Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Sunnysunnysunny]

I don't know how many want's the Bhavana update .. if you could possible please update sunny bro

లేట్ నైట్ అప్డేట్ చేస్తాను బ్రదర్..

[Akhil2544]

This story is slow poisoning and when we read it gives us joy.

We are looking for an update

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)

సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
వాతావరణం: కిటికీ బయట వర్షం వెలిసింది. నిశ్శబ్దమైన గదిలో డిమ్ లైట్ వెలుగుతోంది. మంచం మీద భావన, విజయ్ ఒకరికొకరు అత్యంత సమీపంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.
 
విజయ్ భావన బుగ్గలను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ప్రేమగా చూస్తుంటాడు. భావన సిగ్గుతో కళ్లు వంచుకుంది.
 
అమ్మ : (మెల్లగా తల పైకెత్తి) "ఏం ఆలోచిస్తున్నావు విజయ్?"
 
నేను : "నా కాబోయే భార్యను ఎలా ప్రేమించాలో, ఏ క్షణంలోనూ ఆ ప్రేమ తగ్గకుండా ఎలా చూసుకోవాలో ఆలోచిస్తున్నాను భావన."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో ఎర్రబడుతూ, గుసగుసగా) "విజయ్... నువ్వు ఇప్పుడే అది చేయాలనుకుంటున్నావా... ఆ బంధంలోకి అడుగుపెట్టాలా?"
 
నేను: "నీకు ఏ అభ్యంతరం లేకపోతే... అవును."
 
అమ్మ: (నా చేతులు పట్టుకుని తన గుండెలకు హత్తుకుంటూ) "నేను నీకు ఒకటి చెప్పాలనుకుంటున్నాను విజయ్... ఇప్పుడు నా శరీరం, నా ప్రాణం అంతా నీ ఆధీనంలోనే ఉన్నాయి. నీకు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు నన్ను పూర్తిగా నీదానిగా చేసుకో. నేను ఎప్పటికీ కాదనను."
 
విజయ్ ముందుకు వంగి భావన పెదవులపై మృదువుగా ముద్దు పెడతాడు. ఆ స్పర్శకు భావన శరీరం ఒక్కసారిగా వణుకుతుంది. విజయ్ ఆమె కళ్లలోకి చూస్తాడు.
 
నేను: "నిజానికి నాదీ చాలా మంచి ఆలోచనే భావన... కానీ పెళ్లి కాకుండా నువ్వు గర్భవతి అయితే ఈ సమాజం నిన్ను తప్పుగా అనుకుంటుంది. నిన్ను వేలెత్తి చూపడం నాకు ఇష్టం లేదు."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో తల దించుకుంటూ) "నేను అవుతాను ... కానీ నాకు 37  ఏళ్ళు."
 
నేను: (ఆమె గడ్డం పట్టుకుని ముఖం పైకి తిప్పుతూ) "ఇప్పుడు వయసు గురించి చెప్పాల్సిన అవసరం ఉందా భావన? మీరు కూడా..."
 
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) "నేను ఊరికే అలా అంటున్నాను బాబా... ఏమైనా, నా వయసుతో నీకు ఏ సమస్యా లేనప్పుడు, నాకు కూడా ఇతరులతో ఏ సమస్యా లేదు... లోకం ఏమనుకుంటుందో నాకు అనవసరం."
 
నేను: "సరే, అలాగే చేస్తాను... గర్భం రాకుండా జాగ్రత్త పడతాను."
 
అమ్మ: "నిజం చెప్పు విజయ్... నాకు కనీసం నలుగురు పిల్లలు కావాలి."
 
నేను: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ) "నలుగురు పిల్లలా? అది కూడా ఇప్పుడేనా?"
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ నా గుండెలపై కొడుతూ) "ఎందుకంత ఆశ్చర్యపోతున్నావు... నా గర్భాన్ని నింపలేవా?"
 
నేను: "భావన... నేను నీ గర్భాన్ని నాలుగు సార్లే కాదు, పది సార్లు నింపగలను. కానీ నీకు కూడా ఏ సమస్యా ఉండకూడదు కదా."
 
అమ్మ: "ఒకవేళ ఉన్నా, నేను భరిస్తాను... దాని గురించి నువ్వేం బాధపడకు."
 
నేను: "అంటే దీని ప్రకారం, నేను ప్రతి సంవత్సరం నిన్ను ప్రెగ్నెంట్ చేయాలన్నమాట."
 
అమ్మ: (తీవ్రమైన సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) "బహుశా అవును..."
 
నేను: "అంటే నువ్వు ఒకేసారి ఇద్దరు పిల్లలకి పాలు తాగించాలి... సిద్ధమేనా?"
 
అమ్మ: "విజయ్... అబ్బా .. ఇప్పుడు ఆపుతావా..."
 
నేను: "ఓయ్, నేను నిజం చెబుతున్నాను..."
 
అమ్మ: (నా కళ్లలోకి ఆరాధనగా చూస్తూ) "అవును... నేను నీ పిల్లలకి తినిపిస్తాను, నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా పెంచుతాను. ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉందా."
 
భావన తన చీర చెంగును పక్కకు జరుపుతూ విజయ్ చేతిని తీసుకుని తన గుండెలపై ఉంచుతుంది.
 
నేను: "ఇప్పుడు నాకు సైజు పేరుకే తెలుసు భావన... అంటే, నేను దాన్ని కొంచెం చూశాను, అది 34 అవునో కాదో అనిపించింది."
 
అమ్మ: (విజయ్ బుగ్గ మీద గట్టిగా ముద్దు పెడుతూ) "అది 34 మాత్రమే... కానీ నా భర్త దాన్ని అంతగా ప్రేమించాలి అంటే అది 36 అవ్వాలి."
 
నేను: "సరే... నేను దానికి ఇంకా ఎక్కువ ప్రేమ చూపిస్తే అది 38 అయితే?"
 
అమ్మ: (కిలకిలా నవ్వుతూ) "అప్పుడు నేను మళ్ళీ కొత్త బ్రా కొనాలా ఏంటి?"
 
విజయ్ నవ్వుతూ భావనను మంచం మీద వెల్లకిలా పడుకోబెడతాడు. ఆమె కంటి రెప్పలు వణుకుతుంటాయి. విజయ్ ఆమె మీదకు వంగి ఆమె మెడను, పెదాలను ముద్దులతో ముంచెత్తుతాడు.
 
అమ్మ: (గట్టిగా శ్వాస పీల్చుకుంటూ) "ఆహ్... స్స్స్... విజయ్..."
 
విజయ్ భావన శారీరక సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, ఆమె బ్లౌజ్ పైనుంచే రొమ్ములను గట్టిగా నొక్కుతాడు. ఆమె నాభి దగ్గరకు వెళ్లి ముద్దు పెట్టుకుంటూ కామాన్ని రెచ్చగొడతాడు.
 
ఇద్దరూ నియంత్రణ కోల్పోయే సమయానికి విజయ్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గుతాడు. ఎందుకంటే, పెళ్లికి ముందే తొందరపడితే ఆమెను మోసం చేసినట్లు అవుతుందని అతని మనస్సాక్షి అడ్డుకుంటుంది.
 
అమ్మ: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు తెరిచి) "ఎందుకు ఆగావు విజయ్? ఇప్పుడు నీకేమైంది?"
 
నేను: "లేదు భావన... నాకేమీ కాలేదు. నిజానికి, నాకే చాలా జరుగుతోంది. నిన్ను ఇలా కాసేపు ముద్దుపెట్టుకుంటూ ఉంటే నేనే మైమరచిపోతాను. ఏమో, బహుశా ఏమీ వేసుకోకుండా నీతో చేసేస్తే అది తప్పు అవుతుందేమోనని భయం."
 
అమ్మ: (క్షణకాలం ఆలోచించి, అతని పట్ల గౌరవం పెరగగా) "ఏమైందిలే... నీకు ఇలా అనిపిస్తే సరేలే. అయితే ఇప్పుడు పద పడుకుందాం. రేపు ఉదయాన్నే మన పనులకు వెళ్ళాలి కదా."
 
నేను: "అవును, రేపు సెలవు లేదు కదా."
 
అమ్మ: "నాకు కూడా కోచింగ్ సెంటర్ ఉంది."
 
నేను: "అయితే సెలవు తీసుకో రాకూడదా?"
 
అమ్మ: "నేను తీసుకోలేను విజయ్. నేను ఇప్పటికే చాలా సెలవులు తీసుకున్నాను. నేను ఇలాగే సెలవులు తీసుకుంటూ ఉంటే పిల్లలకు ఎవరు పాఠాలు చెబుతారు?"
 
నేను: "కనీసం ఒక్కటైనా చెయ్యి... మధ్యాహ్నం క్లాసులు ఉదయాన్నే ముగించుకుని వచ్చేయ్."
 
అమ్మ: "అవును, అలా చేస్తే బాగుంటుంది."
 
నేను: (ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుని పక్కకు లాక్కుంటూ) "ఆ తర్వాత... మనం మన కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభిద్దాం."
 
