Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

అమ్మ: "ఆహ్..... విజయ్..... నాకు ఇప్పుడు అవుట్ అయిపోయేలా ఉంది..... ఇంకా వేగంగా చెయ్యి విజయ్... వేగంగా.... ప్లీజ్... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా......."

 
విజయ్ ఇప్పుడు తన వేగాన్ని పతాక స్థాయికి పెంచాడు. అతను భావన పూకును ఉధృతంగా, కసిగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు. బెడ్ నుండి శబ్దాలు వస్తున్నాయి.
 
అమ్మ: "హా... హా... ఇలా... ఇలా..... ఇప్పుడు అస్సలు ఆపొద్దు విజయ్..... నేను... నేను... ఇప్పుడు... ఆహ్హ్..... ఇలా చెయ్యి..... ఆహ్.... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా......."
 
మరికొన్ని నిమిషాలు వేగవంతమైన తోపులకు... భావనకు నీళ్ళు పడ్డాయి! ఆమెకు పూర్తిగా రసం స్ఖలించింది. ఆమె విపరీతమైన సుఖంతో విజయ్ పెదాలను ముద్దుపెట్టుకుంటూ అతని మీదకు వాలింది.
 
అతనిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె నోరు, ముక్కు నుండి వేడి శ్వాసలు విజయ్ కి తగులుతున్నాయి. భావన అతని మీద అలాగే కాసేపు పడుకుని ఉంది. అఆఆఆ...........ఉఫ్ఫ్ఉఫ్ఫ్ ...............................
 
అమ్మ: (ఊపిరి పీల్చుకుంటూ) "నీకు ఇంకా అవుట్ కాలేదా విజయ్..?"
 
నేను: "లేదు భావన, ఇంకా కాలేదు... బహుశా నేను ఉదయం ఆ మెడికల్ షాప్ లో వయాగ్రా వేసుకోవడం వల్ల వచ్చిన ప్రభావం కావచ్చు, అందుకే నేను త్వరగా స్ఖలనం చేయలేకపోయాను..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "నువ్వు పూర్తిగా ఒక జంతువువి విజయ్... చూడు నన్ను ఏం చేసావో... ఇంకా స్ఖలనం కాలేదని అంత నెమ్మదిగా అంటున్నావు..."
 
నేను: "నేనేం చేయగలను భావన... నీ శరీరం చాలా అద్భుతంగా, అందంగా ఉంది... బహుశా నా మడ్ద కూడా నీ అందం ముందు ఓటమిని అంగీకరించడానికి ఇష్టపడటం లేదు..."
 
భావన విజయ్ ని మళ్లీ ముద్దు పెట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు విజయ్... ఆ వేడి తగ్గేంత వరకు... అప్పటి వరకు నేను నీకు సహకరిస్తాను..."
 
విజయ్ ఇప్పుడు భావనను పైకి ఎత్తి తన తొడల మీద కూర్చోబెట్టుకుని ఆమె రొమ్ములను, మెడను, పెదవులను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
అతని మడ్ద ఇంకా ఆమె పూకులోనే ఉంది. అతను తర్వాతి 10 నిమిషాల పాటు అలాగే సుదీర్ఘంగా చేస్తూ ఉన్నాడు. భావనకు మళ్లీ వేడి ఎక్కింది.
 
విజయ్ ఆమెను వెల్లకిలా పడుకోబెట్టి, తన మడ్దని  ఆమెలో పెట్టి, మళ్లీ ఉధృతంగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు. ఇప్పుడు అతను తన మడ్దని  భావన పూకులోకి చాలా బలంగా తోస్తున్నాడు.
 
భావన గట్టిగా మూలుగుతోంది. ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ .....................
 
సుమారు 10 నిమిషాల సుదీర్ఘ సంగ్రామం తర్వాత... చివరకు విజయ్ కి కూడా స్ఖలనం అయ్యేలా అనిపించింది.
 
నేను: "ఆహ్... వూ... భావన... నాకు స్ఖలనం కాబోతోంది... నా వీర్యం వస్తోంది..."
 
విజయ్ ఈ మాట చెప్పగానే భావన తన రెండు కాళ్ళను అతని వీపు మీద గట్టిగా లాకి పెట్టి బంధించింది. తన చేతులతో అతని వీపును నిమిరింది. చివరికి విజయ్ వీర్యం పూర్తిగా బయటకు వచ్చింది.
 
వయాగ్రా ప్రభావం వల్ల చాలా ఎక్కువ మొత్తంలో వీర్యం కండోమ్ లోకి చిమ్మింది. విజయ్ భావన రొమ్ముల మీద తల పెట్టి తీవ్రమైన ఆయాసంతో ఊపిరి పీల్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
నెమ్మదిగా అతను తన మడ్దని  బయటకు తీశాడు. అతని వీర్యం అంతా కండోమ్‌ను పూర్తిగా నింపేసింది. భావన ఎంతో ప్రేమగా విజయ్ తలను నిమురుతోంది.
 
ఇప్పుడు ఇద్దరూ కళ్ళు మూసుకుని... తమ గుండెచప్పుడును శాంతపరచుకోవడానికి నిశ్శబ్దంగా ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని పడుకున్నారు.
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పూల పడకగది)
సమయం: రాత్రి దాదాపు 8:00 గంటలు
 
తీవ్రమైన కామ సంగ్రామం ముగిసింది. గదిలో పరిమళించిన మల్లెపూల సువాసనల మధ్య, అలసటతో కూడిన ప్రశాంతత అల్లుకుంది. కిటికీ బయట వర్షపు చినుకుల సప్పుడు... లోపల ఇద్దరి శ్వాసల చప్పుడు.
 
విజయ్, భావన ఒకరి చేతుల్లో ఒకరు లీనమై మంచం మీద పడుకుని ఉన్నారు. ఇద్దరికీ మెలకువగానే ఉంది, కానీ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకోవడం లేదు.
 
ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక రకమైన సిగ్గు, ఇన్నాళ్లూ దాచిన బంధం అనుభూతిగా మారిన పారవశ్యం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. మా శరీరాలు ఇప్పుడు ఒకరివి ఒకటిగా మారిపోయాయి.
 
భావన మైమరపించే ఆ శృంగార శైలిని విజయ్ ఈరోజే మొదటిసారి చూశాడు. ఆమె కామపు వేడిలో స్పృహ కోల్పోయిన తీరు, ఆమె చేసిన ప్రతీ కదలిక అతని మనసులో శాశ్వతంగా ముద్రపడిపోయాయి.
 
ఇద్దరి మధ్య జరిగిన ఈ మొదటి కలయికను అతను జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేడు. విజయ్ నెమ్మదిగా ఆమె ఒడిలోంచి లేచి, మంచానికి అవతలి వైపు తిరిగి లేచాడు.
 
అమ్మ (భావన): (విజయ్ వైపు తిరుగుతూ, ఆందోళనగా) "ఏమైంది విజయ్... ఎందుకు అంత సడన్‌గా పక్కకు లేచావు?"
 
నేను (విజయ్): "ఏమీ లేదు భావన... అలా పడుకున్నాను అంతే. ఇటు రా... నా దగ్గరకు రా."
 
భావన నెమ్మదిగా కదులుతూ మళ్లీ విజయ్ చేతుల్లోకి వచ్చి వాలింది. విజయ్ తన వెచ్చని వేళ్లతో ఆమె ముఖాన్ని, కనురెప్పలను ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమురుతున్నాడు.
 
నేను: (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ) " భావన ఇప్పుడు నీకు పర్వాలేదా... ఓకేనా?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో కళ్లు వంచుకుంటూ) "బహుశా... అంతా కొత్తగా ఉంది."
 
నేను: "నువ్వు చాలా అలసిపోయినట్టున్నావు భావన..."
 
అమ్మ: "అవును విజయ్... నేను నిజంగా చాలా అలసిపోయాను."
 
నేను: "నాకు తెలుసు భావన... కానీ, ఇవాళ నీకు నచ్చింది కదా?"
 
భావన ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయి, విజయ్ ఛాతీపై తన పెదవులతో మృదువుగా ముద్దాడింది.
 
అమ్మ: (అతని గుండె చప్పుడు వింటూ) "అవును విజయ్.... చాలా బాగుంది... మన జీవితాంతం ఇలాగే ఒకరి చేతుల్లో ఒకరం లీనమై గడిచిపోవాలి."
 
నేను: "హా భావన... మన జీవితం ఇలాగే కలిసి గడిచిపోతుంది. నేను ఎప్పుడూ ఇక్కడే, నీ పక్కనే ఉంటాను. ప్రతిరోజూ రాత్రి నిన్ను నా చేతుల్లో ఇలాగే గట్టిగా హత్తుకుని నిద్రపుచ్చుతాను, ఇది నా ప్రామిస్."
 
అమ్మ: (చిన్నగా నవ్వుతూ) "మాట్లాడటంలో నీతో ఎవరూ పోటీ పడలేరు విజయ్... బహుశా నీ నోటి నుండి వచ్చే ఈ తియ్యటి మాటలే నన్ను నీ ప్రేమలో పూర్తిగా పడేలా చేశాయేమో."
 
నేను: "సరే... నా మాటలే నిన్ను పడేశాయా... మరి నీ ఈ మత్తు గొలిపే అందాన్ని చూశాక నేనేం కావాలి భావన?"
 
అమ్మ: (బుగ్గలు ఎర్రబడుతుండగా) "హా హా... నాకు తెలుసులే..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 8:15 గంటలు
 
విజయ్ మెల్లగా భావన మెడలో ఉన్న ఆ చిన్న బంగారు మంగళసూత్రాన్ని తన చేతిలోకి తీసుకుని చూశాడు.
 
నేను: "భావన... ఇందాక నువ్వు నా మీద కూర్చుని ఆవేశంగా పైకి ఎగురుతున్నప్పుడు... నీ మెడలోని ఈ మంగళసూత్రం పదే పదే నా నోట్లోకి వచ్చేస్తుందేమో అన్నంతగా ఊగింది తెలుసా..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ) "అయ్యో... ఎందుకలా అనిపించింది విజయ్?"
 
నేను: "ఎందుకంటే... అప్పుడు నువ్వు చాలా సరదాగా, కసిగా నీ పిరుదులు ఊపుతూ నా మడ్డపై గెంతుతున్నావు కదా!"
 
అమ్మ: (తీవ్రమైన ఇబ్బందిగా ఫీలవుతూ, విజయ్ ని గిల్లుతూ) "అబ్బా... ఏమీ అనకు విజయ్... నాకు ముందే తెలుసు, నువ్వు ఎప్పుడూ ఇదే మాట చెప్పి నన్ను ఇబ్బంది పెడతావని."
 
నేను: (ఆమె నడుముపై చేయి వేసి లాగుతూ) "ఓహ్... నేనేదో నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టాలని చెబుతున్నానా భావన? నువ్వు ఇందాక సుఖంలో అన్న మాటలనే నేను కూడా చెబుతున్నాను.
 
వచ్చేసారి నేను నిన్ను ఎలా రమిస్తానో తెలుసా... నీ ఈ అందమైన పాదాలను నా భుజాల మీద పెట్టుకుని, అప్పుడు నేను నీ లోపలికి దూరుస్తాను...
 
నీ కాలి గజ్జల మధురమైన శబ్దం నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించేలా వేగంగా దెంగుతాను."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ, అతని ముఖాన్ని పక్కకు నెడుతూ) "నువ్వు అసలు ఏం ఆలోచిస్తావో నాకేం తెలీదు విజయ్... అసలు ఇలాంటి ఆలోచనలతో ఎలా బతుకుతున్నావే?"
 
నేను: "నా మనసంతా ఎప్పుడూ నా భావనని ఎలా సంతోషపెట్టాలి, ఏ పొజిషన్ లో సుఖం ఇవ్వాలి అనే దాని గురించే ఆలోచిస్తుంది.
 
అయినా... వచ్చేసారి మనం శృంగారం ఎలా చేయాలో, ఏమేం చేయాలో నువ్వే చెప్పు భావన."
 
అమ్మ: "నాకేం తెలీదు పో... నువ్వు ఎప్పుడూ అలాంటి బూతు విషయాల గురించే ఆలోచిస్తావు."
 
నేను: "సరే... నీకు తెలియకపోతే నేను చెబుతాను, వచ్చేసారి నేను నిన్ను వెనక నుండి చేస్తాను."
 
అమ్మ: (అర్థం కాక) "అంటే... వెనక నుండి అంటే ఎలా విజయ్?"
 
నేను: (నెమ్మదిగా ఆమె చెవి దగ్గరకు వంగి, వెచ్చని శ్వాసతో గుసగుసగా) "ఓ... వెనక అంటే వెనుక భాగం కాదు భావన... దాన్ని కామశాస్త్రంలో 'డాగీ స్టైల్' అంటారు."
 
అమ్మ: (ముఖం తిప్పేసుకుంటూ) "నువ్వు విజయ్... వద్దు, నాకు అలాంటి వింత పద్ధతులన్నీ అస్సలు నచ్చవు."
 
నేను: "అందుకే చెబుతున్నా... వచ్చేసారి ముందు నేనే ఆ పొజిషన్ లో చేస్తాను... నువ్వే చూస్తావు కదా ఆ స్టైల్ లో ఎంత అద్భుతమైన ఆనందం, సుఖం దొరుకుతుందో."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 8:30 గంటలు
 
భావన సిగ్గు తట్టుకోలేక వెంటనే మాట మార్చడానికి ప్రయత్నించింది.
 
అమ్మ: "సరే... ఆ సంగతి తర్వాత చూద్దాం. ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి చెప్పు... నీకు బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది కదా?"
 
నేను: "అవును భావన... నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది... కానీ నాకు బయట ఫుడ్ ఏదీ తినాలనిపించడం లేదు. ఇప్పుడు నువ్వు నా మడ్దని , రసాన్ని పూర్తిగా తిన్నావు కదా, నీ కడుపు నిండిపోయింది కదా..."
 
ఆ మాటలకు భావన కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
అమ్మ: "పిచ్చోడా... నా నిండు రొమ్ముల నుండి ఇప్పుడే పాలు రావు కదా! నువ్వు వాటిని కేవలం నోట్లో పెట్టుకుని చీకావు అంతే కదా, మరి నీ కడుపు ఎలా నిండింది?"
 
నేను: "ఎప్పటికైనా మనకు పిల్లలు పుట్టినప్పుడు వాటి నుండి పాలు వస్తాయిలే భావన... అప్పుడు నేను నీ చనుబాలు తాగి నా కడుపు నింపుకుంటాను, అలాగే నీకూ తినిపిస్తాను."
 
అమ్మ: "అయితే ఆ రోజు వచ్చాక మొత్తం తాగేయ్... నేను ఇప్పుడు కిచెన్ లోకి వెళ్లి ఏదైనా వంట చేస్తాను, ముందు నువ్వు అన్నం తిను."
 
భావన మంచం మీద నుండి లేవడానికి సిద్ధమైంది.
 
నేను: "పర్వాలేదు లే భావన... వంట తర్వాత చేయొచ్చు, కానీ వెళ్లే ముందు కనీసం నాకు ఒక తీపి ముద్దు అయినా ఇవ్వు."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ లేస్తూ) "తర్వాత ఇచ్చుకోవచ్చులే విజయ్... ఇప్పుడు ఏమీ వద్దు, ఆగు."
 
భావన మంచం కిందకి దిగి నడవబోతుండగా... విజయ్ చప్పున ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని, లాగి నేరుగా తన నిటారుగా ఉన్న మడ్ద మీద పెట్టుకున్నాడు.
 
నేను: "చూడు... నీ చేయి తగలగానే ఇది ఎలా లేచిందో... నీకు మళ్ళీ దీని కోసం కోరిక పుట్టినట్టుంది భావన..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో మొహం తిప్పుకుంటూ) "ఛ... వదులు ... నువ్వు పూర్తిగా ఒక కామ జంతువులా అయిపోయావు విజయ్!
 
ఇంతకుముందే మొదటిసారి అని కూడా లేకుండా నాకు చాలా నొప్పి పెట్టావు, ఇప్పుడు ఇంకా ఎక్కువ నొప్పి పెట్టాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను: "కానీ... ఇందాక నువ్వే చెప్పావు కదా నీకు నాది లోపల ఉంటే చాలా నచ్చిందని..."
 
అమ్మ: "అవును నచ్చింది... కానీ దీనికి కొంచెం సమయం పడుతుంది కదా విజయ్. నీకూ నిటారుగా అవ్వాలి, నాకూ లోపల అంతా బాగుండాలి కదా."
 
నేను: "నువ్వు ఒక్కసారి వంగి దాన్ని నీ నోటితో చీకితే... దీనికి అస్సలు సమయమే పట్టదు భావన. చూడు, నీ తడి పెదవుల నుండి బయటకు రాగానే ఒక్క దెబ్బకే ఇనుప కడ్డీలా నిటారుగా అవుతుంది."
 
భావన ఇంకా విజయ్ మడ్దని  తన చేతితో పట్టుకునే ఉంది.
 
అమ్మ: "ప్స్... నేను అస్సలు చీకను... నువ్వు ఆ ఫోన్ లో బూతు సినిమాలు చూడటం కొంచెం తక్కువ చెయ్ విజయ్! అందుకే నువ్వు ఇలాంటి మురికి పనులన్నీ నేర్చుకున్నావు."
 
నేను: "అవును... నేను దాని నుండే నేర్చుకున్నాను. కానీ ఆ ఓరల్ సెక్స్ అనేది ఒక విభిన్నమైన, అద్భుతమైన ఆనందాన్ని ఇస్తుందని కూడా నేను తెలుసుకున్నాను.
 
మన బంధంలో కొత్తగా ఏదైనా ప్రయత్నించడంలో నిజంగా ఒక విభిన్నమైన కిక్ ఉంటుంది. నువ్వేం చెబుతావు భావన?"
 
అమ్మ: "ఏదైతేనేం... నాకు మాత్రం అలాంటివి ఏమీ చేయకు..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 8:45 గంటలు
 
విజయ్ మంచం మీద నుండి లేచి, వెనుక నుండి వెళ్లి భావన నగ్న దేహాన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.
 
అమ్మ: (అతని స్పర్శకు కరిగిపోతూ) "విజయ్... ఇప్పుడు నన్ను వదులు ... మళ్లీ లోపలికి వద్దు ..."
 
(విజయ్ నెమ్మదిగా తన చేతిని కిందకి జరిపి, భావన తడి పూకు మీద పెట్టాడు.)
 
నేను: "చూడు భావన... వచ్చేసారి ఈ గులాబీ రేకుల లాంటి పూకును నా పెదవులతో ఎలా నింపుతానో...
 
నేను దాన్ని నా నాలుకతో ఎలా నాకుతానో చూడు, అప్పుడు నువ్వు కూడా ఎలా ఆనందిస్తావో నీకే తెలుస్తుంది."
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "వద్దు విజయ్... నేను ఏమీ చేయించుకోను..."
 
నేను: "సరే... నేను కూడా నువ్వు ఎలా చేయించుకోవో చూస్తాను కదా..."
 
అమ్మ: "నాకు ఇప్పుడే అంతా తెలుస్తుందిలే విజయ్..."
 
నేను: "ఓహో... నా కాబోయే భార్య గారు నగ్నంగానే కిచెన్ లోకి వెళ్లి వంట చేస్తారా ఏంటి?"
 
భావన తను ఇంకా పూర్తిగా నగ్నంగానే ఉందనే విషయాన్ని ఆ కామపు మత్తులో బహుశా మర్చిపోయింది.
 
విజయ్ అనగానే ఆమె ఉలిక్కిపడి, త్వరగా పక్కనే ఉన్న ఒక దుప్పటి తీసుకుని తన శరీరం మీద కప్పుకోబోయింది.
 
కానీ విజయ్ చిలిపిగా నవ్వుతూ తన చేత్తో ఆ దుప్పటిని గట్టిగా పట్టుకుని వెనక్కి లాగాడు. దాంతో ఆ దుప్పటి చేజారి, భావన మళ్లీ అతని కళ్లముందు పూర్తిగా నగ్నంగా నిలబడింది.
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో ఒంటిని దాచుకుంటూ) "విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు... నేను అర్జెంట్‌గా వంట చేయాలి, నాతో ఇలాంటి పనులు చేయకు."
 
నేను: "నన్ను చూడని ... నువ్వే ఎలా వంట చేస్తావో..."
 
కానీ విజయ్ స్పర్శకు, ఆ వాతావరణానికి భావనకు కూడా ఇప్పుడు మళ్లీ మూడ్ వచ్చింది. ఆమె ఆ నగ్నత్వంలోనే అలాగే మంచం మీద నుండి లేచి నిలబడింది.
 
ఆమె విజయ్ ముందే పూర్తిగా దిగంబరంగా నిలబడి ఉంది. విజయ్ పక్కనే ఉన్న టవల్ అందుకోవడానికి ముందుకు కదిలాడు. భావన నడుస్తుంటే ఆమె గుండ్రటి పిరుదులు వింతగా, సెక్సీగా కదులుతున్నాయి.
 
