Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

డెహ్రాడూన్ నరమేధం - పూనమ్ దేవి త్యాగం & 'సీమ' అవతారం

 
సమయం: సాయంత్రం 05:00 గంటలు
ప్రదేశం: డెహ్రాడూన్ (సీమ నివాసం & ప్రైవేట్ హ్యాంగర్)
 
సాయంత్రం సరిగ్గా 5:00 గంటల సమయం.
 
శత్రువులతో వీరపోరాటం చేసి, ఒంటినిండా భయంకరమైన గాయాలతో రక్తం ఓడుతూ పూనమ్ దేవి నేలకొరిగింది. శరీరం స్పృహ కోల్పోతున్న క్షణాల్లో...
 
ఆమె ఆఖరి శ్వాసతో పక్కనే ఉన్న చెల్లి సీమ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. పూనమ్ గొంతు బొంగురుపోయి, మాటలు కూడా సరిగ్గా రావడం లేదు.
 
పూనమ్: (తీవ్రమైన నొప్పిని దిగమింగుతూ, తడబడుతూ) "సీ... సీమా... నా పిల్లలు... వైజాగ్‌లో నా పిల్లలు ప్రమాదంలో ఉన్నారు! నేను... నేను లేకపోతే వాళ్లు చనిపోతారు సీమా! వాళ్లను కాపాడు..."
 
ఆ మాటలు చెప్తూనే, పూనమ్ దేవి తను తన జీవితం గురించి, తన కమాండో ఆపరేషన్ల గురించి రికార్డ్ చేసిన ఒక సీక్రెట్ ఆడియో డివైస్‌ను సీమ చేతిలో పెట్టింది.
 
పూనమ్: "పిల్లలు... పిల్లలు జాగ్రత్త సీమా..." అని చెప్తూ పూనమ్ దేవి కళ్లు మూసింది!
 
సీమ భారతదేశంలోనే అత్యంత ప్రతిభావంతురాలైన శస్త్రచికిత్స నిపుణులలో (Top Surgeons) ఒకరు. అక్క పరిస్థితి చూసి గుండె నిలువునా బద్దలైనా...
 
వెంటనే తేరుకుని, తన ఇంట్లోనే ఉన్న అడ్వాన్స్‌డ్ మెడికల్ ఈక్విప్‌మెంట్ సాయంతో అక్కకు అత్యవసర చికిత్స చేయడం మొదలుపెట్టింది.
 
పూనమ్ ప్రాణాలనైతే కాపాడగలిగింది గానీ... పూనమ్ దేవి శరీరం తీవ్రమైన గాయాల వల్ల కోలుకోవడానికి సమయం పడుతుంది, ఆమె ప్రస్తుతం కనీసం పక్కపై నుండి కూడా లేవలేని స్థితిలో ఉండిపోయింది!
 
ఆ క్షణంలో సీమకు అక్క పూనమ్ చెప్పిన ఆఖరి మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి: "నా పిల్లలు ప్రమాదంలో ఉన్నారు!"
 
సీమ వెంటనే నిశ్చయించుకుంది.
 
సీమ: (కన్నీళ్లతో అక్క ముఖాన్ని పట్టుకుని) "అక్కా... నువ్వు నాకోసం ప్రాణాలు పణంగా పెట్టావు. ఇప్పుడు పిల్లలను కాపాడుకోవడానికి నేను వైజాగ్ వెళ్తున్నాను! నేను వాళ్ళతో తిరిగి వస్తాను అక్క.
 
సీమ నెమ్మదిగా బయటికి వచ్చి ఆ ఇంటి పెద్ద అయిన ఒక ముసలి అతని దగ్గరికీ వెళ్ళి తల వంచుకుని నేను ఇప్పుడు వెళ్ళాలి అని చెప్పింది..
 
రియా: అమ్మ ఇలాంటి సమయంలో  మమ్మల్ని వదిలి వెళ్లకు అమ్మ.. నీకు ఏమైనా అయితే మా వాళ్ళ కాదు .
 
సీమ: మీలాగే లోపల పడుకున్న నా అక్క పిల్లలకి ఇప్పుడు తల్లి అవసరం రియా. నేను వెళ్ళాలి.
 
ఇంటి పెద్ద: కోడలా చూడండి,, ఏది మంచి ఏది చెడు అనేది మీకంటే ఎవరికి బాగ తెలీదు అని నాకు తెలుసు. దేవుడు ఏ కారణం లేకుండా మిమ్మల్ని అక్కడికి పంపడు. మీరు ధైర్యంగా వెళ్ళి పిల్లల్ని తీసుకుని ఇక్కడికి రండి.
 
సీమ: సరే మావయ్య .. ఆమెకి ఏమేమి చికిత్స చేయాలో ఇక్కడ ఉన్న హెల్త్‌కేర్ టీమ్‌కి చెప్పి వెళ్తున్నాను. అలాగే మీరు అంత జాగ్రత్త నా అక్కాకి ఏం కానివ్వను..."
 
ఇంటిపెద్ద: అమ్మ, అసలు మీరు ఎవరు?
 
సీమ: ఇంకా టైమ్ రాలేదు మావయ్య , అక్క చెప్తుంది మీకు. నేను వెళుతున్నాను.
 
సీమ వెంటనే పూనమ్ దేవి వేసుకున్న ఆ కమాండో డ్రెస్‌ను తను ధరించి... పూనమ్ దేవిలా మారిపోయింది!
ఇంటి బయట ల్యాండ్ అయి ఉన్న హెలికాప్టర్, ప్రైవేట్ జెట్ దగ్గరకు సీమ నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
అక్కడ ఉన్న స్పెషల్ స్నిపర్లు, కమాండోలు అందరూ పూనమ్ రూపులో ఉన్న సీమకు సెల్యూట్ చేశారు.
అక్కడ జరుగుతున్నది అంతా ఆమెకి కొత్తగా ఉంది, అస్సలు అక్క ఏం చేసింది ఈ 30 ఏళ్లు.
 
గుండెల్లో అక్క త్యాగం వల్ల కలిగిన బాధను, ఆవేదనను దిగమింగుకుని... సీమ తన అక్క పిల్లలను కాపాడటానికి వైజాగ్ ప్రయాణమైంది.
 
ఇంట్లో ఉన్న కుటుంబ సభ్యులు "అమ్మా! మేము పూనమ్ అక్కని చూసుకుంటాం, నువ్వు వెళ్లి పిల్లలను కాపాడుకుని జాగ్రత్తగా తీసుకరా!" అని సీమకు ధైర్యం చెప్పి పంపించారు.
 
సమయం: సాయంత్రం 05:15 గంటల నుండి 06:00 వరకు
ప్రదేశం: వైజాగ్ వీధులు
 
సాయంత్రం 05:15 గంటలకు: వైజాగ్ కాలేజీ ప్రాంగణంలో అనుష్కను కారులోకి ఎక్కించుకుని సన్నీ, రితికలు వాయువేగంతో బయలుదేరారు.
 
రితిక తన చున్నీ తీసి అనుష్క తలకు రక్తస్రావం కాకుండా గట్టిగా కట్టు కట్టింది. రితిక "అమ్మా... అమ్మా..." అని ఏడుస్తున్న ఏడుపు సన్నీ గుండెను పిండేస్తోంది.
 
సన్నీకి ఒక కాలు, రెండు పక్కటెముకలు విరిగిపోయి విపరీతమైన నొప్పితో రక్తం కారుతున్నా... తన తల్లి లాంటి అనుష్కని కాపాడుకోలేకపోతున్నాననే వేదనతో కన్నీళ్లతో డ్రైవింగ్ చేస్తున్నాడు.
 
సాయంత్రం 05:30 గంటలకు: కాలేజీ ప్రాంగణం నుండి సోనుని తీసుకుని అల్కా, వర్షలు వేగంగా కారులో హాస్పిటల్‌కి పరుగెడుతున్నారు.
 
అల్కా భోరున ఏడుస్తూ: "అక్కా! త్వరగా పోనివ్వు... అమ్మకి ఏమైంది? అమ్మ ఎక్కడుంది?" అని అరుస్తోంది.
 
వర్ష ఓదారుస్తూ: "నాకు తెలీదు అల్కా... అమ్మకి ఏం కాదు, నువ్వు ఏడవకు, అమ్మ వచ్చేస్తుంది!" అని నచ్చజెబుతోంది.
 
సాయంత్రం 06:00 గంటలకు: కాలేజీలో ఆధీర పారిపోయాక... అలేఖ్య రక్తసిక్తమైన విజయ్‌ని కారులో ఎక్కించుకుని బయలుదేరింది.
 
వర్షంలో డ్రైవింగ్ చేస్తూ "విజయ్... కళ్లు తెరువు విజయ్!" అని ఏడుస్తోంది. ఎక్కడికి వెళ్లాలో తెలీక... వెంటనే అల్కాకి ఫోన్ చేసింది.
 
అలేఖ్య: "అల్కా! మా అక్క చెప్పింది... హాస్పిటల్స్‌కి వెళ్లొద్దు, అక్కడ కూడా శత్రువులు ఉంటారు! ఏదైనా సీక్రెట్ ప్లేస్‌కి తీసుకువెళ్లమనీ అంది. నేను విజయ్‌ని తీసుకుని ఎక్కడికి రావాలి?!"
 
వర్ష: (అల్కా చేతిలోంచి ఫోన్ లాక్కుని) "అలేఖ్యా! మీరందరూ 'లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్' సీక్రెట్ జోన్‌కి రండి! నేను అక్కడ అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తాను!"
 
వర్ష వెంటనే అల్కాతో: "అల్కా! సన్నీకి కూడా ఫోన్ చేసి లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కే రమ్మని చెప్పు!" అని ఆదేశించింది.
 
అల్కా వెంటనే సన్నీకి ఫోన్ చేసింది. అప్పటికే సన్నీ ఒక హాస్పిటల్ ముందరకు వచ్చి అనుష్కను చేతుల్లోకి తీసుకోబోతున్నాడు. కారులో ఉన్న రితిక ఫోన్ ఎత్తింది.
 
అల్కా: "రితికా! హాస్పిటల్‌కి వెళ్లొద్దు... అక్కడ కూడా ప్రమాదం ఉంది! ఆ ఆఫీసర్‌ని తీసుకుని లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కి రండి, పూనమ్ అమ్మ అక్కడకి వస్తోంది!"
 
రితిక: (గట్టిగా అరిచింది) "సన్నీ... ఆగు! ఇక్కడ వద్దు... మనం పూనమ్ అమ్మ దగ్గరకు వెళ్దాం, పద!"
 
సన్నీ: "రితికా! టైమ్ లేదురా... రక్తస్రావం పోతుంది అమ్మకి!"
 
రితిక: "ఏం కాదు సన్నీ... పదా, అమ్మ అక్కడికే వస్తుంది!" సన్నీ వెంటనే కారును లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ వైపు మళ్లించాడు!
 
ఇటు వర్ష వెంటనే లోకల్‌లో ఉన్న ఒక ప్రముఖ మల్టీ-స్పెషాలిటీ హాస్పిటల్‌కి ఫోన్ చేసి: "నాకు 10 నిమిషాల్లో ప్రైవేట్ స్పెషలిస్ట్ డాక్టర్లు, అడ్వాన్స్‌డ్ ఎమర్జెన్సీ ఆపరేషన్ ఈక్విప్‌మెంట్ లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కి కావాలి!
 
ఎంత డబ్బు కావాలన్నా ఇస్తాను!" అని ఆర్డర్ వేసింది. హాస్పిటల్ యాజమాన్యం వెంటనే అంగీకరించింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 06:15 గంటల నుండి 06:40 వరకు
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ హ్యాంగర్ & మెడికల్ రూమ్
 
సాయంత్రం 06:15: రోడ్డు మీద స్పృహతప్పి పడిపోయిన భావనను ఒక నల్లటి సీక్రెట్ కారు ఎక్కించుకుని వేగంగా వెళ్లిపోయింది.
 
సాయంత్రం 06:30: వైజాగ్‌లో వర్షం భయంకరంగా పడుతోంది. లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ ముందు 6 అంబులెన్సులు వచ్చి ఆగాయి. డాక్టర్లు మెడికల్ పరికరాలను లోపలికి తరలిస్తున్నారు.
 
అప్పుడే వర్ష, అల్కాల కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది. సిబ్బంది పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి గాయపడిన సోనుని స్ట్రెచ్చర్‌పై లోపలికి తీసుకువెళ్లారు.
 
వెంటనే సన్నీ కారు కూడా వచ్చి ఆగింది. రితిక దిగింది, సన్నీ కారు దిగుతూనే విరిగిన కాలు వల్ల కిందపడిపోయాడో! అల్కా పరుగెత్తి సన్నీని లేపింది. వర్ష డాక్టర్లను పిలిచి అనుష్కను స్ట్రెచ్చర్‌పై లోపలికి పంపించింది.
 
సరిగ్గా అనుష్కను లోపలికి తీసుకువెళ్తున్న క్షణంలో... ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ పిడుగు శబ్దంతో ఒక ప్రైవేట్ హెలికాప్టర్ బిల్డింగ్ హెలిప్యాడ్ పైన ల్యాండ్ అయింది!
 
ఆ శబ్దానికి అల్కా, వర్ష, రితికలు పైకి పరుగెత్తారు. హెలికాప్టర్ నుండి సీమ (పూనమ్ దేవి రూపంలో) కిందకు దిగింది. అక్కడికి అలేఖ్య, విజయ్‌లు కూడా కారులో వచ్చి చేరుకున్నారు. విజయ్‌ని, సన్నీని లోపలికి చికిత్స కోసం తీసుకెళ్లారు.
 
సమయం: సాయంత్రం 06:45 గంటలు
 
పూనమ్ దేవి రూపంలో ఉన్న సీమ... ఒంటిపై, ముఖంపై వర్షపు చుక్కలు, రక్తపు తడితో మెట్లు దిగి లోపలికి నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
బయట వెయిట్ చేస్తున్న అల్కా, వర్ష, రితిక, అలేఖ్యలు ఆమెను చూశారు. అల్కా పరుగెత్తుకెళ్లి పూనమ్‌గా ఉన్న సీమను హత్తుకుని భోరున ఏడ్చింది!
 
అల్కా: "అమ్మా... అమ్మా! నువ్వు ఎందుకు రాలేదమ్మా? తమ్ముడు... సన్నీ... వాళ్లంతా రక్తం
కక్కుకుంటున్నారు అమ్మా! వాళ్లను చంపేసేవారు అమ్మా!"
 
వర్ష, అలేఖ్యలు కూడా వచ్చి పూనమ్‌ను పట్టుకుని ఏడ్చారు. సీమ గుండె తరుక్కుపోయింది! "నా అక్క తన కుటుంబాన్ని, పిల్లలను వదిలేసి నన్ను కాపాడటానికి వచ్చింది" అని లోపల ఏడుస్తూ, పిల్లల తలలు నిమిరింది.
 
అప్పుడే... రితిక పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి సీమ కాళ్ల పైన పడిపోయింది!
 
వర్ష, అల్కా shock అయ్యారు: "రీతూ! ఏమైందిరా?!"
 
రితిక: (సీమ కాళ్లు పట్టుకుని, గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తూ) "అమ్మా... ఆరోజు నీ దగ్గర ఏది కావాలన్నా అడగమన్నావు కదా అమ్మా! నాకు లోపల ఉన్న వాళ్లందరూ కావాలి అమ్మా!
 