అమ్మ: "ఉమ్... ఇప్పుడు పక్కకు జరుగు, నన్ను పడుకోనివ్వు... దుర్మార్గుడా."
 
ప్రదేశం: ఐటీ ఆఫీస్ బేస్
సమయం: మరుసటి రోజు మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలు
 
ఆఫీస్ లో విజయ్ ఒక రెస్పాన్సిబుల్ టీమ్ మెంబర్ . తన సిస్టమ్ ముందు చాలా సీరియస్ గా కోడింగ్ ప్రాజెక్ట్ చూస్తున్నాడు. అతనికి  కొత్తగా  జాయిన్ అయిన అలేఖ్య ను ప్రాజెక్టు గురించి చెప్పమని చెప్పారు
 
అలేఖ్య తన ఫైల్స్ పట్టుకుని అతని డెస్క్ దగ్గరకు వస్తుంది. ఆమె కళ్లు అతని గాయపడిన చేతిని, అతని గంభీరమైన ముఖాన్ని ఆరాధనగా చూస్తుంటాయి.
 
అలేఖ్య: (గుండె వేగం పెరుగుతుండగా, గొంతు సవరించుకుని) "విజయ్... నువ్వు నేను అడిగిన మార్కెటింగ్ కోడ్స్ అండ్ డాక్యుమెంటేషన్ కంప్లీట్ చేశావా. ఒకసారి చెక్ చేయాలి ?"
 
నేను (విజయ్): (సిస్టమ్ నుండి తల పైకెత్తి, ప్రొఫెషనల్ గా నవ్వుతూ) "యా, షూర్ అలేఖ్య గారు. ఇక్కడ కూర్చోండి."
 
అలేఖ్య అతని పక్కన ఉన్న చైర్ లో కూర్చుంటుంది. విజయ్ సిస్టమ్ లో ఫైల్స్ ఓపెన్ చేసి చూపిస్తుంటే, అతని శరీరం నుండి వచ్చే ఒక మగతనం కూడిన సువాసన ఆమెను మత్తులోకి నెడుతుంది.
 
ఆమె చూపులు సిస్టమ్ స్క్రీన్ పై కాకుండా, విజయ్ పెదవుల మీద, అతని షార్ప్ కళ్ల మీద నిలిచిపోతాయి.
 
అలేఖ్య: (అతని కళ్లలోకి చూస్తూ, మంత్రముగ్ధురాలై మెల్లగా) "గ్రేట్ వర్క్ విజయ్ గారు. మీరు కొత్తగా జాయిన్ అయినా చాలా త్వరగా వర్క్ క్యాచ్ అప్ చేశారు. ఐ యామ్ రియల్లీ ఇంప్రెస్డ్."
 
నేను : థాంక్  యు  అలేఖ్య గారు
 
అలేఖ్య : "నా ప్రాణాలు కాపాడిన దేవుడి తో వర్క్ చేయడం నా అదృష్టం విజయ్."
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) "ఏమన్నారు?"
 
అలేఖ్య: (వెంటనే కంగారుగా తడబడుతూ) "ఆ... ఏం లేదు... నా టీమ్ లో మీరు వర్క్ చేయడం చాలా హ్యాపీగా ఉంది అంటున్నాను."
 
నేను: (నవ్వుతూ) "థాంక్యూ. బట్ ఈ వర్క్ లో ఏదో మ్యాజిక్ ఉంది. బై ది వే, మీ చేతికి ఇక్కడ చిన్న గాయం అయినట్టుంది? ఏమైంది?"
 
(విజయ్ అడగ్గానే అలేఖ్య కంగారుగా తన చేతిని దాచుకుంటుంది.అది నిన్న రాత్రి RAW ట్రైనింగ్ లో పడ్డ దెబ్బ)
 
అలేఖ్య: (కళ్లు తిప్పుకుంటూ) "అది... ఏమీ లేదు విజయ్ , చిన్న స్క్రాచ్ అంతే. మీరు మీ గాయాన్ని జాగ్రత్తగా చూసుకోండి."
 
విజయ్ ఆమె కళ్లలోని ఆరాధనను, తపనను చూడగలుగుతాడు కానీ ఏమీ అర్థం కాక మౌనంగా ఉండిపోతాడు. అలేఖ్య తన ఫైల్స్ తీసుకుని వెనుదిరుగుతుంది. 'నువ్వు నా టీమ్ మెంబర్ వి మాత్రమే కాదు విజయ్... నా జీవితానికి తోడు వి కూడా' అని మనసులోనే అనుకుంటూ తన సీట్ లోకి వెళ్తుంది.
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: రాత్రి 9:00 గంటలు
 
అలేఖ్య అలసటతో, విజయ్ జ్ఞాపకాలతో మంచం మీద వాలింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది. స్క్రీన్ పై ప్రాణ స్నేహితురాలు 'అల్కా' పేరు చూసి ఎంతో సంతోషంగా ఫోన్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.
 
అలేఖ్య: "హలో అల్కా! ఏంటే పిచ్చిదానా, కలుస్తాను అని చెప్పావు?"
 
అల్కా: (గొంతు చాలా బరువుగా, కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ) "అలేఖ్య... నేను... నేను వైజాగ్ వెళ్ళిపోతున్నానే."
 
అలేఖ్య: (షాక్ తో మంచం మీద నుండి లేచి నిలబడి) "ఏంటి!! వైజాగ్ వెళ్ళిపోతున్నావా?"
 
అల్కా: (ఏడుస్తూ) "అవునమ్మా... వర్ష అక్క నన్ను వైజాగ్ బ్రాంచ్ కి ట్రాన్స్ఫర్ తీసుకుని వెళ్ళమని చెప్తుంది. రేపు పొద్దున్నే ఫ్లైట్. మరికొన్ని రోజుల్లో వర్ష అక్క కూడా షిఫ్ట్ అయిపోతుంది ."
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, గొంతు వణుకుతూ) "అల్కా... నన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్తావే?! దయచేసి వెళ్ళొద్దని వర్ష అక్కకి చెప్పొచ్చు కదా?"
 
అల్కా: (తీవ్రమైన వేదనతో) "నేను మాత్రం నిన్ను వదిలి ఎలా ఉండగలను అలేఖ్య? కానీ నాన్న, అన్నయ్యల నరకం నీకు తెలిసిందే కదా... ఈ సిటీలో అక్క లేకుండా నేను ఒక్కదాన్నే ఉండలేను. నాకు ఇక్కడ ఏదైనా అవుతుందేమో అని అక్క చాలా భయపడుతోంది. అందుకే తప్పడం లేదు."
 
(అలేఖ్య మౌనంగా ఏడుస్తూ ఉండిపోతుంది. ఒకవైపు విజయ్ ను రోజు ఆఫీస్ లో చూస్తూ కూడా తన మనసులోని ప్రేమను చెప్పలేక లోపల రగిలిపోతున్న బాధ... మరోవైపు తనకున్న ఏకైక ప్రాణ స్నేహితురాలు దూరం అయిపోతోందన్న నిస్సహాయత... ఆ రెండు ఎమోషన్స్ అలేఖ్యను నలిపేస్తుంటాయి.)
 
అల్కా: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "సరే ఏడవకు అలేఖ్య... నా బాధలు పక్కన పెట్టు. అసలు విషయం చెప్పు... నీ లవ్ స్టోరీ ఏమైంది? ఆఫీస్ లో నీ విజయ్ ఎలా ఉన్నాడు?"
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో కన్నీళ్లు వస్తూనే, విజయ్ పేరు వినగానే పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటూ) "అతను నా టీమ్ లో మెంబర్ అల్కా... రోజు నా కళ్ల ముందే ఉంటాడు. నన్ను చాలా కేరింగ్ గా పలకరిస్తాడు.
 
కానీ... అతని కళ్లలోకి చూస్తే నా మనసులోని మాట బయటకు రావడం లేదు. నేను చెప్పలేక చచ్చిపోతున్నాను. పైగా నిన్న అతనితో  ఎవరో స్కూటీ మీద తీసుకువస్తాడు ... ఆమె ఎవరో, అతనితో ఆమెకున్న సంబంధం ఏంటో తెలీక నా గుండె తరుక్కుపోతోంది."
 
అల్కా: "బాధపడకు అలేఖ్య... నీ ప్రేమ చాలా స్వచ్ఛమైనది. నువ్వు ఆఫీస్ లో ఉన్నా, నేను వైజాగ్ లో ఉన్నా... మన స్నేహం ఎప్పటికీ మారదు. నీ లవ్ అప్‌డేట్స్ నాకు రోజూ ఇస్తూనే ఉండాలి."
 
అలేఖ్య: "తప్పకుండా అల్కా... నువ్వు వైజాగ్ వెళ్లినా నా గుండెల్లోనే ఉంటావు. నేను నిన్ను కలవడానికి వైజాగ్ వస్తాను. ప్రామిస్."
 
అల్కా: "ప్రామిస్!"
 