భావన కొంచెం దూరం నడిచి... లోపల ఉన్న నొప్పి వల్ల ఒక్కసారిగా ఆగి, మంచం అంచున కూర్చుండిపోయింది.
 
విజయ్ త్వరగా లేచి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు... ఆమె నడుము పట్టుకుని దగ్గరకు లాక్కున్నాడు.
 
నేను: (కంగారుగా) "ఏమైంది భావన... ఇలా ఎందుకు అకస్మాత్తుగా కూర్చుండిపోయావు?"
 
అమ్మ: (నొప్పితో ముఖం చిన్నబోతూ) "ఆ నాకు ఇంకా అక్కడ చాలా నొప్పిగా ఉంది నీ బలమైన దెబ్బల వల్ల లోపల వచ్చిన నొప్పి తగ్గడానికి ఇంకాస్త సమయం పట్టేలా ఉంది విజయ్..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు
సమయం: రాత్రి 9:00 గంటలు
 
విజయ్ ఆమె బాధను చూసి తట్టుకోలేకపోయాడు. నెమ్మదిగా భావనను మంచం మీద నుండి లేపి, మళ్లీ బెడ్ పై పడుకోబెట్టాడు.
 
నేను: "భావన... నువ్వు ఇవాళ అస్సలు వంట చేయకు. నేనే కిచెన్ లోకి వెళ్లి వంట చేస్తాను, సరేనా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ చేతిని పట్టుకుని, ఎంతో అధికారికంగా) "విజయ్... నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా... ఈ ఇంటి పనులన్నీ కేవలం ఇంటి ఆడవాళ్లు మాత్రమే చేయాలి. మరి ఈ ఇంట్లో ఆ ఆడదాన్ని, నీ కాబోయే భార్యను నేనే కదా... అర్థమైందా?"
 
నేను: "అవును అర్థమైంది... కానీ ఇప్పుడు నువ్వు ఆ నొప్పి వల్ల సరిగ్గా నడవలేకపోతున్నావు కదా భావన.
 
ఒకటి రెండు గంటల్లో ఆ నొప్పి అంతా సర్దుకుంటుంది. అప్పటివరకు నీకు నచ్చింది చేసుకో, ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకో."
 
అమ్మ: "అవును... బహుశా నేను రెస్ట్ తీసుకోవాల్సి రావచ్చు... కానీ ఈ రోజుకి ఇదే చివరిసారి విజయ్. వచ్చేసారి నుండి నువ్వు నా పనులేవీ అస్సలు చేయకూడదు... నేను ఒక్కదాన్నే అన్నీ చేసుకుంటాను... సరేనా?"
 
నేను: "హ్మ్ం, సరేలే... అయితే నేను రాత్రి భోజనానికి ఏం చెయ్యాలో చెప్పు..."
 
అమ్మ: (ఏదో ఆలోచిస్తూ, పెదవులను కొరుకుతూ) "ఉమ్మ్... ఒక పని చెయ్యి... ఈ రోజు వంట ఏమీ వద్దు. నువ్వు బయటికి వెళ్లి ఏదైనా తీసుకురా...
 
ఈ రోజు నాకు బిర్యానీ తినాలనిపిస్తోంది, అది తీసుకురా... దాంతో పాటు మంచి ఐస్ క్రీమ్ కూడా తీసుకురా."
 
విజయ్, భావన ఇద్దరూ బిర్యానీ తినే ఆలోచన విజయ్ కి కూడా చాలా సరైనదిగా అనిపించింది. భావన మంచం పక్కన ఉన్న తన పర్సులోంచి కొన్ని డబ్బులు తీసి విజయ్ కి ఇవ్వబోయింది.
 
నేను: (కోపంగా ఆ డబ్బులను పక్కకు నెడుతూ) "భావన! ఇప్పుడు మళ్లీ ఇదేం వ్యవహారం? నా ముందే డబ్బులు తీస్తావా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ ని తన వైపుకు లాక్కుని, అతని పెదవులపై ప్రేమగా ముద్దు పెట్టుకుంటూ) "చూడు విజయ్... పెళ్లి తర్వాత ఈ సంసారాన్ని, ఇంటిని మనమిద్దరమే కలిసి నడపాలి కదా... నేను ఇవ్వాల్సి వస్తే తీసుకోవాలి కదా?"
 
నేను: "పెళ్లి తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాం... ఇప్పుడైతే ఆగు. నేను తెస్తాను, నా దగ్గర డబ్బులు ఉన్నాయి... పర్వాలేదు."
 
అమ్మ: (నకిలీ కోపం ప్రదర్శిస్తూ, అతని కళ్లలోకి చూస్తూ) "ఎప్పుడూ చెప్తూనే ఉంటావు విజయ్... నిన్ను నా భార్యను చేసుకుంటాను, రాణిలా చూసుకుంటాను అని... కానీ చూడు, ఇప్పుడే నా నుండి ఎలా పారిపోతున్నావో."
 
విజయ్ నవ్వుతూ భావనను తన బాహువుల్లోకి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. భావన సిగ్గుతో ముఖం మరోవైపుకు తిప్పుకుంది.
 
నేను: "ఓ నా కాబోయే ప్రియమైన భార్యా... ఈ కాబోయే భర్త నిన్ను కొంచెం ప్రేమగా చూసుకోనివ్వు. నేను ఇప్పుడే బయటకు వెళ్లి, నువ్వు అడిగిన వేడి వేడి బిర్యానీ, ఐస్ క్రీమ్ తెచ్చి ఇస్తాను... నువ్వు ప్రశాంతంగా ఉండు."
 
అమ్మ: (చిరునవ్వుతో) "సరే వెళ్ళు విజయ్... నీకు నచ్చినట్టే చెయ్..."
 
విజయ్ నవ్వుతూ భావన నుదుటిపై ఎంతో పవిత్రంగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆమెను బెడ్ పై పడుకోబెట్టి, రాత్రి భోజనం కోసం బిర్యానీ తేవడానికి బయటకు వెళ్లాడు.
 
బయట కురుస్తున్న చల్లని వర్షపు గాలిలో... విజయ్ మనసంతా తన భార్య భావన జ్ఞాపకాలతో, ఒక మధురమైన అనుభూతితో నిండిపోయింది.

[Akhil2544]

When writer feels the story we feel the story of what writer thinking, this story which holds romantic feel through this episode makes us connect with sunny bro more and we feels this story.

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)

సమయం: రాత్రి 9:00 గంటలు
 
విజయ్ బయటి నుండి బిర్యానీ, 3-4 ఐస్ క్రీములు కొనుక్కుని ఇంటికి వచ్చాడు. గదిలోకి వెళ్లి చూసేసరికి భావన ఒంటిపై నూలుపోగు లేకుండా కేవలం ఒక చిన్న దుప్పటి కప్పుకుని పడుకుని ఉంది.
 
నేను (విజయ్): "నువ్వు నిద్రపోయి ఉంటావనుకున్నాను భావన..."
 
అమ్మ (భావన): (కళ్లు తెరిచి) "అవును నాకు బాగా నిద్ర వస్తోంది... కానీ ఆకలి కూడా వేస్తోంది విజయ్..."
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరే... ఇదిగో చూడు నేను ఐస్ క్రీమ్ కూడా తెచ్చాను..."
 
అమ్మ: (ఆనందంగా) "అయితే దాన్ని వెళ్లి ఫ్రిజ్‌లో పెట్టు విజయ్..."
 
నేను: "బయట ఇంత చలిగా ఉంది... అయినా ఐస్ క్రీమ్‌ను ఫ్రిజ్‌లో పెట్టమంటావా?..."
 
(భావన నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. విజయ్ ఐస్ క్రీమ్‌ను ఫ్రిజ్‌లో పెట్టి, బిర్యానీ ప్లేటు తీసుకుని మంచం దగ్గరకు వచ్చాడు.)
 
అమ్మ: "విజయ్... ఇంకొక పని చెయ్యి. బాత్రూమ్ లో గీజర్ ఆన్ చెయ్యి... మనం తిని ముగించేసరికి నీళ్ళు వేడెక్కుతాయి... నేను తిన్న తర్వాత స్నానం చేస్తాను."
 
నేను: "సరే..."
 
(విజయ్ బాత్రూంలో గీజర్ ఆన్ చేసి వచ్చాడు. ఇద్దరూ మంచం మీద కూర్చున్నారు.)
 
అమ్మ: "విజయ్, ఆ హ్యాంగర్ నుండి నా బ్రా తీసుకురా..."
 
నేను: "ఎందుకు భావన..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు ఇలాగే తినాలా ఏంటి? ఈ దుప్పటి పట్టుకుని నగ్నంగా కూర్చుని భోజనం తినాలా..."
 
నేను: "నేను ఇక్కడే ఉన్నాను కదా భావన… నేనే నీకు తినిపిస్తాను..."
 
అమ్మ: (చిరునవ్వుతో) "ఈరోజు నన్ను బట్టలు వేసుకోనివ్వవు అనుకుంటా… నువ్వు చాలా మురికిగా తయారయ్యావు విజయ్…"
 
నేను: "నువ్వే చెప్పాలి ఆ మాట, సరే ఆగు నేను కూడా బట్టలు తీసేశాను…"
 
అమ్మ: "అబ్బా ఛీ ఛీ ఛీ ,... త్వరగా నాకు తినిపించు, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది…"
 
(విజయ్ భావనకు బిర్యానీ తినిపిస్తూ మధ్యలో తను తింటున్నాడు. భావన అతని వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా, ప్రేమగా చూస్తోంది. ఇద్దరూ భోజనం ముగించారు. విజయ్ ప్లేట్లను కిచెన్ లో పెట్టి తిరిగి వచ్చాడు.)
 
అమ్మ: "నాకు ఐస్ క్రీమ్ తినాలని ఉంది విజయ్, తీసుకురా పో..."
 
విజయ్ ఫ్రిజ్ నుండి ఐస్ క్రీమ్ తెచ్చాడు. ఇద్దరూ తింటుండగా విజయ్ కి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. అతను కావాలనే భావన కప్పుకున్న రగ్గును గట్టిగా పక్కకు లాగాడు. భావన ఇప్పుడు అతని కళ్లముందు పూర్తిగా నగ్నంగా ఉంది.
 
అమ్మ: "విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్... చలిగా ఉంది దుప్పటి కప్పుకోనివ్వు..."
 
నేను: "నేను కూడా తినాలనుకుంటున్నాను భావన... నీ దగ్గర ఇన్ని తీపి వస్తువులు (స్వీట్స్) ఉన్నాయి కదా...
 
ఆలోచించు, నీ ఈ నగ్న శరీరంపై కొంచెం ఐస్ క్రీమ్ వేసుకుని తింటే ఇంకేమి స్వీట్స్ అవసరమవుతాయి?"
 
అమ్మ: "విజయ్... ఇప్పుడు ఏమీ మాట్లాడకు... నీ దుప్పటి ఇవ్వు..."
 
నేను: "ఇవ్వను... ఇప్పుడు నాకు ఇలాగే నిన్ను నగ్నంగా చూస్తూ ఐస్ క్రీమ్ తినాలని ఉంది...."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "నేను తినను...."
 
నేను: "సరే.... నేను కూడా చూస్తాను..."
 
(విజయ్ భావన మీదకు దూకి ఆమెపై వెల్లకిలా పడుకున్నాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తావ్ భావన..."
 
అమ్మ: "వదిలేయ్ విజయ్... నేను ఇప్పుడే చేసుకున్నాం కదా..."
 
నేను: "మనం అది చేసి ఇప్పటికే గంటన్నర అయింది భావన..."
 
అమ్మ: "అవును అయితే గంటన్నర చాలు కదా..."
 
నేను: "నాకు సరిపోదు ..."
 
అమ్మ: "నాకు తెలియదు... నువ్వు పెళ్లి కాకముందే నాతో ఇలా చేస్తున్నావు, పెళ్లి తర్వాత నన్ను ఏం చేస్తావో ఎవరికి తెలుసు..."
 
నేను: "ఇప్పుడు నన్ను ఐస్ క్రీమ్ తిననివ్వు..."
 
(విజయ్ కొద్దిగా ఐస్ క్రీమ్ తీసుకుని భావన మృదువైన పెదవులకు పూశాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు నీ నాలుక బయటకు చాపి కొంచెం నాకు భావన..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు నా నాలుకను కూడా తింటావా విజయ్..."
 
నేను: "హా... తినొచ్చు..."
 
(భావన తన నాలుక మీద కొంచెం ఐస్ క్రీమ్ ఉంచుకుంది. విజయ్ వెంటనే ఆ ఐస్ క్రీమ్ ఉన్న ఆమె నాలుకను తన పెదవుల మధ్యలోకి తీసుకుని చీకడం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆమె పెదవులను గాఢంగా ముద్దాడుతూ దాన్ని తిన్నాడు. ఆపై ఆమె మెడను ముద్దులతో ముంచెత్తాడు. భావనకు మళ్లీ కామం మేల్కొంది.
 
ఆమె కూడా కొంచెం క్రీమ్ తీసుకుని విజయ్ పెదవులకు పూసి, ముద్దు పెట్టుకుంటూ దాన్ని నాకేసింది. భావన పూర్తిగా అల్లరి మూడ్‌లోకి వచ్చింది. తన మెడలోని నగలు తీసి, తన నిండు యద సంపద చనుమొనలకు క్రీమ్ రాసుకుంది.
 
అమ్మ: (మత్తుగా) "విజయ్... నా చనుమొనలపై ఉన్న క్రీమ్ ని చీకు..."
 
(విజయ్ ఒక పిచ్చి జంతువులా ఆమె రొమ్ములపై పడి నాకడం మొదలుపెట్టాడు.)
 
అమ్మ: "ఆహ్... విజయ్... నా పాలు నెమ్మదిగా తాగు... ఎందుకంత తొందర..."
 
(విజయ్ కొద్దిసేపు ఆమె రొమ్ములను చీకి, కావాలనే కొంచెం క్రీమ్ తీసుకుని భావన పూకు పెదవులకు రాశాడు. ఆమె పూకును నాకుదామని కిందకు వంగాడు.
 
భావన సిగ్గుతో తట్టుకోలేక ఒక్కసారిగా లేచి నగ్నంగా బాత్రూమ్ వైపు పరుగెత్తింది.)
 
నేను: (నిరాశగా) "ఓహ్ ఇదేంటి భావన..."
 
అమ్మ: (బాత్రూమ్ తలుపు చాటు నుండి తొంగి చూస్తూ, నవ్వుతూ) "నేను స్నానం చేయాలి విజయ్, నన్ను ఇప్పుడు స్నానం చేయనివ్వు..."
 
నేను: "హాహా వెళ్ళు స్నానం చెయ్యి..."
 
అమ్మ: (వంకరగా చూస్తూ) "తలుపు తెరిచే ఉంది విజయ్... నువ్వు లోపలికి రావాలనుకుంటే రావచ్చు..."
 
ప్రదేశం: బాత్రూమ్ (వేడి షవర్ కింద)
సమయం: రాత్రి 9:45 గంటలు
 
విజయ్ వెంటనే తన బట్టలన్నీ విప్పేసి దిగంబరంగా బాత్రూంలోకి వెళ్లాడు. భావన ఒక మూలలో నిలబడి ఉంది.
 
విజయ్ షవర్ ఆన్ చేయగానే వేడి నీళ్లు వారిద్దరి నగ్న దేహాలపై పడటం మొదలైంది. విజయ్ తలుపు గడియ పెట్టాడు.
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు నన్ను ఇలాగే నగ్నంగా చూస్తూ ఉంటావా లేక ఏమైనా చేస్తావా విజయ్..."
 
విజయ్ అక్కడ ఉన్న షాంపూ బాటిల్ తీసుకుని, దాన్ని భావన నిండు సళ్ళపై పోశాడు. భావన నవ్వింది. ఆమె విజయ్ చేయి పట్టుకుని తన రొమ్ములపై పెట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు ఇవి నొక్కుతావా లేక నేను అది కూడా చేయాలా..."
 
విజయ్ భావన రొమ్ములను గట్టిగా పిసకడం మొదలుపెట్టాడు. భావన తన చేతితో విజయ్ నిటారుగా ఉన్న మడ్దని పట్టుకుని నెమ్మదిగా పైకీ కిందకీ నిమరడం ప్రారంభించింది. విజయ్ మడ్ద ఇనుప కడ్డీలా మారింది.
 
నేను: "నువ్వు ఈ మంగళసూత్రం తీసేయాలి భావన… నీకు గుచ్చుకుంటుంది కదా…"
 
అమ్మ: " ఏది ఏమైనా నేను దీన్ని ఎప్పటికీ తీయను విజయ్…"
 
నేను: "ఓ దేవుడా, నీ మీద నాకు చాలా ప్రేమగా ఉంది నా పెళ్ళామా…"
 
(విజయ్ షవర్ కింద నీళ్లలోనే మోకాళ్లపై కింద కూర్చున్నాడు.)
 
అమ్మ: (అర్థం కాక) " ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్…"
 
(విజయ్ నెమ్మదిగా తన నాలుకతో భావన తడి పూకుని ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.)
 
అమ్మ: "విజయ్… చీ… ఏం చేస్తున్నావ్… అక్కడ నాకకు… ఇలా చేయకు…"
 
నేను: "ఏయ్, ఇందులో చీ అనడానికి ఏముంది భావన... నువ్వు చూడు..."
 
(విజయ్ ఆగకుండా తన నాలుకతో భావన పూకు పెదవులను నాకుతూనే ఉన్నాడు. మొదట్లో వద్దనుకున్నా, రెండు నిమిషాల్లో భావనకు ఆ అనుభూతి పిచ్చెక్కించింది. ఆమె తన చేతిని విజయ్ తలపై పెట్టి జుట్టును పట్టుకుంది.)
 
అమ్మ: "ఓహ్… విజయ్… ఇదంతా ఏం చేస్తున్నావ్… దయచేసి ఆపు…... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ....................."
 
(విజయ్ తన వేళ్లతో భావన పూకు రేకులను కొద్దిగా విడదీసి, తన నాలుకను లోపలికి చొప్పించి ఉధృతంగా నాకుతున్నాడు.)
 
అమ్మ: "ఆహ్... విజయ్... దయచేసి ఆపు... ఆహ్... నెమ్మదిగా నాకు... నువ్వు నిజంగా చెడ్డ వాడివి ... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ..................... నేను చాలా ఆనందిస్తున్నాను..."
 
భావన మాటలు వినగానే విజయ్ మరింత కసిగా నాకడం మొదలుపెట్టాడు. భావనకు సుఖంతో పిచ్చెక్కిపోతోంది. ఆమె విజయ్ తలను తన పూకుకి గట్టిగా అదిమిపట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "ఆహ్..... హా.... విజయ్... ఇప్పుడు లే... నీ మొడ్డని నా పూకులో పెట్టు విజయ్... నాకు ఇక ఓపిక లేదు... విజయ్ దయచేసి లే..."
 
(విజయ్ పైకి లేచాడు. భావన వెంటనే అతని మడ్దని గట్టిగా పట్టుకుంది.)
 
నేను: "ఆగు భావన... నేను గదిలోకి వెళ్లి కండోమ్ తెస్తాను..."
 
(విజయ్ తలుపు తెరవబోతుండగా భావన అతన్ని ఆపింది.)
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్... కండోమ్ లేకుండానే ఇలాగే లోపల పెట్టు...."
 
నేను: (ఆశ్చర్యంతో షాక్ అవుతూ) "ఏంటి భావన... నీకు పిచ్చి పట్టిందా..."
 
అమ్మ: "నాకు తెలుసు... నువ్వే నాకు పిచ్చెక్కించిన వాడివి విజయ్...."
 
నేను: "కానీ దీని పర్యవసానాలు నీకు తెలుసు కదా... పెళ్లి కాకుండానే నిజంగా కండోమ్ లేకుండా చేస్తే..."
 
అమ్మ: "అవును, నాకు తెలుసు... ఒకవేళ నేను నీ వల్ల గర్భవతి అయితే ఏంటి విజయ్?..."
 
నేను: "అప్పుడు నీకేం సమస్య లేదా?"
 
అమ్మ: (భావోద్వేగంతో) "ఎలాగూ మనకి పెళ్లి కాబోతోంది కదా విజయ్... నన్నెందుకు ఇబ్బంది పెడుతున్నావు?
 
దయచేసి ఇలాగే కండోమ్ లేకుండా చెయ్యి... నా గర్భంలో... విజయ్... నీ విత్తనంతో నన్ను మళ్లీ తల్లిని చేయి విజయ్..."
 
నేను: "నీకు నిజంగా ఇదే కావాలా భావన..."
 
(భావన గోడ వైపు తిరిగి కూర్చుని, విజయ్ నగ్న మడ్దని తన తడి పూకు పెదవుల మీద పెట్టుకుంది.)
 
అమ్మ: "ఇక ఆగకు విజయ్... లోపల పెట్టు... నన్ను గర్భవతిని చెయ్యి... నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను..."
 
