Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[Nautyking]

నా ఊహల్లో భావన

[Balu999]

Super update bro

[manoharprasad]

చాలా బాగా రాస్తున్నారు

[Sunnysunnysunny]

ఉదయపు వెలుగు... ఉద్వేగాల ప్రయాణం!
ఉదయం ఆరు గంటలయింది. అలారం గట్టిగా మోగడంతో ఒక్క ఉదుటున నిద్రలోంచి లేచి కూర్చున్నాను. గుండె ఇంకా శరవేగంతో కొట్టుకుంటోంది.
కళ్ల ముందు నుండి ఆ కల తాలూకు దృశ్యాలు అస్సలు చెరిగిపోవడం లేదు. కలలో... పెళ్లి పీటలపై నేను వరుడిగా కూర్చుని ఉన్నాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతూ, "నాయనా, పెళ్లికూతురిని పిలువు..." అన్నారు. నేను తట్టుకోలేక లోపలికి చూస్తూ, ఎంతో ఆరాటంగా, "ఏయ్ భావన, త్వరగా రా... శుభ ముహూర్తం దాటిపోతోంది. ఇంకెంత సమయం తీసుకుంటావు?" అని కేక వేశాను. లోపలి నుండి అమ్మ నవ్వుతూ, "అబ్బా వస్తున్నాలే... కొంచెం ఓపిక పట్టు విజయ్. నేను ఇంకా పూర్తిగా తయారవ్వాలి కదా..." అంది ఎంతో గారంగా. "ఓహ్! ఇంకెంత తయారవుతావు... నిన్న రాత్రి వరకే అన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాం కదా... హహహ," అని నేను నవ్వాను. "నీకు చాలా అసహనంగా ఉంది, వస్తున్నానులే... ఇంకో ఐదు నిమిషాలు," అంది అమ్మ ప్రేమగా. పంతులు గారు కూడా నవ్వి, "ఇంత అసహనం పనికిరాదు నాయనా, పెళ్లికూతురు వస్తుందిలే," అన్నారు. నేను పంతులు గారు వైపు చూసి, "ఆయనకేం తెలుసు... దీనికోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నానో! ఈరోజు నా మనసు ఆరాటం తీరబోతోంది," అనుకున్నాను.
సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత అమ్మ బయటకు వచ్చింది.

ఎర్రటి పెళ్లి చీర కట్టుకుని, ఒళ్లంతా నగల అలంకారంతో అచ్చం దేవకన్యలా మెరిసిపోతూ నా పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. ఆ రూపం చూసి నేను మైమరచిపోయాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతుండగా, నేను ఆయనతో, " పంతులు గారు... మీరు కళ్లు మూసుకుని మంత్రాలు చదవండి," అన్నాను రొమాంటిక్ గా. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, సిగ్గుపడుతూ చూసింది. పంతులు గారు కళ్లు మూసుకోగానే... పక్కనే కూర్చున్న నా పెళ్లికూతురైన అమ్మకు మరింత దగ్గరగా జరిగాను.

ఆమె ఆకుపచ్చని లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి మెరుస్తున్న ఆ నిండైన సళ్ళ పై నా చేతులు వేసి మెల్లగా నిమురుతూ, ఆమెను నా వైపు లాక్కున్నాను. ఆ సున్నితమైన మర్దనకు అమ్మ ఒళ్లు వణికింది. ఆమె నా కళ్లల్లోకి ఎంతో మోహంగా చూస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో, "ఆహ్... విజయ్... ముందు నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టు. ఆ తర్వాత మిగతావన్నీ చూద్దాం... నాకు కూడా ఓపిక నశిస్తోంది," అంది ఎంతో శృంగారభరితంగా. నేను ఆమె నడుమును గట్టిగా నొక్కుతూ, "అమ్మా... నిన్ను నా బిడ్డకు తల్లిని చేసే వరకు నా మనసు ఇలాగే తపిస్తూ ఉంటుంది. ఆగు, ఇప్పుడే నీ మెడలో మూడు ముళ్లు వేస్తాను," అన్నాను కామంతో ఊగిపోతూ. "సరే విజయ్... ముందు నాకు ఆ హక్కు ఇవ్వు, ఆ తర్వాత అంతా నీదే..." అంది అమ్మ కళ్లు మూసుకుంటూ. నేను మంగళసూత్రం తీసి ఆమె మెడకు కట్టబోతుండగా...
అలారం శబ్దానికి కళ్లు తెరిచాను. అదంతా కల అని తెలిసి శ్వాస గట్టిగా పీల్చాను. నా మడ్ద వైపు చూసుకుంటే... తీవ్రమైన ఉద్వేగం వల్ల అప్పటికే తడిచి ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కానీ దాని గురించి ఎక్కువ ఆలోచించే సమయం లేదు. ఈరోజు సోమవారం... నేను కొత్త కంపెనీలో ఉద్యోగానికి వెళ్లాలి. అందుకే వెంటనే లేచి, చకచకా స్నానం ముగించి, ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.
సమయం ఆరున్నర అవుతోంది. బ్యాగ్ పట్టుకుని మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టేసరికి ఎదురైన దృశ్యానికి నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అమ్మ అప్పుడే స్నానం చేసి ఒక అందమైన పట్టుచీర కట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె వెనుక భాగం, ఆ నాజూకైన నడుము వంపు నా కళ్లముందే నగ్నంగా సాక్షాత్కరించినట్లు అనిపించింది. కలలో చూసిన ఆ రొమాంటిక్ రూపమే కళ్లముందు ఉండేసరికి నేను అలాగే నిశ్చేష్టుడనై నిలబడిపోయాను.

అమ్మ హఠాత్తుగా వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో, కంగారుతో ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ నా వైపు పరీక్షగా చూసింది.
అమ్మ: (కంగారుగా చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) ఎప్పుడు వచ్చావు విజయ్?
నేను: (చూపులు తిప్పుకుంటూ వణుకుతున్న గొంతుతో) క్షమించు ఆంటీ... ఇప్పుడే వచ్చాను.
అమ్మ: (తన అందాన్ని దొంగచాటుగా చూశాననే సిగ్గుతో, దొంగచూపు చూస్తూ) నువ్వు చాలా సేపటి నుండి అక్కడే నిలబడి నన్నే చూస్తున్నావనుకున్నాను విజయ్...
నేను: (కాస్త రొమాంటిక్‌గా నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ, నిజంగా ఇప్పుడే వచ్చాను. అయినా మెట్లు దిగుతున్నప్పుడు నీ గొంతు కానీ, అడుగుల శబ్దం కానీ నాకు అస్సలు వినిపించలేదు.
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా... అక్కడ ఏదో శబ్దం వస్తే పిల్లి ఏమైనా ఉందేమో అనుకున్నాను విజయ్... అందుకే అంతగా పట్టించుకోలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి మత్తుగా చూస్తూ) సరే అయితే పద ఆంటీ... నాకు కూడా ఇప్పుడు ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది.
అమ్మ: (నా భుజంపై ప్రేమగా చేయి వేసి ఆరాటంగా) అవును విజయ్... నీ మొదటి రోజు ఉద్యోగం కదా, నాకు కూడా నీ పని గురించే చింతగా ఉంది. అయినా ఇలాంటి రోజుల్లో ఉదయాన్నే లేవాలని కూడా అనిపించదు కదా...
నేను: (ఆమె చేతి స్పర్శను ఆస్వాదిస్తూ) ఆ తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాం ఆంటీ... ప్రస్తుతానికి అయితే ఇంతే, బయలుదేరదాం.
ఇద్దరం కలిసి రూమ్ తాళం వేసి బయటకు వచ్చాము. ఉదయపు చల్లని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది. అమ్మ స్కూటర్ తాళం ఎంతో చొరవగా నా చేతిలో పెట్టింది.
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ) విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... ఈరోజు స్కూటర్ నువ్వే నడుపు, నేను నీ వెనుక కూర్చుంటాను.
ఆమె మాట వినగానే నా గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. అమ్మ నా వెనుక కూర్చుని, నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను గట్టిగా హత్తుకునే ఆ ప్రయాణం కోసం నా కన్నపేగు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా తపించడం మొదలుపెట్టింది...

సొంత మనిషి కోసం కోపం... నుదుటిపై అనురాగ తిలకం!

తినడం ముగించుకుని మేము స్కూటర్ పై బయలుదేరాము. ఉదయపు అలకలు కరిగిపోయి, ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ పాత ఆత్మీయత చిగురించింది. రోడ్డు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. నేను బండిని మృదువుగా నడుపుతుండగా, అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్న గుంత వచ్చింది. బండి కాస్త గట్టిగా కుదుపుకు గురైంది. ఆ వేగానికి వెనుక కూర్చున్న అమ్మ ఒక్కసారిగా ముందుకు జరిగి, తన రెండు చేతులతో నా కడుపును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో... ఆమె మెత్తని, నిండైన రొమ్ములు నా వీపుకు బలంగా తగిలాయి. నా ఒంటి గుండా ఒక మధురమైన వెచ్చని కరెంట్ పాకినట్లయింది.
అమ్మ: (కంగారుగా, శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ) ఆహ్హ్హ్...... ఏమైంది విజయ్?
నేను: (లోపల మురిసిపోతూ, పైకి సర్దుకుంటూ) క్షమించు ఆంటీ... నేను పొరపాటున ఆ గుంతను చూడలేదు. అందుకే ఇలా జరిగింది.
అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి ఆసరా తీసుకుంటూ) పర్వాలేదు విజయ్... ఏమీ కాలేదులే. జాగ్రత్తగా వెళ్ళు.
నేను: (ఆమె చేతిని నా భుజంపై ఇంకాస్త గట్టిగా ఒత్తుకుంటూ) నువ్వు నన్ను గట్టిగా పట్టుకో ఆంటీ... ఏం కాదు, భయపడకు.
ట్రాఫిక్ శబ్దాల మధ్య కూడా అమ్మ చేతి గాజుల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాల వాయిస్తున్నట్లుంది. ఆ గాజుల గలగలలు వింటూ నేను కావాలనే రోడ్డుపై చిన్న చిన్న గుంతలను వెతుకుతూ బండిని కాస్త కుదుపులతో నడపడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతి కుదుపుకూ అమ్మ వెనుక నుండి నన్ను బలంగా ఢీకొడుతూ, నా భుజాలను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంటోంది. ఆ సాన్నిహిత్యం నన్ను రొమాంటిక్ మత్తులోకి నెట్టేసింది. కానీ ఆ సరదా ఎక్కువసేపు సాగలేదు, కోచింగ్ సెంటర్ రాగానే ఆమెను దింపేసి నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లాను.
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట అయింది. ఆఫీసులో మొదటి రోజు కావడం వల్ల పెద్దగా పని లేదు. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతోంది. అప్పుడే అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.
అమ్మ: (ఆరాటంగా) విజయ్... అన్నం తిన్నావా? లేక ఇంకా ఆకలితోనే కూర్చున్నావా?
నేను: (నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ... ఎప్పుడో తినేశాను.
అమ్మ: సరే విజయ్... నేను ఫోన్ చేసింది ఎందుకంటే, ఈరోజు నేను షాపింగ్ కి వెళ్లాలి అనుకుంటున్నాను. కొన్ని ముఖ్యమైన పర్సనల్ థింగ్స్ (Personal things) కొనాలి. అందుకే ఇంటికి రావడానికి కొంచెం ఆలస్యం అవుతుందేమో... బహుశా రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలు కావచ్చు. వచ్చిన తర్వాతే వంట చేస్తాను, సరేనా?
నేను: (ఆమె వ్యక్తిగత వస్తువులు అంటే బ్రా, ఇన్నర్స్ అని మనసులో ఊహిస్తూ, ఎలాగైనా ఆమెతో సమయం గడపాలని) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... నీ ట్యూషన్ అవ్వగానే నువ్వు బయటకు రా. నేను నీకోసం కోచింగ్ సెంటర్ ముందే కార్పొరేట్ గేట్ దగ్గర ఎదురుచూస్తాను. తర్వాత మనమిద్దరం కలిసే షాపింగ్ కి వెళ్దాం, సరేనా?
అమ్మ: (ఒక్క క్షణం సంకోచించి, ఆపై సిగ్గుపడుతూ) ఉమ్మ్… సరే విజయ్. ఈ సాకుతో నా పని కూడా త్వరగా అయిపోతుంది. కోచింగ్ అవ్వగానే వస్తాను, అప్పటివరకు నువ్వు నా కోసం ఆగు. అవును... ఆకలిగా ఉండకు ఆకడే నిలబడి , ఏదైనా తిను. రోజంతా పని చేసి అలసిపోతావు కదా.
నేను: (ప్రేమగా) సరే ఆంటీ... తప్పకుండా.
అమ్మ: (ఫోన్ పెట్టేయబోతూ) సరే విజయ్, ఉంటాను...
నేను: (ఆమెతో ఇంకా మాట్లాడాలని) ఆగు ఆంటీ... అన్నట్టు, ఈరోజు రాత్రి భోజనానికి ఏం వండుతున్నావు?
అమ్మ: (నవ్వుతూ) టొమాటో ,ఎగ్ కర్రీ ... ఎందుకు విజయ్??
నేను: లేదు ఆంటీ, ఊరికే అలా అడిగాను.
అమ్మ: హ్మ్మ్... సరే... మరి నీకేం కావాలి?
నేను: అలాగే కొంచెం సాంబార్ ఇంకా వడియాలు చేసుకుందాం ఆంటీ.
అమ్మ: సరే విజయ్... అలాగే వండుతాను.
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు మనం ఇంకెక్కడికైనా వెళ్తున్నామా?
అమ్మ: ప్రస్తుతానికి నేను నా షాపింగ్ పని మీద వెళ్తాను విజయ్... నాకు సమయం దొరికితే, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని ఉంది. సోమవారం కదా... రద్దీగా ఉంటే వీలైనంత త్వరగా దర్శనం చేసుకుని వచ్చేద్దాం.
నేను: (మనసులో మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... సాయంత్రం కలుద్దాం.
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. చీకటి పడుతోంది, వీధి దీపాలు వెలిగాయి. కరెక్ట్ గా 7 గంటలకు అమ్మ బిల్డింగ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. ఈరోజు ఆమె తన ఒత్తైన జుట్టును విరబోసుకుంది. ఆ ఆకుపచ్చ చీరలో ఆమె నా వైపు నడుచుకుంటూ వస్తుంటే నా మనసు సంతోషంతో నిండిపోయింది.