ఇద్దరూ ఫోన్ కట్ చేస్తారు. అలేఖ్య ఫోన్ ను గుండెలకు హత్తుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుంది. అటు ఫ్రెండ్ దూరం కావడం, ఇటు విజయ్ కి తన ప్రేమ చెప్పలేకపోవడం ఆమెను అగాధంలోకి నెట్టేస్తాయి.
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (హాల్)
సమయం: మరుసటి రోజు రాత్రి 9:30 గంటలు
 
(రాత్రి భోజనం ముగిసింది. ఇద్దరూ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నారు. విజయ్ భావన చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
 
నేను: "అయితే నీకేమనిపిస్తుంది భావన... నిన్నటి పెళ్లి గురించి ఏం ఆలోచించావు?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఏంటి..."
 
నేను: "నీకేమీ తెలియదన్నట్టు నటిస్తున్నావు... చెప్పు భావన."
 
అమ్మ: (గంభీరంగా మారి, నా కళ్లలోకి చూస్తూ) "విజయ్... ఈ విషయం మీ కుటుంబ సభ్యులకు తెలిస్తే నువ్వేం చేస్తావు? వాళ్లు మన పెళ్లిని ఒప్పుకుంటారా?"
 
(విజయ్ మనసు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. ఆమె కన్న కొడుకుననే నిజాన్ని దాచి, భర్తగా మారాలనుకుంటున్న అతని నిర్ణయం సమాజానికి తెలిస్తే జరిగే ఘోరం అతని కళ్లముందు కదలాడింది.)
 
నేను: "సరే, నాకు తెలుసు భావన... మన బంధంతో మా కుటుంబ సభ్యులు ఎప్పటికీ సంతోషంగా ఉండలేరు. అందుకే నేను ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాను."
 
అమ్మ: "ఏం నిర్ణయం విజయ్?"
 
నేను: "మన బంధం గురించి నేను వాళ్లకు ఎప్పటికీ చెప్పను."
 
అమ్మ: (కళ్లలో కన్నీళ్లతో) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్... పెళ్లి సమయంలో కనీసం నీ కుటుంబ సభ్యులైనా నన్ను కోడలిగా స్వీకరించి ఆశీర్వదించడానికి ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరూ లేరు. నాకంటూ ఒక కుటుంబం కావాలి విజయ్."
 
నేను: (బాధను దిగమింగుకుంటూ) "నాకు తెలుసు భావన... కానీ వారికి చెప్పకపోవడమే అందరికీ మంచిది."
 
అమ్మ: "నా వయసు పెద్దది కాబట్టే నువ్వు ఇంట్లో చెప్పడానికి భయపడుతున్నావా విజయ్?"
 
నేను: "క్షమించు భావన... అలా కాదు..." (తన మనసులో: అసలు కారణం నా కన్నతల్లివి నువ్వు అనే నిజం ఎలా చెప్పను భావన?)
 
అమ్మ: "ఏదైతేనేం... కానీ మన పెళ్లికి కనీసం నీ తరఫున నానమ్మ అయినా ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. మెల్లగా నా గురించి ఆమెకు చెప్పడం మొదలుపెట్టు... బహుశా ఎప్పటికైనా ఆమె నమ్ముతుందేమో."
 
నేను: (ఆమెను ఓదార్చడానికి దగ్గరకు తీసుకుంటూ) "సరే... నువ్వు చెప్పినట్లే చేస్తాను. నానమ్మకు, అత్తయ్యకు కూడా మెల్లగా చెబుతాను."
 
అమ్మ: (నా గుండెలపై వాలిపోతూ) "విజయ్... నీకు తెలియకపోవచ్చు కానీ గడిచే ప్రతి క్షణం నాకు చాలా ప్రత్యేకమైనది. నీ చేతుల్లో నేను సురక్షితంగా ఉన్నాననిపిస్తోంది."
 
వాతావరణాన్ని తేలిక చేయడానికి విజయ్ ఆమెను గట్టిగా కౌగిలించుకుని కిలికిలిగా నవ్విస్తాడు.
 
నేను: "ఏదేమైనా... నేను నిన్నటి రాత్రి గురించి ఆలోచిస్తున్నాను. పెళ్లి తర్వాత మన ఫస్ట్ నైట్ ఎలా ఉంటుందో తెలుసా?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఛ... నువ్వు అప్పుడే చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు... పెళ్లి తర్వాత నువ్వు నన్ను మంచం దిగనిచ్చేలా లేవు."
 
నేను: "అవును... ఆ రోజు నీ ఒంటి మీద ఒక్క బట్ట కూడా ఉండదు. ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు నిన్ను నా ప్రేమతో ముంచెత్తుతాను."
 
అమ్మ: "ఒకవేళ నువ్వు అలసిపోతే?"
 
నేను: "నువ్వు వండిన కమ్మటి వంట తిని మళ్లీ నా శక్తిని పుంజుకుంటాను."
 
అమ్మ: "సరే ఇప్పుడు ఎక్కువగా కలలు కనకు... నాకు ఆలస్యం అవుతోంది... నన్ను ఇప్పుడు పడుకోనివ్వు."
 
భావన నవ్వుతూ నిద్రపోవడానికి సిద్ధమవుతుంది. విజయ్ వెనుక నుండి ఆమెను హత్తుకుని పడుకుంటాడు. ఆమె శ్వాస నిలకడగా మారడం చూసి ఆమె నిద్రపోయిందని అర్థం చేసుకుంటాడు.
 
నచ్చిన వ్యక్తి గుండెలపై చేయి వేసి ఒక పక్క తన బుజం పై తల పెట్టి నిద్రపోయే సుఖం . శృంగారంలో కూడా ఉండదు ఏమో భావన అంత ప్రశాంతంగా విజయ్ గుండె చప్పుడు వింటూ నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
విజయ్ ఆలోచనలు: విజయ్ కిటికీ గుండా నల్లటి ఆకాశాన్ని చూస్తుంటాడు. అతని మనసులో భయం, ఉత్కంఠ. ఇప్పటివరకు తను ఏ అమ్మాయితోనూ శారీరక బంధంలో లేడు.
 
కేవలం వీడియోల్లో చూసిందే తప్ప రేపు భావనతో జరగబోయే ఆ అనుభూతిని తలచుకుని అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది.
 
ఒకవైపు అలేఖ్య తన కోసం ఆఫీసులో మౌనంగా తపిస్తుంటే...
 
ఇటు భావన తనను భర్తగా అంగీకరించి సిద్ధంగా ఉంది. కథ ఏ మలుపు తిరుగుతుందో తెలియని ఆ సందిగ్ధతతో విజయ్ కళ్లు మూసుకుంటాడు.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: ఉదయం 8:30 గంటలు
 
ఉదయం కిటికీల గుండా సూర్యరశ్మి గదిలోకి ప్రసరిస్తోంది. విజయ్ నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు. పక్కన బెడ్ వైపు చూశాడు. అక్కడ భావన లేదు. అప్పుడే ఆమె కోచింగ్ సెంటర్ ట్యూషన్‌కి వెళ్లి ఉంటుందని అతనికి అర్థమైంది.
 
కానీ బెడ్ పక్కనే ఒక చిన్న కాగితం మడతపెట్టి ఉంది. విజయ్ దాన్ని తెరిచి చదివాడు.
 
భావన రాసిన చీటీ:
"నా కోసం ఆగు... నేను త్వరగా వస్తాను..."
 
ఆ చీటీని చూడగానే విజయ్ పెదవులపై ఒక అందమైన నవ్వు విరిసింది. అతను ఆ కాగితాన్ని గట్టిగా ముద్దాడి పక్కన పెట్టాడు. వెంటనే స్నానానికి వెళ్లాడు.
 
కొద్దిసేపటికి స్నానం ముగించి, ఫ్రెషప్ అయి కిందకి వచ్చాడు. డైనింగ్ టేబుల్ మీద భావన అప్పటికే టిఫిన్ సిద్ధం చేసి ఉంచింది. విజయ్ తింటూ గడియారం వైపు చూశాడు.
 
సమయం అప్పుడే 9:00 అయింది. ఆమె రావడానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది.
 
విజయ్ (తనలో తాను): 'అమ్మ 1 గంటకు వస్తుంది... కాబట్టి నాకు ఇంకా చాలా సమయం ఉంది. బహుశా నేను ఉదయం నుంచే ఆ మూడ్‌లో ఉన్నాను.
 
ఇప్పుడు ఆ సమయం ఎట్టకేలకు వచ్చింది. మేమిద్దరం ఈ కొత్త బంధాన్ని ఏర్పరచుకోబోతున్నాము. అమ్మకి, నాకు మధ్య ఉన్న బంధం శాశ్వతంగా తెగిపోబోతోంది...
 
ఇప్పుడు మా మధ్య ఒక కొత్త బంధం ఏర్పడబోతోంది. నేను నా నిజం దాచుకున్నాను... అందుకే తర్వాత ఏం జరుగుతుందో అని ఆలోచించడానికి కూడా ఇష్టపడలేదు.
 
ఇప్పుడు నేను నా కాబోయే భార్య అయిన మా అమ్మ గురించి మాత్రమే పట్టించుకుంటున్నాను, మరే విషయం గురించి కాదు.'
 