(ఏం జరుగుతుందో విజయ్ కి అర్థమవుతోంది. కానీ భావన కూడా అదే కోరుకుంది. ఆ సమయంలో తాను గర్భవతిని చేయబోయే స్త్రీ తన కన్నతల్లి తప్ప మరెవరూ కాదనే నిజం విజయ్ కి గుర్తుకు కూడా రాలేదు. అతని ముందు ఉన్న భావన అనే భార్యే అతనికి సర్వస్వమైంది.)
 
(విజయ్ నెమ్మదిగా తన నగ్న మడ్దని భావన నగ్న పూకులోకి తోశాడు. కండోమ్ లేకపోవడంతో ఆమె తడి పూకు వేడి విజయ్ అంగానికి స్పష్టంగా తగులుతోంది. విజయ్ నెమ్మదిగా తన వేగాన్ని పెంచాడు.)
 
అమ్మ: "అవును విజయ్... ఇలా చెయ్యి... వేగంగా దెంగు విజయ్... వేగంగా... చెయ్యి... ఆహ్... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ....................."
 
నేను: "అవును నా పెళ్ళామా ... ఆహ్... హా... హా..."
 
(విజయ్ భావనను బాత్రూమ్ గోడకు ఆనించి వంచాడు. ఆమె రొమ్ములు కిందకు వేలాడుతున్నాయి. విజయ్ వెనుక నుండి డాగీ స్టైల్ లో ఆమె పూకును ఉధృతంగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు.
 
భావన రొమ్ములతో పాటు ఆమె మెడలోని మంగళసూత్రం కూడా గాలిలో ఊగుతోంది. అది చూసి విజయ్ కి ఇంకా ఎక్కువ ఉత్సాహం వచ్చింది.)
 
అమ్మ: "ఆ.... విజయ్... నన్ను బయటికి తీసుకెళ్ళు. ఇక్కడ స్థలం చిన్నదవుతోంది... మనం మంచం మీద దెంగుకుందాం...అమ్మా .............. ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ .....................
 
(విజయ్ భావనను తన మడ్ద మీదనే కూర్చోబెట్టుకుని గదిలోకి మోసుకొచ్చాడు. భావన బరువు ఎక్కువగా ఉన్నా అతను మోశాడు. మంచం మీద పడుకోబెట్టి ఆమె కాళ్లను వెడల్పు చేశాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు నా మీదకి ఎక్కు భావన..."
 
(భావన విజయ్ మీదకు ఎక్కి కూర్చుంది. అతని మొడ్డపై పైకీ కిందకీ ఉధృతంగా ఎగరడం మొదలుపెట్టింది. వారి నగ్న, తడి శరీరాల కలయిక వల్ల 'పుచ్ పుచ్' అనే శృంగార శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనిస్తోంది.)
 
అమ్మ: "ఆహ్... విజయ్... నీది చాలా లోపలికి దిగుతోంది... మంచం మీద చెయ్యి... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ..................... నీ మడ్ద చంపేస్తుంది ......."
 
(విజయ్ భావనను మంచం మీద పడుకోబెట్టి, ఆమె పూకును గట్టిగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు. సుమారు 30 నిమిషాల సుదీర్ఘ, తీవ్రమైన సంగ్రామం తర్వాత భావన భావప్రాప్తికి చేరువైంది.)
 
అమ్మ: "హా..హా..హాహ్గాహ్హ్... విజయ్ నాకు కార్పోతోంది... నా రసం కారుతోంది... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ....................."
 
నేను: "భావన.... నాకు కూడా వీర్యం కారిపోతోంది... నీకు నిజంగా కావాలా... నీ పూకులోనే కార్చమంటావా..."
 
అమ్మ: (విజయ్ ని గట్టిగా కౌగిలించుకుని, మూలుగుతూ) "హా విజయ్.... నా పూకులోనే నీ వీర్యం అంతా కార్చు ... ఆహ్హ్హ్..
 
లోపలే కార్చు... నన్ను నీ బిడ్డకు తల్లిని చెయ్యి విజయ్... ఆహ్హ్హ్... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ....................."
 
అలా పూర్తి ఆనందం తో మొదటి ఇద్దరి వేడి భావన పూకు లో నిలిచిపోయింది.. అలానే హత్తుకుని నిద్రపోయారు ఆ తల్లి కొడుకులు..
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (వంటగది)
సమయం: ఉదయం 6:30 గంటలు
 
కళ్లముందు రాత్రి జరిగిన ఆ మధురమైన జ్ఞాపకాలతో విజయ్ కి మెలకువ వచ్చింది. మంచం మీద భావన లేదు... ఆమె ఎప్పుడో లేచిపోయింది. విజయ్ లేచి నిలబడ్డాడు.
 
ఒంటిపై ఇంకా బట్టలు సరిగ్గా లేవు, కేవలం ఒక టవల్ మాత్రమే నడుముకు చుట్టుకుని బయటకు వచ్చాడు.
 
ఉదయాన్నే మగాడి శరీరం పొందే ఆ ఉద్రేకం వల్ల అతని మడ్ద టవల్ లోపల కడ్డీలా నిటారుగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది. విజయ్ వంటగది వైపు వెళ్లాడు. అక్కడ భావన అంత పొద్దున్నే వంట చేస్తోంది.
 
(విజయ్ నెమ్మదిగా వెనుక నుండి వెళ్లి భావన నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.)
 
అమ్మ (భావన): (ఉలిక్కిపడి, సిగ్గుతో ముడుచుకుపోతూ) "విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్... వెళ్లి ప్రశాంతంగా కూర్చో, నేను నీ కోసం వంట చేస్తున్నాను కదా..."
 
నేను (విజయ్): "ఎందుకంత సిగ్గు పడుతున్నావు భావన... నిన్న రాత్రి ఎంత కూల్‌గా, ఎంత బోల్డ్‌గా ఉన్నావు..."
 
అమ్మ: (తిరిగి విజయ్ ని ఆపుతూ) "నిన్న ఏం జరిగిందో నాకు తెలుసు విజయ్... ఇప్పుడు వెళ్లి ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
 
నేను: "సరేలే... నేను ఏమీ అనను... కానీ చూడు, ఈ ఉదయాన్నే నేను ఇక్కడ ఇలా నిలబడి ఉన్నాను... నువ్వేమైనా చెయ్యాలి కదా..."
 
అమ్మ: "ముందు వెళ్లి స్నానం చేసి ఫ్రెష్ అవ్వు విజయ్... నువ్వు టైమ్‌కి ఆఫీసు కి కూడా వెళ్ళాలి అన్న విషయం మర్చిపోకు..."
 
నేను: "అవును వెళ్ళాలి... ఎలాగూ వెళ్తాను కదా, దానికి ఇంత తొందర ఏముంది... కానీ ఈ ఉదయాన్నే నీ ముఖంలో ఉన్న ఈ నవ్వు చూస్తుంటే, నీ ఈ అందమైన శరీరం అంటే నాకు ఎంత ఇష్టమున్నా అది తక్కువైపోయినట్లు అనిపిస్తోంది భావన..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "నువ్వు చాలా మాట్లాడుతున్నావు విజయ్... ఇప్పుడు దయచేసి నన్ను వంట చేయనివ్వు..."
 
(విజయ్ ఆమె మాట వినలేదు. భావన ముందుకు వేసుకున్న జుట్టును మెల్లగా పక్కకు జరిపి, ఆమె మెడపై
నాజూగ్గా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. భావన ఒళ్లు ఒక్కసారిగా జలదరించింది.)
 
అమ్మ: "విజయ్... ఇప్పుడు ఆపు... ఇప్పుడు అలా చేయకు..."
 
(విజయ్ ఆగకుండా భావన బ్లౌజు గుండీలు విప్పి, ఆమె నగ్న వీపుపై పెదవులతో ముద్దుల వర్షం కురిపించాడు. ఆ వెచ్చటి స్పర్శకు భావనకు కూడా మూడ్ వచ్చేసింది. కళ్ళు మూసుకుని కొంచెం ముందుకు వంగింది.)
 
అమ్మ: (కామపు మత్తులో) "విజయ్... నీ సమక్షంలో నాకెందుకు ఇలా పిచ్చెక్కిపోతుందో... నీలో నిజంగా ఏదో మాయ ఉంది విజయ్..."
 
(విజయ్ భావనను తన వైపు తిప్పుకుని, ఆమెను అమాంతం తన బాహువుల్లోకి గట్టిగా తీసుకున్నాడు.)
 
అమ్మ: (విజయ్ టవల్ వైపు చూస్తూ) "చూడు... నీది ఎలా నిక్కబొడుచుకుందో...."
 
నేను: "అయితే ఇప్పుడు ఏదైనా చెయ్యి భావన... దాన్ని శాంతపరచడానికి..."
 
(భావన ఆలస్యం చేయకుండా తన పెదాలను విజయ్ పెదవులతో కలిపింది. ఇద్దరూ గాఢంగా ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
 
భావన విజయ్ ని ప్రోత్సహిస్తూ తన రెండు కాళ్లను అతని వెనుకకు వేసి బంధించింది. ఇద్దరూ దారితప్పిన రెండు జంతువుల్లా పిచ్చిగా ముద్దుపెట్టుకుంటున్నారు. విజయ్ కిందకి వంగి భావన చీరను పైకి లేపాడు.)
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు దయచేసి మళ్ళీ కింద అలా చేయకు విజయ్..."
 
నేను: "నీకెందుకు నచ్చదు భావన..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "నేను అలా అనలేదు..."
 
(విజయ్ నవ్వి, భావన చీరను పూర్తిగా పైకి లేపి, ఆమె ప్యాంటీని పక్కకు జరిపి, ఆమె తడి పూకుని నాలుకతో నాకడం మొదలుపెట్టాడు.)
 
అమ్మ: "ఆహ్... విజయ్... నువ్వు నన్ను పిచ్చెక్కిస్తున్నావు... ఆహ్... నన్ను ఇలాగే నాకు..."
 
(భావన విజయ్ జుట్టును పట్టుకుని తన పూకుకి అదిమిపట్టుకుంది. విజయ్ సుమారు 10 నిమిషాల పాటు ఆమె పూకుని ఉధృతంగా నాకాడు. భావనకు బాగా వేడెక్కింది.)
 
అమ్మ: (శ్వాస లయ తప్పుతుండగా) "విజయ్.... ఆగు.... ఇప్పుడు నీది నా లోపల పెట్టు త్వరగా.... నాకు సమయం కూడా తక్కువగా ఉంది..."
 
(విజయ్ పైకి లేచాడు. భావన విజయ్ టవల్ లోపల ఉన్న అతని మడ్దని గట్టిగా పట్టుకుంది.)
 
నేను: "నువ్వు చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు భావన...."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "అవును నాకు తెలుసు... ఏమీ అనకు త్వరగా చెయ్యి, నేను కూడా కాలేజీకి వెళ్ళాలి..."
 
(విజయ్ భావన కాళ్లలో ఒకదాన్ని పైకి లేపి... వెంటనే తన మడ్దని ఆమె పూకు లోపలికి తోశాడు.)
 
అమ్మ: "ఆహ్హ్హ్...... నెమ్మదిగా పెట్టలేవా విజయ్.."
 
నేను: "ఏమైంది బంగారం... కొంచెం ఓపిక పట్టు..."
 
(విజయ్ తన వేగాన్ని పెంచి, భావన పూకుని బలంగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు. కిచెన్ లో శృంగార శబ్దాలు మారుమోగుతున్నాయి.)
 
అమ్మ: "ఆహ్... హా విజయ్... ఇంకా వేగంగా, వేగంగా... ఇలాగే చెయ్యి.... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... అమ్మా.......విజయ్ ....."
 
నేను: "హా..... ఇది తీసుకో.... ఆహ్హ్..... నువ్వు ప్రతిరోజూ మంగళసూత్రం కట్టుకుంటానని చెప్పావు కానీ అది నాకు కనిపించడం లేదు భావన...."
(
భావన తన బ్లౌజ్ విప్పేసింది.
 
అమ్మ: "నా బ్రా తీసేయ్ విజయ్... ... స్స్స్స్స్ స్..... ఆహ్హ్హ్..... "
 
విజయ్ బ్రా తీసేశాడు. భావన మెడలో మంగళసూత్రం ఉంది, కానీ అది ఆమె వక్షోజాల మధ్య బ్లౌజు లోపల దాగి ఉంది. విజయ్ కి నవ్వొచ్చింది.
 
విజయ్ భావనను తిప్పి, వెనుక నుండి తన మడ్దని ఆమె లోపల పెట్టి ఉధృతంగా దెంగడం మొదలుపెట్టాడు. సుమారు 15 నిమిషాల వేగవంతమైన దెబ్బల తర్వాత... ఇద్దరూ ఒకేసారి స్ఖలనం చెందారు.
 
విజయ్ తన వీర్యాన్ని భావన పూకు లోపల కార్చేశాడు. ఇద్దరూ ఆయాసపడుతూ పక్కకు జరిగారు.
 
కొద్దిసేపటికి భావన తయారై వంట ముగించింది. విజయ్ పైకి వెళ్లి స్నానం చేసి, నీట్ గా డ్రెస్ వేసుకుని కిందకి వచ్చాడు. అతనికి బ్రేక్‌ఫాస్ట్ తినాలనిపించకపోవడంతో వద్దన్నాడు.
భావన అతని కోసం క్యారేజ్ బాక్స్ సిద్ధం చేసింది. ఇద్దరూ తమ తమ పనులకు బయలుదేరారు.
 
ప్రదేశం: ఐటీ ఆఫీస్ (టీమ్ లీడ్ విజయ్ డెస్క్)
సమయం: సాయంత్రం 5:30 గంటలు
 
రాత్రంతా నిద్రపోకుండా ఏడవడం, జ్వరం వల్ల అలేఖ్య ఆఫీస్ లో చాలా నీరసంగా ఉంది. ఉదయం నుండి కేవలం విజయ్ ని చూస్తూనే కాలం గడిపేసింది.
 
ఆఫీస్ సమయం ముగిసి అందరూ వెళ్తున్నారు. అలేఖ్య డెస్క్ దగ్గర నీరసంగా కూర్చుని ఉంది. విజయ్ ఆమెను గమనించాడు. ఆమె ముఖంలో ఏదో తేడా ఉందని గ్రహించి, ధైర్యం చేసి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
 
నేను : "ఏమైంది అలేఖ్య గారు... బాగానే ఉన్నారా? ఈరోజు అంతా ఏదోలా ఉన్నారు..."
 
అలేఖ్య గొంతులో నుండి మాట రావడానికి కూడా ఓపిక లేదు. విజయ్ ఆమె వైపు చూసి, నెమ్మదిగా తన చేతిని ఆమె నుదుటిపై పెట్టాడు. అబ్బో... ఒళ్లు జ్వరంతో కాగిపోతోంది! విజయ్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.
 
నేను: "అయ్యో! మీకు విపరీతమైన జ్వరం ఉంది అలేఖ్య గారు! ఇలాంటి టైమ్ లో ఆఫీస్ కి ఎందుకు వచ్చారు? ఇంట్లోనే రెస్ట్ తీసుకోవాల్సింది కదా! మీరిక్కడే కూర్చోండి, నేను ఇప్పుడే వస్తాను."
 
(విజయ్ వెంటనే బయటకు వెళ్లాడు. అలేఖ్య కళ్లలో నుండి కన్నీళ్లు కారాయి. తను వెళ్లే వైపే ఆరాధనగా చూస్తూ ఉండిపోయింది. కొద్దిసేపటికి విజయ్ చేతిలో కొన్ని టాబ్లెట్స్, ఒక కొబ్బరిబొండం వాటర్ తో తిరిగి వచ్చాడు.
 
నేను: "ఇదిగోండి... ఈ కొబ్బరి నీళ్లతో ఈ టాబ్లెట్ వేసుకోండి. మీరు కార్ డ్రైవ్ చేయగలరా ఇప్పుడు?"
 
(అలేఖ్య మౌనంగా తల అడ్డంగా ఊపింది.)

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Sunnysunnysunny]

నేను: "ఇదిగోండి... ఈ కొబ్బరి నీళ్లతో ఈ టాబ్లెట్ వేసుకోండి. మీరు కార్ డ్రైవ్ చేయగలరా ఇప్పుడు?"

 
(అలేఖ్య మౌనంగా తల అడ్డంగా ఊపింది.)
 
నేను: "సరే... మీరేమీ కంగారు పడకండి."
 
(విజయ్ వెంటనే భావనకు ఫోన్ చేశాడు.)
 
నేను (ఫోన్ లో): "హలో భావన... మా ఆఫీస్ లో వర్క్ చేసే ఒక అమ్మాయికి అసలు ఒంట్లో బాగోలేదు, విపరీతమైన ఫీవర్ ఉంది. మనం ఆమెను వాళ్ల ఇంటి దగ్గర డ్రాప్ చేద్దామా?"
 
భావన (ఫోన్ లో): "అయ్యో... అలాగే విజయ్! దానికి అడగడం దేనికి, వెంటనే తీసుకురా."
 
నేను: (అలేఖ్యతో) "అలేఖ్య గారు... మీరు కార్ కీస్ ఇవ్వండి, నేనే డ్రైవ్ చేస్తాను."
 
(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్యకు ఎక్కడ లేని ఆనందం వేసింది. విజయ్ తన కార్ కీస్ తీసుకుని, అలేఖ్యను తీసుకుని బయట వెయిట్ చేస్తున్న భావన దగ్గరకు వెళ్లాడు.)
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య కార్ లో ప్రయాణం
సమయం: సాయంత్రం 6:00 గంటలు
 
(విజయ్ కార్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు. భావన ముందు సీట్లో కూర్చుంది, అలేఖ్య వెనుక సీట్లో ఉంది. భావన ముఖంలో కొత్త పెళ్లికూతురి కళ, ఒక రకమైన వెలుగు ఉట్టిపడుతోంది. భావన వెనక్కి తిరిగి అలేఖ్యను ఎంతో ప్రేమగా పలకరించింది.)
 
భావన: "హలో అమ్మా... నీ పేరేంటి?"
 
అలేఖ్య: (గొంతు ననుముకుంటూ) "నా పేరు అలేఖ్య అండి..."
 
భావన: (నవ్వుతూ) "చాలా మంచి పేరు. ఒంట్లో బాగులేకపోతే ఆఫీస్ కి రాకూడదు కదా అలేఖ్య. విజయ్ నాకు బంధువు అవుతాడు, తను చెప్పగానే నిన్ను సేఫ్ గా దింపాలని వచ్చాం."
 
(అలేఖ్య భావన వైపు చూసింది. భావన ఎంత ప్రేమగా మాట్లాడిందో చూసి అలేఖ్య మనసు తేలికపడింది. విజయ్ కూడా అద్దంలో నుండి అలేఖ్యను చూస్తూ చాలా జాగ్రత్తగా మాట్లాడాడు.)
 
(కార్ అలేఖ్య ఇంటికి మరో రెండు ఇళ్ల ముందే ఆగింది. అలేఖ్య కార్ తలుపు తీసి కిందకి దిగింది.)
 
అలేఖ్య: "అక్కా... మీరు ఈ కార్ తీసుకెళ్లండి. నేను రేపు ఆఫీస్ లో తీసుకుంటాను."
 
భావన: "అయ్యో వద్దులే అలేఖ్య... మీ కార్ నీ దగ్గరే ఉంచుకో."
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ఆప్యాయంగా) "ప్లీజ్ అక్కా... మీరు నాకు అక్కతో సమానం, కాదనకండి. బయట వర్షం పడుతోంది, మీరు వర్షంలో ఇబ్బంది పడకండి. కార్ తీసుకెళ్లండి ప్లీజ్..."
 
భావన: (కరిగిపోయి) "సరేనమ్మా... థాంక్యూ. ఒంట్లో బాగుపడ్డాక వీలైతే ఒకసారి మా ఇంటికి రా, ఇద్దరం కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం."
 
విజయ్: "జాగ్రత్తగా వెళ్లండి అలేఖ్య గారు, రెస్ట్ తీసుకోండి."
 
(భావన, విజయ్ కారులో వెళ్ళిపోయారు. అలేఖ్యకు ఇప్పుడు జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయినట్లు అనిపించింది. విజయ్ తనపై చూపించిన కేరింగ్, భావన తనను 'ఇంటికి రా' అని పిలిచిన ఆ ప్రేమపూర్వక ఆహ్వానం ఆమె గుండెను సంతోషంతో నింపేశాయి.)
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: రాత్రి 8:00 గంటలు
 
(అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ గదిలోకి వెళ్లి, వెంటనే వైజాగ్ లో ఉన్న తన ప్రాణస్నేహితురాలు అల్కాకు ఫోన్ చేసింది.)
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ఉత్సాహంగా, ఆనందభాష్పాలతో) "హలో అల్కా! అల్కా... నేను చెప్పేది వింటున్నావా!"
 
అల్కా: (కంగారుగా) "ఏంటే అలేఖ్య? ఉదయం ఏడ్చావు, ఇప్పుడేమో ఇంత హ్యాపీగా ఉన్నావు... ఏమైంది?"
 