నా వాళ్ళు... అందరూ బతకాలి అమ్మా! నన్ను అనాథను చేయకండి అమ్మా... ప్లీజ్!" సీమ రితికను పైకి లేపి, ఆమె ముఖాన్ని ముద్దుపెట్టుకుని హత్తుకుంది.
 
సీమ: (మనసులో) "వీళ్లంతా నా అక్క పిల్లలు... ఒకరికొకరు ప్రాణంగా ఉన్నారు!"
 
సీమ: (రితికతో ప్రేమగా) "నువ్వు ఇలా ఏడిస్తే నేను ఎలా కాపాడతానమ్మా? నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు, నేను చూసుకుంటాను!"
 
అప్పుడే లోపలి నుండి వచ్చిన సీనియర్ డాక్టర్ అన్నాడు:
 
డాక్టర్: "మామ్... ఆ ఫీమేల్ ఆఫీసర్ (అనుష్క) బ్రెయిన్ సెల్స్ దారుణంగా దెబ్బతిన్నాయి. మేము ఏమీ చేయలేము. ఆపరేషన్ చేస్తే ఇప్పుడే చనిపోతారు, వదిలేస్తే కొద్దిరోజులు బతుకుతారు."
 
అది విన్న అల్కా "లేదు! ఆవిడ మమ్మల్ని కాపాడింది, ఆవిడ బతకాలి!" అని అరిచింది. రితిక పూనమ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వేడుకుంది.
 
సీమకు అర్థమైంది... లోపల ఉన్న ఆ ఆఫీసర్ (అనుష్క) రితిక కి ఎంత ముఖ్యమో!
 
సీమ: "మీరందరూ ఇక్కడే ఉండండి... నేను చూసుకుంటాను!"
 
అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా, సీమ లోపలికి వెళ్లి: "నాకు ఆవిడ ఫుల్ మెడికల్ రిపోర్ట్స్ ఇవ్వండి, ఆపరేషన్ థియేటర్ రెడీ చేయండి!" అని ఆర్డర్ వేసింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 07:00 గంటలు
ప్రదేశం: సీక్రెట్ లోకేషన్ / ఆధీర డెన్
 
వర్షం వల్ల స్టేడియం నుండి బయటకు వచ్చిన రణధీర్... తన అన్న ఆధీరకు ఫోన్ చేశాడు.
 
రణధీర్: "అన్నా... ఏమైంది? మన ప్లాన్ అంతా దెబ్బతింది!"
 
ఆధీర: (రక్తపు మడుగులో గాయాలతో ఉండి, రగులుతూ) "రణధీర్... త్వరగా మన 'తంత్ర శాల (సామ్రాజ్య పూజారి/వ్యూహకర్త)కి ఫోన్ చేయి! మహాయుద్ధం రాబోతోంది!"
 
రణధీర్: "అన్నా! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్?!"
 
ఆధీర: "వాళ్లు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నారురా! 25 ఏళ్ల క్రితం మనం ఏ యుద్ధాన్ని చూసి భయపడ్డామో... ఆ 'బ్లాక్ స్క్వాడ్' ఇంకా బ్రతికే ఉంది! ఆమె ఉంటే మనం ఏమీ చేయలేము!"
 
రణధీర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. వెంటనే అవతలి సీక్రెట్ నంబర్‌కి ఫోన్ చేశారు.
 
అజ్ఞాత వ్యక్తి: "చెప్పండి... ఏమైంది?"
 
రణధీర్: "అయ్యా... మమ్మల్ని క్షమించండి! 'బ్లాక్ స్క్వాడ్' బ్రతికే ఉంది! అన్నయ్య కూడా దారుణంగా గాయపడ్డాడు!"
 
అజ్ఞాత వ్యక్తి: (కోపంతో గర్జిస్తూ) "వాట్?! ఒకేసారి రెండు చోట్ల మన ప్లాన్ ఎలా విఫలమైంది? నేను మిమ్మల్ని నమ్మి తప్పు చేశాను! ఇక మీరు వైజాగ్ వదిలి తిరిగొచ్చేయండి... మిగిలినది నేను చూసుకుంటాను!" అని ఫోన్ కట్ చేశాడు!
 
((డెహ్రాడూన్ , వైజాగ్ రెండు చోట్ల ప్లాన్ చేసింది అతనే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి)))
 
ఇటు RAW ఆఫీస్ అధికారులు ఆ వర్షంలో కాలేజీలో జరిగిన రక్తపాతం ఆధారాలు బయటకు రాకుండా సీక్రెట్‌గా క్లూస్ అన్నింటినీ తుడిచిపెట్టేశారు.
 
ఇటు సురేష్ చోప్రా పంపిన 10 మంది రౌడీలు ఫోన్ ఎత్తకపోవడంతో... సురేష్ చోప్రా, సోనియాలు భయంతో, కోపంతో రగిలిపోతున్నారు!
 
ఆపరేషన్ థియేటర్ నాటకం & సీమ శస్త్రచికిత్సా విన్యాసం
సమయం: సాయంత్రం 07:15 గంటల నుండి 09:00 వరకు
 
సీమ ఆపరేషన్ థియేటర్‌లోకి అడుగుపెట్టింది. అక్కడ అనుష్క క్రిటికల్ పొజిషన్‌లో ఉంది.
 
డాక్టర్లు: "మేడమ్! మీరేం చేస్తున్నారు? ఆవిడకి ఏమైనా అయితే మా ఉద్యోగాలు పోతాయి! ఇది డాక్టర్లు చేయాల్సిన పని!"
 
సీమ: (లేత చిరునవ్వుతో) "మీరు కాసేపు బయట వెయిట్ చేయండి!"
 
ఈలోపు సన్నీ, విజయ్‌లు మైకంలో ఉన్నారు. కానీ సోనుకి స్పృహ వచ్చింది. గాజు తలుపుల అవతలి నుండి అల్కా, వర్ష, రితికలను చూసి సోనుకి ప్రాణం లేచొచ్చినట్లయింది.
 
పక్కనే పూనమ్ డ్రెస్‌లో ఉన్న సీమను చూసి సోను గట్టిగా: "అమ్మా... అమ్మా!" అని అరిచాడు.
 
సీమ ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంగా చూసి... నన్నే పిలుస్తున్నాడు అనుకుంటా అని వేగంగా సోను దగ్గరకు వెళ్లి, వాడి తల నిమిరింది:
 
సీమ: "బాబు... ప్రశాంతంగా పడుకో! నేను ఆ ఆఫీసర్‌కి ట్రీట్‌మెంట్ చేయాలి. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం, డిస్టర్బ్ చేయకు సరేనా?" అని చెప్పి అనుష్క దగ్గరకు వెళ్లింది.
 
బయటకు వచ్చిన డాక్టర్ వర్షతో అన్నాడు:
 
డాక్టర్: "మేడమ్... ఆవిడ బతకడం అసాధ్యం. సర్జరీ చేయాలంటే ఇండియాలోనే ఒకరిద్దరు టాప్ న్యూరో సర్జన్లు ఉన్నారు, వాళ్లు వస్తే తప్ప బతకదు!"
 
ఆ మాట పూర్తికాకముందే... రితిక  ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళింది, కానీ అల్కా కోపంతో రగిలిపోతూ ఆ డాక్టర్ చెంప పగలగొట్టింది!
 
అల్కా: "నోరు మూయ్! అసలు నువ్వు డాక్టర్‌వేనా?!"
 
రితిక వెంటనే అల్కాని కౌగిలించుకుని ఓదార్చింది. అల్కా: "ఏం కాదు రీతూ... అమ్మ వచ్చింది కదా, అమ్మ చూసుకుంటుంది!"
 
అంతలో ఆపరేషన్ థియేటర్ లోపల జరుగుతున్న దానిని చూసిన ఒక స్పెషలిస్ట్ డాక్టర్ గాజు తలుపుల్లోంచి సీమ చేస్తున్న అద్భుతమైన, సంక్లిష్టమైన శస్త్రచికిత్సను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు!
 
డాక్టర్: "మై గాడ్... షీ నోస్ వాట్ షీ ఈజ్ డూయింగ్! ఐ థింక్ షీ ఈజ్ ఏ వరల్డ్-క్లాస్ సర్జన్!"
 
ఆ మాట వినగానే బయట ఉన్న పిల్లలందరూ, డాక్టర్స్  షాక్ అయ్యారు... అల్కా, రితికలు ఆనందంతో నవ్వేశారు!
 
అలేఖ్య మాత్రం భావన అక్కకి ఏం అయిందో అని కంగారుగా ఆమె ఫోన్ కి ఫోన్ చేస్తుంది కానీ కాలవట్లేదు.
 
సరిగ్గా రాత్రి 09:00 గంటలకు సీమ ఆపరేషన్ థియేటర్ బయటకు వచ్చింది.
 
సీమ: "డాక్టర్స్! ఈ మెడిసిన్స్ 24 అవర్స్ కంటిన్యూ చేయండి. ఆవిడ ప్రాణాలకి ఇప్పుడు ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు... రేపటికి స్పృహ వస్తుంది!"
 
ఆ మాట వినగానే రితిక ఆనందంతో పరుగెత్తుకెళ్లి సీమను ఎంత గట్టిగా హత్తుకుందంటే... సీమ రెండడుగులు వెనక్కి పడింది!
 
రితిక: (కన్నీళ్లతో) "థ్యాంక్స్ అమ్మా... థ్యాంక్స్ అమ్మా!"
 
సీమ: (రితిక తల నిమిరి, ప్రేమగా) "నేను వచ్చేసాను కదా తల్లి... ఇక ఏమీ కాదు, సరేనా?"
 
అల్కా కూడా కన్నీళ్లతో చూడగానే సీమ చేయి చాచింది... అల్కా, వర్షలు కూడా వచ్చి సీమను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు!
 
రహస్య ఆవిష్కరణ - సృష్టిలోని 5 పంచభూతాల తత్వం:
 
సృష్టి నిర్మాణం 5 పంచభూతాల పైన ఆధారపడి ఉంది. ఈ సిరీస్ 5 మహా శక్తులు ఆ పంచభూతాలకు ప్రతిరూపాలు:
 
1.     భూమి (క్షమాగుణం & భారం) - పూనమ్ దేవి: ఎంతటి కష్టాన్నైనా, భారాన్నైనా తనపై మోస్తూ... ఓర్పుతో ఉంటూనే శత్రు సంహారంలో అత్యంత భయంకరమైన డిఫెండర్‌గా నిలుస్తుంది.
 
2.     నిప్పు (రౌద్రం & క్రోధం) - అనుష్క: శత్రువుల కంటే పది అడుగులు ముందుంటూ... రణరంగంలో నిప్పులా రగిలిపోతూ శత్రు సామ్రాజ్యాలను తగలబెడుతుంది.
 
 
3.     గాళి / ఆక్సిజన్ (జీవనాధారం) - సీమ: గాలి కంటికి కనిపించదు... కానీ అది లేకపోతే సమస్త సృష్టి అంతమైపోతుంది!
 
చనిపోతున్న ప్రాణాలకు ఊపిరిపోసి, మృత్యువు అంచుల నుండి ప్రాణాలను తిరిగి తీసుకువచ్చే జీవనాధార శక్తే 'సీమ'! వైద్య విద్యలో ప్రపంచానికే తలమానికమైన ఆ శక్తి... ఈరోజు తన అక్క పిల్లల కోసం, అనుష్క కోసం ఊపిరిగా మారింది!
 
4.     నీరు: (దీని వివరాలు రాబోయే చాప్టర్లలో వెల్లడవుతాయి).

5.     ఆకాశం / విశ్వం (పరిపూర్ణ శక్తి) - భావన (FAB SHADOW):

సమస్త విశ్వాన్ని తనలో లయం చేసుకునే అత్యున్నత శక్తి! వైజాగ్ నగరంలో ప్రళయ రాత్రి గడిచింది... 'సీమ' ఆగమనం, అనుష్క పునర్జన్మ, పిల్లల రక్షణతో కథ మహా సమరానికి నాంది పలికింది!
------------------------------------------------------------------------------------------
భావనని తీసుకు వెళ్ళింది ఎవరు?
 
ఆధీర, అజిత్ ఇద్దరికంటే పైన ఉన్న ఆ లీడర్ “ అజ్ఞాతవ్యక్తి ఎవరు?
 
సురేష్ చోప్రా ఏం చేయబోతున్నాడు?
 
అనుష్క రేపు లేచాక ఏం అవుతుంది?
 
పూనమ్ కి మెళుకువ వచ్చి జరిగింది తెలిస్తే? అన్స్ , అభి లకి ఇప్పుడు పూనమ్ శక్తి తోడైతే? (పార్ట్ -2 లో )

ఇప్పటి నుండి మూడు కధలు మళ్ళీ ,, విడి విడిగా కొనసాగుతాయి. అందరికీ నచ్చుతుంది అని అనుకుంటున్నా.......

[Meghana1508]

Wonderful

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Raj0003]

Excellent Super update

[Bvgr8]

టెన్షన్ పెట్టేసారు పూనమ్ చనిపోయింది, అనుషుక చనిపోయింది అన్నపుడు చాలా కోపం వచ్చింది లాస్ట్ కి బ్రతికించారు అయితే ఒక డౌట్ ఇంత జరుగుతుంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు raw ఆఫీసర్స్ ఇలా ఎవరు రాలేదు ఏంటి అస్సలు

[Sunnysunnysunny]

టెన్షన్ పెట్టేసారు పూనమ్ చనిపోయింది, అనుషుక చనిపోయింది అన్నపుడు చాలా కోపం వచ్చింది లాస్ట్ కి బ్రతికించారు అయితే ఒక డౌట్ ఇంత జరుగుతుంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు raw ఆఫీసర్స్  ఇలా ఎవరు రాలేదు ఏంటి అస్సలు

 నాకు చాలా రోజులు పట్టింది అండి. కేవలం ఇక్కడ వరకు రాయడానికి మరియు అన్నీ డాట్స్  కలిపి ఉంచడానికి. 

ఎక్కడ చిన్న కరక్షన్ కూడా ఉండకుండా అందులోని కారెక్టర్స్ ని వాళ్ళకి ఉన్న ఇండివిడ్యుయల్ ఫేమ్ ని తగ్గించకుండా రాశాను. 

అలాగే  మీరు అడిగిన దానికి : పూనమ్ దేవి ఇంటి నుండి స్టార్ట్ అయ్యే ముందు "RAW" కి మొదట చేసిన అభ్యర్ధన అదే .. యుద్దం నాది ,, అమాయకులు ఎవరికీ ఏం కాకొడదు అని సెక్యూరిటీ అధికారి లు , అలాగే మిగిలిన అన్నీ దూరంగా ఉండాలి అని.


థాంక్స్

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: దాడి జరిగిన వీధి

సమయం: సాయంత్రం 6:30 గంటలు
 
అధీర రౌడీలతో జరిగిన భయంకరమైన పోరాటం ముగిసింది. తీవ్రమైన బాధ మరియు తల తిరుగుతూ , నిస్సత్తువతో వర్షం మడుగులో భావన కింద పడిపోయింది. సరిగ్గా సాయంత్రం 6:30 గంటలకు...
 
అంధకారాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక గురుతు తెలియని నల్లటి కారు వేగంగా వచ్చి ఆమె పక్కన ఆగింది. స్పృహతప్పి ఉన్న భావనను క్షణాల్లో కారులోకి ఎక్కించుకుని, ఆ కారు గాలి వేగంతో మాయమైపోయింది.)
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్
సమయం: రాత్రి 10:00 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:00 గంటలకు భావనకు మెలకువ వచ్చింది. కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి తను ఒక హోటల్ గదిలో ఉంది. అసలు తనకి ఏం జరిగింది, తను ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది, ఆ కారులో తీసుకెళ్లింది ఎవరు...
 
