Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Chchandu]

Great update

[hisoka]

super update bro.

[ash.enigma]

sexy erotic hot romance!!

[Thewarrior100]

Great going brother... Keep continue...

[capsicumfry]

slow poison la ekkuthundi

[Sunnysunnysunny]

నేను: "సరే.. అయితే ఇంకొక్క బిడ్డను కందాం.. ఆ తర్వాత బహుశా మనం ఫ్యామిలీ ప్లానింగ్ చేసుకుందాం."
భావన వెంటనే చిన్నగా ముఖం తిప్పుకుని కోపం ప్రదర్శించింది.

భావన: "ఎందుకు ఆపేయాలి? నేను నీకు ముందే చెబుతున్నాను.. మనకు కనీసం మూడు లేదా నలుగురు పిల్లలు పుట్టే వరకు మనం ప్రయత్నిస్తూనే ఉండాలి."

నేను (ఆశ్చర్యంగా): " బాబోయ్! కానీ భావన, నువ్వు నీ ఆరోగ్యం గురించి కూడా ఆలోచించాలి కదా.. నీకేమైనా అయితే నేను అస్సలు తట్టుకోలేను, పిచ్చివాడిని అయిపోతాను."

భావన (నా బుగ్గపై ముద్దు పెట్టి): "నాకు ఏమీ కాదు విజయ్.. ఇక పిల్లల పెంపకం విషయానికొస్తే, నా రొమ్ముల్లో ఇంకా చాలా పాలు ఉన్నాయి. నా పాలతోనే నా పిల్లలందరినీ ఆరోగ్యంగా పెంచుతాను."

నేను (నవ్వుతూ): "అవును నా బంగారం.. కోపగించుకోకు, నాకు తెలుసు.. నేను కూడా ఈ పాల మధురమైన రుచిని చూశాను కదా.."

భావన: "అయితే ఇక మాట్లాడకు.. ఇప్పుడు నన్ను నీ ప్రేమలో ముంచెత్తు విజయ్. చాలా కాలంగా నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుంటున్నాను.. ఇప్పుడు ఈ దూరాన్ని నేను భరించలేకపోతున్నాను. బాబు లేచేలోపు మనం ఒకటవ్వాలి.. ప్లీజ్.."

నేను: "నేను కూడా చాలా ఆరాటపడుతున్నాను నా బంగారం.. పద.. ఈరోజు నేను మళ్లీ నీ గర్భాన్ని నా ప్రేమతో నింపుతాను...."
నేను ఆమెను మంచం మీదకు లాక్కోబోతుండగా.. అకస్మాత్తుగా బాబు ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.. ఆ శబ్దానికి నా బెడ్‌రూమ్‌లో అలారం గట్టిగా మోగింది!
ఉదయం నిద్రలేవడం – కల చెదరడం

ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. చుట్టూ చూస్తే అది నా గది. సమయం ఉదయం 6 గంటలు అయింది.

నేను (మనసులో): "ఛ.. ఎంత మంచి రొమాంటిక్ కల.. అప్పుడే చెదిరిపోయింది. అదంతా జస్ట్ ఒక కలా? కానీ ఆ కలలో భావన అమ్మ నా భార్యగా.. నా కన్నతల్లి అనే నిజాన్ని మరిచిపోయి నేను ఆమెతో అంతలా.. ఛీ, నేనెంత చెడ్డవాడిని!"

నేను మనసులోని గందరగోళాన్ని ఆపడానికి వెంటనే లేచి స్నానానికి వెళ్లాను. స్నానం చేసి, బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యేసరికి సమయం 6:25 అయింది. సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద 'ఆంటీ' అని ఉంది.

అమ్మ: "విజయ్.. నువ్వు సిద్ధమయ్యావా?"

నేను: "ఆ.. అవును ఆంటీ, ఇప్పుడే రెడీ అయ్యాను. మరి నువ్వు?"

అమ్మ: "నేను కూడా ఇప్పుడే సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్. నీ కోసం వేడివేడిగా టీ చేశాను.. త్వరగా కిందకి రా, టీ తాగి మనం కోచింగ్ సెంటర్‌కి 
బయలుదేరుదాం."

నేను: "సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వస్తున్నాను."
ఫోన్ పెట్టేసాక నా మనసులో మరికొన్ని వింత ఆలోచనలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఉదయాన్నే వచ్చిన కలలు నిజమవుతాయని అంటారు కదా.. ఆ ఆలోచనే నా గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తించింది.

నా మనసు: "విజయ్, ఏమైంది? అమ్మ నీ కోసం ఇంత పొద్దున్నే టీ చేసింది.. ఆమె నీపై చాలా శ్రద్ధ చూపిస్తోంది కదా! కానీ అది పక్కన పెట్టు.. ఆమె ఇప్పుడే తయారవుతున్నానని చెప్పింది కదా. అంటే, ఆమె నిన్న కొన్న ఆ కొత్త మోడల్ బ్రా వేసుకుని, చీర కట్టుకుని ఈరోజు నీ ముందు ఇంకా అందంగా కనిపించాలనుకుంటోందేమో! కావాలంటే వెళ్లి చూడు."

నేను: "అలాంటిదేమీ లేదు.. ఆమె కేవలం టీ తాగడానికి పిలిచింది. మనం త్వరగా టీ తాగేసి బయలుదేరాలి.. అంతే."

నా మనసు: "నా మాట నమ్ము విజయ్.. ఒకసారి వెళ్లి నీ కళ్లతోనే ఎందుకు చూసుకోకూడదు?"
నా మనసు చేసిన గిల్టీ ప్రేరణకు లోనై, నేను మెల్లగా చప్పుడు కాకుండా మెట్ల వైపు వెళ్లాను.

దొంగచూపు – అద్దం ముందు భావన
నేను మెట్లు దిగి కింద హాల్‌లోకి తొంగి చూడగానే ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టురాలినయ్యాను.. నా శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది.

అక్కడ అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి బట్టలు సర్దుకుంటోంది. ఆమె నిన్న షాపింగ్‌లో కొన్న ఆ కొత్త బ్రా మాత్రమే వేసుకుని ఉంది, దానిపై ఇంకా జాకెట్ పూర్తిగా వేసుకోలేదు. అంటే నేను ఆమెను పూర్తిగా నగ్నంగా చూడలేదు కానీ, అమ్మని ఇంతకు ముందెప్పుడూ నేను అలాంటి రూపంలో చూడలేదు. ఆమె చాతీ భాగం సగం నగ్నంగా, ఆ కొత్త బ్రా లోపల ఎంతో ఉబ్బెత్తుగా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. 
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా ఒంట్లో ఏదో కరెంట్ పాకనట్టు అయింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో అమ్మ అద్దంలో నుండి నేను తొంగి చూస్తున్న మెట్ల వైపు చూసింది. నేను తీవ్రమైన కంగారుతో, భయంతో వెంటనే వెనక్కి జరిగాను. బహుశా ఆమె నన్ను చూడలేదని అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. మరో రెండు నిమిషాలు అక్కడే నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, మళ్లీ దొంగచూపు చూశాను. ఈసారి అమ్మ చీర కట్టుకుని ఉంది, ఆమె వీపు నా వైపు ఉంది. ఇక నేను ఏమీ తెలియనట్టు నడుచుకుంటూ కిందకి వెళ్లాను.

నేను (సహజంగా నటించడానికి ప్రయత్నిస్తూ): "ఆంటీ.. నువ్వు ఇంకా సిద్ధం కాలేదా?"

అమ్మ (నవ్వుతూ వెనక్కి తిరిగి): "ఆ.. సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్, ఒక్క రెండు నిమిషాలు. అప్పటిలోగా నువ్వు టీ తాగు."

నేను: "సరే నేను తాగుతాను.. మరి నీకు టీ లేదా?"

అమ్మ : "లేదు విజయ్.. నాకు ఇప్పుడు టీ తాగాలనిపించడం లేదు. ప్రస్తుతానికి నువ్వే తాగు."
నేను కిచెన్‌లోకి వెళ్లి నా కోసం కప్పులో టీ తీసుకుని తాగుతున్నాను.

నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇది కేవలం ఒక కప్పు టీ కాదు, అమ్మ ప్రేమ! ఈ టీ కేవలం నీ కోసమే స్పెషల్‌గా చేసింది. పైగా ఆమె ఆ కొత్త బ్రా వేసుకుని నీ ముందే అలా సర్దుకుందంటే, నీకు చూపించాలనే కదా!"
ఈసారి నేను కూడా నా మనసు చెప్పిన మాటలతో కొంతవరకు ఏకీభవించక తప్పలేదు.

అమ్మ : "విజయ్.. టీ తాగడం అయిపోయిందా?"

నేను: "ఆ.. తాగేసాను ఆంటీ."

అమ్మ: "సరే.. పద వెళ్దాం, మనకు ఆలస్యం అవుతోంది."

నేను: "సరే పద.."
స్కూటీ దగ్గరికి వెళ్తుంటే అమ్మ తన బ్లౌజును, భుజాల పట్టీలను కొద్దిగా ఇబ్బందిగా సర్దుకోవడం గమనించాను.
ఈరోజు స్కూటీ తనే నడుపుతానని ఆంటీ చెప్పడంతో నేను వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. అమ్మ స్కూటీ నడుపుతోంది. కానీ మధ్యమధ్యలో ఆమె తన భుజాలను కదుపుతూ, జాకెట్ లోపల ఏదో సర్దుకోవడం నేను వెనుక నుండి చూశాను. నా లోని కంగారుని ఆపుకోలేక అడిగేశాను.

నేను: "ఆంటీ.. నువ్వు బాగానే ఉన్నావా? ఎందుకు పదే పదే భుజాలు ఊపుతూ సర్దుకుంటున్నావు? నీకేమైనా ఇబ్బందిగా ఉంటే చెప్పు, నేనే నడుపుతాను కదా."

అమ్మ ( మిర్రర్ లో నుండి నా కళ్లలోకి చూస్తూ, కాస్త సిగ్గుపడుతూ): "అది.. ఏం లేదు విజయ్.. నేను నిన్న కొన్న కొత్త బ్రా వేసుకున్నాను కదా.. దాని పట్టీ (Strap) కొంచెం బిగుతుగా ఉండి గుచ్చుకుంటోంది. బహుశా వేసుకునే ముందే దాన్ని లూజ్ చేసుకోవాలేమో.."
అమ్మ నాతో ఇంత పచ్చిగా, ఓపెన్‌గా ఆ మాట చెప్పేసరికి నేను షాక్ అయ్యాను. బహుశా నేను సిగ్గరినని ఆమెకు తెలుసు కాబట్టి నన్ను ఆటపట్టించాలని అలా అని ఉంటుంది. అందుకే నేను కూడా సిగ్గుపడి తలదించుకోకుండా, ఆమె ఊహించని విధంగా సమాధానం చెప్పాలనుకున్నాను.

నేను:  హ్మ్ం అయితే.. నువ్వు కొంచెం పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాల్సింది ఆంటీ. బహుశా నీకు ఆ పెద్ద సైజే కరెక్ట్‌గా సరిపోతుంది.
అమ్మ నా నుండి ఇలాంటి బోల్డ్ సమాధానాన్ని అస్సలు ఊహించి ఉండదు. లుకింగ్ మిర్రర్‌లో చూశాను.. నా మాట వినగానే ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి, ముఖంపై సిగ్గుతో కూడిన ఎరుపుదనం స్పష్టంగా కనిపించింది. కానీ అమ్మ కూడా నా లాగే కొంచెం సిగ్గరి కదా..

అమ్మ (మాట మారుస్తూ తడబడుతూ): "పెద్ద అంటే.. ఎంత విజయ్?"

నేను (కాస్త ధైర్యం తెచ్చుకుని): "నువ్వు అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువే ఆంటీ.. మొన్న షాపువాడు చెప్పాడు కదా 34 అని.. అంటే నేను ఆ షాపువాడి గురించే మాట్లాడుతున్నాను, అతను నీకు 34 సైజ్ సరిపోతుందని అన్నాడు కదా.. కానీ బహుశా నువ్వు దానికంటే పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాలి.. అయినా నన్నెందుకు ఇవన్నీ అడుగుతున్నావు ఆంటీ? నాకు ఇవన్నీ అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.."
ఆ మాట అనేసరికి నాకే చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నా కంగారును చూసి అమ్మ స్కూటీ నడుపుతూనే గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఎంతో మాధుర్యం ఉంది.

అమ్మ : "నువ్వు చాలా చాలా సిగ్గుపడుతున్నావు  విజయ్.. హహహహహహహ!"

నేను (మూతి తిప్పుకుంటూ): "హహ.. నవ్వు.. నా మీద బాగా జోకులు వేయడం ఎక్కువ అయింది. నేను నిన్ను ఉదయం నుండే గమనిస్తున్నాను ఆంటీ.."

అమ్మ (నవ్వు ఆపుకుంటూ ప్రేమగా): "సరే సరే క్షమించు విజయ్.. నేను ఇప్పుడు నవ్వను. నువ్వు మరీ అంత త్వరగా కోపగించుకుంటావు ఎందుకు? నేను సరదాగా అన్నాను అంతే.."

నేను: "పర్వాలేదులే.. ఏమీ ఫర్వాలేదు. ఇప్పుడు త్వరగా పోనివ్వు.. ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది."

అమ్మ : "సరే బాస్.. అలాగే.." 
నేను గమనిస్తున్నాను.. అమ్మ ఈరోజు చాలా వేరేలా ఉంది. నిన్న జరిగిన సంఘటనల వల్లే ఆమె నా పట్ల ఇంత చొరవ చూపిస్తోందా? చివరకు మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. నేను స్కూటీ దిగాను.

అమ్మ (చాలా కేరింగ్‌గా): "సరే విజయ్.. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లు. కానీ మధ్యాహ్నం టైమ్‌కి సరిగ్గా భోజనం చెయ్యి.. సరేనా?"

నేను (చిరునవ్వుతో): "ఆ.. నేను జాగ్రత్తగానే ఉంటాను ఆంటీ. నువ్వు కూడా జాగ్రత్త.. నెమ్మదిగా నడుపు, గతసారిలా ప్రమాదం జరగకూడదు."

అమ్మ : "కంగారు పడకు విజయ్.. నేను బాగానే నడుపుతాను."

నేను: "సరే ఆంటీ.. బై."

అమ్మ : "బై విజయ్.."

నేను కంపెనీకి వెళ్లాను. నిన్నటిలాగే నా ట్రైనింగ్ జరుగుతోంది. నేను కంపెనీలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను కానీ నా మనసంతా ఎక్కడో ఉంది, అస్సలు మూడ్ లేదు. ఉదయాన్నే నాకు వచ్చిన ఆ శృంగారభరితమైన కల.. ఆ తర్వాత అమ్మని బ్రాలో చూడటం.. వీటన్నింటి వల్ల నాలో తీవ్రమైన అపరాధ భావం మొదలైంది.

నేను (నా మనసుతో): "నేను ఎంత చెడ్డవాడిని? ఆమె నా కన్నతల్లి.. ఈ నిజం తెలిసి కూడా నేను ఆమె వైపు అంతలా ఆకర్షితుడనవుతున్నాను. ఆమె నాకు జన్మనిచ్చింది.. అలాంటి నా తల్లిని పెళ్లి చేసుకోవాలని, ఆమెతో శృంగారంలో మునిగిపోవాలని నాకు కలలు ఎందుకు వస్తున్నాయి? ఒకవేళ నేను ఆమె సొంత కొడుకుననే నిజం ఆమెకు తెలిస్తే ఏమవుతుంది? ఈ పాపానికి ఆమె నన్ను ఎప్పుడైనా క్షమిస్తుందా? బహుశా అమ్మ కూడా నా వైపు ఆకర్షితురాలవుతోందా? లేదు.. ఇందులో ఆమె తప్పు ఏమీ లేదు, ఎందుకంటే ఆమె దృష్టిలో నేను ఒక అపరిచిత యువకుడిని మాత్రమే.. కానీ నా తల్లి అని తెలిసి కూడా నేను ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నాను?"

నా మనసు: "నీకు పిచ్చి పట్టిందా విజయ్? నీకు కొంచెమైనా బుద్ధి ఉందా అసలు?"

నేను: "అంటే.. ఇప్పుడు ఇందులో నేను ఎలా పిచ్చివాడిని అవుతాను?"

నా మనసు: "నీకు ఏది ముఖ్యం విజయ్? సమాజం పెట్టే నియమాలా లేక నీ తల్లి సంతోషమా?"

నేను: "నాకు అమ్మ సంతోషమే ముఖ్యం."

నా మనసు: "మరి ఇప్పుడు అమ్మ ముఖంలో ఇంత సంతోషం ఉండటానికి రహస్యం ఏంటో తెలుసా? నువ్వే! ఈరోజు భావన గారి ముఖంలో ఉన్న ఆ వెలుగు, ఆ చిరునవ్వు కేవలం నీ వల్లే వచ్చాయి."

నేను: "అవును.. ఇప్పుడు మేము కలిసి జీవిస్తున్నాం, మా మధ్య ఎంతో సరదా, నవ్వులు ఉన్నాయి.."

నా మనసు: "ఒక్కసారి ఆలోచించు విజయ్.. గత 25 ఏళ్లుగా ఏ మగాడినీ తన దరిచేరనీయని ఆ పవిత్రమైన స్త్రీ.. ఈరోజు ఒక మగాడి ముందు బట్టలు వేసుకోవడానికి, తన బ్రా గురించి మాట్లాడటానికి వెనుకాడలేదు అంటే.. దీని అర్థం ఏంటో నీకు అర్థమైందా?"

నేను: "బహుశా.. ఆమె నన్ను ఒక మంచి స్నేహితుడిగా నమ్మి అలా చేస్తోందేమో.."

నా మనసు: "కాదు విజయ్! ఏ అమ్మాయి అయినా ఒక మగాడిని తన మనస్ఫూర్తిగా, తన సర్వస్వంగా స్వీకరించినప్పుడే అతని ముందు అంత స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది. ఆమె నిన్ను తన సొంతవాడిగా స్వీకరించింది. ఆమె నడవడిక తప్పు కాదు, నీపై ఉన్న ప్రేమ అది!"

నేను (బాధగా): "కానీ .. ఆమె నా కన్నతల్లి కదా!"

నా మనసు: "నువ్వు మళ్లీ అక్కడికే వస్తున్నావు విజయ్. ఒకవేళ ఆమెకు నువ్వు తన కొడుకవనే నిజం తెలిస్తే ఏమవుతుందో తెలుసా? తన జీవితాన్ని నాశనం చేసి వెళ్లిన ఆ తండ్రి కొడుకువే నువ్వని తెలిస్తే.. ఆమె నిన్ను అసహ్యించుకుంటుంది! తన మనసు పారేసుకున్న వ్యక్తి మరెవరో కాదు, తన కొడుకే అని తెలిస్తే ఆమె ఆ నిజాన్ని తట్టుకోలేదు, నిన్ను శాశ్వతంగా వదిలేస్తుంది! అప్పుడు నువ్వు తిరిగి ఆమెను పొందగలవా?"

నేను: "నువ్వు చెప్పింది నిజమే.. ఆ నిజం తెలిస్తే బంధాలన్నీ ముక్కలైపోతాయి."

నా మనసు: "అయితే నాదో ప్రశ్న.. నీకు భావన అనే ప్రేమికురాలు కావాలా లేక నిన్ను దూరం పెట్టే అమ్మ కావాలా? ఇక్కడ భావన అంటే నువ్వు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు నీ సొంతం చేసుకోగల ఒక అందమైన స్త్రీ.. కాబట్టి ఇప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా దాచిపెట్టు."

నేను: "కానీ.. ఈ ఇది అంత తప్పు, నన్ను ఏమీ అడగకు.. ప్లీజ్.."
సరిగ్గా అప్పుడే నా పై అధికారి నన్ను పిలిచారు.

సార్: "విజయ్.... విను, ఒక పని చెయ్యి. ఇది కొంత ఇంపార్టెంట్ డేటా.. ఈరోజు నీ ట్రైనింగ్‌లో భాగంగా దీన్ని ల్యాప్‌టాప్‌లో అప్‌డేట్ చేసి, ఈరోజే నాకు ఈమెయిల్ పంపించు. కొంచెం త్వరగా చెయ్యి."

నేను (దృష్టి మళ్లించి): "సరే సార్.. ఇప్పుడే పూర్తి చేసి మీకు మెయిల్ పంపుతాను."
నేను నా మనసులోని ఆలోచనలను బలవంతంగా అణచిపెట్టి, పనిలో పడ్డాను. సుమారు అరగంట గడిచింది.. నా పని పూర్తి కావస్తోంది. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నా చెవుల్లో అమ్మ స్వరం వినిపించింది..
"విజయ్... విజయ్..."
నా కళ్ల ముందు మళ్లీ ఒక ఊహాచిత్రం కదిలింది.. నేను స్కూటర్‌పై అమ్మ వెనుక కూర్చున్నాను. గాలి బలంగా వీస్తోంది, అమ్మ విరబోసిన జుట్టు ఎగురుతూ నా ముఖానికి తగులుతోంది. ఆ జుట్టులో ఉన్న ఒక విభిన్నమైన సువాసనను నేను నా ముక్కుతో పీలుస్తూ పరవశించిపోతున్నాను..
"విజయ్....."

సార్: "విజయ్.....!" సార్ గట్టిగా పిలిచేసరికి నేను ఒక్కసారిగా కంగారు పడ్డాను.

సార్: "ఎక్కడికి వెళ్ళావు విజయ్? పని పూర్తయిందా?"

నేను: "సార్.... ఇంకో 5 నిమిషాలు....పూర్తి చేస్తాను."
నేను కీబోర్డ్ మీద వేగంగా వేళ్లు కదిలిస్తూ పని పూర్తి చేశాను. సార్ ఆశ్చర్యపోయారు.

సార్: "వావ్ విజయ్.. ఇంత వేగంగానా! మా సీనియర్స్ కూడా ఇంత స్పీడ్‌గా పని చేయలేరు. నీ వర్క్ స్పీడ్ చాలా బాగుంది, నువ్వు లైఫ్‌లో చాలా ముందుకు వెళ్తావు విజయ్." అని నా వీపు తట్టారు.

నేను: "థాంక్యూ సో మచ్ సార్.. పని పూర్తి చేసి సార్‌కి ఈమెయిల్ పంపి, ఆయన మీటింగ్‌లో బిజీగా ఉండటం వల్ల పర్సనల్ మెసేజ్ కూడా పెట్టాను.
ఇప్పుడు నాకు చేయడానికి ఏ పనీ లేదు. ఆఫీస్ సీట్లో ఒంటరిగా కూర్చునేసరికి నాకు మళ్లీ అమ్మ గుర్తోచ్చింది. ఆమె ఇంకా ట్యూషన్ క్లాస్‌లోనే ఉండి ఉంటుంది. నేను నా సొంత సందిగ్ధంలో చిక్కుకుపోయాను.. ఏది ఒప్పు, ఏది తప్పు అని నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.

నా మనసు: "ఇప్పుడు ఇంకేం ఆలోచిస్తున్నావు విజయ్? నీ గతాన్ని, నీ అసలు నిజాన్ని శాశ్వతంగా మర్చిపోమని నేను నీకు ఇప్పటికే చెప్పాను కదా. ఆ నిజాన్ని దాచిపెట్టి, అమ్మ తో ఒక కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించు."

నేను: "కానీ మిత్రమా.. ఆమె నా పట్ల ఒక ఆత్మీయ స్నేహితురాలిలా, ఒక తల్లిలా మాట్లాడుతుంది.. ప్రతిదానికీ నువ్వు అనుకునే శృంగార అర్థమే ఉండదు కదా."

నా మనసు: "చూడు విజయ్.. ఒక పని చెయ్యి. కొన్ని రోజులు ఓపిక పట్టు. అమ్మ నిన్ను ఒక మగాడిగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందని నీకు నూటికి నూరు శాతం అనిపిస్తే.. అప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా సమాధి చేసేయ్. ఎలాగూ ఇప్పుడు మీ ఇంట్లో నీకంటూ ఉన్నది కేవలం అమ్మమ్మ మాత్రమే. వయసుతో పాటు ఆమె ఆరోగ్యం కూడా క్షీణిస్తోంది, త్వరలోనే నువ్వు పూర్తిగా ఒంటరివి అవుతావు. కాబట్టి అమ్మని నీ సర్వస్వం చేసుకో."
సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. స్క్రీన్ చూశాను.. అమ్మ నుండి కాల్ వస్తోంది. కానీ నా మనసులోని గందరగోళం, అపరాధ భావం వల్ల ఆ కాల్ ఎత్తాలని నాకు అస్సలు అనిపించలేదు. ఫోన్ రింగ్ అవుతూనే ఉంది.. చివరికి కట్ అయిపోయింది.

నా మనసు చెప్పినట్టు.. కొన్ని రోజులు ఆగి చూడటమే మంచిదేమో. ఈ మార్గమే ప్రస్తుతానికి నన్ను సరైనదిగా ఉండమని చెబుతోంది, కానీ లోలోపల కన్నతల్లితో ఈ విధమైన బంధం తప్పనే భావన నన్ను వేధిస్తూనే ఉంది. ఏది ఏమైనా, రాబోయే రోజుల్లో మా మధ్య ఉన్న ఈ దూరం ఎలా కరిగిపోతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.

ఆఫీస్ లంచ్ బ్రేక్‌లో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్‌పై అమ్మ పేరు చూసి ఈసారి నేను అస్సలు ఆలస్యం చేయకుండా కాల్ ఎత్తాను.

అమ్మ: విజయ్... మీ సీనియర్  సర్ తో మాట్లాడాను. చూస్తుంటే నువ్వు గత రెండు రోజులుగా కంపెనీ పనిలో చాలా బిజీగా ఉన్నావట కదా? నేను ఫోన్ చేసిన తీయయట్లేదు.

నేను: (నవ్వుతూ) అవును ఆంటీ... సార్ ఏదో అర్జెంట్ పని అప్పగించారు, అందుకే ఇందులో నిమగ్నమయ్యాను. చెప్పు ఆంటీ, ఏంటి విశేషాలు?

అమ్మ: ఏం లేదు విజయ్... నువ్వు మధ్యాహ్నం భోజనం చేశావో లేదో అడగడానికి ఫోన్ చేశాను.

నేను: ఓహ్... ఇంకా లేదు ఆంటీ, కొద్దిసేపట్లో బ్రేక్ వస్తుంది, అప్పుడు తింటాను. మరి నువ్వు భోజనం చేశావా?

అమ్మ: హ్హ విజయ్... ఇప్పుడే తింటున్నాను. తింటూ నువ్వు గుర్తు వస్తే, ఒకసారి అడిగి కనుక్కుందామని ఫోన్ చేశాను.

నేను: సరే ఆంటీ... నేను కూడా కొద్దిసేపట్లోనే తినేస్తానులే.

అమ్మ: సరే విజయ్... మనం ఈరోజు సాయంత్రం కూడా గుడికి వెళ్తున్నాం, నువ్వు నాతో రావాలి సరేనా?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) కానీ ఆంటీ... నిన్న రాత్రే కదా మనం గుడికి వెళ్ళాము? మళ్లీ ఈరోజు కూడానా?

అమ్మ: (చిలిపిగా, గారంగా) అయితే ఈరోజు మళ్లీ వెళ్తే ఏంటి సమస్య విజయ్? నువ్వు నాతో కాకుండా వేరే ఎవరితోనైనా ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలి అని ప్లాన్ చేసుకున్నావా ఏంటి?

నేను: (కంగారుపడుతూ) అయ్యో... నాకేం సమస్య లేదు ఆంటీ! నీకు కావాలంటే గుడికే కాదు, మనం బయట ఎక్కడికైనా హాయిగా నడుచుకుంటూ వెళ్దాం.

అమ్మ: (సంతోషంగా) ఉమ్... సరే అయితే విజయ్, సాయంత్రం నువ్వు రా... మిగతాది నేనే చూసుకుంటానులే.
సాయంత్రం 6 గంటలకు ఆఫీస్ అవ్వగానే నేను కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. అక్కడ అమ్మ అప్పటికే గేటు వద్ద నాకోసం ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన, మంత్రముగ్ధులను చేసే చిరునవ్వు విరిసింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఈరోజు చాలా త్వరగా వచ్చావు? ఇక్కడ ఎప్పటినుంచి నిలబడి ఉన్నావు?

అమ్మ: (నీరసంగా మొహం పెట్టి, గారంగా) విజయ్... నాకు కొంచెం జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించింది, అందుకే కోచింగ్ లో త్వరగా సెలవు తీసుకుని వచ్చేసాను.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా ఝల్లుమంది. అమ్మకు జ్వరం అనగానే నాలో తెలియని భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఎంతో హక్కుగా, ప్రేమతో నా కుడిచేతిని ఆమె నుదుటి మీద, ఆపై ఆమె వెచ్చని మెడ మీద, చివరగా ఆమె మెత్తని అరచేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని తాకి చూశాను... ఆమె శరీరం ఎంత వేడిగా ఉందో కనుక్కోవడానికి. కానీ నాకు జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) కానీ ఆంటీ... నువ్వు చూస్తే పూర్తిగా బాగున్నట్లు కనిపిస్తున్నావు కదా?
అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, ఆందోళనను చూసి తట్టుకోలేక కిల్ కిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వు చూశాక నాకు అర్థమైంది... అమ్మకు ఏమీ కాలేదు అని!

అమ్మ: (నవ్వుతూ నా వైపు చూస్తూ) విజయ్... నేను ఊరికే నీతో సరదాగా అబద్ధం చెప్పాను! నాకేమీ కాలేదు, నేను చాలా బాగున్నాను. కాకపోతే రోజూ కోచింగ్ క్లాస్ రూల్స్ ప్రకారం ఆలస్యం అవుతుంది కదా... అందుకే ఈరోజు పిల్లలతో చిన్న అబద్ధం చెప్పి త్వరగా వచ్చేసాను. మనం తొందరగా బయటకు వెళితే, షాపింగ్ ముగించుకుని ఇంటికి కూడా త్వరగా రావచ్చు కదా అని నా తాపత్రయం.

నేను: (బుంగమూతి పెట్టి, అలకగా) నువ్వు కూడానా ఆంటీ... నన్ను ఎంతలా భయపెట్టావో తెలుసా!

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ రొమాంటిక్‌గా) నేను నిన్ను అంతలా ఎందుకు భయపెట్టానో నీకు నిజంగా తెలియదా విజయ్?
ఆమె నా నోటి వెంబడి ఏదో ఒప్పుకోమంటుందని నాకు అర్థమైంది. నేను ఆ రొమాంటిక్ మత్తు నుండి తప్పుకోవడానికి విషయాన్ని పక్కకు మళ్లిస్తూ అన్నాను.

నేను: ఓహో... అంటే మీరు ఇప్పుడే అబద్ధాలు చెప్పడం నేర్చుకున్నారన్నమాట! ఒకవేళ మీకు నిజంగానే జబ్బు చేస్తే... ఆ పిల్లల ట్యూషన్స్ ఎవరు చూసుకుంటారు ఆంటీ? నేనే వచ్చి క్లాసులు చెప్పాల్సి వస్తుందేమో అనుకున్నాను!

అమ్మ: (ముఖం చిట్లించి, నకిలీ కోపంతో) ఓహో... సరే చాల్లే నీ తెలివితేటలు! ఇటు చూడు... నువ్వు వెళ్లి స్కూటర్ బయటకు తీయి, మనం ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నాం.

నేను: సరే ఆంటీ... తాళాలు ఇవ్వు, నేను స్కూటర్ తీసుకొస్తాను.
బండి కాస్త దూరంగా పార్క్ చేసి ఉంది, అందుకే నేను అటువైపు వెళ్లాను. నేను బండి తాళం తీసుకుని వచ్చేసరికి, అమ్మ ముందు ఒక చిన్న అమ్మాయి నిలబడి మాట్లాడుతోంది. ఆ అమ్మాయి అమ్మ దగ్గర చదువుకునే స్టూడెంట్ అని నాకు అర్థమైంది.

అమ్మాయి: మేడమ్... ఈరోజు మీరు రెస్ట్ తీసుకోండి. కానీ మేడమ్... వచ్చే వారం మీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా, మాకు పెద్ద పార్టీ కావాలి. మీరే అన్నీ ఏర్పాటు చేయాలి సరేనా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ ఆమె తల నిమురుతూ) ఓ తప్పకుండా నువ్వు ఏం కావాలి అంటే అది ఇస్తాను, ఎందుకు ఇవ్వను... ఖచ్చితంగా ఇస్తాను.

అమ్మాయి: (ప్రేమగా అమ్మను హత్తుకుని) అడ్వాన్స్ హ్యాపీ బర్త్‌డే మిస్ !

అమ్మ: థాంక్స్ రా... సరే, ఇప్పుడు నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు, నేను కూడా బయటకు వెళ్తున్నాను.

అమ్మాయి: సరే మిస్ ... బాయ్!

ఆ అమ్మాయి వెళ్ళిపోయాక నేను బండి తీసుకుని అమ్మ దగ్గరికి వచ్చాను. కానీ నా మనసంతా ఆ అమ్మాయి అన్న మాటల చుట్టూనే తిరుగుతోంది... ‘వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు!’ ఈ విషయం వినగానే నాలో ఒక కొత్త ఉత్సాహం మొదలైంది. ఎలాగైనా వచ్చే వారం నా కన్నతల్లి పుట్టినరోజుకి ఒక అద్భుతమైన, మరువలేని బహుమతి  కొని ఇవ్వాలని మనసులోనే నిశ్చయించుకున్నాను. అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. ఇద్దరం కలిసి గుడి వైపు బయలుదేరాము. 

[Rocky]

Slow poison... Good going

[Balu999]

Excellent narration bro

[hisoka]

awesome update bro.

[ash.enigma]

chinnaga mathu istunnattu undi.
manchi kick undi story lo

[Nani666]

Nice update andi

[Thewarrior100]

Wonderful narration...

[Nautyking]

బ్రా వేసుకుంటున్న భావన

[Chowdary1234]

Nice update

[ash.enigma]

next update pettandi guruvu garu

[Akhil2544]

Nice update please update as soon as possible

[appalapradeep]

సూపర్ అప్డేట్

[Sunnysunnysunny]

బండి నడుపుతూ నేను మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి అమ్మతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను: మేడమ్ ... వచ్చే వారమే మీ పుట్టినరోజు వస్తోందని నాకు కనీసం చెప్పనే లేదు?

అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి రొమాంటిక్‌గా) అంటే సార్... మీరు కూడా నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు కదా!
అమ్మ ఇంకా నాతో చిలిపిగా తమాషా చేసే మూడ్‌లోనే ఉంది.


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహో... అవునా ఆంటీ! అంటే ఇప్పుడు ఇందులో కూడా నాదే తప్పన్నమాట... సరే సరే, నాకు అర్థమైందిలే.

అమ్మ నా మాటలకు ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఓ ఐదు నిమిషాలు బండి సాఫీగా వెళ్లాక అమ్మ నా భుజాలను కాస్త గట్టిగా పట్టుకుని అంది.

అమ్మ: విజయ్... ఏంటి విశేషం? నిన్న రాత్రి మన ప్రభుత్వం ఏమైనా కొత్త రోడ్డు వేసిందా ఏంటి?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకు ఆంటీ అలా అంటున్నావు?

అమ్మ: (నా వీపుకు కాస్త దగ్గరగా జరుగుతూ) ఎందుకంటే... ఈరోజు నాకు రోడ్డుపై ఒక్క గుంత కూడా కనిపించడం లేదు. మొన్న చూస్తే చాలా గుంతలు ఉండేవి, బండి భలే కుదుపులకు గురైంది కదా...

నేను ఆమె మనసులోని భావాన్ని గ్రహించి గట్టిగా నవ్వాను. అంతేకాదు... కావాలనే రోడ్డు మీద ఒక చిన్న గుంతను చూసి, దాని మీద నుండి బండిని కాస్త స్పీడ్ గా పోనిచ్చాను. ఆ అకస్మాత్తు కుదుపుకు అమ్మ ఒక్కసారిగా "ఆహ్హ్..." అంటూ నా నడుమును, భుజాలను వెనుక నుండి ఎంతో గట్టిగా హత్తుకుంది. ఇద్దరి శరీరాలు మళ్లీ బలంగా తాకాయి.


నేను: (నవ్వుతూ) నాకైతే రోడ్డు చాలా చెత్తగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తోంది ఆంటీ... ఇప్పటికీ గుంతలు ఉన్నాయి కదా... హహహ!

అమ్మకు నా అల్లరి అర్థమైపోయింది. ఆమె నకిలీ కోపం ప్రదర్శిస్తూ, తన చేత్తో నా భుజం మీద మెల్లగా కొట్టి, నా రెండు భుజాలపై తన చేతులను ఎంతో హక్కుగా ఉంచింది.

అమ్మ: (నా చెవి దగ్గరగా మొహం పెట్టి రొమాంటిక్‌గా) విజయ్... ఇప్పుడు చాల్లే నీ అల్లరి, ముందు రోడ్డు చూసి తిన్నగా బండి నడుపు!

కొద్దిసేపటికే మేము గుడి దగ్గరికి చేరుకున్నాము. ఈరోజు సోమవారం సాయంత్రం అయినా అక్కడ పెద్దగా జనం లేరు, ప్రశాంతంగా ఉంది. మేమిద్దరం లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. ఆ తర్వాత కాసేపు ఆ పవిత్రమైన ప్రాంగణంలో అటూ ఇటూ నడుస్తూ తిరిగాము. అంతలో అమ్మ నన్ను ఒకచోట ఆపింది.

అమ్మ: విజయ్... నువ్వు ఇక్కడే ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

నేను: ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు ఆంటీ ఒంటరిగా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ) నువ్వు కంగారు పడకు విజయ్, ఐదు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చేస్తాను.

అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది, నేను అక్కడ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాను. చుట్టుపక్కల దేవుడి పూజా సామాగ్రి దుకాణాలు చాలా ఉన్నాయి. అంతలో నా దృష్టి పక్కనే ఉన్న ఒక పూల దుకాణంపై పడింది. అక్కడ ఎంతో సువాసన వెదజల్లుతున్న మల్లెపూల దండలు, తలలు అలంకరించుకునే పూలమాలలు ఉన్నాయి. ఆ పూలను చూడగానే నాకు అమ్మ పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజు కదా... ఈరోజే ఎందుకు ఆమెకు ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఇవ్వకూడదు అనిపించింది. నేను వెంటనే ఆ షాప్ దగ్గరకు వెళ్లాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆ పెద్ద క్యారెట్ లాంటి పొడవాటి, సువాసన గల మల్లెపూల దండ నాకు ఇవ్వు. దాని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: ఇది 100 రూపాయలు బాబూ.
నేను: సరే, ప్యాక్ చేసి నాకు ఇవ్వు.
దుకాణదారుడు ఆ మల్లెపూల దండను ఒక పేపర్‌లో చుట్టి నాకు ఇచ్చాడు. ఆ పూల సువాసన నా చేతులకు అంటుకుంది. ‘ఈ  పూలు అమ్మ ముస్తాబుకు ఎంత అందాన్ని ఇస్తుందో... ఆమె తలలో ఇది పెడితే ఇంకా ఆమె దేవతలా కనిపిస్తుందో!’ అని నా మనసు మురిసిపోయింది.

కానీ అంతలోనే నా అంతరాత్మ మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... నువ్వు పూలు ఎప్పుడైనా కొని ఇవ్వచ్చు. కానీ ఒక్కసారి పక్కనే ఉన్న ఆ నగల దుకాణాన్ని చూడు... అందులో మెరుస్తున్న ఆ మంగళసూత్రాన్ని చూడు. పూలు వాడిపోతాయి... కానీ ఒక్కసారి ఆమె మెడలో మంగళసూత్రం పడితే... ఆ బంధం శాశ్వతంగా ఉండిపోతుంది విజయ్’ అంది.

నేను పక్కకు తిరిగి చూశాను... అక్కడ ఒక చిన్న వెండి, బంగారు నగల దుకాణం ఉంది. అందులో సాంప్రదాయబద్ధమైన మంగళసూత్రాలు వేలాడుతున్నాయి. నా మనసు నన్ను ఆ షాప్ వైపు లాగడం మొదలుపెట్టింది. నేను నా చేతిలోని పూల పొట్లాన్ని జేబులో పెట్టుకుని, నెమ్మదిగా ఆ నగల దుకాణం ముందుకు వెళ్లి ఆగిపోయాను.

నా మనసు నా చెవుల్లో కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కించేలా గుసగుసలాడింది... ‘ఇదిగో విజయ్... ఈ మంగళసూత్రం భావన కి చాలా చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది. త్వరగా దీన్ని కొనుక్కో. పక్కనే గుడి ఉంది, పంతులు కూడా ఉన్నారు... కాబోయే భార్యాభర్తలు ఇద్దరూ కూడా ఇక్కడే ఉన్నారు. ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఆలోచించకు విజయ్... ఆ మంగళసూత్రం తీసుకుని అమ్మ మెడలో ఇప్పుడే వేసేయ్!’ అంది.

ఆ మాటలకు నా శ్వాస వేగంగా సాగింది. నా గుండె దడదడలాడింది. నా మనసు నా అదుపులో లేదు. ‘ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్ విజయ్, త్వరగా లోపలికి వెళ్లు... ఇక్కడే పెళ్లి చేసేసుకో... ఆమెతో నీ బంధాన్ని శాశ్వతం చేసుకో!’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను పురిగొల్పింది. భయంతో నా చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే వెనుక నుండి అమ్మ గొంతు వినిపించింది... "విజయ్... విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ ఇక్కడ?" అని.

ఆ పిలుపుతో నా ఏకాగ్రత ఒక్కసారిగా భంగమైంది. నేను ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాను. ఎదురుగా అమ్మ నిలబడి ఉంది.

అమ్మ: (ఆందోళనగా నా ముఖంలోకి చూస్తూ) విజయ్... అక్కడ నిలబడి ఆ షాప్ వైపు అలా ఏం చూస్తున్నావ్? ఏం జరిగింది అసలు?

నా మనసు చటుక్కున ఐడియా ఇచ్చింది, ‘ఆమె పుట్టినరోజుకి గిఫ్ట్ కొనడానికి వచ్చానని అబద్ధం చెప్పేయ్ విజయ్’ అని.

నేను: (కంగారు పడుతూ, నత్తిగా) అది... ఆంటీ... నేను నీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా... నీకోసం ఏదైనా సర్‌ప్రైజ్ గిఫ్ట్ కొందామని ఇటు వచ్చాను.

అమ్మ నేను నిలబడిన ఆ నగల దుకాణం వైపు, అక్కడ వేలాడుతున్న మంగళసూత్రాల వైపు చూసింది. ఒక్కసారిగా ఆమె ముఖంలోని నవ్వు మాయమై, ఎంతో ఆశ్చర్యంతో, చాలా గంభీరంగా మారింది.

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ) కానీ విజయ్... ఇది మంగళసూత్రాలు అమ్మే దుకాణం కదా!

నేను: (భయంతో చెమటలు పడుతుండగా, వణుకుతూ) అవును ఆంటీ... నా... నాకు ఏమీ తెలియదు, ఊరికే అలా మోడల్స్ చూడటానికి వచ్చాను అంతే.

అమ్మ కాసేపు నన్ను అలాగే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా మనసులోని ఆరాటాన్ని, నా కళ్లల్లోని కామాన్ని ఆమె కనిపెట్టేసిందా అన్నంత భయం వేసింది నాకు.

అమ్మ: (మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆర్ద్రంగా) అయ్యో విజయ్... ఇదేంటి, నీ ముఖమంతా ఎందుకింతలా చెమటలు పడుతున్నాయి?

భయం వల్ల, ఆందోళన వల్ల నా నుదుటి నుండి చెమటలు కారుతున్నాయని నేను అస్సలు గమనించలేదు. నేను నా చేత్తో ముఖాన్ని తుడుచుకోబోయాను.

నేను: ఓహ్... అవునా ఆంటీ, నేను గమనించలేదు. ఎందుకో తెలీదు హఠాత్తుగా చాలా వేడిగా అనిపించింది.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడకుండా... ఎంతో ప్రేమగా తన చీర కొంగును ముందుకు జరిపి, నా ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చి, నా నుదుటిపై ఉన్న చెమటను ఎంతో సున్నితంగా తుడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకింది.

అమ్మ: (నా నుదుటిపై చెమట తుడుస్తూ, చాలా గంభీరంగా, మురిపెంగా) విజయ్... నీకు మనస్ఫూర్తిగా ఏది ఇష్టమైతే నువ్వు అదే తీసుకో... కానీ ఏ నిర్ణయమైనా సరే, బాగా ఆలోచించి, నీ మనసుకు పూర్తిగా అర్థమయ్యాకే తీసుకో... నీకోసం ఎదురుచూడటానికి నేను ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగానే ఉంటాను.

ఆ మాట వినగానే నా మనసు గాల్లో తేలింది, ‘విజయ్... నీకు అర్థమైందా లేదా! అమ్మ నీకు నేరుగా గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసింది! నువ్వు మంగళసూత్రాల దుకాణం ముందు నిలబడ్డావని తెలిసినా ఆమె నిన్ను తప్పుగా అనుకోలేదు. పైగా నీకోసం తను ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూస్తానని చెబుతోంది... ఆమెకు తెలుసు నువ్వు ఇంకా చిన్నవాడివి అని, అందుకే నీకు సమయం ఇస్తోంది విజయ్... ఇప్పటికైనా అర్థం చేసుకో!’ అంది నా మనసు.

నేను నన్ను నేను కాపాడుకోవడానికి, ఆ వాతావరణాన్ని మార్చడానికి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వాను.

నేను: లేదు ఆంటీ... ఆ మంగళసూత్రం గిఫ్ట్ తర్వాత చూద్దాం కానీ, నీకోసం ఈరోజే వేరే ఒక చిన్న గిఫ్ట్ తేవడానికి వెళ్లాను. అయినా మంగళసూత్రం దుకాణానికి వెళ్లి నేనేం చేస్తాను చెప్పండి... హహహ.

కానీ అమ్మ నా అబద్ధాన్ని నమ్మలేదు.

అమ్మ: (కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ) సరే విజయ్... మరి నాకోసం ఏం కొనడానికి వెళ్లావు? చూపించు.

నేను మెల్లగా నా జేబులోంచి కాగితంలో చుట్టి ఉన్న ఆ మల్లెపూల దండను బయటకు తీశాను. ఆ పేపర్ ఓపెన్ చేయగానే మల్లెపూల సువాసన గుబాళించింది.

అమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) ఓహ్... విజయ్! నాకోసం ఈ మల్లెపూల దండ కొన్నావా!

నా చేతిలో పూలు చూడగానే అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి గాంభీర్యం మాయమై, ఒక అందమైన మురిపెం, వింతైన సంతోషం కనిపించాయి.

నేను: (ఆ పూలను ఆమె చేతికి అందిస్తూ) అవును ఆంటీ... ఇది నీకు నచ్చలేదా?

అమ్మ: (ఆ పూలను మురిపెంగా చూస్తూ, నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... నాకు ఇది చాలా చాలా నచ్చింది.

నేను: (రొమాంటిక్‌గా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) అయితే తీసుకో ఆంటీ... నీ తలలో నీవే పెట్టుకో.

అమ్మ: (చీర కొంగు సర్దుకుంటూ, గారంగా) నేనెందుకు పెట్టుకోవాలి విజయ్? నువ్వు అంత ప్రేమగా నాకోసం తెచ్చావు కదా... మరి నీ చేతులతో నువ్వే నా తలలో పెట్టొచ్చు కదా...

ఆ మాట వినగానే నా శ్వాస మళ్లీ వేగంగా మారింది. చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. అమ్మ నా వైపు వెనుక వీపు చూపిస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టును ముందుకు జరిపి నిలబడింది. వణుకుతున్న నా చేతులతో... ఆ మల్లెపూల దండను ఎంతో సున్నితంగా ఆమె తలలో, ఆ పెద్ద బొట్టుకు సరిపోయేలా అమర్చాను. ఆ సమయంలో నా వేళ్లు ఆమె తల చర్మానికి తాకి నా ఒళ్లు పులకరించింది.

అమ్మ పూలు పెట్టుకున్నాక, ఒక అందమైన హీరోయిన్ లాగా కొంచెం ముందుకు జరిగి, ముఖాన్ని పక్కకు తిప్పి నా వైపు రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ అడిగింది.

అమ్మ: విజయ్... ఇప్పుడు చెప్పు, నేను నీకు ఎలా కనిపిస్తున్నాను?

నేను: (ఆమె అందానికి మైమరచిపోతూ, శూన్యంగా) హ్మ్... బాగున్నావు ఆంటీ...
అమ్మకు నా సమాధానం నచ్చలేదు. ఆమె నకిలీ కోపంతో మూతి తిప్పుకుంది.

అమ్మ: ఛ... ఎప్పుడూ 'బాగుంది' అని ఊరికే ముక్తసరిగా అంటావు విజయ్!

నేను: (కంగారు పడుతూ) కాదు... కాదు ఆంటీ! నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా బాగున్నావు... అచ్చం దేవకన్యలా... అసలు వర్ణించడానికి నా దగ్గర మాటలు లేనంత అందంగా ఉన్నావు ఆంటీ.

నా మాటలకు అమ్మ మనస్ఫూర్తిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టేసింది. ఆమె మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆత్మీయంగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. నా చెయ్యి భయంతో, ఆవేశంతో ఎంత వేడిగా వణుకుతుందో ఆమెకు స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది.

అమ్మ: (నా చేతిని గట్టిగా నొక్కుతూ, నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు... ఏం కాదు, కూల్ అవ్వు.

నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి ఆమె వైపే చూడటం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ కొంతసేపు నా చేతిని అలాగే తన వెచ్చని చేతుల్లో పట్టుకుని ఉంచింది. ఆమె స్పర్శ తగలగానే నా వణుకు మెల్లగా తగ్గిపోయింది, నా శ్వాస సాధారణ స్థితికి వచ్చింది. గుండె దడ కూడా తగ్గి ప్రశాంతంగా మారింది.

అమ్మ: (నా చేయి వదులుతూ నవ్వుతూ) విజయ్... నీకోసం నేను ఇందాక గుడి లోపల ఒక వస్తువు తీసుకురావడానికి వెళ్లాను. ఇక్కడ కూర్చో, చూపిస్తాను.

అమ్మ తన మరో చేతిలో... దేవుడి సన్నిధిలో పూజించిన ఒక పవిత్రమైన ఎర్రటి రక్షా దారాన్ని తెచ్చింది. మెల్లగా నా కుడిచేతిని అందుకుని, నా మణికట్టు చుట్టూ ఆ దారాన్ని ఎంతో ప్రేమగా కట్టింది.

అమ్మ: (నా చేతికి దారం కడుతూ ఎంతో ఆర్ద్రంగా) ఈ పవిత్రమైన దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ అన్ని కష్టాల నుండి కాపాడుతుంది విజయ్... దీన్ని ఎప్పుడూ చేతి నుండి తీయకు, ఎల్లప్పుడూ ధరించు...

నా గుండె నిండిపోయింది. ‘అమ్మ చేతితో నా మణికట్టుకు రక్షణ కట్టింది... నేను వేరే ఏదో కామపు ఆలోచనల్లో ఉంటే, నా తల్లి మాత్రం నా క్షేమం కోరి దేవుడి దారాన్ని తెచ్చింది!’ అని నాపై నాకే ఒక వింతైన గౌరవం, ప్రేమ కలిగాయి.

అమ్మ: (నా వైపు చూసి నవ్వుతూ) సరే విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం చెప్పు? సమయం చూస్తే ఇంకా రాత్రి ఏడే అయింది... మనకు చాలా సమయం ఉంది కదా.

నేను: నాకు ఈ నగరం గురించి పెద్దగా తెలియదు కదా ఆంటీ... నీకే అన్నీ తెలుసు, కాబట్టి నువ్వే చెప్పాలి ఎక్కడికి వెళ్దామో.

అమ్మ: (ఆలోచిస్తూ) హ్మ్... అవునులే విజయ్. సరే, ఒక పని చేద్దాం... ఇక్కడ నాకు ఇష్టమైన ఒక పెద్ద మార్కెట్ ఉంది, నిన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్తాను. అది చూస్తే నువ్వు ఆశ్చర్యపోతావు... అక్కడ నీకు అన్నీ దొరుకుతాయి... నువ్వు కలలో కూడా ఊహించని వస్తువులన్నీ అక్కడ ఉంటాయి.

నేను: (ఉత్సాహంగా) సరే ఆంటీ... అలాగే పద, వెళ్దాం.

అమ్మ కొంచెం ముందుకు కదిలింది. నేను నా చేతికి ఉన్న ఆ ఎర్రటి దారాన్ని చూసుకుంటూ మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘చూడు విజయ్... ఈ దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటుంది... 

ఎందుకంటే అమ్మ చేతికి కూడా అచ్చం అలాంటి దారమే ఉంది! ఇద్దరి బంధం ఈ రోజుతో మరింత ముడిపడింది’ అంది. నేను ఇక నా మనసుతో పోరాడటం ఆపేశాను, ఎందుకంటే ఎప్పుడూ గెలిచేది నా మనసే కదా.

మేము మళ్లీ స్కూటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.

నేను: ఆంటీ... ఇప్పుడు బండి నువ్వే నడుపుతావా, నేను నీ వెనుక కూర్చోవాలా?

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ నవ్వి) నీ ఇష్టం విజయ్... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఎలాగూ నేను బండి బాగానే నడుపుతాను కదా... నిన్ను గుంతల గుండా తీసుకెళ్లి ఇబ్బంది పెట్టే అలవాటు నాకు అస్సలు లేదులే... హహహ.

నేను: (సిగ్గుపడుతూ) అవును ఆంటీ... నాకు తెలుసులే, పద మేడమ్ .
అమ్మ: సరే సార్... బయలుదేరదాం.

అమ్మ బండి నడుపుతోంది, నేను ఆమె వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. బండి వేగం పుంజుకోగానే అమ్మ జుట్టు గాలిలో ఎగురుతూ తిన్నగా నా ముఖం మీద పడటం మొదలైంది. ఆ జుట్టు తాలూకు సున్నితత్వం, దానికి తోడు ఆమె తలలో నేను పెట్టిన ఆ మల్లెపూల దండ సువాసన కలిసి నా ముక్కును గుబాళించాయి. ఆ మధురమైన సువాసనకే నేను పూర్తిగా మైమరచిపోయాను.

అమ్మ: (బండి నడుపుతూ గట్టిగా) విజయ్... ఈ దారి బాగా గుర్తుంచుకో. నీకు ఎప్పుడు ఏది కొనాలనిపించినా ఇక్కడికే రావచ్చు. మనం ఈ రోడ్డులో మరో రెండు కిలోమీటర్లు తిన్నగా వెళ్తే... ఆ పెద్ద మార్కెట్ వచ్చేస్తుంది.

సరిగ్గా అప్పుడే రోడ్డుపై ఏదో వాహనం అడ్డు రావడంతో అమ్మ హఠాత్తుగా బ్రేక్ వేసింది. ఆ కుదుపుకు నేను అనుకోకుండా నా రెండు చేతులను అమ్మ భుజాలపై వేసి గట్టిగా ఆసరా తీసుకున్నాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఏం కాలేదు విజయ్...  అమ్మ ఎంతో చొరవగా... తన ఒక చేత్తో నా భుజంపై ఉన్న నా చేతిని మెల్లగా కొట్టింది. ఆ స్పర్శకు నా మనసు కరిగింది.

నేను: (కంగారుగా) ఆంటీ... హ్యాండిల్ మీద నుండి చేయి తీయకు! బండి మీద శ్రద్ధ పెట్టు, పడిపోతాం జాగ్రత్త!

అమ్మ: (గట్టిగా నవ్వుతూ) హా... హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, నువ్వేం భయపడకు.

కొద్దిసేపటికి మేము ఆ పెద్ద మార్కెట్‌కు చేరుకున్నాము. కానీ అక్కడ ఉన్న విపరీతమైన జనసమూహాన్ని, రద్దీని చూసి నాకు చాలా కంగారుగా, భయంగా అనిపించింది.

నేను:  ఆంటీ... ఇదేంటి, మార్కెట్ ఇంత రద్దీగా ఉంది! ఇంత జనాల్లో వెళ్లడం కంటే... మనం బయట ఏదైనా చిన్న దుకాణంలో వస్తువులు కొనుక్కుంటే బాగుండేది కదా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి పార్క్ చేసి) విజయ్... ఇక్కడ హోల్‌సేల్ మార్కెట్ కదా, వస్తువులన్నీ చాలా చౌకగా, తక్కువ ధరకు దొరుకుతాయి. అందుకే జనాలు ఇంతగా వస్తారు... అర్థమైందా?

నేను: సరేలే ఆంటీ... ఎలాగూ వచ్చాం కదా, పద వెళ్దాం.

ఇద్దరం కలిసి మార్కెట్ లోపలికి నడవడం మొదలుపెట్టాము. అక్కడ ఒకచోట చిన్న పిల్లల బట్టలు, బొమ్మలు... ఇంకొకచోట ఆడవాళ్ల, మగవాళ్ల ఫ్యాషన్ దుస్తులు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అమ్మకు ఏవో కొన్ని ఇంటి సామాన్లు కొనాల్సి ఉండటంతో మేమిద్దరం ఆ సందుల్లో తిరుగుతున్నాము. ఆ జనసమూహంలో ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ వెళ్తున్నారు. ఎక్కడ అమ్మ నన్ను వదిలి విడిపోతుందో అన్న కంగారుతో నేను అమ్మ వైపు చూశాను.

నేను: ఆంటీ... నువ్వు ఇటు నా పక్కకి రా... నీ చేయి ఇటు ఇవ్వు.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూసి, ఏమాత్రం సంకోచించకుండా... నేరుగా నా చేతిలోకి తన మెత్తని చేయిని చాచింది. నేను ఆమె వేళ్లను నా వేళ్లతో ఎంతో గట్టిగా ముడేసి పట్టుకున్నాను.

నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... ఇక మనం ఈ జనాల్లో అస్సలు విడిపోము, కలిసి ఉండగలం.

ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ లో ముందుకు సాగాము. అంతలో నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు కదా! ఆమె కోసం ఏదైనా ఒక అద్భుతమైన బహుమతి ఇప్పుడే కొనాలి. నీ దగ్గర ఎక్కువ డబ్బులు లేకపోయినా పర్వాలేదు, ఎలాగోలా అడ్జస్ట్ చేయొచ్చు... కానీ గిఫ్ట్ మాత్రం ఖచ్చితంగా కొనాలి విజయ్’ అంది.

నా మనసు నా పాత ఆలోచనను గుర్తుచేసింది... ‘విజయ్... నువ్వు ఆ పాత పెట్టెలో భావన పెళ్లి ఫోటో చూసినప్పుడు ఒకటి గమనించావు కదా... అందులో ఆమె ముత్తైదువులా అంతా అలంకరించుకున్నా, కాలి గజ్జెలు మాత్రం చీర కింద దాక్కుని కనిపించలేదు కదా!’ అంది. నేను మనసులో, ‘అవును... నాకు గుర్తుంది’ అన్నాను.

నా మనసు, ‘అయితే ఇంకెందుకు ఆలస్యం విజయ్... ఈరోజే నీ తల్లి కోసం ఎంతో అందమైన వెండి కాలి గజ్జెలు కొను. మరీ ఖరీదైనవి కాకపోయినా... ఆమె పాదాలకు సరిపోయే అందమైన గజ్జెలు వెతుకు’ అంది. ఎప్పటిలాగే నేను నా మనసు మాట వినక తప్పలేదు.

నేను అమ్మ చేయి పట్టుకునే నడుస్తూ, చుట్టూ ఉన్న నగల దుకాణాల వైపు దొంగచాటుగా వెతకడం మొదలుపెట్టాను. ఒక సందు దాటి మరో సందులోకి తిరగగానే... కొంచెం దూరంలో ఒక చిన్న సాంప్రదాయ కాలి గజ్జెల యాంక్లెట్స్ దుకాణం కనిపించింది! కానీ అమ్మ పక్కనే ఉండటంతో నేరుగా వెళ్లడం కుదరదు. అందుకే ఒక చిన్న సాకు వెతికాను.

నేను: ఆంటీ... నేను కాస్త వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లాలి... నువ్వు ఒక పని చెయ్యి, ఆ వెనుక సందులో ఉన్న దుకాణం ముందు నిలబడి ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) సరే విజయ్... త్వరగా రా. విను... నువ్వు వచ్చేసరికి టైమ్ అవుతుంది కదా, ఈరోజు మనం ఇంటికి వెళ్లి వండటం కంటే... బయటే ఎక్కడైనా మంచి హోటల్లో డిన్నర్ చేద్దాం, సరేనా?

నేను: (నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... నువ్వు అక్కడే ఉండు, నేను వస్తాను.
నేను అక్కడి నుండి త్వరగా బయలుదేరి... తిన్నగా ఆ కాలి గజ్జెల దుకాణం ముందుకు వెళ్లాను. వెనక్కి తిరిగి చూశాను... అమ్మ అక్కడ లేదు, తను చెప్పినట్లే వెనుక సందులో షాప్ దగ్గరకు వెళ్ళిపోయింది. నేను వెంటనే దుకాణదారుడిని అడిగాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆడవాళ్లు కట్టుకునే మంచి వెండి కాలి గజ్జెలు చూపించు.

అతను నా ముందు కొన్ని మోడల్స్ పెట్టాడు. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘విజయ్... కొంచెం మందంగా, ఎక్కువ ఘంటలు ఉన్న కాలి గజ్జెలు కొను... అమ్మ ఆ గజ్జెలు కట్టుకుని ఇంట్లో నడుస్తుంటే... ఆ గలగలమనే శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనించాలి... ఆ సవ్వడి వినడమే నీకు పండగ విజయ్!’ అంది. నేను ఆ మాట విని, ఒక అందమైన, మువ్వలు ఉన్న వెండి కాలి గజ్జెల జతను సెలెక్ట్ చేసుకున్నాను.

నేను: అన్నయ్యా... దీని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: దీని ధర 5500 రూపాయలు బాబూ.

నా జేబులో చూస్తే అంత డబ్బు ఉంది... కానీ అమ్మ బయట హోటల్లో తిందాం అంది కదా, నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులన్నీ ఈ గజ్జెలకే ఖర్చయిపోతే భోజనానికి ఇబ్బంది అవుతుందని మనసులో చిన్న కంగారు మొదలైంది. ‘పర్వాలేదు... రేపు ఊళ్లో ఉన్న నా ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేసి, అమ్మమ్మ దగ్గర నుండి కాస్త మనీ పంపించమని అడుగుతాను... కానీ ఈరోజు మాత్రం అమ్మ గిఫ్ట్ వదులుకోను’ అని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను: సరే అన్నయ్యా... దీన్ని ప్యాక్ చేసి ఇవ్వు.

దుకాణదారుడు ఆ కాలి గజ్జెల జతను ఒక చిన్న అందమైన పెట్టెలో పెట్టి నాకు ఇచ్చాడు. నేను ఎవరికీ కనిపించకుండా ఆ పెట్టెను నా ప్యాంటు వెనుక జేబులో చాలా జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను. మనసంతా ఒక తెలియని సంతోషంతో నిండిపోగా... గబగబా నడుస్తూ అమ్మ నిలబడిన చోటుకు వచ్చాను. అమ్మ చేతిలో ఒక చిన్న క్యారీ బ్యాగ్ ఉంది, అందులో ఆమె ఏవో వస్తువులు కొని దాచింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఏం కొన్నావు సంచిలో?

అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, ఆ సంచిని వెనక్కి దాస్తూ) అది... నా పర్సనల్ (వ్యక్తిగత) వస్తువు విజయ్... నీకు అనవసరంలే.

నేను: (నవ్వుతూ) సరేలే ఆంటీ... నేను అడగను, లేకపోతే నువ్వు నన్ను మళ్లీ సిగ్గరివి అంటూ ఎగతాళి చేస్తావు కదా! అన్నట్టు ఆంటీ... బయట హోటల్ కి వెళ్లడం కంటే... మనం ఇంటికే వెళ్లి వండుకుంటే మంచిదేమో? చాలా ఆలస్యం అవుతోంది కదా.

నా దగ్గర డబ్బులు తక్కువగా ఉన్నాయనే ఉద్దేశంతో నేను అలా అన్నాను. కానీ అమ్మ నా ముఖంలోని ఆ సంకోచాన్ని, కంగారును వెంటనే కనిపెట్టేసింది.

అమ్మ: (నా దగ్గరకు వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ఆప్యాయంగా) విజయ్... చూడు, నువ్వు ఇప్పుడే కదా కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరావు... నీ పరిస్థితి ఏంటో నేను అర్థం చేసుకోగలను. మరి ఇందులో నా దగ్గర దాచడానికి ఏముంది విజయ్? నీ దగ్గర డబ్బులు లేవని తిన్నగా చెప్పేయొచ్చు కదా! హోటల్ బిల్లు నువ్వే కట్టాలని నీకు ఎవరు చెప్పారు ? నీ కన్నతల్లి లాంటి నేను ఇక్కడే ఉన్నాను కదా... నువ్వేం చింతించకు. నీకు జీతం వచ్చాక ఆ డబ్బులు నాకు తిరిగి ఇచ్చేయ్... ఎలాగూ నాకు అంత అర్జెంట్ ఏమీ లేదులే...

ఆమె మాటల్లోని ఆ కన్నప్రేమ నా గుండెను పిండేసింది. కానీ ఒక పురుషుడిగా నా మనస్సాక్షి పరాయి ఆవిడ (అమ్మ అని తెలియదు కదా అమ్మకి ) డబ్బులతో తినడానికి అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. నేను మొహమాటపడుతూ తలదించుకున్నాను.
నేను: లేదు ఆంటీ... అది అలా కాదు... ఊరికే చెప్తున్నాను...

అమ్మ: (నవ్వుతూ, నా చెవి పట్టుకుని గారంగా) విజయ్... ఇప్పుడు నోరు మూసుకుని నాతో రా! లేకపోతే నువ్వు నాకు డబ్బులు తిరిగి ఇవ్వడానికి వచ్చినప్పుడు... నేను 50% వడ్డీ  కలిపి మరీ వసూలు చేస్తాను, ముందే చెప్తున్నాను!

నేను: (నవ్వుతూ, చేతులు జోడించి) సరే... సరే ఆంటీ, పద వెళ్దాం... నీ వడ్డీ మాట వింటేనే నాకు చాలా భయమేస్తోంది బాబోయ్!

అమ్మ నా భయాన్ని చూసి ఎంతో మధురంగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ నుండి బయటకు వచ్చి... రాత్రి డిన్నర్ కోసం ఒక మంచి హోటల్ వెతుకులాటలో ఎంతో సంతోషంగా బయలుదేరాము. నా ప్యాంటు జేబులో ఉన్న ఆ గజ్జెల పెట్టె... వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజున ఆమె పాదాలకు అందాన్ని ఇవ్వబోతోందనే మధురమైన రొమాంటిక్ ఆలోచనతో నా మనసు ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోసాగింది..

[Chchandu]

Super update..

[hisoka]

super update bro.