అలేఖ్య: "అల్కా... ఇవాళ ఆఫీస్ లో నాకు విపరీతమైన జ్వరం వచ్చింది. విజయ్ నా నుదుటిపై చేయి పెట్టి చూశాడు... ఆ తర్వాత నా కోసం కొబ్బరి నీళ్లు, టాబ్లెట్స్ తెచ్చాడు. అంతటితో ఆగకుండా... తనే నన్ను డ్రాప్ చేస్తానని నా కార్ కీస్ తీసుకున్నాడు అల్కా!"
 
అల్కా: "అవునా! వావ్... మరి ఆ కార్ లో ఉన్న మహిళ ఎవరు?"
 
అలేఖ్య: "అక్కడే పెద్ద మ్యాజిక్ జరిగింది అల్కా! విజయ్ ఆ మహిళను కూడా కార్ లోకి ఎక్కించుకున్నాడు.
 
ఆమె పేరు భావన... విజయ్ కి బంధువు అవుతుందట. కానీ తెలుసా అల్కా... ఆమె రాక్షసి కాదు, దేవత! నాతో ఎంత ప్రేమగా మాట్లాడిందో తెలుసా?
 
నన్ను 'నువ్వు నాకు చెల్లివి/అక్కవి' అన్నట్లు చూసింది. వీలైతే వాళ్ల ఇంటికి రమ్మని కూడా పిలిచింది అల్కా!"
 
అల్కా: (నవ్వుతూ) "హమ్మయ్య! ఉదయం నుండి నీ ఏడుపు విని నేను చచ్చిపోయాను. ఇప్పుడు నీ వాయిస్ లో ఈ ఆనందం చూస్తుంటే నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది అలేఖ్య."
 
అలేఖ్య: "అవునల్కా... విజయ్ నాపై చూపే ఆ కేరింగ్, భావన అక్క చూపించిన ఆ ఆప్యాయత... నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. విజయ్ నా వాడే అల్కా... నా ప్రేమ కచ్చితంగా గెలుస్తుంది!"
 
అలేఖ్య ఫోన్ హ్యాంగ్ చేసి, కిటికీ గుండా కురుస్తున్న వర్షాన్ని చూస్తూ విజయ్ జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోయింది.
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు & గుడి
సమయం: సాయంత్రం 6:30 గంటలు
 
(విజయ్ కారు నడుపుతున్నాడు, పక్కన భావన కూర్చుని ఉంది. చాలా సేపటి వరకు ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం అల్లుకుంది.)
 
అమ్మ (భావన): (విజయ్ వైపు చూస్తూ, ఎంతో ఆప్యాయంగా) "విజయ్... మనం చాలా కాలంగా గుడికి వెళ్ళలేదు కదా... ఈరోజు వెళ్దామా?"
 
నేను (విజయ్): "సరే భావన వెళ్దాం... ఎలాగూ మనకు చాలా సమయం ఉంది కదా."
 
(విజయ్ కారును దగ్గర్లోని గుడి వైపు మళ్లించాడు. గుడి బయట భావన కోసం ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ కొన్నాడు. ఇద్దరూ లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నారు.
 
విజయ్ ఎంతో పవిత్రంగా గుడిలోనే భావన నుదుటిపై, పాపిటలో సింధూరం పెట్టాడు. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ గుడి ప్రశాంతమైన ఆవరణలో కాసేపు కూర్చున్నారు.)
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, విజయ్ చేతిని పట్టుకుని) "విజయ్... ఎలాగూ నాకు కొన్ని రోజుల్లో నీ వల్ల గర్భం రాబోతోంది... నువ్వు ఇప్పుడు మీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడాలి కదా..."
 
(ఆ హడావిడిలో, ఇన్నాళ్లుగా ఇంటి విషయాల గురించి భావనకు అబద్ధాలు చెబుతున్నానన్న విషయం విజయ్ కి గుర్తొచ్చింది. కానీ ఇప్పుడు నిజం చెప్పలేక, మళ్లీ మరో అబద్ధం ఆడక తప్పలేదు.)
 
నేను: "భావన... నేను ఈ మధ్యాహ్నమే నానమ్మ  (నానమ్మ)తో ఫోన్ లో మాట్లాడాను. నీ వయసు గురించి నానమ్మ కి చెప్పాను... కానీ... నానమ్మ  ఈ సంబంధాన్ని ఒప్పుకోవడం లేదు భావన..."
 
(ఆ మాట వినగానే భావన ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. కళ్లల్లో తీవ్రమైన బాధ. ఆమె మౌనంగా ఉండిపోయింది. ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది.)
 
నేను: "ఏమైంది భావన..."
 
అమ్మ: (గొంతు బొంగురుపోగా) "లేదు... ఏమీ లేదు..."
 
(భావన ఏడుస్తోందని విజయ్ కి అర్థమైంది. అతను వెంటనే ఆమె ముఖాన్ని తన వైపు తిప్పుకున్నాడు. భావన కళ్లలో కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.)
 
నేను: "ఇదేంటి భావన... ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "ఇప్పుడు నాకు ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు విజయ్... కనీసం మన పెళ్లికి మీ కుటుంబం అయినా వచ్చి ఉంటే ఎంత బాగుండేది...
 
ఇప్పుడు మీ అమ్మమ్మ కూడా మన బంధాన్ని అంగీకరించడం లేదు.... 'నువ్వు నాతో శృంగారం చేస్తే, ఆ తర్వాత నన్ను వదిలేస్తావు విజయ్'... నాకు ఇప్పుడు చాలా భయంగా ఉంది..."
 
(విజయ్ గుడిలో జనం ఉన్నారని కూడా పట్టించుకోకుండా భావనను తన గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.)
 
నేను: "పిచ్చిదానిలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు భావన... నేనెందుకు నిన్ను వదిలేస్తాను? నేను నిన్ను నిజంగా, ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను.
 
మన బంధం మధ్యలోకి ఎవరు వచ్చినా... నేను నిన్ను నా భార్యగా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించాను. కాబట్టి ఇప్పుడు నిన్ను నా భార్యగా చేసుకుని తీరుతాను."
 
అమ్మ: "కానీ మీ కుటుంబం సంగతేంటి విజయ్..."
 
నేను: "మనం వాళ్లకు ఎప్పటికీ చెప్పము... మనం త్వరలోనే పెళ్లి చేసుకుంటాం."
 
అమ్మ: (ఇంకా ఏడుస్తూనే) "కానీ ఎప్పుడు విజయ్... నీకు అర్థం కావడం లేదా? నేను గర్భవతిని కావచ్చు... అది కూడా చాలా త్వరగా...
 
అప్పుడు ఏమైనా చెడు జరిగితే... లేదా వాళ్లు నిన్ను నాతో పెళ్లి చేసుకోనివ్వకపోతే నేను ఎలా బ్రతకాలి..."
 
నేను: "భావన, అలాంటిదేమీ జరగదు... నేను నీ కోసం ఇక్కడే ఉన్నాను."
 
అమ్మ: "నన్ను ఒక్కసారి మీ నానమ్మ తో మాట్లాడనివ్వు విజయ్... ఆమెను ఒప్పించడానికి నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను... దయచేసి ఈ బంధం కోసం ఆమెను ఒప్పించు..."
 
నేను: "కంగారు పడకు భావన... అంతా బాగుంటుంది... నువ్వు కోరుకున్నట్లే జరుగుతుంది... పద ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దాం, ఆలస్యమవుతోంది."
 
(విజయ్ భావన చీర కొంగుతో ఆమె కన్నీళ్లను ప్రేమగా తుడిచాడు. ఇద్దరూ గుడి బయటకు వచ్చారు. అక్కడ ఒక జ్యువెలరీ షాప్ కనపడింది. విజయ్ ఒకప్పుడు ఆ మంగళసూత్రాన్ని చూసిన అదే దుకాణం ముందు నిలబడ్డాడు.)
 
నేను: "భావన అది చూడు... పెళ్లి తర్వాత నువ్వు ఎలాంటి మంగళసూత్రం కట్టుకోవాలనుకుంటున్నావు?"
 
(భావన మనసంతా బాధగా ఉండటంతో మాట్లాడే మూడ్‌లో లేదు. మౌనంగా ఉండిపోయింది.)
 
నేను: "ఇప్పుడు చెప్పు భావన.... నీకెందుకు అంత కోపంగా ఉంది?"
 
అమ్మ: "లేదు, ఏమీ లేదు... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దాం. నేను ఇక ఇక్కడ ఉండాలనుకోవడం లేదు..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 7:30 గంటలు
 
(ఇంటికి వెళ్ళాక, భావన స్నానం చేసి వంట చేయడానికి కిచెన్ లోకి వెళ్తోంది. ఆమె విజయ్ పై ఇంకా కోపంగానే ఉంది. విజయ్ వెళ్లి ఆమెను వెనుక నుండి తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.)
 
అమ్మ: (కోపంగా తల పక్కకి తిప్పుతూ) "విజయ్... వదులు ... నాకు ఇప్పుడు అస్సలు మూడ్ లేదు..."
 
(విజయ్ భావన జుట్టుని మెల్లగా పట్టుకుని ఆమెను శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించాడు.)
 
నేను: "బాగా విను భావన, నీకు ఒక అద్భుతమైన విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను..."
 
అమ్మ: "ఏంటి... త్వరగా చెప్పు..."
 
నేను: "ఓహో... అయితే ముందు వచ్చి ఇక్కడ కూర్చో..."
 
(భావన వచ్చి విజయ్ పక్కన మంచం మీద కూర్చుంది.)
 
అమ్మ: "త్వరగా చెప్పు విజయ్..."
 
నేను: "నాకు ఎప్పుడూ నీ గురించి, నా గురించి కలలు వస్తుంటాయి భావన... ఈరోజు కూడా ఒక అందమైన కల వచ్చింది."
 
అమ్మ: "అయితే..."
 
నేను: "హేయ్... ముందు ఇది విను. మనం ఆసుపత్రి నుండి ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాము... మన ఇంటి దగ్గర మా అత్తయ్య, అమ్మమ్మ మరియు మన ముగ్గురు పిల్లలు మన కోసం తంబూలంతో ఎదురు చూస్తున్నారు."
 
(భావన కోపంగా ఉన్న తన కళ్లను తిప్పి విజయ్ వైపు చూసింది.)
 
నేను: "అందరూ ఎందుకు ఎదురు చూస్తున్నారో తెలుసా... ఎందుకంటే ఈరోజు ఆ ఇంట్లోకి మరో చిన్న దేవత రాబోతోంది... అంటే, మన నాలుగో బిడ్డ, మన కూతురు! ఆమె అచ్చం నీలాగే ఉంది భావన..."
 
(ఆ మాట వినగానే భావన ముఖంలోని కోపం ఒక్క క్షణంలో మాయమైంది.)
 
నేను: "అత్తయ్య నీకు, ఆ చిన్న పాపకు హారతి ఇచ్చి లోపలికి ఆహ్వానించారు... అత్తయ్య అన్నారు... 'మనం ఇక్కడితో ఆపకూడదు, మీరు కనీసం మరో రెండు మూడు మంది పిల్లలను కనాలి' అని!"
 
(భావన ఇప్పుడు తన కోపాన్ని దాచుకోలేక సిగ్గుపడుతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అమ్మ: "హ్మ్... నువ్వు మాట్లాడటం ఆపేస్తే నన్ను వెళ్లి వంట చేయనివ్వు విజయ్..."
 
నేను: (భావన తల మీద చేయి పెట్టి) "లేదు భావన, నీ మీద ఒట్టు... నాకు ఎప్పుడూ ఇలాంటి కలలే వస్తుంటాయి."
 
అమ్మ: "నువ్వు నిజం చెబుతున్నావా విజయ్..."
 
నేను: "అయితే నీ మీద ఎందుకు ఒట్టు వేసుకుంటాను చెప్పూ..."
 
అమ్మ: "సరే అయితే కల ఇంకా ఏమైంది..."
 
నేను: "అప్పుడే మా జూనియర్... అంటే మన పెద్ద కొడుకు అజయ్... మన మొదటి బిడ్డ నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అయినా, ప్రతి కలలోనూ నువ్వు అతన్ని కొడుకులాగే పిలుస్తావు..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "సరే... ఇక మిగతా పిల్లల సంగతేంటి?"
 
నేను: "రెండోవాడు నా చిన్న కొడుకు రవి... వాడు కొంచెం ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు... సాధారణంగా అమ్మమ్మ దగ్గరే ఆడుకుంటూ ఉంటాడు. ఇక మూడోది నా అత్యంత ప్రత్యేకమైన ముద్దుల కూతురు... అంటే మన ఇద్దరిదీ..."
 
అమ్మ: "తన పేరేంటి విజయ్?"
 
నేను: "నేను తనకి కోమల్ అని పేరు పెట్టాను... ఎందుకంటే తను కూడా నీలాగే చాలా సౌమ్యంగా, కోమలంగా ఉంటుంది. మరి ఆ నాలుగో చిన్న పాపకి నువ్వే పేరు పెట్టావు భావన..."
 
అమ్మ: (ఆత్రుతగా) "నేనేం పేరు పెట్టాను?"
 
నేను: "సంధ్య..."
 
(ఆ పేరు వినగానే భావన ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది! ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి. విజయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.)
 
నేను: "ఏమైంది భావన... నేను ఇప్పుడు ఏమైనా తప్పుగా అన్నానా?"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... నేను 20 ఏళ్ల క్రితం గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు ఈ పేర్ల గురించే ఆలోచించాను!
 
ఒకవేళ అప్పుడు అబ్బాయి పుడితే పేరు 'విజయ్' అని... అమ్మాయి పుడితే మా అమ్మ పేరు 'సంధ్య' అని పెట్టుకోవాలని అనుకున్నాను! నీకది ఎలా తెలిసింది విజయ్..."
 
(విజయ్ మనసులో అనుకున్నాడు: 'బహుశా ఈ ప్రపంచం గుండ్రంగానే ఉంది... నా కలలు కూడా నిజమైన జీవితాన్నే చూపిస్తున్నాయి'.)
 
(భావన విజయ్ ని అమాంతం హత్తుకుని అతని చేతుల్లోకి వాలింది.)
 
అమ్మ: "విజయ్.... నీ కలలు కచ్చితంగా నిజం కావాలి.... నేను నీకు నలుగురినే కాదు, ఇంకా ఎక్కువ మంది పిల్లలకు జన్మనిస్తాను.... కానీ కనీసం ఈ ఒక్క కల అయినా మన జీవితంలో నిజం కావాలి విజయ్..."
 
నేను: (ఆమె నుదుటిపై ముద్దుపెట్టుకుంటూ) "అవును భావన... అది నిజమవుతుంది... అది కచ్చితంగా నిజమవుతుంది, నువ్వు ఏమీ చింతించకు..."
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 9:30 గంటలు
 
(కొద్దిసేపటి తర్వాత భావన వెళ్లి కమ్మటి వంట వండింది. ఇద్దరూ కలసి భోజనం చేశారు. ఆ తర్వాత మంచం మీద పడుకున్నారు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు మనం ఏం చేయాలి భావన..."
 
అమ్మ: "నువ్వే చెప్పు..."
 
నేను: "అన్నట్టు భావన... నిన్ను నేను ఎప్పుడూ మోడర్న్ డ్రెస్‌లలో చూడలేదు. కాబట్టి నేను నీ కోసం మంచి మోడర్న్ డ్రెస్సులు తెస్తే వేసుకుంటావా?"
 
అమ్మ: "వద్దు బాబోయ్... మోడర్న్ డ్రెస్సులు నేను వేసుకోను..."
 
నేను: "ఓ అందులో ఏముంది భావన... నేను నిన్ను బయట వేసుకునేవి వేసుకోమనడం లేదు... రాత్రిపూట చాలా మంది ఆడవాళ్లు హాట్ నైటీలు వేసుకుంటారు కదా..."
 
అమ్మ: "కానీ నేను అలాంటివి వేసుకోను..."
 
నేను: (నవ్వుతూ) "అయితే నా బట్టలు వేసుకుంటావా భావన?"
 
అమ్మ: (కాసేపు ఆలోచించి) "అవును... నీ బట్టలు అయితే వేసుకోగలను..."
 
నేను: "సరే... సరే అయితే..."
 
(విజయ్ వెంటనే తన చొక్కాను (షర్ట్) తీసి భావనకు ఇచ్చాడు.)
 
అమ్మ: "ఇంకా ప్యాంటు కూడా ఇవ్వవా..."
 
నేను: "కేవలం నా షర్ట్ మాత్రమే వేసుకోవాలి... అది కూడా లోపల బ్రా, ప్యాంటీ ఏమీ లేకుండా! అర్థమైందా... వెళ్లి వేసుకో."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో) "విజయ్... నాతోనే ఇదంతా ఎందుకు చేయిస్తున్నావు..."
 
నేను: "నీకు ఇష్టం లేకపోతే వద్దని చెప్పవచ్చు భావన..."
 
అమ్మ: (నకిలీ కోపంతో) "నువ్వు ఎప్పుడూ నన్ను ఇలాగే ఆటపట్టిస్తావు..."
 
నేను: "ఓ నా రాణి... నీకెందుకు అంత కోపం?"
 
అమ్మ: "అవును, నువ్వు చాలా గొప్ప రాజువి మరి... నన్ను రాణి అని పిలుస్తున్నావు..."
 
నేను: (ఆమె ముక్కు మీద మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ) "ఇప్పుడు వెళ్లి వేసుకో... లేకపోతే నేను ఉన్న ఈ బట్టలన్నీ తీసేసి ఆ తర్వాత అసలైనది మొదలుపెడతాను..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) " నేను వెళ్తున్నాను... కానీ నేను కేవలం నీ చొక్కా మాత్రమే వేసుకోవాలా?"
 
నేను: "అవును... షర్ట్ మాత్రమే, బ్రా వద్దు, ప్యాంటీ వద్దు, ఏమీ వద్దు..."
 
అమ్మ: "ఏంటి... ప్యాంటీ కూడా వేసుకోకూడదా..."
 
నేను: "అవును... నా ముందు ఎప్పుడూ నగ్నంగా లేనట్లుగా ఎందుకు అంత ఆశ్చర్యపోతున్నావు భావన?"
 
అమ్మ: "నోరు మూయ్... వెధవ..."
 
(భావన నవ్వుకుంటూ బాత్రూంలోకి వెళ్ళింది. విజయ్ తన ప్యాంటు, లోదుస్తులు విప్పేసి... కేవలం నడుముకు ఒక టవల్ మాత్రమే చుట్టుకుని భావన కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.)
 
(భావన బాత్రూమ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. కేవలం విజయ్ లూజ్ షర్ట్ మాత్రమే వేసుకుని ఉంది. లోపల బ్రా, ప్యాంటీ లేకపోవడంతో ఆమె తొడలు, పాదాలు ఎంతో తెల్లగా, అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి. భావన సిగ్గుపడుతూ విజయ్ దగ్గరకు వచ్చింది.)
 
నేను: "చూడు భావన... అందుకే కదా నీ భర్త మాట వినమంటున్నాను... ఎంత హాట్ గా, అందంగా కనిపిస్తున్నావో!"
 
అమ్మ: "హా... ఆపు... మరి నువ్వు ఈ టవల్‌లో ఎందుకు నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?"
 
నేను: (ఆమెను చేతుల్లోకి తీసుకుంటూ) "ఇప్పుడు శృంగారానికి సమయం వచ్చింది డార్లింగ్... మనం శృంగారం చేయకపోతే... నువ్వు ఎలా గర్భవతివై తల్లి అవుతావు? కాబట్టి ఈ భర్తను కొంచెం కష్టపడనివ్వు..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, విజయ్ బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి) "హా పర్వాలేదు... నేను నా భర్తతోనే కదా పడుకుంటున్నాను... ఈరోజు నేను ఎలా చేయాలో చెప్పు విజయ్..."
 
నేను: "అంటే నేను కొత్త భంగిమలు ప్రయత్నించాలా భావన?"
 
అమ్మ: "నాకు తెలియదు... నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది చెయ్యి..."
 
(విజయ్ భావనను మంచం మీదకు తీసుకెళ్లాడు. ఆమెను వెల్లకిలా పడుకోబెట్టి, అతను ఆమె వీపు వైపు పడుకున్నాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడు నా నడుముకున్న టవల్ విప్పేయ్ భావన..."
 
(భావన టవల్ విప్పేసింది. విజయ్ కింద నిటారుగా, కడ్డీలా నిలబడి ఉన్న లావుపాటి మడ్దని చూసి ఆమె సిగ్గుపడింది.)
 
అమ్మ: "నువ్వు దీన్ని ఎప్పుడూ ఇలాగే నిటారుగా ఉంచుతావా విజయ్... ఇప్పుడు చెప్పు తర్వాత నేనేం చేయాలి?"
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు నా మడ్దని నీ పెదవులతో ముద్దు పెట్టుకోవాలి... మరియు నెమ్మదిగా నీ నోట్లోకి తీసుకుని చీకాలి..."
 
అమ్మ: "శ్... వద్దు విజయ్ నాకు వద్దు... నా వల్ల కాదు..."
 
నేను: "ఓహ్... ఇందులో అంత అసభ్యంగా ఏముంది భావన?"
 
అమ్మ: "ఓహ్... అది అసభ్యమైన ప్రదేశం కదా విజయ్..."
 
