Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[hisoka]

super update sunny bro.

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[ash.enigma]

amoghamga undi iddari conversation. emotions yama sooper ga pandistunnav sunny bhayya

[Sunnysunnysunny]

ఇప్పుడు అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళే సమయం అయ్యింది... నేను ఇంటికి బయలుదేరాను... మా అమ్మ చెప్పింది... నేను 50 మీటర్ల ముందుకు వెళ్లి నిలబడాలి...


దారి పొడవునా మా అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తున్నాను...

నా మనసు- ఒక పని చెయ్యి... బహుమతిని ఇవ్వు... ఆమెకు తన పెళ్లి చీరని బహుమతిగా ఇవ్వు...

నేను- అది తనదని ఆమె గుర్తిస్తే...

నా మనసు- ఏమంటున్నావు... ఆ సంఘటన జరిగిన అప్పుడు 16 సంవత్సరాలు మీ అమ్మకి , ఇప్పుడు దాదాపు 20 సంవత్సరాలు పైన ఏ అయ్యింది, ఆమెకు అది గుర్తుంటుందని అనుకుంటున్నావా... ఏమైనా, మార్కెట్లో ఇలాంటి చీరలు అవే రకంగా ఉంటాయి... కాబట్టి అంతగా ఆలోచించకు అనుకున్నాను... వెళ్లి ఆమె పెళ్లి చీరను ప్యాక్ చేసి ఆమె పుట్టినరోజున బహుమతిగా ఇవ్వు...

నేను- సరే ఇది మంచి ఆలోచన... అమ్మ చాలా సంతోషిస్తుంది... రేపు ఆమెను పెళ్ళైన స్త్రీలా చూడాలి... రేపు ఆమెను ఎలా అలంకరిస్తానో చూడు...

నా మనసు- నేను కూడా అదే కోరుకుంటున్నాను... చూడు, ఒక పని చెయ్యి, ఇక్కడున్న నగల దుకాణానికి వెళ్ళు... వెళ్లి నేరుగా ఒక మంగళసూత్రం కొను...

నేను- ఎందుకు ఇలా అంటున్నావు... వద్దు, ఇప్పుడు అంత తొందరేమీ లేదు... నాకు ఇంకాస్త సమయం కావాలి...

నా మనసు- అంత బాగానే ఉంటుంది... ఏ సమస్యా లేదు...

నేను- ఏమైనా సరే, నిన్న అమ్మని సెలవు పెట్టమని అడిగాను. అది. ఆమె ఒప్పుకుంటుందో లేదో నాకు తెలియదు...

నా మనసు- అంతగా ఆలోచించకు... ఇప్పుడు అంతా బాగానే జరుగుతోంది... నీకేం కావాలి...

నేను- అవును అది కూడా నిజమే...

నా మనసు- నాకు అనిపిస్తోంది... ఈరోజు మనసులోంచి కొన్ని విషయాలు నీకు చెప్పాలి...

నేను- ఏం చెప్పాలి... అసలు నేను మనసులో పెట్టుకోవాల్సింది ఒక్కటే... మిగతావి...

నా మనసు- మరి నువ్వు ఆమెను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టావన్న విషయం సంగతేంటి ఆమెకు చెప్పవా...

నేను- అవును చూద్దాం...

నేను స్టేషనరీ షాపుకి వెళ్లాను... అక్కడ చీర చుట్టడానికి ఒక గిఫ్ట్ కవర్ కొన్నాను... దాన్ని నా జేబులో పెట్టుకున్నాను. నేను దాన్ని నా బ్యాగ్ లో దాచేసి నిలబడ్డాను...

నా మనసు - ఏమైంది... ఈరోజు భావన గారికి పూలు కొనడం నీకు ఇష్టం లేదా....

నేను - లేదు, అలాంటిదేమీ లేదు... లేకపోతే అమ్మ మళ్ళీ నా మీద డబ్బు ఎందుకు వృధా చేస్తున్నావని అంటారు...

నా మనసు - కానీ ఆమెకి అది నచ్చుతోంది కదా....

నేను - అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజమే...

నేను వెళ్లి కొన్ని గులాబీ పూలు కొని జాగ్రత్తగా బ్యాగ్లో పెట్టుకున్నాను... నేను ఆకాశం వైపు చూశాను... ఉదయం అమ్మ చెప్పిన మాటలు నాకు గుర్తొచ్చాయి... ఎందుకంటే ఆకాశంలో మార్పులు కనిపించాయి... బహుశా ఇప్పుడు రాత్రి వరకు వర్షం పడే అవకాశాలున్నాయేమో...

అప్పటికి సుమారు ఏడు గంటలయింది, అమ్మ వచ్చింది...

అమ్మ ఇంకా కోపంగానే ఉంది...

అమ్మ నన్ను స్కూటీ ఎక్కమని కూడా అడగలేదు... ఆమె పూల దుకాణం వైపు చూసి, నా చేతి వైపు చూసింది... బహుశా నేనే కొన్నానని అనుకుని ఉంటుంది... కానీ నేను దాన్ని నా బ్యాగ్ లో పెట్టుకున్నాను...

నెమ్మదిగా మేము ఇంటికి వెళ్ళాము... నేను ఆమె ఫోన్ ఎత్తనందుకు అమ్మ ఇంకా నా మీద కోపంగానే ఉంది...

అమ్మ వెళ్ళి వంట చేయడం మొదలుపెట్టింది... నేను కనీసం స్నానం చేయడానికి కూడా వెళ్ళలేదు... అక్కడే కూర్చుండిపోయాను... అమ్మ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

అమ్మ మధ్యమధ్యలో నా వైపు చూస్తోంది... ఆమెకు అర్థమైంది...

అమ్మ- నువ్వు స్నానం చేసి రావా?

నేను- లేదు... నాకు ఇప్పుడైతే చేయాలి అని లేదు.....

అమ్మ- సరే పోకూ నాకు ఏం అయింది.... ఇలాగే కూర్చో హహుమ్మ్ ...

నేను ఆమెను ఒప్పించడానికి అక్కడ కూర్చున్నానని అమ్మ బహుశా అనుకుంటుందేమో.... కానీ.. నేను ఆమె గురించి వేరేలా ఆలోచిస్తున్నాను... చీరను గిఫ్ట్ పేపర్‌లో చుట్టాలని నాకు గుర్తొచ్చింది...

నేను- సరే....నేను ఇప్పుడే వస్తాను...

నేను పైకి వెళ్ళగానే, ముందుగా తలుపు లోపలి నుండి గడియ పెట్టి, నా బ్యాగ్ నుండి గిఫ్ట్ పేపర్ ఇంకా నా పెట్టె నుండి అమ్మ తన పెళ్ళికి కట్టుకున్న చీరను త్వరగా బయటకు తీశాను.... దానికి గిఫ్ట్ పేపర్ చుట్టడం మొదలుపెట్టాను.... కొంతసేపటికి చివరికి దాన్ని సరిగ్గా చుట్టాను.... అప్పుడు నాకు అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది...

అమ్మ- ఇప్పుడు రా.... ఇంకా ఎంతసేపటి వరకు ఉంటావ్ పైనే హ్హ ... వస్తున్నవా లేదా

నేను- హ్హ , ఇప్పుడే వస్తాను...

నేను తాజాగా ఉన్నానని చూపించడానికి... ముఖం మీద కొంచెం నీళ్ళు చల్లుకుని, ముఖం తుడుచుకుని కిందకి వచ్చాను...

అమ్మ భోజనం వడ్డించింది, అది కూడా ఒకే పళ్ళెంలో...

నేను వెళ్లి అమ్మ పక్కన కూర్చుని... తినడం మొదలుపెట్టాను... నేను ఇప్పుడు అమ్మతో ఎక్కువగా మాట్లాడలేకపోయాను... నేను కలల్లో తేలిపోయాను... ఈరోజు మేమిద్దరమే ఉన్నాము... కలల్లో మేం ఆరుగురం ఉన్నాము... ఒక సంపూర్ణ కుటుంబం సంతోషంగా జీవిస్తోంది...

తినడం ఐపోగానే , అమ్మ గిన్నెలు కడగడానికి వెళ్ళింది... గిన్నెలు కడిగిన తర్వాత, అమ్మ హాలులోకి వెళ్ళింది. నేను మంచం పక్కన కింద పడుకున్న చోటికి ఆమె వచ్చింది...

నా మనసులో- ఏమైంది... చూడు, ఇదంతా ఒక్కసారిగా సాధ్యం కాదని నాకు తెలుసు... కానీ నువ్వు కూడా కొంచెం చొరవ చూపించాలి విజయ్... అది లేకుండా ఇది సాధ్యం కాదు...

వచ్చి అమ్మ మంచం మీద కూర్చుంది...

అమ్మ- విజయ్...

నేను – హా...
 
అమ్మ- ఇక్కడికి రా...

నేను లేచి వెళ్లి అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాను...

అమ్మ- సారీ అది నా తప్పు ఏ ... నేను అనవసరంగా కోపడ్డాను... నువ్వు నీ పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నావు... నేను అర్థం చేసుకోగలను...

అమ్మ- లేదు అలా ఏం కాదు...

అమ్మ- అయితే...

అమ్మ- లేదు ఏమీ లేదు...

నేను అమ్మ కళ్ళలోకి చూస్తున్నాను...

అమ్మ- ఎందుకిలా చూస్తున్నావు... విజయ్, ఏమైనా జరిగిందా...

నెమ్మదిగా నేను అమ్మ చేతిని నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను... అమ్మ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయింది…

అమ్మా- ఏమైంది, ఎందుకంత దిగులుగా ఉన్నావు... కంపెనీలో  ఏమైనా సమస్య ఉందా...

నేను- లేదు, అలాంటిదేమీ లేదు... నీతో మాట్లాడదామని అనుకున్నాను అంతే...

అమ్మా- మాట్లాడాలనుకుంటే ఎందుకు మాట్లాడావు...

నేను- సారీ ...

అమ్మా- నాలాగే నీకు కూడా చెప్పడానికి ఏమైనా కథ ఉందా...

నేను- ఉండొచ్చు... కానీ ఏం చెప్పాలో తెలియడం లేదు...

అమ్మా- అయితే నా భుజం పట్టుకుని ఏడవాలని ఉందా...

నేను- లేదు... లేదు... నేను ఎప్పుడూ ఏడవాలనుకోను... ముఖ్యంగా నీ ముందు...

అమ్మా- అయితే ఏమైంది...

నేను- నీకు ఎందుకు మళ్ళీ పెళ్లి కాలేదు... అమ్మా నోరు అలా తెరిచి చూస్తూ ఉంది...

అమ్మా- నాకు తెలియదు విజయ్... కానీ ఎందుకని ఇంత హఠాత్తుగా ఈ ప్రశ్న అడుగుతున్నావు...

నేను అమ్మ చేతిని మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాను... బహుశా దీనివల్ల అమ్మకు కొంచెం నొప్పి వేసిందేమో...

అమ్మా- అరె... విజయ్... నీకేమైంది...

ఆమె తన చేతిని నా ముఖం మీద పెట్టి... అదే సమయంలో నా జుట్టు నిమరడం మొదలుపెట్టింది...

నేను- నువ్వే చెప్పు... అయితే... ఎందుకు చేసుకోలేదో

అమ్మా- విజయ్ నేను నీకు ఇప్పుడే చెప్పలేను. నేను నీకు కచ్చితంగా చెబుతాను. నాకు సమయం కావాలి..

నేను- హ్మ్… నువ్వు కోరుకున్న అబ్బాయి లాంటివాడు ఎవరూ దొరకలేదా…

అమ్మ ఇప్పుడు గంభీరంగా మారింది- లేదు… ఎప్పుడూ అనుకోలేదు… నేను వెతకడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించలేదు, కనీసం ప్రయత్నించనే లేదు… దానికంటే నా జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఉంది. నేను గత 22 ఏళ్లగా వెతుకుతునే ఉన్నాను. నాకు ఇంకా ఏం తెలీదు

నేను- నువ్వు ఎప్పటినుంచో కోరుకుంటున్న అబ్బాయి దొరికితే, అతన్ని పెళ్లి చేసుకుంటావా…

బహుశా ఇప్పుడు అమ్మకు నేను చెప్పాలనుకున్నది అర్థమైంది…

అమ్మ కొంచెం భావోద్వేగానికి లోనైంది, బహుశా సిగ్గు కూడా వేసి ఉంటుంది, ఆమె ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది…

నేను ఇక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను, అందుకే ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పాను...

నేను- చెప్పు...