విజయ్ సోఫాలో కూర్చుని ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు. మొదటిసారి సెక్స్ చేయబోతున్నందున తనలో ఏదో తెలియని ఉత్సాహం, ఆందోళన ఉన్నాయి.
 
విజయ్ (తనలో తాను): 'ఇప్పుడు నేను కండోమ్ కూడా తీసుకురావాలి. ఎందుకంటే మేమిద్దరం అది లేకుండా చేయబోవడం లేదు. ఏదేమైనా నాకు సెక్స్ లోని ఇతర విషయాలు తెలియవు...
 
అందుకే ఇంటర్నెట్ తెరిచి చూడాలి. నా కాలేజీ రోజుల్లో నా స్నేహితులు మొదటిసారి ఎక్కువ సేపు సెక్స్ చేయలేరని తరచుగా చెప్పేవారు.
 
నేను ఇంతకుముందు కూడా చాలా పోర్న్ వీడియోలు చూసేవాడిని, అందులో ఏమేమి చేస్తారో, ఎలా చేయాలో... భంగిమలు మొదలైనవి నాకు తెలుసు.
 
కానీ వీడియోలకు, నిజ జీవితానికి చాలా తేడా ఉంటుంది. ఇంటర్నెట్‌లో పోర్న్ తప్ప నాకు మరేమీ కనిపించలేదు.'
 
విజయ్ కిటికీలోంచి బయటకు చూశాడు. ఇంకా చాలా సమయం మిగిలి ఉండటంతో, బయటకు వెళ్లి కండోమ్ కొనాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు – ఒక చిన్న మెడికల్ షాప్
సమయం: ఉదయం 10:30 గంటలు
 
విజయ్ రోడ్డుపై నడుస్తూ మెడికల్ షాపు వైపు వెళ్లాడు. ఒక మెడికల్ షాపు దగ్గర ఆగాడు. తను చాలాసార్లు మెడికల్ షాపుకు వెళ్లాడు కానీ కండోమ్ కొనడానికి ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు.
 
అందుకే కండోమ్‌లు కొనడానికి అతనికి చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. నెమ్మదిగా షాపు దగ్గరికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఒక అంకుల్ కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయనతో ఏం చెప్పాలో విజయ్ కి అర్థం కాలేదు.
 
నేను (విజయ్): " నాకు అది కావాలి... అది..."
 
దుకాణదారుడు: "అవును నీకు ఏమి కావాలో చెప్పు నాయనా..."
 
ఆయన ముందు నేరుగా చెప్పడానికి విజయ్ కి చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. కళ్లు తిప్పి షాప్ మూలలో చూశాడు. అక్కడ కండోమ్ పెట్టెలు కనిపించాయి. విజయ్ మెల్లగా తన వేలితో వాటి వైపు చూపించాడు.
 
నేను: "అదిగో నాకు అది కావాలి..."
 
దుకాణదారుడు: (నవ్వుతూ) "అయితే నీకు కండోమ్‌లు కావాలని స్పష్టంగా చెప్పు నాయనా... ఇందులో సిగ్గుపడటానికి ఏముంది?"
 
నేను: (నకిలీ నవ్వు నవ్వుతూ, లోపల చాలా సిగ్గుపడుతూ) "ఆ... అవును."
 
(దుకాణదారుడు కండోమ్ ప్యాకెట్ తీసి విజయ్ చేతిలో పెట్టాడు.)
 
దుకాణదారుడు: "ఇది తీసుకో... దీనికి 120 రూపాయలు అవుతుంది..."
 
(విజయ్ డబ్బులు ఇచ్చి వెంటనే అక్కడి నుండి వెళ్ళబోయాడు. అప్పుడే దుకాణదారుడు అతనిని ఆపాడు.)
 
దుకాణదారుడు: "ఆగు..."
 
నేను: (వెనక్కి తిరిగి, అర్థం కాక) " దయచేసి చెప్పండి."
 
దుకాణదారుడు: (కౌంటర్ కింద నుండి ఒక ప్యాకెట్ తీసి) "ఓయ్, ఇది కూడా తీసుకో..."
 
నేను: "ఇదేంటి..."
 
దుకాణదారుడు: "ఇది వయాగ్రా.... దీనితో నువ్వు ఎక్కువ సమయం ఆదా చేసుకోవచ్చు... ఎదుటి వ్యక్తిని కూడా సంతోషంగా ఉంచాలి కదా..."
 
నేను: (తీవ్రమైన ఇబ్బందిగా ఫీలవుతూ) "సరే.... దీని ధర ఎంత..."
 
దుకాణదారుడు: " రూపాయలు..."
 
(విజయ్ జేబులోంచి డబ్బులు తీసి దుకాణదారుడికి ఇచ్చాడు.)
 
దుకాణదారుడు: (చిలిపిగా కంటి సైగ చేస్తూ) "నేను కూడా నా యవ్వనంలో చాలా మంది అమ్మాయిలతో ఇలా చేసేవాడిని... అప్పుడు ఇది చాలా ఉపయోగపడింది, ఈ రోజు నీకు కూడా ఉపయోగపడుతుంది..."
 
నేను: " నేను ప్రేమించేది ఒకే అమ్మాయిని. త్వరలోనే ఆమెనే పెళ్లి చేసుకోబోతున్నాను..."
 
దుకాణదారుడు: "సరే, మంచిది..."
 
విజయ్ ఇక అక్కడ ఆగకుండా వెంటనే వెళ్ళిపోయాడు.

[Sunnysunnysunny]

విజయ్ ఇక అక్కడ ఆగకుండా వెంటనే వెళ్ళిపోయాడు. అక్కడ జరిగిన సంభాషణ తలచుకుంటే అతనికే నవ్వొచ్చింది. మనుషులు కూడా చాలా విభిన్నంగా ఉంటారు అనిపించింది.

 
దారిలో వెళ్తుండగా, ప్రతిసారీ కొనే పూలు కొన్నాడు. కానీ ఈ రోజు ఒక ప్రత్యేకమైన రోజు కాబట్టి, మరింత విడి పూలు తో పాటు ఒక కుంకుమ ఉండ కూడా కొన్నాడు.
 
దానితో అమ్మతో శృంగారం చేసినప్పుడు ఆమె తన పెళ్ళైన భార్య అనే అనుభూతి కలుగుతుందని అనుకున్నాడు.
 
వెళ్లే ముందు కొంచెం దూరంలో ఉన్న పూల దుకాణం దగ్గర ఆగి, మరికొన్ని గులాబీ  పూలు కూడా కొన్నాడు. భావన చక్కగా తయారై తిరిగి వస్తే, అచ్చం పెళ్ళైన ఆడదానిలా కనిపిస్తుంది...
 
 ఏదేమైనా తను తన భార్యతో శృంగారం చేయబోతున్నాడు. శృంగారం చేయడానికి విజయ్ పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు (అలేఖ్య కార్ లో)
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటల నుండి మధ్యాహ్నం 1:30 గంటల వరకు
 
(అలేఖ్య పొద్దునే వచ్చి విజయ్ కోసం ఇంటి బయట ఒక్కసారి అయిన చూసి వెళ్దాం అని తన కార్ లో కూర్చుని విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ వస్తోంది.
 
విజయ్ మెడికల్ షాప్ వద్ద ఆగి, సిగ్గుపడుతూ కండోమ్స్ మరియు వయాగ్రా కొనడం... ఆ తర్వాత దారిలో పూలు, కుంకుమ కొనుక్కుని ఎంతో ఉత్సాహంగా వెళ్లడం ఆమె కళ్లారా చూసింది.
 
ఆ దృశ్యం అలేఖ్య గుండెను నిలువునా చీల్చేసింది. నిన్న రాత్రి తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అల్కా వైజాగ్ వెళ్ళిపోతోందని చెప్పిన బాధ ఒకవైపు...
 
తను ప్రాణంగా ప్రేమించే విజయ్ మరొక మహిళ కోసం ఇవన్నీ కొంటున్నాడన్న నిస్సహాయత మరోవైపు ఆమెను ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తున్నాయి. ఏడుస్తూనే విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ భావన ఇంటి వరకు వచ్చింది.
 
విజయ్ ఆ ఇంట్లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకోవడం చూసి కార్ లోనే స్టీరింగ్ పై తల పెట్టి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.)
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
(ఇంటికి రాగానే విజయ్ పడకగదిని చాలా శుభ్రంగా అలంకరించాడు. మంచంపై ఉన్న బెడ్ షీట్ ని చక్కగా ఉతికిన దానితో మార్చి, దానిపై పూలను అందంగా చల్లాడు.
 
గది అంతా మల్లెపూల సువాసనతో గాల్లో తేలిపోతోంది. అలంకరణ పూర్తయ్యాక, అమ్మకు ఏ చీర కట్టాలా అని ఆలోచించాడు.
 
శృంగారం చేసేటప్పుడు ఆమె పూర్తిగా అలంకరించుకున్న పెళ్లికూతురులా కనిపించాలన్నది అతని ఆశ. పెళ్లికూతురు అనగానే అతనికి అమ్మ కట్టుకునే ఆ పట్టుచీర మాత్రమే గుర్తొచ్చింది.
 