నేను: "ఓహో... మరి నేను నీ పూకును ముద్దు పెట్టుకుని నాకినప్పుడు అభ్యంతరం లేదు కదా... నీ పెదవులు నా దానికి తగిలితే తప్పా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ ని మెల్లగా కొడుతూ) "నోరు మూయ్... అది వేరే విషయం..."
 
నేను: "నా ముద్దుతో నీకు ఎలా ఆనందం కలుగుతుందో, నీ ముద్దుతో నాకూ అలాగే ఆనందం కలుగుతుంది భావన... సరే నీకు అది చేయడం ఇష్టం లేకపోతే వదిలేయ్..."
 
(భావనకు అర్థమైంది విజయ్ కి నిరాశ కలిగిందని. ఆమె విజయ్ ని సంతోషపెట్టాలనుకుంది.)
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు మళ్లీ అలా నటించకు విజయ్..."
 
నేను: "సరే అయితే ఇప్పుడు నన్ను నోటితో ముద్దు పెట్టుకో భావన... ఇది చూడు ఎలా నిలబడిందో..."
 
అమ్మ: "కానీ నాకు ఎలా చేయాలో అర్థం కావడం లేదు విజయ్..."
 
నేను: "ఓహ్... నువ్వు కూడా చాలా వీడియోలు చూసావు కదా... అందుకే నీకు తెలిసే ఉంటుంది..."
 
అమ్మ: "అవును... నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు నేను దీన్ని పూర్తిగా తినేయాలా... ఆ వీడియోల్లో తిన్నట్టుగా?"
 
నేను: "నువ్వు అలా కూడా తినొచ్చు భావన... ఇది నీ కోసమే..."

[Sunnysunnysunny]

నేను: "నువ్వు అలా కూడా తినొచ్చు భావన... ఇది నీ కోసమే..."

 
(భావన విజయ్ మడ్దని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. విజయ్ ఆమెను చూస్తున్నాడు.)
 
అమ్మ: "నేను ఇది చేస్తుండగా నువ్వు నన్ను చూడటం నాకు ఇష్టం లేదు..." (అంటూ పక్కనే ఉన్న టవల్ తీసి విజయ్ కళ్ల మీద వేసింది)
 
నేను: (టవల్ పక్కకు తీసేస్తూ) "నువ్వు నన్ను ఆనందింపజేస్తుంటే నేను చూడకపోతే ఏం ఉపయోగం భావన... నేను చూడాలి!"
 
(భావన నెమ్మదిగా కిందకి వంగి... విజయ్ మడ్ద తల భాగంపై ( తన మృదువైన పెదవులతో మెల్లగా ముద్దు పెట్టుకుంది. విజయ్ మడ్ద ఒక్కసారిగా అదిరింది!)
 
నేను: "ఆహ్... చూడు భావన... నీ ముద్దు దెబ్బకు నా పెనిస్ ఎలా అదిరుతోందో!"
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూర్చో... నేను చేయాల్సింది నన్ను చేయనివ్వు..."
 
(భావన తన నాలుక బయటకు చాపి... విజయ్ మడ్దని పై నుండి కింద వరకు నాకింది. నెమ్మదిగా తన నాలుకను అతని మడ్ద చుట్టూ తిప్పుతూ మర్దన చేయడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నేను: "వావ్ భావన... నువ్వు కేవలం 5 నిమిషాల్లోనే అన్నీ నేర్చుకున్నావ్!"
 
(భావన నవ్వుతూ అతని మడ్దని నాలుకతో నాకుతోంది. ఆమె మెడలో ఉన్న మంగళసూత్రం విజయ్ పురుషాంగానికి పదే పదే తగులుతోంది. విజయ్ కి కామంతో ఊపిరి ఆడటం లేదు.)
 
నేను: "భావన... దాన్ని నీ నోట్లోకి తీసుకో భావన... ఇలా బయట నుండి ఎంతసేపు నాకుతావు?"
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్, నేను లోపలికి తీసుకోను... ఇది చాలా లావుగా ఉంది..."
 
నేను: "అయితే ఒకటి చెయ్యి... పై భాగాన్ని కొంచెం నోట్లోకి తీసుకో... తర్వాత నీకే అలవాటవుతుంది."
 
(భావన విజయ్ మడ్ద తల భాగాన్ని తన నోట్లోకి తీసుకుని చప్పరించడం మొదలుపెట్టింది. విజయ్ కామపు మత్తులో మైమరచిపోతున్నాడు.)
 
నేను: "నన్ను పిచ్చెక్కించావు భావన.... ఇప్పుడు దాన్ని పూర్తిగా లోపలికి తీసుకో..."
 
అమ్మ: (నోటి నుండి బయటకు తీసి, నవ్వుతూ) "వద్దు, ఈ రోజుకి నీకు ఇది చాలు... ఇప్పుడు నేను ఆనందిస్తాను... నా పద్ధతిలో!"
 
భావన విజయ్ వైపు చూస్తూ నవ్వి, తన ఒంటిపై ఉన్న విజయ్ షర్ట్ విప్పేసింది. ఇప్పుడు ఆమె రొమ్ములు , శరీరం పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్నాయి. భావన విజయ్ ముఖం దగ్గరకు వచ్చి...
 
తన తడి పూకును విజయ్ ఛాతీపై ఉంచి నెమ్మదిగా ముందుకు వెనక్కి రుద్దడం మొదలుపెట్టింది!
 
విజయ్ అస్సలు ఊహించలేదు భావన ఇలాంటిది చేస్తుందని. భావన స్టైల్ నిజంగా చాలా భిన్నంగా ఉంది. ఇప్పుడు ఆమెలోని సిగ్గు అంతా మాయమైపోయింది.
 
ఆమె ఈ కలయికను హాయిగా ఆస్వాదిస్తోంది. భావన తన తడి పూకుని విజయ్ రొమ్ముల మీద గట్టిగా రుద్దుతూ సుఖంతో మూలుగుతోంది.
 
అమ్మ: "ఆహ్హ్మ్మ్... విజయ్..."
 
(భావన విజయ్ చెయ్యి పట్టుకుని తన రొమ్ములపై పెట్టుకుంది. విజయ్ ఆమె నిండు రొమ్ములను గట్టిగా పిసకడం మొదలుపెట్టాడు.)
 
నేను: "ఏమైంది భావన... ఈరోజు నువ్వు ఫుల్ మూడ్‌లో ఉన్నావు!"
 
అమ్మ: (విజయ్ నోటి మీద తన పూకును అదిమిపెడుతూ) "ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా పడుకో విజయ్... అస్సలు మాట్లాడకు..."
 
(భావన తన పూకుని విజయ్ నోటి మీద, పెదవుల మీద గట్టిగా రుద్దింది. విజయ్ తన నాలుకతో ఆమె పూకు రసాలను నాకాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత భావన ఆపి, విజయ్ పెదాలను గాఢంగా ముద్దు పెట్టుకుంది.
 
ఆపై అతని మెడ నుండి కిందకి వచ్చి... అతని నిటారుగా ఉన్న మడ్డకి ముద్దులు పెట్టింది. ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా విజయ్ మడ్ద మీద కూర్చుంది!)
 
(భావన విజయ్ మడ్దని తన పూకులోకి దూర్చుకుని... తన పిరుదులను పైకి లేపుతూ దెంగించుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
 
కింద విజయ్ తన నడుమును పైకి తోస్తూ ఆమెకు సహకరిస్తున్నాడు. గది అంతా వారి కామ మూలుగులు, తప్ తప్ తప్ తప్ అనే శృంగార శబ్దాలు మారుమోగుతున్నాయి.)
 
ఆ సమయంలో విజయ్, భావన సుమారు గంట సేపు ఏకధాటిగా, రకరకాల భంగిమల్లో దెంగించుకున్నారు. భావన పూకు లోపల విజయ్ తన వీర్యాన్ని మళ్లీ పవిత్రంగా పిచికారీ చేశాడు.
 
గంట సుదీర్ఘ సంగ్రామం ముగిసాక... ఇద్దరూ పూర్తిగా అలసిపోయి, ఒకరినొకరు గట్టిగా కౌగిలించుకుని మల్లెపూల మంచంపై నిద్రలోకి జారుకున్నారు.
 
చూస్తుండగానే నెల పైన ఏ గడిచిపోయింది. రోజు కొత్తగా పెళ్లి అయిన జంట లా విచ్చల విడిగా దెంగుకున్నారు
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు & భావన ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 9:00 గంటలు
 
(విజయ్ చేతిలో కూరగాయల సంచి పట్టుకుని ఇంటి వైపు నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. గత నెల రోజుల్లో తన జీవితం ఎంత వేగంగా, అందంగా మారిపోయిందో తలచుకుంటూ అతని పెదవులపై ఒక మధురమైన చిరునవ్వు విరిసింది.)
 
నేను : (తనలో తాను) 'గడిచిన ఈ నెల రోజుల్లో నా జీవితం పూర్తిగా మారిపోయింది. భావనకు, నాకు మధ్య ఉన్న సిగ్గు అనే సంకెళ్లు ఎప్పుడో తెగిపోయాయి.
 
ప్రతిరోజూ ఒకరిని విడిచి ఒకరం బ్రతకలేనంతగా మా ప్రేమ పెరిగింది. ప్రతీ క్షణం ఒక ఆదర్శ భార్యాభర్తల్లా ఒకరినొకరు ఆరాధించుకుంటూ గడిపాం.
 
భావన నన్ను ప్రతిరోజూ మా నానమ్మ తో మాట్లాడమని బలవంతం చేసేది... కానీ నేను ఏదో ఒక అబద్ధం చెప్పి ఆమెను శాంతపరిచేవాడిని. వచ్చే నెలలోనే మన పెళ్లి జరగాలని ఆమె పట్టుబడుతోంది.
 
నేను కూడా ఎవరికీ చెప్పకుండా ఇంట్లోనే నిశ్శబ్దంగా ఆమె మెడలో మంగళసూత్రం కట్టి భార్యగా చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను.'
 
(విజయ్ ఇంట్లోకి రాగానే భావన వంటగదిలో నుండి బయటకు వచ్చింది. ఆమె నొసటన పవిత్రమైన సింధూరం, మెడలో బ్లౌజ్ లోపల దాచుకున్న మంగళసూత్రం, ముఖంలో నూతన వధువు కళ ఉట్టిపడుతోంది.)
 
అమ్మ (భావన): (నవ్వుతూ) "వచ్చావా విజయ్... కూరగాయలు తెచ్చావా?"
 
నేను: "హా తెచ్చాను భావన... ఇదిగో తీసుకో."
 
అమ్మ: (విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని భుజంపై చేయి వేసి) "ఈరోజు ఆదివారం కదా విజయ్... మధ్యాహ్నం మనం బయటకు వెళ్లి కాసేపు సరదాగా నడిచి వద్దామా? నాకు నీతో కలిసి బయట సమయం గడపాలని ఉంది."
 
నేను: (ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెడుతూ) "నువ్వు అడగాలే కానీ కాదనగలనా భావన? కచ్చితంగా వెళ్దాం..."
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు (కారు ప్రయాణం - ఫ్లాష్ బ్యాక్ దృశ్యాలు)
సమయం: గత నెల రోజుల జ్ఞాపకాలు
 
(గడిచిన నెల రోజుల్లో మరో పెద్ద మార్పు జరిగింది. ఆఫీసు సమయాల్లో రోజు ఉదయం, సాయంత్రం అలేఖ్య తన కారులోనే విజయ్, భావనలను పికప్ చేసుకోవడం, డ్రాప్ చేయడం అలవాటుగా మారింది. ఆ ప్రయాణాల్లో అలేఖ్య, భావనల మధ్య అనుబంధం ఎంతో బలపడింది.)
 
(కారు ప్రయాణంలో చిన్న సీన్):
 
అలేఖ్య: (స్టీరింగ్ పట్టుకుని డ్రైవ్ చేస్తూ, అద్దంలో నుండి విజయ్ ని చూస్తూ) "భావన అక్కా... ఇవాళ ఈ విజయ్ గారు ఆఫీస్ లో టీమ్ మెంబర్స్ అందరినీ బాగా ఆటపట్టించారు తెలుసా!"
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ, విజయ్ వంక చూస్తూ) "అవునా అలేఖ్య! ఇంట్లో కూడా వీడు ఇంతే... ఎప్పుడూ నన్ను ఆటపట్టిస్తూనే ఉంటాడు."
 
నేను: "హేయ్... మీరిద్దరూ నా మీదే ఒక టీమ్ గా ఏర్పడ్డారా ఏంటి? రోజూ కారులో నాకు వ్యతిరేకంగానే కామెంట్స్ చేస్తున్నారు!"
 
అలేఖ్య: (కిలకిలా నవ్వుతూ) "మేము అక్కాచెల్లెళ్లం విజయ్ గారు... మీమీద కామెంట్ చేసే హక్కు మాకు ఉంది!"
 
(మరొక రోజు సాయంత్రం - ముగ్గురూ కలిసి గుడికి వెళ్లిన క్షణం):
 
(గుడి ప్రాంగణంలో విజయ్ భావనకు, అలేఖ్యకు ప్రసాదం తెచ్చి ఇస్తాడు. అలేఖ్య విజయ్ కళ్లలోకి ఆరాధనగా చూస్తూ ప్రసాదం అందుకోగా, విజయ్ స్పర్శకు ఆమె గుండెల్లో ప్రేమ తరంగాలు ఎగసిపడతాయి.
 
తను విజయ్ ని ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నా, భావన పట్ల విజయ్ కి ఉన్న ఆత్మీయతను చూసి తను వారి మధ్యలో ఎలాంటి ఇబ్బంది కలగకుండా మౌనంగానే తన ప్రేమను గుండెల్లో దాచుకుంటుంది.)
 
బాస్ కొడుకు పుట్టినరోజు వేడుక – ప్లానింగ్
ప్రదేశం: విజయ్ ఆఫీస్ / భావన ఇల్లు
సమయం: శనివారం సాయంత్రం
 
(రాబోయే సోమవారం రోజు విజయ్ కంపెనీ బాస్ తన కొడుకు మొదటి పుట్టినరోజు వేడుకను చాలా ఘనంగా ఏర్పాటు చేశాడు. ఆఫీస్ లోని టీమ్ మెంబర్స్ అందరినీ కుటుంబ సమేతంగా రమ్మని ఆహ్వానించాడు.)
 
అలేఖ్య: (ఆఫీస్ లో విజయ్ డెస్క్ దగ్గరకు వచ్చి) "విజయ్ గారు... సోమవారం ఈవినింగ్ బాస్ కొడుకు బర్త్‌డే పార్టీ ఉంది కదా... భావన అక్కను కూడా తీసుకుని రండి. మనం ముగ్గురం నా కారులోనే వెళ్దాం."
 
నేను: "అలాగే అలేఖ్య గారు... భావనకు కూడా చెబుతాను. తను కూడా వస్తుంది."
 
ప్రదేశం: భావన ఇంటి బయట & లోపల పడకగది
సమయం: సోమవారం సాయంత్రం 8:30 గంటలు
 
(బయట వీధిలో అలేఖ్య తన అందమైన కారును పార్క్ చేసి, డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చుని ఉంది. ఆమె ఎంతో అందంగా డ్రెస్సప్ అయి, విజయ్, భావనల కోసం ఎదురుచూస్తోంది. మనసులో విజయ్ ని చూడబోతున్నాననే ఉత్సాహం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.)
 
(ఇంటి లోపల పడకగదిలో... భావన ఒక పట్టు చీర కట్టుకుని అద్దం ముందు నిలబడి ఉంది. విజయ్ ఫార్మల్ షర్ట్, ప్యాంట్ వేసుకుని భావన వెనుక వచ్చి నిలబడ్డాడు.)
 
నేను: (భావన నడుము చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా లాక్కుంటూ) "భావన... ఇవాళ ఈ చీరలో నువ్వు
దేవతలా ఉన్నావు తెలుసా..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, అతని చేతులను పక్కకు జరుపుతూ) "విజయ్... ఆగు... బయట అలేఖ్య కారులో వెయిట్ చేస్తోంది. ఆలస్యమవుతోంది, ముందు నీ షర్ట్ బటన్స్ సరిగ్గా వేసుకో."
 
నేను: "బయట అలేఖ్య ఉంటే ఉండనివ్వు భావన... కానీ నా భార్య ముస్తాబవుతుంటే ఈ భర్త ఊరికే ఎలా చూడగలడు?"
 
(విజయ్ భావనను తన వైపు తిప్పుకుని, ఆమె పెదవులపై మృదువుగా ముద్దు పెట్టాడు. భావన అతని కౌగిలింతలో కరిగిపోతూ, అతని చొక్కా గుండీలను ప్రేమగా వేసింది.)
 
అమ్మ: (ఆప్యాయంగా అతని ముఖాన్ని నిమురుతూ) "చాలు లేవోయ్ ... ఇప్పుడు పద బయటకు వెళ్దాం. అలేఖ్య పాపం చాలా సేపటి నుండి వెయిట్ చేస్తోంది."
 
నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని) "పదా నా రాణి..."
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇంటి బయట (అలేఖ్య కార్ వద్ద)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
(అలేఖ్య కార్ డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చుని, తన ప్రాణస్నేహితురాలు అల్కాకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతోంది. అకస్మాత్గా అవతలి వైపు విపరీతమైన అరుపులు, రౌడీలు కేకలు వేస్తున్న శబ్దాలు వినిపించాయి.
 
అధీర పంపిన గూండాలు అల్కాను చంపడానికి దాడి చేశారు. సంభాషణ మధ్యలోనే అల్కా చేతిలోంచి ఫోన్ జారి కింద పడింది.)
 
అలేఖ్య: (ఫోన్ పట్టుకుని వణుకుతూ, గట్టిగా అరుస్తూ) "అల్కా! అల్కా!! ఏమైందే? ఏమైంది అక్కడ? హలో... అల్కా!!"
 
అలేఖ్య: (కార్ లో పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ, సీట్ మీద కొడుతూ) "అల్కా! ఏడవకురా... నీకేం కాదు! నీకేం కాదురా!! నేనున్నాను కదా..."
 
(ఏం చేయాలో తోచని అలేఖ్య, వెంటనే తన పెదనాన్న అయిన RAW చీఫ్ రఘురామ్‌కి ఫోన్ చేసింది. పరిస్థితిని వివరించింది. రఘురామ్ క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, ఆమెను కాపాడగల ఏకైక అజేయ శక్తి 'పూనమ్ దేవి'కి అత్యవసర సమాచారం అందించాడు.)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇంటి గుమ్మం వద్ద
సమయం: రాత్రి 10:35 గంటలు
 
(పార్టీకి వెళ్లడానికి నిండుగా ముస్తాబై బయటకు వచ్చిన విజయ్, భావనలకు కార్ దగ్గర అలేఖ్య పిచ్చిదానిలా కేకలు వేస్తూ ఏడవడం కనిపించింది. విజయ్ ఏమీ ఆలోచించకుండా పరుగున వెళ్లి అలేఖ్యను తన కౌగిలిలోకి తీసుకున్నాడు.)
 
విజయ్: (అలేఖ్యను గట్టిగా పట్టుకుని, ఆందోళనగా) "ఏమైంది అలేఖ్య? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్? ఏమైంది నీకు?"
 
(భయంతో వణుకుతున్న అలేఖ్య, విజయ్‌ని గట్టిగా హత్తుకుని అతని గుండెలపై తల పెట్టి ఏడుస్తోంది. కానీ... ఈ దృశ్యాన్ని చూసిన భావన గుండె ఒక్కసారిగా ముక్కలైంది!
 
తను ప్రాణంగా ప్రేమించిన విజయ్, మరొక అమ్మాయిని అంత దగ్గరగా హత్తుకుని ఉండటం ఆమె భరించలేకపోయింది.)
 
భావన (తనలో తాను కన్నీళ్లతో): 'విజయ్... నువ్వు కూడా నన్ను మోసం చేశావా? నా ప్రేమ కంటే ఈమెనే ఎక్కువైపోయిందా?'
 
(భావన అక్కడే నిలబడి అలేఖ్య ఫోన్‌లో వినబడుతున్న శబ్దాలను విని ఉంటే... నిజం తెలిసేది! కానీ విధి ఆడిన నాటకంలో ఆమె కన్నీళ్లతో వెనక్కి తిరిగి, వేగంగా ఇంట్లోకి వెళ్లిపోయి పడకగది తలుపులు గడియ పెట్టుకుంది.
 
విజయ్‌కి ఏం జరుగుతోందో అర్థం కాలేదు, కానీ అలేఖ్య బాధ చూసి తెలియకుండానే అతని కళ్లలోంచి కూడా కన్నీళ్లు వస్తున్నాయి.
 
(గదిలో ఒంటరిగా ఉన్న భావన నేల మీద పడి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. తనకంటూ మిగిలిన ఏకైక ప్రాణం విజయ్ కూడా దూరమయ్యాడనే వేదన ఆమెను దహిస్తోంది.
 
బయట అలేఖ్య ఫోన్‌లో 'పూనమ్' అనే పేరు వినిపిస్తోందన్న నిజం ఆమెకు తెలియక, ఒంటరిగా నరకం అనుభవిస్తోంది.)
 