అమ్మ: (దగ్గరకు వచ్చి ఆశ్చర్యంగా) ఎప్పటి నుండి ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) చాలా సేపటి నుండి ఇక్కడే నిలబడ్డాను ఆంటీ... కనీసం అరగంట నుండి నీ కోసమే చూస్తున్నాను.
అమ్మ: (నొచ్చుకుంటూ) క్షమించు విజయ్... నా క్లాసెస్ అవ్వడానికి ఇదే సమయం అవుతుంది. నేను కూడా ఏమీ చేయలేను.
నేను: (ప్రేమగా నవ్వుతూ) పర్వాలేదు ఆంటీ... అయినా, నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్లాలో చెప్పు, వెళ్దాం.
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) నేనే తీసుకెళ్తానులే... కానీ అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు అస్సలు సిగ్గుపడకు, సరేనా?
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకలా అంటున్నావు ఆంటీ? అక్కడ ఏముంది అంతగా?
అమ్మ: (నవ్వు దాచుకుంటూ) ఇప్పుడు నువ్వే చూస్తావుగా... అక్కడ చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది, నీకే తెలుస్తుందిలే.
నేను: (బండి తాళం అందుకుంటూ) సరే అయితే... ఒక పని చెయ్యి, తాళాలు నాకు ఇవ్వు, బండి నేనే నడుపుతాను.
అమ్మ: (గారంగా) నేనే నడుపుతాను, నువ్వేం కంగారు పడకు.
నేను: (ఆమె నడుము పట్టుకోవాలనే ఆశతో) హేయ్... ఇందులో కంగారు పడటానికి ఏముంది ఆంటీ, ఇవ్వు...
అమ్మ: (మెల్లగా నవ్వుతూ లొంగిపోతూ) పర్వాలేదు... అయితే నువ్వే నడుపు, నేను వెనక కూర్చుంటాను.
అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. నేను బండిని చాలా జాగ్రత్తగా, ఖాళీ రోడ్డుపై హుందాగా నడుపుతున్నాను. అప్పుడే వెనుక నుండి గాజుల చప్పుడు వినబడింది. అమ్మ తన రెండు చేతులను నా భుజాలపై వేసింది! నేను ఈసారి ఎలాంటి గుంతల్లో బండిని నడపకపోయినా... అమ్మ తనంతట తనే నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను ఆసరా చేసుకోవడం నా గుండెల్లో ప్రేమను వందరెట్లు పెంచింది.
కొంతదూరం వెళ్లాక, అమ్మ నన్ను రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద దుకాణం ముందు బండి ఆపమంది. నేను తల పైకెత్తి ఆ షాప్ బోర్డు చూశాను... దానిపై ‘లేడీస్ గార్మెంట్స్ & ఇన్నర్ వేర్స్’ అని రాసి ఉంది! అది చూడగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. అమ్మ తన లోదుస్తులు కొనడానికి నన్ను వెంటబెట్టుకొచ్చింది! నాకు విపరీతమైన సిగ్గు, ఇబ్బంది మొదలయ్యాయి.
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి దిగి) విజయ్... రా, లోపలికి రా.
నేను: (కంగారుగా, సిగ్గుతో ముఖం తిప్పుకుంటూ) వద్దు... వద్దు ఆంటీ... నువ్వు వెళ్ళు, నేను ఇక్కడే బయటే ఉంటాను.
అమ్మ: (నా సిగ్గును చూసి గట్టిగా నవ్వుతూ) సిగ్గుపడొద్దని నీకు ముందే చెప్పాను కదా విజయ్..... సరే... నీకు ఇష్టం లేకపోతే నేను లోపలికి వెళ్లి తీసుకుని వస్తాను, ఇక్కడే ఉండు.
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. నేను బయట నిలబడి ఐదు నిమిషాలు ఆలోచించాను. ‘ఇందులో తప్పేముంది? ఈమె నా అమ్మ... ఆమెకు ఎలాంటి వస్తువులు ఇష్టమో నేను తెలుసుకోవాలి కదా’ అని నా మనసులొ అనుకుని నేను కూడా లోపలికి అడుగుపెట్టాను. లోపల అమ్మ సేల్స్‌మ్యాన్‌తో మాట్లాడుతోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది.
అమ్మ: (మెల్లగా) నువ్వు లోపలికి వచ్చావా విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గుపడుతున్నావని నాకు తెలుసు, అందుకే నేను నిన్ను బలవంతం చేయలేదు.
నేను: (నా సిగ్గును దాచుకుంటూ గంభీరంగా) నేనెందుకు సిగ్గుపడాలి ఆంటీ... ఇందులో ఏముంది అంతగా!
సరిగ్గా అప్పుడే ఆ దుకాణదారుడు అమ్మ ముందుకు ఒక పెద్ద లేస్ డిజైన్ ఉన్న బ్లాక్ బ్రా తీసుకొచ్చాడు. అది చాలా నిండైన సైజులో ఉంది.
దుకాణదారుడు: మేడమ్ ... ఇది తీసుకోండి. బహుశా ఈ మోడల్ మీకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది.
అమ్మ: (కాస్త సంకోచిస్తూ) వద్దు... నాకు వేరే మోడల్, వేరే సైజు చూపించండి.
దుకాణదారుడు: (అమ్మ ఎద వైపు చూస్తూ చొరవగా) అవును మేడమ్... ఇది 34  సైజు. ఇది మీ శరీరానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుందని నాకు బాగా తెలుసు.
ఆ మాట వినగానే నా నరనరాల్లో రక్తం ఉడికిపోయింది! నా కళ్ల ముందే, నా దేవదూత లాంటి తల్లి శరీర భాగాల గురించి, ఆమె సైజు గురించి ఆ పరాయి వాడు అంత చొరవగా మాట్లాడటం నేను తట్టుకోలేకపోయాను. నాలో కొడుకుగా, ఒక పురుషుడిగా విపరీతమైన కోపం రగిలిపోయింది. నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేక దుకాణదారుడి కాలర్ పట్టుకున్నంత పని చేశాను.
నేను: (విపరీతమైన కోపంతో, గట్టిగా అరుస్తూ) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు? నీకు అస్సలు సిగ్గు లేదా? ఒక స్త్రీతో మాట్లాడే పద్ధతి ఇదేనా... ఎంత ధైర్యం ఉంటే నా ముందే ఇలా మాట్లాడతావు!
నా గంభీరమైన గొంతుకు షాపులోని వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా మా వైపే చూడటం మొదలుపెట్టారు. అమ్మ కూడా ఆశ్చర్యంతో, భయంతో నా వైపు చూసింది.

దుకాణదారుడు: (భయపడుతూ చేతులు ఊపుతూ) ఏయ్ అన్నయ్యా... నేను తప్పుగా ఏమన్నాను? నీకెందుకు అంత కోపం వస్తోంది... మేడమ్ , మీరు అతనికి చెప్పండి... నేను నా బిజినెస్ లో భాగంగానే మాట్లాడాను.
అమ్మ వెంటనే నా చేయి పట్టుకుని, నన్ను షాప్ ఒక మూలకు లాక్కువెళ్లింది.
అమ్మ: (నా భుజాలు పట్టుకుని) చూడు విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు. నేను ఎప్పుడూ ఈ షాపుకే వస్తాను, వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇక్కడ చాలా మామూలు విషయం. ఇందులో తప్పేమీ లేదు... నువ్వు అనవసరంగా కోపపడుతున్నావు.
నేను: (ఇంకా రగులుతూ) కానీ ఆంటీ... అతను నీతో అంత చొరవగా, నీ శరీరం గురించి అలా ఎలా మాట్లాడగలడు? నేను అస్సలు సహించలేను!
అమ్మ: (నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆరాటాన్ని చూసి మురిసిపోతూ) ప్రతీ షాపులోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది విజయ్.. నువ్వు చిన్నపిల్లాడిలా కోపపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూర్చో... (అని చెప్పి సేల్స్ మ్యాన్ వైపు తిరిగి) క్షమించండి అన్నయ్యా.... అతను ఇక్కడికి రావడం ఇదే మొదటిసారి, అందుకే అతనికి ఈ విషయాలు పెద్దగా తెలియవు... ఏమనుకోకండి.
షాపు యజమాని: ఏంటి సార్... నన్ను భయపెట్టావు కదా! ఇది నేను రోజు చేసే పనే.
అమ్మ: పర్వాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఆ వస్తువులను ప్యాక్ చేసి బిల్లు ఎంతో చెప్పు, ఇచ్చేస్తాను.
అమ్మ బిల్ కట్టి తీసుకుంది. మేము షాప్ బయటకు వచ్చాము. కానీ నా ముఖంలోని కోపం, ఆ వేడి అస్సలు తగ్గలేదు. నేను అమ్మ వైపు చూడకుండా ముఖం మార్చుకున్నాను.
అమ్మ: (నా చేతిని మెల్లగా నొక్కుతూ గారంగా) విజయ్... చాలు ఇంకా కోపం వద్దు, రా... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దామా?
నేను: (మొండిగా) లేదు ఆంటీ... నువ్వే కదా చెప్పావు, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని... అందుకే ముందు గుడికే వెళ్దాం, పద!
నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆ హక్కును చూసి అమ్మ నా మాటకు ఎదురు చెప్పలేకపోయింది.

అమ్మ: (లొంగిపోతూ మృదువుగా) హ్మ్ం సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం, గుడికే వెళ్దాం.
నేను బండిని నేరుగా ఒక పెద్ద పురాతన శివాలయం ముందుకు తీసుకెళ్లాను. సోమవారం రాత్రి కావడం వల్ల అక్కడ భక్తుల జనసమూహం విపరీతంగా ఉంది. జనాలు ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ క్యూలైన్ లోకి వెళ్తున్నారు. మేమిద్దరం కూడా ఆ వరుసలో నిలబడ్డాము. అంత జనసమూహంలో ఎవరైనా అమ్మను తాకుతారేమో, లేదా ఆమె నన్ను వదిలి దూరమైపోతుందేమో అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగి, ఆమె వెచ్చని మెత్తని చేయిని నా చేతిలోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. నా బలమైన వేళ్లు ఆమె వేళ్లతో ముడిపడ్డాయి.
నేను: (ఆమెను నా గుండెలకి అడ్డుగా పెట్టుకుంటూ గంభీరంగా) ఆంటీ... నువ్వు నాకు దగ్గరగా ఉండు. లేకపోతే ఈ జనసమూహంలో మనం విడిపోతాం, ఎవరైనా తోసేస్తారు.