అమ్మ- నాకు తెలియదు విజయ్... ఇక పెళ్లి విషయానికొస్తే, నాకు పెళ్లి వయసు లేదు... నాకు తెలియదు విజయ్... కానీ నీకు అకస్మాత్తుగా ఏమైంది... ఎందుకింత హఠాత్తుగా నన్ను ఇలాంటి ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెట్టావు...

నేను- నువ్వు సంతోషంగా ఉండటమే నేను కోరుకుంటున్నాను... బహుశా ఇదే కారణం కావచ్చు...

ఇప్పుడు అమ్మ కొంచెం భావోద్వేగానికి లోనయ్యింది, బహుశా నేను కూడా...

అప్పుడు అకస్మాత్తుగా మేఘాలు కమ్ముకోవడం మొదలైంది... భారీ వర్షం కురవడం మొదలైంది... వెంటనే మేమిద్దరం ఏకాగ్రత కోల్పోయాము...

అమ్మ లేచి కిటికీలు మూసేసింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి వర్షాన్ని చూడటం మొదలుపెట్టింది..ఒక కిటికీ ఓపెన్ చేసి కిటికీలోంచి చేతులు బయటకు పెట్టి, తన చేతులపై వర్షపు చినుకులు పడటం కోసం ఎదురుచూడసాగింది... వర్షపు చినుకులు తన చేతులపై పడగానే, అమ్మ ఆనందంతో కళ్ళు మూసుకుంది...

అమ్మా- విజయ్... నీ ప్రశ్నకు నా దగ్గర సమాధానం ఉంది... కానీ దానికి ఎలా సమాధానం చెప్పాలో, ఏం చెప్పాలో నాకే తెలియలేదు....

నేను మెల్లగా అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను... అమ్మ ఇంకా బయటకే చూస్తోంది... ఆమె తన చేతి మీద పడుతున్న వర్షపు చినుకులను ఆస్వాదిస్తుంది... ... కిటికీలోంచి చల్లని గాలి రావడం మొదలైంది... అమ్మను వర్షంలోకి లాక్కెళ్లాలనిపించింది... మేమిద్దరం చూస్తూనే ఉన్నాము... ఆమె కళ్ళ నుండి కొన్ని కన్నీళ్లు రాలాయి, నా కళ్ళ నుండి కూడా కొన్ని... ఆ కన్నీళ్ల గురించి మాకే తెలియలేదు...

బహుశా అమ్మ నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి భయపడుతోందేమో... లేదా సిగ్గుపడుతోందేమో... అది... నాకు తెలియదు...

నేను ఇప్పుడు అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను... అమ్మ బహుశా ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి సంకోచిస్తోందని నాకు అర్థమైంది... అందుకే నేను ఆమె వెనుకకు వెళ్ళాను... ఆమె ఒక చేయి ఇంకా లోపలే ఉంది... ఇంకో చేయి కిటికీ బయట ఉంది... నేను అమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాను...

అమ్మ కళ్ళు మూసుకుంది... అమ్మ గుండెచప్పుడు పెరగడం మొదలైంది... దానితో పాటు నా గుండెచప్పుడు కూడా వేగవంతమవుతోంది... నేను అమ్మ మరో చేతిని లోపలికి తీసుకుని... నా రెండు చేతులను ఆమె చెంపల మీద ఉంచి... ఆమె వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

మా ఇద్దరి శ్వాస చాలా వేగంగా పెరిగిపోతోంది... మేము ఇప్పుడు ఒకరికొకరం చాలా దగ్గరగా ఉన్నాము... ముక్కు నుండి వస్తున్న వెచ్చని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది... పై నుండి వస్తున్న ఈ చల్లని గాలి మత్తుమందులా పనిచేస్తోంది...

అమ్మ తన చెంపల మీద ఉన్న నా చేతిని పట్టుకుని... నెమ్మదిగా నా చేతిని కిందకి తీయడం మొదలుపెట్టింది... నా చల్లని చేయి ఇప్పుడు ఆమె సున్నితమైన మెడను చేరింది... నేను ఆమె మెడను చాలా సున్నితంగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను...

ఇప్పుడు అమ్మ గుండెచప్పుడు మరింత వేగంగా కొట్టుకుంది... ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది... విజయ్... ఈ శరీరం మరియు ఇప్పుడు నేను నీ మీద ఆధారపడి ఉన్నాను... నీ ప్రేమను నాకు ఇవ్వు... అని చెబుతున్నట్లుగా... నేను నా చేతిని ఆమె చెంపల మీద నుండి వీపు మీద పెట్టాను... నేను కూడా స్పృహ కోల్పోయాను... అమ్మ తన రెండు చేతులను నా ఛాతీ మీద పెట్టింది...

అప్పుడు హఠాత్తుగా లైట్లు ఆగిపోయాయి... మేమిద్దరం కంగారుపడ్డాం... అమ్మ నాకు కొంచెం దూరంగా జరిగి తన మొబైల్ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టింది... ఆమె మొబైల్ తీసుకుని తన గదిలోకి వెళ్లింది... అక్కడి నుండి ఒక దీపం తెచ్చి... బయటకు వచ్చి దాన్ని వెలిగించడం మొదలుపెట్టింది... ఇంట్లో మళ్ళీ కొంచెం వెలుగు వచ్చింది...

అమ్మ వచ్చి నిశ్శబ్దంగా మంచం మీద పడుకుంది... నేను ఇంకా నిలబడే ఉన్నాను... అమ్మ మంచం దగ్గరకు వచ్చి నిశ్శబ్దంగా పడుకుంది...

అమ్మ- పడుకో... చాలా సేపయింది కదా...

నేను ఏమీ చేయలేకపోయాను... నేను నిశ్శబ్దంగా పడుకున్నాను... మేమిద్దరం మౌనంగా ఉండి పైకి చూస్తూ ఉన్నాము...

అమ్మ కిటికీ వైపు చూస్తోంది... మా ఒళ్ళంతా ఒకరకమైన చలి వ్యాపిస్తోంది... ఆ క్షణంలో మేమిద్దరం మాట్లాడుకోవడం లేదు... కచ్చితంగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాము... వర్షం శబ్దం మా చెవులకు చాలా స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది... అప్పుడు నేను మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకున్నాను...

నేను- అయితే రేపటి గురించి ఏమనుకున్నావు...

అమ్మ- ఏమిటి... నేను ఏం అనుకోవాలి...

నేను- రేపు సెలవు తీసుకుంటున్నావా... రేపు ఆదివారం కదా... మనం రేపటి కోసం వేసుకున్న ప్రణాళిక గురించి చెప్తున్నాను... నాతో పాటు థియేటర్‌కు వస్తావా...

అమ్మ చాలా సేపు ఆగి, "సరే నేను వస్తాను..." అంది.

నేను- హ్మ్మ్...

నేను 12 గంటలకే చెప్పాలి అనుకున్న,, 12 గంటలకు అలారం పెట్టుకున్నాను... ఎందుకంటే ఈ రాత్రి కోసమే చాలా రవులుగా ఎదరు చూస్తున్న కదా... బహుశా ఇంకా కొన్ని నిమిషాలు మిగిలి ఉన్నాయేమో...

అమ్మ- సరే... ఇప్పుడు పడుకో... అని చాలా ఏడుపు గొంతుతో చెప్పినట్లు అనిపించింది

నేను- నాకు నిద్ర రావడం లేదు... నీకు ...

అమ్మ- లేదు ...

నన్ను నేను ఆపుకోలేక లేచి అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను... అమ్మ ఇంకా పడుకునే ఉంది...

నేను హఠాత్తుగా వెళ్లి ఆమె పక్కన మంచం పై కూర్చోవడంతో అమ్మకు కొంచెం భయం వేసిందేమో... కానీ అమ్మ ఏమీ అనకుండా నన్ను కూర్చోనిచ్చింది...

నేను- రేపు ఏం తింటావు...

అమ్మ ఇప్పుడు నా కళ్లలోకి చూస్తూనే ఉంది...

అమ్మ- నువ్వే చెప్పు...

నేను- మనం నేరుగా ఇంటికి వచ్చేసి వండుకుని తిందాం... రేపు కూడా వర్షం పడేలా ఉంది... ఎలాగూ బయట ఉండటం మంచిది కాదు...

సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం మోగింది...

అమ్మ- ఇప్పుడు ఎందుకు అలారం...

నేను- పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు..... భావన గారు...

అమ్మ నా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది...


ఆమె దేని గురించీ మాట్లాడటం లేదు... బహుశా ఆమెకు చాలా జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చాయి అనుకుంటా ఇంకా చాలా ఉన్నాయేమో. తన మనసులో... కానీ అమ్మ చివరికి మాట్లాడింది...

అమ్మ- హ్మ్... థాంక్ యు...

నాకు ఇప్పుడు మాట్లాడటానికి ఇంకా ఏమీ లేవు... అందుకే పడుకోవడానికి లేస్తున్నాను... అప్పుడు అమ్మ నా చేయి పట్టుకుంది...

అమ్మ- ఏమైంది, నన్ను నిద్రపుచ్చు... నాతో మాట్లాడు... అని చాలా ముద్దుగా చిన్న పిల్లల దుప్పటి మెడ వరకు కప్పుకొని తల బయట పెట్టి చెప్పింది

నేను కూడా అమ్మతో చాలా గంటలు మాట్లాడాలని ఉంది కానీ ఏం చేయాలో, ఎలా చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు...

నేను- నువ్వు చాలా విచిత్రంగా ఉన్నావు... ఒకసారి ఏమీ చెప్పనంటావు, తర్వాత... నాతో మాట్లాడమంటావు...

అమ్మ పూర్తిగా మౌనంగా ఉండిపోయింది...

నేను- అయితే రేపు ఏం వేసుకుంటావు...

అమ్మ- నువ్వే చెప్పు... నీ ఇష్టం

నేను- నేను ఏది ఇస్తే అది నువ్వు వేసుకో...

అమ్మ- నువ్వేం ఇవ్వబోతున్నావు...హమ్మ్ అంటూ నిద్రలోకి జారుకుంటుంది

అమ్మ మాటలు వింటుంటే బహుశా ఆమె నిద్రపోయిందేమో అనిపించింది... ఆమె మళ్ళీ అలాగే నిద్రపోతుందని నేను అనుకున్నాను...

నేను- బహుశా దీన్నే సర్ప్రైజ్ అంటారేమో...

అమ్మ- అవును... మరియు... అది ..

నేను ఒక ఊపిరి తీసుకున్నాను... మరియు నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గర నుండి జరగడం మొదలుపెట్టాను... నా చేతులు ఎందుకు వణకడం మొదలయ్యాయో నాకు తెలియదు... బహుశా భయం వల్లనో లేదా చలి వల్లనో, ఇప్పుడు ఆ రెండు కారణాలలో ఒకటి అయి ఉండాలి...

నా మనసు- మిత్రమా, నువ్వు ఆమెను పెళ్లికూతురిలా చూడాలనుకుంటున్నావని చెప్పు... ఇప్పుడే  ఆమెకి చెప్పు...

నేను- వద్దు... ఇది చాలా తొందరపాటు  అవుతుంది...

నా మనసు- తొందరేమీ లేదు... నువ్వు చెప్పేయ్...

నేను- నువ్వు కూడా గమనిస్తూ ఉండాలి... ఆమె నాతో ఇంకా పూర్తిగా మాట్లాడటానికి ఇష్టపడనట్లుంది... లేదా నాకు ఏమీ చెప్పడానికి ఇష్టపడనట్లుంది...

నా మనసు- అలా కాదు మిత్రమా... ఆమె కొంచెం భయపడుతోంది అంతే... ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆమెకు అకస్మాత్తుగా ఒక అబ్బాయిని ఎంచుకోవడం అంత సులభం కాదు... నువ్వు కూడా ఆమె గురించి ఆలోచించాలి... బహుశా ఆమె ఇప్పుడు కొంచెం ఆందోళన చెందుతూ ఉండవచ్చు...

నేను- కానీ ఆమె అలా లేదు ఏమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నాను అని అంటూనే ఆగిపోతుంది ...నాకు తెలిసి తన గతం తనని చాలా భయం కి గురిచేస్తుంది.

నా మనసు - ఏ ఆడది కూడా అలాంటి విషయాలను సూటిగా చెప్పదు... ఈ వయసులో... అవును... ఆమె ఎక్కువ బాధపడింది....

నేను ఇప్పుడు నా ఆలోచనలను ఆపి, అమ్మ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడం మొదలుపెట్టాను - లేదు, ఇంకేమీ లేదు... మిగిలినది రేపు చూద్దాం... నువ్వు ఇప్పుడు పడుకో...

అమ్మ బహుశా నా చేయి పట్టుకోవాలనుకుంది, కానీ నేను వెంటనే లేచి కిందకి వెళ్ళాను...