(కారులో విజయ్ అలేఖ్యను ఓదారుస్తున్నాడు. కాన్ఫరెన్స్ కాల్ ద్వారా ఫోన్‌లో దారుణమైన మారణకాండ శబ్దాలు వినిపిస్తున్నాయి. కత్తుల నరికివేతలు, పేలుళ్ల శబ్దాలు... అలేఖ్య ఫోన్ నుండి ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.)
 
విజయ్: (భయంతో, ఆశ్చర్యంతో) "అలేఖ్య... ఎవరు తను? ఆ రాక్షసుల మధ్యలోకి వెళ్లి అల్కాను కాపాడటానికి వచ్చింది ఎవరు?"
 
(ఫోన్ స్పీకర్‌లో ఉన్న అల్కా ఆ మాట వింది. అప్పటివరకు ఏడ్చిన అల్కా పెదవులపై ఒక గర్వకారణమైన చిరునవ్వు విరిసింది.)
 
అల్కా (ఫోన్‌లో): "మా అమ్మ!"
 
ప్రదేశం: RAW కాన్ఫరెన్స్ హాల్
సమయం: రాత్రి 10:42 గంటలు
 
RAW చీఫ్ రఘురామ్, సీనియర్ ఆఫీసర్ (ఫోన్ ఆడియో ద్వారా విజయ్, అలేఖ్య వింటున్నారు)
(స్క్రీన్ పై జరుగుతున్న ఊచకోతను చూస్తూ సీనియర్ ఆఫీసర్ వణుకుతున్నాడు.)
 
సీనియర్ ఆఫీసర్: "సార్... చెప్పండి, ఏంటి సార్ ఇదంతా? ఎవరు ఆ మహిళ?"
 
RAW చీఫ్ రఘురామ్: "ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రమాదకరమైన 'హ్యూమన్ వెపన్' (మానవ ఆయుధం) ఏంటో నీకు తెలుసా? ఒకప్పుడు మిలిటరీ సీక్రెట్ ఫైల్స్‌లో దాచిన... 'బ్లాక్ స్క్వాడ్ (Black Squad)'!"
 
సీనియర్ ఆఫీసర్: (భయంతో) "కానీ సార్... ఆ స్క్వాడ్ అంతమైపోయి, ఆ ఫైల్ క్లోజ్ చేసి 20 ఏళ్లు అయింది కదా!"
 
RAW చీఫ్: "ఆ 'బ్లాక్ స్క్వాడ్'ని తయారు చేసిన అల్టిమేట్ లీడర్... పూనమ్ దేవి! బ్లాక్ స్క్వాడ్ ఏజెంట్ నంబర్ వన్! ఆమెకు ప్రపంచంలో ఏ ఆపరేషన్ చేయడానికైనా ఏ దేశం పర్మిషన్ అక్కర్లేదు.
 
ఇన్నాళ్లూ ఒక సాధారణ తల్లిలా ప్రశాంతంగా ఉంది... ఇప్పుడు ఆమె మేల్కొంటే ఎలా ఉంటుందో నీ కళ్లారా చూడు!"
 
(ఈ మాటలు వినగానే విజయ్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది! భావన ఇన్నాళ్లూ 'చనిపోయింది' అని రోజూ ఏడుస్తూ తలచుకునే ఆమె 'పూనమ్ అమ్మ' బ్రతికే ఉందనే నిజం విజయ్ కి అర్థమైంది. అతని కళ్లలో అంతులేని ఆనందం, ఉత్సాహం!)

[Sunnysunnysunny]

(అక్కడ దాడి ముగిసి, పూనమ్ దేవి అల్కాను రక్షించిందని ఫోన్ లో సమాచారం రాగానే ఫోన్ కట్ అయింది. విజయ్ మనసులో ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది. భావనను నేరుగా వైజాగ్ తీసుకెళ్లి పూనమ్ అమ్మ ముందు నిలబెడితే ఎంత ఆనందిస్తుందో అని ఆలోచించాడు.)

 
విజయ్: "అలేఖ్య... మనం ఇప్పుడే వైజాగ్ వెళ్దాం!"
 
అలేఖ్య: (ఆనందంతో విజయ్‌ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంటూ) "నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను విజయ్! ఇప్పుడే మన ముగ్గురికీ (విజయ్, భావన, అలేఖ్య) ఫ్లైట్ టికెట్స్ బుక్ చేస్తాను. నువ్వు వెళ్లి భావన అక్కను తీసుకురా!"
 
విజయ్: "ఓకే అలేఖ్య, నేను ఇప్పుడే వస్తాను!"
 
పడకగదిలో నేల మీద కూర్చుని ఏడుస్తున్న భావన పక్కనే ఉన్న ఆ బ్యాగ్ లో నుండి విజయ్ ఫోన్ రింగ్ అయింది. కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ భావన ఆ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది.
 
స్క్రీన్ పై 'నానమ్మ ' అని ఉంది. భావన మనసులో ఎక్కడ లేని సంతోషం. ఈరోజే విజయ్ నానమ్మను నేరుగా మాట్లాడి, తమ పెళ్లికి ఒప్పించాలని భావించింది. కన్నీళ్ళు తుడుచుకుని ....
 
అమ్మ: (కంగారుగా, వినయంగా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి) "హలో... నానమ్మ ..."
 
నానమ్మ  (ఫోన్‌లో): "హలో విజయ్... ఎలా ఉన్నావు బాబూ? ఈ మధ్య అసలు ఫోన్ చేయడం లేదు... నీతో పాటు ఒకసారి మీ అమ్మ భావనతో  మాట్లాడదామని చేశాను..."
 
అమ్మ: "సరే... అయ్యో నానమ్మ , నేను భావనని మాట్లాడుతున్నాను... విజయ్ నా గురించి మీకు చెప్పే ఉంటాడు కదా..."
 
(ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత తన కోడలు మాట్లాడుతోందని నానమ్మ అనుకుంది.)
 
నానమ్మ : "భావన... ఎలా ఉన్నావు?"
 
అమ్మ: " నానమ్మ ... నేను చాలా బాగున్నాను... మీరు ఎలా ఉన్నారు?"
 
నానమ్మ : "నేను బాగున్నాను అమ్మ... కానీ విజయ్ నిన్ను ఎప్పుడు కలిశాడు? నాకు తెలుసు... ఇన్ని ఏళ్ల తర్వాత ఈ బంధం హఠాత్తుగా ఏర్పడటం దత్తత లాంటిది అని ..."
 
(నానమ్మ ఉద్దేశం: 'విజయ్ చిన్నప్పుడే దూరమై, ఇన్నాళ్ల తర్వాత నిన్ను కలవడం ఏదో దత్తత బంధం లాంటిది కాదు' అని చెప్పడం.
 
కానీ భావన దాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకుంది. నానమ్మ  వయసు వ్యత్యాసం గురించి, పెళ్లి గురించి మాట్లాడుతోందేమో అనుకుంది.)
 
అమ్మ: (నానమ్మ  మాట మధ్యలోనే అడ్డుపడి) " నానమ్మ ... ఈ బంధం ఎందుకు దత్తత తీసుకోవడం లాంటిది అవుతుంది? ఎందుకంటే నేను వయసులో విజయ్ కంటే పెద్దదాన్నైనా...
 
ఏది ఏమైనా నేను విజయ్‌ని ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను! అతన్నే నా భర్తగా పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నాను!"
 
(అవతలి వైపు పిడుగు పడినంత పనైంది! నానమ్మ  ఒక్కసారిగా షాక్‌కు గురైంది.)
 
నానమ్మ : (నోట మాట రాక, కోపంతో, వణుకుతూ) "భావనా! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా?!"
 
అమ్మ: "నాకు ఏమీ చెప్పకు నానమ్మ ... నేను చెప్పేది విను... నువ్వు నాతో ఏమైనా చెప్పు, కానీ మా బంధాన్ని మాత్రం వద్దని అనకు..."
 
నానమ్మ : (గట్టిగా, రోదిస్తూ) "భావనా!! విజయ్ నీ కొడుకు! నువ్వు కన్న నీ సొంత కొడుకు వాడు! ఏం మాట్లాడుతున్నావమ్మా ?!"
 
ఆ ఒక్క మాట... భావన ప్రపంచాన్ని నిలువునా కూల్చేసింది! ఆమె కాళ్ల కింద భూమి జారిపోయినట్లయింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఆమె చేతిలోంచి ఫోన్ జారబోయింది.
 
అమ్మ: (గొంతు పూర్తిగా ఆగిపోయి, వణుకుతూ) "ఏం... ఏం మాట్లాడుతున్నావు నానమ్మ ..."
 
నానమ్మ : (ఏడుస్తూ) "ఆ విజయ్... నువ్వు 20 ఏళ్ల క్రితం కన్న నీ కొడుకే భావనా! వాళ్ల నాన్న గత నెలలోనే చనిపోయాడు... చనిపోయేముందు నీ వివరాలు చెప్పాడు.
 
'నా కన్నతల్లిని కలవాలి' అని విజయ్ నీ దగ్గరకు వచ్చాడు... కానీ నువ్వేంటి ఇదంతా చెబుతున్నావు? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదే భావనా!"
 
భావన ఆ మాటను నమ్మలేకపోయింది. కాళ్లు నిలవక నేల మీద కూర్చుండిపోయింది. చేతులు, శరీరం వణికిపోతున్నాయి.
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, ఏడుస్తున్న గొంతుతో) "విజయ్... ఇతను... ఇతను నా కొడుకా???"
 
నానమ్మ : "అవును భావన... నువ్వు ఎక్కడికో బయటకు వెళ్లి ఉంటావని వాడు నాతో చెప్పాడు. '15-20 రోజుల తర్వాత వస్తుంది నానమ్మా, అప్పుడు నిన్ను మా అమ్మకు చూపిస్తాను' అన్నాడు... నీకు ఇవ్వడానికి నీ పెళ్లి చీర కూడా తెచ్చాడు..."
 
అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, పిచ్చిదానిలా) "కానీ... కానీ విజయ్ నాతో ఎప్పుడూ చెప్పలేదు నానమ్మ ! అతను నా కొడుకని నా దగ్గర దాచాడు!"
 
నానమ్మ : "దీన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకోకు భావన... వాడు నీ కొడుకు... నీ దగ్గరకు వచ్చాడు... కానీ ఇదంతా ఏంటి భావనా..."
 
ఫోన్ కాల్ కట్ అయిపోయింది. భావనకు స్పృహ తప్పినంత పనైంది. పొట్ట మీద చేయి పెట్టుకుని, దాంతో తాను చేసిన ఆ ఘోరాన్ని తలచుకుంటూ, తను కన్న కొడుకునే భర్తగా మార్చుకుని శృంగారంలో తేలిపోయాననే ఆ భయంకరమైన అపరాధభావంతో గది మూలలో కూర్చుని గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను (విజయ్): "భావన... ఏమైంది? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
నేల మీద కూర్చుని ఉన్న భావన లేచి నిలబడింది. ఆమె కళ్లల్లో అంతులేని కోపం, అసహ్యం, కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి... ఛెళ్ళున అతని చెంప పగులగొట్టింది!
 
ఒక్క దెబ్బతో ఆమె ఆగలేదు! విజయ్ ని ఛాతీపై, ముఖంపై పిచ్చిదానిలా, నిర్దాక్షిణ్యంగా కొడుతూనే ఉంది.
 
అమ్మ: (పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ, కొడుతూ) "సిగ్గులేనివాడా! నా జీవితాన్ని నాశనం చేశావు! నాకెందుకు ఇలా చేశావురా... నాకెందుకు ఇలా చేశావు?!"
 
(విజయ్ కి అర్థమైపోయింది... తన రహస్యం భావనకు తెలిసిపోయిందని. అతను మౌనంగా ఆ దెబ్బలను భరించాడు. చివరికి భావన అలసిపోయి ఆగింది.)
 
నేను: (కన్నీళ్లతో ఆమెను పట్టుకోబోతూ) "భావన..."
 
అమ్మ: (విజయ్ ని గట్టిగా వెనక్కి తోసేస్తూ) "నన్ను తాకకు! నాకు దూరంగా ఉండు! అసలు ఎందుకు విజయ్... ఎందుకు?!
 
నా జీవితంతో ఆడుకుని నీకేం వచ్చిందిరా? నువ్వు నా కొడుకువనే నిజం నా దగ్గర ఎందుకు దాచావు?!"
 
నేను: (కన్నీళ్లు కారుస్తూ) "అమ్మ... దయచేసి నాకు ఒక్క అవకాశం ఇవ్వు, నేను చెబుతాను..."
 
అమ్మ: (రౌద్రంగా) "నాతో ఆ మాట అనే ధైర్యం కూడా చేయకు! నువ్వు నా మనసుతో, నా శరీరంతో ఆడుకున్నావు!
 
ఎన్నో ఏళ్లుగా నా కొడుకు ఎక్కడున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో, మంచివాడో కాదో అని తపించిపోయానురా... కానీ నా కొడుకు నా కళ్ల ముందే ఉండి... నా చేత ఈ పాపం చేయించాడా?!"
 
నేను: "ఒక్కసారి నా మాట వినమ్మా... ఆ తర్వాత నన్ను నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు శిక్షించు, నేను చావడానికైనా సిద్ధమే!"
 
అమ్మ: (గుండెలు బాదుకుంటూ) "నువ్వు నన్ను ఎప్పటికీ కోలుకోలేని శిక్ష వేశావు విజయ్! నీకు అంతా తెలిసినప్పుడు నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?
 
ఇలాంటి పనులు చేస్తున్నప్పుడు ఒక్కసారైనా తప్పు చేస్తున్నావని అనిపించలేదా... నువ్వేం కొడుకువిరా?!"
 
నేను: (ఏడుస్తూ, కాళ్లపై పడబోతూ) "అమ్మా..."
 
అమ్మ: "పొరపాటున కూడా నన్ను 'అమ్మా' అని పిలవకు! నువ్వు ఈ పవిత్రమైన బంధానికి శాశ్వత అవమానం తెచ్చావు విజయ్!"
 
నేను: (ఆమె చేతులు పట్టుకుని) "ఒక్కసారి నేను చెప్పేది విను..."
 
అమ్మ: (చేతిని విదిలించుకుని) "పక్కకు జరుగు విజయ్! నా దగ్గరికి కూడా రాకు! అసలు నీ ముఖం కూడా నాకు చూడాలని లేదు... మళ్లీ నన్ను కలవడానికి కానీ, చూడటానికి కానీ నువ్వు ప్రయత్నిస్తే... నా శవాన్ని చూస్తావు! నా మీద ఒట్టు!"
 
(భావన తన ఫోన్‌ను బెడ్‌పై విసిరికొట్టి, తన హ్యాండ్‌బ్యాగ్ తీసుకుని, ఏడుస్తూ ఆ ఇంట్లో నుండి బయటకు పరుగెత్తి వెళ్ళిపోయింది!)
 
అలేఖ్య ప్రవేశం
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
చాలా సేపటి నుండి విజయ్ బయటకు రాకపోవడంతో, కారులో ఉన్న అలేఖ్య లోపలికి వచ్చింది. అక్కడ జరుగుతున్నదంతా విన్న అలేఖ్యకు కళ్ల కింద భూమి బద్దలైనట్లయింది.
 
నోటి నుండి మాట రాలేదు. భావన వెళ్లిపోయిన తర్వాత, విజయ్ నేల మీద పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాడు.
 
అలేఖ్య మెల్లగా విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని భుజంపై చేయి వేసి, అతన్ని తన కౌగిట్లోకి తీసుకుని ఓదార్చడం మొదలుపెట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో, విజయ్ ని హత్తుకుని) "ఏం కాదు విజయ్... ఏం కాదు... అంతా సర్దుకుంటుంది. భావన అక్క పరిస్థితి అర్థం చేసుకోగలదు.
 
మనకు ప్రాణమైన వాళ్లు తెలియక ఏ తప్పు చేసినా మొదట్లో ఇలాగే అనిపిస్తుంది... కానీ వాళ్లు లేని రోజున ఆ వెలితి తెలుస్తుంది. అక్క కచ్చితంగా తిరిగి వస్తుంది విజయ్..."
 
నేను: (అలేఖ్య కళ్లలోకి చూస్తూ, కన్నీళ్లు తుడుచుకుని) "అమ్మ తిరిగి రావాలంటే... మనం వెంటనే వైజాగ్ వెళ్లాలి అలేఖ్య!"
 
అలేఖ్య: (అర్థం కాక) "వైజాగ్ ఆ? ఎందుకు విజయ్?"
 
నేను: "నేను నీకు అన్నీ తర్వాత చెబుతాను అలేఖ్య... ముందు పద, మనం వెంటనే వైజాగ్ బయలుదేరాలి!"
 
అలేఖ్య ఇంకేమీ అడగకుండా విజయ్ చేయి పట్టుకుంది. విజయ్, అలేఖ్యలు భావనను వెతుక్కుంటూ, ఆమె పూనమ్ అమ్మను కలిపే లక్ష్యంతో వైజాగ్ వైపు ప్రయాణమయ్యారు!
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఎయిర్పోర్టు బయట
సమయం: మరుసటి రోజు ఉదయం 8:00 గంటలు
 
విజయ్, అలేఖ్యలు ఫ్లయిట్ దిగి బయటకు వచ్చారు. విజయ్ కళ్లలో భావనను ఎలాగైనా కనుగొనాలనే ఆరాటం. అలేఖ్య తన ప్రాణస్నేహితురాలు అల్కా నంబర్‌కు పదే పదే ఫోన్ చేస్తోంది, కానీ అవతలి నుండి స్పందన లేదు.
 
అలేఖ్య: (ఆందోళనగా ఫోన్ చూస్తూ) "విజయ్... అల్కా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయడం లేదు. ఎన్నిసార్లు ట్రై చేసినా రింగ్ అవుతూనే ఉంది కానీ ఎత్తడం లేదు..."
 
నేను (విజయ్): (దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుని, కొంతసేపు ఆలోచించి) "అలేఖ్య... ఇక్కడికి దగ్గర్లోనే మా ఊరు ఉంది. ముందు మనం అక్కడికి వెళ్దాం. నేను మా నానమ్మతో మాట్లాడాలి... భావన అక్కడికే వచ్చిందేమో తెలుసుకోవాలి."
 
అలేఖ్య: (అతని చేయి గట్టిగా పట్టుకుని) "సరే విజయ్... నువ్వు ఎక్కడికి రమ్మంటే అక్కడికి వస్తాను, పద వెళ్దాం."
 
ఇద్దరూ కలిసి విజయ్ సొంత ఊరి వైపు ప్రయాణమయ్యారు.
 
విడిపోయిన నీడలు – ముగిసిన ప్రేమకథ
 
ఒకప్పుడు భావన, విజయ్‌ల మధ్య చిగురించిన ఆ స్వచ్ఛమైన, విచిత్రమైన ప్రేమ బంధం... విధి వేసిన భయంకరమైన సత్యం అనే అడుగు కింద నలిగిపోయి ఇక్కడితో శాశ్వతంగా ముగిసిపోయింది.
 
కన్నతల్లిని తన భార్యగా భావించి ప్రేమించిన అపరాధభావంతో ఒకవైపు విజయ్, కన్నకొడుకునే భర్తగా అంగీకరించి తపించిన వేదనతో మరోవైపు భావన...
 
ఇద్దరి హృదయాల్లోనూ ఆరని గాయాలుగా మిగిలిపోయారు.
 
"విధి రాసిన విచిత్ర బంధాల్లో కొన్ని కలయికలు అమృతమైతే... మరికొన్ని నిజాలు ప్రాణాంతక విషమవుతాయి!
మోహపు చీకట్లను చీల్చుకుంటూ వచ్చిన 'సత్యం' వారి బంధాన్ని తుంచేసింది...
 
గతం జ్ఞాపకంగా మారినా, కన్నీళ్లు తుడిచినా... కొన్ని అధ్యాయాలకు ముగింపు పలకడమే కాలం ఇచ్చే ఏకైక తీర్పు!"
 
 
---------------------  సమాప్తం   ----------------------------

[Akhil2544]

I creid man, what have you done, this is pair is such amazing but you end them brutally, we love this pair, my wish to make them together in another series, oh god really. But fantastic story anyhow

[Sunnysunnysunny]

నమస్కారం,


నేను రాస్తున్న అన్ని కథలను ఈ రోజుతో పూర్తిగా ముగించేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇకపై రాయాలనే ఆసక్తి నాకు పూర్తిగా పోయింది. అందుకే ఇప్పటివరకు నేను రాసినంత వరకు అన్ని భాగాలను ఈరోజే పోస్ట్ చేసేశాను.


దీనికి కారణం ఏంటో నాకే తెలీదు కానీ, ముక్కుసూటిగా చెప్పాలంటే 'పాఠకులే' కారణం. నా మనసంతా ఒక రకమైన నెగిటివిటీతో నిండిపోయింది. మనుషులు కేవలం ఒక 10 నిమిషాల ఆనందం కోసం లేదా ఏదో ఒక చిన్న విషయం కోసమే ఇంత ఎక్కువ ఆసక్తి చూపిస్తారా అనిపిస్తోంది. 


