే తెచ్చావా విజయ్..."
 
అది చూసి భావన ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మా ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ఆ పవిత్రమైన అనుబంధం ఆ రాత్రి మరింత గాఢమైంది.
 
అమ్మ పెట్టె తెరిచింది.... అందులో ఉన్న 3 మంగళసూత్రలను చూసి అమ్మ చాలా సంతోషపడింది....

అమ్మ- ఏంటి ఇవి, ఇన్ని... వీటి అవసరం ఏముంది.. నువ్వు కూడా... డబ్బు వృధా చేస్తావు....

నేను- అమ్మా... ఇప్పుడు నువ్వు నా భార్యవి.... నేను నీకోసం చేయకపోతే ఇంకెవరికోసం చేస్తాను...

అమ్మ- నువ్వు ఎన్ని కట్టుకథలు అల్లుతావో నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు నన్ను ఇది పెట్టుకోనివ్వు...

నేను- ఈరోజే నన్ను కొడుకుగా భావించమని చెప్పాను కదా... మళ్ళీ ఇదే అంటున్నావు...

అమ్మ- సరే నాన్న, కానీ ఇప్పుడు నువ్వు నా భర్తవి కూడా... కాబట్టి ఒక మంగళసూత్రం భర్తగా, ఇంకో మంగళసూత్రం కొడుకుగా పెట్టుకుంటా...

నేను- నువ్వు ఒక మంగళసూత్రం ఇప్పటికే పెట్టుకున్నావు, దానికి తోడు ఈ రెండు...

అమ్మ- నాకు మూడు మంగళసూత్రాలు తొడిగిస్తానని నువ్వే ఒకసారి చెప్పావు కదా...నువ్వు ఆరోజు చెప్పింది నాకు గుర్తొచ్చింది...

నేను- అవును... ఇప్పుడు చెప్పు నీ భర్తగా నీకు ఏ మంగళసూత్రం తొడగాలో...

అమ్మ ఏదో ఆలోచిస్తూ- ఇది బాగుంటుంది...

నేను పెట్టెలోంచి ఒక మంగళసూత్రం తీశాను అది తీసుకుని అమ్మకి మెడలో వేశాను…

నేను- బాగుంది కదూ … నీకు నచ్చిందా?

అమ్మ- హా నాకు చాలా నచ్చింది… ఇప్పుడు నాకు రెండోది కూడా తొడగండి… నా కొడుకుగా


అమ్మ నా వైపు చూసింది…

నేను- సరే అమ్మా ఇప్పుడే నీకు మెడలో కడతాను.

నేను అమ్మకి మొదటి దానికంటే కొంచెం పొడవుగా ఉన్న మరో పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టాను…

అమ్మ- ఆహ్…

అమ్మ మెల్లగా మూలిగింది…

మై- ఏమైంది… మంగళసూత్రం నీ బొడ్డుకి గుచ్చుకుంది కదా?…

అమ్మకి సిగ్గుగా అనిపించింది

అమ్మ- హా… కింద కొంచెం గుచ్చుకోవడం మొదలైంది…

నేను- అయితే పర్వాలేదు… ఇప్పుడు మిగిలిన చివరిది ఏం చేయాలి…

అమ్మ- ఇప్పుడు అన్నీ ఒకేసారి వేసుకోవాలా… ఇప్పుడు ఆపు…

నేను - సరే అమ్మ పర్వాలేదు, ఇది తర్వాత వేసుకో… మీకు ఎప్పుడు అనిపిస్తే అప్పుడు…

అమ్మ- మీరు చెప్పినట్లే అండి…

నాకు కోపంతో రావడంతో అమ్మవైపు చూస్తూ ఉన్నాను

అమ్మ- క్షమించు క్షమించు… మా అబ్బాయి చెప్పినట్లే చేస్తాను … నా ప్రియమైన కొడుకు విజయ్… మరియు నా ఉత్తమ భర్త…

నేను నవ్వుతూ అమ్మని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను…

అమ్మ- నాన్న ఇప్పుడు చెప్పు రేపు నేను ఎలా ఉండాలి…

నేను - అంటే…

అమ్మ- నా ఉద్దేశ్యం రేపు నేను ఏం వేసుకోవాలి… ఏం వేసుకోకూడదు…

నేను- నీకు నచ్చింది వేసుకో, ఇంకేం వేసుకోకపోయిన నాకు ఒకే…

అమ్మ నన్ను మెల్లగా చెంపదెబ్బ కొట్టింది…

అమ్మ- నువ్వు ఇంకా నా భర్తవేనని మర్చిపోకు…

నేను- అవును, అయితే... అసలు ఇదంతా నాకెందుకు చెబుతున్నావు...