ఆ సమయంలో ఆమెను చూడటం విజయ్ కి చాలా ఇష్టం. అందుకే ఆమె రాగానే ఆ చీర కట్టుకోమని అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. విజయ్ చాలా సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు.
 
కానీ సమయం అస్సలు గడవటం లేదు. గడియారం ముల్లులు ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. చివరకు గడియారంలో సమయం 1:30 అయింది.
 
బయట డోర్ బెల్ మోగడం వినపడింది. విజయ్ త్వరగా హాల్లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచాడు. గుమ్మం ముందు భావన నిలబడి ఉంది.
 
భావనను చూడగానే విజయ్ సంతోషపడ్డాడు. ఆమె లోపలికి రాగానే తలుపు వేసి, అమాంతం ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. విజయ్ లేవడం చూసి భావన ఆశ్చర్యపోయింది.
 
అమ్మ (భావన): "ఏయ్ ఏం చేస్తున్నావ్... అబ్బా..."
 
నేను (విజయ్): "భావన, నాకు ఉదయం నుంచి చాలా దాహంగా ఉంది... ఇప్పుడు త్వరగా రా..."
 
తనకు సహనం తప్పిందని భావనకు అర్థమైంది. ఆమె సిగ్గుపడుతూ విజయ్ ని ఒక మూలకు నెట్టింది.
 
అమ్మ: "పో కామం ఏ ఉంది ఆ కళ్ళల్లో ఛీ ..."
 
నేను: (ఆమెను మళ్లీ దగ్గరకు లాక్కుంటూ) "చెప్పు భావన..."
 
కానీ భావన అతన్ని ఆటపట్టించాలనుకుంది. అతని సహనంతో ఆడుకుంటోంది.
 
అమ్మ: "లేదు... నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నేను ముందు తినాలి... తర్వాత చూద్దాంలే..."
 
విజయ్ కి కోపం వచ్చింది, ముఖం చిన్నబోయింది. ఆ ముఖం చూసి భావన కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: "కోపం వద్దు విజయ్... ట్యూషన్ తర్వాత బయట కొంచెం తిన్నాను. నాకు ఆకలిగా లేదు."
 
నేను: (సంతోషంగా) "నిజమేనా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ కి దగ్గరగా వచ్చి) "అవును, పూర్తిగా నిజం... నాకు కూడా చాలా ఆకలిగా ఉంది విజయ్..."
 
(భావన విజయ్ పెదవులపై గట్టిగా ముద్దు పెట్టింది.)
 
నేను: "నువ్వు నీ పుట్టినరోజున వేసుకున్న బట్టలే వేసుకుంటావా భావన? పెళ్ళైన స్త్రీలు వేసుకునే బట్టలే వేసుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను, నీ నిజ స్వరూపాన్ని చూడాలనుకుంటున్నాను..."
 
అమ్మ: "నీకు ఎవరు చెప్పారు... పెళ్ళైన స్త్రీలే  ఎర్ర చీర కట్టుకుంటారని?"
 
నేను: "అలాంటిదేమీ లేదు, కానీ నువ్వు అందులో చాలా విభిన్నంగా, అందంగా కనిపిస్తావు..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "దాని గురించి చింతించకు... నేను కూడా ముందుగానే ఒకటి ఆలోచించాను..."
 
నేను: "సరే అదేంటి?"
 
అమ్మ: "ఇప్పుడే నీకు అన్నీ చెప్పాలా ఏంటి... లోపలికి రా... ముందు నేను స్నానం చేసి వస్తాను..."
 
ఇద్దరూ పడకగదిలోకి వెళ్లారు. అక్కడ పూలతో అలంకరించిన మంచాన్ని చూసి భావన ఆశ్చర్యపోయి, చాలా సిగ్గుపడింది. విజయ్ ఆమెను వెనుక నుండి కౌగిలించుకున్నాడు.)\
 
నేను: "మన పెళ్లి రాత్రి ఏర్పాట్లు... నీకు ఎలా అనిపించింది భావన?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "పెళ్లి లేకుండా పెళ్లి రాత్రి ఉండదు విజయ్... ఏయ్... ముందు నన్ను పెళ్లి చేసుకో. అప్పుడు దీన్ని శోభనం అనొచ్చు..."
 
నేను: "హ్హ... అయితే నీ దగ్గర ఇప్పుడున్న మంగళసూత్రం నాకు ఇవ్వు, నేను ఇప్పుడే నీ మెడలో కడతాను..."
 
అమ్మ: "సరేలే.. ఆగు"
 
(భావన తన పర్సు తెరిచి... అందులోంచి ఒక చిన్న ప్యాకెట్ విజయ్ చేతిలో పెట్టింది.)
 
నేను: "ఇదేంటి..."
 
అమ్మ: "ముందు తెరిస్తేనే నీకు తెలుస్తుంది..."
 
(విజయ్ ఆ ప్యాకెట్ తెరిచి చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. అందులో ఒక మంగళసూత్రం ఉంది. అతను ఆ మంగళసూత్రాన్ని చేతిలో పట్టుకున్నాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడెందుకు దీని అవసరం భావన?"
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు మళ్లీ నా మీద కోపం తెచ్చుకోవాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను: "ఓ అలా కాదు భావన, ఈరోజే ఎందుకు అని అడుగుతున్నాను... ఎందుకు... మీకు నిజంగా ఇప్పుడే పెళ్లి చేసుకోవాలని ఉందా?"
 
అమ్మ: "ఈరోజు నాకు ఇది కడితే దాన్ని పెళ్లి అనరు కదా వెర్రివాడా... అసలు ఒక పండితుడు మంత్ర పూజ చేస్తేనే పెళ్లి జరిగినట్టు అంటారు. అది కూడా ఏడు ప్రదక్షిణలు చేశాక... అయినా నేను చెప్పాను కదా... మనం పెళ్లి చేసుకుంటే అది మీ కుటుంబం ముందే జరుగుతుంది కదా..."
 
నేను: "అయితే ఇదంతా ఎందుకు తెచ్చావు?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "మనం పెళ్లి చేసుకునేటప్పుడు ఇది నేను వేసుకుంటే , నేను నీ భార్య అయ్యాననే భావన కలుగుతుందని అనుకున్నాను..."
 
నేను: "సరే అయితే నేను ఇది వేయనా మెడలో, ఇప్పుడే నీకు వేస్తాను . సింధూరం కూడా తెచ్చాను..."
 
అమ్మ: "వద్దు..."
 
నేను: "ఎందుకు..."
 
అమ్మ: "ఈరోజు అదంతా నేనే పెట్టుకుంటాను... పెళ్లి రోజున నువ్వు నాకు అన్నీ కట్టు ..."
 
నేను: (నకిలీ కోపంతో) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ భావన..."
 
అమ్మ: "నీకు అంత త్వరగా కోపం వస్తుందా..."
 
(భావన విజయ్ చేతుల్లోకి వచ్చి, అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అడిగింది.)
 
అమ్మ: "విజయ్, నా గురించి నానమ్మ కి చెప్పావు కదా?"
 
(ఇప్పుడు భావనకు ఏం చెప్పాలో విజయ్ కి అర్థం కాలేదు. అబద్ధం చెప్పక తప్పలేదు.)
 
నేను: "అవును, ఈరోజే చెప్పాను."
 
అమ్మ: (సంతోషంతో కళ్లు మెరుస్తూ) "నువ్వు నిజం చెబుతున్నావా విజయ్?"
 
నేను: "అవును భావన."
 
అమ్మ: "మరి ఆమె ఏమంది?"
 
(ఇకపై అబద్ధం చెప్పడం సరికాదనిపించింది, కానీ విజయ్ కి వేరే దారి లేదు.)
 
నేను: "నాకు నచ్చిన అమ్మాయి ఒకటుందని చెప్పాను. మొదట నేను ఒక అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నానంటే ఆమె నమ్మలేదు. కానీ తర్వాత నేను ఆ అమ్మాయిని చాలా ప్రేమిస్తున్నాను అని చెప్పేసరికి ఒప్పుకుంది... ప్రస్తుతానికి నేను ఆమెకు నీ వయసు ఇంకా చెప్పలేదు..."
 
(ఈ మాట వినగానే భావన చాలా సంతోషపడి విజయ్ బుగ్గల మీద ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అమ్మ: "ఓ వావ్ విజయ్... నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది... కనీసం ఏదో ఒకటి చెప్పావు... ఇప్పుడు ఇలా చేయడం సరికాదని నాకు అనిపించదు ... కానీ ఏమైనా... అంటే నేను మీ ఇంటి కోడలిని కావడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు అన్నమాట... ఐ లవ్ యూ విజయ్..."
 
(భావన మళ్లీ విజయ్ బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది.)
 
నేను: "ఐ లవ్ యూ టూ... భావన..."
 
అమ్మ: "లవ్ యు టూ విజయ్ ... ఈ మంగళసూత్రం నాకు బాగుంటుంది కదా విజయ్?"
 
నేను: "అవును, నేను నీకు పెట్టి ఉంటే ఇంకా బాగుండేది."
 
