Misc. Erotica ❤️ భావన & విజయ్ ❤️ అపరిచిత బంధం ❤️(రక్త కధనరంగం -1)

[Sunnysunnysunny]

గుడి నుండి ఇంటికి రాగానే ఇద్దరి మనసులు ఒక వింతైన మత్తులో సంతోషంగా ఉన్నాయి . అద్దెకు దిగిన నాటి నుండి నా కన్నతల్లిపై నాకున్న హక్కులను నేను నిరూపించుకోవాలని, ఆమెను నాదానిగా భావించాలని నా మనసు ఆరాటపడుతోంది. నిన్న జరిగిన ఆ సున్నితమైన సంఘటనల వల్లనేమో... ఈరోజు ఉదయం నుండి ఆమె ఇంతలా నవ్వడం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. కానీ ఎవరూ లేని ఆమె జీవితంలో ప్రతి క్షణం సంతోషాన్ని నింపడం నా ఏకైక బాధ్యత.

 
అమ్మ :  "విజయ్... నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా... నేను కూడా స్నానం చేస్తే కొంచెం ఫ్రీగా ఉంటాను."

నేను :  "ఇక్కడే ఉండు ఆంటీ ... నువ్వు స్నానానికి వెళ్తే, అప్పుడు ఈ ఎర్ర చీర, ఈ నగలు తీసేసి... మళ్లీ ఆ పాత రంగు లేత బట్టలు వేసుకుని కూర్చుంటావు. కనీసం ఈ రోజైనా నచ్చినట్లు అలాగే ఉండనివ్వు."

అమ్మ (నవ్వుతూ): "నేను నిజంగానే ఇంత అందంగా కనిపిస్తున్నానా విజయ్... లేక నువ్వు నన్ను ఊరికే పొగుడుతున్నావా?"
నేను (చిలిపిగా): "అయ్యో ఆంటీ... ఇప్పుడు నీకు అర్థమయ్యేలా నేనేం చేయాలి?"

అమ్మ :  "ఏమీ చేయకు... వెళ్లి స్నానం చేసి రా... ఈలోగా నేను నీకు ఇష్టమైన కూర వండుతాను."

నేను :  "సరే అలాగే... సరే ఇప్పుడే వస్తాను. " అని పైకి వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను

అమ్మ (ఆరాటంగా): "విజయ్... త్వరగా రా!"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"నీ కళ్లల్లో నా కోసం ఇంత ఆరాటం చూశాక... నా అందానికి కొత్త అర్ధం దొరికింది విజయ్. లోకం నన్ను వదిలేసినా పర్వాలేదు, నీ చూపుల్లో నన్ను నేను చూసుకుంటే చాలు!"*
 
నేను పై అంతస్తుకు వెళ్లి చకచకా స్నానం ముగించి కిందికి వచ్చాను. నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గట్టిగా గుసగుసలాడింది...
 
 *"మిత్రమా! తెలిసి తెలియక భావన గారు తన మనసులో ఉన్నదంతా నీకు చెప్పేసింది. గుడి దగ్గర నీకు ఆ విషయం అర్ధమైంది అందుకే ఆమె కొంచెం సిగ్గుపడుతోంది... ఇప్పుడు ఆమె ముఖం మీది ఆ సిగ్గు అనే ముసుగును తొలగించి, నీ సొంతం చేసుకోవడం నీ పని విజయ్!"*
 
మంచం మీద దాచిన ఆ వెండి కాలి గజ్జెల పెట్టెను చూసి మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. వచ్చే ఆదివారం ఆమె పుట్టినరోజున నా చేతులతోనే ఈ మువ్వల గజ్జెలను అమ్మ పాదాలకు తొడగాలి. వాటిని జాగ్రత్తగా ఒక కవర్లో దాచాను. అంతలోనే నా మొబైల్‌ చూశాను, నా స్నేహితుడు నానమ్మ దగ్గర నుండి తీసుకుని బదిలీ చేసిన డబ్బులు నా అకౌంట్‌లో జమ అయ్యాయి. కనీసం ఇప్పుడైనా ఈ నెలంతా ఏ ఇబ్బందీ ఉండదు, పుట్టినరోజున కూడా డబ్బు గురించి టెన్షన్ ఉండదు అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
 
నేను కిందకు వెళ్లేసరికి అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన సిగ్గు ముసిరింది. నేను హాల్‌ లో కూర్చుని, ఆమె వంట ముగించేవరకు రెప్ప వేయకుండా ఆమె నడుము వంపులను, ఆ ఎర్ర చీర అందాలను చూస్తూ ఉండిపోయాను. భోజనం వడ్డించాక ఇద్దరం కలిసి తిన్నాము. కానీ అమ్మ ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.
 
భోజనం ముగిశాక, నేను గిన్నెలు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్తుండగా అమ్మ నన్ను ఆపింది.
 
అమ్మ :  "ఆగు... ఏం చేస్తున్నావు విజయ్?"

నేను :  "గిన్నెలు లోపలికి తీసుకెళ్తున్నాను ఆంటీ... వాటిని కూడా నేనే కడుగుతాను."

అమ్మ (కోపంగా నా చేయి పట్టుకుని పక్కకు లాగుతూ): "పక్కకు జరుగు... ఆ గిన్నెలు అక్కడే పెట్టు... ఇది నీ పని కాదు... నన్ను కడగనివ్వు."

నేను :  "నాకు ఏం పని లేదు కదా ఎలాగో ... ఏం అయింది ... నేను సహాయం చేస్తాను కదా."

అమ్మ (నా వైపు అపారమైన ప్రేమతో చూస్తూ):"వంట చెయ్యి కానీ గిన్నెలు నేను కడుగుతాను, నువ్వు కాదు... ఇప్పుడు పక్కన ప్రశాంతంగా కూర్చో."
 

నేను వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాను, అమ్మ లోపల గిన్నెలు కడుగుతోంది.
 
 **విజయ్ మనసులో...**
 *"ఇన్నాళ్లూ ఒంటరిగా మోసిన నా బతుకు నావకు... ఈరోజు నువ్వు ఒక అందమైన తీరానివి అయ్యావు. ఒక ఆదర్శ భార్యలా నువ్వు పడే ఈ ఆరాటం చూస్తుంటే, నా సర్వస్వాన్ని నీ పాదాల చెంత అర్పించాలనే పిచ్చి కోరిక కలుగుతోంది అమ్మ !"*
 
భావన గిన్నెలు కడిగి వచ్చి మంచం మీద అలసటగా పడుకుంది. నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను :  "ఈరోజు నువ్వు నాతో మాట్లాడాలనుకోవడం లేదనుకుంటా..."

అమ్మ :  "లేదు... ఎందుకిలా ఆలోచిస్తున్నావు... అలాంటిదేమీ లేదు..."

నేను :  "చూడు, నిన్న ఏం జరిగిందో... అది కేవలం నీ మనసుకు సంబంధించిన పవిత్రమైన విషయం. నీ స్థానంలో నేను ఉంటే, నేను కూడా అదే చేసి ఉండేవాడిని... ఇప్పుడు నువ్వు నాతో నార్మల్ గా మాట్లాడు ఆంటీ. దయచేసి నాతో మనసు విప్పి మాట్లాడు."
 
నా ప్రవర్తన చూసి అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.


నేను :  "నువ్వు ఇంకా పూర్తిగా నవ్వుట్లేదు...."

అమ్మ :  "ఏయ్, నేనెలా నవ్వగలను… దీనిని నవ్వడం కాకపోతే మరి దేన్ని అంటారు… "

నేను :  "ఆగు, ఇలా చెబితే నువ్వు నమ్మవు కదా...."
 
నేను వెంటనే మంచం మీద పడుకుని ఉన్న ఆమెకు అత్యంత సమీపంగా వెళ్లాను. నా చేతి వేళ్లతో సున్నితంగా ఆమె పెదాలను నొక్కుతూ, బలవంతంగా చిన్నగా నవ్వించాను.
 

**ఒక్కసారి నా బోడి అంత ఒక తియ్యని కుదుపుకి గురైంది , నాలో నేనే **
 *"నా వేలి కొనలు నీ పెదవులను తాకిన వేళ...
 మన ఇద్దరి శ్వాసల్లో ఏదో మధురమైన అలజడి!
 నీ కళ్లల్లోని లొంగుబాటు చెప్తోంది...
 వయసుల హద్దులు మన బంధాన్ని ఆపలేవని.
 నీ ఈ చిరునవ్వే... నా శేష జీవితానికి అమృతం అమ్మ !"*
 
అమ్మ :  "విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్... అబ్బా వదులు... ఇప్పుడు నువ్వు నా మాట వినడం లేదు..." అంటూ ఆమె సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుని గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

నేను (సోఫాలో కూర్చుంటూ): "అది ఇలా ఉండాలి, నీ ముఖంలో ఇలాంటి చిరునవ్వును ఎప్పుడూ చూడాలని నేను కోరుకుంటాను."
 
భావన నా వైపు కాసేపు ప్రేమగా చూసి, మనసులో నవ్వుకుంటూ అంది.
 
అమ్మ :  "నిన్న పడుకునేటప్పుడు ఏం చెప్పావ్ విజయ్... నాకేమీ గుర్తులేదు. ఉదయం నుండి గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను... పెళ్లి దుస్తుల గురించి ఇలాంటిదేదో చెప్పినట్టు మాత్రమే నాకు గుర్తుంది."

నేను :  "అవును, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం..."

అమ్మ :  "మరి ఏం చెప్పావ్?"

నేను :  "ఏమీ లేదు... ఒకవేళ నేను చెప్పి ఉన్నా, నువ్వు నిద్రపోయి ఉన్నావు... కాబట్టి ఇప్పుడు చెప్పి ప్రయోజనం లేదు..."

అమ్మ :  "కానీ నువ్వు నన్ను పేరు పెట్టి పిలిచినట్లు నాకు గుర్తుంది విజయ్..."

నేను :  "అవును, కానీ నేను ' గారు ' అని కూడా చెప్పాను..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో): "నాకు తెలుసు... అయినా విజయ్, నువ్వు నన్ను 'భావన ' అని కూడా పిలవచ్చు... 
అయినా అది నీ ఇష్టం, నువ్వు ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటే చెప్పు... నేను అస్సలు బాధపడను."
 
నా మనసు ఉప్పొంగింది... *'చూశావా విజయ్... అమ్మ నిన్ను తన భర్తగా అంగీకరిస్తూ, భావన అని పేరు పెట్టి పిలవాలని కోరుకుంటోంది. ఇంతకంటే పెద్ద భాగ్యం ఏముంటుంది!'*
 
నేను :  "ఎలాగైనా 'భావన గారు ' బాగానే ఉంటారు... కదా?"

అమ్మ :  "హ్మ్..."
 
భావన నవ్వుతూ తన కోచింగ్ సెంటర్ లో జరిగిన విశేషాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఈరోజు కోచింగ్‌లో నేను ఎన్ని పాట్లు పడ్డానో నాకు తెలుసు విజయ్... పిల్లలందరూ నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. 'మేడమ్ మీరు ఇప్పటివరకు ఇలాంటి పెళ్లి బట్టలు ఎప్పుడూ వేసుకోలేదు... మీకు అకస్మాత్తుగా ఏమైంది మేడమ్? ఎవరి పెళ్లికి వెళ్తున్నారు?' అని అడిగారు. ఒక అల్లరి అమ్మాయి హద్దులు దాటి... 'మేడమ్ ఈరోజు మిమ్మల్ని చూడటానికి అబ్బాయి కుటుంబం వచ్చిందా?' అని కూడా అడిగింది తెలుసా!"

నేను (గట్టిగా నవ్వుతూ): "అైతే మీరేం చెప్పారు భావన గారు ...?"

అమ్మ :  " నేనేం చెప్పాలి... నేను చెప్పాలి అనుకుంటూ... ఈరోజు నేను గుడికి ఒక ప్రత్యేక పూజ చేయడానికి వెళ్తున్నాను... నా 
కుటుంబం కూడా నాతో వచ్చింది, అందుకే నేను ఇది ధరించాను అని చెప్పాను."