ఈరోజు నేను ఏం చేస్తున్నా... మేమిద్దరం ఒకరికొకరు చాలా విషయాలు చెప్పుకోవాలనుకున్నాము కానీ ఏమీ చెప్పలేకపోయాము... కేవలం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ... మన ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తి ఏదైనా చెబుతాడని ఆశిస్తూ... బహుశా మేం చేస్తున్నది ఇదేనేమో... 

లేదా ఏదైనా పాత నిజం వల్ల మేమిద్దరం ఆందోళన చెందుతున్నామా... బహుశా ఇది కూడా నిజమేనేమో... కానీ నేను అర్థం చేసుకున్నాను... మా మధ్య ఏదో ఒక రకమైన బంధం ఏర్పడుతోంది... బహుశా ఒక నిజమైన బంధం... ఒకరినొకరు అంటిపెట్టుకుని మనం పెంచుకోవాలనుకుంటున్న బంధం...
 
కానీ అమ్మ గతం గురించి ఎందుకు చెప్పలేకపోతుంది ,, అంత కంగారూ , భయపడే నిజం ఏమై ఉంటుంది..

దాని గురించి ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు తెలియలేదు...

[MKrishna]

Good update

[TringDan]

Never come across such a feel-good narration. Wow, amazing 

[ash.enigma]

sooper pandistunav bro.
But konchem bhavana manasulo unna alochanalu kooda baita pedithe bagutundi anipistundi

or okavela avi teliste story pattu taggutundi anipiste.. mee istam.
atleast hero manasulo anukunedi konchem tagginchataniki try cheyandi!!

migata emotions .. meeku saati leru bro!!

[kingmahesh9898]

అప్డేట్ చాలా బాగుంది

[Anubantu]

Nice plot and narration

[Thewarrior100]

Best story after a long time... Emotions chala perfect ga vunnay iddari madya... Keep rocking...

[the_kamma232]

Super emotional story.

[Chchandu]

Super update..please continue

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ నమస్కారం, మొదటి రోజు నుండి నాకు మద్దతు ఇచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు.

నేను మీతో ఒక విషయాన్ని పంచుకోబోతున్నాను, అది అసలు కథ పూర్తయ్యే వరకు నేను దానిని వెల్లడించదలుచుకోలేదు, కానీ కథ పాఠకులకు అర్థం కావాలి కాబట్టి నేను దానిని వెల్లడిస్తాను.

మీలో ఎవరైనా నా మూడు కథలనూ అనుసరిస్తున్నారా? అనుసరిస్తే మీకు ఖచ్చితంగా ఏదో ఒక ఆధారం దొరికినట్లే.

ఏమైనా ఈ మూడు కథలు "రక్త కధన రంగం" సిరీస్‌లో భాగం కాబోతున్నాయి. కాబట్టి ప్రతి పాత్ర ఒకదానికొకటి అనుసంధానంగా ఉంటుంది. కథలలోని ప్రధాన పాత్రలందరికీ ఒకరి గురించి ఒకరికి ముందే తెలుసు.

నేను ఇక్కడ సృష్టించిన పాత్రలన్నీ ఈ సిరీస్‌కు చాలా కీలకం కాబోతున్నాయి. నిజం ఒక్కొక్కటిగా బయటపడుతుంది మరియు నేను "అమ్మతో అపరిచిత బంధం"తో ప్రారంభిస్తాను మరియు రెండవ కథ నిజం "కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా రక్త కథన రంగ"లో వెల్లడవుతుంది.

మీ పూనమ్ కథలో అంతిమ సత్యం వెల్లడి అవుతుంది మరియు దానితో అందనీ జాబిలీ ముగుస్తుంది.... 

కాబట్టి ఇప్పటి నుండి కథ మిగిలిన రెండు కథలకు అనుసంధానించబడుతుంది, మీరు నిజంగా ప్రతిదీ అర్థం చేసుకోవాలనుకుంటే దయచేసి మిగిలిన కథలను కూడా అనుసరించండి.

 కొన్ని అప్‌డేట్‌ల తర్వాత మూడు కథలూ సుఖాంత ముగింపు, మరియు తదుపరి కథా శ్రేణి,   అలాగే 'రక్త కధన రంగం' ప్రధాన సిరీస్ ప్రారంభిస్తాను.

[Nani666]

Nice update andi

[Sunnysunnysunny]

నేను కింద టైల్స్ మీద హాయిగా అమ్మని చూస్తూ నిద్రపోయాను. మంచం మీద అమ్మ కూడా ప్రశాంతంగా కళ్లు మూసుకుంది. ఆ రాత్రి మా ఇల్లు ఎంతో ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రేపు జరిగే రోజు కోసం ఇద్దరం ఎంతగానో ఆరాటం ఆ ప్రేమ ఇంకా ఏదో తెలియని సంతోషం ఇద్దరిలో ఉంది..  


కానీ... అదే ముంబై నగరంలో మరో మూల, ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన కుట్రకు తెరలేచింది!

ముంబై: సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యం – అర్ధరాత్రి 1:00 గంట

భారతదేశంలోనే అత్యంత ధనవంతుడు,  J. S. S   కార్పొరేట్ కంపెనీ అధిపతి అయిన సురేష్ చోప్రా విలాసవంతమైన బంగళా అది. హాల్‌లో ఐస్ ముక్కల గ్లాసుతో రగిలిపోతూ నిలబడి ఉన్నాడు అతని కొడుకు సోహన్ చోప్రా. 

అతని మనసంతా పగతో, అవమానంతో పిచ్చెక్కిపోతోంది.

(( గమనిక : నా మిగిలిన రెండు కధలు కూడా అనుసరిస్తారు అని అనుకుంటున్నా, ఎందుకంటే ఇప్పటి నుండి మూడు కధలు ఒక దానికి ఒకటి లింక్ కలిగి ఉంటాయి ..
**సోహన్ చోప్రా ..కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా కధలో రితిక ని కిడ్నాప్ చేసి రేప్ చేయాలి అని చూసిన అదే వ్యక్తి **))

అదే రోజు మధ్యాహ్నం కాలేజీలో... సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ కూతురైన అలేఖ్యను అందరి ముందూ లవ్ పేరుతో లొంగదీసుకోవాలని, బలవంతం చేయాలని చూశాడు సోహన్. కానీ సరిగ్గా అదే సమయానికి ప్రొఫెసర్లు, స్టూడెంట్స్ అక్కడికి వచ్చేసరికి... 

అలేఖ్య ఏమాత్రం భయపడకుండా, అందరి ముందూ తన కాలి చెప్పు తీసి సోహన్ చోప్రా ముఖం మీద గట్టిగా కొట్టింది! ఆ అవమానం, ఆ చెప్పు దెబ్బ తాలూకు మచ్చ చోప్రా ఖ్యాతిని మట్టిలో కలిపేసింది.

సోహన్ కోపంతో గ్లాసును గోడకేసి కొట్టాడు. ముఖంపై ఉన్న చెప్పు దెబ్బ గాయం కంటే, మనసులో పడిన గాయం అతన్ని నరకంలోకి నెట్టింది. "ఆ అలేఖ్యను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేయాలి!" అని గర్జిస్తూ... 

తన తండ్రి సురేష్ చోప్రా నీడలా ఉండే ముంబైలోనే అత్యంత ప్రమాదకరమైన గ్యాంగ్‌స్టర్ కమ్ గుండా 'భయ్యాజీ'కి ఫోన్ చేశాడు.

సోహన్: (ఫోన్ లో వణుకుతున్న గొంతుతో, క్రూరంగా) భయ్యాజీ... నాకు ఇప్పుడే, అర్జెంట్ గా ఒక 20 మంది షార్ప్ షూటర్స్, రౌడీలు కావాలి!

భయ్యాజీ: (అవతలి నుండి నవ్వుతూ) ఏమైంది చిన్నబాబు? అంత కంగారు పడుతున్నారు?

సోహన్: ఈరోజు కాలేజీలో సిటీ కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య నన్ను అందరి ముందూ చెప్పుతో కొట్టింది భయ్యాజీ! ఆ కమిషనరే వెనుక ఉండి ఇదంతా చేయించాడు. నన్ను అంతలా అవమానించిన ఆ కమిషనర్ ఫ్యామిలీ మొత్తాన్ని నాశనం చేయాలి!

నిజానికి, సిటీ కమిషనర్ ఇన్నాళ్లుగా సురేష్ చోప్రా అక్రమ వ్యాపారాలకు, మాఫియా సామ్రాజ్యానికి అడ్డు తగులుతూనే ఉన్నాడు. చోప్రా ఫైల్స్ అన్నీ క్లోజ్ చేయడానికి కమిషనర్ ఆల్రెడీ స్కెచ్ వేశాడు. ఈ విషయం తెలిసి సురేష్ చోప్రా కూడా లోపల కక్షతో ఉన్నాడు. 

కొడుకు మాట వినగానే సురేష్ చోప్రా స్వయంగా ఫోన్ అందుకున్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: (భారమైన అధికార గొంతుతో) భయ్యాజీ... నా కొడుకు చెప్పింది నిజమే. ఆ కమిషనర్ మన సామ్రాజ్యాన్నే కూల్చాలని చూస్తున్నాడు. వాడు బతికుంటే మనకు ప్రశాంతత లేదు. 20 మంది కాదు... నీ గ్యాంగ్ నుండి ఒక 30 మందిని దించు. రేపు ఆదివారం మధ్యాహ్నం ఆ కమిషనర్ గాడి ఫ్యామిలీ మొత్తం శవాలై తేలాలి!

భయ్యాజీ: (క్రూరమైన నవ్వు నవ్వుతూ) చోప్రా సాబ్... మీరు ఆర్డర్ వేశారు కదా, ఇక రేపటి సూర్యుడిని ఆ కమిషనర్ ఫ్యామిలీ చూడలేదు. రేపు మధ్యాహ్నం జూన్ 30... ముంబై చరిత్రలోనే అతి పెద్ద రక్తపాతం జరగబోతోంది! రెడీగా ఉండండి!

భయ్యాజీ గ్యాంగ్ మొత్తం ఆయుధాలు సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టింది. కమిషనర్ ఫ్యామిలీ కదలికలపై నిఘా పెట్టారు. రేపు ఆదివారం మధ్యాహ్నం లంచ్ తర్వాత... 

కమిషనర్ తన భార్య, కూతురు అలేఖ్యతో కలిసి ముంబైలోని ప్రసిద్ధ మల్టీప్లెక్స్ థియేటర్ 'రాయల్ ప్యాలెస్ సినిమాస్' లో మధ్యాహ్నం షోకి వెళ్తున్నట్లు మాఫియా గ్యాంగ్ కనిపెట్టింది. 

అదే థియేటర్ లోపలే కమిషనర్ ఫ్యామిలీ మొత్తాన్ని కత్తులతో లేదా గన్స్ తో లేపేయాలని భయ్యాజీ డెడ్లీ ప్లాన్ వేశాడు!
 
ఇవి ఏం తెలియని నేను ఉదయం నిద్రలేచాను .... సమయం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను.... దాదాపు 9 గంటలు అయింది.... నేను లేచాను.... మంచం వైపు చూశాను, అక్కడ ఎవరూ లేరు, అంటే అమ్మ ఎప్పుడో లేచి ఉంటుంది....

నేను నిన్నటి విషయాలనే గుర్తు చేసుకుంటున్నాను... రాత్రి అమ్మని అలా పట్టుకోవడం  ఇదంతా అకస్మాత్తుగా ఎందుకు జరిగిందో నాకు తెలియదు... నాకే ఏమీ అర్థం కాలేదు...

నా మనసు- ఏమీ లేదు.... నువ్వు ప్రేమలో మరీ ఎక్కువగా పడిపోయి ఉంటావు.... అందుకే ఇలా జరుగుతోంది... నువ్వు ఇప్పుడు అమ్మని ముద్దు పెట్టుకోబోతున్నట్లు నాకు అనిపించింది...

నేను- ఓరే నువ్వు నన్ను ఏదో చేసేలా ఉన్నావు, అలా చేస్తే ఒకవేళ ఆమె నా ప్రాణాలు తీసేస్తే...

నా మనసు- ఓ అలా అనుకుంటున్నావా?  కానీ ఆమె నీ చేయి పట్టుకుని నిన్ను నెమ్మదిగా కిందకి నిన్న రాత్రి ఎందుకు లాగిందో తెలీదా... నీకు ఇంత చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు... మట్టి బుర్ర  నీది

నేను- ఆమె నిజంగా ఇది కోరుకుంటుందా...

నా మనసు- నువ్వు నిద్రపోబోతున్నప్పుడు... అప్పుడు కూడా ఆమె నిన్ను ఆపింది ఉండు కాసేపు అని... దీనికి ఇంకేం అర్థం ఉంటుంది మిత్రమా...