అమ్మ: "ఓ... సరే బంగారం... అయినా, ఇది చాలా పొట్టిగా ఉంది, చూడు..."
 
(విజయ్ మంగళసూత్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని చూశాడు.)
 
నేను: "ఇది నీ ఉబ్బిన రొమ్ముల కింద వరకే వచ్చినట్టుంది భావన..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) "ఓ... ఇంకెంత సిగ్గుపడతావు... నేను చెప్పిందే సరైనది... మంగళసూత్రం పొట్టిగా ఉంది... అది తర్వాత వస్తుందిలే..."
 
అమ్మ: "అవును, నాకు తెలుసు... దీన్ని చాలా కష్టపడి తెచ్చాను... ఎందుకంటే పెళ్లి తర్వాత నువ్వు నాకు పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టాలని నేను కోరుకుంటున్నాను..."
 
(అకస్మాత్తుగా విజయ్ కి తను గతంలో కన్న కల గుర్తొచ్చింది. అందులో తను భావనకు పెళ్లిరోజు కానుక ఇవ్వడానికి వెళ్లాడు... 

కలలో భావన నాభికి చాలా కింద వరకు, అంటే ఆమె పూకు వరకు ఉన్న పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టుకుని ఉంది. 

అప్పుడు భావన నిన్న తనకు నలుగురు పిల్లలు కావాలని చెప్పిన విషయం గుర్తొచ్చింది. దీని అర్థం ఇదేనా... 

దీని అర్థం తన కలలు కేవలం కలలు మాత్రమే కాకుండా, జరగబోయే నిజమా... 

దీని అర్థం ఇప్పుడు నిజంగా కూడా తమకి పెళ్లయిపోతుందా? మరియు తమకు పిల్లలు పుడతారా?)
 
 
అలేఖ్య వేదన – అల్కాతో కన్నీటి సంభాషణ
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: మధ్యానం 1:00  గంట
 
(అలేఖ్య తన గదిలో బెడ్ పై బోర్లా పడుకుని ఏడుస్తోంది. జ్వరం వళ్లు కాలుస్తోంది. ఉదయం విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ మెడికల్ షాప్ వద్ద అతను కండోమ్స్ కొనడం చూసిన క్షణం నుండి ఆమె ప్రాణం ముక్కలైపోయింది.
 
ఆ బాధను తట్టుకోలేక తన ఏకైక ప్రాణ స్నేహితురాలు అల్కాకు ఫోన్ చేసింది. అల్కా వైజాగ్ వెళ్లిపోయింది అనే  బాధ కూడా ఆమెను చంపేస్తోంది.)
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "హలో... అల్కా..."
 
అల్కా: (కంగారుగా) "అలేఖ్య! ఏమైందే? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? ఒంట్లో బాగోలేదా?"
 
అలేఖ్య: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "నా ప్రాణం పోతోందే అల్కా... నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను. ఉదయం నేను విజయ్ ని కార్ లో ఫాలో అయ్యాను. అతను...
 
అతను ఒక మెడికల్ షాప్ కి వెళ్లి కండోమ్స్, వయాగ్రా కొన్నాడు అల్కా! దారిలో పూలు, కుంకుమ కొనుక్కుని ఒక ఇంట్లోకి వెళ్లాడు. ఆ ఇంట్లో నిన్న అతనికి క్యారేజ్ తెచ్చిన మహిళ ఉంది.
 
వాళ్లిద్దరి మధ్య అంత శారీరక బంధం ఉందా అల్కా? నా గుండె పగిలిపోతోంది..."
 
అల్కా: (ఫోన్‌లో కన్నీళ్లతో) "అయ్యో అలేఖ్య... ఏడవకే పిచ్చిదానా. నువ్వు అతన్ని అంతలా ప్రేమిస్తున్నావు కదా, కనీసం నీ మనసులో మాట అతనికి చెప్పొచ్చు కదా?"
 
అలేఖ్య: "నేను చెప్పలేకపోతున్నాను అల్కా... ఒకవైపు నువ్వు నన్ను వదిలేసి వైజాగ్ వెళ్ళిపోయావు. ఈ సిటీలో నా బాధ పంచుకోవడానికి నువ్వు కూడా లేవు. నేను రోజు ఆఫీసులో అతన్ని చూస్తూ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేక చచ్చిపోతున్నాను. నా ప్రేమను ఎలా వ్యక్తపరచాలో తెలియడం లేదు..."
 
అల్కా: "బాధపడకు అలేఖ్య, నీ ప్రేమ చాలా స్వచ్ఛమైనది. ఆ విజయ్ నీ కళ్లల్లో ఉన్న ఆరాధనను కచ్చితంగా గుర్తిస్తాడు. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు..."
 
అలేఖ్య ఫోన్ కట్ చేసి, కన్నీళ్లతో విజయ్ స్కెచ్ వైపు చూస్తూ ఏడుస్తూ ఉండిపోయింది.

[kingmahesh9898]

అప్డేట్ చాలా బాగుంది రైటర్ గారు

[rkg89]

విజయ్ ఇక అక్కడ ఆగకుండా వెంటనే వెళ్ళిపోయాడు. అక్కడ జరిగిన సంభాషణ తలచుకుంటే అతనికే నవ్వొచ్చింది. మనుషులు కూడా చాలా విభిన్నంగా ఉంటారు అనిపించింది.

 
దారిలో వెళ్తుండగా, ప్రతిసారీ కొనే పూలు కొన్నాడు. కానీ ఈ రోజు ఒక ప్రత్యేకమైన రోజు కాబట్టి, మరింత విడి పూలు తో పాటు ఒక కుంకుమ ఉండ కూడా కొన్నాడు.
 
దానితో అమ్మతో శృంగారం చేసినప్పుడు ఆమె తన పెళ్ళైన భార్య అనే అనుభూతి కలుగుతుందని అనుకున్నాడు.
 
వెళ్లే ముందు కొంచెం దూరంలో ఉన్న పూల దుకాణం దగ్గర ఆగి, మరికొన్ని గులాబీ  పూలు కూడా కొన్నాడు. భావన చక్కగా తయారై తిరిగి వస్తే, అచ్చం పెళ్ళైన ఆడదానిలా కనిపిస్తుంది...
 
 ఏదేమైనా తను తన భార్యతో శృంగారం చేయబోతున్నాడు. శృంగారం చేయడానికి విజయ్ పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
 
ప్రదేశం: ముంబై వీధులు (అలేఖ్య కార్ లో)
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటల నుండి మధ్యాహ్నం 1:30 గంటల వరకు
 
(అలేఖ్య పొద్దునే వచ్చి విజయ్ కోసం ఇంటి బయట ఒక్కసారి అయిన చూసి వెళ్దాం అని తన కార్ లో కూర్చుని విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ వస్తోంది.
 
విజయ్ మెడికల్ షాప్ వద్ద ఆగి, సిగ్గుపడుతూ కండోమ్స్ మరియు వయాగ్రా కొనడం... ఆ తర్వాత దారిలో పూలు, కుంకుమ కొనుక్కుని ఎంతో ఉత్సాహంగా వెళ్లడం ఆమె కళ్లారా చూసింది.
 
ఆ దృశ్యం అలేఖ్య గుండెను నిలువునా చీల్చేసింది. నిన్న రాత్రి తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అల్కా వైజాగ్ వెళ్ళిపోతోందని చెప్పిన బాధ ఒకవైపు...
 
తను ప్రాణంగా ప్రేమించే విజయ్ మరొక మహిళ కోసం ఇవన్నీ కొంటున్నాడన్న నిస్సహాయత మరోవైపు ఆమెను ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తున్నాయి. ఏడుస్తూనే విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ భావన ఇంటి వరకు వచ్చింది.
 
విజయ్ ఆ ఇంట్లోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకోవడం చూసి కార్ లోనే స్టీరింగ్ పై తల పెట్టి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.)
 
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
(ఇంటికి రాగానే విజయ్ పడకగదిని చాలా శుభ్రంగా అలంకరించాడు. మంచంపై ఉన్న బెడ్ షీట్ ని చక్కగా ఉతికిన దానితో మార్చి, దానిపై పూలను అందంగా చల్లాడు.
 
గది అంతా మల్లెపూల సువాసనతో గాల్లో తేలిపోతోంది. అలంకరణ పూర్తయ్యాక, అమ్మకు ఏ చీర కట్టాలా అని ఆలోచించాడు.
 
శృంగారం చేసేటప్పుడు ఆమె పూర్తిగా అలంకరించుకున్న పెళ్లికూతురులా కనిపించాలన్నది అతని ఆశ. పెళ్లికూతురు అనగానే అతనికి అమ్మ కట్టుకునే ఆ పట్టుచీర మాత్రమే గుర్తొచ్చింది.
 
ఆ సమయంలో ఆమెను చూడటం విజయ్ కి చాలా ఇష్టం. అందుకే ఆమె రాగానే ఆ చీర కట్టుకోమని అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. విజయ్ చాలా సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు.
 
కానీ సమయం అస్సలు గడవటం లేదు. గడియారం ముల్లులు ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. చివరకు గడియారంలో సమయం 1:30 అయింది.
 