ఇవేమీ ఆమెకు స్పష్టంగా గుర్తు లేవు. కానీ, మెలకువ రాగానే ఆమె గుండెల్లో మొదలైన ఏకైక ఆర్తి, నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న ఏకైక ఆరాటం... విజయ్!
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న చేతులతో పొట్ట పట్టుకుని)
 
"ఏది నిజం విజయ్? నిన్ను కన్న తల్లిని కావడం నిజమా... లేక నిన్నే నా భర్తగా ఆరాధించిన ఈ పవిత్రమైన ప్రేమ నిజమా? ఈ లోకం మన బంధాన్ని ఏమని పిలిచినా, ఏ పేరు పెట్టి నిందించినా నాకు అనవసరం...
 
కానీ నువ్వు లేని ఈ క్షణం నా ఊపిరి ఆగిపోతున్నంత నరకంగా ఉందిరా! నిన్న నీ ఒంటిపై పడ్డ ఆ దెబ్బ... నా గుండెను నిలువునా ముక్కలు చేసింది. నా విజయ్‌కి ఏమైందో... ఆ రాక్షసుల మధ్య వాడు క్షేమంగా ఉన్నాడో లేదో..."
 
టేబుల్ మీద ఉన్న కొన్ని మందులు, పండ్లను చూసి ఆశ్చర్యపోయినా... ఆ కంగారులో విజయ్ ఫోన్‌కి పదే పదే కాల్ చేసింది. కానీ అవతలి నుండి ఎలాంటి స్పందనా లేదు. ఫోన్ లిఫ్ట్ కాకపోవడంతో, తీవ్రమైన వేదనతో ఒక మెసేజ్, తన సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ టైప్ చేసి పంపింది.


"నీ కోసం ఇక్కడే ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను విజయ్... నువ్వు ఇక్కడికి రాకపోతే, నీ జీవితంలోకి నేను మళ్లీ ఎప్పటికీ రాను... ఇది నా ప్రాణం మీద ఒట్టు!"
 
ఆ మెసేజ్ పంపిన తర్వాత, భావన మనసులో అలేఖ్య తలపులు మెరిశాయి. విజయ్ దెబ్బతిని పడిపోయినప్పుడు, అలేఖ్య అతని కోసం పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ అతన్ని హత్తుకున్న దృశ్యం గుర్తుకొచ్చింది.
 
భావన: (కన్నీళ్ల సంద్రంలో మునుగుతూ)
 
"అలేఖ్య కళ్లల్లో కూడా నీ కోసం అంతులేని ప్రేమే కనిపించింది విజయ్... ఆమె కూడా నిన్ను అంత స్వచ్ఛంగా, ప్రాణంగా కోరుకుంటోందా? కానీ క్షమించు విజయ్...
 
నేను నిన్ను వేరొకరితో పంచుకోలేను! నీ దేహంలో నా విత్తనం ఉంది, నా మెడలో నీ మంగళసూత్రం ఉంది. నా దేహంలో చివరి రక్తపు చుక్క ఉన్నంతవరకు నువ్వు నా దానివి మాత్రమే!
 
నా కొడుకువి, నా భర్తవి, నా ప్రాణానివి! నువ్వు రాకపోతే ఈ భావన శవమై మిగులుతుందిరా..."
 
భావన ఆ ఫోన్‌ను గుండెలకు హత్తుకుని, తీవ్రమైన ఆరాటంతో, గాయపడిన దేహంతో మంచంపై వాలిపోయింది...
 
((భావన అక్కడికి ఎలా వచ్చింది అనేది మీకు తరువాత తెలుస్తుంది.))
 
ప్రదేశం: పూనమ్ దేవి ఇల్లు (మెడికల్ కేర్ రూమ్ & హాల్)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:30 అయింది. లోపల మెడికల్ కేర్‌లో ఉన్న ముగ్గురు అబ్బాయిలకి (సోను, విజయ్, సన్నీ) మెల్లగా మత్తు వదిలి స్పృహ వచ్చింది.
 
సన్నీ కంగారుగా చుట్టూ చూస్తూ, పక్కనే ఉన్న అనుష్క అమ్మని చూసి కంటి నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. బయట సీమ అందరికీ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తుంటే... పిల్లలందరూ హాల్లో కూర్చుని తింటున్నారు.
 
అదే సమయంలో... విజయ్ కళ్లు తెరిచి చుట్టూ చూశాడు. అక్కడ తన భావన కనిపించలేదు! విజయ్ గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
 
వెంటనే తన పాకెట్స్ వెతుక్కుని ఫోన్ బయటకు తీశాడు. స్క్రీన్ ఆన్ చేయగానే... భావన రాత్రి 10:00 గంటలకు పంపిన మెసేజ్, ఆ సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ కనిపించాయి!
 
"నీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను విజయ్... రాకపోతే మళ్లీ నీ జీవితంలోకి రాను..."
 
అది చూడగానే విజయ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు! కడుపులో భయంకరమైన గాయం ఉందనే విషయం మరిచిపోయి... పక్కపై నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించాడు!
 
నర్స్: (కంగారుగా విజయ్ ని ఆపుతూ)
 
"సార్! సార్... పిచ్చి పనులు చేయకండి, మీకు గాయం తగిలింది! రెస్ట్ తీసుకోండి!"
 
ఆ నర్స్ అరుపు వినగానే బయట భోజనం చేస్తున్న పిల్లలందరూ తింటున్నది వదిలేసి పరుగెత్తుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు!
 
డ్రిప్స్, ఐవి వైర్లు పీకేస్తూ వెళ్లడానికి ప్రయత్నిస్తున్న విజయ్‌ని చూసి అలేఖ్య తట్టుకోలేకపోయింది. పరుగెత్తుకెళ్లి విజయ్ భుజాలు పట్టుకుంది!
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లు నదిలా పారుతుండగా, గొంతు బొంగురుపోయి)
 
"విజయ్... ప్లీజ్ విజయ్! రెస్ట్ తీసుకో... ఏమైంది నీకు? ఈ రక్తమోడుతున్న గాయాలతో ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?! నన్ను చూడు విజయ్... ప్లీజ్!"
 
అల్కా, వర్ష, రితికలు ఆందోళనగా చూస్తున్నారు. పూనమ్ కూడా కంగారుగా లోపలికి వచ్చింది. పూనమ్ దేవి లోపలికి వస్తూ ఆ దృశ్యం చూసి ఆందోళనపడింది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"అయ్యో! ఏంటిది పిల్లలూ... కనీసం భోజనం కూడా చేయకుండా ఇక్కడికి వచ్చారు?" (విజయ్ వైపు చూస్తూ) "నువ్వు ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావ్ బాబు? నీకు ఇంకా గాయం నయం కాలేదు!"
 
విజయ్: (పూనమ్ దేవి కళ్లల్లోకి చూస్తూ, కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో)
 
"అమ్మా... నేను వెళ్లాలి! నేను ఇప్పుడు వెళ్లకపోతే... నా జీవితంలో నా ప్రాణాన్ని, నా సర్వస్వాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోతాను అమ్మా!"
 
ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విజయ్ అంత ప్రాణంగా, తన గాయాలను కూడా లెక్క చేయకుండా వెళ్తున్నది తన భావన అక్క దగ్గరకే అని అలేఖ్య గ్రహించింది.
 
విజయ్ హృదయంలో భావనకు ఉన్న ఆ అమరావతి లాంటి స్థానం ముందు, తన ప్రేమ ఎంత చిన్నదో అలేఖ్యకు అర్థమైంది. విజయ్ ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆ విరహ వేదనను చూసి అలేఖ్య మనసు విలవిలలాడింది.
 
అలేఖ్య కళ్లల్లోని కన్నీళ్లతో విజయ్ చేయిని మెల్లగా వదిలేసింది. ఆమె పెదవులు వణికాయి... రెండడుగులు వెనక్కి వేసి తలదించుకుంది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"వద్దు బాబు... బయట వాతావరణం చాలా ప్రమాదకరంగా ఉంది, నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో."
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, మధ్యలో కల్పించుకుని, గుండెలు పిండేసే స్వరంతో)
 
"లేదమ్మా... అతన్ని వెళ్లనివ్వండి! అతను వెళ్లడం ఇప్పుడు చాలా అవసరం... తన ప్రాణాన్ని, తన ప్రేమను కాపాడుకోవడానికి అతను వెళ్లాల్సిందే! అతన్ని ఆపకండి ప్లీజ్..."
 
విజయ్ అలేఖ్య వైపు ఒక క్షణం ఎంతో కృతజ్ఞతగా, అంతులేని బాధతో చూశాడు. అలేఖ్య చూపుల్లోని ఆ త్యాగాన్ని చూసి విజయ్ కళ్లు కూడా నీటితో నిండాయి. అతను తన గాయపడిన దేహాన్ని ఈడ్చుకుంటూ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
 
వర్ష: (భరించలేని బాధతో ఏడుస్తూ, అలేఖ్యను పట్టుకుని)
 
"ఎందుకు వెళ్లనిచ్చావ్ అలేఖ్యా? అతన్ని అంతలా ప్రేమిస్తూ, ఇప్పుడు ఎందుకు అంత నరకం అనుభవిస్తున్నావ్?"
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత బాధతో)
 
"బహుశా అల్కా... నేను నా విజయ్‌ని కళ్లారా చూసే ఆఖరి క్షణం ఇదే కావచ్చు! అతని ప్రేమ నేను కాదు... నేను అతని జ్ఞాపకాలతోనే బ్రతికేస్తాను అల్కా!"
 
ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న వర్ష, అల్కా, రితిక, పూనమ్ దేవి అందరూ తీవ్రమైన షాక్‌లోకి వెళ్లిపోయారు.
 
అలేఖ్య అల్కా భుజాలపై వాలిపోయి గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తోంది. విజయ్ తన ప్రేమ భావన వైపు గాయపడిన అడుగులు వేస్తుంటే... అలేఖ్య తన ప్రేమను త్యాగం చేస్తూ కన్నీటి సముద్రంలో మునిగిపోయింది!
 
అది వైజాగ్ రాత్రి వేళ. మంచం మీద నుంచి లేచి, ఒంటి నిండా భాద భయంకరమైన నరాల గాయాల మంటను కూడా లెక్కచేయకుండా విజయ్ నడుస్తున్నాడు.
 
ప్రతి అడుగులోనూ దేహం విరిగిపోతున్నంత నొప్పి... కానీ ఆ శారీరక నొప్పి కంటే, తన మనసును తొలిచేస్తున్న ‘భావన’ జ్ఞాపకాల వేదనే అతన్ని ముందుకి తోస్తోంది.
 
రోడ్డు మీద కాళ్లు ఈడ్చుకుంటూ వెళ్తున్న విజయ్ గుండెల్లో ఆలోచనల తుఫాను రగులుతోంది.
 
(విజయ్ అంతర్గత వేదన)
 
"నాకసలు ఏ హక్కు ఉందని నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను భావన? చిన్నప్పుడు నన్ను, నాన్నను వదిలేసి వెళ్లావని నీ మీద అంతులేని కోపంతో, పగతో రగిలిపోయాను.
 
నిన్ను కలిసి వెళ్లిపోవాలి అని నీ దగ్గరకు అడుగుపెట్టాను. కానీ... నీ అమాయకత్వం, నీ కళ్లల్లోని ఒంటరితనం, ఇన్నాళ్లూ నువ్వు అనుభవించిన నరకం చూశాక నాలో ఉన్న బాధ కొట్టుకుపోయింది.
 
నీకు తెలియకుండానే నిన్ను దేవతలా ఆరాధించడం మొదలుపెట్టాను. కన్నకొడుకునని తెలిసి కూడా... నీ నవ్వు కోసం, నీలోని ఆ ఒంటరితనాన్ని తుడిచేయడం కోసం నీకు భర్తనయ్యాను.
 
నీ ఒళ్లో తలపెట్టి పడుకున్న ప్రతి రాత్రి నా మనస్సాక్షి నన్ను నిలదీసింది... 'ఒరేయ్, నువ్వు తప్పు చేస్తున్నావ్' అని కేకలు వేసింది.
 
కానీ నీ పెదవులపై విరిసిన ఆ చిన్న నవ్వు కోసం నేను నరకానికి వెళ్లడానికైనా సిద్ధపడ్డాను. ఇవాళ నా నిజం తెలిసి నువ్వు నన్ను అసహ్యించుకుంటున్నావు... నన్ను పాపి అని నిందిస్తున్నావు...
 
కానీ భావన, నా ప్రేమికుడిగా, నీ భర్తగా నా గుండెల్లో రగులుతున్న ఈ పవిత్రమైన ప్రేమను నేనెలా చంపుకోవాలి? నువ్వు నన్ను చంపేసినా సరే... ఈ రాత్రికి నీ కాళ్ల దగ్గరే నా ప్రాణం వదిలేస్తాను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు కారి, ఒంటిపై ఉన్న రక్తపు గాయాల మీద పడుతుంటే మంట పుడుతోంది. కానీ అతను ఆగలేదు.
 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఓడరేవు దాటుకుంటూ, హోటల్ మెట్లు ఎక్కుతూ... భావన ఉన్న రూమ్ నంబర్ 404 తలుపు ముందు నిలబడ్డాడు.
 
వణుకుతున్న చేతులతో విజయ్ ఆ తలుపు తట్టాడు... టక్... టక్... టక్...
 
లోపల మంచం మీద మోకాళ్లలో తల దాచుకుని ఏడుస్తున్న భావనకు ఆ తలుపు చప్పుడు వినబడింది. ఆ శబ్దం వినగానే ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
 
ఆ స్పర్శ, ఆ తలుపు దగ్గర ఉన్నది అతనే కావాలి అనే ఆశతో వేగంగా మునుకు కదులుతూ... అది విజయ్ తప్ప ఇంకెవరూ కాదు! భావన వేగంగా లేచి, వణుకుతున్న అడుగులతో వెళ్లి తలుపు తెరిచింది.
 
ఎదురుగా విజయ్!
 
అతని తెల్లటి చొక్కా అంతా రక్తపు మరకలు... కడుపు భాగంలో గాయం నుంచి ఇంకా రక్తం ఊరుతోంది. కళ్లు లోతుకు పోయి, ఎర్రగా వాచి, చెంపల మీద ఆరిపోయిన కన్నీటి చారలతో విజయ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 
అతను కదిలే ఓపిక కూడా లేక తలుపు గడపను ఆనుకుని, శ్వాస తీసుకోలేక రొప్పుతున్నాడు. భావన ఒక్కసారిగా నోటి మీద చేయి వేసుకుంది.
 
ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్ల వర్షం కురిసింది. కోపం, అసహ్యం, ఆరాటం, ప్రేమ, బాధ... అన్నీ ఒకేసారి ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
విజయ్ కళ్లలోకి చూస్తూ భావన అడుగు వెనక్కి వేసింది. విజయ్ నలిగిపోతున్న తన చూపులతో ఆమె వైపు చూసి, వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె వైపు ఒక్క అడుగు ముందుకేశాడు.
 
"భావన..." అని విజయ్ పెదవులు వణికాయి.
 
భావన వెంటనే వెనక్కి జరుగుతూ తన చేతులను అడ్డం పెట్టుకుంది.
 
"వద్దు విజయ్... నా దగ్గరకు రాకు! నన్ను తాకకు!" అని భావన తన చేతిని అతని పిడికిలి నుండి విడిపించుకోవడానికి గట్టిగా ప్రయత్నించింది.
 