అమ్మ నకిలీ కోపం వచ్చినట్టు ముఖం పెట్టింది...

నేను- ఏమైంది అమ్మా... ఇప్పుడెందుకు కోపంగా ఉన్నావు...

అమ్మ- ఇప్పటి నుంచి మా ఆయన నాకు అన్నీ హక్కులు ఇస్తే బాగుండు... నేను ఏమి వేసుకోవాలో, ఎలా ఉండాలో... నేను ఏ పని చేసినా ముందు మా ఆయన దగ్గర అనుమతి తీసుకోవాలి...
 
మా ఆయన నా తప్పులకు నన్ను తిట్టాలి.. మళ్ళీ అతనే తప్పును సరిదిద్ది నాకు అర్ధం అయ్యేలా చెప్పాలి. కానీ నువ్వు నన్నెందుకు పట్టించుకుంటావులే , నువ్వేమీ చేయనక్కర్లేదు...

మా అమ్మకి నేను ఒక ఆదర్శవంతమైన భార్యగా ఉండాలని కోరుకుంది, ఆమె ఎల్లప్పుడూ తన భర్త మాట వినాలి... భర్త అడిగితేనే బయటకు వెళ్ళాలి లేదా ఏదైనా చేయాలి...
 
భర్త చెప్పిన ప్రతీది ఆమె పాటించాలి. తనకు ఉన్నది తన భర్త మత్రమే అని తెలియచేయాలి అనుకుంటుంది

నేను కొద్దిగా నవ్వాను...

నేను- సరే అమ్మ... అలాగేలే... కానీ మీరు ఇలా ఉంటే , పువ్వులాంటి ఈ సున్నితమైన ముఖం నిరాశగా ఉంటుంది ... అది చూసి నాకు బాధగా ఉంటుంది...

అమ్మ- అయితే నువ్వు నీ భార్యను ఎలా ఒప్పించాలో నేర్చుకోవాలి...

నేను- సరే... రేపటి నుండి అన్నీ చెప్తాను...

అమ్మ సంతోషించింది...

అమ్మ- కాదు ఇప్పుడే చెప్పు , చెప్పు.. .

నేను- హమ్మ్, మీరు ఇంట్లో ప్రతిరోజూ చీర కట్టుకోవాలి... అది కూడా ఇలా... మీరు బయటకు వెళ్ళినప్పుడు , ఒకే మంగళసూత్రం కట్టుకోవాలి... ఇంకా ఎక్కువ నగలు ధరించకూడదు... కానీ మీరు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు...
 
నాతో ఉన్నా , ఒంటరిగా ఉన్నా... కానీ మీరు తప్పకుండా మూడు మంగళసూత్రాలు కట్టుకోవాలి... మీ చేతులు గాజులతో నిండి ఉండాలి... మంగళసూత్రంతో పాటు మెడలో ఎప్పుడూ నగలు ధరించాలి.. .

అమ్మ- ఇలా చేస్తే నా బరువు కనీసం ఐదు కిలోలైనా పెరుగుతుందని నాకు అనిపిస్తుంది.. .

నేను- ఒకవేళ నువ్వు అలా చేయకపోతే నిన్ను చాలా తిడతాను.. . నీతో మాట్లాడను

అమ్మ- సరే నాన్న , మీరు చెప్పినట్లే... క్షమించండి , నా కొడుకు చెప్పినట్లే చేస్తాను , ఇప్పుడు పర్వాలేదా.. .

నేను- హ పర్వాలేదు అమ్మ. .

అమ్మ- ఇప్పుడు ఏం చేస్తావు , నీ అమ్మతో.. .

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్