అమ్మ :  "కానీ పిల్లలకు కూడా నా గురించి తెలుసు కదా... 'నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావు కదా మేడమ్, మరి కుటుంబం ఎక్కడిది' అని అడిగారు."

నేను :  "మరి నువ్వేం చెప్పావు..?"

అమ్మ :  "నేను చెప్పాను... ఊరి నుండి బంధువులు వచ్చారు, అందుకే అని... ఇవాల్టి పిల్లలు చాలా తెలివైనవాళ్లు అయ్యారు విజయ్."

నేను :  "సరే, కనీసం వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు... కాబట్టి నువ్వు ఒక పని చెయ్యి భావన గారు... నెమ్మదిగా రోజూ ఇలాగే మంచి బట్టలు వేసుకుని బయటకు వెళ్లడం మొదలుపెట్టు... అప్పుడు వాళ్లు ప్రశ్నలు అడగడం మానేస్తారు."

అమ్మ :  "విజయ్, నేను ప్రతిరోజూ ఇలా ఎలా కట్టుకోగలుగుతాను... నా గురించి కూడా ఆలోచించు... పిల్లలు ప్రతిరోజూ వేల ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెడతారు."
 
నా మనసు హెచ్చరించింది... *'మిత్రమా! ఆమె నిన్ను అభ్యర్థిస్తోంది... నువ్వు ఆమె మాట వింటూనే, నీ ప్రేమని, హక్కులను ఆమెపై రుద్దాలి!'*
 
నేను :  "సరే... నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది కట్టుకో. అయినా, ఈ పాతబడిన లేత రంగు చీరలు కట్టుకోవద్దు... నువ్వు ఎప్పుడూ ప్రకాశవంతమైన రంగులు మెరిసే బట్టలు  కట్టుకోవాలి, అవి నీ అందానికి చాలా బాగుంటాయి... ఈరోజు నువ్వే చూసుకొని ఉంటావు కదా.
 
భావన సిగ్గుగా నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా విజయ్..."

నేను :  "చాలా ఉన్నాయి కానీ… ఒకే రోజులో నేను ఇంత గొడవ చేస్తే మీకు నా మీద కోపం వస్తుంది… అప్పుడు మీరు రోజూ ముక్కుపుడక పెట్టుకోరు… ఒకవేళ మీరు పెట్టుకుని ఉంటే, కనీసం మీ ముక్కుపుడక అయినా మీ ముక్కు మీద ఉన్న కోపాన్ని తగ్గించేది…"

అమ్మ :  "హ్మ్మ్… నాకు అర్థమైంది… నువ్వు చాలా తెలివైన వాడివి విజయ్."

నేను :  "పర్వాలేదు, ఇంకా సమయం ఉంది… రేపు మనం ఉదయాన్నే ట్రిప్ కి బయలుదేరాలి… కాబట్టి మీరు వెళ్లి పడుకోండి భావన గారు ..."

అమ్మ :  "నువ్వు ఉంటా అన్నావు కదా… విజయ్… పైకి వెళ్తున్నావా?"
నేను :  "ఇంకెక్కడికి పైకి… వెళ్తాను…"
అమ్మ (నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుని, అపారమైన ప్రేమతో అభ్యర్థిస్తూ): "ఇప్పుడు నాకు ఒంటరిగా ఉండాలంటే భయంగా ఉంది విజయ్… నువ్వు ఇక్కడే నా కళ్లముందు పడుకోలేవా…"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"ఈ నాలుగు గోడల మధ్య ఇన్నాళ్లూ ఒంటరితనం నన్ను భయపెట్టింది విజయ్... కానీ నీ నీడ పడ్డాక, ఈ ఇల్లు నాకు ఒక స్వర్గంలా కనిపిస్తోంది. నన్ను వదిలి వెళ్లకు... నీ శ్వాసల తోడే నాకు కావాలి."*
 
నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మంచం మీద కొన్ని దుప్పట్లు, ఒక దిండు వేసి, ఒక రగ్గు తీసుకుని... మంచం కింద ఉన్న టైల్స్ మీద పరిచాను. గదిలోని వెలుతురును పూర్తిగా తగ్గించి, బెడ్ లైట్ వేసి పడుకున్నాను.
 
చీకటి వెలుగుల్లో నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను... అమ్మ నా వైపు తీక్షణంగా చూస్తోంది. ఇద్దరి కళ్లల్లో శృంగార భావాలు, అంతులేని అనురాగం వెల్లివిరిశాయి.
 
 **అమ్మని చూస్తూ మనసులో తెలియని ఏదో అలజడి :**
 *"తక్కువ వెలుతురులో మెరుస్తున్న నీ ముక్కుపుడక,
 నా గుండెల్లో సరికొత్త ప్రణయ కావ్యాలు రాస్తోంది అమ్మ .
 కళ్లు కళ్లు కలిసిన ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో...
 మాటలు కరిగిపోయి, మౌనమే బంధమైంది!
 నువ్వు నన్ను చూస్తూ నిద్రపోయావు...
 నా కలలో కూడా నీ రూపమే నిలిచిపోయింది!"*
 

కాసేపటికి అమ్మ నన్ను చూస్తూనే నిద్రలోకి జారుకుంది... నన్ను కూడా తన ప్రేమతో నిద్రపుచ్చింది. నేను కూడా ఆమె అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూ, వచ్చే ఆదివారం జరగబోయే ఆ అద్భుతమైన జీవితాన్ని ఊహిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ప్రతిసారిలాగే, ఈ రాత్రి కూడా మా ఇద్దరి పవిత్రమైన బంధాన్ని ప్రతిబింబించే ఒక అందమైన కల నా కళ్లముందుకు వచ్చింది!

[Akhil2544]

Nice once next sunday will be massive and more intensive

Suddenly my clock moving slowly

Thankyou sunny bro

[hisoka]

super update sunny bro.

[ash.enigma]

kaneesam lips ni touch chesadu!!
next ekkadiki veltado ani .. aasha ga undi!!!!

[Rupaspaul]

Super

[jackroy63]

Bro chala baga rasaru story. Manchi feel vasthundi bro. Please continue like this.

[ash.enigma]

Next update kosam waiting bro!
chinna manta raajesav.. inka kastam bhayya!!

[Sunnysunnysunny]

విజయ్ కల – వెన్నెల కురిసిన రాత్రి

 
రాత్రి తొమ్మిది గంటలయింది... ఆఫీస్ పని వల్ల నాకు చాలా ఆలస్యమైంది. అలసటగా ఇంటికి వెళ్లాను, వెళ్లే దారిలో కాసేపు సేదతీరాను కూడా. నేను తలుపు తీసి లోపలికి అడుగు పెట్టానో లేదో... నా మూడేళ్ల ముద్దుల కొడుకు నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
 
జూనియర్ (అజయ్): "నాన్న... నాన్న..."
 
నేను (వాడిని ఎత్తుకుని ఒడిలోకి తీసుకుంటూ): "ఓరి దేవుడా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా..."
 
నా మొదటి కొడుకు పేరు అజయ్, వాడిని నేను ముద్దుగా 'జూనియర్' అని పిలుచుకుంటాను. ఒక సంవత్సరం వయసున్న మా రెండో కొడుక్కి మా అమ్మ 'రవి' అని పేరు పెట్టింది.
 
జూనియర్: "లేదు .... నాన్న.. నేను మీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను... నా కోసం చాక్లెట్ తెచ్చారా..."
నేను నవ్వుకుంటూ నా ప్యాంటు జేబులోంచి ఒక చాక్లెట్ తీసి అజయ్‌కి ఇచ్చాను. వాడు చాలా సంతోషపడిపోయాడు. ఆ ఆనందంలో నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి నా బుగ్గ మీద గట్టిగా ముద్దు పెట్టాడు.
 
జూనియర్: "థాంక్స్ నాన్న... మీరు ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ దాడి !"
 
నానమ్మ : "విజయ్‌ అలాంటి బయటి వస్తువులు ఏమీ తినిపించవద్దని నేను మీకు ఎన్నోసార్లు చెప్పాను... కానీ మీరు అస్సలు వినరు..."
 
అంతలో వంటగదిలో ఉన్న మా అమ్మ (భావన ) బయటకు వచ్చింది. నగల అలంకరణతో, నిండైన రూపంతో ఆమె అచ్చం దేవతలా మెరిసిపోతోంది.
 
అమ్మ: "నువ్వు వదిలేయ్ అత్తయ్య ... అతనికి చెప్పి ప్రయోజనం లేదు. అతను తన పిల్లలను మాత్రమే ప్రేమిస్తాడు... ఇంట్లో పిల్లలు తప్ప వేరే వాళ్ళు తనతో ఉన్నారని అతను అస్సలు పట్టించుకోడు..."
 
నేను: "అలా కాదు భావన... ఒక చిన్న చాక్లెట్ కోసం ఇంత రాద్ధాంతం ఎందుకు?"
 
నానమ్మ: "నా కోడలు గర్భవతి, ఆమెకు ఇప్పుడు 7వ నెల నడుస్తోంది... నువ్వు అస్సలు పట్టించుకోవు. నేను నిన్ను చూసినప్పుడల్లా పని చేస్తూనే ఉంటావు... నీ భార్య గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించవు. మరి నా సంగతేంటి... నేను ఇప్పుడు కొన్ని రోజులకే మీ ఇంట్లో అతిథిని..."
 
అమ్మ (నానమ్మను సమాధానపరుస్తూ): "నానమ్మ... ఇప్పుడు మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా... నేను నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాను, నన్ను చంపేసే అంత మాటలు మాట్లాడవద్దని. మేము భార్యాభర్తలం, నిన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకోవలసిన బాధ్యత మాపై లేదా? ఇప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
 
నేను: "నానమ్మ కి ఇది చెప్పి ఏం ప్రయోజనం భావన , ప్రతిరోజూ ఇదే మాట చెబుతూ ఉంటారు..."
 
అమ్మ (నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ): "సరే కానీ... నువ్వు వెళ్లి త్వరగా స్నానం చేసి రా... అప్పటిలోగా నేను వంట పూర్తి చేస్తాను..."
 
నేను: "సరే..."
 
నేను లోపలికి వెళ్లి స్నానం చేసి బయటకు వచ్చి వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అమ్మ (భావన ) కిందకు వంగి నాకు అన్నం వడ్డించబోయింది. కానీ ఆమె ఏడో నెల గర్భవతి కావడం వల్ల కిందకు వంగడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతోంది. అది చూసి నేను తట్టుకోలేకపోయాను.
 
నేను: "నువ్వు ఆగు భావన ... నేను తీసుకుంటాను, నువ్వు వచ్చి నాతో పాటు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
అమ్మ నా మాటలకు కొంచెం సిగ్గుపడుతూ నా పక్కనే కూర్చుంది. మా పెళ్ళి జరిగి దాదాపు 4 ఏళ్ళు అవుతోంది, కానీ అమ్మ ఇంకా కొత్త పెళ్లికూతురిలా నా వంక చూస్తూ ఎంతో సిగ్గుపడుతోంది. అంతలో జూనియర్ మళ్లీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
అమ్మ: "మళ్ళీ వచ్చావా... దుర్మార్గుడా... ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకో పో..."
 
నేను: "అరె ఆగు భావన ... వాడికి ఆకలి వేసి ఉంటుంది..."
 
అమ్మ: "ఇప్పటి వరకు చాలా తిన్నాడు... ఇంకా ఎంత తింటాడు?"
 
నేను (చిలిపిగా): "ఏంటి దెయ్యమా... నువ్వు భోజనం చేశావా?"
 
జూనియర్: "అవును నాన్న... అయినా నేను మీతో పాటు కూర్చుని తినాలనుకుంటున్నాను..."
 
నేను: "సరేలే రా..." నేను ఒక చిన్న అన్నం ముద్ద తీసుకుని జూనియర్‌కి తినిపించాను. ఆ తర్వాత మరో ముద్ద కలిపి ఎంతో ప్రేమగా అమ్మ వైపు చేయి ఊపాను.
 
