Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[kingmahesh9898]

అప్డేట్ చాలా బాగుంది రైటర్ గారు

[puku pichi]

Cinematic experience isthunnav writeru

[hisoka]

super update sunny bro. peaks asalu.

[wheel of Times]

Thankyou for update, please take care and be strong you will be a great writer

[Raj0003]

Wow excellent super super thriller update

[selfread]

No words for the narration sunny bro

[TringDan]

Truly a thrilling update 

[Chchandu]

Good morning sir

[Sunnysunnysunny]

థాంక్స్ సరిత్ గారు.. 


హలో,, 

చాలా మంది అభ్యర్ధన మేరకు " అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " కధని మెయిన్ పేజీ కి మార్చడం జరిగింది. దయచేసి గమనించండి. 


అలాగే ఈరోజు 3 కధల  అప్డేట్స్  ఉండబోతున్నాయి.. 


నా సైడ్ నుండి ఒక చిన్న విన్నపం .. " అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " కధ యొక్క రేటింగ్ ని ఇవ్వండి చాలు.. 


stay tuned........

[manoharprasad]

Chala bagundhi

[Tippubhai]

Sunny bro compared to two other stories ee story ki mathram injustice chesthunnaru. Mighatha two stories ki chaala long updates isthunnaru e story ki mathram small update isthunaru. Konchem e story ki kuda long update ivvandi please

[selfread]

సన్నీ బ్రో ఈ స్టోరీ కూడా కొంచెం అప్డేట్ ఇవ్వండి ప్లీజ్

[Sunnysunnysunny]

సమయం: మధ్యాహ్నం 12:45 నిమిషాలు

ప్రదేశం: భారతదేశంలో ఒక రహస్య ప్రదేశం (ఆధీర సామ్రాజ్యం )
 
చీకటిగా ఉన్న ఒక విశాలమైన రాజభవనం లాంటి గది. టీవీ స్క్రీన్ పైన విజయవాడలో జరిగిన మారణకాండ, రావు కుటుంబం అంతమైందనే న్యూస్ వస్తోంది. ఆ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ, చేతిలో వైన్ గ్లాస్ పట్టుకుని ముఖం పైన ఒక రాక్షసత్వపు నవ్వుతో నిలబడ్డాడు 'ఆధీర'!
 


ఆధీర: (తనలో తాను నవ్వుకుంటూ, గంభీరంగా)
 
"నా 25 ఏళ్ల కల నెరవేరే రోజు చాలా దగ్గరలోనే ఉంది... ఈసారి ఈ భూమి మొత్తాన్ని నేనే శాసిస్తాను! నాకు ఇక మరణం కూడా లేదు... హాహాహా!"
 
అలా నవ్వుకుంటూనే తన శాటిలైట్ ఫోన్ తీసి, విజయవాడలో తన చావును నాటకమాడి ఆ అంబులెన్స్‌లో సేఫ్‌గా పారిపోతున్న తన సొంత తమ్ముడు రణధీర్ (రావు) కి కాల్ చేశాడు.
 
ఆధీర: "రణధీర్... మొదటి పని విజయవంతం చేశావు .. ఇక మిగిలిన పని చిన్న అనుమానం కూడా రాకుండా ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలను ఒకరి తర్వాత ఒకరిని వేటాడి పట్టుకుని నా ముందుకు తీసుకురండి.
 
ఎవరు అడ్డువచ్చినా చంపేయండి! నాకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఆ ముగ్గురు అమ్మాయిలు కావాలి. ముందు వైజాగ్‌లో ఉన్న ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిల (అల్కా, మరొక అమ్మాయి ) పైన నిఘా పెట్టండి.
 
ఒకరిని ఎత్తుకొచ్చిన రెండు రోజుల్లోనే మిగిలిన అమ్మాయిని కూడా తీసుకురావాలి! ఇక ఆల్రెడీ ముంబైలో ఉన్న అమ్మాయి  కోసం నేను స్వయంగా వెళ్తున్నాను.
 
చెప్పింది గుర్తునుంది కదా రణధీర్... మన ఆనవాళ్లు కానీ, మనం చేశామని కానీ ఒక్క చిన్న క్లూ కూడా దొరకకూడదు!"
 
రణధీర్: (కారులో వెళ్తూ, ఫోన్‌లో క్రూరంగా నవ్వుతూ)
 
"అన్నయ్యా! నా శవం కృష్ణా నదిలో కొట్టుకుపోయిందని, నేను చచ్చిపోయానని నా కొడుకు సోనుతో సహా ప్రపంచం మొత్తం నమ్ముతోంది! ఇప్పుడు నేను ఉన్నా అని కూడా ఎవరికి తెలీదు.
 
ఇక నన్ను, నిన్ను ఎదురించే శక్తి దేనికీ లేదు. నేను ఇప్పుడే వైజాగ్ బయలుదేరుతున్నాను. వాళ్ల అడ్రస్‌లు కనుక్కుని, ఒక పర్ఫెక్ట్ స్కెచ్ వేసి ఇద్దరినీ నీ ముందు నిలబెడతాను!"
 
ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకుంటూ ఫోన్ కట్ చేశారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:00 నిమిషాలు
ప్రదేశం: ఇంద్రకీలాద్రి కింద కృష్ణా నది ఒడ్డు
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కృష్ణా నది అడుగు భాగంలో గాలిస్తుండగా... ఒడ్డున ఒక శవం దొరికింది. ఆ శవాన్ని చూడగానే అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, డ్రైవర్లు వాంతులు చేసుకునేంత భయంకరంగా ఉంది.
 
ఎందుకంటే... నీటిలోని చేపలు, నీటి జీవులు ఆ శవం ముఖాన్ని, శరీరాన్ని కోరికి కోరికి తినేశాయి! ముఖం పైన చర్మం లేదు, కేవలం కళ్లు లేని పుర్రె, సగం తిన్న దవడలు మాత్రమే మిగిలాయి. అసలు ఆ మనిషి ఎవరో, ఎలా ఉంటాడో గుర్తుపట్టడం వంద శాతం అసాధ్యం!
 
కానీ... రణధీర్ (రావు) వేసిన ప్లాన్ ప్రకారం, ఆ శవం జేబులో రావు పర్స్, అతని ఆధార్ కార్డ్, వాచ్ సెట్ చేసి ఉన్నాయి. రణధీర్ నీళ్లలోకి మునిగి ఫేక్ బ్లడ్ కడుక్కుని అవతలి ఒడ్డుకి పారిపోతూ... కొద్దిసేపటి క్రితమే నదిలో ఏర్పాటు చేసిన ఒక అనాథ శవానికి తన పర్స్, వాచ్ తొడిగి నీళ్లలోకి తోసేశాడు!
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఆ పర్స్, వాచ్ చూసి... అది రావు శవమే అని కన్ఫర్మ్ చేసుకుని హాస్పిటల్‌కు సమాచారం అందించారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:30 నిమిషాలు
ప్రదేశం: అంజలి హాస్పిటల్, విజయవాడ
 
హాస్పిటల్ చుట్టూ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కాపలా ఉన్నారు. సిటీ మొత్తం గందరగోళంగా ఉంది. రూమ్ లోపల ఉన్న అందరూ ప్రసాద్ ఎప్పుడు కళ్లు తెరుస్తాడా అని వెయిట్ చేస్తున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడే కమిషనర్ పూజ ఫోన్ మోగింది.
 
కాల్ మాట్లాడిన పూజ... ఫోన్ పేర్చేసి సోను వైపు భారమైన కళ్లతో చూసింది. ఆ ఫోన్ కాల్, ఆ చూపులను చూడగానే పూనమ్‌కు విషయం ఏంటో అర్థమైపోయింది.
 