చాలా పెద్ద సిరీస్‌గా రాయాలనుకున్న నాకు, ఈ ప్రయాణంలో చాలా చేదు అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి.


అన్నింటికంటే దారుణం ఏంటంటే... నా ప్రమేయం ఏమాత్రం లేకుండా, నా అనుమతి తీసుకోకుండా నా మూడు కథలను వేరే పెయిడ్ (Paid Subscription) సైట్లలో అమ్ముకుంటున్నారు. అది చాలదన్నట్లు, నేను టెలిగ్రామ్‌లో పోస్ట్ చేసే డైలీ ఎపిసోడ్‌లను కూడా కొంతమందికి మనీ బేస్డ్ రెగ్యులర్ అప్‌డేట్స్ అంటూ డబ్బులు వసూలు చేసి అమ్ముతున్నారు. ఇది నాకు చాలా సిగ్గుచేటుగా, బాధగా అనిపించింది.


నిజం చెప్పాలంటే... నా స్టోరీస్ కి, అప్‌డేట్స్ కి కేవలం 15 నుండి 20 మంది మాత్రమే లైక్స్ లేదా కామెంట్స్ ద్వారా రెస్పాండ్ అయ్యేవారు. నేను ఎప్పుడూ కూడా "లైక్ చేయండి, కామెంట్ చేయండి" అని మిమ్మల్ని అడగలేదు. కానీ, రాసే వాడిని ఎలా నిరుత్సాహపరచాలో అన్ని విధాలా ప్రయత్నిస్తూ కొందరు కామెంట్స్, పర్సనల్ మెసేజ్ లు పెడుతూనే ఉన్నారు.


మీకు ఒకరి రాతలు నచ్చకపోతే... ఇక్కడ చదువుకోవడానికి ఇంకా చాలా కథలు ఉన్నాయి, వాటిని చదువుకోండి. కానీ రాసే వాళ్లను మాత్రం దయచేసి డిస్సపాయింట్ చేయకండి. నా వైపు నుండి నేను అందరికీ చెప్పేది ఒక్కటే... రాసే వారికి కొంచెం సపోర్ట్ ఇవ్వండి. మీకు వారి రాతలు నచ్చకపోతే, మీకు నచ్చిన వేరే స్టోరీస్ చదువుకోండి.


ఏదో కొంచెం ఖాళీ సమయం దొరికినప్పుడు... సరే ఏదో ఒకటి రాద్దాం, అందరూ చదువుతారు, మనకూ కొంచెం మైండ్ రిలీఫ్ ఉంటుంది కదా అని ప్రతి ఒక్కరూ ఇక్కడ అందరి కోసం ఫ్రీగా రాస్తున్నారు. "సరే, మేము ఫ్రీగా చదవం" అనుకుంటే... మన సైట్ లోనే కొన్ని పెయిడ్ స్టోరీస్ కూడా ఉన్నాయి, వారికి మనీ ఇచ్చి అయినా మీరు చదువుకోవచ్చు. కానీ ఇలా కథలను దొంగిలించి అమ్మడం, నెగిటివ్ కామెంట్స్ చేయడం కరెక్ట్ కాదు.


టు బి ఫ్రాంక్... నేను చాలా చాలా డిస్సపాయింట్ అయ్యాను. ఎనీవే... ఇప్పటివరకు సపోర్ట్ చేస్తూ, నేను రాసిన మూడు కథలను మీరు ఎంజాయ్ చేశారని అనుకుంటున్నాను. ఒకవేళ నా కథలు మీకు నచ్చకపోయి ఉంటే... మిగిలిన వేరే రచయితల కథలతో మీరు ఎంజాయ్ చేస్తారని ఆశిస్తున్నాను.



సీ యూ ఆల్... బై!

[Akhil2544]

This world will not support for fair people, deep down my heart pained by your message, i know you go through you a lot, i hope god will give you more power and strength to overcome this, this message brokes my heart too for fair people like who doesn't ask for anything in return gave pain to this innocent soul.

[krish1983]

Bro ni stories verey vedhavalu ammukodam chala tappu... negative comments ivvadam ivanni common ga konthamandhi vuntaru but  miku likes mellaga vastai meru story start chesi konni rojuley avutundi kada reader me story chadhavadaniki time padutundhi veiws perugutai...mee story superga vundhi....nalaga me story nachina vallu thousands lo vuntaru andharu express cheyaru ...meeru kontamandhi valla hurt iyyaru iam sorry for that

[the_kamma232]

Sunny gaaru , chaalaa ante chaalaa baagundi mee story. 

Next poonam story kosam waiting bro. 

[V siva]

Sincere ga follow avuthunna malanti valla situation artham chesukondi please continue 

[selfread]

@Sunnysunny49 ఇది సన్నీ గారి టెలిగ్రాం Id ? .. నేను request చేశాను.. సన్నీ గారు కథకి సంబంధించిన తరువాత స్టెప్స్ మరియు కథ మొత్తం PDFs గా ఇస్తారు అని చెప్పారు.. ఎవరికి అయినా రాయాలి అనుకుంటే ఈ కథని మీరు సంప్రదించండి. కానీ అన్నీ ఒక చోట కలపడం. కొత్తగా రాసే వాళ్ళకి కుదురుతుందో లేదో నాకు తెలియదు

[Sunnysunnysunny]

ముంబై తీరంలో భావన వేదన – రెడ్ అలర్ట్!

 
ప్రదేశం: ముంబై బీచ్ తీరం
సమయం: రాత్రి 11:30 గంటలు
  
హోరెత్తే సముద్రపు అలల హోరు... మనసును పిండేస్తున్న సుడిగాలి అలజడి. తీరం ఒడ్డున తడి ఇసుకలో ఒంటరిగా కూర్చుని, గుండెల్లోని దుఃఖాన్ని దిగమింగలేక నిశ్శబ్దంగా రోదిస్తోంది ఒక కన్నతల్లి.
 
అలల సప్పుడు మధ్య భావన ఒంటరిగా ఇసుకలో కూర్చుని ఏడుస్తోంది. ప్రపంచంలో సమస్తమూ కోల్పోయిన వ్యథ ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
 


చిన్నతనంలో కన్నతల్లిని కోల్పోవడం, ఆ తర్వాత తల్లిగా వచ్చిన పూనమ్‌ను, ప్రాణమైన అనుష్కను, కడుపు పేగు తెంచుకుని పుట్టిన విజయ్‌ను దూరంగా ఉంచాల్సి రావడం...
 
తీరా ఇన్నేళ్లకు ఆ కొడుకే తన ముందుకు వస్తే, హద్దులు దాటి ప్రేమించి భర్తగా అంగీకరించాననే అపరాధభావం ఆమెను నలిపేస్తోంది.
 
భావన (ఏడుస్తూ, తనలో తాను): "దేవుడా... నాకే ఎందుకు ఈ శిక్ష? చిన్నప్పుడే అమ్మను తీసేసుకున్నావు... పూనమ్ అమ్మను, అనుష్కను దూరం చేశావు...
 
నా కడుపున పుట్టిన బిడ్డనే నా భర్తగా మార్చుకునేంత గుడ్డిదాన్ని చేశావా నన్ను? నేను చేసిన ఈ పాపానికి నా ప్రాణం పోయినా సరిపోదు..."
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో... భావన ఐఫోన్ బిగ్గరగా "రైడ్ అలర్ట్" శబ్దంతో మోగింది! భావన తన ఇంటి చుట్టూ అత్యంత శక్తివంతమైన సెన్సార్స్, ఫేస్ రికగ్నిషన్ సిస్టమ్ అమర్చింది. గుమ్మం దగ్గరకు గుర్తింపు లేని అపరిచితులు వచ్చినా అది అలర్ట్ ఇస్తుంది.
 
భావన ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూసింది. ఇంటి వెనుక గేట్ నుండి నల్లటి లాంగ్ ముసుగులు వేసుకున్న 10 మంది స్పెషల్ ఫోర్స్ గోడ దూకి లోపలికి వెళ్లడం కనిపించింది.
 
భావన ఏడుపు ఒక్కసారిగా గొంతులోనే ఆగిపోయింది! తన కొడుకు విజయ్‌కు ఏమైనా అవుతుందేమోనన్న భయం ఆమెను ఆవహించింది.
 
భావన: "విజయ్! విజయ్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు కదా..."
 
కంగారుగా అన్ని సీసీ కెమెరాలు ఓపెన్ చేసి చూసింది. కానీ ఇంట్లో కానీ, కారు దగ్గర కానీ విజయ్, అలేఖ్యలు కనిపించలేదు. భావనకు ఒక్కసారిగా థియేటర్లో జరిగిన దాడి గుర్తొచ్చింది.
 
ఆరోజు విజయ్ ముఖం చూసి అతని కోసం వచ్చారేమోనని భయపడి, వెంటనే విజయ్ ఫోన్‌కి కాల్ చేసింది. కానీ ఆ సమయంలో విజయ్, అలేఖ్యలు వైజాగ్ వెళ్లే ఫ్లైట్‌లో ఉండటంతో ఫోన్ కలవలేదు.
 
భావన ఆలస్యం చేయకుండా క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని వేగంగా ఇంటికి చేరుకుంది. అక్కడ అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది. ఆ రౌడీలు వెళ్ళిపోయారు.
 


భావన: (ఇల్లంతా పరిగెత్తుతూ, పిచ్చిదానిలా కేకలు వేస్తూ) "విజయ్! విజయ్!! ఎక్కడున్నావురా? నువ్వు నన్ను వదిలి ఎలా వెళ్తావు? విజయ్ నా వాడు... నేను నిన్ను ఎవరికీ ఇవ్వను!"
 
భావన హుటాహుటిన తన సీక్రెట్ కంట్రోల్ రూమ్‌లోకి వెళ్లింది. అలేఖ్య, విజయ్‌ల ఫోన్లను హ్యాక్ చేసి లాస్ట్ లొకేషన్, అలేఖ్య ఫోన్ లో వైజాగ్ టికెట్స్ బుక్ చేసిన హిస్టరీ చూసింది.
 
భావన: (కళ్లల్లో రౌద్రంతో) "ఆ అలేఖ్య నా విజయ్‌ని నా నుండి లాక్కుంటోందా? వైజాగ్ తీసుకెళ్తోందా?"
 
నేను ఎవరికి ఇవ్వను వాడు నా బిడ్డ .. వాడు నావాడు .. నాకోసం కాసేపు కూడా ఆగలేకపోయాడు సచ్చినోడు.
 
వెంటనే బయలుదేరబోతూ, అసలు ఆ 10 మంది ఎవరు, ఎక్కడికి వెళ్లారని ముంబై ట్రాఫిక్ సీసీ కెమెరాలను హ్యాక్ చేసి చూసింది. ఆ రౌడీల వెహికల్స్ కూడా ఎయిర్‌పోర్ట్ వైపు వెళ్లడం గమనించింది!
 
భావన: (రక్తం మరిగిపోతూ) "అంటే... వాళ్లు నా కొడుకుని చంపడానికి వైజాగ్ వెళ్తున్నారా? నా కొడుకు ఒంటిపై ఒక్క గీత పడినా... మొత్తం వైజాగ్ సిటీని ఏం చేస్తానో నాకే తెలియదు!"
 


25 ఏళ్లుగా దాచిన తన లెజెండరీ "బ్లాక్ సూట్ (Death Angel Suit)"ను బయటకు తీసింది. దాన్ని తొడుక్కుని, బయటకు ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా పైన ఒక లాంగ్ కుర్తా వేసుకుని వైజాగ్ విమానం ఎక్కింది!
 
ప్రదేశం: విజయ్ సొంత ఇల్లు (వైజాగ్)
సమయం: ఉదయం 8:30 గంటలు
 
విజయ్, అలేఖ్యలు వైజాగ్ లోని విజయ్ సొంత ఇంటికి చేరుకున్నారు. విజయ్‌ని చూడగానే ముసలి నానమ్మ ఆనందంతో ఎదురొచ్చింది.
 
నానమ్మ: "ఒరేయ్ విజయ్! వచ్చావా బాబూ... ఏదీ, అమ్మ ఎక్కడ? భావన ఎక్కడరా?"
 
నేను (విజయ్): "అమ్మ ముంబైలోనే ఉందమ్మా... ఇంకో రెండు రోజుల్లో వస్తుంది."
 
నానమ్మ: "అదేంట్రా... నిన్న ఫోన్ లో భావనకు ఏమైంది? ఏదో పిచ్చిపిచ్చిగా మాట్లాడింది?"
 
నేను: (కంగారుగా అబద్ధం చెప్తూ అలేఖ్య వైపు చూసి కన్నుకొట్టి) "అయ్యో నానమ్మా... నిన్న నువ్వు మాట్లాడింది అమ్మ భావనతో కాదు... ఇదిగో ఈ అమ్మాయితో!"
 
(అలేఖ్య ఒక్క క్షణం షాక్ అయింది! విజయ్ ప్లీజ్ అని సైగ చేయడంతో సైలెంట్ అయింది.)
 


నానమ్మ: (అలేఖ్యను చూసి సంబరపడుతూ) "అబ్బో... మాట్లాడింది నువ్వా తల్లి .. ఎంత అందంగా బొమ్మలా ఉన్నావు తల్లీ! ఏం పేరు నీది?"
 
అలేఖ్య: "నా పేరు అలేఖ్య అండి..."
 
నానమ్మ: (ఎంతో ప్రేమగా ఆమె చేయి పట్టుకుని) "రామ్మా... కుడికాలు పెట్టి లోపలికి రామ్మా..."
 
(అలేఖ్య మనసులో పొంగిపొర్లుతున్న ఆనందం! ఈ క్షణం ఇక్కడే ఆగిపోతే బాగుణ్ణు అనిపించింది. నడుస్తున్న విజయ్ చేయి పట్టుకుంది.)
 
నేను: "ఏమైంది అలేఖ్య?"
 
అలేఖ్య: (ఎంతో ప్రేమగా) "ఇద్దరం కలిసి తొలి అడుగు పెడదాం విజయ్..."
 
(విజయ్‌కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. అలేఖ్య, విజయ్‌లు ఇద్దరూ ఒక కొత్త దంపతుల్లా కుడికాలు పెట్టి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టారు.)
 
నానమ్మ: "మీ అమ్మనాన్నలు ఏం చేస్తారమ్మా? మన పెళ్లి వాళ్లకు ఇష్టమేనా?"
 
అలేఖ్య: "వాళ్లకు కూడా చాలా ఇష్టం నానమ్మా..."
 
నానమ్మ: "మరి నీకు ఇష్టమేనా తల్లి?"
 
(అలేఖ్య సిగ్గుపడుతూ విజయ్ వైపు చూసింది. విజయ్ కవర్ చేయడానికి ప్రవేశించాడు.)
 
నేను: "అబ్బో నానమ్మా... ముందు ఆకలవుతోంది, ఏమైనా పెట్టే ఏర్పాటు చూడు. ఈ ప్రశ్నలు తర్వాత అడగొచ్చులే!"
 
నానమ్మ: "అయ్యో నా మతిమరపు మండ ! పిల్లలు ప్రయాణం చేసి వచ్చారు, తినే ఉంటారో లేదో... మీరిద్దరూ వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వండి, నేను అన్నీ సిద్ధం చేస్తాను."
 
(నానమ్మ వంటగది వైపు వెళ్తుండగా, అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నానమ్మ కాళ్లపై పడింది.)
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో) "నన్ను ఆశీర్వదించండి నానమ్మా... నాకు విజయ్‌తో జీవితం పంచుకోవడం కంటే వేరే ఏ కోరికా లేదు. నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు విజయ్‌తోనే జీవించేలా నన్ను ఆశీర్వదించండి..."
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్‌కి భూమి గిర్రున తిరిగినట్లయింది!)
 
నానమ్మ: (ఆనందంతో అలేఖ్య తలపై చేయి పెట్టి) "చల్లగా ఉండు తల్లీ! నువ్వు ఈ ఇంటి కోడలివి మాత్రమే కాదు... నా కూతురివి కూడా!"
 
(నానమ్మ లోపలికి వెళ్లగానే విజయ్ అలేఖ్య వైపు కోపంగా, ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.)
 
నేను: "అలేఖ్య! ఏంటి ఇదంతా? ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు?"
 
అలేఖ్య: (ఇన్నాళ్లూ మౌనంగా ఉన్న అలేఖ్య మొదటిసారి నోరు విప్పి) "ఆ రోజు థియేటర్‌లో నువ్వు రౌడీల నుండి నన్ను కాపాడిన రోజే... నిన్ను నా సర్వస్వంగా భావించాను విజయ్!
 
నీకు, భావన అక్కకు ఉన్న ప్రేమ ఏంటో నాకు తెలుసు. నేను మీ ఇద్దరి మధ్యలోకి రాను... అలా అని నా జీవితంలోకి విజయ్ తప్ప ఇంకెవరూ రారు!"
 
(అలేఖ్య ప్రశాంతంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయింది. విజయ్ షాక్‌లో ఉండిపోయాడు.)
 
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్ & హోటల్ రూమ్
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటలు
 
(భావన వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో ల్యాండ్ అయింది. దిగగానే ఒక మూలకు వెళ్లి తన డార్క్ వెబ్ లాప్‌టాప్ ఓపెన్ చేసి ముంబై, వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్ సీసీటీవీ ఫుటేజ్ నుండి తన విజువల్స్ అన్నింటినీ డిలీట్ చేసి ఆనవాళ్లు లేకుండా చేసింది.)
 


(విజయ్ లొకేషన్ ట్రాక్ చేయగా... ఊరిలోని నానమ్మ ఇంటి దగ్గర ఉన్నట్లు చూపించింది. నానమ్మకు ఏ ముఖం పెట్టుకుని కనిపించాలో తెలియక... విజయ్ తనకు ఫోన్ చేసే వరకు ఆగాలని నిర్ణయించుకుంది. వైజాగ్ బీచ్ రోడ్‌లో ఒక హోటల్ రూమ్ బుక్ చేసుకుంది.)
 
(హోటల్ రూమ్‌కి వెళ్తున్న భావనకు అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన అలసట వచ్చింది. కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం (Vomiting feeling), తీవ్రమైన ఆకలి మొదలయ్యాయి.)
 
భావన: (పొట్ట పట్టుకుని) "ఉమ్మ్... తీవ్రమైన బాధలో ఉన్నాను కదా, అందుకే ఇలా కళ్లు తిరుగుతున్నాయేమో..."
 
హోటల్ రూమ్‌కి వెళ్లగానే ఫ్రేషప్ అయి, తన సూపర్‌ కంప్యూటర్‌ని ఆన్ చేసింది. 'డెత్ ఏంజెల్' మళ్లీ మేల్కొంది. ఆమె వేళ్లు వేగంగా కీబోర్డ్ పై కదులుతున్నాయి. ఆ రోజు ముంబై నుండి వైజాగ్ వచ్చిన విమానం సీసీటీవీ ఫుటేజ్ చెక్ చేస్తోంది.
 
అకస్మాత్తుగా... స్క్రీన్ పై ఉన్న ఒక దృశ్యం దగ్గర భావన చూపులు ఆగిపోయాయి! సీసీటీవీలో 7.6 అడుగుల ఎత్తు, రాక్షసుడి లాంటి శరీరంతో అత్యంత భయంకరంగా ఉన్న ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు!


 
భావన: (షాక్‌తో గట్టిగా అరుస్తూ) "లేదు... లేదు!! ఇది నిజం కాకూడదు!!"
 
భావన రెండు చేతులు వణికిపోతున్నాయి, నోటి నుండి మాట రావడం లేదు! అతను వేరెవరో కాదు... వినాశనానికి రూపమైన మోస్ట్ వాంటెడ్ “ ఆధీర “!
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (వైజాగ్)
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(వైజాగ్ ఇంట్లో అలేఖ్య గదిలో కూర్చుని ఉండగా అల్కా ఫోన్ చేసింది.)
 
అల్కా: "హలో అలేఖ్య! ఏంటే ఉదయాన్నే అన్నిసార్లు ఫోన్ చేశావ్? అంతా బాగుందా?"
 
అలేఖ్య: (భావన, విజయ్‌ల గొడవ గురించి ఏమీ చెప్పకుండా) "అల్కా! నేను వైజాగ్ వచ్చాను. నేను చాలా చాలా హ్యాపీగా ఉన్నాను తెలుసా! నేను మా అత్తయ్యగారి (నానమ్మ) ఇంటికి వచ్చాను!"
 
అల్కా: (నోరు వెళ్లబెట్టి) "ఏంటి!! అత్తయ్యగారి ఇల్లా??"
 
అలేఖ్య: "అవును! విజయే నన్ను వైజాగ్ వెళ్దామని తన ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. నానమ్మకు నన్ను ఇంటి కోడలిగా పరిచయం చేశాడు!"
 


అల్కా: (బెడ్‌పై లేచి నిలబడి డ్యాన్స్ వేస్తూ) "ఏయ్! పెళ్లి కళ వచ్చేసిందే భామా... వైజాగ్ భామా! వావ్
అలేఖ్య... ఐ యామ్ సో హ్యాపీ!"
 
అలేఖ్య: "అబ్బా... ఆపేయ్వే పాడు పాటలు! నాకో హెల్ప్ చెయ్ అల్కా... విజయ్ నీకు ఫోన్ చేసి మనం ఎప్పుడు కలుద్దాం అని అడిగితే...
 
నువ్వు ఊరిలో లేవని, అమ్మతో కలిసి బయటకు వెళ్లానని, రావడానికి 3 రోజులు పడుతుందని చెప్పు. ఈలోపు నా కాబోయే భర్తతో నేను కొంచెం క్లోజ్ అవుతాను ప్లీజ్!"
 
అల్కా: (నవ్వుతూ) "సరే సరే... నేను మేనేజ్ చేస్తానులే! మీరిద్దరూ కలవడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది."
 
అలా మొదలు అయిన విజయ్, అలేఖ్య రెండు రోజుల ఏకాంతం.
 
మొదటి రోజు రాత్రి
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (హాల్ & పడకగది)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
నానమ్మ ఇంట్లో ఒకే బెడ్‌రూమ్ ఉండటంతో, విజయ్ అలేఖ్యకు ఆ గది ఇచ్చి తను హాల్లోని సోఫాపై పడుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాడు. పడుకునే ముందు అలేఖ్య మెల్లగా తలుపు తీసి బయటకు వచ్చింది.
 
అలేఖ్య: (కిలకిలా నవ్వుతూ, విజయ్ ని చూస్తూ) "ఏంటి విజయ్ గారు... మీ సొంత ఇంట్లోనే మీకు సోఫా శిక్ష పడిందా?"
 
నేను (విజయ్): "నవ్వకు అలేఖ్య... మా నానమ్మ ముందు నిన్ను పద్ధతిగల అమ్మాయి అనుకున్నాను, కానీ నువ్వు ఇంత అల్లరి పిల్లవి అని ఇప్పుడే తెలిసింది. అయినా నిన్ను లోపల పడుకోబెట్టి నేను హాల్లో నిద్రపోవడం నా అదృష్టం అనుకోవాలి."
 
అలేఖ్య: (మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి సోఫా పక్కన కింద కూర్చుంది) "విజయ్... నిజం చెప్పనా? నాకు ఈ హాల్ లో పడుకోవాలని ఉంది. కానీ నానమ్మ ఏమైనా అనుకుంటుందని లోపలికి వెళ్లాను. అక్కడ ఒంటరిగా నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు..."
 
నేను: "అయ్యో పిచ్చిదానా... భయపడకు, నేను బయటే ఉన్నాను కదా. వెళ్లి పడుకో."
 
అలేఖ్య: (విజయ్ జేబులోంచి ఫోన్ లాక్కుంటూ) "అబ్బ... ఫోన్ పక్కన పెట్టండి విజయ్. నాతో మాట్లాడండి."
 
(అలేఖ్య సోఫాకి ఆనుకుని కూర్చుంది. విజయ్ పైకి లేచి కూర్చున్నాడు. ఇద్దరి మధ్య వాతావరణం చాలా ప్రశాంతంగా, వెచ్చగా మారింది.)
 
ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటుండగా అలేఖ్య ముఖం కొద్దిగా గంభీరంగా మారింది. ఆమె చూపులు దూరంగా నిలిచిపోయాయి.
 
అలేఖ్య: "విజయ్... నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. నానమ్మ పొద్దున్నుంచి మా అమ్మనాన్నల గురించి అడుగుతోంది కదా... నేను వాళ్లకు ఇష్టమే అని అబద్ధం చెప్పాను."
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) "అబద్ధమా? ఎందుకు అలేఖ్య?"
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, తక్కువ స్వరంతో) "ఎందుకంటే... ఇప్పుడు నన్ను పెంచిన అమ్మనాన్నలు నా సొంత వాళ్లు కారు విజయ్..."
 
(విజయ్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు. అలేఖ్య వైపు చూశాడు.)
 
అలేఖ్య: "నా సొంత అమ్మనాన్నలు నేను చాలా చిన్న వయసులో ఉన్నప్పుడే ఒక చనిపోయారు. ఇప్పుడు ఉన్న నాన్న... నా సొంత నాన్నకు ప్రాణస్నేహితుడు.
 
నన్ను వాళ్ల సొంత కూతురికంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నారు, ఏ లోటూ రానివ్వకుండా పెంచారు. కానీ... లోలోపల 'నాకంటూ సొంత రక్తబంధం ఎవరున్నారు?' అనే ఒక వెలితి నన్ను రోజూ తొలిచేసేది విజయ్..."
 
అలేఖ్య కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు రాలాయి. విజయ్ మనసు ద్రవించిపోయింది. అతను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అలేఖ్యను తన వైపు లాక్కుని ఎంతో ఆప్యాయంగా ఓదార్చాడు.
 
నేను: (ఆమె కన్నీళ్లు తుడుస్తూ) "ఏడవకు అలేఖ్య... నువ్వు ఒంటరిదానివి కావు. నిన్ను ప్రాణంగా చూసుకునే తల్లిదండ్రులు ఉన్నారు...
 
నీకోసం తపించే అల్కా ఉంది... ఈ నానమ్మ ఉంది... అక్క భావన ఉంది  ఇంక కేరింగ్ గా చూసుకోడానికి నేను కూడా ఉన్నా. రక్తబంధం కంటే అనుబంధమే గొప్పది అలేఖ్య."
 
(అలేఖ్య విజయ్ మాటలకు కరిగిపోయింది. మెల్లగా తన తలను విజయ్ భుజంపై వాల్చింది. విజయ్ ఆమెను తన భుజానికి ఆనించి, తలను నిమురుతూ ఓదార్చాడు.
 


ఆ వెచ్చటి కౌగిలింతలో అలేఖ్యకు జీవితంలో ఎన్నడూ లేనంత సురక్షితమైన భావన కలిగింది. కొద్దిసేపటికే ఆమె విజయ్ భుజంపైనే కళ్లు మూసి హాయిగా నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
రెండవ రోజు ఉదయం
 
ప్రదేశం: ఇంటి వెనుక వైపు (స్నానాల గది దగ్గర)
సమయం: ఉదయం 7:30 గంటలు
 
మరుసటి రోజు ఉదయం విజయ్ కి నలుగు పెట్టి తలస్నానం చేయించడానికి నానమ్మ పెద్ద గిన్నెలో సున్నిపిండి, నూనె తెచ్చింది.
 
నానమ్మ: "ఒరేయ్ విజయ్... ఇలా కూర్చోరా, నీకు పద్ధతిగా నలుగు పెడతాను."
 
(అప్పుడే పూల చీర కట్టుకుని, తడి జుట్టుతో ఎంతో అందంగా తయారై వచ్చిన అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.)
 
అలేఖ్య: (నానమ్మ చేతిలోని గిన్నె లాక్కుంటూ) "అయ్యో నానమ్మా... మీరు ఎందుకు కష్టపడతారు? నేను ఉన్నాను కదా! ఈరోజు విజయ్ గారికి నేనే నలుగు పెట్టి స్నానం చేయిస్తాను!"
 
నానమ్మ: (మురిసిపోతూ) "అబ్బో... కొత్త పెళ్లికూతురికి అప్పుడే భర్త సేవపై ఎంత శ్రద్ధో! సరేనమ్మా, మీ ఇష్టం!"


 
(నానమ్మ నవ్వుకుంటూ లోపలికి వెళ్లగానే, విజయ్ కంగారుపడ్డాడు.)
 
నేను: "ఏయ్ అలేఖ్య! ఏం చేస్తున్నావ్? నువ్వు నాకు నలుగు పెట్టడం ఏంటి?"
 
అలేఖ్య: (విజయ్ పక్కన కూర్చుని, చిలిపిగా నవ్వుతూ) "ఎందుకు పెట్టకూడదా విజయ్ గారు? ఊరికే కూర్చోండి..."
 
అలేఖ్య తన మృదువైన చేతులతో విజయ్ తలకు నూనె రాసి, మర్దన చేయడం మొదలుపెట్టింది. విజయ్ బుగ్గలకు, చేతులకు సున్నిపిండి రుద్దుతోంది. విజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు...
 
అలేఖ్య ముఖంపై పడుతున్న తడి జుట్టు, ఆమె నవ్వు, ఆ అమాయకత్వం చూసి విజయ్ ఒక్క క్షణం మైమరచిపోయాడు.
 
నేను: (తనలో తాను) 'ఈ పిల్లలో ఎంత స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఉందో... ముద్దుగా ఎంత అల్లరి చేస్తోందో!'
 
(అలేఖ్య విజయ్ కి తలపై నీళ్లు పోసి, ఆప్యాయంగా స్నానం చేయించింది. విజయ్ కి ఆమెను చూస్తే ఎంతో ముచ్చటగా అనిపించింది. 

కానీ మరుక్షణమే అతనికి ముంబైలో ఉన్న భావన గుర్తుకు వచ్చి 'తప్పు' అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (పడకగది & పూజ గది)
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
(నానమ్మ కొత్తగా పెళ్లయ్యే దంపతులు చేసే లక్ష్మీ పూజను విజయ్, అలేఖ్యలతో చేయించింది. పూజలో ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు. విజయ్ అలేఖ్య బొట్టు దిద్దగా, ఆమె సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది.)
 
పూజ ఐపోయాక ఇద్దరు గదిలోకి వెళ్లారు. విజయ్ గదిలో అల్మారాలో బట్టలు సర్దుతున్నాడు. అలేఖ్య అక్కడ నిలబడి చూస్తోంది. అకస్మాత్తుగా గోడపై ఒక పెద్ద బల్లి కనిపించింది.
 
అలేఖ్య: (గట్టిగా కేక వేస్తూ) "అమ్మో! బల్లి!!"
 
(అలేఖ్య భయంతో ఉలిక్కిపడి, విజయ్ ని వెనుక నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది! ఆమె విజయ్ వీపుకి పూర్తిగా ఒత్తుకుపోయి నడుమును పట్టుకుంది.)
 
నేను: (నవ్వుతూ) "ఏయ్ అలేఖ్య... చిన్న బల్లికే అంత భయమా? వదులు... నన్ను వదులు."
 
అలేఖ్య: (కళ్లు మూసుకుని, ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటూ) "వదలను! అది వెళ్లేదాకా వదలను! నాకు చాలా భయం విజయ్..."
 
నేను: "అది వెళ్ళిపోయిందిలే పిచ్చిదానా... ఇటు చూడు."
 
(అలేఖ్య మెల్లగా కళ్లు తెరిచి విజయ్ కళ్లల్లోకి చూసింది. విజయ్ వెనక్కి తిరిగి ఆమె వైపు చూశాడు. ఇద్దరి ముఖాలు అత్యంత సమీపంలో ఉన్నాయి.
 
అలేఖ్య శ్వాస విజయ్ కి తగులుతోంది. ఆ క్షణంలో ఇద్దరి మధ్య ఒక మధురమైన నిశ్శబ్దం అల్లుకుంది.
 
ప్రదేశం: హాల్
సమయం: రాత్రి 8:00 గంటలు
 
విజయ్ మనసంతా ముంబైలోనే ఉంది. భావన ఏమైపోయిందో అని అతను పదే పదే ఆందోళన చెందుతున్నాడు.
 
నేను: "అలేఖ్య... అల్కా వాళ్లు ఎప్పుడు వస్తారు? మనం ముంబై ఎప్పుడు బయలుదేరుతున్నాం? ఇప్పటికే రెండు రోజులు అయిపోయింది కదా..."
 
అలేఖ్య: (చిలిపిగా ముఖం తిప్పుకుంటూ, నాటకమాడుతూ) "అబ్బో... విజయ్ గారికి అప్పుడే ముంబై వెళ్లాలని ఉందా? అల్కా వాళ్లకు ఇంకా కొంచెం పని ఉందంట విజయ్... ఇంకో రెండు రోజులు పడుతుందట!"
 
నేను: "ఏంటి? ఇంకో రెండు రోజులా? నువ్వు కావాలనే నన్ను ఇక్కడే ఉంచడానికి అబద్ధం చెప్పడం లేదు కదా?"
 
అలేఖ్య: (నవ్వుతూ విజయ్ చేయి పట్టుకుని) "అయ్యో... నేనెందుకు అబద్ధం చెప్తాను? ఉన్నన్ని రోజులు నానమ్మతో, నాతో హ్యాపీగా ఉండక ఎందుకంత తొందర మీకు?"
 
అలేఖ్య విజయ్‌ని పదే పదే ఏడిపిస్తూ, తన చిలిపి పనులతో ఇల్లంతా సందడి చేసింది. నానమ్మ ప్రేమ, అలేఖ్య అమాయకమైన ఆరాటం, కొత్త దంపతుల్లా వాళ్లు చేసిన అల్లరి పనులు... ఆ రెండు రోజులను ఒక అందమైన కావ్యంగా మార్చేశాయి.
 
మరొక వైపు గత రెండు రోజులు భావన జీవితం......
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్‌లోని హోటల్ రూమ్
సమయం: ఉదయం 11:30 గంటలు
 
హోటల్ రూమ్‌లో భావన తన సూపర్ కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని ఉంది. ఆమె శరీరంలో నీరసం రోజురోజుకూ పెరుగుతోంది...
 
కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం, విపరీతమైన ఆకలి అవుతున్నాయి. 'బాధలో ఉన్నాను కదా అందుకే ఇలా ఉందేమో' అనుకుంటూ భావన ఆ భావనను పక్కన పెట్టింది.
 
భావన వేళ్లు కీబోర్డ్ పై రాకెట్ వేగంతో కదులుతున్నాయి. ఎవరికీ ఏమాత్రం అనుమానం రాకుండా వైజాగ్ నగరంలోని ప్రతీ సిసిటీవీ కెమెరాని, నగర పైకప్పు నుండి ప్రసారమయ్యే ప్రైవేట్ సటిలైట్ సిగ్నల్స్‌ని తన పూర్తి కంట్రోల్‌లోకి తీసేసుకుంది. వైజాగ్ నగరం అంతా ఇప్పుడు భావన చేతివేళ్లపై నడుస్తోంది!
 
భావన: (కళ్లల్లో తీవ్రమైన ఏకాగ్రతతో) "విజయ్ ఉన్న మా నానమ్మ ఇంటి చుట్టూ 2 కిలోమీటర్ల రేడియస్‌లో ఏం కదిలినా నాకు తెలియాలి..."
 
భావన సటిలైట్ సిస్టమ్ ద్వారా ఆ 10 మంది రౌడీల కదలికలను ట్రాక్ చేసింది. ఆ ట్రైన్డ్ రౌడీలు నగరంలోని ఒక డిగ్రీ కాలేజ్ దరిదాపుల్లో ఎక్కువ కదలికలు చూపిస్తూ, అక్కడే రహస్యంగా తిష్ట వేసినట్లు గుర్తించింది.
 


కానీ... ఎయిర్‌పోర్ట్‌లో కనిపిించిన ఆ 7.6 అడుగుల రాక్షసుడు అధీర మాత్రం ఏ సీసీటీవీకీ దొరకకుండా మాయమయ్యాడు!
 
భావన: (హృదయ స్పందన వేగమవుతుండగా, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అధీర... అధీర ఏ కెమెరాకీ దొరకడం లేదంటే, అతను సొంతంగా ఒక సైలెంట్ డెత్ ప్లాన్ వేస్తున్నాడని అర్థం!
 
అధీర ఎంతటి నరరూప రాక్షసుడో నాకు తెలుసు... విజయ్ ని కాపాడుకోవడానికి నా ప్రాణాలు పోయినా పర్వాలేదు!"
 
వెంటనే భావన విజయ్, అలేఖ్యల ఇద్దరి ఫోన్లను హ్యాక్ చేసింది. శత్రువుల జిపిఎస్ ట్రాకర్లకు వాళ్ల ఫోన్లు దొరక్కుండా...
 
వాళ్ల టవర్ లొకేషన్‌లు నిమిష నిమిషానికీ నిరంతరం మారిపోయేలా ఒక సైబర్ షీల్డ్ క్రియేట్ చేసింది. ఇప్పుడు అధీర గ్యాంగ్ ప్రపంచంలో ఏ టెక్నాలజీ వాడినా విజయ్, అలేఖ్యలను లొకేట్ చేయలేరు!

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: హోటల్ రూమ్

సమయం: మరుసటి రోజు రాత్రి
 
రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి... విజయ్ నుండి ఒక్క ఫోన్ కాల్ కూడా రాలేదు. భావన బెడ్‌పై కూర్చుని ఏడుస్తోంది.
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, తనను తాను తిట్టుకుంటూ) "నన్ను పూర్తిగా మర్చిపోయావా విజయ్? ఒక్కసారి కూడా ఫోన్ చేయలేదు... ఛా! ఆ రోజు నేను నా మీదే ఆవేశపడి ఒట్టు వేసుకున్నాను.
 


తొందరపడకుండా విజయ్ చెప్పేది ఒక నిమిషం వినుంటే ఎంత బాగుండేది? కన్న కొడుకుని ప్రేమించాననే నాలోని ఈ ఆవేదన నన్ను చంపేస్తోంది విజయ్..."
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు
సమయం: రాత్రి 8:00 గంటలు
 
(వైజాగ్ ఇంట్లో అలేఖ్య రూమ్‌లో ఉండగా... అల్కా ఫోన్ చేసింది.)
 
అల్కా: (ఫోన్‌లో ఎంతో ఉత్సాహంగా) "ఒసేయ్ అలేఖ్య! రేపు వైజాగ్ లోని మా తమ్ముడి కాలేజీలో ఒక పెద్ద ఫెస్ట్, ప్రోగ్రామ్ ఉంది తెలుసా! చాలా పెద్ద ఈవెంట్... చాలా బాగుంటుంది!
 
రేపు ఉదయమే అమ్మ (పూనమ్ దేవి), నేను, వర్ష అక్క అందరం అక్కడికి వస్తున్నాం. నువ్వు కూడా విజయ్‌ని తీసుకుని కాలేజీ ఫెస్ట్‌కి రా! రేపు నీకు ఒకరిని పరిచయం చేయాలి!"
 


అలేఖ్య: (సంతోషంతో గెంతుతూ) "యాహూ!! నిజంగానా! అయితే రేపు వస్తున్నాం అల్కా... ఆగు ఆగు! ఏంటే అంత మాట అన్నావు?
 
ఒకరిని పరిచయం చేయాలా? దొంగ మొహమా... నా దగ్గర ఏదో దాస్తున్నావు, ఏంటది చెప్పు!"
 
అల్కా: (నవ్వుతూ) "ఏం లేదులేవే... రేపు మీరు కాలేజీకి వచ్చాక చెప్తాను. బై బై!"
 
(అల్కా ఫోన్ కట్ చేసింది. అలేఖ్య ఎగిరి గంతేసి హాల్లో ఉన్న విజయ్ దగ్గరకు పరుగెత్తింది.)
 
(అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి విజయ్ ముందు నిలబడింది.)
 


అలేఖ్య: "విజయ్! విజయ్! రేపు ఉదయాన్నే మనం ఒక పెద్ద కాలేజ్ ఫెస్ట్‌కి వెళ్తున్నాం. అక్కడికి అల్కా, వాళ్ల అమ్మ పూనమ్ దేవి గారు, వర్ష అక్క అందరూ వస్తున్నారు! మనం రేపు వాళ్లను కలవబోతున్నాం!"
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్‌కి ఒక్కసారిగా కొండంత ఆనందం వేసింది! ఇన్నాళ్లుగా తను ఎదురుచూస్తున్న సమయం రానే వచ్చింది.)
 
నేను (విజయ్): (ఆనందాన్ని ఆపుకోలేక) "థాంక్యూ! థాంక్యూ సో మచ్ అలేఖ్య!!"
 


(విజయ్ ఏమీ ఆలోచించకుండా ఆ సంతోషంలో అలేఖ్యను అమాంతం పైకి ఎత్తుకుని, ప్రేమగా గిరగిరా తిప్పేశాడు! అలేఖ్య నవ్వుతూ అతని భుజాలను పట్టుకుంది.)
 
అలేఖ్య: (మనోస్వగతం) 'ఈ క్షణం నా జీవితంలో ఎప్పటికీ ఉండిపోవాలి విజయ్...'
 
విజయ్ భావనకు ఇష్టమైన పూనమ్ అమ్మను, కుటుంబాన్ని రేపు కలవబోతున్నామన్న ఉత్సాహంలో ఉన్నాడు. కానీ...
 


ఆ కాలేజ్ ఫెస్ట్ జరిగే ప్రదేశమే అధీర రౌడీలు తిష్టవేసిన స్థలమని, రేపే వాళ్లందరి జీవితాల్లో ఒక ఆఖరి రోజవుతుందని, ఒక భయంకరమైన రక్తపాతం జరగబోతోందని అక్కడ ఉన్న ఎవరికీ తెలియదు!

[appalapradeep]

Nice అప్డేట్

[hisoka]

awesome updates bro. thanks for your updates.

[Akhil2544]

Waiting for bhavana and poonam meeting