బయట డోర్ బెల్ మోగడం వినపడింది. విజయ్ త్వరగా హాల్లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచాడు. గుమ్మం ముందు భావన నిలబడి ఉంది.
 
భావనను చూడగానే విజయ్ సంతోషపడ్డాడు. ఆమె లోపలికి రాగానే తలుపు వేసి, అమాంతం ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. విజయ్ లేవడం చూసి భావన ఆశ్చర్యపోయింది.
 
అమ్మ (భావన): "ఏయ్ ఏం చేస్తున్నావ్... అబ్బా..."
 
నేను (విజయ్): "భావన, నాకు ఉదయం నుంచి చాలా దాహంగా ఉంది... ఇప్పుడు త్వరగా రా..."
 
తనకు సహనం తప్పిందని భావనకు అర్థమైంది. ఆమె సిగ్గుపడుతూ విజయ్ ని ఒక మూలకు నెట్టింది.
 
అమ్మ: "పో కామం ఏ ఉంది ఆ కళ్ళల్లో ఛీ ..."
 
నేను: (ఆమెను మళ్లీ దగ్గరకు లాక్కుంటూ) "చెప్పు భావన..."
 
కానీ భావన అతన్ని ఆటపట్టించాలనుకుంది. అతని సహనంతో ఆడుకుంటోంది.
 
అమ్మ: "లేదు... నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నేను ముందు తినాలి... తర్వాత చూద్దాంలే..."
 
విజయ్ కి కోపం వచ్చింది, ముఖం చిన్నబోయింది. ఆ ముఖం చూసి భావన కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: "కోపం వద్దు విజయ్... ట్యూషన్ తర్వాత బయట కొంచెం తిన్నాను. నాకు ఆకలిగా లేదు."
 
నేను: (సంతోషంగా) "నిజమేనా?"
 
అమ్మ: (విజయ్ కి దగ్గరగా వచ్చి) "అవును, పూర్తిగా నిజం... నాకు కూడా చాలా ఆకలిగా ఉంది విజయ్..."
 
(భావన విజయ్ పెదవులపై గట్టిగా ముద్దు పెట్టింది.)
 
నేను: "నువ్వు నీ పుట్టినరోజున వేసుకున్న బట్టలే వేసుకుంటావా భావన? పెళ్ళైన స్త్రీలు వేసుకునే బట్టలే వేసుకోవాలని నేను కోరుకుంటున్నాను, నీ నిజ స్వరూపాన్ని చూడాలనుకుంటున్నాను..."
 
అమ్మ: "నీకు ఎవరు చెప్పారు... పెళ్ళైన స్త్రీలే  ఎర్ర చీర కట్టుకుంటారని?"
 
నేను: "అలాంటిదేమీ లేదు, కానీ నువ్వు అందులో చాలా విభిన్నంగా, అందంగా కనిపిస్తావు..."
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "దాని గురించి చింతించకు... నేను కూడా ముందుగానే ఒకటి ఆలోచించాను..."
 
నేను: "సరే అదేంటి?"
 
అమ్మ: "ఇప్పుడే నీకు అన్నీ చెప్పాలా ఏంటి... లోపలికి రా... ముందు నేను స్నానం చేసి వస్తాను..."
 
ఇద్దరూ పడకగదిలోకి వెళ్లారు. అక్కడ పూలతో అలంకరించిన మంచాన్ని చూసి భావన ఆశ్చర్యపోయి, చాలా సిగ్గుపడింది. విజయ్ ఆమెను వెనుక నుండి కౌగిలించుకున్నాడు.)\
 
నేను: "మన పెళ్లి రాత్రి ఏర్పాట్లు... నీకు ఎలా అనిపించింది భావన?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "పెళ్లి లేకుండా పెళ్లి రాత్రి ఉండదు విజయ్... ఏయ్... ముందు నన్ను పెళ్లి చేసుకో. అప్పుడు దీన్ని శోభనం అనొచ్చు..."
 
నేను: "హ్హ... అయితే నీ దగ్గర ఇప్పుడున్న మంగళసూత్రం నాకు ఇవ్వు, నేను ఇప్పుడే నీ మెడలో కడతాను..."
 
అమ్మ: "సరేలే.. ఆగు"
 
(భావన తన పర్సు తెరిచి... అందులోంచి ఒక చిన్న ప్యాకెట్ విజయ్ చేతిలో పెట్టింది.)
 
నేను: "ఇదేంటి..."
 
అమ్మ: "ముందు తెరిస్తేనే నీకు తెలుస్తుంది..."
 
(విజయ్ ఆ ప్యాకెట్ తెరిచి చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. అందులో ఒక మంగళసూత్రం ఉంది. అతను ఆ మంగళసూత్రాన్ని చేతిలో పట్టుకున్నాడు.)
 
నేను: "ఇప్పుడెందుకు దీని అవసరం భావన?"
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు మళ్లీ నా మీద కోపం తెచ్చుకోవాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను: "ఓ అలా కాదు భావన, ఈరోజే ఎందుకు అని అడుగుతున్నాను... ఎందుకు... మీకు నిజంగా ఇప్పుడే పెళ్లి చేసుకోవాలని ఉందా?"
 
అమ్మ: "ఈరోజు నాకు ఇది కడితే దాన్ని పెళ్లి అనరు కదా వెర్రివాడా... అసలు ఒక పండితుడు మంత్ర పూజ చేస్తేనే పెళ్లి జరిగినట్టు అంటారు. అది కూడా ఏడు ప్రదక్షిణలు చేశాక... అయినా నేను చెప్పాను కదా... మనం పెళ్లి చేసుకుంటే అది మీ కుటుంబం ముందే జరుగుతుంది కదా..."
 
నేను: "అయితే ఇదంతా ఎందుకు తెచ్చావు?"
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "మనం పెళ్లి చేసుకునేటప్పుడు ఇది నేను వేసుకుంటే , నేను నీ భార్య అయ్యాననే భావన కలుగుతుందని అనుకున్నాను..."
 
నేను: "సరే అయితే నేను ఇది వేయనా మెడలో, ఇప్పుడే నీకు వేస్తాను . సింధూరం కూడా తెచ్చాను..."
 
అమ్మ: "వద్దు..."
 
నేను: "ఎందుకు..."
 
అమ్మ: "ఈరోజు అదంతా నేనే పెట్టుకుంటాను... పెళ్లి రోజున నువ్వు నాకు అన్నీ కట్టు ..."
 
నేను: (నకిలీ కోపంతో) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ భావన..."
 
అమ్మ: "నీకు అంత త్వరగా కోపం వస్తుందా..."
 
(భావన విజయ్ చేతుల్లోకి వచ్చి, అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అడిగింది.)
 
అమ్మ: "విజయ్, నా గురించి నానమ్మ కి చెప్పావు కదా?"
 
(ఇప్పుడు భావనకు ఏం చెప్పాలో విజయ్ కి అర్థం కాలేదు. అబద్ధం చెప్పక తప్పలేదు.)
 
నేను: "అవును, ఈరోజే చెప్పాను."
 
అమ్మ: (సంతోషంతో కళ్లు మెరుస్తూ) "నువ్వు నిజం చెబుతున్నావా విజయ్?"
 
నేను: "అవును భావన."
 
అమ్మ: "మరి ఆమె ఏమంది?"
 
(ఇకపై అబద్ధం చెప్పడం సరికాదనిపించింది, కానీ విజయ్ కి వేరే దారి లేదు.)
 
నేను: "నాకు నచ్చిన అమ్మాయి ఒకటుందని చెప్పాను. మొదట నేను ఒక అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నానంటే ఆమె నమ్మలేదు. కానీ తర్వాత నేను ఆ అమ్మాయిని చాలా ప్రేమిస్తున్నాను అని చెప్పేసరికి ఒప్పుకుంది... ప్రస్తుతానికి నేను ఆమెకు నీ వయసు ఇంకా చెప్పలేదు..."
 
(ఈ మాట వినగానే భావన చాలా సంతోషపడి విజయ్ బుగ్గల మీద ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అమ్మ: "ఓ వావ్ విజయ్... నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది... కనీసం ఏదో ఒకటి చెప్పావు... ఇప్పుడు ఇలా చేయడం సరికాదని నాకు అనిపించదు ... కానీ ఏమైనా... అంటే నేను మీ ఇంటి కోడలిని కావడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు అన్నమాట... ఐ లవ్ యూ విజయ్..."
 
(భావన మళ్లీ విజయ్ బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది.)
 
నేను: "ఐ లవ్ యూ టూ... భావన..."
 
అమ్మ: "లవ్ యు టూ విజయ్ ... ఈ మంగళసూత్రం నాకు బాగుంటుంది కదా విజయ్?"
 
నేను: "అవును, నేను నీకు పెట్టి ఉంటే ఇంకా బాగుండేది."
 
అమ్మ: "ఓ... సరే బంగారం... అయినా, ఇది చాలా పొట్టిగా ఉంది, చూడు..."
 
(విజయ్ మంగళసూత్రాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని చూశాడు.)
 
నేను: "ఇది నీ ఉబ్బిన రొమ్ముల కింద వరకే వచ్చినట్టుంది భావన..."
 