పూజ ఏదో చెప్పబోతుంటే... పూనమ్ వద్దు అన్నట్లు తల ఊపింది.
 
పూజ: (గుసగుసగా) "కానీ పూనమ్... ఎలా?"
 
పూనమ్: "నేను చూసుకుంటాను పూజా..."


 
పూజ ఫోన్ కట్ చేసింది. పూనమ్ నెమ్మదిగా సోను దగ్గరకు వెళ్లి, వాడి తల నిమురుతూ అంది.
 
పూనమ్: "సోను... నువ్వు చేయాల్సిన మరొక పని ఉంది నాన్న."
 
సోను: (ఏడుస్తున్న కళ్లతో, ఏంటది అన్నట్లు చూశాడు)
 
పూనమ్: "నానమ్మకి చివరిగా చేయాల్సిన కార్యాన్ని నువ్వే చేయాలి..."
 
సోనుకి ఏం అర్థం కాలేదు. కానీ, పూనమ్ ఒడిలో తలపెట్టుకుని ఉన్న వర్ష వెంటనే లేచి నిలబడింది. సోను చేయి గట్టిగా పట్టుకుని భయంతో అరిచింది.
 
వర్ష: "వద్దు! వీడిని నేనెక్కడికీ పంపను అమ్మా! ఈ టైమ్‌లో అసలు వద్దు... నాకు అర్థమైంది, కానీ మళ్లీ నేను వీడిని బయటికి పంపను!"
 
ఇప్పటివరకు పూనమ్ దేవి అసలు రూపాన్ని, ఆమె శక్తినీ వర్ష కానీ, సోను కానీ సరిగ్గా చూడలేదు. పూనమ్ తన ఆవేదనలో కూడా ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి అంది.
 
పూనమ్: "నీ తమ్ముడికి ఏమీ కాదు తల్లి. నేనున్నాను కదా... నేను చూసుకుంటాను. సోను... నాతో రా."
 
పూనమ్ సోనుని తీసుకుని వెళ్తుంటే, వర్ష వెంటనే వచ్చి పూనమ్ మరో చేయి పట్టుకుంది.
 


పూనమ్ & పూజ: "అమ్మాయిలు స్మశానవాటికకు రాకూడదు వర్షా..."
 
వర్ష: (గట్టిగా పట్టుకుని, కన్నీళ్లతో) "నాకు మీరు ఏం చెప్పినా వినను అమ్మా! నాకు వీడు, నా చెల్లి అల్కా మాత్రమే ఉన్నారు. నేను చనిపోయినా పర్లేదు, వాళ్లిద్దరూ ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటారు! నేను వస్తాను, వీడికి ఏమీ కాదు... నాకు ఏమీ చెప్పకండి!"
 
వర్ష పట్టుదల చూసిన పూనమ్‌కు తన ప్రాణమైన అనుష్క, భావనలు గుర్తుకొచ్చారు. వాళ్లు కూడా ఇలాగే పట్టుబట్టేవారు. పూనమ్ పూజ వైపు చూసి, "పర్లేదు పూజా... రానివ్వు. మిగిలిన ఏర్పాట్లు చెయ్" అని చెప్పింది.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
ప్రదేశం: శ్మశానవాటిక (ది లాస్ట్ రైట్స్)
 
స్మశానవాటికకు చేరుకున్నారు. సోను మనసులో కేవలం తన తండ్రి రావుకే తలకొరివి పెట్టాలేమో అనుకుంటూ, వర్ష భుజం పైన తలపెట్టి ఏడుస్తూ వేరే లోకంలో ఉన్నాడు.
 
వర్ష మనసులో... "వీడికి నానమ్మ కూడా చనిపోయిందనే నిజం ఎలా చెప్పాలి?" అని నరకం అనుభవిస్తోంది.
 
తీరా అక్కడికి వెళ్లాక, అక్కడ ఉన్న రెండు పాడెలను  చూసి సోను కాళ్లూ చేతులూ వణికిపోయాయి. వర్ష చేయి పట్టుకుని ముందుకు నడిచాడు.
 
చివరిసారిగా ముఖం చూడమని పూజారి చెప్పినప్పుడు... రణధీర్ శవానికి ఉన్న ముఖం భాగం గుడ్డ విప్పారు.
 
అక్కడ ముఖం లేకపోవడం, చేపలు తినేసిన భయంకరమైన ఆ పుర్రెను చూసి సోను గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! నోట్లోంచి మాట రాక, ఎక్కిళ్లు వస్తూ అక్కడే నేల పైన కూలిపోయాడు.
 
సోను: (పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ, నేల బాదుకుంటూ)
 
"నాన్నాఆఆఆఆ! నాన్న ముఖం ఏంటమ్మా ఇలా అయిపోయింది?! నాన్నా నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్లిపోయావా నాన్నా!!!"
 
వర్ష పరుగున వచ్చి సోనుని గట్టిగా హగ్ చేసుకుంది. 

వర్ష: "సోను... ఏడవకురా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్ కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు వస్తున్నా, ధైర్యం చెప్తూ అంది.


 
పూనమ్: "సోను... నానమ్మ శవం కూడా పక్కనే ఉంది నాన్న. నీకోసం, నాకోసం ప్రాణాలు ఇచ్చిన నానమ్మకి, నాన్నకి నువ్వే తలకొరివి పెట్టాలి... ధైర్యం చెయ్ నాన్న!"
 
నాన్న శవంతో పాటు పక్కనే ఉన్న నానమ్మ శవాన్ని చూసి సోను మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోయింది.
 
చిన్నప్పటి నుండి ప్రాణంగా చూసుకుని, చివరికి తన తల్లితో పెళ్లికి కూడా ఒప్పించేంత ఇష్టం ఉన్న నానమ్మ చనిపోతే ఏ మనసైనా ఎలా తట్టుకుంటుంది? సోను ఏడుస్తుంటే అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరిగాయి.
 
పూనమ్: "ధైర్యంగా ఉండు నాన్న... నానమ్మకి ఇది నువ్వే చేయాలి. ఇది ఆమె చివరి కోరిక..."
 
చివరికి వర్ష సోను తల పైకి లేపి, వాడి కళ్లల్లోకి చూస్తూ అంది.
 
వర్ష: "సోను... నీకు ఇంకా నేను, అమ్మ, అల్కా అక్క ఉన్నాం రా. మేము నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేము! ముందు జరగాల్సింది చూడు సోను... నా వల్ల కావట్లేదు ఇక్కడ ఉండటం, ప్లీజ్ నాకోసం చేయిరా..."
 
అందరూ ఫోర్స్ చేయడంతో సోను వణుకుతున్న చేతులతో తన తండ్రికి, నానమ్మకి చివరి కార్యాలు పూర్తి చేశాడు.
 
పూజ: "పూనమ్... మనం హాస్పిటల్‌కి వెళ్లాలి. ఆ అన్-నోన్ ఆఫీసర్‌కి ఏమైనా అయితే మనం జీవితంలో సరిదిద్దుకోలేని తప్పు చేసినవాళ్లం అవుతాం."
 
అందరూ కలిసి వెంటనే హాస్పిటల్‌కి బయలుదేరారు.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:30 గంటలు
ప్రదేశం: అంజలి హాస్పిటల్ (ప్రసాద్ డిశ్చార్జ్)
 
అప్పటికే మెలకువ వచ్చిన ప్రసాద్ (అనుష్క భర్త) డాక్టర్ అంజలితో గొడవపడుతున్నాడు.
 
ప్రసాద్: "చూడండమ్మ... నేను వెళ్లాలి! నాకు ఇంట్లో చాలా పని ఉంది, నా భార్యాపిల్లలు నాకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటారు!"
 