అమ్మ: "లేదు విజయ్... నేను అమ్మమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. మేమిద్దరం కలిసి తింటాంలే... నువ్వు తిను..."
 
నేను (హక్కుగా): "అవును, కానీ నువ్వు కొంచెం తినొచ్చు కదా... ఇప్పుడు ఏమీ మాట్లాడకుండా నోరు తెరిచి నిశ్శబ్దంగా తిను..."
 
అమ్మ నా అధికారానికి ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నోరు తెరిచి ఆ ముద్ద తిన్నది. ఆ తర్వాత నేను తినడం మొదలుపెట్టాను... మధ్యలో ఒక ముద్ద అమ్మకి, ఇంకో ముద్ద నా జూనియర్‌కి తినిపించసాగాను. భోజనం అయిపోయాక, అలవాటైన నాకు ఇక్కడ గిన్నెలు కడగడం పెద్ద కష్టం అనిపించలేదు. భావన కి శ్రమ కలగకూడదని నేనే గిన్నెలన్నీ కడిగేశాను. జూనియర్ వెళ్లి అమ్మ ఒడిలో కూర్చున్నాడు, అమ్మ కూడా వాడితో ప్రేమగా సరదాగా మాట్లాడుతోంది.
 
గిన్నెలు కడగడం పూర్తయ్యాక భావన  జూనియర్ వైపు చూసింది.
 
అమ్మ: "జూనియర్, వెళ్ళు... నాన్నతో పాటు వెళ్లి పళ్ళు తోముకుని పడుకో..."
 
జూనియర్ (మొండికేస్తూ): "వద్దు అమ్మా, వద్దు... నాకు వద్దు..."
 
అమ్మ (కోపంగా): "వెళ్లి తోముకోమని చెప్పాను కదా... లేకపోతే చూడు నీ పళ్ళు అన్నీ పుచ్చిపోతాయి..."
 
జూనియర్: "నాన్న, చూడు అమ్మ మళ్ళీ నన్ను తిడుతోంది..."
 
అమ్మ: "నువ్వు పళ్ళు తోముకోకపోతే రేపటి నుండి నీకు ఎప్పటికీ చాక్లెట్ ఇవ్వను, తిననివ్వను..."
నేను జూనియర్ దగ్గరికి వెళ్లి వాడిని ఎత్తుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు ఇలా అనకూడదు... నువ్వు అమ్మ మాట వినాలి, కదా... లేకపోతే అమ్మ నిన్ను చాక్లెట్ తిననివ్వదు. ఇప్పుడు పళ్ళు తోముకుని పడుకుందాం..."
 
రేపటి నుండి చాక్లెట్ దొరకదేమోనన్న భయంతో జూనియర్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. వాడు సరే అనడంతో నేను వాడిని బాత్‌రూమ్‌కి తీసుకువెళ్లి పళ్ళు తోమి ముఖం కడిగాను.
 
నేను: "గుడ్ ... అయిపోయింది ఇప్పుడు... వెళ్లి పడుకుందాం పద..."
 
జూనియర్: "అవును నాన్న… పద వెళ్దాం…"
 
నేను జూనియర్‌ని పడకగదిలోకి తీసుకువెళ్లాను… ఏడాది వయసున్న రవి అప్పటికే నిద్రపోతున్నాడు.
 
నేను: "చూడు… తమ్ముడు ఎంత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడో…"
 
జూనియర్ (నవ్వుతూ): "వాడు అంతే నాన్న …."
 
నేను: "సరే అయితే, నువ్వు కూడా అలాగే పక్కన పడుకో…"
 
జూనియర్: "నో … నేను మీ ఛాతీ మీదే పడుకోవాలి నాన్న…"
జూనియర్ పట్టుబట్టడంతో నేను వాడిని నా గుండె మీద పడుకోబెట్టి మెల్లగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను. సుమారు 10 నిమిషాల తర్వాత వాడు ఎప్పుడు నిద్రపోయాడో నాకే తెలియలేదు. దాంతో నేను అతన్ని నెమ్మదిగా రవి పక్కన పడుకోబెట్టి, భావన  కోసం ఆరాటంగా ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను. కొద్దిసేపటికి భావన  భోజనం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది.
 
గదిలోకి అడుగుపెట్టిన భావన ని చూడగానే నాలో శృంగార భావాలు ఉప్పొంగాయి.
 
అమ్మ: "నువ్వు ఇంకా మేల్కొనే ఉన్నావా విజయ్…"
 
నేను (లోతైన గొంతుతో): "భావన … నువ్వు లేకుండా నేనెలా నిద్రపోగలను…"
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది.
 
అమ్మ: "ఆపు ఇంకా…"
 
నేను: "రవి ఎప్పుడు నిద్రపోయాడు?"
 
అమ్మ: "నువ్వు రాకముందే… చాలా కష్టపడి వాడిని నిద్రపుచ్చాను. ఈ పిల్లలు వాళ్ళ నాన్నను చూసే వరకు అస్సలు నిద్రపోరు… కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది విజయ్, వాడు నాకంటే ఎక్కువగా నీ బిడ్డ అని…"
 
నేను మంచం మీద నుండి లేచి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి ముఖం తుడుచుకుంటూ నగలు తీస్తోంది. నేను వెనక నుండి వెళ్లి ఆమె నడుమును హత్తుకుని, గర్భంతో ఉన్న ఆమె మెత్తటి పొట్టను నా చేతులతో పట్టుకున్నాను. ఆమె మెడ మీదున్న జుట్టును సున్నితంగా పక్కకు జరుపుతూ అక్కడ నా పెదవులతో ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
 
అమ్మ: "ఆహ్… పిల్లలు నిద్రపోతున్నారు విజయ్… నువ్వు కూడా ఏంటిది…"
 
నేను (ఆమె మెడ వంపుల్లో ముద్దులు కురిపిస్తూ): "అందుకే వాళ్లు నిద్రపోతున్నారు, అందుకే చేస్తున్నాను బంగారం… లేకపోతే ఎందుకు చేస్తాను చెప్పూ…."
 
అమ్మ (నా కౌగిలిలో కరిగిపోతూ): "అవును నాకు తెలుసులే… ఈ నెక్లెస్ నా జుట్టులో ఇరుక్కుపోయినట్లుంది… దయచేసి కొంచెం తీయవా…"
 
నేను: "ఏంటి అవసరం, అలాగే ఉండు… ఆ రంగు చీరలో నువ్వు చాలా బాగున్నావు."
 
అమ్మ: "ఈ నగల వల్లే నా బరువు రెండు మూడు కిలోలు పెరిగినట్లుంది విజయ్…"
 
నేను: "కానీ ఇవి నీకు చాలా బాగా నప్పుతాయి భావన …"
నేను నా ఒక చేత్తో భావన  రొమ్ములను ఎంతో గట్టిగా, రొమాంటిక్‌గా పిసికాను.
 
అమ్మ (ఉద్వేగంతో): "స్స్...ఆహ్....నెమ్మదిగా... చాలా నొప్పిగా ఉంది విజయ్, నొప్పి పేడుతోంది..."
 
నేను: "నాకు నొప్పిగా ఉంది... నీ అందం నన్ను తట్టుకోనివ్వడం లేదు."
 
అమ్మ: "ఒక్కసారి సరిగ్గా చూడు... నిన్ను కలవక ముందు నా సైజ్ 34 ఉండేది... ఇప్పుడు గర్భం వల్ల అవి పెరిగాయి, నేను బ్రా వేసుకోవడం కూడా మానేశాను తెలుసా..."
 
నేను (మత్తుగా): "ఓ... చూడు, దీనివల్లే నువ్వు పుట్టబోయే మన పిల్లలకు ఎంత సమృద్ధిగా పాలు పట్టించగలవో..."
 
నేను ఇప్పుడు ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా భావన  చీర కొంగును కిందకు లాగాను. ఆమె బ్లౌజు వెనుక వైపు ఉన్న హుక్స్‌ను ఒక్కొక్కటిగా విప్పుతూ, ఆ తెల్లటి వీపు మీద నా పెదవులతో ముద్దు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ (విలవిల్లాడుతూ): "ఆహ్...విజయ్... ఇప్పుడు అలా చేయకు... ఆహ్... పిల్లలు ఉన్నారు..."
 
నేను: " చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి, నువ్వు ఒక్కసారి కూడా నన్ను దగ్గరకు రానివ్వలేదు... కనీసం ఈ రాత్రి అయినా నన్ను మనసారా ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు..."
 
అమ్మ: "సరే నెమ్మదిగా... పిల్లలు లేస్తారు చూడు..."
 
నేను అమ్మ బ్లౌజును పూర్తిగా విప్పేసి ఆమెను నా కౌగిట్లోకి తీసుకోబోతుండగా... హఠాత్తుగా బయట నుండి బామ్మ గొంతు వినబడింది.
 
బామ్మ: "కోడలా... దయచేసి విజయ్‌కి బయట లైట్ ఆపేసి రమ్మని చెప్పమ్మా..."
ఆ సమయానికి బామ్మ పిలవడంతో నాకు ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది.
 
నేను (కోపంగా): "ఛీ ! ఈ బామ్మ కూడానా... కరెక్ట్ టైమ్‌కి రావాలా!"
 
నా కోపాన్ని, ఆరాటాన్ని చూసి భావన  కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఆమె ముక్కుపుడక మరింత మెరిసిపోయింది.
 
అమ్మ (నవ్వుతూ): "నువ్వే వెళ్లి బయట లైట్ ఆపేసి రా..."
 
నేను (ఆమె వంక దీనంగా చూస్తూ): "పర్వాలేదు బంగారం... కానీ దయచేసి నేను వచ్చేలోపు బ్లౌజ్ హుక్స్ పెట్టుకోకు... నేను ఇప్పుడే లైట్ ఆపేసి వస్తాను, అలాగే ఉండిపో..."
 
నాకు ఓపిక లేక త్వరత్వరగా బయటకు పరుగెత్తి, హాల్ లోని లైట్లు ఆర్పేసి మళ్లీ బెడ్‌రూమ్‌లోకి దూసుకువచ్చాను. కానీ లోపలికి రాగానే నాకు తీవ్ర నిరాశ ఎదురైంది. అమ్మ అప్పటికే తన బ్లౌజ్ హుక్స్ అన్నీ పెట్టేసుకుని మంచం మీద సర్దుకుని కూర్చుంది.
 
నేను (నిరాశగా): "ఏం చేశావు భావన ... నన్ను ముద్దు పెట్టుకోనివ్వాల్సింది... ఎందుకు హుక్స్ పెట్టేసుకున్నావు?"
భావన  ప్రేమగా నా చెయ్యి పట్టుకుని, తన ఏడో నెల గర్భంతో ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు ముందు నీ కడుపులోని బిడ్డ మీద దృష్టి పెట్టు విజయ్... దయచేసి ఆఫీస్ నుండి రోజూ ఇంత ఆలస్యంగా రాకు... నేను ఏడవ నెలలో ఉన్నాను, ఇలాంటి సమయంలో నువ్వు నాకు పక్కనే కావాలి..."
 
ఆమె మాటల్లోని అమాయకత్వానికి నా కోపమంతా కరిగిపోయింది. నేను మంచం మీద కూర్చుని భావన  పొట్ట మీద ఎంతో మెల్లగా, అమితమైన ప్రేమతో నా పెదవులను ఉంచి ముద్దు పెట్టుకున్నాను.
 
ఆ క్షణం...భావన  నా తల మీద చేయి పెట్టి ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమరడం మొదలుపెట్టింది. నేను కాసేపు అలాగే ఆమె పొట్టపై తలపెట్టి కూర్చుండిపోయి తర్వాత లేచాను.
 
నేను: "ఈసారి మనకు అమ్మాయి పుడితే ఎంత బాగుంటుందో కదా భావన ... ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక ముద్దుల అమ్మాయి."
 
అమ్మ: "అవును నువ్వు చెప్పింది నిజమే... నాకు కూడా అమ్మాయే కావాలి. కానీ ఒకవేళ అమ్మాయి పుడితే మనం ఏ పేరు పెడతాం?"
 