అమ్మ: (సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) "ఓ... ఇంకెంత సిగ్గుపడతావు... నేను చెప్పిందే సరైనది... మంగళసూత్రం పొట్టిగా ఉంది... అది తర్వాత వస్తుందిలే..."
 
అమ్మ: "అవును, నాకు తెలుసు... దీన్ని చాలా కష్టపడి తెచ్చాను... ఎందుకంటే పెళ్లి తర్వాత నువ్వు నాకు పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టాలని నేను కోరుకుంటున్నాను..."
 
(అకస్మాత్తుగా విజయ్ కి తను గతంలో కన్న కల గుర్తొచ్చింది. అందులో తను భావనకు పెళ్లిరోజు కానుక ఇవ్వడానికి వెళ్లాడు... 

కలలో భావన నాభికి చాలా కింద వరకు, అంటే ఆమె పూకు వరకు ఉన్న పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టుకుని ఉంది. 

అప్పుడు భావన నిన్న తనకు నలుగురు పిల్లలు కావాలని చెప్పిన విషయం గుర్తొచ్చింది. దీని అర్థం ఇదేనా... 

దీని అర్థం తన కలలు కేవలం కలలు మాత్రమే కాకుండా, జరగబోయే నిజమా... 

దీని అర్థం ఇప్పుడు నిజంగా కూడా తమకి పెళ్లయిపోతుందా? మరియు తమకు పిల్లలు పుడతారా?)
 
 
అలేఖ్య వేదన – అల్కాతో కన్నీటి సంభాషణ
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
సమయం: మధ్యానం 1:00  గంట
 
(అలేఖ్య తన గదిలో బెడ్ పై బోర్లా పడుకుని ఏడుస్తోంది. జ్వరం వళ్లు కాలుస్తోంది. ఉదయం విజయ్ ని ఫాలో అవుతూ మెడికల్ షాప్ వద్ద అతను కండోమ్స్ కొనడం చూసిన క్షణం నుండి ఆమె ప్రాణం ముక్కలైపోయింది.
 
ఆ బాధను తట్టుకోలేక తన ఏకైక ప్రాణ స్నేహితురాలు అల్కాకు ఫోన్ చేసింది. అల్కా వైజాగ్ వెళ్లిపోయింది అనే  బాధ కూడా ఆమెను చంపేస్తోంది.)
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "హలో... అల్కా..."
 
అల్కా: (కంగారుగా) "అలేఖ్య! ఏమైందే? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? ఒంట్లో బాగోలేదా?"
 
అలేఖ్య: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "నా ప్రాణం పోతోందే అల్కా... నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను. ఉదయం నేను విజయ్ ని కార్ లో ఫాలో అయ్యాను. అతను...
 
అతను ఒక మెడికల్ షాప్ కి వెళ్లి కండోమ్స్, వయాగ్రా కొన్నాడు అల్కా! దారిలో పూలు, కుంకుమ కొనుక్కుని ఒక ఇంట్లోకి వెళ్లాడు. ఆ ఇంట్లో నిన్న అతనికి క్యారేజ్ తెచ్చిన మహిళ ఉంది.
 
వాళ్లిద్దరి మధ్య అంత శారీరక బంధం ఉందా అల్కా? నా గుండె పగిలిపోతోంది..."
 
అల్కా: (ఫోన్‌లో కన్నీళ్లతో) "అయ్యో అలేఖ్య... ఏడవకే పిచ్చిదానా. నువ్వు అతన్ని అంతలా ప్రేమిస్తున్నావు కదా, కనీసం నీ మనసులో మాట అతనికి చెప్పొచ్చు కదా?"
 
అలేఖ్య: "నేను చెప్పలేకపోతున్నాను అల్కా... ఒకవైపు నువ్వు నన్ను వదిలేసి వైజాగ్ వెళ్ళిపోయావు. ఈ సిటీలో నా బాధ పంచుకోవడానికి నువ్వు కూడా లేవు. నేను రోజు ఆఫీసులో అతన్ని చూస్తూ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేక చచ్చిపోతున్నాను. నా ప్రేమను ఎలా వ్యక్తపరచాలో తెలియడం లేదు..."
 
అల్కా: "బాధపడకు అలేఖ్య, నీ ప్రేమ చాలా స్వచ్ఛమైనది. ఆ విజయ్ నీ కళ్లల్లో ఉన్న ఆరాధనను కచ్చితంగా గుర్తిస్తాడు. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు..."
 
అలేఖ్య ఫోన్ కట్ చేసి, కన్నీళ్లతో విజయ్ స్కెచ్ వైపు చూస్తూ ఏడుస్తూ ఉండిపోయింది.

మీ రచన చాతుర్యానికి ...మీ ఓపికకు... మా తరుపున చాలా చాలా అభినందనలు... ఈ స్టోరీ నీ ఐతే పూర్తిగా follow అవుతున్నాను...త్వరలోనే ..మీ మిగతా కథలు ప్రారంభిస్తా...అవి కూడా చాలా బాగుంటాయి అనే ఆశిస్తున్నాను..ఎందుకంటే ఈ కథ లానే వాటిని కూడా మనస్సుతో రాస్తున్నట్టు ఉన్నారు.. మీరు ఇలానే డైలీ  updates ఇస్తున్నందుకు మీకు చాలా ధన్యవాదములు తెలుపుతూ...

[Akhil2544]

Evergreen.....

[appalapradeep]

Nice uodate

[Terminator619]

Varusaga anni kathala updates icharu chala thanks sunny garu...Alekhya chaala badha padutondi. Vijay ki ela daggara avutundo?

[Raj0003]

Excellent narration super update

[selfread]

I have to tell you something. Because you keep posting these updates so consistently, we feel a constant urge to read more. It's like a drug.

Let me be clear—I’ve never seen anyone on this platform maintain this kind of consistency in updates.if anyone find even one person who comes close to this level.

[Abhiteja]

bagundhi continue pls

[TringDan]

Out of all the three stories, this story is more romantic and attractive with sensible narration.

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ ,, రేపటి తో 3 కధల నిజాలు చాలా వరకు బయట పడతాయి. 

ఇప్పుడే ఇచ్చిన  “ అందని జాబిలి అమ్మ కోసం “ కధ లో మరి  కొంత  నిజం మీకు తెలుస్తుంది. మిస్ చేయకుండా చదవండి.. 

ఎందుకంటే తరువాత నుండి కధ అంత అక్కడి నుండి ఏ స్టార్ట్ అవుతుంది.

 
అలాగే “ భావన & విజయ్”  ల ఎపిసోడ్ కూడా సిద్దంగా ఉంది. వీలు అయిన అంత త్వరగా మీకు అప్డేట్ వస్తుంది ..
 
ఇంకా అయేషా గురించి కూడా మీకు రాబోయే ఎపిసోడ్ లో తెలుస్తుంది..
 
నేను ముందు నుండి చెప్తున్నట్లు అసలు అనుష్క ఎవరు ఆమె ఏమి చేయగలదు అనే నిజం మీకు త్వరలో తెలుస్తుంది..
 
ఇంకా కధకి గతం మూలం అయిన పూనమ్ దేవి గురించి కూడా తెలుస్తుంది.. కానీ అది సోనూ మరియు పూనమ్ దేవిలా పెళ్లి తరువాత ఏ ??
 
ఇంకా భావన కి విజయ్ గతం తెలిసిన రోజు ఏం అవుతుందో తెలీదు ??

[Akhil2544]

నువ్వు అసలు రచయితవు కాదు సన్నీ బాబు, మా కోసం నీ నిద్ర హారాలు మానేసి రాసిన గొప్ప దేవుడివి, ఎలా అయ్యా ఇన్ని ఆలోచనలు చెయ్యగలుగుతున్నావు, మీరు వేరయ్య....

I think poonam already known by rao has behind this on previous episodes, why again you question how poonam devi find rao behind it

కొంచెం రెస్ట్ తీసుకోండి స్వామి

Thankyou sunny garu

[hisoka]

awesoe update sunny bro.

[wheel of Times]

Excellent update sunny bro this story like feel good movie

[Sunnysunnysunny]

నువ్వు అసలు రచయితవు కాదు సన్నీ బాబు, మా కోసం నీ నిద్ర హారాలు మానేసి రాసిన గొప్ప దేవుడివి, ఎలా అయ్యా ఇన్ని ఆలోచనలు చెయ్యగలుగుతున్నావు, మీరు వేరయ్య....

I think poonam already known by rao has behind this on previous episodes, why again you question how poonam devi find rao behind it

కొంచెం రెస్ట్ తీసుకోండి స్వామి

Thankyou sunny garu

పూనమ్ గారు తన గత 2 నెలలు ముందు ఏం జరిగిందో గుర్తుచేసుకుంటున్నారు.. . మిగిలిన 2  కధలు కంటే అందని జాబిలి అమ్మ కోసం మనం కొంత ముందుకి రాసుకున్నాం.

[selfread]

భావన గారి అప్డేట్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాం.. వీలు ఐతే అప్డేట్ ఇవ్వండి సన్నీ గారు