సరిగ్గా అప్పుడే పూనమ్, వర్ష, సోను, పూజ లోపలికి వచ్చారు. ప్రసాద్ వాళ్లను చూసి ముందుగా సోను వైపు, ఆ తర్వాత వర్ష వైపు చూసి నవ్వాడు. వర్ష పరుగున వెళ్లి ప్రసాద్ చేతులు పట్టుకుంది.
 
వర్ష: "అంకుల్... లేవకండి, మీరు పడుకోండి ప్లీజ్!"
 
పూనమ్: (ప్రసాద్‌కి నమస్కారం చేస్తూ, గంభీరంగా) "మీరు నా ప్రాణాలను, నా పిల్లలిద్దరి ప్రాణాలను కాపాడారు. మీకు జీవితంలో ఏం అవసరమైనా నేను చూసుకుంటాను...
 


మీ రుణం నేను తీర్చుకోలేనిది. చెప్పండి, మీకు ఎలాంటి సహాయం కావాలన్నా నేను చేస్తాను."
 
పూజ: "సార్... మీపైన ఎలాంటి ఆధారాలు, ఇన్ఫర్మేషన్ బయటకు వెళ్లకుండా నేను చూసుకున్నాను. మీరు ప్రశాంతంగా రెస్ట్ తీసుకోండి."
 
ప్రసాద్ అందరినీ చూశాడు, కానీ అతని చూపు పూనమ్ దేవి పైన ఆగింది. ఆ కళ్లల్లో ఉన్న లోతు, గంభీరతను అతను ఇప్పటివరకు తన భార్య అనుష్క కళ్లలో కూడా చూడలేదు!
 


ప్రసాద్: (పూనమ్ వైపు చూస్తూ) "అమ్మగారు... మీరు రుణం అంటూ చాలా పెద్ద మాటలు అంటున్నారు. కానీ నాకు ఆ ఇద్దరినీ చూస్తే నా సొంత పిల్లల్లా అనిపించింది.
 
నా పిల్లలు కూడా అంతే... ఒకరికోసం ఒకరు ప్రాణాలు ఇస్తారు. పిల్లలను కాపాడుకోవడం మన బాధ్యత. కానీ నాకు ఒక్క విషయం తెలుసు...
 
పిల్లలు ఇక్కడే ఉంటే ఆ రౌడీలు మళ్లీ వస్తారు. పిల్లలను ఇక్కడి నుండి వేరే ఎక్కడికైనా పంపించేయండి. అలాగే నాకు సాయంత్రం ట్రైన్ ఉంది, నేను ఇంటికి వెళ్లాలి. నా చిన్న కూతురు నన్ను చూడకుండా అసలు ఉండలేదు... దయచేసి నన్ను వెళ్లనివ్వండి."
 
అతను చెప్పిన మాటల్లోని నిజాయితీ, పిల్లలపై ఉన్న ప్రేమ చూసి పూనమ్‌కు అర్థమైంది—
 
పూనమ్ మనసులో ఒక బలమైన అనుమానం ఉంది. ' కరడుగట్టిన ప్రొఫెషనల్ కిల్లర్స్! వీళ్లతో ఒంటరిగా పోరాడి నా కొడుకుని కాపాడాడంటే... ఇతను ఖచ్చితంగా సాధారణ మనిషి కాడు!
 
అలాగే అతని ముందు ఆలోచన చూస్తుంటే అది నిజం అని పూనమ్ అనుకున్నది నూరు శాతం నిజం!
 
పూనమ్: "మీ పేరు నాకు తెలియదు కానీ ... దేవుడిలా వచ్చారు. మీరు వెళ్లడం అంత ముఖ్యమైతే మిమ్మల్ని ఎవరూ ఆపరు.
 
కానీ మీరు ఈ పరిస్థితిలో ప్రయాణం చేయడం సరికాదు. మేము మిమ్మల్ని సేఫ్‌గా అంబులెన్స్‌లో మీరు కోరిన చోట దింపుతాం. నా మాట కాదనకండి."
 
ప్రసాద్‌కి పూనమ్ మాటల్లో తన భార్య అనుష్క తాలూకు నిజాయితీ, ఒక రకమైన ధైర్యం కనిపించాయి.
 
ప్రసాద్: "సరే అమ్మగారు... మీ ఇష్టం."
 
అంత వింటున్న అంజలి వెంటనే బయటకు వెళ్లి ఒక కవర్‌లో మెడిసిన్స్, కొంత డబ్బు తెచ్చి ప్రసాద్‌కి ఇవ్వబోయింది. ప్రసాద్ వర్ష, సోనులను చూస్తూ అన్నాడు.
 
ప్రసాద్: "సోనూ... మీ అక్కను జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఆడపిల్లల బాధ్యత మగవాళ్లది, వాళ్లపైన ఈగ కూడా వాలనివ్వకూడదు."
 
సోను బాధను దిగమింగుకుని వర్ష వైపు చూశాడు. వర్ష కళ్లతోనే ధైర్యం చెప్పింది. అంజలి కవర్ ఇస్తుంటే పూనమ్ అడ్డుపడింది.
 
పూనమ్: "అంజలీ... మెడిసిన్స్ ఇవ్వు చాలు. డబ్బులు మనం ఇచ్చినా ఆయన తీసుకోరు. పూజా... ఆయనను సేఫ్‌గా అంబులెన్స్‌లో పంపించే ఏర్పాట్లు చెయ్."
 
ప్రసాద్: (నవ్వుతూ) "అమ్మగారు... ఇప్పటివరకు నా భార్యే ఈ ప్రపంచంలో అత్యంత మంచి మనిషి అనుకునేవాడిని.
 
ఒక మనిషిని చూసి మొత్తం అర్ధం చేసుకునే గుణం నా భార్య మాత్రమే చేయగలదు అనే నా అభిప్రాయం తప్పని నిరూపించారు. మీరుండగా మీ పిల్లలకి ఏమీ కాదు. నేను సెలువు తీసుకుంటానమ్మ...
 
మళ్లీ నాకోసం వెతకడం కానీ, మనం కలవాలని కానీ అనుకోవద్దు. నా వల్ల మీకు ఎలాంటి ప్రమాదం రాకూడదు."
 
వర్ష: "కనీసం మీరు ఎక్కడ ఉంటారో చెప్పండి ప్లీజ్ అంకుల్!"
 
ప్రసాద్: "అది నీకు రేపటికి తెలుస్తుంది తల్లి..." అని నవ్వి అంబులెన్స్‌లో వెళ్లిపోయాడు.
 
సమయం: సాయంత్రం 05:00 గంటలు
ప్రదేశం: హాస్పిటల్ రూమ్
 
పూనమ్ ఆలోచనలో పడిపోయింది. మళ్లీ ఇంటికి వెళ్లే ధైర్యం లేదు, అక్కడ ఉంటే పిల్లలకు ప్రమాదం. వర్ష మెల్లగా పూనమ్ దగ్గరకు వచ్చి మోకాళ్లపై కూర్చుంది.
 


వర్ష: "అమ్మా... నువ్వు ఏం ఆలోచిస్తున్నావో నాకు తెలుసు. నేను ఒకటి అడుగుతాను... చేస్తావా?"
 
పూనమ్: "అడుగు తల్లి... అమ్మను అడగడానికి నీకెందుకు మొహమాటం?"
 
వర్ష: (కన్నీళ్లతో) "అమ్మా... చిన్నప్పటి నుండి నేను, నా చెల్లి అల్కా కన్నవాళ్లు ఉన్నా లేనట్లే బ్రతికాం. కేవలం డబ్బు కోసమే బ్రతికే వాళ్లను చూశాం, ఇప్పుడు వాళ్లే మమ్మల్ని వద్దనుకుంటున్నారు.
 