నేను- అవును కానీ ఆమె నన్ను మాట్లాడమని మాత్రమే అడిగింది...

నా మనసు- నువ్వు ఏమీ మాట్లాడవని ఆమెకు కూడా తెలుసు... ఆమె అసలు సరేలే నీకు అర్ధం కాదు...... వెళ్ళు, ఇప్పుడు బహుశా భోజనం తయారవుతూ ఉండొచ్చు.. వేస్ట్ రా ... నువ్వు ఇది తప్ప ఇంకేమీ చేయలేవు...

నేను లేచి అమ్మను చూశాను... అమ్మ సాదా చీర కట్టుకుని ఉంది... అమ్మ బహుశా వంట చేస్తూ ఉండొచ్చు...


నేను వంటగది వైపు వెళ్ళాను... అమ్మ నన్ను చూసి తల దించుకుంది...

అమ్మ- ఇప్పుడే లేచావా...

నేను- అవును... కానీ నువ్వు నన్ను లేపి ఉంటే బాగుండేది... అప్పుడే 9 గంటలు అయింది, చాలా ఆలస్యం...

అమ్మ- నువ్వు బాగా నిద్రపోయావనుకున్నాను... నిన్న రాత్రి చాలా కంగారుగా ఉన్నావు కదా...

నేను- లేదు నేను కంగారు పడలేదు... నేను కేవలం..అది ... సరే... నేను స్నానం చేసి వస్తాను... అవును, ఈరోజు మనం సినిమాకి వెళ్ళాలి...

అమ్మ- హ్మ్ం నాకు గుర్తుంది... అందుకే నేను సాదా చీర కట్టుకున్నాను... నేను ఇంత సాదాగా కాకుండా బాగా తయారై బయటకు వెళితే ఎవరైనా నన్ను ఎత్తుకెళ్ళొచ్చు... హహహహ

నేను- అవును... కావచ్చు... పర్వాలేదు కానీ తిరిగి వచ్చాక నువ్వు తయారవ్వాలి...

అమ్మ నా వైపు కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి... అంది.

అమ్మా- ఎందుకలా... నేనెందుకు సిద్ధమవ్వాలి...

నేను- నిన్ను నాకు నచ్చిన విధంగా రెఢీ ఐతే చూడాలని అనుకుంటున్నా...

అమ్మ ఇప్పుడు సిగ్గుతో తల దించుకుంది...


నేను ఇంకా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను...

నేను- చెప్పండి... భావన గారు... అలా చేస్తారు కదా...

అమ్మ కళ్ళు తిప్పి... మరోవైపు చూసింది...

అమ్మ- హ్మ్మ్...

అమ్మ సమాధానం విని నాకు కూడా సంతోషంగా అనిపించింది...

నేను- సరే, నేను స్నానం చేసి వస్తాను... మనం భోజనం చేశాక సినిమాకి వెళ్దాం... అన్నట్టు, బహుశా 12 గంటలకు ఒక షో ఉంటుంది... నిన్ననే నా మొబైల్‌లో చూశాను...

అమ్మ- సరే... త్వరగా రా... నేను ఎదురు చూస్తున్నాను...

నేను- నిన్ను ఇంక ఎక్కువసేపు ఎదురు చూడనివ్వను...

అమ్మ కాస్త సంకోచంగా నా వైపు చూసింది...

నేను- అంటే... నేను స్నానం చేసి వస్తాను...

అమ్మ కొంచెం సిగ్గుపడింది. ఆమె నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... అమ్మ నవ్వు చూసి నాకు కూడా సంతోషంగా అనిపించింది...


అమ్మ నవ్వుతూ అంది- ఇప్పుడు వెళ్ళు... అలా నా వైపు చూస్తూ అక్కడే నిలబడకు...

కానీ నేను ఆమె వైపే చూస్తున్నాను... నేను తన వైపే చూస్తున్నానని అమ్మకు తెలుసు... నేను కదలకుండా తన వైపే చూస్తున్నానని ఆమె అనుకుంది... అమ్మ తన ముఖాన్ని పూర్తిగా వేరే వైపు తిప్పి పని చేయడం మొదలుపెట్టింది...
 
కమిషనర్ ఇంట్లో :
 
కమిషనర్: మీ అమ్మ ని పెళ్లి చేసుకున్న తరువాత నా నాలుక కి రుచి తెలియట్లేదు హాహహ
 
అలేఖ్య : హాహహ సరే నాన్న , నాకు కూడా అమ్మ బోర్ కొట్టేసింది , మనం కొత్త అమ్మ ని తెచ్చుకుందాం.. అని తండ్రికి గట్టిగా నవ్వుతూ చెప్పింది.
 
కమిషనర్ భార్య : ఏంటి , ఏం అన్నారు ఇప్పుడు .. ఇద్దరికీ వాతలు పెట్టకపోతే నా పేరు మమత ఏ కాదు
 
అంటూ ఆ అందమైన ఫ్యామిలీ హల్లో తల్లి ని ఏడిపిస్తూ సరదాగా ఆడుకుంటూ ఉన్నారు..
 
మిమ్మల్ని చూసి ఇది కూడా ఇలానే తయారు అవుతుంది అని అలేఖ్య చెవి పట్టుకుని మెలిపెట్టింది..
 
అలేఖ్య : అయ్యో అమ్మ నొప్పి , నాన్న గన్ లోడ్ చేయి ,, రాక్షసి ఎక్కడ దొరికింది నీకు.. హహహహ
 
మమత: ఎవరు ఏ రాక్షసి అని మళ్ళీ చెవి మెలిపెట్టింది.
 
కమిషనర్: వదులు వదులు , నీ మీద కేసు పెట్టాలి ,, మా ఇద్దరినీ రోజు కొడుతున్నావు .. హహహహ
 
మమత: అశోక్ నిన్ను అంటూ చేతిలో ఉన్న గరిట తీసుకుని విసిరేసింది.. పొండి నాకు ఏం వద్దు ,, ఇద్దరు ఒక్కటే నన్నే ఎప్పుడు ఒక్కదాన్ని చేస్తారు.
 
అశోక్ : హహహహహ అమ్మో హోమ్ మినిస్టర్ కి కోపం వచ్చింది రా ,,
 
ఇద్దరు తండ్రి , కూతురు ఆమె ముందు కూర్చొని ప్రేమగా ఆమె ని బుజ్జగిస్తూ గట్టిగా కౌగిలించుకుని ఐ లవ్ యు అమ్మ ,, ఐ లవ్ యు రా అని చెప్పారు ..
 
అలా వాళ్ళు కాసేపు సరదాగా గడిపి ,, మమత మూవీ కి టైమ్ అవుతుంది రెఢీ అవ్వండి అనగానే అందరూ వెళ్లిపోయారు..
 
సురేష్ చోప్రా ఇంట్లో :
 
భయ్యాజీ: ఎక్కడ ఉన్నారు అంత సిద్ధంగా ఉందా
 
గుండా : అన్న అంత కరెక్ట్ గా ఉంది . పని ఐపోయాక నేనే కాల్ చేస్తాను..
 
భయ్యాజీ : గుర్తుంచుకో వాడిని  పాయింట్ బ్లాంక్ లో కాల్చు .. ఇంకా ఆ అమ్మాయి ని కత్తి తో వాడి ముందే ముక్కలు ముక్కలు గా నరుకు
 
గుండా : సరే అన్న . మొత్తం రికార్డు నీ దగ్గర ఉంటుంది
 
భయ్యాజీ: సరే
 
భయ్యాజీ పంపిన మనుషులు మొత్తం అశోక్ కమిషనర్ ఇంటి బయట వేచి చూస్తున్నారు , వాళ్ళు ఎప్పుడు వస్తారా అని,,,
 
భావన ఇల్లు :

నేను పైకి వెళ్లి స్నానం చేసి టవల్ కట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాను... నేను ఇంకా దుస్తులు వేసుకోలేదు,

జుట్టు త్వరగా ఆరాలని టవల్‌తో తుడుచుకుంటున్నాను... ఆ తర్వాత నా టవల్‌ను ఆరబెట్టడానికి బయట పెట్టి లోపలికి వచ్చాను...
 నేను మా అమ్మ కొనిచ్చిన టీ-షర్టును బయటకు తీశాను... మరొకటి నా బ్యాగ్‌లో ఉంచాను... ఈరోజు అది వేసుకోవాలి అనుకున్నాను... అందుకే నా బ్యాగ్ తెరిచాను...

ఈరోజు అమ్మ పుట్టినరోజు కాబట్టి నేను నార్మల్ గా కాకుండా, కొంచెం హుందాగా కనిపించేది ఏదైనా వేసుకోవాలి... అందుకే నా బ్యాగ్‌లో ఉంచిన బట్టలు బయటకు తీశాను... నాకు ఒక మంచి షర్ట్, ప్యాంట్ కనిపించాయి... నేను వాటిని చూశాను... వాటిని తీసుకున్నాను... ఫార్మల్ డ్రస్ వేసుకుని రెఢీ అయ్యాను

చివరకి అమ్మ కోసం నేను కొన్న కాలి పట్టీలు తీసుకున్నాను... వాటితో పాటు అమ్మ పెళ్లి ఫోటో కూడా మళ్ళీ బ్యాగ్ లో నుండి తీసి చూస్తూ ఉండిపోయా.

నా మనసు- ఈరోజు నువ్వే స్వయంగా అమ్మకి కాలి పట్టీలు తొడగాలి... పెళ్లి చీర కూడా ఇవ్వాలి...

నేను- అవును... అమ్మని పెళ్లికూతురిగా చూడాలన్న నా కోరిక ఈరోజు కచ్చితంగా నెరవేరుతుంది... నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తోంది... ఈరోజు నాకు నిజంగా చాలా సంతోషకరమైన రోజు...

నేను అమ్మ యొక్క ఆ అమాయకమైన ఫోటో వైపు కొంతసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను...

నా టవల్‌లో ఏదో కదలిక ఉన్నట్లు అనిపించింది... అప్పుడు చూశాను... నా మడ్ద నిక్కబొడుచుకుంది...

నా మనసు- ఇది మామూలే మిత్రమా... నువ్వు ప్రేమించే వారి గురించి ఇలా ఆలోచించడం తప్పా... ఇది చాలా చిన్న విషయం... దీన్ని మనసుకు తీసుకోకూడదు...

నేను- అవును కానీ మిత్రమా...

నా మనసు- మళ్ళీ నీ గురించి మాట్లాడకు... ఇప్పుడు నువ్వు నిజాన్ని మర్చిపోవాలి, గుర్తుందా...

నేను- సరే... నాకు అర్థమైంది...

నేను కిందకి వెళ్ళాను... అమ్మ టిఫిన్ తయారు చేసి పెట్టింది... నేను కిందకి వెళ్లి అమ్మతో కలిసి తినడం మొదలుపెట్టాను... 

ఉదయం టిఫిన్ తిన్న తర్వాత నేనూ, అమ్మ హాల్‌ లోని సోఫాలో ఎదురెదురుగా కూర్చున్నాము. ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా నవ్వుకున్నాము.
 
నేను: అయితే...
 
అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ) ఏంటి విజయ్... ఏంటా చూపులు?
 
నేను: (దీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) ఏం లేదు భావన గారు... రేపటి నుండి మళ్లీ అదే రోజువారీ ఆఫీస్ జీవితం మొదలవుతుంది కదా. నువ్వు నిన్న చెప్పిన మాట అక్షరాలా నిజం ఆంటీ... కొంతకాలం గడిచాక అస్సలు కంపెనీకి వెళ్లాలని కూడా అనిపించదు కాబోలు.
 
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా విజయ్... అయితే అప్పుడే నీ మనసు మార్చేసుకున్నావన్నమాట!
 
నేను: బహుశా అవును ఆంటీ... నీ పక్కన ఉంటే కాలమే తెలియడం లేదు.
 
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ, సాఫ్ట్‌గా) అవును విజయ్... ఈ మధ్య నాకు కూడా అస్సలు కోచింగ్ కి వెళ్లాలనిపించడం లేదు. రోజంతా ఇక్కడే నీ కళ్లముందే ఇంట్లోనే ఉండిపోవాలనిపిస్తోంది.
 
నేను: (చిలిపిగా) ఎందుకలా ఆంటీ? నీకు చదువు చెప్పడం బోర్ కొట్టిందా ఏంటి?
 
అమ్మ: (తల దించుకుని, సిగ్గుపడుతూ) బహుశా కోచింగ్‌కి వెళ్ళడం గురించి కాదులే విజయ్… ఈ మధ్య ఎందుకో నాకు నీకు దూరంగా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండాలని అస్సలు అనిపించడం లేదు...
 