విజయ్ స్పర్శ తగలగానే ఆమెలోని అపరాధభావం రగిలిపోయింది. తన కన్నకొడుకే తానా అని, అదే కొడుకుతో తాను శృంగారంలో తేలిపోయాననే భయంకరమైన నింద ఆమెను దహించేస్తోంది.
 
తన చేతులను విడిపించుకోవాలని భావన పిచ్చిదానిలా కొట్టుకుంది, విజయ్ ఛాతీపై గుద్దుతూ నెట్టేయడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ విజయ్ తన సర్వశక్తులూ ఒడ్డి ఆమె రెండు చేతులను తన పట్టులోకి తీసుకున్నాడు.
 
అతని వేళ్లు విరిగిపోతున్నంత నొప్పి ఉన్నా, ఆమెను వదిలితే శాశ్వతంగా తను చచ్చిపోతానన్న భయంతో భావనను తన గుండెలకు గట్టిగా అదిమిపట్టుకున్నాడు.
 
భావన కొద్దిసేపు అతని కౌగిలిలో విలవిలలాడింది. అతని పట్టు నుండి బయటపడాలని శతవిధాలా ప్రయత్నించింది.
 
కానీ విజయ్ కళ్లల్లోని ఆ అంతులేని ఆర్తిని, అతని కడుపు లోంచి కారుతున్న రక్తాన్ని చూసి... భావన శక్తి నశించిపోయింది.
 
ఆమె కాళ్లు వణికి కిందపడిపోబోతుంటే, విజయ్ ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని మంచం అంచున కూర్చోబెట్టి, ఆమె కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుండిపోయాడు.
 
భావన ఆవేశం అంతా కరిగిపోయి, ఒక్కసారిగా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. తన రెండు చేతులతో విజయ్ జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుని, అతని గుండెలపై తల పెట్టి పసిపాపలా రోదించింది.
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, గొంతు బొంగురుపోయి) "ఎందుకు ఇలా చేశావు విజయ్... ఎందుకు? నా కడుపున పుట్టిన బిడ్డవి అయ్యుండి నా జీవితంతో ఎందుకు ఆడుకున్నావు?
 
ఈ పాపానికి నన్ను ఎందుకు బలి చేశావు విజయ్... నేను నీ కన్నతల్లిని... నన్నెందుకు భార్యను చేసుకున్నావు? నీకు దండం పెడతాను... నన్ను ఈ నరకం నుండి కాపాడు..."
 
విజయ్ తన వణుకుతున్న చేతులతో భావన ముఖాన్ని పైకి ఎత్తాడు. ఆమె కళ్లల్లోంచి కారుతున్న కన్నీళ్లను తన బొటనవేలితో తుడుస్తూ, ఆమె కళ్లల్లోకి పిచ్చిగా చూశాడు.
 
నేను (విజయ్): "ఒక్కసారి విను భావన... దయచేసి ఒక్కసారి నీ విజయ్ చెప్పేది విను. నా గుండెను చీల్చి నీ ముందు పెడతాను... అంతా విన్నాక నన్ను చంపేయ్, నేను ఏమీ అనను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి ధారగా నీళ్లు కారుతుంటే, అతని స్వరం వణుకుతోంది.
 
నేను: "నాన్న చనిపోయే ముందు... నేను ఒక్కసారి వచ్చి నిన్ను కలవాలని నా చేత బలవంతంగా ప్రమాణం చేయించుకున్నారు భావన.
 
కానీ నిజం చెప్పమంటావా? నేను నిన్ను కలవాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఎందుకంటే నా మనసంతా నీపై అంతులేని ద్వేషంతో నిండిపోయింది.
 
చిన్నప్పటి నుండి నాన్న నీ గురించి చెప్పినప్పుడల్లా... 'మంచిదే లే, నువ్వు మాతో లేవు, మాతోనే నాన్న ఉన్నాడు... ఆ రాక్షసి మనల్ని వదిలేసింది' అని నిన్ను ప్రతి క్షణం అసహ్యించుకునేవాడిని..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లో ఆశ్చర్యం, వేదన మెరిసాయి. విజయ్ వైపు నలిగిపోతున్న చూపులతో చూసింది. ఇన్నాళ్లూ తన భర్త తన కొడుకు మనసులో తన గురించి ఎలాంటి విషం నింపాడో ఆమెకు ఇప్పుడు అర్థమైంది.
 
నేను: "మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ నువ్వు ఒక చెడ్డదానివని, నీ స్వేచ్ఛ కోసం కుటుంబాన్ని నాశనం చేసి వెళ్ళిపోయావని నా చిన్నతనం నుండి నా నరనరాల్లో నూరిపోశారు.
 
నాన్న చనిపోయాక, ఆ ప్రమాణం నెరవేర్చడానికి నీ దగ్గరకు బయలుదేరుతుంటే... అమ్మమ్మ నా చెయ్యి పట్టుకుని ఏడుస్తూ నీ గురించి అసలు నిజం చెప్పింది.
 
నువ్వు పడ్డ వేదన, నీ త్యాగం, నువ్వు ఎంత పవిత్రమైనదానివో అమ్మమ్మ నాకు వివరించింది. ఆ రోజు నా గుండె పగిలిపోయింది.
 
నన్ను కన్నతల్లి ఎంత మంచిదో తెలుసుకోవాలని, నిన్ను చూడాలని నా మనసు పిచ్చిదానిలా ఆరాటపడింది..."
 
విజయ్ శ్వాస వేగమైంది. అతను భావన రెండు చేతులను తన పెదవులకు అద్దుకుని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
 
నేను: "నేను మీ ఇంటి దగ్గరకు వచ్చి నిన్ను మొదటిసారి చూసిన ఆ క్షణం... నీ అమాయకపు ముఖం, నీ కళ్లల్లోని ఆ ఒంటరితనం ఇప్పటికీ నా కళ్లముందే ఉంది.
 
అమ్మమ్మ చెప్పిన ప్రతి మాట నిజమేనని నేను నమ్మాను. నీ దగ్గరకు వచ్చాక మొదట్లో... నీకు నిజం చెప్పాలా వద్దా అని నాలో నేనే నరకం అనుభవించేవాడిని.
 
కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ... నీ జీవితంలో నువ్వు ఎంత నిస్సహాయంగా ఉన్నావో, ప్రతి రాత్రి ఎంతటి విచారంతో ఏడుస్తున్నావో నాకు అర్థమైంది.
 
నేను నీ పక్కన ఉన్నప్పుడు నువ్వు ఇన్నాళ్ల తర్వాత మొదటిసారి మనస్పూర్తిగా నవ్వడం చూశాను. నేను నీ కొడుకుననే నిజం చెప్పేయాలని రోజుకూ వేలసార్లు అనుకున్నాను... కానీ భయపడ్డాను!
 
ఒకవేళ నేను నీ కొడుకునని తెలిస్తే... 'నా కొడుకు నన్ను తల్లిలా చూడటానికి వచ్చాడు' అని సంతోషపడటం కంటే, నీ పాత గాయాలు తిరగతోడి మళ్లీ నువ్వు ఆ నరకంలోకి జారిపోతావేమోనని వణికిపోయాను..."
 
భావన శ్వాస ఆపి విజయ్ మాటలను వింటోంది. ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా విజయ్ చేతుల మీద పడుతున్నాయి.
 
నేను: "నెమ్మదిగా నువ్వు నన్ను ఒక పురుషుడిగా, ఒక భర్తగా ప్రేమిస్తున్నావని నాకు అర్థమైంది... అప్పుడు కూడా నిజం చెప్పేయాలని తపించాను. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యమైపోయింది!
 
ఆ సమయంలో నేను నిజం చెప్పి ఉంటే... నువ్వు తట్టుకోలేక పిచ్చిదానివైపోయేదానివి, ఆ పాత నిరాశే మళ్లీ నీ జీవితాన్ని నాశనం చేసేది.
 
నీ పుట్టినరోజున నువ్వు నన్ను హత్తుకుని నీ బాధ చెప్పినప్పుడు నేను అందుకే ఏడ్చాను... నువ్వు నేను లేకుండా బతకలేవని ఆ రోజే నాకు అర్థమైంది.
 
అందుకే ఆ రోజే నా మనస్సాక్షితో ఒక ఘోరమైన యుద్ధం చేశాను... 'ఏది ఏమైనా సరే, నా జీవితాంతం నీకు భర్తగానే నీతో ఉంటాను! నీకస్సలు నా నిజం ఎప్పటికీ చెప్పకూడదు' అని నిర్ణయించుకున్నాను..."
 
విజయ్ భావన ముఖాన్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, కన్నీళ్లతో ఆమె కళ్లలోకి దయనీయంగా చూశాడు.
 
నేను: "కానీ వీటన్నిటికంటే పెద్ద నిజం ఏంటో తెలుసా భావన? నువ్వు ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకున్నాను!
 
నేను చేసినదంతా క్షమించదగినది కాదు... బహుశా మన బంధం దీనిని అంగీకరించడానికి మనల్ని అనుమతించకపోవచ్చు...
 
కానీ నేను... నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను... భావన... ఇప్పుడు నాకు నువ్వే ఒక్కదానివి... నువ్వు నన్ను తిరస్కరిస్తే... అప్పుడు నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతాను...


 
ఇప్పటివరకు నువ్వు అనుభవించిన ఆ భయంకరమైన గతాన్ని, ఆ ఒంటరితనాన్ని నా ప్రేమతో శాశ్వతంగా తుడిచేయాలని అనుకున్నాను.
 
నిన్ను నేను ఒక ప్రేమికుడిగా, ఒక భర్తగా ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... ఇప్పటికీ అలాగే ప్రేమిస్తున్నాను, చావు వరకు ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను అనేది మాత్రమే పచ్చి నిజం భావన! ఇది కామం కాదు... నీ నవ్వు కోసం నా ఆత్మను సైతం అమర్చుకున్న పవిత్రమైన ప్రేమ!"
 
విజయ్ గొంతు పూర్తిగా బొంగురుపోయింది. అతను భావన కాళ్లపై తలపెట్టి గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తున్నాడు. భావన కూడా తన కన్నీళ్లను ఆపుకోలేక అతనితో పాటు వెక్కి వెక్కి రోదించింది.
 
విజయ్ చేసిన త్యాగం, అతనిలోని ఆరాటం, తన సంతోషం కోసం తను కన్న కొడుకే భర్తగా మారి అనుభవించిన ఆంతరంగిక నరకం ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
నేను: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, భావన కళ్లలోకి ఆశగా చూస్తూ) "ఇప్పుడు చెప్పు భావన... ఒకవేళ నీకు నా నిజం తెలియకపోయి ఉంటే... నన్ను నీ భర్తగా పెళ్లి చేసుకునేదానివి కదా? నా మీద ఒట్టు వేసి చెప్పు..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఆమె మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయి నీరైపోయాయి.
 
కన్నకొడుకైనా, తనను ప్రాణంగా ఆరాధించిన భర్తయినా... తన సంతోషం కోసం తన జీవితాన్ని, తన పరపతిని ధారపోసిన ఆ విజయ్ ప్రేమ ముందు ఆమె మౌనం మాత్రమే సమాధానమైంది!
 
భావన విజయ్ ని గట్టిగా తన కౌగిట్లోకి లాక్కుంది. అతని తలను తన గుండెలకు హత్తుకుని, తన కన్నీళ్లతో అతని రక్తపు మరకలను కడిగేసింది.
 
ఇద్దరు ప్రేమికులు, ఇద్దరు ఏకమైన ఆత్మలు... విధి రాసిన ఆ భయంకరమైన సత్యం ముందు ఒడిపోయి, ఒకరినొకరు గట్టిగా హత్తుకుని ఆ రాత్రివేళ హోటల్ గదిలో గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చేశారు.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు... ఆమె కోపం ఎప్పుడో చల్లారిపోయింది...

సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది... అది ఇంటి దగ్గర ఉండే మా అత్తయ్య కాల్ అని చూశాను... నేను ఆ కాల్ ని లౌడ్ స్పీకర్ లో పెట్టాను.

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్

సమయం: రాత్రి 12:30 గంటలు
 
హోటల్ గదిలో విజయ్ భావనను తన కౌగిలిలో బంధించి, తన మనసులోని సత్యాన్ని ఎంతో ఆవేదనతో బయటపెట్టాడు. ఆ నిజం విన్న భావన మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయాయి.
 
విజయ్ కళ్లల్లోని ప్రేమానురాగాలకు ఆమె కన్నుల నుండి నీళ్లు ధారగా పారుతున్నాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో విజయ్ ప్యాంట్ జేబులో ఉన్న ఫోన్ బిగ్గరగా మోగింది.
 
 స్క్రీన్ పై 'అత్తయ్య' అని ఉంది. విజయ్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి లౌడ్ స్పీకర్‌లో పెట్టాడు.
 
నేను (విజయ్): "హలో... అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య (ఫోన్‌లో కంగారుగా, ఏడుస్తూ): "బాబూ విజయ్... ఏం చేశావురా? ఇక్కడ నానమ్మకి సడన్‌గా గుండెల్లో నొప్పి వచ్చి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది! మేము ఆమెను అత్యవసరంగా ఆసుపత్రికి తీసుకొచ్చాము... నువ్వు త్వరగా రా విజయ్!"
 
ఆ మాట వినగానే విజయ్ గుండెల్లో భయంకరమైన వణుకు మొదలైంది. ఒకవేళ అలేఖ్య కి నానమ్మ ఫోన్ చేసింది ఏమో తాను నిజం చెప్పింది అని అనుకున్నాడు.
 
తను పడ్డ వేదన వల్ల నానమ్మకేమైనా జరిగితే ఆ పాపం తనదే అవుతుందేమోనన్న భయంతో అతని కాళ్లు, చేతులు వణికిపోయాయి.
 
నేను: "అత్తయ్య... నానమ్మకి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?"
 
అత్తయ్య: "ఏడవకు విజయ్... భావనను కూడా నీతో పాటు తీసుకురా! భావన అక్కడే ఉందా?"
 
భావన తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, గొంతు సర్దుకుని ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చింది.
 
అమ్మ (భావన): "అక్కా... నేను ఇక్కడే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "భావనా... నువ్వు కూడా త్వరగా రామ్మా..."
 
కాల్ కట్ అయింది. విజయ్ భావన వైపు చూశాడు.
 
నేను: "మనం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి భావన... రెండు గంటల్లో ఊరు చేరుకుంటాం, పద..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేదు. నిశ్శబ్దంగా ఒక పక్కన నిలబడింది. భావన ఏమీ తీసుకోలేదు. ఇద్దరూ వెంటనే బయలుదేరి  నుండి విజయ్ తెచ్చిన కారులో కూర్చున్నారు.
 
ఆ రెండు గంటల ప్రయాణంలో భావన విజయ్‌తో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఆమె చూపులు కిటికీ బయటి చీకట్లోనే నిలిచిపోయాయి.
 
ప్రదేశం: గవర్నమెంట్ ఆసుపత్రి (హాల్ & కారిడార్)
సమయం: రాత్రి 1:30 గంటలు
 
ఆసుపత్రికి చేరుకోగానే భావన కారు దిగి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. విజయ్ లోపలికి పరుగెత్తాడు. లోపల అత్తయ్య, రాజేంద్ర మామయ్య ఉన్నారు.
 