నేను ఎలాగో బయటకు వచ్చేశాను, కానీ నా చెల్లి అల్కా  ఆ ఇంట్లోనే ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని బ్రతుకుతుంది. అల్కా వైజాగ్ ఆఫీస్‌లో చేరబోతోంది.
 
దానికోసం నేను ఆల్రెడీ అక్కడ ఒక ఇల్లు కూడా కొన్నాను. మీరు కూడా ఇక్కడి నుండి వేరే ఎవరికీ తెలియని ప్లేస్‌కి వెళ్లడం మంచిది... ఇందాక ఆ అంకుల్ చెప్పింది కూడా అదే! కాబట్టి...
 
నాలాంటి ఇంకొక కూతురు నీకు ఉందనుకుని, నా చెల్లి అల్కాని కూడా దత్తత తీసుకుంటావా అమ్మా? నా చెల్లికి అమ్మ ప్రేమ అంటే ఏంటో కూడా తెలియదు అమ్మా...
 
 ప్లీజ్ అమ్మా, దానితో నువ్వు ఉండు, నాకు ఏ భయమూ ఉండదు! నేను కొద్దిరోజుల్లో పనులన్నీ ముగించుకుని అక్కడికే వచ్చేస్తాను!"
 
పూనమ్ వర్షను పైకి లేపి కన్నీళ్లు తుడిచింది.
 
పూనమ్: "అల్కా నీ చెల్లి కాదు... నా కూతురు! నాకు ఇప్పుడు ముగ్గురు పిల్లలు. సరేనా... అందరం వైజాగే వెళ్దాం, అక్కడే ఉందాం!"
 
సోను: "అక్కా... అల్కా అక్కకి త్వరగా రమ్మని చెప్పు, నేను చూసుకుంటాను!" అని వర్షను గట్టిగా హగ్ చేసుకున్నాడు.
 


సమయం: సాయంత్రం 06:30 గంటలు
ప్రదేశం: వైజాగ్ ప్రయాణం - ఆఖరి విడ్కోలు
 
పూనమ్ మెల్లగా లేచి, పూజను పక్కకు పిలిచింది.
 
పూనమ్: "పూజా... నా ఇంట్లో ఉన్న సీక్రెట్ సేఫ్ రూమ్, అందులో ఉన్న నా ఆయుధాలు, నా బ్లాక్ కమాండో సూట్... ఇవన్నీ చాలా సీక్రెట్‌గా వైజాగ్ లో వర్ష కొన్న ఇంటికి చేర్చు.
 
ఆ తర్వాత నా కొత్త నెంబర్ కేవలం నీకూ, అంజలికి మాత్రమే ఇస్తున్నాను. అత్యవసరమైతేనే కాల్ చేయండి, నన్ను కలవడానికి కానీ మాట్లాడటానికి కానీ ప్రయత్నించకండి... అది మీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం!"
 
పూజ, అంజలి సరేనన్నారు.
 
పూజ: "సోను జాగ్రత్త... అలాగే వాడితో నీ కొత్త జీవితం గురించి ఆలోచించు పూనమ్."
 
అందరూ వీడ్కోలు చెప్పుకుని, పూనమ్, వర్ష, సోను ముగ్గురూ రహస్యంగా వైజాగ్ నగరానికి బయలుదేరారు! వర్ష సంతోషంలో ఉంది



అక్కడ వైజాగ్‌లో వారి కోసం మృత్యువు రూపాన్ని, 'ఆధీర' ప్లాన్‌ను సిద్ధం చేస్తోందనే నిజం తెలియకుండా... ఒక కొత్త ప్రయాణం ప్రారంభమైంది!
 
ఒకరికి తెలియకుండా ఒకరు అందరూ ఇప్పుడు వైజాగ్ వెళుతున్నారు.. ఒక్క దానిలో ప్రసాద్ (అనుష్క భర్త), చనిపోయాడు అనుకున్నా రణధీర్ , కొత్త జీవితం కోసం పూనమ్ మరియు సోనూ..
 
వైజాగ్ లో రణధీర్ వెతుకుతున్న మరొక అమ్మాయి ఎవరు?
 
ఆధీర నే స్వయంగా వెళ్ళి ముంబై లో తీస్కు వచ్చే అమ్మాయి ఎవరు?
 
వర్ష కి .. పూనమ్ మరియు సోనూ లా ప్రేమ వివహారం ఎలా తెలిసి వాళ్ళ ఇద్దరికీ పెళ్లి ఏర్పాట్లు చేస్తుంది?
 
ఈ రెండు నెలల్లో చాలా జీవితాలు మరబోతున్నాయి ..

[Akhil2544]

Oh great i think we have completed all back story expect who is poonam, how she bacame and how she know ranadeera and met, anushka back story. Link between suresh chopra and these three and why they want three virgin girls of specific

[Raj0003]

Awesome update

[TringDan]

Thrilling update 

[krish1983]

cant wait to see reunion of punam and anushka.........

[Sunnysunnysunny]

సమయం: ఉదయం 06:30 గంటలు

ప్రదేశం: వైజాగ్ సిటీ ఎంట్రీ (నేషనల్ హైవే)
 
విజయవాడలో జరిగిన నెత్తుటి మారణకాండ, తండ్రి శ ర్మ (రణధీర్) మరియు నానమ్మల దారుణ మరణాల భారాన్ని మోస్తూ కారు వైజాగ్ సరిహద్దుల్లోకి అడుగుపెట్టింది.
 
రాత్రంతా కన్నీళ్లతో ప్రయాణించడం వల్ల అలసిపోయిన సోను, వర్ష ఇద్దరూ సీట్లో ఒకరినొకరు హత్తుకుని పూనమ్ వొడిలో  గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు.
 
అదే సీట్లో ఉన్న పూనమ్ దేవి... రాత్రంతా నిద్రపోకుండా కన్నులపైన గుండెల భారాన్ని మోస్తూ, పిల్లలను కనిపెట్టుకుని ఉండి, తెల్లవారుజామున అలసటతో మెల్లగా కళ్లు మూసింది.


 
సరిగ్గా అదే సమయానికి నగరంలో వాతావరణం సడన్‌గా మారిపోయింది. ఆకాశంలో నల్లటి మబ్బులు పట్టి, చల్లటి గాలి సముద్రం వైపు నుండి విపరీతంగా వీచడం మొదలైంది.
 
రెండు శక్తులు, ఇద్దరు పోరాట యోధులు (పూనమ్, అనుష్క) ఒకే ప్రాంతంలో కలుసుకోబోతున్నాయనడానికి ప్రకృతి ఇచ్చిన హెచ్చరికలా ఆ వాతావరణం మారింది.
 
భర్త ప్రసాద్ ఇంట్లో లేకపోవడంతో... అనుష్క ఉదయమే మార్కెట్‌కి వెళ్ళి ఇంటికి కావలసిన సరుకులు కొనుక్కొని ఆటోలో తిరిగి వస్తోంది.
 
అనుష్క ప్రయాణిస్తున్న ఆటో... పూనమ్ ఉన్న కారు పక్కన సరిగ్గా ఒక ప్రధాన ట్రాఫిక్ జంక్షన్ దగ్గర ఎర్ర లైట్ పడటంతో వచ్చి ఆగింది.
 
కారు వెనుక డోర్ సరిగ్గా లాక్ అవ్వకపోవడమే కాకుండా, పూనమ్ వేసుకున్న చీర కొంగు కారు బయటికి వచ్చి విపరీతంగా వీస్తున్న గాలికి ఊగుతోంది. అది చూసిన అనుష్క ఆటో డ్రైవర్‌తో అంది.
 
అనుష్క: "అన్న... ఆ కారు పక్కకి పోనివ్వు. వాళ్ల డోర్ సరిగ్గా పడలేదు, పైగా చీర కొంగు బయటపడింది... అలానే వెళితే ప్రమాదం, డోర్ వేసుకోమని చెప్తాను."
 