ఆ మాట చెబుతున్నప్పుడు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

 
నేను: (ఆమెకు ఇంకాస్త దగ్గరగా జరుగుతూ) మరి ఆంటీ... మనం రోజంతా ఇలా ఒంటరిగా ఒకే గదిలో కూర్చోలేము కదా... జీవితం గడపాలంటే ఏదో ఒక పని చేయాలి కదా.
 
అమ్మ: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) నా జీవితంలో సగం వయసు ఇప్పటికే గడిచిపోయింది విజయ్... నాకేం ఉంది ఇంకా.
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) వయసుతో ఏముంది ఆంటీ... ఒక మంచి మనసున్న వ్యక్తితో జీవితం గడపడం మొదలుపెట్టాక... ఆ వంద ఏళ్ల జీవితం కూడా చాలా తక్కువగా అనిపిస్తుంది ఆంటీ.
 
అమ్మ: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, ఎంతో ఆరాధనగా) అవును విజయ్… నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం...
 
నేను: (మత్తుగా) బహుశా...
 
మా ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ ఒక మధురమైన రొమాంటిక్ మౌనం ఆవరించింది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ దొంగచూపు చూస్తూ) విజయ్... ఈ మధ్య నువ్వు నన్ను అస్సలు 'ఆంటీ' అనడం లేదు... నేరుగా నా పేరు పెట్టి పిలవడం మొదలుపెట్టావు కదా!
 
నేను: (కంగారుపడుతూ) అయ్యో... క్షమించు భావన గారు... అలా అని కాదు కానీ, నేను పేరు పక్కన ఎంతో గౌరవంగా ‘గారు ’ అని కూడా అంటున్నాను కదా.
 
అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని గారంగా) విజయ్... నాతో క్షమించమని అస్సలు చెప్పకు. ఇకపై ఆ ‘గారు ’ అని కూడా అనాల్సిన అవసరం లేదు... నన్ను కేవలం భావన అని పిలిచినా చాలు, నేను ఇది చెప్పాలనుకున్నాను అంతే...
 
అమ్మ తనను ఏకవచనంతో ‘నువ్వు’ అని పిలవమనేంత చొరవ ఇచ్చేసరికి సిగ్గుతో ఆమె బుగ్గలు పూర్తిగా ఎర్రబడ్డాయి. నా మనసు లోపల గంతులు వేసింది.

నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు నీ పుట్టినరోజు కదా, మరి నాకోసం నువ్వు ఏ ప్రత్యేకమైన డ్రస్ వేసుకోబోతున్నావో నాకు ఇంకా చెప్పనే లేదు?

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ) అది నేను కాదు విజయ్... నువ్వే నాకు చెప్పాలి కదా?
 
నేను: (ఆమె వైపు తదేకంగా చూస్తూ) అంటే... నేను ఎలా చెబితే నువ్వు అచ్చం అలాగే సిద్ధమవ్వాలని కోరుకుంటున్నావన్నమాట!
 
అమ్మకు నా మాటలలోని ఆ హక్కు అర్థమైపోయి, విపరీతంగా సిగ్గుపడుతూ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: (మొహం దాచుకుంటూ) పో విజయ్... నేను నీ ముచ్చట్లు ఏమీ వినదలుచుకోలేదు!

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా... చటుక్కున సోఫా నుండి లేచి, అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆమెను పైకి లేపాను. నేను ఇంకా ఆమె చేతిని వదలకుండా గట్టిగా పట్టుకునే ఉన్నాను. అమ్మ సిగ్గుతో తల పూర్తిగా దించేసుకుంది. నేను నా మరో చేత్తో ఆమె గడ్డం పట్టుకుని, ఆమె ముఖాన్ని తిన్నగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.

[Akhil2544]

ఈ అప్డేట్ ఉంది చూడండి మీ స్టోరీస్ నచ్చని వాళ్ళు కూడా ఈ అప్డేట్ తో అన్ని మూసుకొని అప్డేట్ కోసం ఎదురు చూస్తుంటారు

మీరు ఇలాంటి స్టోరీస్ రాస్తే అన్ని పనులు వదులుకొని మీ అప్డేట్ కోసం వెయిట్ చేసేలా చేస్తున్నారు.

చోప్రా ఫ్యామిలీ నుంచి అనుష్క వచ్చిందా, ఇందులో సన్నీ విజయ్ కలిసే అవకాశం ఉందా?

మరీ పూనమ్ కి ఈ స్టోరీ లింక్ ఎలా ఉంటుంది.

ఓహ్ గాడ్ నా బుర్ర పాడవుతుంది

థాంక్స్ సన్నీ గారు
సూపర్ అప్డేట్

[capsicumfry]

Eagerly waiting to see how poonam will be linked to this story

[Sunnysunnysunny]

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) భావన ... నిన్ను నేను ఎలా చూడాలనుకుంటున్నానో నీకు చెప్పాలి.

 
అమ్మ: (శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) హ్హ విజయ్... చెప్పు,.
 
నా గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది... కానీ నా మనసు చెప్పే ప్రేమాభిషేకానికి నేను పూర్తిగా లొంగిపోయాను.
 
నేను: భావన... నిన్ను నేను ఈరోజు అచ్చం ఒక ముత్తైదువులా... నిండుగా ముస్తాబైన పెళ్ళైన స్త్రీలా చూడాలనుకుంటున్నాను! నా కళ్లముందు నువ్వు పెళ్లికూతురిలా కనిపించాలి భావన...


అమ్మ ఆ మాట వినగానే విపరీతమైన ప్రేమ మత్తులో కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె శరీరం నా చేతుల్లో వణికిపోతోంది.
 
అమ్మ: (కళ్లు తెరిచి, ఎంతో చొరవగా నా చేయి పట్టుకుని) విజయ్... లోపలికి రా. నువ్వు ఇప్పటివరకు ఇన్నాళ్లుగా నా బెడ్‌రూమ్ లోపలికి ఎప్పుడూ రాలేదు కదా... రా విజయ్, లోపలికి రా.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) పడకగది లోపలికి ఎందుకు భావన?
 
అమ్మ: (పూర్తిగా సిగ్గుపడుతూ, నా వైపు మురిపెంగా చూసి) ఓహ్ రా విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే నేను నీకోసం పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబు అవ్వాలా వద్దా?. రా పిచ్చోడా...
 
నేను నవ్వుతూ అమ్మ వెనుక ఆమె పడకగది లోపలికి వెళ్లాను. నేను ఆ గదిలోకి అడుగుపెట్టడం ఇదే మొదటిసారి. లోపలికి వెళ్లగానే ఆ గది వైభవం చూసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను. లోపల చాలా పెద్ద డబుల్ సైజ్ మంచం ఉంది. గది అంతా ఎంతో పద్ధతిగా, సువాసనతో సర్ది ఉంది. ఒక పక్కన పుస్తకాల అర, చిన్న స్టడీ టేబుల్ ఉన్నాయి.
 
నేను: (చుట్టూ చూస్తూ ఆశ్చర్యంగా) వావ్ ఆంటీ... లోపల ఎంత అందమైన మంచి గది ఉంది! కానీ నువ్వు ప్రతిరోజూ ఇక్కడ పడుకోకుండా బయట హాల్ లో ఎందుకు పడుకుంటావు ఆంటీ?
 
అమ్మ: (మంచం మీద కూర్చుంటూ) లేదు విజయ్... నాకు ఒంటరిగా ఈ గదిలోకి వస్తే ఎందుకో ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అనిపిస్తుంది. ఇక్కడ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ ఒంటరిగా నన్నే చూస్తున్నట్లు... ఊపిరాడనట్లు అనిపిస్తుంది.
ఇంతకుముందు మా నాన్న ఉన్నప్పుడు ఇక్కడే పడుకునేదాన్ని... కానీ ఆయన చనిపోయాక ఈ ఒంటరితనం భరించలేక బయట హాల్ లో పడుకోవడం మొదలుపెట్టాను విజయ్.
 
నేను: హ్మ్... పర్వాలేదులే ఆంటీ, అయినా నువ్వు గదిని చాలా చక్కగా సర్ది ఉంచావు.

నేను అటూ ఇటూ చూస్తుండగా, మంచం ఎదురుగా ఒక పెద్ద అటాచ్డ్ బాత్రూమ్ కనిపించింది. అంతలోనే అమ్మ లేచి వెళ్లి తన  వార్డ్‌రోబ్  తాళం తీసింది.
 
అమ్మ: విజయ్... ఇటు రా.
 
నేను మెల్లగా వార్డ్‌రోబ్  దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ ఆ తలుపులు తెరవగానే నా కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అందులో రాత్రి పూట ఫంక్షన్స్ కి కట్టుకునే వందలాది రంగురంగుల పట్టుచీరలు, బట్టలు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అల్మరా పక్కన సొరుగులో ఆమె రోజువారీ వేసుకునే బ్రా, ప్యాంటీలు కనిపించాయి. ఆ నిండైన బ్రాలను చూడగానే ఒక మగవాడిగా నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం సిగ్గులేకుండా... ఎంతో హక్కుగా అక్కడున్న ఒక బ్లాక్ లేస్ బ్రాను నా చేతిలోకి తీసుకోబోయాను.
 
అమ్మ: (చటుక్కున నా చేతి మీద మెల్లగా కొట్టి, సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) విజయ్... వద్దు! ఎంత వెదవవి అయిపోయావు నువ్వు... ఉదయమేమో నన్ను చూసి అంతలా సిగ్గుపడ్డావు, ఇప్పుడేమో ఇంత చొరవగా నా ముందే లోదుస్తులు పట్టుకుంటావా!


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహ్... అది కాదు భావన, మీ దగ్గర ఇప్పటికే ఇన్ని బ్రాలు ఉన్నాయి కదా... మరి నిన్న మార్కెట్ లో మళ్లీ అంత పెద్ద కొత్త బ్రా ఎందుకు కొన్నావు అని అడుగుతున్నాను అంతే!
 
అమ్మ: (విపరీతంగా సిగ్గుపడుతూ, నన్ను పక్కకు నెడుతూ) విజయ్... నన్ను అలాంటి ప్రశ్నలు అస్సలు అడగకు! నాకు చాలా చాలా సిగ్గుగా ఉంది విజయ్... వెళ్లు, నా ముందు నిలబడకు.
 
నేను: (నవ్వుతూ చేతులు జోడించి) సరే సారీ , పర్వాలేదులే... ఇప్పుడు చెప్పు, నన్ను ఇంత ప్రత్యేకంగా నీ బెడ్‌రూమ్‌ లోకి ఎందుకు పిలిచావు భావన?
 
అమ్మ: హ్మ్మ్... ఆగు విజయ్, చూపిస్తాను.
 
అమ్మ అల్మరా పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద లాకర్ తెరిచింది. అందులో ఎంతో పాతదైన ఒక పెద్ద నగల పెట్టె ఉంది. అమ్మ దాన్ని బయటకు తీసి, నా చేతికి ఇస్తూ మంచం మీద పెట్టమంది. నేను దాన్ని మంచం మీద పెట్టగానే... అమ్మ అల్మరా తలుపులు మూసేసి, వచ్చి మంచం మీద నా పక్కనే కూర్చుంది. ఆమె దగ్గరున్న ఒక చిన్న తాళంచెవితో ఆ నగల పెట్టె తాళం తెరిచింది. లోపల చూస్తే... నా కళ్లు బైర్లు కమ్మాయి! అందులో బంగారు, వెండి ఆభరణాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.
 
అవి మామూలు నగల కంటే చాలా మందంగా, సాంప్రదాయ పెళ్లి నగలలా ఉన్నాయి.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఆంటీ... నీ దగ్గర ఇన్ని అద్భుతమైన నగలు ఉన్నాయి కదా... మరి ఎప్పుడూ ఏ పండగకీ వీటిని ఎందుకు ధరించలేదు?
 
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) ఎవరికోసం ధరించాలి విజయ్... ఇన్నాళ్లూ నా అందాన్ని చూసి మురిసిపోయే సొంత మనిషే లేడు కదా! కానీ... ఈరోజు నీకోసం ఇవన్నీ ధరించాలని అనుకుంటున్నాను విజయ్. అందుకే నిన్ను లోపలికి పిలిచాను... ఇప్పుడు నువ్వే చెప్పు, ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా నేను ఏమేం నగలు ధరించాలో నువ్వే సెలెక్ట్ చెయ్ విజయ్.
 
నేను: ఓహ్... అయితే విషయం ఇదన్నమాట భావన!
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ గారంగా) అవును విజయ్... ఇప్పుడు చకచకా తీసి పెట్టు.
 