అత్తయ్య పరుగెత్తుకొచ్చి విజయ్‌ని కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసింది. నానమ్మకి విశ్రాంతి అవసరమని, ప్రాణాపాయం తప్పిందని చెప్పడంతో విజయ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
 
అత్తయ్య: "నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది విజయ్... నాకు చాలా భయమేసింది..."
 
నేను: "అమ్మమ్మ ఇప్పుడు బాగానే ఉందా అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "అవును, ఆమెకు విశ్రాంతి కావాలని డాక్టర్ చెప్పారు..."
 
ఇంతలో భావన లోపలికి వచ్చింది. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత భావనను చూసిన అత్తయ్య కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. భావనను కౌగిలించుకుంది.
 
అత్తయ్య: "ఎలా ఉన్నావు భావనా... ఇన్ని ఏళ్లు గడిచినా నువ్వు అస్సలు మారలేదేమ్మా... నీ వయసు అస్సలు పెరగదా?"
 
అమ్మ: (ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి) "నేను బాగానే ఉన్నాను అక్కా... నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
అదే సమయంలో... భావనకు హఠాత్తుగా కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం రావడం మొదలైంది. ఆమె తట్టుకోలేక హఠాత్తుగా ఆసుపత్రి బయటకు పరుగెత్తి విపరీతంగా వాంతులు చేసుకుంది. అత్తయ్య, విజయ్ కంగారుగా ఆమె వెనకాలే పరుగెత్తారు.
 
అత్తయ్య: "భావనా! ఏమైందిరా? బాగానే ఉన్నావా?"
 
అమ్మ: (ఒళ్లు వణుకుతుండగా) "లేదు అక్కా... ప్రయాణం వల్ల అలా అనిపిస్తోంది, నేను బాగానే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "అదేం కుదరదు... రా, నిన్ను డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్తాను!"
 
అమ్మ: "వద్దు అక్కా... దానికి అవసరం లేదు..."
 
కానీ అత్తయ్య వినకుండా భావనను బలవంతంగా లేడీ డాక్టర్ రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లింది. విజయ్, రాజేంద్ర మామయ్య బయట బెంచీపై కూర్చున్నారు.
 
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి కారిడార్
సమయం: రాత్రి 2:00 గంటలు
 
కారిడార్‌లో కూర్చున్న మామయ్య విజయ్ భుజంపై చేయి వేశాడు.
 
రాజేంద్ర (మామయ్య): "చూడు విజయ్... అసలు విషయం ఏంటో మీ అత్తయ్య ద్వారా నాకు తెలిసింది..."
 
(నానమ్మ ఆ రోజు భావన తనతో మాట్లాడిన మాటలను అత్తయ్యకు చెప్పింది కానీ, ఆ మాట్లాడింది అలేఖ్య అనే విషయం చెప్పలేదు)
 
(రాజేంద్ర మామయ్య కథ ఏంటంటే: ఆయన విజయ్ అత్త కంటే 15 ఏళ్లు పెద్దవాడు. ఆమె మేనమామ వరుస అవుతాడు. చిన్నప్పుడే ప్రేమించుకుని, ఇంట్లో వాళ్లు ఒప్పుకోకపోతే పారిపోయి పెళ్లి చేసుకున్నారు. పిల్లలు పుట్టాక కుటుంబాలు ఒప్పుకున్నాయి. అందుకే ఆయనకు ఈ వయసు వ్యత్యాసాలు, బంధాల కట్టుబాట్ల బాధలు బాగా తెలుసు.)
 
మామయ్య: "విజయ్... సమాజం ఇలాంటి బంధాలను ఒప్పుకోదు. కానీ నీ కళ్లల్లో భావన పట్ల ఉన్న ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రేమను నేను చూడగలుగుతున్నాను..."
 
(విజయ్ ఏడుస్తూ తన అత్తయ్య కాళ్లపై పడబోయాడు. తన ప్రేమను, భావన లేకపోతే తను బ్రతకలేననే సత్యాన్ని ఏడుస్తూ చెప్పాడు.)
 
నేను: "అత్తయ్యా... నేను భావన లేకుండా బతకలేను... దయచేసి నానమ్మను ఒప్పించండి! నేను మీ ముందు చేతులు జోడిస్తున్నాను... నేను భావనను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "ఏయ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఇలా ఎందుకు చేతులు జోడిస్తున్నావు? ఇటు చూడు..."
 
(అత్తయ్య విజయ్ కన్నీళ్లు తుడిచి కౌగిలించుకుంది) "ఇప్పుడు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా కూర్చో... ఏది జరిగినా మేము చూసుకుంటాము."
 
మామయ్య: "విజయ్... నేను అర్థం చేసుకోగలను... చింతించకండి, అంతా బాగుంటుంది."
 
ప్రదేశం: డాక్టర్ రూమ్ లోపల
సమయం: రాత్రి 2:15 గంటలు
 
డాక్టర్ రూమ్‌లో భావన తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉంది. డాక్టర్ కేస్ షీట్ చూస్తూ అత్తయ్య వైపు తిరిగారు.
 
డాక్టర్: "అన్నట్టు... ఈమె మీకు ఏమవుతారు?"
 
అత్తయ్య: "మా చెల్లెలు అవుతుంది డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "హ్మ్మ్... అయితే, ఆమె తన గురించి మీకు చెప్పి ఉండాలి..."
 
అత్తయ్య: "దేని గురించి, డాక్టర్... నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు..."
 
డాక్టర్: "ఈమె గర్భవతి! ప్రెగ్నెంట్..."
 
ఆ మాట వినగానే అత్తయ్య గుండెల్లో పిడుగు పడినట్లయింది! ఆమె షాక్‌తో భావన వైపు చూసింది. భావన సిగ్గుతో, అపరాధభావంతో తలదించుకుని కన్నీళ్లు కారుస్తోంది.
 
అత్తయ్య: "అవునా... నాకు తెలియదు డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "పర్వాలేదు... మీ వ్యక్తిగత కుటుంబ సంబంధం ఏదైతే అది... కానీ ఆమె ఇప్పుడు గర్భవతి అని చెప్పాను కదా, కాబట్టి దయచేసి ఆమెను జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. మందులు రాస్తున్నాను, సమయానికి ఇవ్వండి."
 
బయటకు వచ్చాక అత్తయ్య భావనను పక్కకు తీసుకువెళ్లింది.
 
అత్తయ్య: "నీకు ఈ విషయం తెలుసా భావనా?"
 
అమ్మ: "లేదు అక్కా... ఇప్పుడే తెలిసింది..."
 
అత్తయ్య: "అది విజయా?"
 
(భావన మౌనంగా తల ఊపి 'అవును' అని ఒప్పుకుంది. అమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె భావనను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "వద్దు, ఇలా ఏడవకు... పైగా, నీ గర్భం మళ్లీ నిండబోతోంది, నీకు తల్లి అయ్యే అవకాశం వచ్చింది, ఇది మంచి విషయం..."
 
 
అత్తయ్య, భావన బయటకు వచ్చారు. అత్తయ్య భావనను విజయ్ పక్కన కూర్చోబెట్టింది. విజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
 
నేను: "నీకు పర్వాలేదా భావన... ఏమైంది? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
(భావన ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు... కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు కారుస్తూ పక్కకు జరిగి కూర్చుంది.)
 
నేను: "నా మీద ఇంకా కోపంగానే ఉన్నావా... ఏదైనా చెప్పు భావన... ఇలా మౌనంగా ఉండి నాకు ఇంకా బాధ కలిగించకు..."
 
అమ్మ: (విజయ్ వైపు చూస్తూ, కన్నీళ్లతో గుసగుసగా) "నేను గర్భవతిని విజయ్..."
 
ఇది వినగానే విజయ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది! ఎన్నో భావోద్వేగాలు అకస్మాత్తుగా అతని హృదయంలో కొలువుదీరాయి...
 
సంతోషం, విచారం, బాధ కలగలిపి వచ్చాయి. అతను వెంటనే లేచి భావన కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
 
నేను: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "భావన... నేను తండ్రిని కాబోతున్నానా..."
 
భావన చూపు తిప్పుకుంది. అప్పుడే అత్తయ్య వచ్చి మమ్మల్ని లేపి ఇంటికి బయలుదేరమని చెప్పింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ సొంత ఇల్లు (హాల్ & పూజ గది)
సమయం: ఉదయం 3:00 గంటలు
 
అందరూ ఇంటికి చేరుకున్నారు. నానమ్మ మంచం మీద కూర్చుని ఉంది. విజయ్ ని చూడగానే ఆమె కోపంతో రగిలిపోయింది.
 
నానమ్మ: "విజయ్... ఇక్కడికి రా! ఏది ఏమైనా సరే, అలేఖ్య నీకోసం కళ్లల్లో ఒత్తులు వేసుకుని చూస్తోంది! ఆమె కళ్లల్లో నేను అంతటి ప్రేమను చూశానురా!
 
వాళ్ల ఇంట్లో పెళ్లి సంబంధం మాట్లాడటానికి సిద్ధమయ్యారు... అలాంటిది నువ్వు నువ్వు మీ అమ్మని భార్యగా తెచ్చుకుంటానని ఎలా అంటావురా?!"
 
నేను: "నానమ్మా... నీకు నేను అబద్ధం చెప్పను. అలేఖ్య నాకు కేవలం స్నేహితురాలు... నేను నిజంగానే భావనను ప్రేమిస్తున్నాను, భావననే పెళ్లి చేసుకుంటాను!"
 
(నానమ్మ కోపంతో లేచి విజయ్ చెంప పగులగొట్టింది! ఛెళ్ళున శబ్దం వచ్చింది.)
 
అత్తయ్య: "అయ్యో అమ్మా, ఆగు.... నీకు పిచ్చి పట్టిందా? ఎందుకు కొడుతున్నావు?"
 
నానమ్మ: "వీడిని చూడు... సిగ్గు ఉందా లేదా? వాడికి అమ్మతో సంబంధం కావాలి అని అంటున్నాడు?"
 
మామయ్య: (ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి) "చూడండి అత్తగారూ... భావన ఇప్పుడు గర్భవతి... ఇప్పుడు వేరే దారి లేదు. మనం వాళ్లకు పెళ్లి చేయాల్సిందే!"
 
(నానమ్మ షాక్ అయి విజయ్ ని మళ్లీ కొట్టింది.)
 
నానమ్మ: "ఏంటి సిగ్గులేని వెధవా... ఏం చేశావ్ ! ఇదంతా చేస్తున్నప్పుడు నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?!"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, గంభీరమైన స్వరంతో ముందుకు వచ్చి) "జరిగిందంతా... బహుశా నా తప్పు కూడా ఉండొచ్చు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను!
 
నాకు, విజయ్‌కి ఇకపై ఎలాంటి బంధం వద్దు... ఈ బిడ్డను నేనే ఒంటరిగా పెంచుకుంటాను!"
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్, అత్తయ్య అందరూ షాక్ అయ్యారు.)
 
అత్తయ్య: " ఏం మాట్లాడుతున్నావు భావన... జనాలు నిన్ను ఏమనుకుంటారు?"
 
అమ్మ: "కనీసం నేను నా సొంత కొడుకుతో బంధం కొనసాగించానని అయినా అనరు కదా అక్కా!"
 
నేను: (భావన కాళ్లపై పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తూ) "భావన దయచేసి అలాంటి మాటలు అనకు... నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను... నన్ను నా నుండి ఇలా దూరం చేయకు! కనీసం ఈ పుట్టబోయే బిడ్డ కోసమైనా ఆగు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుస్తూ, అసహ్యంతో) "వెళ్ళిపో విజయ్... నువ్వు ఏది చేసినా... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ క్షమించలేను!
 
నేను నిన్ను ఒక ఆదర్శ పురుషుడిగా. ఒక మంచి వ్యక్తిగా. ఎప్పుడూ నా జాగ్రత్త తీసుకునే భర్తగా భావించాను! కానీ నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు. నీకు నిజం తెలిసి కూడా నా శరీరాన్ని వాడుకున్నావు!"
 
నేను: (కన్నీళ్లతో నోట మాట రాక) "లేదమ్మా... నేను నీ గురించి ఎప్పుడూ అలా అనుకోలేదు..."
 
అమ్మ: "మరి ఇంకేమిటి? అన్నీ తెలిసి కూడా నాకు అబద్ధాలు చెబుతూనే ఉన్నావు... నా జీవితం పూర్తిగా నాశనమైపోయింది... దీనికి కారణం నువ్వే!"
 
(భావన వెనక్కి చూడకుండా కారు ఎక్కి కూర్చుంది. విజయ్ ఆమె కారు తలుపు పట్టుకుని, కాళ్లపై పడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.)
 
నేను: "దయచేసి భావన ఇలా చేయకు... నేను నీ కాళ్ల మీద పడుతున్నాను... నన్ను వదిలి వెళ్లకు..."
 
భావన విజయ్ చేతిని నిర్దాక్షిణ్యంగా తీసేసి, కారు స్టార్ట్ చేసి ఉదయం 4:00/6:00 గంటల వేళ ఆ ఇంటి నుండి, అతని జీవితం నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది.
 
నేల మీద పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్న విజయ్... కన్నీళ్లతో ఉండిపోయిన అత్తయ్య, నానమ్మలు... ఒక పవిత్రమైన, విషాదభరితమైన ప్రేమకథ ఇక్కడితో ఆశ్రునయనాల మధ్య ముగిసింది!

[Raj0003]

Wow what a story and twist also mind blowing excellent superb update

[Jathirathnam]

Sarit garu pls move this to incest section

[the_kamma232]

సన్నీ గారు, mindblowing 

[hisoka]

super update sunny bro.

[krish1983]

thalli kodukula manasu lo feelings chala baga rasaru .....

[appalapradeep]

Super update broo

[Terminator619]

Enti bro ila chesaru..bhavana velllipothe asalu ekkadundo kanukkoledu vijay. Bhavana asalu teliyanivvadhu...

Edipinchesaru....update chala bagundhi

[Kk2477564]

Super sir please to b continue

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటలు
 
భావన కార్ ఎక్కి వెళ్ళిపోగానే... విజయ్ హాల్లోనే తల పట్టుకుని నేల మీద కూర్చుండిపోయాడు.
 
అతని ముఖంలో రక్తం చుక్క లేదు, కళ్లల్లో నీళ్లు ఆగడం లేదు. రాజేంద్ర మామయ్య ముందుకు వచ్చి అతన్ని పట్టుకుని లేపాడు.
 
మామయ్య: "పర్వాలేదు విజయ్... అంతా సర్దుకుంటుందిరా. నువ్వు బాగానే ఉండు... ఇలా పగలు, రాత్రి ఏడవకు బాబూ."
 
నేను (విజయ్): (కన్నీళ్లతో, గొంతు బొంగురుపోయి) "ఇప్పుడు అంతా నాశనమైపోయింది మామయ్యా... ఇక మనం ఏమీ చేయలేం.
 
నా సొంత చేతులతోనే మా అమ్మ జీవితాన్ని, నా భావన భవిష్యత్తును పూర్తిగా నాశనం చేశాను..."
 
అత్తయ్య: (లోపలికి వస్తూ, విజయ్ తలను తన గుండెలకు హత్తుకుని) "లేదు విజయ్...ఇది నీ తప్పు కాదు. ఇప్పుడు నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవద్దు. మేము ఎలాగైనా మీ అమ్మను ఒప్పిస్తాము..."
 
నేను: "కానీ ఆమె ఇప్పుడు నన్ను వదిలేసి వెళ్లాక అసలు కలవాలి అని అనుకొదు అత్తయ్యా..."
 