ఆటో మెల్లగా రోడ్డు మీద ఆ కారు డోర్ పక్కగా ఆగింది. అనుష్క తన ముఖం బయటకు పెట్టకుండా, కేవలం చేయి బయటకు పెట్టి కారు గ్లాస్ పైన 'టక్ ... టక్...' అని తట్టింది.
 
ఆ శబ్దానికి సోనుకి మెలకువ వచ్చింది. నిద్రకళ్లతోనే విండో గ్లాస్ కొద్దిగా దించాడు. 

అనుష్క: (చేయి ఊపుతూ, గొంతు పెంచి) "గాల్లో డోర్ సరిగ్గా పడలేదు బాబూ... చీర బయటపడింది, చూసుకోండి!"
 


సోను: (నిద్ర మత్తులో) "థాంక్స్ ఆంటీ..."
 
సోను డోర్ తెరిచి మళ్లీ గట్టిగా వేసే సమయానికి పూనమ్‌కి మెలకువ వచ్చింది.
 
పూనమ్: "ఏమైందిరా సోను?"
 
వర్ష: (పూనమ్ ఒడిలోంచి లేస్తూ) "ఏమైంది అమ్మా?"
 
పూనమ్: "ఏం లేదు తల్లి, నువ్వు పడుకో..." అని వర్ష తల నిమురుతూ బయటకు చూసింది.
 
సరిగ్గా అదే సమయానికి గ్రీన్ సిగ్నల్ పడటంతో ఆటో వేగంగా ముందుకు వెళ్ళిపోయింది. పూనమ్‌కి కేవలం అనుష్క చేయి, ఆమె కట్టుకున్న గాజులు మాత్రమే సరిగ్గా కంటికి కనిపించాయి.
 
ఆ చెయ్యి మణికట్టు, ఆ గాజుల అలంకరణ పూనమ్ మనసులో ఒక పాత జ్ఞాపకాన్ని తట్టి లేపాయి.
 
పూనమ్: (మనసులో, అలజడితో) "ఈ చెయ్యి ... ఈ గాజుల అలంకరణ ... అనుష్క?! లేదు... నేను పిచ్చిదానిలా ఆలోచిస్తున్నాను."
 
 సోను: "ఆ ఆంటీ చెప్పారు అమ్మా... డోర్ సరిగ్గా పడలేదని."
 
పూనమ్: "సరేరా నాన్న..." అని పూనమ్ డోర్ సరిగ్గా వేసి, సోనుని తన భుజంపై పడుకోబెట్టుకుంది.
 


విధి ఆ ఇద్దరు ప్రాణ బంధాన్ని (పూనమ్, అనుష్క) అంత దగ్గరకు తెచ్చినా... ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోకుండానే ఆటో ఒకవైపు, కారు మరోవైపు వెళ్ళిపోయాయి!
 
సమయం: ఉదయం 08:30 గంటలు
ప్రదేశం: వైజాగ్ (వర్ష కొన్న కొత్త ఇల్లు)
 
ఇల్లు చేరేసరికి కమిషనర్ పూజ మనుషులు ఆల్రెడీ అన్ని ఏర్పాట్లు పూర్తి చేసి ఉంచారు. పూనమ్ లోపలికి వెళ్లగానే, ఇల్లు ప్రశాంతంగా ఉండటానికి పాలు పొంగించి చిన్న పూజ చేసింది. పిల్లలకు వంట చేయడం మొదలుపెట్టింది.
 
సోను ఇంకా తండ్రి, నానమ్మ పోయిన బాధలోనే ఉన్నాడు. వర్షను గట్టిగా కౌగిలించుకుని పడుకున్నాడు. పూనమ్ వచ్చి వాళ్లిద్దరినీ లేపింది.
 
వర్ష కొత్త ఇంట్లోకి వచ్చినందుకు కాస్త ప్రశాంతంగా ఉన్నా, సోను మాత్రం తీవ్రమైన డిప్రెషన్‌లో ఉన్నాడు. పూనమ్ బయటపడకుండా మనసులో బాధను దాచుకుని రాయిలా మారిపోయింది. పిల్లలిద్దరికీ తినిపించింది.
 
సమయం: 3 రోజుల తర్వాత (రాత్రి 08:30 గంటలు)
ప్రదేశం: రణధీర్ కుట్ర & గ్యాంగ్ ప్లాన్
 
గడిచిన మూడు రోజులుగా సోను అస్సలు తిండి తినకుండా, ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా పీడకలలాంటి డిప్రెషన్‌లో మునిగిపోయాడు.
 
మరోవైపు... వైజాగ్ చేరుకున్న రణధీర్ (రావు) అక్కడ ఉన్న లోకల్ రౌడీ షీటర్లను ఒక రహస్య ప్రదేశంలో కలిశాడు.
 
రణధీర్: "నాకు రెండు నెలల వ్యవధిలో ఇద్దరు అమ్మాయిలను కిడ్నాప్ చేయాలి. అందులో ఒకమ్మాయి అడ్రస్, ఆఫీస్ డీటెయిల్స్ ఇవిగో... ఇంకొకమ్మాయి ఫోటో ఇది. ఈమె డీటెయిల్స్ మీరు కనుక్కోవాలి!"
 
రౌడీ లీడర్: (ఫైల్ చూస్తూ) "ఎవరు సార్ ఈ పిల్లలు? హై ప్రొఫైలా?"
 
రణధీర్: "అందులో ఒకమ్మాయి ముంబై మాఫియా కూతురు! కానీ ఆ విషయం ఎవరికీ తెలియకూడదు. ఇది చాలా హై ప్రొఫైల్ కేస్...
 
ఒక్క చిన్న క్లూ దొరికినా మనం ఎవరమూ ప్రాణాలతో ఉండము! మీకు ఎంత డబ్బు కావాలంటే అంత ఇస్తాను."
 
రౌడీ లీడర్: (నవ్వుతూ) "డబ్బు ముఖ్యమ్ సార్! వైజాగ్ నా అడ్డా... మీరు చెప్పినట్లే ఒక క్లూ కూడా లేకుండా ఆ ఇద్దరినీ మీ ముందుకు తెస్తా!"
 
రణధీర్ అల్కా వైజాగ్ రాక కోసం కాపుకాస్తుంటే, ఆ రౌడీలు వర్ష ఫోటో పట్టుకుని ఆమె కోసం వైజాగ్‌లో నిఘా పెట్టారు.
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ (వర్ష కొన్న కొత్త ఇల్లు - హాల్)
సమయం: రాత్రి 09:00 గంటలు
 
మరొక వైపు విజయవాడలో జరిగిన భయంకరమైన నరమేధం, రావు మరియు నానమ్మల మరణాల భారాన్ని మోస్తూ వైజాగ్ చేరిన ఆ కుటుంబంలో... కొన్ని రోజుల తర్వాత మళ్లీ కాస్త నవ్వులు పూసిన క్షణమిది!
 
హాల్లో పూనమ్ దేవి సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖంలో ఇంకా ఆ పాత బాధల ఛాయలు ఉన్నా... పిల్లల కోసం నవ్వును తెచ్చిపెట్టుకుంది. వర్ష పక్కనే కూర్చుని ఫోన్ తీసి అల్కా నెంబర్‌కు డయల్ చేసింది.
 
సోను కింద పరుపు మీద దిండును భుజానికి ఆనించుకుని, గాలిలోకి చూస్తూ ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నాడు. వర్ష కావాలనే ఫోన్‌ను స్పీకర్ ఆన్ చేసి పూనమ్, సోఫా పక్కన పెట్టింది.
 
అల్కా: (అవతలి నుంచి ఎంతో ఉత్సాహంగా) "హలో అక్కా! ఏంటి విశేషాలు? వైజాగ్ వెళ్లావు... నన్ను పూర్తిగా మర్చిపోయావా ఏంటి?"
 