నేను నగల పెట్టె లోంచి... నా మనసులో ఊహించుకున్నట్లే, ఆ ఎర్ర చీర ముస్తాబుకు సరిపోయేలా ఉన్న ముత్యాల హారం, పెద్ద జుమ్కాలు, బంగారు గాజులు, ముక్కుపుడక అన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసి మంచం మీద పెట్టాను. అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, నా సెలెక్షన్ ని చూస్తూ మురిసిపోసాగింది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఓ విజయ్... ఇవన్నీ ధరిస్తే నా శరీరం బరువెక్కిపోతుంది... ఇంకా ఏమేం తీస్తావు ఏంటి?


నేను: (ఎంతో ప్రేమగా ఆమె భుజాలపై చేతులు వేసి) ఏమీ కాదు భావన.... నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో. నన్ను నా ఇష్టప్రకారం నిన్ను పెళ్లికూతురిలా అలంకరించుకోనివ్వు.
 
అమ్మ నా చేతి స్పర్శకు లొంగిపోయి, నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని నా వైపు చూస్తూ మురిపెంగా నవ్వింది. నేను ఆమె పెళ్లి అలంకారానికి కావలసిన వస్తువులన్నీ పక్కన పెట్టాను.
 
నేను: గుడ్ ... ఇప్పుడు అంతా పర్ఫెక్ట్ గా సిద్ధమైంది భావన.
 
అమ్మ: (తన తలపై చేయి పెట్టుకుని నవ్వుతూ) విజయ్... ఏమైంది నీకు? నిజంగానే ఈరోజు నీకు నా మీద పిచ్చి పట్టిందా ఏంటి?
 
నేను: (మత్తుగా) అవును భావన... నీ అందం చూసి నాకు నిజంగానే పిచ్చి పట్టింది!
 
అంతలో నా చూపు గోడ గడియారం వైపు వెళ్లింది... అప్పటికే సమయం ఉదయం 11 గంటలు దాటింది! మధ్యాహ్నం 12 గంటల షోకి మేము రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ లో సినిమాకి వెళ్లాల్సి ఉందని గుర్తొచ్చింది.
 
నేను: ఆంటీ... చాలా సమయం గడిచిపోయింది. నువ్వు ఈ నగలు, బట్టలు ఇప్పుడే వేసుకోకు... ఇవన్నీ లాకర్ లో భద్రంగా పెట్టు. మనం సినిమా చూసి ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక... సాయంత్రం గుడికి వెళ్లేముందు నువ్వు అచ్చం ఇలాగే సిద్ధమవ్వు ఆంటీ. ఇప్పుడు ఆలస్యమవుతోంది, త్వరగా బయలుదేరదాం.
 
అమ్మ: సరే విజయ్....
 
నేను స్కూటీ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్లి బండి స్టార్ట్ చేసి అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. అమ్మ కూడా నగల పెట్టెను లాకర్ లో పెట్టి, తలుపులు వేసి మంచి పంజాబీ డ్రస్ లో బయటకు వచ్చింది.
 
నేను: భావన... త్వరగా వచ్చి కూర్చో, లేకపోతే థియేటర్ లో సినిమా మొదలైపోతుంది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి ఎక్కుతూ) హా హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, పద.
 
అమ్మ నా వెనుక కూర్చుంది, ఇద్దరం కలిసి థియేటర్ వైపు దూసుకుపోయాము.
 
మేము మధ్యాహ్నం కరెక్ట్ గా 11:45 గంటలకు “ రాయల్ ప్యాలెస్ “ మల్టీప్లెక్స్ థియేటర్‌'కు చేరుకున్నాము. థియేటర్ హాల్ లో జనాలు రద్దీగా ఉన్నారు. నేను అమ్మను ఒక ప్రశాంతమైన సీటులో కూర్చోబెట్టాను.
 
నేను: భావన ... నేను వెళ్లి టికెట్లు తీసుకువస్తాను. అప్పటివరకు నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో సరేనా?
 
అమ్మ: సరే విజయ్, పర్వాలేదు... నువ్వు వెళ్లి టికెట్లు తీసుకురా.
 
నేను క్యూలైన్ లో నిలబడ్డాను. అదొక మంచి ఫ్యామిలీ ఓరియెంటెడ్ సినిమా కావడం వల్ల ఎక్కువగా ఫ్యామిలీ ఆడియన్స్, భార్యాభర్తలు, పిల్లలే వచ్చారు. అక్కడ కొంతమంది కాలేజీ రౌడీ యువకులు కూడా తిరుగుతున్నారు. నేను టికెట్లు కొని, అమ్మ చేయి పట్టుకుని థియేటర్ లోపలికి నడిచాను. లోపలి ఏసీ చల్లదనం, ఆ వెలుతురు చూసి అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది.


సరిగ్గా అదే సమయంలో... సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ లేకుండా, సాదాసీదా కారులో సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, మరియు కాలేజీలో సోహన్ ని చెప్పుతో కొట్టిన ఆ ధైర్యవంతురాలు అలేఖ్య కార్ దిగి థియేటర్ లోపలికి నడిచారు. తమ వెనుక మృత్యువు ముప్ఫై మంది రౌడీల రూపంలో పొంచి ఉందనే విషయం ఆ ఫ్యామిలీకి అస్సలు తెలియదు!

థియేటర్ చుట్టుపక్కల... సాధారణ దుస్తులలో, చేతుల్లో గన్స్ దాచుకుని భయ్యాజీకి చెందిన ముప్ఫై మంది షార్ప్ షూటర్స్ పొజిషన్స్ తీసుకున్నారు. సోహన్ చోప్రా కూడా కారులో దూరంగా నిలబడి, లైవ్ అప్‌డేట్స్ చూస్తూ క్రూరంగా నవ్వుతున్నాడు. "ఈరోజుతో మీ ఫ్యామిలీ క్లోజ్!" అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.
సరిగ్గా అదే తరుణంలో... నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని, ఎంతో ప్రేమగా నవ్వుకుంటూ అదే థియేటర్ మెట్లు ఎక్కి లోపలికి అడుగుపెట్టాను! అమ్మ నల్లటి పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలతో దేవతలా నా పక్కన నడుస్తోంది.

ఒకే సమయం... ఒకే థియేటర్!

ఒకవైపు... కన్నతల్లి పుట్టినరోజున అపారమైన ప్రేమను బహుమతిగా ఇవ్వాలని ఆరాటపడుతున్న విజయ్!

మరోవైపు... పగ, ప్రతీకారాలతో కమిషనర్ ఫ్యామిలీని దారుణంగా ఊచకోత కోయాలని ముప్ఫై మంది ఆయుధాలతో స్క్రీన్ లోపలికి దూసుకొస్తున్న మాఫియా సామ్రాజ్యం!

అమ్మ: (నా భుజం పట్టుకుని ఆశ్చర్యంగా) ఓహ్ విజయ్... ఇదేంటి, థియేటర్లు ఇంతలా మారిపోయాయా! నేను సినిమా థియేటర్‌కు వచ్చి బహుశా 20 సంవత్సరాలు దాటిపోయింది కాబోలు బాబూ.
 
నేను: (నవ్వుతూ) అవును భావన... ఇప్పుడు అన్నీ మల్టీప్లెక్స్ లు అయిపోయాయి కదా. అన్నట్టు... మా సీట్లు చాలా వెనుక వరుసలో ఉన్నాయి, పద వెళ్దాం.
 
మా సీట్ల వరుసలోకి వెళ్లి కూర్చున్నాము. మా పక్కన అంతా ఫ్యామిలీస్, పెళ్లయిన దంపతులు వారి పిల్లలతో కూర్చుని ఉన్నారు. కానీ... మాకు సరిగ్గా వెనుక ఉన్న రెండు సీట్లలో నలుగురు అనుమానాస్పదంగా ఉన్న అబ్బాయిలు (భయ్యాజీ షూటర్స్) కూర్చుని ఉన్నారు. నేను వెనక్కి తిరిగి చూశాను... 

అందులో ఒక అబ్బాయి నా తల్లి భావన వైపే చాలా వింతగా, క్రూరంగా చూస్తున్నాడు. వాడు అలా ఎందుకు చూస్తున్నాడో మొదట నాకు అర్థం కాలేదు... బహుశా అందరినీ చూస్తున్నట్లే చూస్తున్నాడేమో అనుకుని నేను దాన్ని అంతగా పట్టించుకోకుండా వదిలేశాను.
 
స్క్రీన్-1 లోపల చీకటి ఆవరించింది. సినిమా మొదలైంది. సీట్లలో కమిషనర్ ఫ్యామిలీ ఒక వరుసలో కూర్చుని ఉంది.... నేను అమ్మ పక్కపక్కనే కూర్చుని ఉన్నాను.

జూన్ 30, మధ్యాహ్నం 12:15 – స్క్రీన్-1 లోపలి ప్రశాంతత

థియేటర్ లోపల చీకటి నిశ్శబ్దంగా ఆవరించింది. ఏసీ చల్లదనం గదిని ముంచెత్తుతోంది. స్క్రీన్ పైన సినిమా రొమాంటిక్ పాటతో మొదలైంది. భావన  తన పంజాబీ డ్రెస్ కొంగును సర్దుకుంటూ, నా భుజంపై మెల్లగా తల వాల్చింది. నా జేబులో ఉన్న కాలి పట్టీల పెట్టెను తాకుతూ, నా మనసులోనే ఆమెకు ఇవ్వబోయే సర్‌ప్రైజ్ గురించి ఆలోచిస్తూ మురిసిపోతున్నాను.

స్క్రీన్ పై కామెడీ సీన్స్ వస్తుంటే అమ్మ చాలా రోజులకు మనస్ఫూర్తిగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నవ్వుతుంటే ఒక కొడుకుగా నా మనసుకు ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. కనీసం నా వల్ల అయినా నా తల్లి ఇల్లు వదిలి బయటకు వచ్చి ఇంత సంతోషంగా గడుపుతోందని మురిసిపోయాను.
 
కొద్దిసేపటికి... స్క్రీన్ పై ఒక మధురమైన రొమాంటిక్ మెలోడీ పాట మొదలైంది. ఆ సంగీతపు మత్తులో... అమ్మ మెల్లగా నా వైపు జరిగి, ఎంతో చొరవగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకుంది. తన తలను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా భుజంపై వాల్చి సినిమా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరి శరీరాలు తాకుతుండగా... నా గుండెల్లో అమృతం కురిసింది. థియేటర్ లో బేస్ సౌండ్ విపరీతంగా వస్తోంది.


మాకు సరిగ్గా పక్క సీట్లలోనే సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, కూతురు అలేఖ్య కూర్చుని ఉన్నారు. అలేఖ్య ఎంతో ప్రశాంతంగా సినిమా చూస్తోంది. తమ వెనుక మృత్యువు పొంచి ఉందన్న విషయం ఆ కుటుంబానికి అస్సలు తెలియదు.

మధ్యాహ్నం 12:30 – నరకపు కుట్ర... ఆకస్మిక దాడి

సినిమాలో ఒక భయంకరమైన బాంబు పేలుడు సీన్ రాగానే... థియేటర్ వెనుక ఎగ్జిట్ తలుపులు బద్దలు కొట్టుకుంటూ 30 మంది భయ్యాజీ రౌడీలు లోపలికి దూసుకొచ్చారు. వారి చేతుల్లో మెరుస్తున్న లాంగ్ కత్తులు, లోడ్ చేసిన గన్స్ ఉన్నాయి. ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నట్లు, కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య ఉన్న సీట్ల వైపు కత్తులు దూస్తూ వేగంగా దూసుకొచ్చారు.

రౌడీల లీడర్: (గర్జిస్తూ) ఏయ్! కమిషనర్ గాడి కథ ఇక్కడితో క్లోజ్! నరకండిరా!

కమిషనర్ క్షణాల్లో అలర్ట్ అయ్యాడు. తన సీటు కింద దాచిన సర్వీస్ రివాల్వర్ తీసి తిన్నగా ఇద్దరు రౌడీల గుండెలపై షూట్ చేశాడు. ఢామ్! ఢామ్! అని రెండు శబ్దాలు వచ్చాయి.

కమిషనర్: (అరుస్తూ) అలేఖ్య! కిందకి వంగు! సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ కి ఫోన్ చేయ్!