నేను: "తను అచ్చం నీలాగే మృదువుగా, సౌమ్యంగా ఉంటే 'పూజ ' అనే పేరే పెడతాం..."
 
అమ్మ: "ఈ పేరు చాలా బాగుంది విజయ్... నాకు బాగా నచ్చింది."
 
నేను (మళ్లీ ఆమె దగ్గరకు జరుగుతూ): "పద, ఇప్పుడు ఏదైనా చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడేనా... వద్దు విజయ్... నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది..."
 
నేను: "ప్లీజ్ భావన , దీనికోసం నేను చాలా కాలంగా ఎదురుచూస్తున్నాను... ఇప్పుడే చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "అయ్యో కానీ ఇప్పుడు ముందు నుండి చేయడం సరికాదు..." అర్ధం చేసుకో
 
నేను: "నీ వెనక కూడా చాలా నిధి ఉంది కదూ బంగారం... నా మాట విను..." నేను వెనుక నుండి ఆ నిధిని దోచుకుంటా
 
అమ్మ: "అమ్మో... నాకు వద్దు... అక్కడ ఎంత నొప్పి కలుగుతుందో నాకు తెలుసు... నీకేంటి... నువ్వు చేస్తావులే..."
 
నేను: "కచ్చితంగా మొదట్లో కొంచెం నొప్పి పెడుతుంది... కానీ నీకు సంతోషం కలిగించడానికి ఏం చేయాలో నాకు తెలుసు భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు... నాకు వద్దు..." అమ్మ సిగ్గుపడుతూ, నన్ను వదిలేయమని బ్రతిమాలడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను: "ప్లీజ్ ఒప్పుకో భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్ అని చెప్పాను కదా..."
నేను ఆమె మాటలు వినకుండా అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమెను నా వైపు తిప్పుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకోబోయాను...
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్… ప్లీజ్ ... వద్దు..." అంటూ ఆమె నవ్వుతూ నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
 
నేను: "ఇప్పుడు నేను అస్సలు ఆగలేను భావన …"
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్…"
 
అమ్మ: "విజయ్… విజయ్…"
అమ్మ: "విజయ్ లే… లే విజయ్..."
 
ఆ గొంతు వినగానే నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి నిద్రలోంచి లేచాను… చుట్టూ చూశాను. అది నా ఇల్లు కాదు, గది కాదు. నేను మంచం కింద టైల్స్ మీద పడుకుని ఉన్నాను. నా కళ్లముందు నా కన్నతల్లి భావన  (భావన) నిద్రలేచి మంచం మీద కూర్చుని నన్ను పిలుస్తోంది.
 
అమ్మ (భావన ): "నేను నిన్ను చాలా సేపటి నుండి పిలుస్తున్నాను విజయ్… నువ్వు చాలా గాఢ నిద్రలో ఉన్నావు, ఏవో కలలు కంటున్నావు…"
నేను నా ముఖాన్ని తుడుచుకుంటూ వాస్తవంలోకి వచ్చాను. నా మనసంతా ఇంకా ఆ కల ఇచ్చిన మధురమైన శృంగార మైకంలోనే ఉండిపోయింది!

[Akhil2544]

Nice intresting from this dream to main stream intense sex right

[MKrishna]

Nice update

[Sunnysunnysunny]

ఒక చాప్టర్ రాయాలంటే చాలా సమయం పడుతుంది నాకు. ఎదో అర్ధం పర్ధం లేని కథ కాకుండా మంచి ఫీల్ ఉండాలి అని నేను వ్రాస్తున్నాను  కానీ అందరు స్లో ఉంది, సీరియల్ లాగా ఉంది, సెక్స్ సీన్స్ కావాలి అంటున్నారు. చూడండి, నేను కేవలం శృంగారం గురించే రాసే రకం రచయితను కాదు. అన్నింటికన్నా ముందు, నేను ఏదైనా రాస్తే నాకు మంచి అనుభూతి కలిగేలా ఉండాలి అనుకుంటా ఒక మంచి ఎపిసోడ్ రాశాను అనే ఫీల్ ఉండాలి అనుకుంటా, అది ఒక సంతృప్తికరమైన కథ రాయడం లాంటిది.

ఉత్త సెక్స్ సీన్స్ అంటే నేను రాయలేను ....ఈ కథలో మరియు మిగిలిన కథలు కూడా ఇలా  రాయలేను. నేను కేవలం శృంగారం కోసం నా కథలను పాడుచేయను..

నేను ఉచితంగా కథలు రాస్తున్నాను , రూపాయి కూడా రాదు. కథ లేకుండా, అర్థం లేకుండా, సరైన పద్ధతి లేకుండా కేవలం శృంగారం కోసమే పాఠకులు ఆనందిస్తారు ...


నాకు తెలిసి అలాంటి కధలు చాలానే ఉన్నాయి , మీరు హ్యాపీ గా వాటిని చదివి ఆనందించండి..

నేను మొదట్లో ఎలా కథని రాయాలి అనుకున్నానో  అలాగే రాసి ముగింపు చెప్తాను.

యాభై లైన్లు రాయడానికి ఎ చాలా కష్టం, చాలా సమయం పడుతుంది..... 

కానీ ప్రతి ఎపిసోడ్‌కు నేను కనీసం 6565 పదాలు రాయాలి ....కొత్తగా ఒక కొత్త కథను సృష్టించడం, పాత్రల గురించి ఆలోచించడం, కథ ఆధారంగా వారి జీవనశైలిని నిర్మించడం, కథ కోసం మరిన్ని పాత్రలను సృష్టించడం వంటివి అన్నీ కథ రాయడానికి అవసరమైనవి, కానీ ఇది అంత సులభం కాదు. అవును, నాకు రాయడం రాదు. 

ఇక కొందరు రాసే కథకి అర్థం పర్థం ఉండదు, కేవలం సెక్స్ కోసం మాత్రమే వారి కథలలో మహిళలు ఉంటారు. ఒక ఆడదాన్ని ఇద్దరు లేదా  ముగ్గురు మగాళ్లలో సెక్స్ చేయాలి అన్నట్లు కోరుకుంటారు,  సరైన కథనం లేకపోయినా కూడా ప్రజలు అలాంటి కథలను బాగా ఆస్వాదిస్తారు,,,  కానీ అలాంటి కథలకి ఎగబడి మరీ, సూపర్ బంపర్ అని వ్యాఖ్యలు మరియు ఇతర కథలతో పోల్చడం. మంచిగా ఒక కథనంతో రాసే కథలు మీకు సీరియల్స్ లాగా కనిపిస్తోంది...

ఏను ఏ రచయితని తక్కువ చేసి మాట్లాడట్లేదు , ఎవరికి అయిన తప్పుగా అనిపిస్తే నన్ను క్షమించండి... నేను కేవలం నాకు జరిగిన అనుభవాల ఆధారంగా ఈ వాక్యాలు రాశాను...

దయచేసి గుర్తుంచుకోండి, నా తరపున మీ అందరికీ ఒక చిన్న విన్నపం ఉంది. ఇప్పటి నుండి దయచేసి ఎలాంటి కామెంట్లు మరియు లైక్‌లు పోస్ట్ చేయవద్దు. రండి, చదవండి, అంతే. దయచేసి ఏమీ పోస్ట్ చేయవద్దు

[ash.enigma]

Sooper dream episode!!!
okasari mana heroine side ninchi kooda raayandi.. aame manasulo alochanalu ela unnayo?
aadavariki kooda alaochanalu untay.. baitapadaru.. anthe!!

atleast telusukunte.. aa kicku vere!!!

[Sunnysunnysunny]

Sooper dream episode!!!
okasari mana heroine side ninchi kooda raayandi.. aame manasulo alochanalu ela unnayo?
aadavariki kooda alaochanalu untay.. baitapadaru.. anthe!!

atleast telusukunte.. aa kicku vere!!!

మీ సూచనకు ధన్యవాదాలు, కథాంశానికి అనుగుణంగా వీలైతే తప్పకుండా రాస్తాను.

[Nani666]

Nice update andi.. bagundi neration

[Sunnysunnysunny]

Nice intresting from this dream to main stream intense sex right

Definitely it will be very intense ...

Thanks Akhil

[hisoka]

super update bro. roju kala kantunnaru oka vyakthi rojantha dhanigurunchi alochisthe kala kuda alantidhe osthundhanta.

[Rishabh1]

Dear Author, Ignore the noise, I noticed all your stories are elaborate and well thought out, heavy on the emotions, that takes lot of work!! so massive respect!! any request/comment you find silly just laugh it off and move on, after all this is a fantasy world!

[Sunnysunnysunny]

నేను హఠాత్తుగా కళ్లు తెరిచి మేల్కొన్నాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నా కలలోకి వచ్చిన ఆ సుందరమైన కుటుంబం, భావన గర్భవతిగా ఉన్న దృశ్యం నా కళ్లముందే కదలాడుతున్నాయి.

నేను (మనసులో): " ఏమైంది.... అంటే నేను ఇంతసేపూ ఆమె గురించే కల కంటున్నానన్నమాట! మరి ఆమె నన్ను ఎప్పుడు లేపిందో... నాకు తెలియదు. ఆమె ఎప్పటినుంచి నన్ను లేపుతోందో కూడా నాకు తెలియదు..."

నేను మెల్లగా నా ప్యాంటు వైపు చూసుకున్నాను. నా ప్యాంటులో ఇంకా ఉబ్బెత్తుగా ఉంది. దానికి కారణం కలలో వచ్చిన ఆ శృంగార మైకం వల్ల నా మడ్ద ఇప్పుడు పూర్తిగా నిటారుగా అవ్వడమే. నేను మేల్కొన్న తర్వాత.. 

అమ్మ నా ముందుకు వచ్చింది. బహుశా ఆమె ఇందాకటి నుండి నా వంక చూస్తూ నవ్వుతూ నటిస్తున్నట్టుంది.

అమ్మ (భావన): "విజయ్... నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా...."

నేను (కంగారు పడుతూ): "సరే, అలాగే..."

అమ్మ (ఆప్యాయంగా): "త్వరగా రా, నీకోసం టిఫిన్ తయారు చేసి పెట్టాను..."

నేను ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాను. అమ్మ నాకోసం, అదీ ఇంత పొద్దున్నే లేచి టిఫిన్ ఎందుకు తయారు చేసింది?

నేను: "మీరు ఎప్పుడు లేచారు భావన గారు ... అదీ ఇంత పొద్దున్నే టిఫిన్ రెఢీ చేశారా?"

అమ్మ: "లేదు విజయ్, నాకు రాత్రి నుండి అస్సలు నిద్ర పట్టలేదు... తర్వాత నీకు ఆకలి వేస్తుందేమో అనుకున్నాను. నువ్వు కూడా మధ్యాహ్నం వరకు ఆఫీస్ పనిలో ఉండి ఏమీ తినలేవు కదా, అందుకే నేను తయారు చేద్దామనుకున్నాను..."

నేను: "హ్మ్ం సరే , అలాగే... ఇప్పుడే వస్తాను..."

నా ప్యాంటులో ఇంకా ఉబ్బెత్తుగా అలాగే ఉంది. బహుశా అమ్మ టిఫిన్ చేస్తున్నప్పుడు అటువైపే చూసి ఉంటుంది. ఆ సిగ్గుతో, కంగారుతో నేను వెంటనే నా ప్యాంటును సర్దుకున్నాను. నా ప్యాంటు మీద చేయి పెట్టుకుని, తీవ్రమైన ఇబ్బందిగా అనిపించి అక్కడి నుండి చకచకా పైకి వెళ్ళిపోయాను. 

నేను నా ప్యాంటు మీద చేయి పెట్టుకోవడం అమ్మ స్పష్టంగా చూసింది. ఆమె కళ్ళు చటుక్కున పక్కకు తిప్పుకుని, ఏమీ అనకుండా... సిగ్గుపడుతూ అక్కడి నుండి స్నానం చేయడానికి వెళ్ళిపోయింది.
 
నేను పైకి వెళ్లి స్నానం చేసి కిందకు రావడం మొదలుపెట్టాను. నా మనసులో ఒకటే అనుమానం రేగింది.