వర్ష: (కంటితోనే పూనమ్, సోనులకు సైగ చేస్తూ, నవ్వుతూ) "చూడు బుజ్జి తల్లి... నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చాక నీకోసం నేను ఒక అద్భుతమైన గిఫ్ట్ రెడీ చేసి ఉంచాను.
 
ఆ గిఫ్ట్ చూశాక నువ్వు దాన్ని అస్సలు వదిలి ఉండలేవు! చివరికి నా దగ్గరికి రావడానికి కూడా నీకు మనసొప్పదు... దాన్ని పట్టుకుని కూర్చుంటావు!"
 
అల్కా: (ముద్దుగా అలుగుతూ) "అబ్బా... అది ఎంత పెద్ద గిఫ్ట్ అయినా నాకు అనవసరం అక్కా! నాకు నీ తరవాతే ఏదైనా. నువ్వు నా పక్కన ఉంటే చాలు, నాకేం గిఫ్ట్‌లు వద్దు!"
 
వర్ష: (కావాలని నాటకమాడుతూ) "ఐతే నిజంగానే ఏ గిఫ్ట్ వద్దా? సరే సర్లే ఐతే... కాన్సెల్ చేసేస్తున్నాను!"
 
అల్కా: (కంగారుగా) "హలో! హలో! ఏంటి అక్కా అంత మాట అన్నావు? నేను వద్దు అనగానే నిజంగానే వద్దనేస్తావా? ఛీ... నేను ఊరికే అన్నాను!
 
నువ్వు బ్రతిమాలి మరీ నాకు ఇవ్వాలి తెలుసా! అయినా నా గిఫ్ట్ అది... నేను ఇక్కడికి వచ్చేసరికి అది అక్కడ లేకపోతే నీతో మాట్లాడను, అలుగుతాను అంతే!"
 
ఈ మాట వినగానే హాల్లో ఉన్న పూనమ్ దేవి, వర్ష, సోను ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా నోళ్ల మీద చేతులు పెట్టుకుని నవ్వుకున్నారు. పూనమ్ కళ్లల్లో ఇన్నాళ్లకు ఒక చిన్న ఆనందం కనిపిస్తోంది.
 
వర్ష: (నవ్వు ఆపుకుంటూ) "సరే లేవే బుజ్జి తల్లి... నీ గిఫ్ట్ ఇక్కడే ఉంటుంది. కానీ... నువ్వు వచ్చే సమయానికి నేను ఇక్కడ ఉండను!
 


నాకు అదే రోజు ముంబైలో ఒక ఇంపార్టెంట్ ఆఫీస్ మీటింగ్ ఉంది, అందుకే మార్నింగ్ ఫ్లైట్‌కే ముంబై వెళ్తున్నాను."
 
అల్కా: (గొంతు చిన్నది చేసుకుని, బాధగా) "ప్లీజ్ అక్కా... నాతో కొన్ని రోజులు ఉండు అక్కా! కొత్త ప్లేస్, నేను ఒక్కదాన్నే ఎలా ఉండాలి?"
 
వర్ష: (ఎంతో ఆప్యాయంగా) "బుజ్జి తల్లి... నీకు చెప్పానుగా! ఆ గిఫ్ట్ నీ చేతిలో ఉంటే నీకు నా జ్ఞాపకం కూడా రాదు! నా మీద ఒట్టు... సరేనా?"
 
అల్కా: (సస్పెన్స్‌తో) "హ్మ్మ్... అంత పెద్ద గిఫ్ట్ ఏముందబ్బా నాకు తెలియకుండా? కాస్త హింట్ అయినా ఇవ్వొచ్చుగా!"
 
వర్ష: "నువ్వు వచ్చాక నీకే తెలుస్తుందిలే! సరే గానీ, అక్కడ అన్నీ సర్దుకున్నావా? నేను ఇక్కడ నీకోసం ఒక కార్ కూడా బుక్ చేశాను... అది నార్మల్ కార్ కాదు, 'బుల్లెట్ ప్రూఫ్' కార్!"
 
అల్కా: (ఆశ్చర్యంగా) "అమ్మో! నాకెందుకు అక్కా అంత పెద్ద కార్? నేనేమైనా ప్రైమ్ మినిస్టర్‌నా ఏంటి?"
 
వర్ష: "ఏమో తల్లి... నాకేందో నీ విషయంలో రక్షణగా ఉండాలనిపించింది, అందుకే తీసుకున్నాను."
 
అల్కా: (చిన్న పిల్లలా నిట్టూరుస్తూ) "సరేలే పొ... నాతో ఉండకుండా ముంబై వెళ్ళిపోతావ్. మళ్లీ ఇక్కడ నేను ఒక్కదాన్నే ఉండాలి.
 
సరే ఇవన్నీ సరే గానీ... నాకు ఆకలేస్తే వంట ఎవరు చేస్తారు? రోజు బయట తినాలా ఏంటి?"
 
వర్ష: (బిగ్గరగా నవ్వుతూ, సోను వైపు చూస్తూ) "దానికేం టెన్షన్ పడకు తల్లి! నీకోసం ఇంటో అన్ని పనులూ చేయడానికి ఒక 'కూలి అబ్బాయి' ని పర్మనెంట్‌గా అపాయింట్ చేశాను!


 
నువ్వు ఏం చెప్తే వాడు అది చేస్తాడు. కాఫీ తెమ్మంటే కాఫీ, కాళ్లు పట్టమంటే కాళ్లు పడతాడు!"
 
అల్కా: (భయపడుతున్నట్లు నటిస్తూ) "అక్కా వద్దు అక్కా! నాకొద్దు అబ్బాయిలు... ప్లీజ్ అక్కా!"
 
వర్ష: "ఏం కాదు అల్కా! వాడు చాలా మంచిగా పనిచేస్తాడు. నువ్వు కొండ పైన కోతిని అడిగినా సరే... పరుగున వెళ్లి దాన్ని పట్టుకుని నీ ముందు పెడతాడు!"
 
ఈ మాట అంటూనే వర్ష, పూనమ్ దేవి ఇద్దరూ సోను వైపు చూశారు!
 
సోనుకి ఒక్కసారిగా అర్థమైంది... ఇద్దరూ తన గురించే మాట్లాడుతున్నారని! వాడు ముఖం అంతా ఎర్రగా మాడిపోయి, కోపంగా నామోషిగా పక్కనే ఉన్న దిండును గాల్లోకి లేపి వర్ష మీదికి విసిరేసి, "ఛీ!" అని గదిలోంచి విసురుగా బయటకు వెళ్లిపోయాడు!
 
అల్కా: (ఫోన్లో ఆ శబ్దం విని, నవ్వుతూ) "అబ్బో! కొండ పైన కోతులు పట్టే అబ్బాయా ఐతే? ముఖం కూడా కోతిలా ఎర్రగా ఉంటుందా హహహహ  భలే దొరికాడే!"
 


వర్ష ఇక నవ్వు ఆపుకోలేక కడుపు చెక్కలయ్యేలా నవ్వింది. ఆ నవ్వు చూసి పూనమ్ కూడా ఎంతో కాలం తర్వాత హాయిగా నవ్వింది. బయటకెళ్లిన సోను కిటికీ లోంచి వర్ష నవ్వు చూసి బుగ్గలు నొక్కుకున్నాడు.
 
వర్ష: "సరే తల్లి... జాగ్రత్తగా ఉండు. బయలుదేరేటప్పుడు ఫోన్ చెయ్, నేను ఉంటాను."
 
అల్కా: "సరే అక్కా, లవ్ యు... జాగ్రత్త!"
 