థియేటర్ లోని జనాలు ఆ శబ్దాలకు, రక్తాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా పిచ్చెక్కినట్లు కేకలు వేస్తూ ఎగ్జిట్ డోర్ల వైపు పరుగు తీశారు. తొక్కిసలాట మొదలైంది. భావన పక్కనే నిలబడి, నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె మనసులో తీవ్రమైన కోపం రగులుతున్నా, పక్కనే ఉన్న నాకు ఏమైనా అవుతుందేమో అన్న భయంతో తనను తాను నియంత్రించుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

మధ్యాహ్నం 12:35 – రక్తాభిషేకం... విజయ్ పోరాటం

అంతలోనే చీకట్లో మరో వైపు నుండి ఒక రౌడీ గన్ తీసి కమిషనర్ భుజం (షోల్డర్) పై కాల్చాడు. ఢామ్! కమిషనర్ నొప్పితో విలవిలలాడుతూ కింద పడిపోయాడు. ఆయన భార్య గట్టిగా కేక వేసింది. అలేఖ్య తన తండ్రిని కాపాడుకోవడానికి రౌడీల ముందుకు పరుగెత్తింది.

రౌడీ 2: (క్రూరంగా నవ్వుతూ అలేఖ్య వైపు కత్తి ఎత్తుతూ) చోప్రా సాబ్ ని చెప్పుతో కొడతావా? చావడానికి సిద్ధమవ్వు!

అలేఖ్యను చంపడానికి ముగ్గురు రౌడీలు కత్తులతో దూసుకురావడం చూసి, నాలోని పురుషుడు ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నాడు. నేను భావన చేయి వదిలేసి, చిరుతపులిలా ముందుకు దూకి ఆ ముగ్గురు రౌడీల చేతులు పట్టుకుని వెనక్కి విరిచాను. నా బలమైన పంచ్ లతో ఇద్దరి దవడలు పగిలిపోయేలా కొట్టాను.
కానీ మరో వైపు నుండి ఒక పదునైన కత్తి అలేఖ్య గొంతు వైపు దూసుకొచ్చింది. లాస్ట్ సెకండ్ లో... నేను నా కుడిచేతిని అడ్డు పెట్టాను. ఆ పదునైన కత్తి నా అరచేతిని చీల్చుకుంటూ లోపలికి దిగబడింది! రక్తం ధారగా కారింది.

నేను: (నొప్పితో గర్జిస్తూ) ఆహ్హ్హ్! అమ్మ..........

మరో రౌడీ వెనుక నుండి వచ్చి నన్ను తన కాలితో బలంగా తన్నడంతో, నేను ఎగిరి వెనుక సీట్లపై పడ్డాను. నా చేతి గాయాన్ని చూసి భావన కళ్లల్లో అమాయకత్వం మాయమై, భయంకరమైన రౌద్ర రూపం మేల్కొంది!

మధ్యాహ్నం 12:40 – 20 ఏళ్ల పగ... భావన రౌద్ర రూపం

సరిగ్గా అప్పుడు నాపై దాడి చేసిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని గాల్లోకి లేపాడు.
రౌడీ లీడర్: (క్రూరంగా నవ్వుతూ) విను కమిషనర్... ఆ సురేష్ చోప్రాతో పెట్టుకుంటే చావు ఎలా ఉంటుందో ఇప్పుడు నీకు, నీ ఫ్యామిలీకి చూపిస్తాను!
ఆ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడగానే... థియేటర్ లోని ఏసీ చల్లదనం కాస్తా నిప్పుల కొలిమిలా మారిపోయింది.

ది షాడో ఎంట్రన్స్... మృత్యు తాండవం!

రౌడీ లీడర్ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడటమే ఆలస్యం... అక్కడ ఒక సాధారణ ట్యూషన్ క్లాస్ టీచర్ చనిపోయింది. ఆ స్థానంలో 20 ఏళ్లుగా పగను, ఆయుధ విద్యను నరనరాల్లో దాచుకున్న ఒక భయంకరమైన “డెత్ ఏంజెల్స్ “ మేల్కొంది.

నా చేతిని చీల్చిన ఆ కత్తి భావన చేతిలోకి ఎలా వెళ్ళిందో చీకట్లో ఎవరికీ కనపడలేదు. ఆమె మూవ్మెంట్ ఎంత వేగంగా ఉందంటే, సైన్స్ ప్రకారం కంటి రెప్ప వేయడానికి పట్టే కాలం 0.1 సెకన్లు... కానీ భావన కేవలం 0.05 సెకన్లలో ముగ్గురి ప్రాణాలు తీసేసింది!


నా తలపై కొట్టిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని నిలబడగా... భావన ఒక్క క్షణం కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆమె శరీరం గాల్లో ఒక వింతైన వంపు (Acrobatic Flip) తిరుగుతూ వాని వెనుకకు ల్యాండ్ అయింది.

నేను: (సీట్ల మధ్య నుండి రక్తం కారుతున్న చేయి పట్టుకుని చూస్తూ) భావన... వద్దు!

నేను ఆ మాట అనేలోపే... భావన తన చేతిలోని కత్తిని రివర్స్ గ్రిప్ లోకి మార్చింది. బ్లేడ్ వెనుక వైపు నుండి వాని మెడ నరాలపై ఒక పదునైన ‘స్లైస్’ (Anatomical Cut) ఇచ్చింది. రౌడీ లీడర్ చేతిలోని గన్ కింద పడకముందే, వాని తలా శరీరం నుండి వేరై నేలపై దొర్లింది! రక్తం సీలింగ్ వరకు చిమ్మింది.
మిగతా నలుగురు రౌడీలు లాంగ్ కత్తులతో ఆమెపైకి ఒకేసారి దాడి చేశారు. ఇక్కడ భావన చూపించిన టెక్నిక్ సాటిలేనిది. ఆమె బ్లేడ్ టు బ్లేడ్ డిఫెన్స్ చేయలేదు... ఎందుకంటే అందులో సమయం వృధా అవుతుంది.

రౌడీ 3: (కత్తిని గాల్లోకి లేపుతూ) చావవే ముండ... ఆహ్హ్!

భావన వాడి కత్తి దాడిని ఎంతో సున్నితంగా పక్కకు తప్పిస్తూ (Side-step Slip), తన మోకాలిని వాని మర్మాంగంపై బలంగా తన్నింది. వాడు ముందుకు వంగగానే... కత్తిని తిన్నగా వాని వెన్నుపూస (Spinal Cord) లోపలికి దించింది. ఒక్క క్షణంలో వాని నరాలు మొద్దుబారి శవంలా కింద పడిపోయాడు. ఆ వెంటనే మరో ముగ్గురు కత్తులతో దూసుకురాగా, భావన ఒక స్పిన్నింగ్ హరికేన్ లా కదులుతూ... కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా ఆ ముగ్గురి గొంతులను ఒకే లీనియర్ కట్ (Linear Slash) తో కోసి పారేసింది!

సరిగ్గా అప్పుడే థియేటర్ ఇంటర్వెల్ లైట్లు ఆన్ అయ్యాయి. గేటు వద్ద నిలబడిన భయ్యాజీ, అతనితో ఉన్న మరో 20 మంది రౌడీలు హాల్ లోని శవాలను, భావన చేతిలోని రక్తపు కత్తిని చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు.

భయ్యాజీ: (భయంతో గన్స్ లోడ్ చేస్తూ) ఏయ్! షూట్ హర్! కాల్చి పారేయండి దాన్ని!

గన్స్ ఉన్నవారితో కత్తితో పోరాడటం ఆత్మహత్య అని భావనకు బాగా తెలుసు. అందుకే ఆమె మైండ్ గేమ్ ఆడింది. కింద పడి ఉన్న కమిషనర్ గ్లాక్-17 గన్ ని తన కాలితో గాల్లోకి తన్ని, ఎడమచేత్తో క్యాచ్ పట్టింది.


రౌడీలు ట్రిగ్గర్ నొక్కేలోపే... భావన సీట్లపైకి దూకుతూ రన్-అండ్-గన్  టెక్నిక్ మొదలుపెట్టింది. ఢామ్... ఢామ్... ఢామ్!

మొదటి మూడు బుల్లెట్లు... ముగ్గురు రౌడీల తిన్నగా కుడి కంటి లోపలికి దూసుకెళ్లాయి. ఒక్క బుల్లెట్ కూడా మిస్ అవ్వలేదు. అంతా పాయింట్ బ్లాంక్ రేంజ్ పర్‌ఫెక్షన్! ఒక ప్రొఫెషనల్ ఆర్మీ కమాండో లాగా ఆమె గన్ రీలోడ్ (Tactical Reload) చేసే వేగం చూసి కమిషనర్ నోరు వెళ్లబెట్టాడు.
కమిషనర్: (రక్తం కారుతున్న భుజం పట్టుకుని, విస్తుపోతూ) మై గాడ్... ఈమె సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు... ఈమె ఒక హ్యూమన్ వెపన్ (మానవ ఆయుధం)!

భావన సీట్లపై నుండి కింద ఉన్న భయ్యాజీ వైపు దూకింది. గాల్లో ఉండగానే ఇద్దరు రౌడీల ఛాతిపై కాల్చింది. వారు కింద పడకముందే వారి శరీరాలను తనకు రక్షణగా (Human Shield) వాడుకుంటూ మిగతా రౌడీల బుల్లెట్లను అడ్డుకుంది. ఆ వెంటనే గన్ లోని ఆఖరి బుల్లెట్ తో భయ్యాజీ కుడిచేతి మణికట్టును పేల్చేసింది. వాని చేతిలోని గన్ కింద పడిపోయింది.

కేవలం 20 నిమిషాలు... థియేటర్ లోపల శవాల దిబ్బ పేరుకుపోయింది. 30 మంది డెడ్లీ గ్యాంగ్‌స్టర్స్ రక్తం మడుగులో ప్రాణాలు విడిచారు. హాల్ అంతా రక్తం వాసనతో, గన్ పౌడర్ పొగతో నిండిపోయింది.

భయ్యాజీ నొప్పితో కింద పడి ఏడుస్తూ, భావన వైపు భయంతో చూస్తూ వెనక్కి జరిగాడు. ఆమె చేతిలోని కత్తిని వాడి  గొంతుపై ఉంచి ఎంతో గంభీరమైన, మంచు లాంటి చల్లని గొంతుతో అడిగింది.

అమ్మ: (భయంకరమైన రౌద్రంతో, గొంతు నొక్కుతూ) చెప్పు... ఆ సురేష్ చోప్రా గాడు ముంబైలోనే ఏ బంగళాలో దాక్కున్నా? వాడిని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాను అని చెప్పు. వాడి మృత్యువు వచ్చింది అని చెప్పు..

భయ్యాజీ: (వణుకుతూ, ప్రాణభిక్ష వేడుకుంటూ) చోప్రా... చోప్రా సాబ్ జుహు బీచ్ రోడ్ లోని J.S.S విల్లాలో ఉన్నాడు... ప్లీజ్ నన్ను వదిలేయ్ మేడమ్! నువ్వు మనిషివి కావు... దెయ్యానివి!

భావన ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా వాని గొంతును రెండు చేతులు చీల్చేసింది.

అక్కడ ఉన్న కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... మరియు కింద పడి ఉన్న నేను... అసలు ఈమె మనిషేనా లేక సాక్షాత్తూ కాళికా దేవా? అన్నట్లు నోళ్లు వెళ్లబెట్టి విస్తుపోయి చూస్తున్నాము. కేవలం 20 నిమిషాల భయంకరమైన రక్తపాతంలో... ఆ 40 మంది రౌడీల సామ్రాజ్యాన్ని భావన ఒంటరిగా ఊచకోత కోసి తుడుచిపెట్టేసింది! హాల్ అంతా రక్తం ఏరులై పారింది.

అంతటి రక్తపాతం సృష్టించినా... భావన ముఖంలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. ఆమె తన చేతిలోని గన్ ని కింద పారేసింది. మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా కళ్లల్లో ఇంకా ఆ ఆశ్చర్యం, భయం అలాగే ఉన్నాయి. ఆమె తన పంజాబీ డ్రస్ చున్నీ తీసుకుని  ఎంతో కేరింగ్ గా, ప్రేమగా నా రక్తం కారుతున్న చేతికి గట్టిగా కట్టు కట్టింది.

ఆమె కళ్లల్లో ఇందాకటి రౌద్రం మాయమై, మళ్లీ నాపై అపారమైన కన్నప్రేమ కనిపించింది.


అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా) విజయ్... లే, పద వెళ్దాం.

కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... ముగ్గురూ థియేటర్ మూలలో నిలబడి భయంతో వణుకుతూ భావన వైపు చూస్తున్నారు. ఆమె వారికి తన ముఖం పూర్తిగా కనిపించకుండా చున్నీ కొంగును అడ్డు పెట్టుకుంది. నా చేయి పట్టుకుని థియేటర్ ఎగ్జిట్ డోర్ వైపు నడిచింది.

వెళ్తూ వెళ్తూ అమ్మ ఆగి కమిషనర్ వైపు చూసింది.

కమిషనర్: ఎవరు మీరు నాకు ఎందుకు సహాయం చేశారు?

అమ్మ: కమిషనర్ గారు ఇక్కడ జరిగింది ఎవరికి చెప్పారు అని అనుకుంటున్నా , ఇది మీరు ఏ చేశారు అని ప్రెస్ కి చెప్పండి.

నా కోసం మళ్ళీ తెలుసుకోవాలి అని ప్రయత్నించ  వద్దు,, నేను బయటికి రాకపోవడం ఏ మంచిది, 

పొరపాటున ఈ విషయం బయటికి వస్తే ,, “డెత్ ఏంజెల్స్” ఏం చేయగలరో మీ రికార్డు రూమ్ లో చెక్ చేసి చూడండి..

మేము తెచ్చిన స్కూటీ కీస్ ని ఆ బండికే పెట్టి వదిలేసింది. ఎందుకంటే ఆ నంబర్ ద్వారా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇన్వెస్టిగేషన్ చేస్తారని ఆమెకు బాగా తెలుసు. రోడ్డుపై వెళ్తున్న ఒక ఆటోను ఆపి... నన్ను ఎంతో జాగ్రత్తగా లోపల కూర్చోబెట్టింది. ఆటో ఇంటి వైపు దూసుకెళ్తోంది. ఎవరితోనూ ఒక్క ముక్క కూడా మాట్లాడకుండా నన్ను తీసుకుని నేరుగా ఇంటికి వచ్చేసింది.

ఆటోలో కూర్చున్నాక నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడింది... ‘విజయ్! చూశావా... నీ కళ్లముందున్న ఈ భావన సాధారణ స్త్రీ కాదు. 20 ఏళ్ల నాటి పగను, ఆ సురేష్ చోప్రాపై ఉన్న కక్షను గుండెల్లో దాచుకుని బతుకుతున్న ఒక భయంకరమైన యోధురాలు... ఈరోజు నీకు తగిలిన గాయం, ఆ చోప్రా పేరు వినబడటం వల్ల ఆమె లోని అసలైన రుద్రరూపాన్ని బయటకు తీసేశాయి విజయ్!’ అని నా మనసు నాకు సత్యం చెప్పింది. అమ్మ నా చేయిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో ప్రేమగా నిమురుతూ, తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

[capsicumfry]

Poonam + Anushka + Bhavana = Death Angels

[Sunnysunnysunny]

డెత్ ఏంజెల్... భావన  మృత్యు ఘోష!


'రాయల్ ప్యాలెస్' థియేటర్ లోపల నుండి గన్స్ శబ్దాలు, కత్తుల చప్పుడు వినబడుతుంటే... బయట రోడ్డుపై లగ్జరీ కారులో ఐస్ ముక్కల గ్లాసు పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్న సోహన్ చోప్రా గుండెల్లో టెన్షన్ మొదలైంది. లోపలి నుండి జనాలు ప్రాణభయంతో కేకలు వేస్తూ, ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ బయటకు పరుగులు తీస్తున్నారు.

సరిగ్గా 30 నిమిషాల తర్వాత... సైరన్ల మోతతో ముంబై సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ మొత్తం థియేటర్‌ను ముట్టడించింది. కానీ, అప్పటికే లోపల అంతా అయిపోయింది!
థియేటర్ వెనుక సందులో, చీకటి మూలలో ఒంటిపై రక్తం మరకలతో, వణుకుతున్న చేతులతో దాక్కున్నారు థియేటర్ లోపల విజయ్ వెనుక సీట్లో కూర్చున్న ఆ నలుగురు రౌడీలు. వారి లీడర్ హుటాహుటిన సోహన్ చోప్రాకు ఫోన్ చేశాడు.

సోహన్ చోప్రా: (ఫోన్ ఎత్తగానే ఆత్రుతగా, గట్టిగా) ఏమైందిరా? పని ముగిసిందా? ఆ కమిషనర్ గాడు, వాని కూతురు అలేఖ్య శవాలయ్యారా లేదా? భయ్యాజీ ఎక్కడున్నాడు?

రౌడీ: (ఫోన్ లో శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ, భయంతో దంతాలు కటకటలాడుతుండగా) అన్న... అంతా... అంతా నాశనమైపోయింది సాబ్! భయ్యాజీతో పాటు మన ముప్ఫై మంది శవాలూ అక్కడ రక్తం మడుగులో పడి ఉన్నాయి సాబ్!

సోహన్ చోప్రా: (షాక్ తో కారు సీట్లో నుండి లేస్తూ, గ్లాసు కింద పడేసి) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ వెధవా? ముప్ఫై మంది ఆయుధాలతో వెళ్తే... ఒక్క కమిషనర్ గాడు మీ అందరినీ లేపేశాడా?

రౌడీ: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, వణుకుతూ) లేదు చోప్రా సాబ్... కమిషనర్ కాదు! అక్కడ ఒక స్త్రీ వచ్చింది సాబ్... ఒక మాస్క్ కట్టుకున్న స్త్రీ! ఆమె మనిషి కాదు సాబ్... సాక్షాత్తూ నరకపు దేవత! కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా మన వాళ్లందరినీ కోడి పుంజుల్లా నరికేసింది సాబ్... పాయింట్ బ్లాంక్ రేంజ్ లో బుల్లెట్లు దించేసింది. ఆమె మనిషి కాదు చోప్రా సాబ్... తన పేరు ఏదో చెప్పింది 'డెత్ ఏంజెల్'...
వాడు ఆ ముక్క చెప్పి భయంతో ఫోన్ కట్ చేసేశాడు. 'డెత్ ఏంజెల్' అనే పేరు వినగానే సోహన్ చోప్రా ఒంటికి చెమటలు పట్టాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే థియేటర్ మెయిన్ గేట్ నుండి స్ట్రెచర్స్ పై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు శవాలను బయటకు తీసుకురావడం సోహన్ కళ్లారా చూశాడు. మొదట రక్తం కారుతున్న భుజంతో కమిషనర్, ఆయన ఫ్యామిలీ బయటకు వచ్చారు. ఆ వెనుకే... ముంబైని వణికించిన గ్యాంగ్‌స్టర్ భయ్యాజీ శవాన్ని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మోసుకొచ్చారు.

వాడి శరీరాన్ని చూడగానే సోహన్ చోప్రా ప్రాణం పోయినంత పని అయింది! భయ్యాజీ శరీరం మొత్తం ముక్కలు ముక్కలుగా, వేర్వేరు భాగాలుగా నరకబడి ఉంది. ఆ భయంకరమైన నరికివేత చూసి సోహన్ చోప్రాకు ముంబై ఎండలోనూ చలి జ్వరం వచ్చినట్లు వణికిపోయాడు. నుదుటి నుండి చెమటలు ధారగా కారాయి. ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా కార్ స్టార్ట్ చేసి, నేరుగా తన తండ్రి సురేష్ చోప్రాకు ఫోన్ కలిపాడు.

J.S.S విల్లా – 20 ఏళ్ల నాటి గతం!

ఫోన్ అవతలి వైపు ముంబై మాఫియా కింగ్, భారతదేశపు అతి పెద్ద బిజినెస్ మేన్ సురేష్ చోప్రా సిగార్ కాలుస్తూ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: చెప్పు సోహన్... కమిషనర్ ఫ్యామిలీ క్లోజ్ అయిందా?

సోహన్ చోప్రా: (ఫోన్ లో ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) నాన్న... అంతా అయిపోయింది నాన్న! భయ్యాజీతో పాటు మన 30 మంది షూటర్స్ ని థియేటర్ లోపలే ఒక మాస్క్ కట్టుకున్న స్త్రీ దారుణంగా నరికేసింది నాన్న. భయ్యాజీ శరీరం ముక్కలు ముక్కలైంది. నలుగురు రౌడీలు తప్పించుకుని నాకు ఫోన్ చేశారు నాన్న... ఆమెను ‘డెత్ ఏంజెల్’ అని పిలుస్తున్నారు నాన్న! అసలు ఎవరామె?

ఆ ఫోన్ లో ‘డెత్ ఏంజెల్’ అనే పదం వినబడటమే ఆలస్యం... సురేష్ చోప్రా చేతిలోని సిగార్ కింద పడిపోయింది! అతని కళ్లు భయంతో, విస్మయంతో ఎర్రబడ్డాయి. ముఖంలో రక్తం ఓడిపోయింది. 20 ఏళ్ల క్రితం తను చేసిన ఒక పాత పాపం, ఒక భయంకరమైన గతం కళ్లముందు కదలాడింది. సింహం లాంటి సురేష్ చోప్రా హాల్ లో పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ, ఫోన్ లో గర్జించాడు.

సురేష్ చోప్రా: (భయంతో, పిచ్చెక్కినట్లు గట్టిగా అరుస్తూ) లేదు! లేదు! అది అస్సలు సాధ్యం కాదు! వాళ్లు అసలు బతికే అవకాశమే లేదు సోహన్! 20 ఏళ్ల క్రితమే నేను ఆ ఇద్దరినీ నా సొంత చేతులతో నరికి చంపేశాను! చంపేశాను! ఆ పూనమ్ దేవి బతికి లేదు... 

అలాగే... ఆమె ప్రాణమైన అనుష్కను కూడా నేనే మనుషులను పెట్టి చంపించేశాను కదా! మరి ఈరోజు మళ్లీ ఈ 'డెత్ ఏంజెల్' ఎక్కడి నుండి వచ్చిందిరా? ఎవరు తను?!

సురేష్ చోప్రా గుండె దడదడలాడింది. అతని మనసు 20 ఏళ్ల క్రితం జరిగిన ఆ భయంకరమైన రక్తాభిషేకం లోకి వెళ్ళిపోయింది.

పూనమ్ దేవి మృత్యు ఘోష- మరణ మృదంగం

"అర్ధరాత్రి ముంబై వీధుల్లో... వినబడింది నాడు మృత్యు ఘోష,
ఒక బిడ్డ రక్షణ కోసం... కదలిన ఆ దేవి రౌద్ర రూపం!
అడ్డువచ్చిన మాఫియా ముఠాను... చీల్చి చెండాడిన కత్తి సాము,

నాడు పూనమ్ చేసిన రక్తాభిషేకం... నేడు ‘డెత్ ఏంజెల్’ గా మారిందా?!"

20 ఏళ్ల క్రితం... ముంబై నడిబొడ్డున ఇదే సురేష్ చోప్రా తన స్వార్థం కోసం అనుష్క ని నాశనం చేయాలని చూశాడు. నాడు తన ప్రాణమైన అనుష్కను కాపాడుకోవడం కోసం... పూనమ్ దేవి చేతికి కత్తి పట్టింది. 

ముంబైలో ఉన్న అండర్ వరల్డ్ గ్యాంగ్స్, చోప్రా పంపిన వందలాది మంది రౌడీలు అడ్డు వచ్చినా...వారిని దేవి  ఒక్కొక్కరినీ ఎంత దారుణంగా, నరకప్రాయంగా నరికి చంపిందో... ఆ భయం, ఆ మృత్యు ఘోష ఇటు ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్లోనూ, అటు రౌడీ గ్యాంగ్స్ లోనూ ఇప్పటికీ ఒక మరువలేని సింహస్వప్నంగా మిగిలిపోయాయి!

కానీ... సురేష్ చోప్రా ఆడిన రాజకీయం వల్ల, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పూనమ్ దేవిని అదే రోజు ఒక పెద్ద ఎన్‌కౌంటర్‌లో కాల్చి చంపేశారని, ఆ చాప్టర్ ఎప్పుడో క్లోజ్ అయిపోయిందని ముంబై రికార్డుల్లో రాసి ఉంది.

సురేష్ చోప్రాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. చేతులు వణుకుతుండగా హాల్ లో అటు ఇటు తిరుగుతూ ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. ‘పూనమ్ దేవి చనిపోతే... మరి ఈరోజు భయ్యాజీని అచ్చం ఆమె శైలిలోనే ముక్కలు ముక్కలుగా నరికిన ఆ  స్త్రీ ఎవరు?
 
ఒకవేళ... ఆరోజు పూనమ్ దేవి ఎన్‌కౌంటర్ లో చనిపోలేదా? లేదా... చనిపోయిందనుకున్న అనుష్క బతికి ఉండి, తన పగను తీర్చుకోవడానికి ఈరోజు ‘డెత్ ఏంజెల్’ గా మారి తిరిగి వచ్చిందా?’ 

ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యానికి మృత్యువు ముగింపు పలుకుతున్నట్లు అనిపించింది. 

ఇటు కారులో ఉన్న సోహన్ చోప్రా, అటు బంగళాలో ఉన్న సురేష్ చోప్రా... ఇద్దరూ తమ చావు కాలం దగ్గర పడిందనే భయంకరమైన సస్పెన్స్ తో వణికిపోవడం మొదలుపెట్టారు!