నా అంతరాత్మ: "ఇదేంటి విజయ్, ఉదయాన్నే నిద్రలేవగానే టిఫిన్ వండడం... నాకు అనిపిస్తోంది, ఆమె ఆ పెట్టెలో దాచిన విషయాలన్నీ సర్ది త్వరలోనే నిన్ను తన సొంత వాడిగా స్వీకరిస్తుందేమో!"

నేను (నాలో): "నాకు కూడా ఇప్పుడు అలాగే అనిపిస్తోంది మిత్రమా..."
నేను కిందకు వచ్చేసరికి అమ్మ బహుశా ఇంకా బట్టలు మార్చుకోకుండా లోపలే ఉంది. 

అందుకే నేను బయటి నుండి అమ్మను పిలిచాను. అమ్మ ఇప్పుడు తలుపులోంచి కొద్దిగా తొంగి చూసి మెల్లగా ముందుకు వచ్చింది. 

నేను నోరు తెరిచి అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. అమ్మ నిన్నటిలాగే ఎర్రటి పట్టుచీర, ముక్కుపుడక, నగలు పెట్టుకుని అచ్చం దేవతలా సిద్ధంగా వచ్చింది. 

నేను ఇంకా అమ్మ వైపే చూస్తున్నాను. బహుశా అమ్మ నా ముందుకు రావడానికి లోలోపల ఎంతో సిగ్గుపడుతోంది.

నేను: "మీరు అక్కడే ఆగండి భావన గారు ..."

అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్..."

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా నా జేబులోంచి మొబైల్ తీసి అమ్మ ఫోటో తీయడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మకి ఇంకా సిగ్గు వేసింది, చీర కొంగును సర్దుకుంది.

నేను: " ఎందుకు అంతలా సిగ్గుపడుతున్నారు... నిటారుగా నిలబడు ప్లీజ్..."

అమ్మ (నిశ్శబ్దంగా, పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో నిలబడింది): "ఉమ్..."

నేను అమ్మ అందమైన రూపాన్ని నా మొబైల్‌లో ఫోటో తీశాను. ఫోటో తీసిన తర్వాత నేను లోపలికి వెళ్లి ఒక పళ్ళెంలో టిఫిన్ తీసుకువచ్చాను. కానీ నేను ఒకచేత్తో ఒకే పళ్ళెంలో టిఫిన్ తీసుకువచ్చి, నాతో పాటు రెండు చెంచాలు  తీసుకువచ్చాను.

నా మనసు (హేళనగా): "ఇదే మావ... మొదటిసారి నువ్వు నాకు నచ్చిన పని చేశావు. లేకపోతే పదే పదే భయపడి వెనకడుగు వేసేవాడివి... ఏయ్ విజయ్, నీకు ఇప్పుడిప్పుడే తెలివి రావడం మొదలైంది కదా!"

నేను హాలులోకి వచ్చి టిఫిన్ పళ్ళెం మా ఇద్దరి ముందు పెట్టాను.

అమ్మ: "ఇదేంటి విజయ్... ఒక్కటే పళ్ళెం తెచ్చావు? నేను కూడా తినాలి... నాకు కూడా ఆకలిగా ఉంది..."

నేను (హక్కుగా): " ఇందులోనే ఇద్దరం కలిసి తిందాం భావన గారు... ఇప్పుడు పాత్రలు ఎక్కువ చేసి కడగడం ఎందుకు, వృధా చేయడం ఎందుకు చెప్పండి..."

నా మాటల్లోని ఆ పవిత్రమైన హక్కుకు అమ్మకు కొంచెం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించినా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించింది.

అమ్మ (తల దించుకుని): "నువ్వు చెప్పింది నిజమే విజయ్..."

ఇప్పుడు మేమిద్దరం ఒకే పళ్ళెంలో టిఫిన్ తినడం మొదలుపెట్టాము. నేను గిన్నెలు ఎక్కువైతే కడగాలనే సాకు చెప్పి, నా పళ్ళెంలోనే తినమని ఆమెను బలవంతం చేశాను. ఆమె కూడా ఎంతో మురిపెంగా తింటోంది.
 
టిఫిన్ తింటూ నేను అమ్మను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టాను.

నేను: "ఐతే ... ఈ రోజు కూడా నీ ట్యూషన్ విద్యార్థులు నిన్ను చాలా ప్రశ్నలు అడుగుతారు భావన గారు... మరి ఇప్పుడు వాళ్ళకి ఏం సమాధానం చెబుతావు?"

అమ్మ: "నాకు ఇప్పుడు ఏం తెలియదు విజయ్..."

నేను: "సమాధానం తెలియకపోతే మరి ఎందుకు ఇంతలా కట్టుకున్నావు?"

అమ్మ (నకిలీ ముఖంతో కోపం చూపిస్తూ): "డార్క్ కలర్ రంగు చీరలు కట్టుకోమని నన్ను బలవంతం చేసింది నువ్వే కదా విజయ్..."

నేను: "అవును కట్టుకోమన్నాను, కానీ ఇంతలా పెళ్లికూతురిలా అలంకరించుకోమని నేను నీకు చెప్పలేదు కదా..."

అమ్మ (కోపంగా): "సరే అయితే, వాళ్ళు అడిగితే నేనేదో ఒక సమాధానం చెబుతానులే..."

నేను: "ఓ... నేను తమాషా చేస్తున్నాను భావన గారు ... మీకు అంత కోపం వస్తుందా ఏంటి?"

అమ్మ: "అవును , నేను నీ మీద కోపంగా ఉండాలనే అనుకుంటున్నాను..."

నేను: "తెలుస్తుంది , నీ ముక్కుపుడక పక్కనే ఉంది నీ కోపమంతా నాకు ఆ ముక్కుపుడక మీదే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది తెలుసా అదురుతూ..."

నా జోక్‌కి అమ్మ ఒక్కసారిగా కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది.

అమ్మ మధ్యమధ్యలో నా వైపు దొంగచూపులు చూడటం మొదలుపెట్టంది. 

కాసేపు ఆగి, ఆమె నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ అంది, "విజయ్... నువ్వు చాలా చెడ్డ అబ్బాయిలా ఐపోతున్నావు ఛీ..."

ఆ మాట వినగానే నేను ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాను. నా అంతరాత్మ దడదడలాడింది.

నేను (కంగారుగా): "ఇప్పుడు నేనేం చేశాను భావన గారు... బాగుంది, ఉదయం పూట ప్రతి అబ్బాయికి అలా సహజంగానే జరుగుతుంది... క్షమించు, వచ్చేసారి జాగ్రత్తగా ఉంటాను..."

నేను చెప్పాలనుకున్నది ఉదయం నా ప్యాంటులో ఉన్న ఆ ఉబ్బు గురించే! నా నోట ఆ మాట వినగానే అమ్మ ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన సిగ్గుతో ముఖం దాచుకోవడం మొదలుపెట్టంది.

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ, నన్ను వారుస్తూ): "ఛీ ఛీ ఇషూ... విజయ్! నా ఉద్దేశ్యం అది కాదు... నువ్వు అసలు ఏమీ చెప్పకు, నోరు మూయ్ వేస్ట్ ఫెల్లో..."

నేను (నవ్వుతూ): "మరి ఇంకేంటి నీ ఉద్దేశ్యం భావన గారు...?"

అమ్మ (ముఖం కిందకి దించుకుని, చాలా మెల్లగా): "నేను... నేను ఈరోజు ఎలా కనిపిస్తున్నానో నువ్వు ఇంకా నాకు చెప్పలేదు విజయ్..."

నా గుండె లయ తప్పింది. ఆమె నా పొగడ్త కోసం ఎంతలా ఆరాటపడుతోందో!

నేను: "ఇప్పుడు అందంగా ఉన్నవాడిని... ఈసారి విడిగా పొగిడి ఏం ప్రయోజనం భావన గారు? నేను ఏమైనా చెప్పినా, చెప్పకపోయినా నువ్వు ఎప్పుడూ అత్యంత అందంగానే కనిపిస్తావు..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ): "కథలు అల్లడం నీ దగ్గరే నేర్చుకోవాలి విజయ్..."

నేను: "నీతో ఉంటే నాకు ఇంకా సిగ్గుగా ఉంది భావన గారు..."

అమ్మ: "అవును అమ్మాయిలు  కూడా నీకంటే తక్కువ సిగ్గుపడతారు హహహహ..."

నేను: "ఐతే మళ్ళీ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టావు..."

ఇలా ఇద్దరి మధ్య మధురమైన సంభాషణలతో టిఫిన్ పూర్తి చేశాము. 

అప్పటికే సమయం ఉదయం 6:30 అయింది.
 
ఇద్దరం కలిసి స్కూటీ  మీద బయలుదేరాము. అమ్మ ఎప్పటిలాగే నా వెనుక కూర్చుని, తన చేతిని హక్కుగా నా భుజంపై వేసుకుని కూర్చుంది. 

ఇప్పుడు ఆ స్పర్శ మా ఇద్దరికీ చాలా మామూలైపోయింది, ఒక పవిత్రమైన అలవాటుగా మారిపోయింది. నేను ఆమెను తన కోచింగ్ సెంటర్ దగ్గర దింపి నా కంపెనీకి వెళ్లాను. 

ఆఫీస్‌కు వెళ్ళాక ఎప్పటిలాగే నా పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. పని పూర్తయ్యాక, నాకు ఇంకా చేయడానికి ఏమీ లేకపోవడంతో నా మొబైల్ తెరిచాను.
నేను అలానే మొబైల్ చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

అప్పుడు నాకు ఉదయం అమ్మను ఫోటో తీసిన విషయం గుర్తొచ్చింది. ఆ ఫోటోను గ్యాలరీలో ఓపెన్ చేసి ఎంతో జాగ్రత్తగా చూడటం మొదలుపెట్టాను.

నా అంతర్మథనం: "ఆమె కళ్ళు... రోజులు గడిచేకొద్దీ నా ప్రేమతో మత్తుగా మారుతున్నాయి. వయసు పెరిగేకొద్దీ ముఖంలోని ఆ పాత అమాయకత్వం తగ్గిపోతోంది... దానికి బదులుగా, నాపై ఆమెకున్న ఆ గాఢమైన ప్రేమానురాగాలు ముఖంలో వెలిగిపోతున్నాయి!"

నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఆ ఫోటోను నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్‌గా పెట్టుకున్నాను. దానివల్ల నేను మొబైల్ తెరిచినప్పుడల్లా... నా కళ్ళ ముందు కనిపించే మొదటి విషయం ఆమె అందమైన ముఖమే! ఇక ఉండబట్టలేక, ఆమె గొంతు వినాలనే ఆరాటంతో వెంటనే ఫోన్ చేశాను.

అమ్మ (ఫోన్ ఎత్తి, కంగారుగా): "హ్హ విజయ్, చెప్పు... ఇప్పుడు పది గంటలే అయింది, నేను ఇంకా క్లాస్ లో ట్యూషన్ చెబుతున్నాను... తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను..."

సరిగ్గా అప్పుడే ఫోన్‌లో పిల్లల అరుపులు, కేరింతలు గట్టిగా వినిపించాయి.

పిల్లలు (అల్లరిగా): "ఓఓఓఓఓహ్... ఓహ్... మేడమ్ గారికి ఫోన్ వచ్చింది!"
అమ్మాయిలందరూ వాళ్ళ క్లాస్ టీచర్ అయిన భావన గారిని గట్టిగా ఆటపట్టిస్తున్నారు. 

అంతలో ఒక అల్లరి అమ్మాయి గొంతు వినిపించింది.

ఒక అమ్మాయి: "మన మేడమ్ గారు  ఎవరి ప్రేమలోనో పడిపోయినట్టుంది......!"

అది వినగానే క్లాస్ లోని పిల్లలందరూ ఒకేసారి గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టారు. భావన ముఖం సిగ్గుతో, కోపంతో ఎర్రబడిపోయి ఉంటుంది.

అమ్మ (గట్టిగా గద్దిస్తూ): "ఇష్... నిశ్శబ్దంగా కూర్చోండి! మా బంధువు  నుండి వచ్చిన ఫోన్.... ఏమీ మాట్లాడకండి...." అంటూ భావన చకచకా ఫోన్ పెట్టేసింది.