ఇద్దరూ ఫోన్ కట్ చేశారు. ఫోన్ కట్ అయ్యాక వర్ష పూనమ్ ఒడిలో తలపెట్టింది.
 
వర్ష: "చూశావా అమ్మా... అల్కా వస్తే ఈ ఇంట్లో సందడి ఇంకా పెరుగుతుంది. సోను గాడిని ఆటపట్టించడమే సరిపోతుంది మనకి!"
 
పూనమ్: (వర్ష తల నిమురుతూ, కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలతో) "అవును తల్లి... నా పిల్లల ముఖాల్లో ఈ నవ్వు చూడటానికే నేను ఇన్నాళ్లూ బ్రతికాను."
 
ఆ రాత్రికి ఆ ఇంట్లో పాత దుఃఖం కాస్త తగ్గి... ఒక కొత్త ఆశ, కొత్త బంధం చిగురించడం ప్రారంభమైంది!
 
సమయం: అదే రోజు రాత్రి 10:30 గంటలు
ప్రదేశం: పూనమ్ ఇల్లు - చీకటి ఘట్టం
 
ఆ రాత్రి సోను తీవ్రమైన మానసిక ఆందోళనలో, ఊరి నుండి తెచ్చిన కొన్ని నాటు మాత్రలు, బయట కొన్న కొన్ని స్ట్రాంగ్ ట్రాంక్విలైజర్ మాత్రలను ఒకేసారి మింగేశాడు.
 
ఆ మాత్రల డోసేజ్ వల్ల అతని బాడీ విపరీతంగా హీట్ ఎక్కిపోయింది. నరాల్లో రక్తం ఉడికిపోతోంది. పిచ్చి పట్టినట్లు తిండి తినకుండా వచ్చి గదిలో పడుకున్నాడు. పూనమ్, వర్ష ఎంత బ్రతిమిలాడినా వినకుండా గది తలుపులు వేసుకున్నాడు.
 
పూనమ్ శారీరకంగా, మానసికంగా తీవ్రమైన అలసటతో ఉండటంతో... వర్ష పూనమ్‌తో అంది:
 
వర్ష: "అమ్మా... నువ్వు వెళ్లి వేరే రూమ్‌లో పడుకో. సోనుని నేను చూసుకుంటాను." పూనమ్ సరేనని పక్క రూమ్‌లోకి వెళ్లి నిద్రపోయింది. వర్ష వచ్చి సోను పక్కన పడుకుంది.
 


రాత్రి 10:30 దాటింది. సోను నరాల్లో ఆ మందుల ప్రభావం, డిప్రెషన్, కోపం, ఆవేశం కలగలిసి అతని మైండ్ పని చేయకుండా చేశాయి. ఒళ్లంతా మంటగా ఉంది. అతని మడ్ద కరెంట్ పోల్ లా లేచింది.
 
పక్కన నైటీ వేసుకుని పడుకున్న ఆకారాన్ని చూసి, మత్తులో ఉన్న సోను తనే తన తల్లి అని అనుకున్నాడు.
 
ఆ వేడిని, భారాన్ని దించుకోవడానికి, నిద్రలో చేస్తున్నట్లుగానే వెనుక నుండి ఆ ఆకారానికి గట్టిగా ఆనుకున్నాడు.
 
తన మడ్దని నైటీ పైనుండే ఆ శరీరానికి గట్టిగా అదుముతూ, ఒక్కసారిగా వెనుక నుండి డ్రస్ పైనుండి రొమ్మును బలంగా పిసికాడు.
 
ఆ దెబ్బకి వర్ష ఉలిక్కిపడి లేచింది! ఇన్నాళ్లూ ఏ మగాడి స్పర్శ ఎరుగని వర్ష గుండె ఆగినంత పనైంది.
 
వర్ష: (భయంతో, గాభరాగా) "హహ్... సోను?!"
 
కానీ సోను మైండ్ పూర్తిగా మత్తులో ఉంది. వాడు వర్ష చెవి దగ్గర గుసగుసలాడాడు. సోను: "అమ్మా... నేను తాళలేకపోతున్నానమ్మా... నన్ను ఆపకు ఈరోజు..."
 
ఆ మాట వినగానే వర్ష నోట మాట పడిపోయింది! తమ్ముడు తనని తల్లి అనుకుంటున్నాడని అర్థమైంది. ఆమె అరిచేలోపే...
 
సోను తన చేయిని నైటీ లోపలికి పోనిచ్చి వర్ష రొమ్ములను గట్టిగా నొక్కడం మొదలుపెట్టాడు. వర్ష శరీరం బిగుసుకుపోయింది, గొంతులో మాట రావడం లేదు.
 
కింద గట్టిపడిన మడ్దని వర్ష లోపలికి దిగిపోవళి అన్నట్లు బలంగా గుద్దాడు కసిగా అహఃఅహః ...అమ్మా....అంటూ
 
సోను తన ప్యాంట్ కిందికి దించి, డైరెక్ట్ గా తన మడ్ద ని వర్ష అక్క పిర్రలకి వేసి బలంగా దేన్గుతూ వెనుక ఆమె చెవుల దగ్గర బుజం పైన రాక్షసంగా కోరుకుతున్నాడు..
 
డ్రస్ లోపలికి వెళ్ళిన చెయ్యి వర్ష రొమ్ములను ఎంత బలంగా పిసుకుతున్నాయి అంటే వర్ష ఏడుపు గొంతు లోనే ఆగిపోయింది.. 

తన చేతి బలం అంత ఉపయోగించి బలంగా వ్వత్తుతూ నాలుపుతూ ఉన్నాడు..
 
వర్ష చెవి దగ్గరికి వచ్చి ఇంత వేడిగా కసిగా ఉన్నావు అమ్మ .. హ్హ హ్హ .. నువ్వు నా డానివే .. అబ్బా.....
 
ఉన్నట్టు ఉండి సోనూ అసలు ఈ లోకం లో లేనట్లు తన చేతిని కిందకి పెట్టి నైటీని నడుము వరకు పైకి లాగాడు. 

మొదటి సారి పాంటీ పైన ఒక మగ వాడి స్పర్శ డైరెక్ట్ గా తగిలేసరికి వర్ష వనికిపోయింది..
 
సోనూ తన మడ్దని అక్కడ పాంటీ ఉంది అని కూడా తెలియకుండా ఒక చేత్తో వర్ష పిర్రని పట్టుకుని ఎట్టి ఆ సందులో తన మడ్ద దూరేలా గట్టిగా నడుముని ఊపుతున్నాడు .. అమ్మా.. నా వాళ్ళ కాదు ..హ్హహ్హ ..



వర్షని తిప్పి పడుకోబెట్టేసరికి నైటీ ఆమె ముఖం పైన పడింది. ఆ చీకట్లో ముఖం కనిపించడం లేదు. సోను మత్తులో, క్రూరమైన ఆవేశంతో వర్ష శరీరంపై పడి, ఆమె రొమ్ములను తీవ్రంగా కొరికాడు.
 
వర్ష: (నొప్పితో కన్నీళ్లు కారుస్తూ, ములుగుతూ) "ఉుుః... సోను... వద్దురా..."
 
వర్ష రెండు కాళ్లను విడదీసి, ప్యాంటీ పైనుంచే తన మడ్దతో  తీవ్రంగా ఒత్తిడి చేస్తూ నడుము పైకి లేపి గుభీ గుభీ అంటూ గుద్దడం మొదలు పెట్టాడు..
 
అలా చేస్తున్న మడ్ద రాపిడికి ఆ పల్చటి పాంటీ ఎప్పుడు పక్కకి జారిపోయిందో కూడా తెలీదు . ఒక్కసారిగా ఇనుప కడ్డి తీసి తన మనం పైన పెట్టినట్లు అనిపించింది.
 