(బయట హాల్లో కూర్చున్న నానమ్మ కోపంతో గట్టిగా మాట్లాడింది.)
 
నానమ్మ: "అప్పుడు మీ నాన్న ఆ అమ్మాయి జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు అని ఆ రోజు అన్నారు... ఇప్పుడు నువ్వు కూడా అదే చేశావు . ఇంకా కూర్చుని ఏడుస్తున్నావు! ఛీ "
 
అత్తయ్య: (కోపంగా హాల్లోకి వచ్చి) "ఇప్పుడు నీ నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా రానివ్వకు అమ్మా! లేకపోతే నాకంటే చెడ్డవాళ్లు ఎవరూ ఉండరు!" (విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి) "లోపలికి వెళ్ళు ... ఇలా ఏడవకు..."
 
మామయ్య విజయ్‌ని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. విజయ్ నిశ్శబ్దంగా ఒక మూలన కూర్చుని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని పరిస్థితి చూసి అత్తయ్య కళ్లల్లోంచి కూడా కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.
 
తర్వాత ఒక వారం పాటు విజయ్ గదిలో నుండి బయటకు రాలేదు. నిరంతరం భావనకు ఫోన్ చేస్తూనే ఉన్నాడు...
 
కానీ ఆమె ఫోన్ ఎత్తడం లేదు, స్పండ్ అవ్వడం లేదు. 'ముంబై వెళ్తే అక్కడ ఏమైనా గొడవ అవుతుంది' అని అత్తయ్య, మామయ్య విజయ్‌కి చెప్పి ఇక్కడే ఉండమన్నారు.
 
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ కిచెన్ (ముంబై)
సమయం: ఉదయం 08:30 గంటలు
 
(ఉదయం వేళ కిచెన్ నుండి గుమగుమలాడే తినుబండారాల వాసన వస్తోంది. పూనమ్ రూపంలో ఉన్న సీమ అప్పటికే సగం వంట పూర్తి చేసి, అలేఖ్యను తోడుగా పిలుచుకుని కిచెన్‌లో పనులు చేస్తోంది.)
 
సీమ: "అలేఖ్యా... నువ్వు నాతో రా అమ్మ!"
 
(గాజు గ్లాసులో పాలు పోస్తూ... సీమ ప్రేమగా అలేఖ్య వైపు చూసింది. రాత్రి తను ఇచ్చిన పెళ్లి మాట గుర్తుకొచ్చి, అలేఖ్య ముఖంలో ఇంకా ఆ నాటి సిగ్గు, ఆందోళన మిళితమై ఉన్నాయని సీమ గమనించింది.)
 
సీమ: "అలేఖ్యా... అటు వచ్చి కూరలో కొంచెం కొత్తిమీర వెయ్యి అమ్మ."
 
అలేఖ్య: (పక్కకొచ్చి కొత్తిమీర కోస్తూ) "అలాగే అమ్మా..."
 
సీమ: (చిరునవ్వుతో, నెమ్మదిగా) "అవునూ అలేఖ్యా... అసలు ఆ అబ్బాయి ఎవరు? అతడి పేరు విజయ్ అని అన్నావు కదా? అసలు మీకు ఎక్కడ పరిచయం అయ్యాడు? ఎక్కడ ఉంటారు? ఏం చేస్తుంటాడు?"
 
(ఆ ప్రశ్నలు వినగానే అలేఖ్య చేతిలో ఉన్న కత్తి ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. ముఖం కిందికి దించుకుని, తన వేళ్లను తిప్పుకుంటూ నెమ్మదిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అలేఖ్య: "అది... అమ్మా! అతడి పేరు విజయ్. మా ఆఫీసు నా టీమ్‌లో ఉంటాడు. అతడి పర్సనాలిటీ, అతడి పద్ధతి మిగిలిన వాళ్లకంటే చాలా భిన్నంగా ఉంటాయి. ఎక్కువగా ఎవరితోనూ మాట్లాడడు...
 
కానీ ఎవరికైనా కష్టం వస్తే ప్రాణం ఇస్తాడు. మొదట్లో మా మధ్య చిన్న మాటలు జరిగాయి అంతే అమ్మా... కానీ అతడి మంచితనం చూసి నాకే తెలియకుండా అతనికి దగ్గరయ్యాను."
 
సీమ: (ఆసక్తిగా వింటూ) "ఓహో! మరి వాళ్ల ఇంట్లో ఎవరు ఉంటారు తల్లి?"
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్ల మెరుపుతో) "వాళ్ల అమ్మమ్మ ఉంటారు! వాళ్ల అమ్మకు చాలా ఏళ్ల క్రితమే ఏదో సమస్య వల్ల దూరమయ్యారు.
 
అతడిని వాళ్ల అమ్మమ్మ ప్రశాంతంగా, పద్ధతిగా పెంచింది. అసలు ఒక విషయం చెప్పనా అమ్మా... గడిచిన 4 రోజులుగా నేను విజయ్ ఇంట్లోనే ఉన్నాను!"
 
సీమ: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ) "ఏంటి?! 4 రోజులు వాళ్ల ఇంట్లో ఉన్నావా?!"
 
అలేఖ్య: (కంగారుగా సీమ చేయి పట్టుకుని) "అయ్యో... అమ్మా! తప్పుగా అనుకోకు. నేను ఒంటరిగా ఉన్నానని తెలిసి వాళ్ల అమ్మమ్మ నన్ను ఎంతో ప్రేమగా వాళ్ల ఇంట్లోకి పిలిచింది.
 
నన్ను సొంత మనవరాలి కంటే ఎక్కువ చూసుకుంది అమ్మా! నేను అక్కడ ఉన్న నాలుగు రోజులు నాకు అమ్మలేని లోటు ఏమాత్రం అనిపించలేదు. చివరికి..." (అలేఖ్య ఆగిపోయి సిగ్గుతో తలదించుకుంది)
 
సీమ: "చివరికి ఏం జరిగింది తల్లి?"
 
అలేఖ్య: "నేను తిరిగొచ్చేటప్పుడు... వాళ్ల అమ్మమ్మ నన్ను పిలిచి, 'నువ్వు ఈసారి విజయ్‌తో ఒంటరిగా రావద్దు తల్లి... నీ సొంత తల్లిదండ్రులతో కలిసి, పెళ్లి సంబంధం మాట్లాడుకోవడానికి రా!' అని చెప్పింది అమ్మా.
 
అంతేకాదు... వాళ్ల వంశపారంపర్యంగా వస్తున్న ఒక పట్టు పెళ్లి చీరను కూడా నాకు బహుమతిగా ఇచ్చి పంపించింది!"
 
(ఆ మాటలు వినగానే సీమ గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది! నా అక్క పూనమ్ ఈ పిల్లలకు సరైన దారినే చూపిస్తోంది. ఈ పిల్ల సంతోషమే నా అక్క సంతోషం.
 
నేను ఎలాగైనా వెళ్లి ఆ విజయ్‌ని వాళ్ళ కుటుంబంని కలిసి ఈ పెళ్లి ఖాయం చేయాలి అని మనసులో అనుకుంది.)
 
సీమ: (అలేఖ్య నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి) "చాలా మంచిది అలేఖ్యా... నువ్వేం భయపడకు. ఆ విజయ్ కాస్త కోలుకోగానే... నేను స్వయంగా వచ్చి మీ ఇద్దరి పెళ్లి గురించి మాట్లాడుతాను సరేనా?"
 
(అలేఖ్య ఆనందంతో సీమను హత్తుకుంది.)
 
అలేఖ్య: (మెల్లగా) "కానీ అమ్మ... విజయ్‌కి వేరొకరు అంటే ఇష్టం. నేను మళ్లీ మధ్యలో వెళ్లాలి అని అనుకోవట్లేదు..."
 
సీమ: "ఏంటి, మరి అలాంటప్పుడు ఇంటికి ఎందుకు వెళ్లావు? నీకు నిజంగా అతను కావాలా వద్దా?"
 
అలేఖ్య: "లేదు లేదు అమ్మ! నాకు కావాలి... నా ప్రాణం ఆయన! కానీ..."
 
సీమ: "ఇంత అందమైన బొమ్మను ఎలా కాదు అంటాడో నేను చూస్తానులే! కంగారు పడకు, నేను చూసుకుంటాను సరేనా?"
 
అలేఖ్య ఆనందంతో సీమను హత్తుకుని ముద్దు పెట్టి "థాంక్స్ అమ్మ" అని చెప్పింది. అలా ఒక 4 రోజులు గడిపింది అలేఖ్య అక్కడే... కానీ ఆ 4 రోజులూ ఆమె ఫోన్ చేస్తున్నా విజయ్ రెస్పాండ్ అవ్వలేదు.
 
ఆమెకి భయం పెరిగిపోయింది. ఆ దెబ్బలతో ఎలా ఉన్నాడో ఏంటో అని ఆమె గుండె ముక్కలు అవుతోంది. 'సరే ముందు ముంబై వెళ్దాం, ఆఫీస్‌కి అయినా వస్తాడు...
 
లేకపోతే భావన అక్కతో ఉంటాడు' అని ఆమె అమ్మకి ఏదో ఒకటి చెప్పి ఒప్పించి బయలుదేరింది.
 
 
మరుసటి రోజు పొద్దునే అలేఖ్య తయారై హాల్లోకి వచ్చింది.
 
అలేఖ్య: "అమ్మా... నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి. ప్రాజెక్ట్ పనులు చాలా పెండింగ్‌లో ఉన్నాయి. నేను వెళ్తాను అమ్మా."
 
సీమ: (వెంటనే వారిస్తూ) "వద్దు అలేఖ్యా! మనం ముందు విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి, వాళ్ల కుటుంబంతో పెళ్లి మాటలు మాట్లాడిన తర్వాతే నువ్వు ఆఫీస్‌కి వెళ్దువు గానీ. అంతవరకు ఇక్కడే ఉండు."
 
అలేఖ్య: (బతిమాలుతూ, సీమ చేతులు పట్టుకుని) "అయ్యో... వద్దమ్మా! విజయ్ ఇంకా కోలుకుంటున్నాడు, అతడికి కొంచెం సమయం కావాలి. నేను ఆఫీస్ పని ముగించుకుని మళ్లీ కొన్ని రోజుల్లో వచ్చేస్తాను అమ్మా... ప్లీజ్ పంపు!"
 
(అలేఖ్య ఎంత బతిమాలేసరికి సీమ "సరే తల్లి... జాగ్రత్తగా వెళ్లి రా" అని పంపించేసింది.)
 
మరోవైపు అలేఖ్య వరుసగా విజయ్‌కి ఏమైందో అని కాల్స్ చేస్తూనే ఉంది, కానీ విజయ్ అలేఖ్య కాల్స్ కట్ చేసి బ్లాక్ చేశాడు.
 
అలేఖ్య ఇంకా అక్కడ పూనమ్ ఇంట్లో ఉండలేక విజయ్‌ని కలవాలని ఆఫీస్ లో వర్క్ అని చెప్పి బయలుదేరి ముంబై వచ్చేసింది. రాగానే నేరుగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లింది.
 
అక్కడ విజయ్ 1 వీక్ నుండి రాలేదని, అలాగే ఫోన్ రెస్పాండ్ అవ్వలేదని చెప్పగానే గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. భావన ఇంటికి వెళ్లింది, అది కూడా లాక్ చేసి ఉంది! అలేఖ్య నమ్మకం సన్నగిల్లింది, అక్కడ ఉండలేకపోయింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
 
విజయ్ ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చొని ఆలోచిస్తున్నాడు ఈపాటికి నేను కంపెనీలో అందరికీ బాగా తెలిసిపోయాను... సార్ ఎప్పుడూ నా పనికి ముగ్ధులయ్యేవారు...
 
నేను కూడా నా పనిని ఎప్పుడూ నిజాయితీగా చేసేవాడిని... కానీ గత వారం రోజులుగా నేను ఊరిలో ఉండటం వల్ల కంపెనీకి రాలేకపోయాను, అప్పుడు సార్ నుండి నిరంతరం ఫోన్ వచ్చింది...
 
రాత్రంతా నాకు నిద్ర పట్టలేదు... మా అమ్మ గుర్తొస్తుండటంతో ఎప్పుడు పడుకోవాలో కూడా మర్చిపోయాను.
 
సార్: "ఏమైంది విజయ్, కంపెనీకి ఎందుకు రాలేదు..."
 
నేను: "క్షమించండి సార్, మా అమ్మమ్మకు హఠాత్తుగా ఒంట్లో బాగోలేదు... అందుకే హఠాత్తుగా ఊరికి వచ్చేశాను... ఇప్పుడు నాకు ఇంకాస్త సమయం పడుతుంది..."
 
సార్: "ఓ, సరేలే... నువ్వు ఇంట్లో ఉండటం ముఖ్యం... కాబట్టి కంగారు పడకు... కానీ ఎక్కువ కాలం కూడా ఉండకు... మొదటి కొన్ని నెలలోనే నేను నీకు ఎక్కువ సెలవులు ఇవ్వలేను..."
 
నేను: "ధన్యవాదాలు సార్..."
 
నేను ఫోన్ పక్కన పెట్టాను... నా వాల్‌పేపర్‌పై అమ్మ ఫోటో కనిపించింది... దానినే చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

హఠాత్తుగా నా కళ్ళల్లోంచి నీళ్ళు తిరిగాయి. ఇదంతా ఎలా జరిగింది? ఇదంతా ఎంత అకస్మాత్తుగా జరిగింది...
 
అసలు ఆ రోజు నా ఫోన్‌ను ఇంట్లో ఎందుకు వదిలేశాను... ఇప్పుడు నన్ను నేనే తిట్టుకుంటున్నాను... 

మా అమ్మ ఇప్పుడు గర్భవతి... ఇప్పుడు నా వల్ల తను ఎంత బాధపడాల్సి వస్తుందో అని నిందిచుకుంటున్నాను.
 
ప్రదేశం: ముంబై ఆఫీస్ & ఎయిర్‌పోర్ట్
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
వైజాగ్ నుండి విజయ్ ఏమైపోయాడో అనే భయంతో అలేఖ్య హుటాహుటిన ముంబైకి వచ్చింది. 

నేరుగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లి చూడగా... విజయ్ గత వారం రోజులుగా ఆఫీస్‌కి రాలేదని, ఫోన్ కూడా ఎత్తడం లేదని మేనేజర్ చెప్పారు.
 
భావన ఇంటికి వెళ్లి చూస్తే గడియ పెట్టి ఉంది. అలేఖ్య గుండెల్లో భయం రెట్టింపైంది. విజయ్ కోసం ఆమె ప్రాణం విలవిలలాడింది.
 
ఇంతలో అలేఖ్యకి ఆఫీస్ బాస్ నుండి కాల్ వచ్చింది. విజయ్ వాళ్ల నానమ్మకి సీరియస్‌గా ఉందంట, కొన్ని రోజుల్లో వస్తాడు అని చెప్పగానే... అలేఖ్య వెంటనే ఫోన్ పెట్టేసి పూనమ్ అమ్మకి కాల్ చేసింది
 
అలేఖ్య: (ఫోన్‌లో ఏడుస్తూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత ఆందోళనతో) "హలో... అమ్మా! నేను వైజాగ్ వస్తున్నాను అమ్మా..."
 
పూనమ్ దేవి: (కంగారుగా) "ఏమైందే అలేఖ్యా? ముంబై వెళ్లావు కదా, అంతలోనే మళ్లీ వైజాగ్ ఎందుకు వస్తున్నావు? ఏమైంది తల్లి?"
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ బతిమాలుతూ) "ప్లీజ్ అమ్మా... నన్ను ఏమీ అడగకు! నేను వైజాగ్ రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం అమ్మా...
 
దయచేసి నాతో రా అమ్మా! అతనికి ఏమైందో ఏంటో నా గుండె ఆగిపోతోంది. నా మాట విను అమ్మా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్ దేవి: (ఆమె బాధను తట్టుకోలేక) "సరే తల్లి... నువ్వు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా రా. 

నువ్వు రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి ఆ విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం, నేను చూసుకుంటానులే."
 
ప్రదేశం: విజయ్  ఇల్లు (హాల్)
సమయం: సాయంత్రం 5:30 గంటలు
 
అలేఖ్య, పూనమ్ దేవి ఇద్దరూ కలిసి విజయ్ ఊరిలోని ఇంటికి చేరుకున్నారు. 

ఇంట్లో నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్యలు ముఖాలు చిన్నబోయి ఉన్నారు. విజయ్ రాకముందే పూనమ్, అలేఖ్యలు ఇంట్లోకి వచ్చారు.
 
బాధతో ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్యలు తలుపు తెరిచి అలేఖ్యను, ఆమెతో వచ్చిన పూనమ్‌ను (సీమను) చూశారు. నానమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ అమాయకపు అలేఖ్యను చూసి కన్నీళ్లతో దండం పెట్టింది.
 
నానమ్మ: "నన్ను క్షమించు అమ్మా... ఈ ఇంటికి వచ్చే అర్హత నీకు లేకుండా చేశాం..."
 
అత్తయ్య : మీరు ఏవేరు అండి?
 
పూనమ్ దేవి: "నమస్తే అండి... ఈమె నా కూతురు అలేఖ్య. నా పేరు పూనమ్ దేవి. మా అమ్మాయికి మీ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేయమని అడగడానికి వచ్చాను. మీరే మా పిల్లకి మాట ఇచ్చి, పెళ్లి చీర కూడా ఇచ్చారట కదా..."
 
(ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్యలందరూ తలలు దించుకున్నారు. ఆ గదిలో మౌనం విషాదంగా మారింది.)
 
అప్పుడే విజయ్ నీళ్లు తాగుదామని గదిలో నుండి హాల్లోకి వచ్చాడు. నీరసంగా ఉన్న విజయ్‌ని చూడగానే అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
 
అతని ఒంటిపై ఉన్న గాయాలను చూసి పిచ్చిదానిలా కంగారుపడింది.
 
అలేఖ్య: (విజయ్ చేతులు, భుజాలు తడుముతూ, కన్నీళ్లతో) "విజయ్! నీకు ఎలా ఉంది? గాయాలు తగ్గాయా? అసలు ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు? ప్రసాద్ గారూ... ఏమైంది నీకు?!"
 
నేను (విజయ్): (చూపులు పక్కకు తిప్పుకుని) "అలేఖ్య... నేను బాగానే ఉన్నాను. నువ్వు ఎందుకు మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చావు?"
 
(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య మౌనంగా తల దించుకుంది. వారంగా మాట్లాడని నానమ్మ ఒక్కసారిగా విజయ్‌పై గర్జించింది.)
 
నానమ్మ: (ఏడుస్తూ, గట్టిగా అరుస్తూ) "ఒరేయ్! నీకు కొద్దిగా అయినా మనసు ఉందా రా?! ఆ అమ్మాయికి నువ్వంటే ప్రాణమని నీకు తెలియట్లేదా?
 
అది చాలదన్నట్లు ఆమెకు పెళ్లి మాట ఇచ్చి 4 రోజులు ఈ ఇంట్లో ఉంచుకున్నావ్! ఒక భార్య కంటే ఎక్కువ సేవ చేసింది నీకు! నువ్వు తిన్నాకే తిన్నది...
 
నీకోసం ఆ కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చేతులు కాల్చుకుని వేడి నీళ్లు కాచింది! అలాంటి అమ్మాయిని చూసి 'ఎందుకు వచ్చావ్' అని అడుగుతున్నావా?! చెప్పు ఆ అమ్మాయికి...
 
'నేను ఇంకో అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నాను, ఆమె కడుపులో నా బిడ్డ కూడా పెరుగుతున్నాడు' అని చెప్పు!"
 
(ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విన్న మాట నిజమేనా అన్నట్లు కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా రాక... నిశ్శబ్దంగా లోపల గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.)
 
పూనమ్ దేవి: (రౌద్రంతో ఊగిపోతూ) "విజయ్! ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు ఎక్కడుంది?!"
 
నేను: (మౌనంగా తలదించుకుని) "ఆమె... నన్ను వద్దనుకుని వెళ్లిపోయింది..."
 
(పూనమ్ దేవి ఒక్కసారిగా ముందుకొచ్చి విజయ్ చెంపపై ఛెళ్ళున రెండు దెబ్బలు కొట్టింది!)
 
అత్తయ్య: (అడ్డుపడి) "సారీ అమ్మ... మా వాడు చేసిన తప్పుకి..."
 
పూనమ్ దేవి: "మీ వాడు మా అమ్మాయికి చేసిన తప్పుకి నేను కొట్టలేదు! నా కూతురు నాతో అంతా చెప్పింది... కానీ మీ వాడు చేసిన పనికి నా కూతురు ఎంత నరకం అనుభవిస్తోందో నాకు తెలుసు!"
 
ఇంతలో అలేఖ్య లోపల గది నుండి బయటకు వచ్చింది. నానమ్మ ఇచ్చిన పెళ్లి పట్టుచీరను విప్పేసి, మామూలు డ్రెస్సులో వచ్చి ఆ చీరను నానమ్మ ఒడిలో పెట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో దండం పెడుతూ) "నానమ్మా... నేను ఈ చీరకు, ఈ ప్రేమకు అర్హురాలిని కాను... నన్ను క్షమించండి." (పూనమ్ చేయి పట్టుకుని) "అమ్మా... నన్ను ఇక్కడి నుండి తీసుకెళ్లిపో..."
 
(పూనమ్ దేవి విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని కళ్లల్లోకి గంభీరంగా చూస్తూ మాట్లాడింది.)
 
పూనమ్ దేవి: (మనసుని తాకే లోతైన స్వరంతో) " విజయ్! దూరంగా వెళ్లిపోయినంత మాత్రాన ఆ బంధం తెగిపోదు. కనీసం ఆమె కోసం వెళ్లి వెతికే ప్రయత్నం అయినా చేశావా? ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు గర్భవతి!
 
ఒంటరిగా ఉన్న ఆడది కడుపుతో పడే వేదన ఎలా ఉంటుందో మీ నానమ్మను అడుగు... ఏం తిన్నా లోపల ఉండదు, నరకం అనుభవిస్తుంది! ఆమె నీకు దూరంగా పోలేదు...
 
తన కడుపులో నీ బిడ్డ రూపంలో నిన్ను కూడా మోస్తూ తీసుకెళ్లింది!
 
ముందు వెళ్లి ఆమెను జాగ్రత్తగా ఇంటికి తెచ్చుకో... ప్రశాంతంగా జీవించండి. ఇంకోసారి నా కూతురి జీవితంతో ఆడుకోవద్దు!"
 
వీలైతే మాకు దూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నించు లేకపోతే ఏం అవుతుందో నేకు ఈపాటికే తెలుసు , అసలే ఆమె కడుపుతో ఉంది, మా వాళ్ళ మీకు ఏంఅయిన ఐతే మేము ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేము.
 
పూనమ్ అలేఖ్యను తీసుకుని అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయింది. విజయ్ హాల్లో మోకాళ్లపై కూర్చుని పిచ్చివాడిలా ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
భావన జీవితాన్ని, అలేఖ్య జీవితాన్ని రెండింటినీ తనే నాశనం చేశాననే భావన అతన్ని పిండేస్తోంది.

[Sunnysunnysunny]

న్యా: విజయ్ పడకగది

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
అత్తయ్య: "విజయ్... నాయనా, ఇలా ఇంకెంత కాలం ఏడుస్తూ ఉంటావు... లే..."
 
నేను: (అత్తయ్యను కౌగిలించుకుని) "ఇదంతా నా తప్పే అత్తయ్యా... నా తప్పుకు ఇప్పుడు భావన, అలేఖ్య ఇద్దరూ శిక్ష అనుభవిస్తున్నారు. నేను ఎలాంటి వ్యక్తినో నాకే అసహ్యం వేస్తోంది..."
 
అత్తయ్య: "విజయ్ నోరు మూయ్! నిన్ను నువ్వు ఇంకెంత కాలం నిందించుకుంటావు? ఏం జరిగిందో మర్చిపో... 

మనం రేపే ముంబై వెళ్లి భావనను కలుద్దాం. ఇప్పుడు లేచి స్నానం చేసి అన్నం తిను."
 
(విజయ్ బలవంతంగా లేచి స్నానం చేసి భోజనానికి కూర్చున్నాడు. ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోగానే అతనికి భావన గుర్తొచ్చింది. 

రోజూ తన కోసం ఎంత ప్రేమగా వంట చేసి తినిపించేదో తలుచుకుని కన్నీళ్లు పళ్లెంలో పడ్డాయి.)
 
భోజనం ముగిశాక విజయ్ బయటకు వచ్చి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
 
నేను ఇక దాన్ని భరించలేకపోయాను... నేను మా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను... కానీ ఆమె ఫోన్ ఎత్తలేదు... 

మళ్ళీ ప్రయత్నించాను, ఈసారి మా అమ్మ నా కాల్ కట్ చేసింది... కానీ నేను మళ్ళీ ఫోన్ చేశాను...
 
బహుశా మా అమ్మ నా నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసిందేమో అని భయంతో... నేను నిరాశతో నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను... 

ఇప్పుడు నేనేం చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు.
 
ఇప్పుడు నాకు వేరే దారి లేదు... అమ్మని నేరుగా కలవడం తప్ప... కానీ అమ్మ బహుశా నన్ను తన ఇంటికి కూడా రానివ్వదు... నా సామానంతా ఇంకా అమ్మ ఇంట్లోనే ఉంది.
 
అలాగే పూనమ్ దేవి అమ్మ చెప్పింది కూడా నిజం ఇలాంటి సమయంలో భావనకి నిజం చెప్తే అన్నిటినీ వదిలేసి మళ్ళీ ఆ గోడవలోకి వెళ్తుంది, 

నేను ఎప్పటికీ చెప్పను,,  ముందు నేను ఒక మెసేజ్ రాసి ఆమెకు పంపాలి...
 
? విజయ్ హృదయాంతరం నుండి రాసిన ఆఖరి ప్రేమ లేఖ
 
"భావన...
 
నువ్వు నా మీద ఎంత తీవ్రమైన కోపంతో, అసహ్యంతో ఉన్నావో నాకు తెలుసు... నీ ఆ కోపానికి, కన్నీళ్లకు కారణం కూడా నేనేనన్న సత్యం నన్ను నిలువునా దహిస్తోంది.
 
నేను ఏమి చేసినా, ఎంతగా ఏడ్చినా నువ్వు నన్ను ఈ జన్మలో క్షమించలేకపోవచ్చు. 

కానీ నా ప్రాణంపై ఒట్టు భావన... నా మనసులో నీపై ఉన్న ప్రేమ కాలంతో పాటు కరిగిపోయేది కాదు.
 
నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఆరాధిస్తూనే ఉంటాను... ఇది నా చివరి శ్వాస వరకు మారదు.
 
భావన నేను ఎప్పుడూ నీ శరీరం కంటే నీ పవిత్రమైన హృదయాన్ని ఎక్కువగా ప్రేమించాను.
 
నీలోని ఆ నిష్కల్మషమైన ఆప్యాయతను, నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకునే నీ ప్రేమాస్పద స్వభావాన్ని నా ఆత్మతో ఆరాధించాను. 

నువ్వు కేవలం ఒక ఆకర్షణవి కావు... నా ఉనికికి రూపానివి.
 
నేను నీ జీవితంలోకి రాకముందు నీ రోజులు రంగులేని శూన్యంలా ఉండేవని నువ్వే చెప్పావు కదా...
 
నేను వచ్చాక నీ పెదవులపై నవ్వు ఎలా విరిసిందో, నీ కళ్లు ఎంతటి కాంతితో మెరిసిపోయాయో నేను కళ్లారా చూశాను.
 
ఏదో ఒక రోజు ఈ భయంకరమైన నిజం బయటపడి మన ప్రపంచం ముక్కలవుతుందని నాకు తెలుసు...
 
కానీ అది మనల్ని ఇంతగా నరికివేస్తుందని, నిన్ను నన్ను ఇలా శాశ్వతంగా వేరు చేస్తుందని నేను ఊహించలేకపోయాను భావన.
 
నా తప్పుకు నిన్ను ఎప్పటికీ శిక్ష అనుభవించనివ్వను... నీ జీవితంలో వెలుగులు నింపడమే నేను ఎప్పుడూ కోరుకున్నాను. ఐ లవ్ యు భావన... ఐ లవ్ యు సో మచ్!
 
నేను నీ కడుపున పుట్టిన కొడుకుననే నిజాన్ని నీ నుండి దాచాను... భావన కానీ ఆ అబద్ధం వెనుక నీకు సంతోషాన్ని ఇవ్వాలనే ఒకే ఒక్క అమాయకపు ఆరాటం ఉండింది.
 
నీ ముఖంలో నవ్వు చూడటం కోసం నేను ఎంతటి పాపానికైనా ఒడిగట్టడానికి సిద్ధపడ్డాను. 

ప్రతిరోజూ నేను భోజనం చేయడానికి కూర్చున్నప్పుడు, నాకు నీ చేతి వంట, నీ ప్రేమతో కూడిన వడ్డనే గుర్తొస్తున్నాయి.
 
మనం రాత్రంతా గంటల తరబడి ముచ్చటించుకున్న ఆ వెచ్చటి క్షణాలు, నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని నువ్వు ఏడ్చిన ఆ రాత్రులు నా గుండెల్లో శాశ్వతంగా పదిలంగా ఉంటాయి.
 
ప్రతిరోజూ నా కోసం ఏమి కట్టుకోవాలో నన్ను అడిగే ఆ అమాయకత్వం... మనమిద్దరం ఒకరికొకరం ఎంతగా సొంతమయ్యామో గుర్తుచేస్తూనే ఉంటుంది.
 
కానీ ఈ రోజు సమాజపు బంధాల కట్టుబాట్లు మనల్ని వేరు చేశాయి... నేను నిన్ను మోసం చేశానని నువ్వు భావిస్తున్నావు. కానీ లేదు భావన...
 
నేను అలాంటి నీచమైన పని ఎప్పుడూ చేయలేదు, కలలో కూడా చేయలేను! అది లోకం దృష్టిలో తప్పుడు మార్గమే కావచ్చు...
 
కానీ ఆ మార్గం ద్వారానే ఇన్నాళ్లూ నువ్వు విచారం మరిచి, నీ జీవితంలో ఎన్నడూ పొందని సంతోషాన్ని పొందావు.
 
నువ్వు వెళ్లేటప్పుడు నాతో చెప్పావు... 'నా కడుపులో ఎదుగుతున్న ఈ బిడ్డను నేనే పెంచుకుంటాను, నీ ముఖం నాకు ఎప్పటికీ చూపించకు' అని.
 
అందుకే ఈ రోజు నేను కూడా నీకో మాట ఇస్తున్నాను భావన... నా జీవితంలో నేను ఇంకే ఏ స్త్రీనీ నా భార్యగా ఊహించుకోలేను!
 
నువ్వే నా మొదటి ప్రేమ... నువ్వే నా చివరి ప్రేమ కూడా! నువ్వు తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఏ స్త్రీ వైపు కనీసం కన్నెత్తి కూడా చూడను.
 
నీ గర్భంలో పెరుగుతున్న ఆ చిన్న ప్రాణం... కేవలం నీది మాత్రమే కాదు భావన, నా రక్తం కూడా! 

తల్లిగా అతనిపై నీకు ఎంత హక్కు ఉందో నాకూ అంతే హక్కు ఉంది. నేను అతనికి ఎప్పటికీ దూరంగా ఉండలేను.
 
నువ్వు నన్ను నీ ఇంట్లోకి రానివ్వవని తెలుసు... పర్వాలేదు, నేను నీ ఇంటి బయటే, నీ నీడలా నీ కంట పడకుండా ఎక్కడో ఒకచోట బ్రతికేస్తాను.
 
నేను నిన్ను ఒక్కటే వేడుకుంటున్నాను భావన... నువ్వు ఎప్పుడైనా బయటకు వెళ్లేటప్పుడు ఒక్కసారి మన ఇంటి వైపు నుండి వెళ్ళు.
 
రేపు ఆ బిడ్డ పుట్టినప్పుడు, అతనికి ఒక్కసారి మన ఇల్లు చూపించు. ప్రతిరోజూ దూరంగా నిలబడి మీ ఇద్దరినీ అలా చూస్తూ నా జీవితాన్ని వెళ్లదీస్తాను.
 
ఈ రోజు నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... నా శ్వాస ఆగిపోయే వరకు అంతే ప్రేమిస్తూ ఉంటాను. నా మనసులో నిన్ను ఎప్పుడో నా భార్యగా అంగీకరించాను...
 
ఎప్పటికీ నువ్వే నా భార్యవి. ఏదో ఒక రోజు నీ విజయ్ ప్రేమలోని స్వచ్ఛతను అర్థం చేసుకుని, నన్ను క్షమిస్తావని ఆశిస్తూ...
 
- నీ విజయ్..."
 
నేను ఈ సందేశాన్ని నా కళ్ళనీళ్లతో రాస్తున్నాను... అప్పుడు కూడా అమ్మ నాతో మాట్లాడుతుందని నేను ఖచ్చితంగా ఊహించలేదు.
 
ఇటు ముంబైలో ఉన్న భావన ఆ మెసేజ్ చూసి, తన కడుపుపై చేయి వేసుకుని, విజయ్ జ్ఞాపకాలతో రోదించడం మొదలుపెట్టింది.

ఇలా దాదాపు మరో 2 రోజులు గడిచాయి... నేను బయట ఒంటరిగా కూర్చున్నాను... 

ప్రతిరోజూ నా మనసులో ఇదే జరుగుతోంది... రోజంతా నేను అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిచిపోయింది....
 
(విజయ్ హాల్లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు. చేతిలో భావన పెళ్లి ఫోటో... గత రెండు రోజులుగా అతనికి తిండీ తిప్పలూ లేవు. దేవదాసులా భావన జ్ఞాపకాల్లోనే గడుపుతున్నాడు.
 
అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ఎన్నిసార్లు తిట్టినా, నచ్చజెప్పినా అతని చెవికి ఎక్కడం లేదు.
 
గత 2 గంటలుగా ఆ ఫోటో వైపు చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నాడు. ఈ రెండు రోజుల్లో పదే పదే కాల్ చేసినా భావన నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది.)
 
సరిగ్గా అప్పుడే... విజయ్ ఫోన్ మోగింది! స్క్రీన్ పై 'భావన' అని పడగానే అతని గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది! శ్వాస వేగమైంది, చేతులు అకస్మాత్తుగా వణకడం మొదలయ్యాయి.
 
విజయ్ వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు.
 
నేను : (కంగారుగా, ఆత్రుతతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "హే... హే.. హలో భావన! ఎలా ఉన్నావు? బాగున్నావా? 

చాలా రోజులు నుండి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నాను... కనీసం ఒక్కసారైనా ఫోన్ ఎత్తాల్సింది!
 
ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావు? భోజనం చేశావు కదా? బాగున్నావా? డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా..."
 
(ఒకేసారి ఎన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతున్నానో నాకే తెలియలేదు, అసలు ఎందుకు అడగాలో కూడా తెలియలేదు.)
 
అమ్మ (భావన): (వణుకుతున్న స్వరంతో) "నేను బాగున్నా... నువ్వు?"
 
నేను: "నేను… అవును… నేను… కూడా…"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను : " భోజనం చేశావా…"
 
(ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లోంచి సంతోషమో, బాధో తెలియని కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి.)
 
అమ్మ: హమ్మ్ .. నువ్వు తిన్నావా
 
అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది…
 
నేను: (ఏడుస్తూ) "హ్హ తిన్న… కానీ నువ్వు లేకుండా నాకు తినాలనిపించడం లేదు భావన! నువ్వు చాలా గుర్తొస్తున్నావు... నువ్వు ఎంతో ప్రేమతో చేసి పెట్టేదానివి..."
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను: "నువ్వు తిన్నావా నిజంగా…"
 
(అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది, ఆమె ఏడుస్తున్నట్లు అనిపించింది.)
 
నేను: "నువ్వు ఏడుస్తున్నావా… వద్దు దయచేసి ఏడవకు… ప్లీజ్…"
 
అమ్మ: (నిజంగా ఏడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "మరి నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు…"
 
నేను: "నీకు నా గురించి తెలుసు కదా భావన... నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను... మరి నేను ఎందుకు ఏడవకూడదు?"
 
అమ్మ: "అయితే ఏమనుకుంటున్నావ్... నేనెందుకు ఏడుస్తున్నానంటావ్?"
 
(భావన కూడా తనను ఎంతగానో మిస్ అవుతోందని విజయ్‌కి అర్థమైంది. అతనికి హఠాత్తుగా కొండంత సంతోషం వేసింది.)
 
నేను: "అయితే దయచేసి కోపం ఆపు భావన... నన్ను అంగీకరించు... నేను ఇలా ఇంకెంత కాలం ఉంటాను?"
 
అమ్మ: "హ్మ్.."
 
నేను: "నీకేమీ చెప్పాలని లేదా... ఏదైనా చెప్పు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుపు ఆపేసి) "మిగతా వాళ్ళందరూ ఎలా ఉన్నారు... నానమ్మ?"
 
నేను: "మిగతాదంతా బాగానే ఉంది భావన... అది పక్కన పెట్టు! ఎలా ఉన్నావో చెప్పు... డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా లేదా? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
అమ్మ: "హ్మ్... వెళ్ళాను..."
 
నేను: "భోజనం చేసావు కదా..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
(కాసేపు ఇద్దరి మధ్య ప్రశాంతమైన నిశ్శబ్దం.)
 
అమ్మ: "నా ఈ ఫోటో నీ దగ్గర ఎప్పటి నుండి ఉంది?" (తన పెళ్లిలో విజయ్ తన బ్యాగ్‌లో పెట్టుకున్న ఫోటో గురించి అడుగుతోంది)
 
నేను: "ఓహ్! అయితే ఈరోజు నా బ్యాగ్ చూశావా? అవును, నిన్ను కలవడానికి వస్తున్నప్పుడు ఇంట్లో ఇది దొరికింది..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నేను నిన్ను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు... నాకు ఒక కోరిక ఉండేది భావన. నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు... నువ్వు ఇదే చీరలో, అచ్చం ఇలాగే కనిపించాలని!"
 
(అవతలి నుండి భావన మళ్లీ ఏడుస్తున్న శబ్దం వినబడింది.)
 
నేను: "నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను భావన ఇప్పుడు నా వాళ్ళ కాదు ప్లీజ్..."
 
ఫట్ మని భావన కాల్ కట్ చేసింది! ఎందుకో అకస్మాత్తుగా అర్థం కాలేదు. 

బహుశా ఆమె ఏడుస్తోందేమో, మాట్లాడలేకపోతోందేమో అనుకుని విజయ్ మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
 
కానీ భావన మళ్లీ అతని నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది! మాట్లాడాలనుకోవడం లేదని అర్థమై విజయ్ కి చాలా బాధగా, కోపంగా అనిపించింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(మరో రెండు రోజులు గడిచాయి. విజయ్ కి కంపెనీ బాస్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.)
 
బాస్: "విజయ్... నీకు చాలా సెలవులు అయిపోయాయి. కంపెనీ నిబంధనల ప్రకారం నేను నీకు ఇంత సెలవు ఇవ్వలేను.
 
అలాగే మీ అలేఖ్య మేడమ్ కూడా 4 రోజుల నుండి ఆఫీసుకి రావడం లేదు, ఫోన్ ఎంతకీ ఎత్తడం లేదు!"
 
నేను: "క్షమించండి సార్, నాకు తెలుసు... కానీ నానమ్మ గారి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణిస్తోంది, నేను కోలుకోగానే వస్తాను... కానీ అలేఖ్య మేడమ్ గురించి నాకు తెలీదు సార్."
 
బాస్: "ఒక పని చెయ్యి... నువ్వు హెచ్‌ఆర్‌కి ఫోన్ చేసి ఇదంతా చెప్పు. అప్పుడు కనీసం వాళ్లు నీ మీద ఎలాంటి చర్య తీసుకోలేరు. నువ్వు అతనికి ఇమేయిల్ పంపు."
 
నేను: "సరే సార్... నేను మాట్లాడతాను."
 
(విజయ్ హెచ్‌ఆర్ బాస్‌కి ఫోన్ చేసి అంతా చెప్పాడు. ఎక్కువ సెలవుల వల్ల ఈ నెల జీతం తగ్గుతుందని చెప్పగా సరే అని ఇమేయిల్ పంపాడు. విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చుని ఉండిపోయాడు.)
 
ఫ్లాష్‌బ్యాక్: 4 రోజుల క్రితం జరిగిందేంటంటే...
 
(అలేఖ్య పూనమ్‌తో (సీమతో) కలిసి వైజాగ్ ఇంటికి వెళ్లింది. కానీ ఆమె లోపలోపల ఏమవుతుందో ఎవరికీ చెప్పలేదు.
 
పూనమ్ ఎంత బ్రతిమాలినా "ఏం కాలేదు, బానే ఉన్నాను" అని పైకి ఒక నవ్వు నవ్వి, గదిలో పడుకుంది. ఆ రోజు ఎవరితో మాట్లాడలేదు.)
 
(లేట్ నైట్ 3:00 గంటలకు బయటకు వచ్చిన అలేఖ్య... 'ఇక నాకంటూ ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు' అనుకుని ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది!
 
ఒక కాగితంపై 'అమ్మా... కొన్ని రోజులు నేను ఫ్రెండ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోసం వెతకకు... నా మీద ఒట్టు' అని రాసిపెట్టి, క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది.)
 
(కానీ ఎవరికీ తెలియని విషయం ఏంటంటే... ముంబై నుండి అలేఖ్యను 'అధీర' తమ్ముడు, అతని మనుషులు ఫాలో అవుతున్నారు! ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు రితిక, అలేఖ్య, అల్కాల కన్యగా ఉన్నప్పుడే వాళ్ళని పట్టుకోవాలి అని వాళ్ల ప్లాన్.
 
అలేఖ్య కార్ నేరుగా బస్ స్టాప్ వద్ద ఆగగానే... కేవలం 1 నిమిషంలో రణధీర్ (అలియాస్ పూనమ్ భర్త రావు) ఆమెను కిడ్నాప్ చేసి కారులో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లిపోయాడు!)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇంటి ముందు ఆవరణ
సమయం: సాయంత్రం 5:00 గంటలు
 
(విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చొని ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నాడు. అత్తయ్య అతని వైపు వస్తున్నారు. 

సరిగ్గా అదే సమయంలో బయట ఒక పెద్ద నల్లటి డిఫెండర్ (Defender) కార్ హారన్ కొట్టింది!)
 
(విజయ్ చూశాడు... అందులోంచి భావన చేతిలో ఒక బ్యాగ్ పట్టుకుని కిందకు దిగి ఇంట్లోకి వస్తోంది! 

ఆమెను చూసి విజయ్‌కి చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అత్తయ్య పరుగెత్తుకెళ్లి భావనను కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "భావనా! నువ్వు తప్పకుండా వస్తావని నాకు నమ్మకం ఉంది... నిన్ను మళ్లీ చూడటం చాలా సంతోషంగా ఉందిరా!"
 
భావన మెల్లగా నవ్వింది. విజయ్ వెళ్లి భావనతో మాట్లాడాలనుకున్నాడు కానీ భావన మాట్లాడలేదు. 

విజయ్ ఆమె ముందుకు వెళ్లగానే ఇద్దరూ ఆగిపోయారు.
 
విజయ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లబోతుండగా అత్తయ్య అతన్ని ఆపింది. వాళ్లు కొన్ని నిమిషాలు మాట్లాడుకున్నారు. 

భావన చాలా సంతోషంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. భావన ఇంట్లోకి వెళ్లగానే విజయ్ కూడా వెనుకాలే వెళ్లాడు.)
 
నానమ్మ: "నువ్వు రావడం మంచిదైంది భావనా... చూడు, ఇన్ని రోజులు పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాడు! 

నువ్వు అతన్ని ఓదార్చడానికి వచ్చావనుకుంటాను..."
 
(అత్తయ్య ఏదో అర్థం చేసుకున్నట్టుగా చిన్నగా సరదాగా అంది. అత్తయ్య మామయ్య చెవిలో ఏదో చెప్పింది.)

[b]మామయ్య: "అత్తగారూ, మీరు పదండి, నేను ఈరోజు ఆసుపత్రికి తీసుకు వెళ్తాను...మనం వెళ్లి తిరిగి వచేద్దాం"[/b]
 
నానమ్మ: "ఓహ్, నాకు ఎందుకు... నేను ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను."
 
అత్తయ్య (బయట నుండి సరదాగా): "మీరు బాగానే ఉన్నారు... కానీ మాతో బయటకు వచ్చి... కాసేపు మీతో మాట్లాడాలి..."
 
(అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ముగ్గురూ బయటకు వెళ్లగానే... అమ్మ గది తలుపును లోపలి నుండి గడియ పెట్టింది.)
 
(విజయ్‌కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. గది తలుపులు ఎందుకు మూసిందో తెలియక ఆందోళన పడ్డాడు.)
 
నేను : "ఇదంతా ఏమి జరుగుతోంది? వీరందరూ ఎందుకు బయటకు వెళ్తున్నారు... అమ్మ ఇప్పుడే ఎందుకు తలుపు మూస్తోంది? ఇప్పుడే నా మీద తన కోపాన్ని తీర్చుకోవాలనుకుంటోందా?"
 
(అమ్మ నాతో ఏదైనా చెడుగా చెప్పబోతోందని లేదా నన్ను గట్టిగా తిట్టబోతోందని నాకు అనిపించింది.)
 
నేను: "సరే భావన... నీకు ఎంత కావాలంటే అంత కోపం తెచ్చుకో..." (అని నేను నిశ్శబ్దంగా బెడ్‌పై కూర్చున్నాను)

[b](అమ్మ నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె ముఖం చాలా గంభీరంగా ఉంది. ఆమె నన్ను చెంపదెబ్బ కొట్టబోతున్నట్లు అనిపించింది... [/b]

[b]భయంతో నేను చనిపోవాలనుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాను.[/b]

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Raj0003]

Excellent superb update