నేను ఆఫీస్ సీట్లో కూర్చుని చాలా గట్టిగా నవ్వాను. బహుశా ఆ పిల్లలకు కూడా అర్థమై ఉంటుంది... ఎందుకంటే అమ్మ గత కొన్ని రోజులుగా నా కోసమే చాలా బాగా ముస్తాబై వస్తోంది కదా!
 
మధ్యాహ్నం భోజనం ముగిశాక, నేనే మళ్లీ పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. సాయంత్రం ఆఫీస్ సమయం కాగానే, నేను తిరిగి అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ కి బయలుదేరాను. 

దారిలో ఉండగా నా మొబైల్ చూశాను, అమ్మ నుండి ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. ట్యూషన్ బిల్డింగ్ నుండి సుమారు 50 మీటర్ల దూరంలో తన కోసం వేచి ఉండమని అమ్మ ఆ మెసేజ్ లో రాసింది. పిల్లలు ఆటపట్టిస్తారనే భయంతోనే అమ్మ అలా చెప్పిందని నాకు తెలుసు కాబట్టి నేను నవ్వుకున్నాను.

నేను చెప్పినట్లే 50 మీటర్ల దూరంలో బండి ఆపి నిలబడ్డాను. అక్కడ ఒక కూరగాయల బండి ఆగి ఉంది, అందుకే రాత్రి భోజనం కోసం కొన్ని తాజా కూరగాయలు, కొన్ని పండ్లు కొన్నాను. పక్కనే చిన్న గుడి ఉండటం వల్ల అక్కడ పూల దుకాణం ఉంది. నేను ఎంతో సువాసన వస్తున్న ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ కొని నా జేబులో జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను. అంతలో అమ్మ నడుచుకుంటూ అక్కడికి వచ్చింది.

అమ్మ: "ఏంటి విజయ్? ఇవన్నీ ఎందుకు తీసుకున్నావు... ఇంటికి వెళ్లేటప్పుడు నేను తీసుకునేదాన్ని కదా... నీ డబ్బును అనవసరంగా ఎందుకు ఖర్చు చేస్తున్నావు?"

నేను (హక్కుగా): "అయ్యో... నేనేమీ ఇబ్బంది పడటం లేదు భావన గారు , నేను చెప్పాను కదా... ఈ ఇంటి ఖర్చులన్నీ ఇకపై నేనే చూసుకుంటాను. కనీసం ఈ బాధ్యతనైనా నన్ను చూసుకోనివ్వు..."

అమ్మ (నా కేరింగ్ కి మురిసిపోతూ): "అవును విజయ్, నువ్వు ఏ అన్నీ చూసుకోవచ్చు కానీ ఇప్పుడు కాదు... నీకు జీతం వచ్చాక చూద్దువుగాని. అప్పటి వరకు అన్ని ఖర్చులూ నేనే చూసుకుంటాను... సరేనా? ఇప్పుడు వెళ్దాం పద..."

నేను: "సరే మేడమ్..."

ఇద్దరం కలిసి స్కూటర్ ఎక్కి ఇంటి వైపు వెళ్లడం మొదలుపెట్టాము. మనం దారిలో ఎక్కడా ఆగకూడదని, నేరుగా ఇంటికే వెళ్దామని నేను అమ్మతో చెప్పాను. బహుశా నేను ఆమెను గుడికి వెళ్లకుండా మధ్యలో ఆపుతున్నానని అమ్మ అనుకుందేమో! 

దారిలో బండి వెళ్తుండగా నేను మెల్లగా నా జేబులోంచి ఆ మల్లెపూల దండ బయటకు తీశాను. ఒక చేత్తో బండి నడుపుతూ, నా మరో చేత్తో ఆ దండ ని భావన విరబోసిన జుట్టులో ఎంతో అందంగా అలంకరించడం మొదలుపెట్టాను.

అమ్మ (కంగారుగా): "విజయ్... ఏం చేస్తున్నావు రోడ్డు మీద..."

నేను: "ఏమీ లేదు భావన గారు... నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో, నేను చూసుకుంటాను..."

నేను అమ్మ జుట్టులో దండని గట్టిగా ఆమె పిన్ లో ముడిపెట్టాను. భావన తన చేతిని తల మీద పెట్టుకుని దాన్ని గుర్తుపట్టడానికి ప్రయత్నించింది. నేను తన జుట్టులో మల్లెపూలు పెట్టానని గ్రహించిన క్షణంలో... ఆమె ముఖం అపారమైన సిగ్గుతో, సంతోషంతో వెలిగిపోయింది. 

ఆమె వెనుక సీట్లో కూర్చుని మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది. ఆ తర్వాత డబ్బు ఖర్చు చేయడం గురించి అమ్మ నాకు ఎలాంటి సలహాలూ ఇవ్వలేదు.
 
మేము నిశ్శబ్దంగా నడుచుకుంటూ ఇంటికి చేరాము. ఇంటికి చేరాక, మేమిద్దరం కలిసి రాత్రి భోజనం చేశాము. ఈరోజు కూడా ఎప్పటిలాగే ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడుకున్నాము. 

భోజనం అయ్యాక అమ్మ తన మొబైల్‌ను హాల్ లో ఛార్జింగ్‌లో పెట్టింది. కానీ ఆమె ఇంకా ఆ ఎర్ర చీర, నగలు మార్చలేదు... బహుశా ఆమె అలాగే పడుకోవాలని అనుకుందేమో, ఇప్పుడు ఆ రూపం ఆమెకు కూడా అలవాటైపోయిందేమో!

అమ్మ వంటగదిలో గిన్నెలు కడుగుతోంది. అకస్మాత్తుగా ఒక చెంచా గ్యాస్ స్టవ్ వెనుక కింద పడిపోయింది. చీకటిగా ఉండటం వల్ల లైట్ వేసినా ఆమెకు ఏమీ కనిపించలేదు.

అమ్మ: "విజయ్... దయచేసి నీ మొబైల్‌లో టార్చ్ వేయి..."

అప్పుడు నాకు అస్సలు గుర్తులేదు... నా మొబైల్‌లో అమ్మ వాల్‌పేపర్‌ను నేను లాక్ స్క్రీన్ గా పెట్టానని! నేను నా మొబైల్ లాక్ తీసి, టార్చ్ ఆన్ చేసి ఆ ఫోన్‌ను అమ్మ చేతికి ఇచ్చాను. 

అంతే  టార్చ్ వేయడానికి లాక్ తీసినప్పుడు, ఆమె ఒక్కసారిగా స్క్రీన్ మీదున్న తన ఫోటోను చూసింది! నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్ గా తన ఫోటో ఉండటం చూసి... అమ్మ ఒక్కసారిగా షాక్ తిని, ఆపై అంతులేని సిగ్గుతో కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది.

నాకు మొదట ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆ చెంచా దొరికిన తర్వాత, ఆమె ఆ మొబైల్‌ను తిరిగి నా చేతికి అందిస్తూ నా కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూసింది.

అమ్మ (సిగ్గులొలుకుతున్న గొంతుతో): "నా ఫోటో చాలా బాగా వచ్చింది విజయ్..."

అప్పుడు నాకు స్ట్రైక్ అయింది... అమ్మ నా వాల్‌పేపర్ చూసేసిందని! నేను అవునని చెప్పాను. ఇప్పుడు అమ్మతో ఏం చెప్పాలో తెలియక, సిగ్గుతో నేను నిశ్శబ్దంగా హాలులోకి వెళ్ళిపోయాను. 

నిద్రపోవడానికి కింద దుప్పట్లు పరిచి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాను. అప్పటికి అమ్మ కూడా వచ్చేసింది. నేను నిశ్శబ్దంగా కింద పడుకున్నాను, అమ్మ పైన మంచం మీద పడుకుంది.

అమ్మ (మంచం మీద నుండి నా వైపు చూస్తూ): "విజయ్... నువ్వు రోజంతా నాతోనే ఉంటావు కదా... మరి ఆ ఫోటో ఎందుకు..."

నేను (పైకి చూస్తూ): "నేను రోజంతా నీతో ఉండేది చాలా కొద్ది సేపే భావన గారు ... 10-11 గంటలు ఆఫీస్ పని, 8 గంటల నిద్ర... అంటే మొత్తం మీద మీతో నేను గడిపేది కేవలం 4-5 గంటలే కదా..."

అమ్మ (మురిపెంగా): "నువ్వు అన్నీ లెక్క పెడుతున్నవా విజయ్..."

నేను (నవ్వుతూ): "అవును, నాకు తెలుసు కానీ తప్పదు భావన గారు ..."

ఇప్పుడు మేమిద్దరం పైకి సీలింగ్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాను. అకస్మాత్తుగా 

ఇద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకోవడానికి పక్కకు తిరిగాము. చూపులు ఒక్కటయ్యాయి. నన్ను చూసి అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.

నా అంతరంగా శృంగారభావన: "ఆమె చూపులు చూస్తుంటే... పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్లి అయిపోయినట్లుగా, మనమిద్దరం భార్యాభర్తలుగా మన కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభిస్తున్నట్లుగా నా మనసుకు అనిపించింది."

నేను: " మీరు పడుకోండి భావన గారు ,,, చాలా ఆలస్యమైపోయింది. గుడ్ నైట్..."

అమ్మ (నన్ను ఎంతో ప్రేమగా, ఆత్మీయంగా చూస్తూ): "గుడ్ నైట్... విజయ్ గారు..." అని నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె నన్ను 'విజయ్ గారు' అని పిలవడంతో నా గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది. నేను కూడా చిన్నగా నవ్వుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను. అమ్మ కూడా కళ్ళు మూసుకుంది, బహుశా నిద్రపోయిందో లేక నన్నే చూస్తుందో నాకు తెలియదు... కానీ నేను ఆమె అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూనే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను. మనసులో నవ్వుకుంటూ

"నువ్వు అడిగిన ఆ ఒక్క మాటకు అమ్మ...
నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్ పై చేరిన నీ రూపం సాక్షిగా,
మన ఇద్దరి మధ్య ఒక నిశ్శబ్ద పెళ్లి జరిగిపోయింది భావన!
దారిలో నీ జుట్టున చేరిన ఆ మల్లెపూల సువాసనలాగే...
నా శేష జీవితమంతా నీ ప్రేమ పరిమళాలతో నిండిపోవాలి!"
 
30 ఏళ్ల తర్వాత కల – సముద్రపు ఒడ్డున వృద్ధాప్యం

నిద్రపోయాక నా మనసు మళ్లీ నన్ను ఒక సుదూరమైన కలలోకి తీసుకెళ్లింది. ఈసారి కాలం 30 ఏళ్లు ముందుకు సాగింది.

అమ్మ (భావన - ఇప్పుడు 68 ఏళ్ల వృద్ధురాలు): "ఏం చూస్తున్నావ్ విజయ్... ఎన్నో ఏళ్లుగా నన్నే చూస్తున్నావ్... అయినా ఈ రోజు కూడా అవే ప్రేమ కళ్లతో నన్ను చూస్తున్నావ్..." అంటూ అమ్మ నా చేయి తన దగ్గరికి తీసుకుని ఎంతో పవిత్రంగా ముద్దుపెట్టడం మొదలుపెట్టింది. నేను కూడా అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

నేను : "ఏమైంది... ఈరోజు నువ్వు చాలా దిగులుగా ఉన్నారు?"

అమ్మ: "నేను దిగులుగా ఉండకపోతే నేనేం చేయాలి... వాడిని బోర్డింగ్ కాలేజ్‌కి పంపించాల్సిన అవసరం ఏమైనా ఉందా..."

నేను: "ఏయ్...చూడు , జూనియర్ బాగా చదివితే వాడి భవిష్యత్తు కూడా బాగుంటుంది... వాడు ఇప్పుడు 10వ తరగతిలో ఉన్నాడు... ఇక వాడు కాలేజ్లో బాగా చదవాల్సిన సమయం వచ్చింది... వాడు కొద్ది రోజుల పాటు బయటే ఉంటాడు...సెలవుల్లో నేను వాడిని తీసుకొస్తాను... నీకు ఇష్టమైతే మనం కలవడానికి వెళ్దాం.."