అమ్మ నా వైపే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా చేతి పట్టులోని ఆ రక్షణ, ఆ వేడి ఆమె మనసును పూర్తిగా కైవసం చేసుకున్నాయి. నా కోపం ఇంకా చల్లారలేదని ఆమెకు తెలుసు. 15 నిమిషాల తర్వాత జనాలు కొద్దిగా తగ్గడంతో మేమిద్దరం గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. దర్శనం ముగిసి, హారతి తీసుకుని మేము గుడి ప్రాకారంలో ఒక పక్కన నిలబడ్డాము. నా చేతులు ఇంకా అమ్మ చేయిని వదల్లేదు.
అమ్మ: (నా ముఖాన్ని తన చేతితో తన వైపు తిప్పుతూ ఎంతో ప్రేమగా) చూడు విజయ్... ఆ షాపులో అంత కోపపడటానికి ఏమీ లేదు. నువ్వు ఇలాంటి చోటికి రావడం మొదటిసారి కదా, అందుకే అతను నా గురించి ఏదో చెడుగా అంటున్నాడని నువ్వు కంగారు పడ్డావు. ప్లీజ్ విజయ్... నా కోసం ఇప్పుడు కొంచెం నవ్వు... మనం హాయిగా ఇంటికి వెళ్దాం.
నేను: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) హ్మ్...
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) సరే... ఒకవేళ అతను మనసులో ఏదైనా అనుకున్నా ఏంటి విజయ్... ఈ ప్రపంచం ఇంతే కదా! దీన్ని మనం మార్చలేం కదా...
నేను: (ఆమె చేయిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఎంతో భావోద్వేగంతో ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) లేదు ఆంటీ... అస్సలు కాదు! వేరే వాళ్ల విషయం నాకు అనవసరం... కానీ నీ విషయంలో నేను అస్సలు ఊరుకోను. అసలు నేను నిన్ను ఈ రాత్రి వేళ గుడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చానో తెలుసా ఆంటీ? మా ఊరిలో ఆడవాళ్లందరూ సాయంత్రం, రాత్రి వేళల్లో గుడికి వచ్చి దీపాలు వెలిగిస్తారు... తమ భర్త, తమ పిల్లలు, తమ కుటుంబం సంతోషంగా ఉండాలని, అందరికీ అంతా మంచే జరగాలని దేవుడిని వేడుకుంటారు. కానీ ఈరోజు... నేను నిన్ను ఈ దేవుడి సన్నిధికి తీసుకొచ్చాను. ఈరోజు నీకోసం, నీ రక్షణ కోసం నేను ప్రార్థిస్తున్నాను ఆంటీ!
అమ్మ నా మాటలకు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లు అపారమైన కన్నప్రేమతో, భావోద్వేగంతో నిండిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడే ఏడ్చేలా నా వైపు ఎంతో ఆత్రంగా చూసింది.
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోని కన్నీళ్లను చూస్తూ ఎంతో పవిత్రంగా) ఆంటీ... నేను ఈ దేవుడి సాక్షిగా నీకు మాట ఇస్తున్నాను... ఈరోజు ఆ షాపులో జరిగిన విషయం చిన్నదే కావచ్చు... కానీ భవిష్యత్తులో ఏ ఒక్క పరాయి మగాడిని కూడా నీ గురించి తప్పుగా మాట్లాడటానికి నేను అస్సలు ఒప్పుకోను. నీ పరువుకు, నీ హుందాతనానికి ఏ చిన్న మచ్చా రానివ్వను ఆంటీ... నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకునే బాధ్యత నాది!
సరిగ్గా అప్పుడే మా పక్కనే దేవుడి అర్చన కుంకుమ ప్రసాదం ప్యాకెట్ కనిపించింది. నాలో తెలియకుండానే ఒక వింతైన ధైర్యం, ఆవేశం వచ్చాయి. నేను నా కుడిచేతి వేలితో ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమను తీసుకున్నాను.
అమ్మ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా... నేను మెల్లగా ముందుకు వంగి, నా వేలితో ఆమె నుదుటిపై... ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన... ఎంతో పవిత్రంగా, రొమాంటిక్ గా ఆ ఎర్రటి కుంకుమ తిలకాన్ని దిద్దాను! నా వేళ్లు ఆమె నుదుటి చర్మాన్ని తాకినప్పుడు ఇద్దరి శరీరాలు ఒక్కసారిగా పులకరించాయి.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ) నా కళ్లముందు నా కంటి పాప లాంటి నిన్ను ఎవరైనా ఏమైనా అంటే నేను అస్సలు సహించలేను ఆంటీ... నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు నిన్ను ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉంచుతాను!
ఆ కుంకుమ రేఖ అమ్మ నుదుట పడగానే... ఆమె ముఖం అచ్చం ఒక కొత్తగా పెళ్లి అయిన అమ్మాయిల , నా సొంతమైన ప్రేమికురాలిలా వెలిగిపోయింది. ఆమె కళ్ల నుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు నిశ్శబ్దంగా రాలాయి... ఆ కన్నీళ్లలో నాపై ఉన్న అపరిమితమైన ప్రేమ, సమర్పణ స్పష్టంగా కనిపించాయి!
గుడి నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేంత వరకు మేమిద్దరం అస్సలు మాట్లాడుకోలేదు. కానీ, అమ్మ నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. ఇంటికి చేరుకోగానే బండి పక్కన పార్క్ చేసి లోపలికి వచ్చాము.
నేను: ఆంటీ... నేను పైకి వెళ్లి చేతులు కాళ్ళు కడుక్కుని ఫ్రెష్ అయి వస్తాను, అప్పటి వరకు నువ్వు భోజనం సిద్ధం చెయ్యి... ఇప్పుడే వస్తాను.
నేను పైకి వెళ్లి, స్నానం చేసి నెమ్మదిగా మెట్లు దిగుతున్నాను. నా మనసు మళ్లీ నాతో యుద్ధం మొదలుపెట్టింది. ‘రేయ్ విజయ్... ఈరోజు నువ్వు చాలా గొప్ప పని చేశావు. గుడిలో ఆమె నుదుటిపై సింధూరం పెట్టావు... ఇక ఆ రోజు ఎంతో దూరంలో లేదు, ఆమె పాపిటలో కూడా సింధూరం పెడతావు’ అంది. నేను మనసును మందలిస్తూ, ‘ అది అలా ఏం కాదు, ఆమె గాయం తగ్గాలని, ఆమె బాగుండాలని ఆ దేవుడి సన్నిధిలో ప్రార్థించడానికి అలా చేశాను... అంతకు మించి ఇంకేమీ లేదు’ అన్నాను.
కానీ నా మనసు వినలేదు, ‘ఓ... మరి ఇంకెన్ని అబద్ధాలు చెబుతావు... ఇప్పుడు ఆపు. ఇక ఆ బట్టల షాపులో అంతలా కోపపడ్డావు కదా... వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇదంతా మామూలే అని అమ్మ స్వయంగా చెప్పింది... అయినా కూడా ఎందుకు అంతలా రగిలిపోయావు? ఎందుకంటే ఆమె శరీరం గురించి నువ్వే ఆలోచించాలని, ఆమె శరీరంపై నీకు మాత్రమే హక్కు ఉండాలని నువ్వు కోరుకుంటున్నావు కాబట్టి’ అంది. నేను కంగారుపడుతూ, ‘అలాంటిదేమీ లేదు, అలా అనకు’ అన్నాను. నా మనసు నవ్వింది, ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... నువ్వు ఆ మాటలు చెబుతుంటే ఆమె ఎంత భావోద్వేగానికి గురైందో చూశావా? నీలో ఒక కొడుకును కాదు, తనని కాపాడే భర్తను కనుగొన్నట్లు ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది’ అంది. నేను సర్దుకుంటూ, ‘ఆమె జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు భరించింది కదా... నా ప్రవర్తనలో ఆ రక్షణ చూసి భావోద్వేగానికి గురై ఉంటుంది, అందులో అంత ఏముంది’ అన్నాను. ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... ఇప్పటికీ ఆమె నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది... ఒక్కసారి వెళ్లి చూడు’ అంది నా మనసు.
నేను ఇప్పుడు మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా మెట్లు దిగాను. అమ్మకు నా రాక తెలియకూడదని మెట్ల వెనుక దాక్కుని దొంగచాటుగా హాల్ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. నా మనసు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం! అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి తన ముఖాన్ని చూసుకుంటోంది. నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి లోలోపల ఎంతో మురిసిపోతూ, సిగ్గుపడుతూ నవ్వుకుంటోంది. 

ఆమె ఎప్పటినుంచో ఈ ఆత్మీయత కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు అనిపించింది. మెల్లగా తన తలని కుడివైపుకి, ఎడమవైపుకి తిప్పుతూ... తన చెవులకు ఉన్న ఆ పెద్ద జుమ్కాలను నిమురుకుంటూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. బహుశా ఆమె తన ఈ కొత్త రూపంతో, ఆ ముస్తాబుతో ప్రేమలో పడుతోందేమో!

[Rocky]

Update bagundi, waiting for the icebreak

[hisoka]

awesome update sunny bro. okko scene okko adbutham.

[Chchandu]

Good morning..nice update. Tq

[Anubantu]

Nice narration

[ash.enigma]

kirrak update.. sunny bro

[Luckylover]

ఉదయపు వెలుగు... ఉద్వేగాల ప్రయాణం!
ఉదయం ఆరు గంటలయింది. అలారం గట్టిగా మోగడంతో ఒక్క ఉదుటున నిద్రలోంచి లేచి కూర్చున్నాను. గుండె ఇంకా శరవేగంతో కొట్టుకుంటోంది.
కళ్ల ముందు నుండి ఆ కల తాలూకు దృశ్యాలు అస్సలు చెరిగిపోవడం లేదు. కలలో... పెళ్లి పీటలపై నేను వరుడిగా కూర్చుని ఉన్నాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతూ, "నాయనా, పెళ్లికూతురిని పిలువు..." అన్నారు. నేను తట్టుకోలేక లోపలికి చూస్తూ, ఎంతో ఆరాటంగా, "ఏయ్ భావన, త్వరగా రా... శుభ ముహూర్తం దాటిపోతోంది. ఇంకెంత సమయం తీసుకుంటావు?" అని కేక వేశాను. లోపలి నుండి అమ్మ నవ్వుతూ, "అబ్బా వస్తున్నాలే... కొంచెం ఓపిక పట్టు విజయ్. నేను ఇంకా పూర్తిగా తయారవ్వాలి కదా..." అంది ఎంతో గారంగా. "ఓహ్! ఇంకెంత తయారవుతావు... నిన్న రాత్రి వరకే అన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాం కదా... హహహ," అని నేను నవ్వాను. "నీకు చాలా అసహనంగా ఉంది, వస్తున్నానులే... ఇంకో ఐదు నిమిషాలు," అంది అమ్మ ప్రేమగా. పంతులు గారు కూడా నవ్వి, "ఇంత అసహనం పనికిరాదు నాయనా, పెళ్లికూతురు వస్తుందిలే," అన్నారు. నేను పంతులు గారు వైపు చూసి, "ఆయనకేం తెలుసు... దీనికోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నానో! ఈరోజు నా మనసు ఆరాటం తీరబోతోంది," అనుకున్నాను.
సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత అమ్మ బయటకు వచ్చింది.

ఎర్రటి పెళ్లి చీర కట్టుకుని, ఒళ్లంతా నగల అలంకారంతో అచ్చం దేవకన్యలా మెరిసిపోతూ నా పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. ఆ రూపం చూసి నేను మైమరచిపోయాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతుండగా, నేను ఆయనతో, " పంతులు గారు... మీరు కళ్లు మూసుకుని మంత్రాలు చదవండి," అన్నాను రొమాంటిక్ గా. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, సిగ్గుపడుతూ చూసింది. పంతులు గారు కళ్లు మూసుకోగానే... పక్కనే కూర్చున్న నా పెళ్లికూతురైన అమ్మకు మరింత దగ్గరగా జరిగాను.

ఆమె ఆకుపచ్చని లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి మెరుస్తున్న ఆ నిండైన సళ్ళ పై నా చేతులు వేసి మెల్లగా నిమురుతూ, ఆమెను నా వైపు లాక్కున్నాను. ఆ సున్నితమైన మర్దనకు అమ్మ ఒళ్లు వణికింది. ఆమె నా కళ్లల్లోకి ఎంతో మోహంగా చూస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో, "ఆహ్... విజయ్... ముందు నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టు. ఆ తర్వాత మిగతావన్నీ చూద్దాం... నాకు కూడా ఓపిక నశిస్తోంది," అంది ఎంతో శృంగారభరితంగా. నేను ఆమె నడుమును గట్టిగా నొక్కుతూ, "అమ్మా... నిన్ను నా బిడ్డకు తల్లిని చేసే వరకు నా మనసు ఇలాగే తపిస్తూ ఉంటుంది. ఆగు, ఇప్పుడే నీ మెడలో మూడు ముళ్లు వేస్తాను," అన్నాను కామంతో ఊగిపోతూ. "సరే విజయ్... ముందు నాకు ఆ హక్కు ఇవ్వు, ఆ తర్వాత అంతా నీదే..." అంది అమ్మ కళ్లు మూసుకుంటూ. నేను మంగళసూత్రం తీసి ఆమె మెడకు కట్టబోతుండగా...
అలారం శబ్దానికి కళ్లు తెరిచాను. అదంతా కల అని తెలిసి శ్వాస గట్టిగా పీల్చాను. నా మడ్ద వైపు చూసుకుంటే... తీవ్రమైన ఉద్వేగం వల్ల అప్పటికే తడిచి ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కానీ దాని గురించి ఎక్కువ ఆలోచించే సమయం లేదు. ఈరోజు సోమవారం... నేను కొత్త కంపెనీలో ఉద్యోగానికి వెళ్లాలి. అందుకే వెంటనే లేచి, చకచకా స్నానం ముగించి, ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.
సమయం ఆరున్నర అవుతోంది. బ్యాగ్ పట్టుకుని మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టేసరికి ఎదురైన దృశ్యానికి నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అమ్మ అప్పుడే స్నానం చేసి ఒక అందమైన పట్టుచీర కట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె వెనుక భాగం, ఆ నాజూకైన నడుము వంపు నా కళ్లముందే నగ్నంగా సాక్షాత్కరించినట్లు అనిపించింది. కలలో చూసిన ఆ రొమాంటిక్ రూపమే కళ్లముందు ఉండేసరికి నేను అలాగే నిశ్చేష్టుడనై నిలబడిపోయాను.