సోనూ పై నుండి నిజం గా  తల్లి పూకు లో పెట్టి దేన్గుతున్నాడు అనుకుని ఆ వెచ్చటి పూకు పైన నిరంతరం రుద్దుతూ అలుపు లేకుండా దెబ్బలు వేస్తున్నాడు.
 
అతని మడ్ద ఒక్కసారి అయిన మొత్తం పైకి వచ్చి సారి అయిన చోట ఆ దెబ్బ పడితే వర్ష పూకు నిలువునా చిలిపోతుంది. అంత గట్టిగా అదిమి పెట్టి దేన్గుతున్నాడు సోనూ. ఆ రాపిడి కి పూకు అంత మంటతో వర్ష చచ్చిపోయినంత పనైంది.
 
తమ్ముడు మత్తులో ఉన్నాడని, ఈ సమయంలో కేకలు వేస్తే పూనమ్‌కి తెలిస్తే ఆ కుటుంబం ఘోరంగా నాశనమైపోతుందని వర్ష తన బాధను దిగమింగుకుని, శరీరాన్ని వదిలేసి ఏడుస్తూ ఉండిపోయింది.
 
సోను ఆ ఆవేశంలో వర్ష మెడ, భుజాల పైన గట్టిగా కొరకడంతో రక్తం వచ్చింది. తన రొమ్ములని ఇష్టం వచ్చినట్లు రక్తం వచ్చేలా కోరుకుతూ దేన్గుతున్నాడు
 
సోను: (మత్తులో అరుస్తూ) "అమ్మా... ఎంత బాగున్నావమ్మా... ఈరోజు నిన్ను వదలను! నీ అమ్మ.. హ్హహ్హ"
 
సుమారు 40 నిమిషాల పాటు ఆ మత్తు, ఆవేశంలో వర్ష శరీరంపై దాడి చేసిన సోను... చివరకు వచ్చినట్లు అనిపించి పూర్తి బలం తో వర్ష రెండు తొడలను పట్టుకుని తన బుజం పైన వేసుకున్నాడు.
 
తన తల ని వర్ష మెడ ని కోరుకుతూ తప్ తప్ తప్ తప్ తప్ అంటూ ఆ తొడల చప్పుడు రూమ్ అంత భయంకరంగా వినిపిస్తుంది.. వర్ష ఒకవైపు ఏడుస్తూ అన్నీ భరిస్తుంది .
 


సోనూ చేతులు వర్ష పిర్రలను గోర్లుతో బలంగా రక్తం వచ్చేలా లోపలికి దింపి తన మడ్ద వైపు నెడుతూ పై నుండి గట్టిగా పూకు పైన తగిలేలా గుద్దుతున్నాడు. అహః ...........
 
ఆఅఆఆ.. అమ్మా.. అంటూ వర్ష పూకు పైన మొత్తం వేడి లావాని కార్చేసి, అలసిపోయి పక్కనే పడిపోయి అబ్బా.. అమ్మ.. ఇంత వేడిగా ఉన్నావు హ్మ్ం....అహఃఅహః .. ఉఫ్ఫ్ ఫూఫ్ .. అహః అఆఆ .....అని వగరుస్తూ గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
 
సమయం: రాత్రి 11:30 గంటలు
ప్రదేశం: పూనమ్ రూమ్
 
సోను పక్కన పడుకోలేక, వర్ష శరీరం వణుకుతుండగా మెల్లగా లేచింది. వంటిపై బట్టలు సరిగ్గా లేవు, ఒళ్లంతా రక్తం గాయాలు.
 
వణుకుతున్న అడుగులతో పూనమ్ పడుకున్న రూమ్‌లోకి వెళ్లి, పూనమ్‌ను గట్టిగా హత్తుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. పూనమ్ భయంతో మెలకువ వచ్చి లేచింది.
 
పూనమ్: "ఏమైంది వర్షా? ఏమైంది తల్లి?!"
 
వర్ష: (ఒళ్లు వణుకుతు, గట్టిగా ఏడుస్తూ) "అమ్మా... ప్లీజ్ నన్ను ఏమీ అడగొద్దు... నన్ను వదలకు అమ్మా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్‌కి ఏం అర్థం కాలేదు. లైట్ వేద్దామని పూనమ్ లేవబోతుంటే వర్ష పట్టుకుని కదలనివ్వలేదు. వర్ష ఏడుస్తూనే పూనమ్ కౌగిలిలో నిద్రపోయింది. కానీ పూనమ్‌కి నిద్ర పట్టలేదు.
 
మరుసటి రోజు ఉదయం 5:00 గంటలకు వర్ష గాఢ నిద్రలో ఉండగా, పూనమ్ మెల్లగా లేచి లైట్ వేసింది.
లైట్ వెలుగులో వర్ష శరీరాన్ని చూసిన పూనమ్ దేవి గుండె ఒక్కసారిగా బద్దలైపోయింది!
 
వర్ష తెల్లటి శరీరం పైన కొరికిన రక్తపు గాయాలు, మెడ పైన గోళ్ల గాట్లు, వంటిపై బట్టలు సరిగ్గా లేకపోవడం... అది ఒక దారుణమైన లైంగిక దాడి (bang) అని చెప్పడానికి ఏ ఆధారమూ అవసరం లేదు!
 
ఇంకా తన గుండెల పైనుండి ఇంకా రక్తం కారుతూనే ఉంది..ఒళ్ళు మొత్తం గాయాలతో ఎర్రగా అయిపోయింది.
పూనమ్ పరుగున వెళ్లి వేడినీళ్లు కాచి, ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తెచ్చింది.
 
వర్షకి మెలకువ రాకుండా శరీరాన్ని నీట్‌గా క్లీన్ చేసింది. కింద వర్ష బట్టలపై ఉన్న  వీర్యాన్ని చూసి... అది బయటే జరిగిందని, లోపలికి వెళ్లలేదని గ్రహించింది.
 
అదే సమయంలో...అక్కడ ఏ రక్తం ఆనవాలు కనపడలేదు. పూనమ్ మనసు కొంచెం శాంతించింది కానీ వెంటనే  నిన్న రాత్రి సోను వాడు ప్రవర్తించిన తీరు పూనమ్‌కి గుర్తొచ్చాయి.
 
"ఇది చేసింది సోనూనా?!" అన్న ఆలోచన రాగానే... ప్రపంచాన్ని గడగడలాడించిన బ్లాక్ స్క్వాడ్ లీడర్ పూనమ్ దేవి గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! కళ్లల్లోంచి దారాలగా కన్నీళ్లు కారాయి.
 
విధి ఆడుతున్న ఈ భయంకరమైన ఆటలో... ఇటు కన్నకొడుకు చేసిన తప్పు, అటు ప్రాణం ఇచ్చే కూతురు లాంటి వర్ష పడిన వేదన... పూనమ్‌ను నిలువునా దహించివేశాయి!
 
కళ్ళల్లో నిప్పులు చేరుగుతూ వేగంగా సోనూ గది వైపు వెళ్ళింది. సోనూ మంచం పైన బట్టలు లేకుండా పడుకుని ఉన్నాడు. పూనమ్ చూపు బెడ్ పక్కన ఉన్న టేబల్ పైన ఉన్న కాలి టాబ్లెట్స్ పైన పడింది.
 
పూనమ్ కి ఏం జరిగిందో అర్ధం చేసుకోడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు. ఇప్పుడు ఆమె కి ఎదురుగా కన్న కొడుకు ఉన్నాడు అనే ఆలోచన లేదు.
 
తన కూతురుని హింసిచ్చిన ఒక మృగం మత్రమే కనపడుతుంది.. వేగంగా ముందుకి కదిలింది.....

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[selfread]

Sonu gaadi... ... Chekkestharu emo papan ??? ffhaa......