అమ్మ: "కానీ నాకు ఇప్పుడు అలా అనిపించడం లేదు..."

నేను: "నిన్ను సంతోషపెట్టడానికి నీకు ఇంకా ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు... నేను కూడా ఇప్పటికే మీతోనే ఉన్నాను కదా......"

అమ్మ (నవ్వుతూ): "ఇప్పుడు ఆపండి... నేను ఇక యువతిని కాదు, నాకు 68  ఏళ్ళు దాటాయి... అయినా ఈ రోజు కూడా మన పెళ్ళి ఇప్పుడే జరిగినట్టు మాట్లాడుతున్నారు..."

నేను: "... అయితే ఏంటి..."

అమ్మ: "ఏమీ లేదు, మీతో ఎలా మాట్లాడాలో నాకు తెలియదు... ఇన్నేళ్లలో అది మీ దగ్గర నేర్చుకుని ఉంటే బాగుండేది..."

నేను: "ఇక్కడికి నా చేతుల్లోకి రా..."

అమ్మ మెల్లగా వచ్చి నా చేతుల్లోకి, నా చాతిపై వాలింది. మేమిద్దరం సముద్రపు ఒడ్డున కూర్చుని ఉన్నాము.

అమ్మ: "ఎంత బాగుందో... ఇలా ఒడ్డున కూర్చుని సముద్రాన్ని చూస్తూ ఉండటం ఎంత బాగుందో..."

నేను: "అవును, మనం ఇంకా చాలా ఏళ్లు ఇలాగే బ్రతకాలి... నేను ఈ దశను దాటాలి... పిల్లలకి పెళ్లిళ్లు కూడా చేయాలి... జీవితంలో ఇంకా చాలా ఉంది,"

అమ్మ: "అవును... ఇంకా చాలా మిగిలి ఉంది..."

మేమిద్దరం సముద్రపు అలలను చూస్తూ కూర్చున్నాము. అంతలో మా ఇద్దరు అమ్మాయిలు (సంధ్య మరియు కోమల్) పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

సంధ్య, కోమల్: "మీరు కూడా రండి, మాతో ఎంత బాగుందో... చూడండి,"

అమ్మ: "వద్దు బాబూ, మీరిద్దరు ఆడుకోండి... నేను ఇక ఇది చేయలేను..."
నా ఇద్దరు అమ్మాయిలు నవ్వుతూ వెళ్లి, దూరంగా ఉన్న అజయ్, రవిల దగ్గరికి వెళ్లి సరదాగా గడపడం మొదలుపెట్టారు.

అమ్మ: "పిల్లలు ఎంత ముద్దుగా కనిపిస్తున్నారు..."

నేను: "అవును"

సంధ్య (దూరం నుండి అరుస్తూ): "నాన్నా... చూడండి... అజయ్ నా మీద ఎలా ఇసుక విసురుతున్నాడో..."

అమ్మ: "ఇప్పుడు నువ్వు వెళ్ళు... లేకపోతే దెయ్యం పిల్లలు ఇక్కడ కూడా  ప్రశాంతంగా కూర్చోరు కొట్టుకుంటారు..."

నేను: "పర్వాలేదు... నేను నీకు తినడానికి ఏదైనా తీసుకువస్తాను..."

అమ్మ: "పర్వాలేదు... త్వరగా రా... కానీ ముందు పిల్లలను చూసుకో..."

నేను: "వాళ్ళ గురించి నువ్వు చింతించకు..."

వెళ్లే ముందు, నేను ఎంతో ప్రేమగా అమ్మ నుదుటి పై  ముద్దుపెట్టి పిల్లల వైపు వెళ్లాను. పిల్లల దగ్గరికి వెళ్ళాక నేను కూడా వాళ్లతో కలిసి కాసేపు సరదాగా గడిపాను. 

తరువాత నేను అమ్మ కోసం ఆహారం తీసుకురావడానికి దగ్గర్లోని ఒక హోటల్‌కి వెళ్లాను. అక్కడ ఆమ్లెట్ మరియు మరికొన్ని ఆహార పదార్థాలను పార్సెల్ చేయమని అడిగాను.
 
అక్కడ వెయిట్ చేస్తూ నాలో నేను అనుకున్న

"కాలం 30 ఏళ్లు ముందుకు సాగినా...
వయసు పైబడి ముఖాన ముడతలు వచ్చినా...
సముద్రపు ఒడ్డున నా చేతుల్లో వాలిన నీ రూపమే నా సర్వస్వం!
నువ్వు నా కన్నతల్లివైనా, నా కలల రాణివైనా...
నీ కళ్లల్లో ఆనందాన్ని నింపే నా రక్షణ హక్కును నేనెప్పటికీ వదులుకోను!"
 
హోటల్ చెఫ్ పెనం వెలిగించి అందులో నూనె పోశాడు... అతను పోసిన నూనెలో ఆమ్లెట్ వేగుతున్న ఆ చురచుర శబ్దం నా చెవులకు గట్టిగా చేరింది...

ఆ ఆమ్లెట్ వేగుతున్న శబ్దం నా చెవుల్లో గట్టిగా ప్రతిధ్వనించింది. నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి నిద్రలోంచి మేల్కొన్నాను. అంటే, నేను మళ్ళీ ఆ అందమైన కలలోంచి వాస్తవంలోకి వచ్చాను!

బయట నుండి ఏదో శబ్దం వస్తోంది... నేను విన్నాను, వంటగదిలో అమ్మ (భావన) ఉదయాన్నే లేచి నాకోసం ఏదో వేయిస్తోంది . ఆ నూనె శబ్దమే నా కలలో ఆమ్లెట్ శబ్దంలా వినిపించింది! నేను కింద నుండి లేచి వంటగది వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

నేను హఠాత్తుగా కళ్లు తెరిచి మేల్కొన్నాను. మేల్కొన్న తర్వాత నా మనసంతా ఒక వింతైన దిగులుతో, శూన్యంతో నిండిపోయింది. ఎందుకో తెలియదు కానీ, నేను ఎప్పుడూ నా జీవితంలో ఈ కలనే చూడాలని కోరుకున్నాను... లేదా బహుశా ఆ కలలోని జీవితాన్ని నిజంగా జీవించాలని ఆరాటపడ్డానేమో!

నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో ఎంతో తీవ్రంగా గుసగుసలాడింది:
"విజయ్, నాకు తెలుసు... నువ్వు ఈ కలను నిజంగా జీవించగలిగితే ఎంత బాగుండునో కదా! నువ్వు చూడలేదా... 

నీ భార్య, నీ పిల్లలతో నువ్వు ఆ సముద్రపు ఒడ్డున ఎంత సంతోషంగా ఉన్నావో... అసలు జీవితం నుండి ఒక మనిషికి ఇంకేం కావాలి? 

తన చివరి క్షణాల్లో తన కుటుంబం తనతో నవ్వుతూ, ఆడుతూ ఉండాలని కోరుకోవడం ప్రతి ఒక్కరి కల మిత్రమా! నువ్వు అది నీ కలలో చూసి ఉండవచ్చు, కానీ అది నీ నిజ జీవితం కూడా కావచ్చు... కాబట్టి, నువ్వు భావనని నీ భార్యగా పూర్తిగా అంగీకరించాలి. ఆమె లేకుండా ఈ అందమైన జీవితం నీకు ఎప్పటికీ సాధ్యం కాదు. ఇప్పుడు నువ్వే ఒక గట్టి నిర్ణయం తీసుకో విజయ్!"

నేను ఆ ఆలోచనల్లో మునిగి ఉండగా, మంచం మీద నుండి అమ్మ నన్ను పిలిచింది. ఆమె ప్రతిరోజూ లాగానే ఎంతో చక్కగా, ప్రకాశవంతమైన చీర కట్టుకుని, ముక్కుపుడక ధరించి నా కోసం సిద్ధంగా నిలబడి ఉంది.

అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్... ఇలా కళ్ళు తెరిచి దిగులుగా ఎందుకు పడుకున్నావు? ఇప్పుడు లేవవా ఇంకా..."

నేను: "ఏమీ లేదు భావన గారు... నేను కొద్దిసేపు ఇలాగే పడుకుంటాను..."

అమ్మ: "చూడు విజయ్... ఇప్పటికే జూన్ వచ్చేసింది... త్వరలోనే వర్షాలు మొదలవుతాయి. అప్పుడు వాతావరణం చల్లబడి నీకు అసలు మంచం మీద నుండి లేవాలని కూడా అనిపించదేమో!"

నేను: "హ్మ్."

అమ్మ: "నిన్నటి నుండి వేడి చాలా ఎక్కువైంది... చూస్తుంటే... కొన్ని రోజుల్లో వర్షం పడేలా ఉంది. అది కూడా ఈరోజే కావచ్చు..."

నేను: "అవును కావచ్చు..."

అమ్మ: "నువ్వు బాగానే ఉన్నావు కదా విజయ్?"

నేను: "హ్మ్ం ..."

అమ్మ: " ఇప్పుడు లే... నేను టిఫిన్ సిద్ధం చేశాను... ఏ ఆలోచన లేకుండా త్వరగా తిను..."

నేను చకచకా పైకి వెళ్లి స్నానం ముగించుకుని కిందకు వచ్చాను. ఎప్పటిలాగే అమ్మతో పాటు ఒకే పళ్ళెంలో కూర్చుని టిఫిన్ తినడం మొదలుపెట్టాను. 

ఆ క్షణంలో నా మనసంతా కలలోని ఆలోచనలతో నిండి ఉండటం వల్ల నేను పెద్దగా మాట్లాడటం లేదు. కానీ నా కళ్లు మాత్రం నా పక్కనే కూర్చున్న ఆమె అందమైన ముఖం వైపే తీక్షణంగా చూస్తున్నాయి.

అమ్మ: "ఏమైంది... నన్ను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా చూడలేదా?"

నేను: "లేదు అలా కాదు... ఊరికే ..."

అమ్మ (నా మాటలకు నవ్వడం మొదలుపెట్టింది): "హహహ..."
అమ్మ మనసులో ఏం అయింది ఈరోజు విజయ్ కి ఎందుకు అంత డల్ గా ఉన్నాడు ఏదో పోగొట్టుకున్నట్లు..

నేను ఇంకా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

అమ్మ: "ఇప్పుడు నా వైపు అలా చూడటం ఆపు... త్వరగా తిను..."

నేను టిఫిన్ తిని, అమ్మను అక్కడ వదిలి హడావిడిగా కంపెనీకి బయలుదేరాను.

కంపెనీకి వెళ్ళాక, నాకు అస్సలు పని మీద దృష్టి పెట్టాలనిపించలేదు. నాకు ఏ పనీ లేకపోవడం మంచిదైంది. అందుకే సీట్లో కూర్చుని నా ఫోన్ తీసి అమ్మ ఫోటో చూస్తూ అలానే ఉండిపోయాను.

[ash.enigma]

next, rendu spoons ninchi oke spoon share cheskuntara?

[Sunnysunnysunny]

నా మనసు: "విజయ్, ఇప్పుడు ఏం ఆలోచిస్తున్నావు...?"


నేను: "నేను చెప్పాను కదా మావ ... నా మనసులోని ఈ అలజడి కేవలం శారీరక వాంఛ మాత్రమే కాదు. ఎందుకంటే ఇప్పటి వరకు గతంలో నాకు ఏ అమ్మాయి దొరకలేదు, ఎవరిపైనా ఇలాంటి ఫీలింగ్ రాలేదు..."

నా మనసు: "నీకు కూడా తెలుసు విజయ్... నువ్వు చా లా సమయం వాంఛ గురించే ఆలోచిస్తావు, భావన కూడా నీకు పరోక్షంగా ఎన్నో సూచనలు ఇస్తూనే ఉంటుంది. కానీ నీలో ఆ వాంఛ కంటే మించినది ఏదో ఉంది, అదే ఆమెపై నీకున్న అపారమైన ప్రేమ! ఆ ప్రేమే నిన్ను తన వైపు లాగుతోంది."