అమ్మ హఠాత్తుగా వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో, కంగారుతో ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ నా వైపు పరీక్షగా చూసింది.
అమ్మ: (కంగారుగా చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) ఎప్పుడు వచ్చావు విజయ్?
నేను: (చూపులు తిప్పుకుంటూ వణుకుతున్న గొంతుతో) క్షమించు ఆంటీ... ఇప్పుడే వచ్చాను.
అమ్మ: (తన అందాన్ని దొంగచాటుగా చూశాననే సిగ్గుతో, దొంగచూపు చూస్తూ) నువ్వు చాలా సేపటి నుండి అక్కడే నిలబడి నన్నే చూస్తున్నావనుకున్నాను విజయ్...
నేను: (కాస్త రొమాంటిక్‌గా నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ, నిజంగా ఇప్పుడే వచ్చాను. అయినా మెట్లు దిగుతున్నప్పుడు నీ గొంతు కానీ, అడుగుల శబ్దం కానీ నాకు అస్సలు వినిపించలేదు.
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా... అక్కడ ఏదో శబ్దం వస్తే పిల్లి ఏమైనా ఉందేమో అనుకున్నాను విజయ్... అందుకే అంతగా పట్టించుకోలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి మత్తుగా చూస్తూ) సరే అయితే పద ఆంటీ... నాకు కూడా ఇప్పుడు ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది.
అమ్మ: (నా భుజంపై ప్రేమగా చేయి వేసి ఆరాటంగా) అవును విజయ్... నీ మొదటి రోజు ఉద్యోగం కదా, నాకు కూడా నీ పని గురించే చింతగా ఉంది. అయినా ఇలాంటి రోజుల్లో ఉదయాన్నే లేవాలని కూడా అనిపించదు కదా...
నేను: (ఆమె చేతి స్పర్శను ఆస్వాదిస్తూ) ఆ తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాం ఆంటీ... ప్రస్తుతానికి అయితే ఇంతే, బయలుదేరదాం.
ఇద్దరం కలిసి రూమ్ తాళం వేసి బయటకు వచ్చాము. ఉదయపు చల్లని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది. అమ్మ స్కూటర్ తాళం ఎంతో చొరవగా నా చేతిలో పెట్టింది.
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ) విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... ఈరోజు స్కూటర్ నువ్వే నడుపు, నేను నీ వెనుక కూర్చుంటాను.
ఆమె మాట వినగానే నా గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. అమ్మ నా వెనుక కూర్చుని, నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను గట్టిగా హత్తుకునే ఆ ప్రయాణం కోసం నా కన్నపేగు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా తపించడం మొదలుపెట్టింది...

సొంత మనిషి కోసం కోపం... నుదుటిపై అనురాగ తిలకం!

తినడం ముగించుకుని మేము స్కూటర్ పై బయలుదేరాము. ఉదయపు అలకలు కరిగిపోయి, ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ పాత ఆత్మీయత చిగురించింది. రోడ్డు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. నేను బండిని మృదువుగా నడుపుతుండగా, అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్న గుంత వచ్చింది. బండి కాస్త గట్టిగా కుదుపుకు గురైంది. ఆ వేగానికి వెనుక కూర్చున్న అమ్మ ఒక్కసారిగా ముందుకు జరిగి, తన రెండు చేతులతో నా కడుపును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో... ఆమె మెత్తని, నిండైన రొమ్ములు నా వీపుకు బలంగా తగిలాయి. నా ఒంటి గుండా ఒక మధురమైన వెచ్చని కరెంట్ పాకినట్లయింది.
అమ్మ: (కంగారుగా, శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ) ఆహ్హ్హ్...... ఏమైంది విజయ్?
నేను: (లోపల మురిసిపోతూ, పైకి సర్దుకుంటూ) క్షమించు ఆంటీ... నేను పొరపాటున ఆ గుంతను చూడలేదు. అందుకే ఇలా జరిగింది.
అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి ఆసరా తీసుకుంటూ) పర్వాలేదు విజయ్... ఏమీ కాలేదులే. జాగ్రత్తగా వెళ్ళు.
నేను: (ఆమె చేతిని నా భుజంపై ఇంకాస్త గట్టిగా ఒత్తుకుంటూ) నువ్వు నన్ను గట్టిగా పట్టుకో ఆంటీ... ఏం కాదు, భయపడకు.
ట్రాఫిక్ శబ్దాల మధ్య కూడా అమ్మ చేతి గాజుల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాల వాయిస్తున్నట్లుంది. ఆ గాజుల గలగలలు వింటూ నేను కావాలనే రోడ్డుపై చిన్న చిన్న గుంతలను వెతుకుతూ బండిని కాస్త కుదుపులతో నడపడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతి కుదుపుకూ అమ్మ వెనుక నుండి నన్ను బలంగా ఢీకొడుతూ, నా భుజాలను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంటోంది. ఆ సాన్నిహిత్యం నన్ను రొమాంటిక్ మత్తులోకి నెట్టేసింది. కానీ ఆ సరదా ఎక్కువసేపు సాగలేదు, కోచింగ్ సెంటర్ రాగానే ఆమెను దింపేసి నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లాను.
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట అయింది. ఆఫీసులో మొదటి రోజు కావడం వల్ల పెద్దగా పని లేదు. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతోంది. అప్పుడే అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.
అమ్మ: (ఆరాటంగా) విజయ్... అన్నం తిన్నావా? లేక ఇంకా ఆకలితోనే కూర్చున్నావా?
నేను: (నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ... ఎప్పుడో తినేశాను.
అమ్మ: సరే విజయ్... నేను ఫోన్ చేసింది ఎందుకంటే, ఈరోజు నేను షాపింగ్ కి వెళ్లాలి అనుకుంటున్నాను. కొన్ని ముఖ్యమైన పర్సనల్ థింగ్స్ (Personal things) కొనాలి. అందుకే ఇంటికి రావడానికి కొంచెం ఆలస్యం అవుతుందేమో... బహుశా రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలు కావచ్చు. వచ్చిన తర్వాతే వంట చేస్తాను, సరేనా?
నేను: (ఆమె వ్యక్తిగత వస్తువులు అంటే బ్రా, ఇన్నర్స్ అని మనసులో ఊహిస్తూ, ఎలాగైనా ఆమెతో సమయం గడపాలని) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... నీ ట్యూషన్ అవ్వగానే నువ్వు బయటకు రా. నేను నీకోసం కోచింగ్ సెంటర్ ముందే కార్పొరేట్ గేట్ దగ్గర ఎదురుచూస్తాను. తర్వాత మనమిద్దరం కలిసే షాపింగ్ కి వెళ్దాం, సరేనా?
అమ్మ: (ఒక్క క్షణం సంకోచించి, ఆపై సిగ్గుపడుతూ) ఉమ్మ్… సరే విజయ్. ఈ సాకుతో నా పని కూడా త్వరగా అయిపోతుంది. కోచింగ్ అవ్వగానే వస్తాను, అప్పటివరకు నువ్వు నా కోసం ఆగు. అవును... ఆకలిగా ఉండకు ఆకడే నిలబడి , ఏదైనా తిను. రోజంతా పని చేసి అలసిపోతావు కదా.
నేను: (ప్రేమగా) సరే ఆంటీ... తప్పకుండా.
అమ్మ: (ఫోన్ పెట్టేయబోతూ) సరే విజయ్, ఉంటాను...
నేను: (ఆమెతో ఇంకా మాట్లాడాలని) ఆగు ఆంటీ... అన్నట్టు, ఈరోజు రాత్రి భోజనానికి ఏం వండుతున్నావు?
అమ్మ: (నవ్వుతూ) టొమాటో ,ఎగ్ కర్రీ ... ఎందుకు విజయ్??
నేను: లేదు ఆంటీ, ఊరికే అలా అడిగాను.
అమ్మ: హ్మ్మ్... సరే... మరి నీకేం కావాలి?
నేను: అలాగే కొంచెం సాంబార్ ఇంకా వడియాలు చేసుకుందాం ఆంటీ.
అమ్మ: సరే విజయ్... అలాగే వండుతాను.
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు మనం ఇంకెక్కడికైనా వెళ్తున్నామా?
అమ్మ: ప్రస్తుతానికి నేను నా షాపింగ్ పని మీద వెళ్తాను విజయ్... నాకు సమయం దొరికితే, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని ఉంది. సోమవారం కదా... రద్దీగా ఉంటే వీలైనంత త్వరగా దర్శనం చేసుకుని వచ్చేద్దాం.
నేను: (మనసులో మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... సాయంత్రం కలుద్దాం.
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. చీకటి పడుతోంది, వీధి దీపాలు వెలిగాయి. కరెక్ట్ గా 7 గంటలకు అమ్మ బిల్డింగ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. ఈరోజు ఆమె తన ఒత్తైన జుట్టును విరబోసుకుంది. ఆ ఆకుపచ్చ చీరలో ఆమె నా వైపు నడుచుకుంటూ వస్తుంటే నా మనసు సంతోషంతో నిండిపోయింది.

అమ్మ: (దగ్గరకు వచ్చి ఆశ్చర్యంగా) ఎప్పటి నుండి ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) చాలా సేపటి నుండి ఇక్కడే నిలబడ్డాను ఆంటీ... కనీసం అరగంట నుండి నీ కోసమే చూస్తున్నాను.
అమ్మ: (నొచ్చుకుంటూ) క్షమించు విజయ్... నా క్లాసెస్ అవ్వడానికి ఇదే సమయం అవుతుంది. నేను కూడా ఏమీ చేయలేను.
నేను: (ప్రేమగా నవ్వుతూ) పర్వాలేదు ఆంటీ... అయినా, నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్లాలో చెప్పు, వెళ్దాం.
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) నేనే తీసుకెళ్తానులే... కానీ అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు అస్సలు సిగ్గుపడకు, సరేనా?
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకలా అంటున్నావు ఆంటీ? అక్కడ ఏముంది అంతగా?
అమ్మ: (నవ్వు దాచుకుంటూ) ఇప్పుడు నువ్వే చూస్తావుగా... అక్కడ చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది, నీకే తెలుస్తుందిలే.
నేను: (బండి తాళం అందుకుంటూ) సరే అయితే... ఒక పని చెయ్యి, తాళాలు నాకు ఇవ్వు, బండి నేనే నడుపుతాను.
అమ్మ: (గారంగా) నేనే నడుపుతాను, నువ్వేం కంగారు పడకు.
నేను: (ఆమె నడుము పట్టుకోవాలనే ఆశతో) హేయ్... ఇందులో కంగారు పడటానికి ఏముంది ఆంటీ, ఇవ్వు...
అమ్మ: (మెల్లగా నవ్వుతూ లొంగిపోతూ) పర్వాలేదు... అయితే నువ్వే నడుపు, నేను వెనక కూర్చుంటాను.
అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. నేను బండిని చాలా జాగ్రత్తగా, ఖాళీ రోడ్డుపై హుందాగా నడుపుతున్నాను. అప్పుడే వెనుక నుండి గాజుల చప్పుడు వినబడింది. అమ్మ తన రెండు చేతులను నా భుజాలపై వేసింది! నేను ఈసారి ఎలాంటి గుంతల్లో బండిని నడపకపోయినా... అమ్మ తనంతట తనే నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను ఆసరా చేసుకోవడం నా గుండెల్లో ప్రేమను వందరెట్లు పెంచింది.
కొంతదూరం వెళ్లాక, అమ్మ నన్ను రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద దుకాణం ముందు బండి ఆపమంది. నేను తల పైకెత్తి ఆ షాప్ బోర్డు చూశాను... దానిపై ‘లేడీస్ గార్మెంట్స్ & ఇన్నర్ వేర్స్’ అని రాసి ఉంది! అది చూడగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. అమ్మ తన లోదుస్తులు కొనడానికి నన్ను వెంటబెట్టుకొచ్చింది! నాకు విపరీతమైన సిగ్గు, ఇబ్బంది మొదలయ్యాయి.
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి దిగి) విజయ్... రా, లోపలికి రా.
నేను: (కంగారుగా, సిగ్గుతో ముఖం తిప్పుకుంటూ) వద్దు... వద్దు ఆంటీ... నువ్వు వెళ్ళు, నేను ఇక్కడే బయటే ఉంటాను.
అమ్మ: (నా సిగ్గును చూసి గట్టిగా నవ్వుతూ) సిగ్గుపడొద్దని నీకు ముందే చెప్పాను కదా విజయ్..... సరే... నీకు ఇష్టం లేకపోతే నేను లోపలికి వెళ్లి తీసుకుని వస్తాను, ఇక్కడే ఉండు.
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. నేను బయట నిలబడి ఐదు నిమిషాలు ఆలోచించాను. ‘ఇందులో తప్పేముంది? ఈమె నా అమ్మ... ఆమెకు ఎలాంటి వస్తువులు ఇష్టమో నేను తెలుసుకోవాలి కదా’ అని నా మనసులొ అనుకుని నేను కూడా లోపలికి అడుగుపెట్టాను. లోపల అమ్మ సేల్స్‌మ్యాన్‌తో మాట్లాడుతోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది.
అమ్మ: (మెల్లగా) నువ్వు లోపలికి వచ్చావా విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గుపడుతున్నావని నాకు తెలుసు, అందుకే నేను నిన్ను బలవంతం చేయలేదు.
నేను: (నా సిగ్గును దాచుకుంటూ గంభీరంగా) నేనెందుకు సిగ్గుపడాలి ఆంటీ... ఇందులో ఏముంది అంతగా!
సరిగ్గా అప్పుడే ఆ దుకాణదారుడు అమ్మ ముందుకు ఒక పెద్ద లేస్ డిజైన్ ఉన్న బ్లాక్ బ్రా తీసుకొచ్చాడు. అది చాలా నిండైన సైజులో ఉంది.
దుకాణదారుడు: మేడమ్ ... ఇది తీసుకోండి. బహుశా ఈ మోడల్ మీకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది.
అమ్మ: (కాస్త సంకోచిస్తూ) వద్దు... నాకు వేరే మోడల్, వేరే సైజు చూపించండి.
దుకాణదారుడు: (అమ్మ ఎద వైపు చూస్తూ చొరవగా) అవును మేడమ్... ఇది 34  సైజు. ఇది మీ శరీరానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుందని నాకు బాగా తెలుసు.
ఆ మాట వినగానే నా నరనరాల్లో రక్తం ఉడికిపోయింది! నా కళ్ల ముందే, నా దేవదూత లాంటి తల్లి శరీర భాగాల గురించి, ఆమె సైజు గురించి ఆ పరాయి వాడు అంత చొరవగా మాట్లాడటం నేను తట్టుకోలేకపోయాను. నాలో కొడుకుగా, ఒక పురుషుడిగా విపరీతమైన కోపం రగిలిపోయింది. నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేక దుకాణదారుడి కాలర్ పట్టుకున్నంత పని చేశాను.
నేను: (విపరీతమైన కోపంతో, గట్టిగా అరుస్తూ) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు? నీకు అస్సలు సిగ్గు లేదా? ఒక స్త్రీతో మాట్లాడే పద్ధతి ఇదేనా... ఎంత ధైర్యం ఉంటే నా ముందే ఇలా మాట్లాడతావు!
నా గంభీరమైన గొంతుకు షాపులోని వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా మా వైపే చూడటం మొదలుపెట్టారు. అమ్మ కూడా ఆశ్చర్యంతో, భయంతో నా వైపు చూసింది.

దుకాణదారుడు: (భయపడుతూ చేతులు ఊపుతూ) ఏయ్ అన్నయ్యా... నేను తప్పుగా ఏమన్నాను? నీకెందుకు అంత కోపం వస్తోంది... మేడమ్ , మీరు అతనికి చెప్పండి... నేను నా బిజినెస్ లో భాగంగానే మాట్లాడాను.
అమ్మ వెంటనే నా చేయి పట్టుకుని, నన్ను షాప్ ఒక మూలకు లాక్కువెళ్లింది.
అమ్మ: (నా భుజాలు పట్టుకుని) చూడు విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు. నేను ఎప్పుడూ ఈ షాపుకే వస్తాను, వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇక్కడ చాలా మామూలు విషయం. ఇందులో తప్పేమీ లేదు... నువ్వు అనవసరంగా కోపపడుతున్నావు.
నేను: (ఇంకా రగులుతూ) కానీ ఆంటీ... అతను నీతో అంత చొరవగా, నీ శరీరం గురించి అలా ఎలా మాట్లాడగలడు? నేను అస్సలు సహించలేను!
అమ్మ: (నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆరాటాన్ని చూసి మురిసిపోతూ) ప్రతీ షాపులోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది విజయ్.. నువ్వు చిన్నపిల్లాడిలా కోపపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూర్చో... (అని చెప్పి సేల్స్ మ్యాన్ వైపు తిరిగి) క్షమించండి అన్నయ్యా.... అతను ఇక్కడికి రావడం ఇదే మొదటిసారి, అందుకే అతనికి ఈ విషయాలు పెద్దగా తెలియవు... ఏమనుకోకండి.
షాపు యజమాని: ఏంటి సార్... నన్ను భయపెట్టావు కదా! ఇది నేను రోజు చేసే పనే.
అమ్మ: పర్వాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఆ వస్తువులను ప్యాక్ చేసి బిల్లు ఎంతో చెప్పు, ఇచ్చేస్తాను.
అమ్మ బిల్ కట్టి తీసుకుంది. మేము షాప్ బయటకు వచ్చాము. కానీ నా ముఖంలోని కోపం, ఆ వేడి అస్సలు తగ్గలేదు. నేను అమ్మ వైపు చూడకుండా ముఖం మార్చుకున్నాను.
అమ్మ: (నా చేతిని మెల్లగా నొక్కుతూ గారంగా) విజయ్... చాలు ఇంకా కోపం వద్దు, రా... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దామా?
నేను: (మొండిగా) లేదు ఆంటీ... నువ్వే కదా చెప్పావు, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని... అందుకే ముందు గుడికే వెళ్దాం, పద!
నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆ హక్కును చూసి అమ్మ నా మాటకు ఎదురు చెప్పలేకపోయింది.

అమ్మ: (లొంగిపోతూ మృదువుగా) హ్మ్ం సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం, గుడికే వెళ్దాం.
నేను బండిని నేరుగా ఒక పెద్ద పురాతన శివాలయం ముందుకు తీసుకెళ్లాను. సోమవారం రాత్రి కావడం వల్ల అక్కడ భక్తుల జనసమూహం విపరీతంగా ఉంది. జనాలు ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ క్యూలైన్ లోకి వెళ్తున్నారు. మేమిద్దరం కూడా ఆ వరుసలో నిలబడ్డాము. అంత జనసమూహంలో ఎవరైనా అమ్మను తాకుతారేమో, లేదా ఆమె నన్ను వదిలి దూరమైపోతుందేమో అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగి, ఆమె వెచ్చని మెత్తని చేయిని నా చేతిలోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. నా బలమైన వేళ్లు ఆమె వేళ్లతో ముడిపడ్డాయి.
నేను: (ఆమెను నా గుండెలకి అడ్డుగా పెట్టుకుంటూ గంభీరంగా) ఆంటీ... నువ్వు నాకు దగ్గరగా ఉండు. లేకపోతే ఈ జనసమూహంలో మనం విడిపోతాం, ఎవరైనా తోసేస్తారు.

అమ్మ నా వైపే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా చేతి పట్టులోని ఆ రక్షణ, ఆ వేడి ఆమె మనసును పూర్తిగా కైవసం చేసుకున్నాయి. నా కోపం ఇంకా చల్లారలేదని ఆమెకు తెలుసు. 15 నిమిషాల తర్వాత జనాలు కొద్దిగా తగ్గడంతో మేమిద్దరం గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. దర్శనం ముగిసి, హారతి తీసుకుని మేము గుడి ప్రాకారంలో ఒక పక్కన నిలబడ్డాము. నా చేతులు ఇంకా అమ్మ చేయిని వదల్లేదు.
అమ్మ: (నా ముఖాన్ని తన చేతితో తన వైపు తిప్పుతూ ఎంతో ప్రేమగా) చూడు విజయ్... ఆ షాపులో అంత కోపపడటానికి ఏమీ లేదు. నువ్వు ఇలాంటి చోటికి రావడం మొదటిసారి కదా, అందుకే అతను నా గురించి ఏదో చెడుగా అంటున్నాడని నువ్వు కంగారు పడ్డావు. ప్లీజ్ విజయ్... నా కోసం ఇప్పుడు కొంచెం నవ్వు... మనం హాయిగా ఇంటికి వెళ్దాం.
నేను: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) హ్మ్...
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) సరే... ఒకవేళ అతను మనసులో ఏదైనా అనుకున్నా ఏంటి విజయ్... ఈ ప్రపంచం ఇంతే కదా! దీన్ని మనం మార్చలేం కదా...
నేను: (ఆమె చేయిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఎంతో భావోద్వేగంతో ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) లేదు ఆంటీ... అస్సలు కాదు! వేరే వాళ్ల విషయం నాకు అనవసరం... కానీ నీ విషయంలో నేను అస్సలు ఊరుకోను. అసలు నేను నిన్ను ఈ రాత్రి వేళ గుడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చానో తెలుసా ఆంటీ? మా ఊరిలో ఆడవాళ్లందరూ సాయంత్రం, రాత్రి వేళల్లో గుడికి వచ్చి దీపాలు వెలిగిస్తారు... తమ భర్త, తమ పిల్లలు, తమ కుటుంబం సంతోషంగా ఉండాలని, అందరికీ అంతా మంచే జరగాలని దేవుడిని వేడుకుంటారు. కానీ ఈరోజు... నేను నిన్ను ఈ దేవుడి సన్నిధికి తీసుకొచ్చాను. ఈరోజు నీకోసం, నీ రక్షణ కోసం నేను ప్రార్థిస్తున్నాను ఆంటీ!
అమ్మ నా మాటలకు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లు అపారమైన కన్నప్రేమతో, భావోద్వేగంతో నిండిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడే ఏడ్చేలా నా వైపు ఎంతో ఆత్రంగా చూసింది.
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోని కన్నీళ్లను చూస్తూ ఎంతో పవిత్రంగా) ఆంటీ... నేను ఈ దేవుడి సాక్షిగా నీకు మాట ఇస్తున్నాను... ఈరోజు ఆ షాపులో జరిగిన విషయం చిన్నదే కావచ్చు... కానీ భవిష్యత్తులో ఏ ఒక్క పరాయి మగాడిని కూడా నీ గురించి తప్పుగా మాట్లాడటానికి నేను అస్సలు ఒప్పుకోను. నీ పరువుకు, నీ హుందాతనానికి ఏ చిన్న మచ్చా రానివ్వను ఆంటీ... నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకునే బాధ్యత నాది!
సరిగ్గా అప్పుడే మా పక్కనే దేవుడి అర్చన కుంకుమ ప్రసాదం ప్యాకెట్ కనిపించింది. నాలో తెలియకుండానే ఒక వింతైన ధైర్యం, ఆవేశం వచ్చాయి. నేను నా కుడిచేతి వేలితో ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమను తీసుకున్నాను.
అమ్మ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా... నేను మెల్లగా ముందుకు వంగి, నా వేలితో ఆమె నుదుటిపై... ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన... ఎంతో పవిత్రంగా, రొమాంటిక్ గా ఆ ఎర్రటి కుంకుమ తిలకాన్ని దిద్దాను! నా వేళ్లు ఆమె నుదుటి చర్మాన్ని తాకినప్పుడు ఇద్దరి శరీరాలు ఒక్కసారిగా పులకరించాయి.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ) నా కళ్లముందు నా కంటి పాప లాంటి నిన్ను ఎవరైనా ఏమైనా అంటే నేను అస్సలు సహించలేను ఆంటీ... నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు నిన్ను ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉంచుతాను!
ఆ కుంకుమ రేఖ అమ్మ నుదుట పడగానే... ఆమె ముఖం అచ్చం ఒక కొత్తగా పెళ్లి అయిన అమ్మాయిల , నా సొంతమైన ప్రేమికురాలిలా వెలిగిపోయింది. ఆమె కళ్ల నుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు నిశ్శబ్దంగా రాలాయి... ఆ కన్నీళ్లలో నాపై ఉన్న అపరిమితమైన ప్రేమ, సమర్పణ స్పష్టంగా కనిపించాయి!
గుడి నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేంత వరకు మేమిద్దరం అస్సలు మాట్లాడుకోలేదు. కానీ, అమ్మ నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. ఇంటికి చేరుకోగానే బండి పక్కన పార్క్ చేసి లోపలికి వచ్చాము.
నేను: ఆంటీ... నేను పైకి వెళ్లి చేతులు కాళ్ళు కడుక్కుని ఫ్రెష్ అయి వస్తాను, అప్పటి వరకు నువ్వు భోజనం సిద్ధం చెయ్యి... ఇప్పుడే వస్తాను.
నేను పైకి వెళ్లి, స్నానం చేసి నెమ్మదిగా మెట్లు దిగుతున్నాను. నా మనసు మళ్లీ నాతో యుద్ధం మొదలుపెట్టింది. ‘రేయ్ విజయ్... ఈరోజు నువ్వు చాలా గొప్ప పని చేశావు. గుడిలో ఆమె నుదుటిపై సింధూరం పెట్టావు... ఇక ఆ రోజు ఎంతో దూరంలో లేదు, ఆమె పాపిటలో కూడా సింధూరం పెడతావు’ అంది. నేను మనసును మందలిస్తూ, ‘ అది అలా ఏం కాదు, ఆమె గాయం తగ్గాలని, ఆమె బాగుండాలని ఆ దేవుడి సన్నిధిలో ప్రార్థించడానికి అలా చేశాను... అంతకు మించి ఇంకేమీ లేదు’ అన్నాను.
కానీ నా మనసు వినలేదు, ‘ఓ... మరి ఇంకెన్ని అబద్ధాలు చెబుతావు... ఇప్పుడు ఆపు. ఇక ఆ బట్టల షాపులో అంతలా కోపపడ్డావు కదా... వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇదంతా మామూలే అని అమ్మ స్వయంగా చెప్పింది... అయినా కూడా ఎందుకు అంతలా రగిలిపోయావు? ఎందుకంటే ఆమె శరీరం గురించి నువ్వే ఆలోచించాలని, ఆమె శరీరంపై నీకు మాత్రమే హక్కు ఉండాలని నువ్వు కోరుకుంటున్నావు కాబట్టి’ అంది. నేను కంగారుపడుతూ, ‘అలాంటిదేమీ లేదు, అలా అనకు’ అన్నాను. నా మనసు నవ్వింది, ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... నువ్వు ఆ మాటలు చెబుతుంటే ఆమె ఎంత భావోద్వేగానికి గురైందో చూశావా? నీలో ఒక కొడుకును కాదు, తనని కాపాడే భర్తను కనుగొన్నట్లు ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది’ అంది. నేను సర్దుకుంటూ, ‘ఆమె జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు భరించింది కదా... నా ప్రవర్తనలో ఆ రక్షణ చూసి భావోద్వేగానికి గురై ఉంటుంది, అందులో అంత ఏముంది’ అన్నాను. ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... ఇప్పటికీ ఆమె నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది... ఒక్కసారి వెళ్లి చూడు’ అంది నా మనసు.
నేను ఇప్పుడు మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా మెట్లు దిగాను. అమ్మకు నా రాక తెలియకూడదని మెట్ల వెనుక దాక్కుని దొంగచాటుగా హాల్ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. నా మనసు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం! అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి తన ముఖాన్ని చూసుకుంటోంది. నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి లోలోపల ఎంతో మురిసిపోతూ, సిగ్గుపడుతూ నవ్వుకుంటోంది. 

ఆమె ఎప్పటినుంచో ఈ ఆత్మీయత కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు అనిపించింది. మెల్లగా తన తలని కుడివైపుకి, ఎడమవైపుకి తిప్పుతూ... తన చెవులకు ఉన్న ఆ పెద్ద జుమ్కాలను నిమురుకుంటూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. బహుశా ఆమె తన ఈ కొత్త రూపంతో, ఆ ముస్తాబుతో ప్రేమలో పడుతోందేమో!

Wonderful writing emotions and expression prathidi chala baga explain chestunnaru real ga Kalla mundu jariginattu superb

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ ధన్యవాదాలు, మీరందరూ ఈ కథను ఆస్వాదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. తదుపరి అప్‌డేట్ రేపు ఉదయం 10 గంటలకు వస్తుంది. అందరి అభిప్రాయాలకు మరోసారి ధన్యవాదాలు. 

[Rishabh1]

Great going bro, huge fan of pictures you are using. bhavana indeed is stunning, great taste!! nee pictures kosame wait chestunna daily, great job.

[ash.enigma]

next update pettu bro. This is like slow poison!!

[Rocky]

అందరికీ ధన్యవాదాలు, మీరందరూ ఈ కథను ఆస్వాదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. తదుపరి అప్‌డేట్ రేపు ఉదయం 10 గంటలకు వస్తుంది. అందరి అభిప్రాయాలకు మరోసారి ధన్యవాదాలు. 

Waiting.... 12 aipoindi

[Rupaspaul]

Super

[rasikkk10]

Slow poison.. but inka sex episode ravali Lekapote lag avutundi..

[Akhil2544]

Waiting bro

[Sunnysunnysunny]

ఎప్పటి నుంచో తన జీవితంలో కోరుకున్న వసంతం ఇప్పుడే వచ్చినట్టు ఆమె ముఖం వెలిగిపోతోంది. తలని ఒకసారి కుడికి, ఒకసారి ఎడమకి తిప్పుకుంటూ, తన చెవిపోగులను నిమురుకుంటూ ఆ అద్దంలో తన కొత్త రూపాన్ని చూసి మురిసిపోతోంది. ఆమె తనతో తానే ప్రేమలో పడినట్టు ఉంది.
నా మనసు నాతో: "ఇప్పుడైనా నమ్ముతావా? కళ్లకు కనిపిస్తున్న నిజాన్ని ఇంకా ఎందుకు దాస్తావు?"
వంటగదిలో సాన్నిహిత్యం – సింధూర బంధం
ఆమె ఏకాంతానికి భంగం కలిగించకూడదని, నేను మళ్లీ రెండు మెట్లు పైకి వెళ్లి, కావాలనే కాస్త చప్పుడు చేస్తూ కిందకి దిగాను. నేను వస్తున్న శబ్దం విని అమ్మ వెంటనే అద్దం ముందు నుండి పక్కకు తప్పుకుంది.
నేను: "ఆంటీ .. నువ్వు ఇంకా స్నానానికి వెళ్ళలేదా?"

అమ్మ (కాస్త కంగారును దాచుకుంటూ): "ఆ.. లేదు విజయ్. ఇక్కడ వస్తువులు ఏవో పడి ఉంటే సర్దుతున్నాను అంతే.."
నేను: "ఓహో.. సరే."
అమ్మ (నా కళ్లలోకి చూస్తూ చాలా ఆప్యాయంగా): "ఈరోజు నీకు ఏం వండమంటావు? నీకు ఏం ఇష్టమో చెప్పు, ఈ రాత్రికి అదే వండుతాను."
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో తెలియని హాయి. పెళ్లయిన కొత్తలో భార్య భర్తను ఎంతో ప్రేమగా 'ఏం వండమంటారు' అని అడిగినట్టు అనిపించింది.
నేను: "సరే అయితే.. ఈరోజు నాకు ఇష్టమైన ఏది అయిన ఫ్రై చెయ్యి చాలు."
అమ్మ: "సరే, నేను స్నానం చేసి వచ్చేలోపు నువ్వు ఆ ముక్కలు తరిగి పెట్టు. ఇంకేం అయిన కావాలన్నా అడుగు, అన్నీ చేసి పెడతాను."
అమ్మ స్నానానికి వెళ్ళగానే నా మనసు మళ్లీ నాతో ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టింది.
నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇద్దరి మధ్య బంధం ఏ వైపు వెళ్తుందో? ఇప్పుడు నాదో చిన్న పందెం. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తుంది కదా.. ముఖం కడుక్కుంటే నుదుటి మీదున్న సింధూరం పోవాలి కదా.. ఒకవేళ అది అలాగే ఉంటే?"
నేను: "స్నానం చేశాక ముఖం మీద నీళ్లు పడితే అది ఎలా ఉంటుంది? కరిగిపోతుంది కదా."
కానీ, అమ్మ స్నానం ముగించుకుని వంటగదిలోకి రాగానే నేను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాను. నా ఊహ తలకిందులైంది. అమ్మ ముఖం ఫ్రెష్‌గా మెరిసిపోతోంది, కానీ నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ సింధూరం మాత్రం అలాగే ఉంది! అంటే, ఆ సింధూరం చెరిగిపోకుండా ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా ముఖం కడుక్కుంది. ఆ బొట్టును అలానే ఉంచుకోవాలని ఆమె మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంది.

నా మనసు: "ఇప్పుడు చెప్పు విజయ్! దీని అర్థం ఏంటో నీకు ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా? ఆ సింధూరాన్ని తన నుదుటి నుండి తీసేయడం ఆమెకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"
అమ్మ: "ఏంటి విజయ్.. ఇంకా ముక్కలు కోయలేదా?"
నేను (ఆమె నుదుటి వంక చూస్తూ తడబడుతూ): "ఆ.. ఆ.. ఇప్పుడే కోస్తున్నాను ఆంటీ."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. నువ్వు పక్కన కూర్చో, నేను చూసుకుంటాను."
నేను: "అయ్యో.. లేదు లేదు, ఇద్దరం కలిసి చేద్దాం."
అమ్మ (మరింత మధురంగా నవ్వుతూ): "సరే.. అయితే రా.."
చెమట తుడిచిన క్షణం – రోమాంటిక్ స్పర్శ
నేను కూరగాయలు తరుగుతుంటే, అమ్మ నా పక్కనే నిలబడి చపాతీ కోసం పిండి కలపడం మొదలుపెట్టింది. వంటగదిలో ఫ్యాన్ ఆఫ్‌లో ఉండటం వల్ల కాసేపటికే వాతావరణం వేడెక్కింది. పిండి కలుపుతున్న చేతులతో ఆమె తన భుజాలను, మెడను రుద్దుకోవడం చూశాను. ఆమెకు బాగా చెమటలు పడుతున్నాయి.
అమ్మ: "విజయ్.. ఆ ఫ్యాన్ స్విచ్ ఆన్ చెయ్యి, చాలా వేడిగా ఉంది."
నేను: "ఆ సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను లేచి ఫ్యాన్ ఆన్ చేశాను.
అమ్మ: "నా రూమ్‌లో, బెడ్ మీద నా చిన్న తువ్వాలు ఉంటుంది.. కాస్త తీసుకురావా విజయ్."
అమ్మ ఆ పెద్ద ఇల్లు వదిలేసి ఇక్కడ ఈ చిన్న ఇంట్లో ఉంటుంది . వంటగది పక్కనే ఒక బెడ్‌రూమ్, అందులోనే ఆమె లాకర్, బట్టలు, నగలు అన్నీ ఉంటాయి. కానీ ఆమె ఎక్కువగా హాల్‌లోనే పడుకునేది. ఇప్పటివరకు నేను ఆ రూమ్‌లోకి ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు. అందుకే నాలో చిన్న సంకోచం కలిగింది.
నేను: "లోపల.. అంటే.. నీ గదిలోనా ఆంటీ ?"
నా కళ్లల్లోని సంకోచాన్ని అమ్మ గమనించింది. నాకెందుకో లోపలికి వెళ్లడం కంటే, ఈ క్షణంలో ఆమెకు నేనే సాయం చేయాలనిపించింది. వెంటనే నా జేబులోంచి నా హ్యాండ్ కర్చీఫ్ బయటకు తీశాను.
నేను: "ఆంటీ నీ చేతులకు పిండి అంటుకుంది కదా.. నువ్వు ఆగు, నేనే తుడుస్తాను."
ఆ మాట అంటూ నేను అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగాను. ఎంత దగ్గరగా అంటే.. ఆమె శ్వాస నా ముఖానికి తగులుతోంది. నా కర్చీఫ్ తీసుకుని నెమ్మదిగా ఆమె ముఖం వైపు తీసుకెళ్లాను. నేను అంత దగ్గరికి రాగానే అమ్మ తడబడింది, గుండె వేగం పెరిగినట్టు ఆమె రొమ్ములు వేగంగా కదలడం గమనించాను. ఆమె నెమ్మదిగా కళ్లు మూసుకుంది. నా స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా పులకరించింది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా, మృదువుగా నా కర్చీఫ్ తో ఆమె చెంపల మీద, సున్నితమైన మెడ వంపుల మీద ఉన్న చెమట బిందువులను తుడవడం మొదలుపెట్టాను. నా చేతి వేళ్లు ఆమె చర్మానికి తగులుతుంటే నాలోనూ ఒక కొత్త అనుభూతి మొదలైంది. నెమ్మదిగా ఆమె నుదుటి వైపు చూశాను. అక్కడ కూడా చెమట పట్టింది. కానీ నేను అక్కడ తుడిస్తే నేను పెట్టిన సింధూరం చెరిగిపోతుంది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సింధూరానికి తగలకుండా, దాని చుట్టూ ఉన్న చెమటను మెల్లగా తుడుస్తున్నాను. ఆ సమయంలో అమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, నేరుగా నా కళ్లల్లోకి చూసింది. ఆ చూపుల్లో ఎంత ప్రేముందో, ఎంత నమ్మకముందో మాటల్లో చెప్పలేను.
అమ్మ (చాలా తక్కువ స్వరంతో, ప్రేమగా): "విజయ్.. కొంచెం చూసి.. జాగ్రత్త.."
ఆమె మాటల్లోని అంతరార్థం నాకు అర్థమైంది. ఆ సింధూరం చెరిగిపోకూడదనే ఆమె ఆరాటం.
నేను: "నువ్వు భయపడకు ఆంటీ .. ఈ సింధూరం నేనే నా చేతులతో పెట్టాను. దీన్ని నేను ఎప్పటికీ చెరిగిపోనివ్వను, తుడవను కూడా."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.
అమ్మ: "సరే.. నీ ఇష్టం.."
ఆమె అన్న ఆ మాటలో నాపై పూర్తి లొంగుబాటు, ఒక భార్య భర్తకు ఇచ్చే నమ్మకం కనిపించాయి. చెమట తుడుస్తున్న క్రమంలో నా చేయి పొరపాటున ఆమె సైడ్ జుట్టుకు తగిలింది. కొంత జుట్టు ఆమె చెవి ముందుకు వచ్చి పడ్డాయి.
నేను: "ఆగు ఆంటీ .. జుట్టు అడ్డంగా ఉంది."
నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును నెమ్మదిగా వెనక్కి నెడుతూ ఆమె చెవి వెనుక సర్దాను. ఆ సమయంలో నా చిటికెన వేలు ఆమె చెవిపోగుకు తగిలి, అది కాస్త కదిలింది.
నేను (ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ): "ఇదేంటి అమ్మా.. రాత్రి పూట కూడా ఈ చెవిపోగులు పెట్టుకుని ఉన్నావు?"
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ ముసిముసి నవ్వులతో): "ఇవి పెట్టుకుంటే నేను చాలా బాగున్నానని సాయంత్రం ఎవరో చెప్పారు కదా.. అందుకే తీయలేదు."
నేను (సిగ్గుపడుతూ): "అవును.. నేనే చెప్పాను."
అమ్మ (కావాలనే నకిలీ కోపం నటిస్తూ): "మరి ఇంకెందుకు అడుగుతున్నావు? నచ్చలేదా.. సరే అయితే ఇప్పుడే తీసేస్తాను."

నేను (కంగారుగా ఆమె చేతిని ఆపబోతూ): "అయ్యో.. వద్దు వద్దు! నేను అలా అనలేదు. రాత్రి కూడా వేసుకున్నావు కదా అని అడిగానంతే.. సారీ ఆంటీ ."
నా కంగారును చూసి అమ్మ గలగలా నవ్వేసింది. ఆమె నాతో సరదాగా ఆడుకుంటూ, ఆ క్షణాలను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తోంది. నాకు మాత్రం నా మీదే నాకే సిగ్గుగా అనిపించి కాస్త వెనక్కి జరిగాను. ఇద్దరం కలిసి వంట పూర్తి చేశాము.
రాత్రి సంభాషణ – పెళ్లి ప్రస్తావన మరియు భావోద్వేగాలు
భోజనం ముగించాక, అమ్మ పాత్రలు కడుగుతుంటే నేను వంటగదిలోనే కూర్చుని ఆమె ప్రతి కదలికను గమనిస్తూ ఉన్నాను. అమ్మ కూడా మధ్యమధ్యలో నన్ను దొంగచూపులు చూస్తూ దొరికిపోతోంది. సమయం రాత్రి 9:30 దాటింది.
అమ్మ: "ఈరోజు షాపింగ్ వల్ల బాగా ఆలస్యమైంది.. కానీ ఎందుకో నాకు అస్సలు నిద్ర రావడం లేదు విజయ్."
నేను: "అవును ఆంటీ .. కానీ నేను ఉదయాన్నే త్వరగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి కదా."
అమ్మ (చాలా ఆప్యాయంగా నా పక్కన కూర్చుంటూ): "కాసేపు కూర్చో విజయ్.. మాట్లాడుకుందాం."
నేను: "సరే ఆంటీ.. మీరు అడిగితే కాదనగలనా.. కూర్చుంటాను." అసలే ఓనర్ గారు మీరు
అమ్మ: "హొ అవునా ఇంకా చాలు కానీ.. ఈరోజు నీ రోజంతా ఎలా గడిచింది? ఏం చేశావు ఆఫీసు లో ?"
నేను: "పెద్దగా ఏం లేదు అమ్మా. ఆఫీస్ పని అంతా ల్యాప్‌టాప్‌లోనే ఉంటుంది. కంపెనీ ప్రాజెక్టు పనులు చెప్పారు అవి చూస్తూ ఇంకా దాని డాక్యుమెంట్ చూసుకోవడమే సరిపోయింది."
అమ్మ (కంట్రోల్ చేస్తున్న నవ్వుతో): "అదంతా సరే కానీ.. నీతో పాటు ఆఫీస్‌లో ఎవరైనా అమ్మాయిలు ఉన్నారా?"
నేను (నవ్వుతూ): "ఉంటే ఏంటి.. లేకపోతే ఏంటి ఆంటీ?"
అమ్మ: "కాదు.. నువ్వు చాలా సిగ్గుపడతావు కదా, ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడాలన్నా వందసార్లు ఆలోచిస్తావు.. అందుకే అడుగుతున్నా."

నేను: "అలా ఏం లేదు ఆంటీ.. నాకు అంతగా ఎవరితో మాట్లాడే అలవాటు లేదు. ఒకవేళ మాట్లాడాల్సి వస్తే మాట్లాడతాను.. అంతే."
అమ్మ: "సరే సరే.. అన్నట్టు విజయ్, నీకు ఇప్పుడు మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది, వయసు కూడా 25 ఏళ్లు వచ్చాయి కదా. మీ ఇంట్లో వాళ్ళు.. అంటే మీ అమ్మమ్మ గారు నీకోసం సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెట్టే ఉంటారు కదా?"
అమ్మ నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో అయింది.
నేను: "అయ్యో.. ఇప్పుడే పెళ్లి ఏంటి ఆంటీ ? దానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది."
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి లోతుగా చూస్తూ): "ఒకవేళ మీ అమ్మమ్మ నీకోసం ఒక మంచి అమ్మాయిని చూసి.. ఆ అమ్మాయి నీకు నచ్చితే?"
నేను (క్షణ కాలం కూడా ఆలోచించకుండా నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ): "ఒకవేళ ఆ అమ్మాయి కనుక సరిగ్గా మీలాగే ఉంటే.. నేను రేపే పెళ్లి చేసుకోవడానికి సిద్ధం!"
నా నోటి నుండి అంత సూటిగా వచ్చిన సమాధానానికి అమ్మ ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగబట్టింది. ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు నేను ఇంత పచ్చిగా నా మనసులోని మాటను చెబుతానని. ఆమె ముఖంలో ఒక వింత ఆశ్చర్యం, అలజడి కనిపించాయి.
అమ్మ (కంగారును దాచుకుంటూ నవ్వుతూ): "నా లాంటిదా.. అంటే ముసలిదా? హహహ.."
నేను (చాలా గంభీరంగా, ఎమోషనల్‌గా): "నేను వయసు గురించి మాట్లాడటం లేదు ఆంటీ.. నీ స్వభావం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. నేను మొదటిసారి అపరిచితుడిగా నీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, నా పరిస్థితి చూసి నన్ను నీ సొంతవాడిలా చేరదీశావు. నాకు ఆశ్రయం ఇచ్చావు, వండి పెట్టావు, ఉద్యోగం ఇప్పించావు. ఈ రోజు కూడా నా ఇష్టప్రకారం వంట చేశావు. ఇతరుల కోసం, అపరిచితుల కోసం ఇంతగా తపించే నీ మనసు, నీ స్వభావం అంటే నాకు ప్రాణం. నువ్వు కాబట్టి నా కోసం ఇంత చేశావు.. వేరే ఎవరైనా ఉంటే అసలు పట్టించుకునేవారా? ఈ కొద్ది రోజుల్లోనే ఈ ఇల్లు నా సొంత ఇల్లులా అనిపించిందంటే దానికి కారణం నువ్వే ఆంటీ."
నేను చెబుతున్న ప్రతి మాటను అమ్మ ఎంతో భావోద్వేగంతో వింటోంది. ఆమె కళ్లు ఆనందంతో, నాపై ఉన్న ప్రేమతో తడిచాయి.

అమ్మ (చిరునవ్వుతో, మెత్తటి స్వరంతో): "ఇతరులను ఇంత అందంగా పొగడటం నీకే చెల్లింది విజయ్. నువ్వు చాలా ప్రత్యేకమైన వాడివి.. ఎంతో నిజాయితీపరుడివి. ఈ రోజు నీ కన్నతల్లి బతికి ఉంటే, నిన్ను చూసి ఎంతగానో గర్వపడేది."
ఆమె నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. లోపల ఎక్కడో ఒక బాధ మెదిలింది. 'నా కన్నతల్లివి నువ్వే అమ్మ’ ....  నేను ఎవరి కోసం ఇక్కడికి వచ్చానో, ఎవరితో ఇప్పుడు ఈ బంధాన్ని పెంచుకుంటున్నానో ఆ నిజం నీకు ఎలా చెప్పాలి?' అని నా మనసు బాధపడుతుంది. కానీ నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకున్నాను.
మేమిద్దరం కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాము. ఆ మౌనంలో ఎన్నో భావాలు నడిచాయి.
అమ్మ (ఆ నిశ్శబ్దాన్ని విరూస్తూ): "నిజానికి ఈరోజు షాపులో నిన్ను ఆ రూపులో చూసి నాకు చాలా భయం వేసింది.. కానీ తర్వాత నవ్వొచ్చింది."
నేను (సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుని): "నాకేం తెలుసు ఆంటీ .. ఆడవారి సైజుల గురించి అక్కడ అలా అడుగుతారని.. అందుకే నువ్వు చెప్పాక మౌనంగా ఉండిపోయాను."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. రేపు పెళ్లి అయ్యాక నీ భార్య దగ్గర కూడా ఇలాగే సిగ్గుపడతావా ఏంటి?"
నేను: "నా భార్య కంటే నాకు నువ్వే ఎక్కువ ఆంటీ.. అయినా నీ కంటే గొప్పవాళ్ళు ఎవరుంటారు నాకు?"
అమ్మ (నా మాటలకు లోలోపల మురిసిపోతూ): "ఏదైతేనేం విజయ్.. ఒక అపరిచిత స్త్రీ గౌరవాన్ని కాపాడటం కోసం నువ్వు అంతగా నిలబడ్డావు చూడు.. ఆ గుణం చాలు. ప్రతి స్త్రీ తన భర్త తనను గౌరవించాలని, రక్షించాలని కోరుకుంటుంది. ఆ ఉత్తమ లక్షణం నీలో ఉంది."
నేను: "నాకు తెలుసు ఆంటీ.. ఇంకోకటి మీరు నాకు అపరిచితురాలివి కావు.. ఎప్పటికీ కాదు."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం మళ్లీ సిగ్గుల హరివిల్లయింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింతైన కాంతి కనిపించింది.

అమ్మ (సమయం చూస్తూ): "అమ్మో.. అప్పుడే రాత్రి 11 గంటలు దాటిపోయింది! ఉదయాన్నే త్వరగా లేవాలి కదా.. వెళ్లి పడుకుందాం. అన్నట్టు విజయ్.. ఉదయం నువ్వు ఎన్ని గంటలకు కిందకి దిగుతావు?"
నేను: "నేను కరెక్ట్‌గా 6:30 కి కిందకి వస్తాను ఆంటీ . నువ్వు కూడా రెడీగా ఉండు."
అమ్మ: "సరే విజయ్.."
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా.. అమ్మ వెనక నుండి పిలిచింది.
అమ్మ: "విజయ్.."
నేను: "చెప్పు ఆంటీ .."
అమ్మ (చాలా ప్రేమగా): "నువ్వు చాలా చాలా మంచివాడివి.."
నేను (నవ్వుతూ): "థాంక్యూ టీచర్ .. నువ్వు కూడా చాలా మంచిదానివి."
ఇద్దరం నవ్వుకుంటూ సెలవు తీసుకున్నాము.
పైకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాను. కానీ నా మనసు నన్ను ఊరికే ఉండనివ్వలేదు.
నా మనసు: "వావ్ విజయ్! ఈరోజు నువ్వు నిజంగా తామర పువ్వులా వికసించావు. చాలా తెలివిగా మాట్లాడావు. ఇప్పటికైనా ఒప్పుకో.. ఆమెను కేవలం అపరిచితురాలిగా కాకుండా, నీ జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తిగా, నీదానిగా అంగీకరించావు కదా!"
నేను: "అవును.. ఇన్ని రోజులు కలిసి ఉన్నాక ఆ బంధం ఏర్పడటం సహజమే కదా."
నా మనసు: "సరే.. అంతా బానే ఉంది కానీ, అమ్మ నిన్ను ఉదయం ఎన్ని గంటలకి కిందకి వస్తావు అని అంత ప్రత్యేకంగా ఎందుకు అడిగింది అనుకుంటున్నావు?"
నేను: "ఉదయాన్నే ఇద్దరం కలిసి బయలుదేరాలి కాబట్టి అడిగింది. అందులో తప్పేముంది?"
నా మనసు (నవ్వుతూ): "అలా కాదేమో విజయ్.. తను ఉదయాన్నే తలస్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకునే సమయంలో నువ్వు కూడా అక్కడే ఉండాలని, నిన్ను తన రూమ్‌లోకి ఆహ్వానించాలని ఆమె అనుకుంటోందేమో! నీ ముందే బ్రా కొనడానికి వెనుకాడని ఆమె.. నీకు తన అందాన్ని చూపించడానికి వెనుకాడదు కదా!"
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకుంది. ఇది తప్పు అని నా వివేకం నన్ను హెచ్చరించింది. ఆ ఆలోచనలను అణచివేస్తూ, మనసు మాట వినడం ఆపేసి, కళ్లు మూసుకుని నిద్రలోకి జారుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఆ రాత్రి నా మనసులో రేగిన అలజడి మాత్రం అంత సులభంగా సర్దుమణిగేలా లేదు.
ఆఫీస్ లో అలసట వల్ల నేను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ఆ నిద్రలో నాకు ఒక అద్భుతమైన కల వచ్చింది. ఆ కలలో..
ఆ రాత్రి వచ్చిన మధురమైన కల – అప్సరసలా భావన
నేను ఆఫీస్ ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రి సుమారు 9 గంటలు దాటింది. లోపలికి అడుగు పెట్టగానే భావన (నా కలలో నా భార్య) నా కోసం చాలా కోపంగా ఎదురుచూస్తూ కనిపించింది. సాధారణంగా చాలా సౌమ్యంగా, శాంతంగా ఉండే తను.. ఈరోజు నా కోసం ఎంతో అందంగా, శృంగారభరితంగా అలంకరించుకుని కూర్చుంది. ఒక్క బిడ్డకు తల్లి అయినప్పటికీ, ఆమె ఇప్పటికీ తన కత్తిలాంటి శరీరాకృతిని ఎంతో అద్భుతంగా కాపాడుకుంది.
ఆమె ఈరోజు ఎరుపు రంగు లెహంగా వేసుకుంది. ముఖానికి నిండుగా మేకప్, ప్రతిసారీ లాగే ముక్కుకు ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చేతులకు నిండుగా గాజులు, కాళ్లకు నడుస్తుంటే సవ్వడి చేసే గజ్జెలు, నుదుటిపై ఎర్రటి బొట్టు, చెవులకు మెరిసే జుకాలు, మెడలో నల్లపూసల మంగళసూత్రం, పాపిడిలో ఎర్రటి సింధూరం పెట్టుకుని.. సాక్షాత్తూ ఆ స్వర్గలోకపు అప్సరసలా మంచం మీద నా కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది. మా ముద్దుల కొడుకు ఆమె పక్కనే ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు.
నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను.
నేను: "క్షమించు నా బుజ్జీవి కదా సారీ ఏ.. ఈరోజు కొంచెం ఆలస్యమైంది."
భావన (కోపంతో ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ): "నా దగ్గరికి రాకు విజయ్! ఏం చెప్పాను నీకు ఉదయం? ఈరోజు మన పెళ్లి రోజు.. త్వరగా ఇంటికి రమ్మని ఎంత బతిమాలాను? కానీ నువ్వేంటి.. ఈరోజు కూడా ఆ ఆఫీస్ పనులంటూ ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావు!"
నేను (ఆమె చేతులు పట్టుకోబోతూ): "నా బంగారం కదా.. దయచేసి ఇప్పుడైనా నన్ను క్షమించు. ఇంత అందంగా తయారై నా కోసం కనిపెట్టుకుని ఉన్నావా? ఐయామ్ సో సారీ.."
భావన: "వద్దు.. నన్ను బుజ్జగించకు. ఈ పెళ్లి రోజు లేదు ఏం లేదు కానీ.. నువ్వు వెళ్లు, నేను వంట చేసి డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టాను. తిని పడుకోపో! ఎలాగూ నాకంటే నీకు నీ ఉద్యోగమే ఎక్కువ కదా!"
నేను (ఆమె గడ్డం పట్టుకుని నా వైపు తిప్పుతూ): "ఇంకెంత కోపం తెచ్చుకుంటావు నా ప్రాణమా.. దయచేసి క్షమించు."
భావన: "వద్దు.. నీతో మాట్లాడాలని లేదు, వెళ్ళిపో! అబ్బాయి ఇప్పుడే నిద్రపోయాడు, వాడు కొద్దిసేపట్లో లేస్తే వాడికి పాలు పట్టాలి. నన్ను వదిలేయ్."
నేను (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, ఎంతో శృంగారభరితమైన స్వరంతో): "వాడికే కాదు భావన.. ఈ రాత్రికి నాకు కూడా నీ పాలు కావాలి.. ఇప్పుడు ప్లీజ్ నన్ను క్షమించు."
నేను ఎంతో ఆరాటంగా నా చెవులు పట్టుకుని క్షమాపణ అడిగాను. కానీ భావన అంత సులభంగా ఒప్పుకోలేదు, ఇంకా అలిగిన ముఖంతోనే కూర్చుంది. నేను నెమ్మదిగా ఆమెను మంచం మీద నుండి లేపి, నా ముందుకు లాక్కున్నాను. ఆమె వెనుక నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకుని, ఆమె సున్నితమైన మెడపై నా పెదవులతో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నా శ్వాస తగలగానే ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
నేను: "నా బుజ్జి వి కదా .. నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి కొనడానికి వెళ్లేసరికే ఇంత ఆలస్యమైంది తెలుసా?"
భావన (ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూస్తూ): "నిజం చెబుతున్నావా? లేక నన్ను నమ్మించడానికి అబద్ధాలు ఆడుతున్నావా?"
నేను: "నిజం భావన.. నువ్వు ఎప్పటి నుంచో అడుగుతున్న ఆ వస్తువు కోసమే వెళ్లాను."
ఆ మాట వినగానే భావన ముఖంలో కోపం మాయమై ఆశ్చర్యం, సంతోషం వచ్చాయి. నేను నా బ్యాగ్ లోంచి ఒక పెద్ద పెట్టె తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చాను. ఆమె ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆ పెట్టె తెరిచింది. అందులో ఒక పెద్ద హారం ఉంది. అది అంత ఖరీదైనదేమీ కాదు కానీ, చూడటానికి చాలా గ్రాండ్‌గా ఉంది. కానీ భావన కి అది అంతగా నచ్చినట్టు లేదు.
భావన (కాస్త నిరాశగా): "ఇదేంటి విజయ్.. హారమా? నాకు వద్దు ఇది.."
ఆమె మళ్లీ మూతి తిప్పుకుని అలిగింది. నేను నవ్వుకుంటూ నా జేబులోంచి మరో చిన్న మెత్తటి బాక్స్ బయటకు తీశాను.
నేను: "సరే.. ఇప్పుడు ఇది చూడు. బహుశా నీకు ఇది తప్పకుండా నచ్చుతుంది."

నేను ఆ చిన్న పెట్టెను తెరిచాను. అంతే.. అందులో ఉన్న వస్తువును చూడగానే భావన కళ్లు ఆనందంతో మెరిశాయి. ఆమె ఒక్కసారిగా నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
నేను: "భావన.. నీ మనసులో ఏముందో నాకు తెలియదా? నీకు బహుమతిగా చాలా పొడవాటి, సాంప్రదాయకమైన మంగళసూత్రం కావాలని అడిగావు కదా.. అందుకే ఈరోజు వెతికి వెతికి తెచ్చాను. ఎలా ఉంది?"
భావన (ఆనంద బాష్పాలతో): "చాలా చాలా ముద్దుగా ఉంది విజయ్.. ఇప్పుడు నువ్వే దీన్ని నా మెడలో వేయి."
నేను: "సరే మేడమ్.. నీ ఇష్టప్రకారమే ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను మెల్లగా ఆమె మెడ వెనుక భాగంలో మృదువుగా ముద్దు పెట్టి, ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రాన్ని ఆమె మెడలో అలంకరించాను.
నేను: "ఇప్పుడు ఈ హారం కూడా పెట్టుకో భావన.. ప్లీజ్ ఏ .."
భావన: "సరే.. నీ ఇష్టం, పెట్టు."
నేను ఆ హారాన్ని కూడా ఆమె మెడలో వేశాను. ఆ రెండు నగలు ఆమె నల్లటి లెహంగా బ్లౌజ్ మీద, ఆమె ఎద అందాల మధ్య ఎంతో అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి.

భావన (నా కళ్లలోకి చూస్తూ సిగ్గుగా): "నేను ఎలా కనిపిస్తున్నాను విజయ్.. చెప్పు?"
నేను (ఆమె బుగ్గలను నిమురుతూ): "నేను నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎంత అందంగా, దేవతలా కనిపించావో.. ఈ రోజు కూడా అంతే అందంగా, అంతకంటే ఎక్కువ అందం గా కనిపిస్తున్నావు. వెన్నెల లాంటి ఒక అందమైన స్త్రీ.. నా కన్నతల్లే నాకు భార్యగా దొరకడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం.. నేను చాలా అదృష్టవంతుడిని."
భావన (మధురంగా నవ్వుతూ): "మరి నా వల్ల నువ్వు ఒక అందమైన కొడుక్కి తండ్రివి కూడా అయ్యావు కదా.."
నేను: "ఓహ్.. అవును కదా, మరిచిపోయాను! కానీ నీకోసం ఇంకొక ఆశ్చర్యకరమైన బహుమతి కూడా ఉంది."
భావన (ఆశ్చర్యపోతూ): "ఇంకా ఉందా? మరి ఇంకా ఏం కొన్నావు విజయ్.. డబ్బంతా ఈరోజే ఖర్చు పెట్టేస్తావా ఏంటి?"
నేను: "నా బంగారం, ఈ రోజు మన పెళ్లిరోజు కదా.. కనీసం ఇంతైనా చేయకపోతే ఎలా? పువ్వులాంటి నా భార్య ముఖం విచారంగా ఉంటే నేను తట్టుకోలేను."
భావన: "సర్‌ప్రైజ్ ప్లాన్‌లు వేయడం నీ తర్వాతే ఎవరైనా.."
నేను: "నీ లాంటి అందమైన భార్య పక్కన ఉంటే ఆ పనులన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోతాయి భావన."
నేను భావనని ఇంకాస్త దగ్గరికి లాక్కుని, నా జేబులోంచి మరొక చిన్న ప్యాకెట్ తీశాను. అందులో ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక ఉంది, దానికి చెవుల వరకు ధరించాల్సిన ఒక సన్నటి బంగారు గొలుసు ఉంది.
భావన: "ఇప్పుడెందుకు విజయ్ దీని అవసరం? నేను ఇప్పటికే ముక్కుపుడక పెట్టుకున్నాను కదా.. మళ్లీ ఎందుకు తెచ్చావు?"
నేను: "అది చిన్నది భావన.. ఈ మధ్య నీ ముక్కు మీద కోపం చాలా ఎక్కువైపోయింది. ఈ పెద్ద ముక్కుపుడక నీ కోపాన్ని కూడా అందంగా మార్చేస్తుంది."
భావన మళ్లీ నకిలీ కోపం నటిస్తుంటే, నేను చాలా ప్రేమగా ఆ పెద్ద ముక్కుపుడకను ఆమె ముక్కుకు తొడిగి, దాని గొలుసును ఆమె చెవిపోగుకు తగిలించాను.
నేను (ఆమె రూపాన్ని చూస్తూ పరవశించి): "అబ్బా.. ఇప్పుడు చూడు.. సాక్షాత్తూ ఒక దేవదాసిలా, రాచరికపు రాణి లా ఎంత శృంగారభరితంగా కనిపిస్తున్నావో.. అరె ఆగు, జుట్టులో ఎక్కడో ఇంకా తక్కువ అయింది"
నేను దాన్ని సర్దుతుంటే, భావన మంచం మీద ఉన్న నెట్ చున్నీని తీసుకుని నా చేతికి ఇచ్చింది. నేను ఆ చున్నీని చాలా పద్ధతిగా ఆమె తలపై ముసుగులా పెట్టాను.
నేను: "ఆ.. ఇప్పుడు పర్ఫెక్ట్."
నేను మంచం నుండి లేచి, ఒక 4-5 అడుగుల దూరం జరిగి నిలబడ్డాను.
నేను: "హ్మ్ం, ఇలాగే ఉండు భావన.. ఈ పెళ్లికూతురి రూపంలో ఉన్న నిన్ను నేను కళ్లారా చూసి తరించాలనుకుంటున్నాను.. ఇటు చూడు."
నా మాటలకు భావన కు విపరీతమైన సిగ్గు వచ్చేసింది. తలపై ఉన్న ముసుగును కొద్దిగా ముందుకు లాక్కుని, తన ముఖాన్ని నా నుండి దాచుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
నేను: "భావన.. ఇది అన్యాయం.. ముఖం దాచుకోకు."
భావన (ముసుగు చాటు నుండి నవ్వుతూ): "ఇందులో తప్పేముంది విజయ్? నువ్వు అంత దూరంగా కూర్చుని చూస్తానంటే నేను నా ముఖం చూపించను. ఈ అందాన్ని దగ్గర నుండి చూడాలంటే నువ్వు ముందు నా దగ్గరికి రావాలి."
నేను: "ఓహో.. అదా విషయం! చూస్తుంటే ఈరోజు నువ్వు చాలా రొమాంటిక్ మూడ్‌లో ఉన్నట్టున్నావు. నీ ఈ అల్లరి అలవాటు అంటేనే నాకు పిచ్చి ప్రేమ."
నేను వెంటనే మంచం దగ్గరికి వెళ్లాను. భావన వెనుక వైపు నిలబడి, ఆమె నడుము చుట్టూ నా చేతులు వేసి గట్టిగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
నేను: "ఇదిగో.. నీ విజయ్ నీ దగ్గరికే వచ్చాడు భావన."
భావన (నా గుండెలపై తల వాల్చి): "నాకు తెలుసు నువ్వు వస్తావని.. ఇప్పుడు ఇలాగే నన్ను గట్టిగా పట్టుకో. నువ్వు నా పక్కన ఎంత దగ్గరగా ఉంటే నాకు అంత ఇష్టం."
నేను: "మన పెళ్లిలో నేను ఊరికే ఏడు అడుగులు వేయలేదు అమ్మ .. నిన్ను నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటానని మాట ఇచ్చాను. అలాగే చేస్తాను. ఇప్పుడు చెప్పు.. నా ప్రియురాలికి ఏం కావాలో?"
భావన నెమ్మదిగా తన ఒక చేత్తో నా చేయి పట్టుకుని, దాన్ని తన ఫ్లాట్‌గా ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది. నేను ఆమె వెనుక నుండి ఆమె సున్నితమైన మెడపై, చెవుల వెనుక భాగంలో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
భావన (ఆ స్పర్శకు తట్టుకోలేక): "స్స్స్స్స్.. విజయ్...."
నేను: "భావన.. ఏమైంది? ఈరోజు నీ మనసులో ఏముందో ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పలేదు."
భావన: "అంటే.. నా చేతిని ఇక్కడ పెట్టించాక కూడా నీకు ఇంకా అర్థం కాలేదా?"
నా చేయి ఆమె కడుపు మీద ఉంది. ఆ క్షణం నాకు ఆమె చెప్పేది అర్థమైంది.
నేను: "ఓ... అవునా! నాకు అర్థమైంది భావన.. కానీ, మన బాబు పుట్టి ఇప్పటికి మూడు నెలలే కదా అవుతోంది.. వాడు ఇంకా చాలా చిన్నవాడు."
భావన: "అయితే ఏంటి విజయ్.. వాడు కూడా మెల్లగా పెద్దవాడవుతాడు. అప్పుడు వాడితో ఆడుకోవడానికి ఒక తమ్ముడో లేదా చెల్లో కావాలి కదా.."
నేను (నవ్వుతూ): "అవును.. ఎందుకు వద్దు.. కానీ నువ్వు మళ్లీ ఆ పెయిన్ భరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?"
భావన: "నా మొదటి కొడుకు పుట్టిన క్షణమే నేను దేనికైనా సిద్ధపడ్డాను.. నువ్వే చెప్పు విజయ్, నీకు ఇష్టం లేదా?"
నేను మళ్లీ ఆమె మెడ వంపుల్లో నా పెదవులను గట్టిగా నొక్కాను.

భావన: "ఆహ్. ఇషః అఅహః . విజయ్..." ఆమె నోటి నుండి ఒక మధురమైన నిట్టూర్పు వచ్చింది.

నేను: "నీ శరీరం కోలుకోవడానికి కొంత సమయం ఇద్దామనుకున్నాను భావన."
భావన (నా వైపు తిరిగి నా కళ్లలోకి చూస్తూ): "లేదు విజయ్, నాకు ఎలాంటి సమయం అవసరం లేదు.. నా గర్భం ఎప్పుడూ నీ ప్రేమతో నిండుగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను. నీ బిడ్డ నా కడుపులో పెరుగుతుంటే ఆ అనుభూతే వేరు."

[Balu999]

Nice update bro

[Akhil2544]

Seductive and beautiful sunny garu