నేను: "అసలు అది ఏమిటి మావ...?"

నా మనసు: "మొదట్లో బహుశా నీకు వచ్చిన కలలన్నీ కేవలం శారీరక ఆకర్షణ అనుకున్నావు... కానీ ఈ రోజు నీకు వచ్చిన ఆ సంసార కల... దానికి కారణం కేవలం నీ గుండెల్లో దాగున్న స్వచ్చమైన ప్రేమ! ఇక వాంఛ విషయానికొస్తే, మీరిద్దరూ భార్యాభర్తలు అయ్యాక, ఎప్పటికైనా అదంతా చేయాల్సిందే కదా!"

నేను: "కానీ నేను చేస్తున్నది సరైన పనేనా...? నేను జీవితాంతం ఆమెతో కలిసి ఉండాలంటే, ఆమెకు ఈ నిజాన్ని దాచి ఎప్పటికీ అబద్ధం చెప్పాలా...?"

నా మనసు: " విజయ్, నువ్వు కన్నకొడుకువనే నిజాన్ని ఆమె నుండి ఎప్పటికీ దాచాల్సి ఉంటుంది. ఎందుకంటే మనం కలవక ముందు నీ కళ్లలో ఆమె ఎవరో నీకు తెలుసు... ఆమె వల్లే మీ నాన్న ఇల్లు కూలిపోయిందని నువ్వు నమ్మావు. కానీ నిజం ఏమిటంటే... ఈ రోజు మీరిద్దరూ బంధంతో ముడిపడ్డారు. మీ అమ్మ వేరు... ఇప్పుడు నీ పక్కనున్న భావన వేరు! భావన నీ భార్య విజయ్... వీళ్లిద్దరినీ వేర్వేరు మహిళలుగానే నువ్వు చూడాలి!"

నేను: "బహుశా నువ్వు చెప్పింది నిజమేనేమో... ఇప్పుడు ఆమె లేకుండా నేను ఒక్క క్షణం కూడా బతకలేను. ఆమె నా జీవితంలో లేకపోతే నా శ్వాస ఆగిపోయినట్లే అనిపిస్తోంది... ఆమె దూరమైతే నా కాలం శాశ్వతంగా స్తంభించిపోతుంది. నాకు చాలా భయంగా ఉంది మిత్రమా... నా భావనని కోల్పోవడం నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"

నా మనసు: "అలాంటిదేమీ జరగదు విజయ్... నేను చెప్పే ఈ ఒక్క విషయానికి నువ్వు కట్టుబడి ఉండు. ఏ రోజు మనమిద్దరం ఒకేలా ఆలోచిస్తామో, బహుశా ఆ రోజు నుండి నీ అంతరాత్మ అయిన నేను నీతో విడిగా మాట్లాడను. నువ్వు నాతో ఇలాగే మాట్లాడుతూ నీ గురించి నువ్వు ఆలోచించుకోవాలి అనుకుంటే, నా ఆలోచనలను పూర్తిగా అంగీకరించు!"

నేను: "అవును... నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను... నేను కూడా ఎవరినీ మోసం చేయాలనుకోను. మనమిద్దరం ఒక్కరమే, మన ఆలోచనలు ఒకటే... బహుశా ఇప్పుడు సమయం వచ్చింది... మేమిద్దరం ఒక్కటిగా బతకడానికి..."
నేను అలా ఆలోచనల్లో మునిగి ఉండగా, హఠాత్తుగా మా మేనేజర్ సార్ గొంతు వినబడింది.

సార్: "విజయ్...."

నేను: " సర్... చెప్పండి సర్."

సార్: "చూడు విజయ్... రేపు ఆదివారం కాబట్టి ఈరోజు నీకు కొంచెం ఎక్కువ పని ఇస్తున్నాను. కాబట్టి ఈరోజు ఈ వర్క్ అంతా పూర్తి చేయి నాకు చాలా ఇంపార్టెంట్. నాకు ముందే తెలుసు... నువ్వు ఇతరుల లాగా టైమ్ వేస్ట్ చేయకుండా రోజంతా కష్టపడతావని. కాబట్టి నా కోసం ఈ పని పూర్తి చేయి..."

నేను: " సర్... తప్పకుండా చేస్తాను. మరి ఈ రోజంతా చేయాల్సిన పనిని నేను సాయంత్రం 4 గంటలకే పూర్తి చేసి ఇస్తాను సర్..."

సార్: "మంచిది విజయ్... నీలో నిజంగా గొప్ప స్ఫూర్తి ఉంది!"
నేను సార్‌కి ధన్యవాదాలు చెప్పి చకచకా ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని పనిలో బిజీ గా అయిపోయాను. 

రేపు ఆదివారం... అంటే భావన పుట్టినరోజు కూడా! ఆమెకు వెండి కాలి గజ్జెలు కొన్నాను, అలాగే ట్రిప్ ప్లాన్ చేయాలి... కాబట్టి ఆ సర్ప్రైజ్ ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి నాకు సమయం కావాలి. పూర్తిగా నా పని మీదే దృష్టి పెట్టాను. సమయం దాదాపు మధ్యాహ్నం 3 గంటలు అయింది... 

నేను ఇచ్చిన పనినంతా విజయవంతంగా పూర్తి చేశాను. ఆ డేటా ఫైల్స్ అన్నీ సార్‌కు మెయిల్ చేసి, ఆయన క్యాబిన్ కి వెళ్లాను.

నేను: "సర్... మీరు ఇచ్చిన వర్క్ అంతా కంప్లీట్ అయింది, మెయిల్ చేశాను సర్."

సార్: "గుడ్ విజయ్... వచ్చావా! నేను నీ దగ్గరికే రావాలనుకున్నాను. ఎందుకంటే నేను నీకు ఇచ్చిన పని ఫైల్స్ క్లయింట్లకు అర్జెంట్ గా పంపించాలి. కానీ నువ్వు చెప్పిన సమయానికి ముందే చేసేశావు. గ్రేట్ జాబ్!"
సరిగ్గా అప్పుడే నా పక్కన కూర్చునే ఒక సీనియర్ కొలీగ్ కూడా ఆఫీసుకు వచ్చారు.

సార్: "ఈయనే విజయ్... ఇప్పుడు మీరు ఈయనను కలిసే ఉంటారు. ఈయన కస్టమర్లను చూసుకుంటారు..."

సీనియర్: "ఏయ్ తమ్ముడూ, వెళ్లి ముందు భోజనం చెయ్యి, ఉదయం నుంచే కంటిన్యూగా పని చేస్తున్నావు కదా..."

సార్: "అవును విజయ్... నువ్వేం ఇంకా భోజనం చెయ్యలేదు కదా! ముందు నువ్వే వెళ్లి భోజనం చెయ్యి... ఈ గొప్ప ఉద్యోగం, నీ కష్టానికి తగిన ఫలితం త్వరలోనే నీకు దక్కుతుంది. నన్ను తప్పకుండా మంచి పొజిషన్ కి చేరుకుంటావు విజయ్..."

నేను సార్ కి థాంక్స్ చెప్పి కేఫెటేరియా వైపు వెళ్తూ, జేబులోంచి నా మొబైల్ తీసి చూసుకున్నాను. స్క్రీన్ చూడగానే నాకు ఒక్కసారిగా గుండె ఆగినంత పని అయింది...
 
అమ్మ నుండి అప్పటికే 15 మిస్డ్ కాల్స్ వచ్చాయి! నేను ఫోన్ సైలెంట్‌లో పెట్టి గమనించలేదు. నేను కంగారుగా ఆమెకు కాల్ చేయబోతుండగా... సరిగ్గా అప్పుడే ఆమెనే కాల్ చేసింది!
 
అమ్మ (కోపంగా, గట్టిగా): "ఇంతసేపు ఎక్కడున్నావు విజయ్...?! ఎప్పటినుంచి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నానో తెలుసా... ఒక్కసారి కూడా నా ఫోన్ చూడాలనే స్పృహ లేదా నీకు...? అసలు అక్కడ ఏం పని చేస్తున్నావు నువ్వు...?"
 
నేను: "క్షమించు... నా ఫోన్ ఆఫీస్ వర్క్ లో ఉండి సైలెంట్‌లో పెట్టి మర్చిపోయాను..."
 
అమ్మ: "సరేలే సైలెంట్‌లోనే ఉంది... అదే అయితే... నువ్వే కనీసం ఫోన్ చేసుకోవచ్చు కదా? రోజూ ఫోన్ చేసేవాడివి కదా... ఈరోజు ఏమైంది అసలు నీకు...? ఆ?.. నేను గుర్తులేనా...?"
 
నేను: "సారీ... నా మాట ఒక్క నిమిషం విను..."
 
అమ్మ: "నేనేం వినాలి విజయ్...? నేను ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి నీకు ఇన్ని సార్లు ఫోన్ చేశాను...
అప్పటినుంచి చేస్తూనే ఉన్నాను... నాకు చాలా భయమేసింది...!"
 
నేను: "అయ్యో భయపడటానికి ఏముంది?"
 
అమ్మ: "ఎందుకు లేదు? నువ్వు ఎక్కడున్నావో నాకెలా తెలుస్తుంది?"
 
నేను: "సారీ , కానీ..."
 
అమ్మ: "ఏంటి, సారీ...?"
 
నేను (ఆవేశంలో గట్టిగా): "ముందు నేను చెప్పేది విను భావన...!"
 
నేను తనని పేరు పెట్టి 'భావన' అని పిలుస్తానని ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు! 

నేను అలా పిలవగానే... అవతలి నుండి ఫోన్ లో ఒక్కసారిగా అంతులేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది... భావన పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది... ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నా తప్పు నాకు కూడా వెంటనే తెలిసివచ్చింది.
 
నేను (ఎంతో ఆరాటంగా): "క్షమించండి... భావన గారు... పొరపాటున మీ పేరు నోటి వెంట వచ్చేసింది... అదంతా వదిలేయండి... సారీ , నేను ఫోన్‌ను సైలెంట్ మోడ్‌లో పెట్టడం వల్లే ఇదంతా జరిగింది... మాట ఇస్తున్నాను... వచ్చేసారి నేను ఫోన్‌ను ఎప్పుడూ సైలెంట్ మోడ్‌లో ఉంచను. నేను ఆన్ లోనే ఉంచుకుంటాను... ఇప్పుడు పర్వాలేదు కదా... దయచేసి నన్ను క్షమించు..."
 
నా మాటల్లోని ఆరాటం చూసి అమ్మ కోపం బహుశా పూర్తిగా చల్లారిపోయి ఉంటుంది. ఆమె కాసేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా ఉండి, ఆ తర్వాత ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, నెమ్మదిగా అంది.
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు... వచ్చేసారి ఇలా చేయకు..."
 
నేను: "చేయను... నిజంగా ..."
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు..."
 
నేను: "నువ్వు భోజనం చేశావా...?"
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నువ్వేం తిన్నావు...?"
 
అమ్మ (దిగులుగా, మురిపెంగా): "భోజనం..."
 
నేను (నవ్వుతూ): "అవును నాకు కూడా తెలుసు... కానీ... వదిలేయ్...."
 
నేను: "సరే అయితే నేను వచ్చి నేనే వండుతాను..."
 
అమ్మ: "నా పని నువ్వు చేయకు... నేను వండుతాను..."
 
నేను: "సరే నన్ను క్షమించు... ఇంకెంతసేపు ఇలా ఏడుస్తూ ఉంటావు..."
 
అమ్మ: "లేదు  నేను ఏం  ఏడవలేదు..."
 
నేను: "సరే అయితే నువ్వు ఇప్పుడు కోచింగ్‌కి వెళ్ళు... మనం సాయంత్రం కలుద్దాం... సరేనా?"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్ సరే....."
 
అమ్మ ఫోన్ పెట్టేసింది. నేను ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని... రేపు రాబోతున్న ఆదివారం నాడు అమ్మ పుట్టినరోజుకి ఎలాంటి ఏర్పాట్లు చేయాలో అని నా మనసులోనే ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను!