Misc. Erotica ❤️❤️ అమ్మ తో అపరిచిత బంధం ❤️❤️

[hisoka]

nice update sunny bro.

[Rocky]

Nice update

[Nautyking]

[Nani666]

Nice update andi

[Chchandu]

Update please

[Chowdary1234]

NICE story

[Thewarrior100]

Update ivvandi guruvu garu... Chala days tarvatha manchi story vachindhi ...

[Sunnysunnysunny]

అంతరాత్మల యుద్ధం... కంటి ముందే కన్నతల్లి!

సాయంత్రం వేళకు నిద్రలేచేసరికి మనసంతా కాస్త తాజాగా అనిపించింది. బయటకు వెళ్లి కాస్త టీ తాగి వద్దామని మెట్లు దిగి కింది అంతస్తుకు వచ్చాను. అక్కడ అమ్మ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండటం చూశాను.

నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో చిన్న నవ్వు విరిసింది. "ఓహ్ విజయ్, నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది. నేను ఇప్పుడే టీ పెట్టబోతున్నాను... రా, నువ్వు కూడా కాసేపు కూర్చుని టీ తాగు," అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
"సరే ఆంటీ..." అని చెబుతూ నేను ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను. ఇద్దరం కలిసి టీ తాగుతుండగా, అమ్మ నాతో అంది, "విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... నా బండి తాళం తీసుకుని మార్కెట్‌కి వెళ్ళు. రాత్రి వంట చేయడానికి కొన్ని కూరగాయలు తీసుకురా."
"సరే ఆంటీ, అలాగే వెళ్తాను," అన్నాను.
ఆమె తన పర్స్ లోంచి కొంత డబ్బు తీసి నా చేతిలో పెట్టబోయింది. నేను వెంటనే చేతులు అడ్డం పెడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... మీరేం చేస్తున్నారు? వద్దు, నేను మీ దగ్గర డబ్బులు తీసుకోలేను. దయచేసి నన్ను ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టకండి. మీరు ఇప్పటికే నా కోసం చాలా చేశారు, నన్ను కూడా మీకోసం ఏదైనా చేయనివ్వండి," అన్నాను ఎంతో వినయంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది. "సరే, నీ ఇష్టం విజయ్..." అంది.
నేను వెంటనే మార్కెట్‌కు బయలుదేరాను. లిస్టులో ఉన్న కూరగాయలన్నీ కొన్నాను. అంతేకాదు, మరుసటి రోజు వంటకు అవసరమయ్యే మసాలాలు, ఇతర వస్తువులు కూడా ఇప్పుడే కొనేశాను. ఎందుకంటే అమ్మకు కాలు నొప్పిగా ఉంది, ఆమె మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదని నా తాపత్రయం. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆమె గాయపడిన చోట రాయడానికి త్వరగా నయం చేసే ఒక మంచి మెడికల్ క్రీమ్ కూడా డాక్టర్‌ని అడిగి మరీ కొన్నాను.
ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి రాత్రి ఏడున్నర అయింది. అప్పటికే నాకు కూడా బాగా ఆకలి వేస్తోంది. లోపలికి రాగానే సామానంతా పక్కన పెట్టి, చేతులు, కాళ్లు కడుక్కోవడానికి వెళ్లాను.
కూరగాయల సంచులు చూసిన అమ్మ ఆశ్చర్యపోతూ, "ఏయ్ విజయ్, ఇదంతా ఏంటి? నేను నిన్ను కొన్ని కూరగాయలు మాత్రమే తీసుకురమ్మని అడిగాను... మరి ఇవన్నీ ఎందుకు తెచ్చావు?" అని అడిగింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ... ఇవన్నీ మీకు ఎలాగూ అవసరమవుతాయి. మీరేమో కాలు నొప్పితో ఉన్నారు, మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదు కదా," అన్నాను.
ఆమె ఆ క్రీమ్ ట్యూబ్ చూసి, "మరి ఈ క్రీమ్ ఎందుకు విజయ్? నా దగ్గర ఇప్పటికే టాబ్లెట్స్, ఆయింట్‌మెంట్ ఉన్నాయి కదా... దీని అవసరం లేదు," అంది ఒక భార్య తన భర్తను ప్రేమగా ప్రశ్నించినట్లు.
నేను కంగారు పడకుండా, "కంగారు పడకండి ఆంటీ... మీకు ఇది ఎప్పుడైనా అవసరం కావచ్చు. ఇది గాయపడిన చోట రాస్తే త్వరగా నయమవుతుందని డాక్టరే చెప్పారు," అన్నాను. అమ్మ పైకి సంతోషంగా లేనట్లు గంభీరంగా నటించినా, లోలోపల నా ఆరాటాన్ని చూసి ఆమె మనసు కరిగిందని నాకు అర్థమైంది.
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ప్రేమగా రాత్రి భోజనం తయారు చేశాను. 

ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేశాక, కాసేపు హాల్‌లో కూర్చుని మాట్లాడుకున్నాము. ముంబై నగరం గురించి, నా ఉద్యోగ ప్రయత్నాల గురించి ఎన్నో విషయాలు పంచుకున్నాము. రాత్రి పది దాటాక ఇక పడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాము.
అమ్మ పడుకునే ముందు తన గాయాలకు క్రీమ్ రాసుకోవడానికి సిద్ధమైంది. నేను ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి, "ఆంటీ... మీరు వదిలేయండి, ఆ క్రీమ్ నేనే రాస్తాను," అన్నాను.
అమ్మ ఏ అభ్యంతరమూ చెప్పకుండా, "సరే విజయ్..." అంది.
నేను ట్యూబ్ నుండి కొంచెం క్రీమ్ తీసుకుని అమ్మ చేయి, కాలు పట్టుకున్నాను. అమ్మ కళ్లు నా వైపే ఉన్నాయి. నేను నా కనురెప్పలు కిందకి దించి, నా చూపును కేవలం ఆమె గాయపడిన చర్మం మీదే కేంద్రీకరించాను. ఆమె గాయంపై మెల్లగా క్రీమ్ రాస్తుంటే... చల్లటి ఆ స్పర్శకు ఆమె నోటి నుండి "స్స్స్స్స్....స్స్..." అని ఒక చిన్న మూలుగు వచ్చింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ, మొదట్లో కొంచెం మంటగా, నొప్పిగా ఉంటుంది... తర్వాత అంతా సర్దుకుంటుంది," అన్నాను ఎంతో సాఫ్ట్‌గా.
ఆమె కేవలం "హ్మ్మ్..." అని మూలిగింది. ఆ క్షణంలో నా గుండె ఎందుకు అంత వేగంగా కొట్టుకుంటోందో నాకే తెలియదు. నా చేతులు కూడా వణకడం మొదలుపెట్టాయి. బహుశా అమ్మ నా వణుకును గమనించింది కాబోలు, మెల్లగా నవ్వింది.
"ఏమైంది విజయ్? ఇప్పటి వరకు నువ్వు  ఏ అమ్మాయిని కానీ, ఏ ఆడదాన్ని కానీ తాకలేదు అనుకుంటా... అందుకే నీ చేతులు ఇంతలా వణుకుతున్నాయా?" అని అడిగింది సరదాగా.
నేను క్రీమ్ రాస్తూనే, సిగ్గుపడుతూ తలదించుకున్నాను. "ఇప్పుడు మీకు ఎలా చెప్పాలి ఆంటీ... అవును, నేను ఎప్పుడూ ఏ అమ్మాయితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. నేను చిన్నప్పటి నుండి కొంచెం సిగ్గు ఎక్కువ ... అందుకే..." అన్నాను.
అమ్మ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. "నేను నమ్మలేకపోతున్నాను విజయ్... ఈ రోజుల్లో కూడా నీలాంటి అబ్బాయిలు ఉన్నారా?" అంది.
"అందులో నమ్మడానికి ఏముంది ఆంటీ... చాలా మంది అబ్బాయిలు ఇలాగే ఉంటారు," అన్నాను సర్దుకుంటూ.
"నేనైతే ఎప్పుడూ చూడలేదు. మా ట్యూషన్ కి వచ్చే చిన్న అబ్బాయిలు కూడా నీకంటే చాలా ఫాస్ట్ గా, తెలివిగా ఉంటారు," అంది.
"ప్రతీ ఒక్కరూ భిన్నంగా ఉంటారు కదా ఆంటీ... నన్ను కూడా ఆ విచిత్రమైన పిల్లల్లో ఒకడిగా పరిగణించండి," అన్నాను నవ్వుతూ. క్రీమ్ రాయడం పూర్తయ్యాక, "ఆంటీ... క్రీమ్ రాశాను. ఇక మీరు కాళ్లకు దుప్పటి కప్పుకుని పడుకోండి. నేను ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకోవాలి," అని చెప్పి లేచాను.
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా, అమ్మ వెనుక నుండి ఎంతో ఆత్రంగా పిలిచింది... "విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను."
నేను మళ్లీ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను. అమ్మ ముఖంలో ఏదో తెలియని భావోద్వేగం కనిపించింది. ఆమె మంచం మీద నుండి నెమ్మదిగా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసింది. "విజయ్... నువ్వు మాకు అపరిచితుడివి అయినప్పటికీ... నన్ను నీ సొంత తల్లిలా, నీ సొంత మనిషిలా చూసుకుంటున్నావు...మా నాన్న చనిపోయాక నేను ఒక మనిషికి ఇంత దగ్గర అవ్వడం ఇదే మొదటిసారి " అంది కళ్లు చెమర్చుకుంటూ.

నా లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంది. "ఆంటీ... కష్టకాలంలో మనకు అండగా నిలిచే ప్రతి ఒక్కరూ, వారు ఎంత అపరిచితులైనా సరే మన సొంతవాళ్లలాగే అనిపిస్తారు. సంతోషంలో ప్రతి ఒక్కరూ మనతో ఉండాలనుకుంటారు... కానీ కష్టంలో, ఇబ్బందిలో మనకు సహాయం చేసేవాడే నిజమైన సొంతవాడు," అన్నాను గుండె లోతుల్లోంచి.
అమ్మ చిన్నగా నవ్వుతూ నా వైపు చూసింది. "నీకు ఇంకా 25 ఏళ్లు కూడా నిండలేదు విజయ్... కానీ ఎంత పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నావో..." అంది ఆశ్చర్యపోతూ.
"బహుశా జీవితం నాకు నేర్పిన పాఠాలు ఏమో ఆంటీ..." అన్నాను నా తండ్రిని కోల్పోయిన విషాదాన్ని మనసులో తలుచుకుంటూ.
"హ్మ్... ఉండొచ్చు. కానీ నువ్వు నేర్చుకున్నదంతా మంచి కోసమే నేర్చుకున్నావు నాయనా. నేను నీకంటే రెండింతలు పెద్దదాన్ని, అయినా ఇప్పటికీ జీవితాన్ని నేర్చుకుంటూనే ఉన్నాను. నువ్వు వయసులో చిన్నవాడివైనా... చాలా తెలివైనవాడివి. కానీ నువ్వు నిజంగా చాలా సిగ్గు పడుతూనే ఉన్నావు ఇది ముంబై ఇక్కడ ఇలా బ్రాకలేవు కొంచెం తెలివిగా ఉండు... హహహహహ," అంటూ అమ్మ ఎంతో ఆత్మీయంగా నవ్వింది.
ఆ క్షణంలో, ఆ అందమైన నవ్వును చూశాక నా మదిలో ఆ ఆలోచన ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలియదు... నన్ను నేను అదుపు చేసుకోలేక నోరు జారేశాను. "ఆంటీ... మీరు నాకంటే వయసులో పెద్దవారే కావచ్చు... కానీ మీరు చాలా అందంగా ఉంటారు...బహుశా ఎవరు అయిన మిమ్మల్ని చూస్తే 25 లేదా 30 మధ్యలో ఉంటాయి అనుకుంటారు" అనేశాను తిన్నగా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
నేను అన్న మాటలు వినగానే అమ్మ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె తెల్లని ముఖం ఒక్కక్షణంలో సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. నేను ఏమన్నానో నాకే అర్థం కాలేదు. గుండె ఆగినంత పని అయింది.
అమ్మ తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ, సిగ్గును దాచుకోవడానికి గంభీరంగా నటిస్తూ, "ఓ... నువ్వు కూడానా విజయ్? నాకు ఇప్పుడు ముసలితనం వచ్చేసింది... నాకు ఈ పొగడ్తలు, ఈ విషయాలు ఇప్పుడు అస్సలు నచ్చవు," అంది తల పక్కకు తిప్పుకుంటూ.
"ఎందుకలా ఆంటీ? మీకు ఈ ముసలితనం ముచ్చట ఎవరు చెప్పారు? ఆ చెప్పిన వారు ... బహుశా మీ అందం చూసి అసూయపడి ఉంటారు. కానీ నా కళ్లకైతే... మీరు ఒక దేవతలా కనిపిస్తారు," అన్నాను నా మనసులోని స్వచ్ఛమైన భావనతో.
ఆ మాట విన్నాక అమ్మ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. కానీ ఆమె ముఖ కదలికలను చూస్తే, నా పొగడ్తలు విని ఆమె లోలోపల ఎంతో సంతోషపడుతోందని, ఒక స్త్రీగా ఆమె మనసు ఉప్పొంగుతోందని నాకు అర్థమైంది. ఆమె నన్ను దొంగచూపులతో చూడటం నేను గమనించాను. అక్కడ వాతావరణం అంతా ఒక మధురమైన, నిశ్శబ్దమైన ఆత్మీయతతో నిండిపోయింది.
నేను ఇక అక్కడ ఉంటే నా భావోద్వేగాలను దాచుకోలేనని, అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలని అనుకున్నాను. వెళ్లే ముందు నన్ను నేను ఆపుకోలేక నవ్వుతూ అన్నాను, "ఆంటీ... మీరు నన్ను నిజంగా మీ సొంతవాడిగా భావిస్తే... నన్ను  మీరు అని పిలవడం మానేసి, విజయ్ అనో లేదా నువ్వు అనో పిలవండి. నన్ను “మీరు” అని పిలిచినప్పుడల్లా నాకు ముసలితనం వచ్చేసినట్లు అనిపిస్తోంది... హహహహ."
నా మాటలకు అమ్మ కూడా గట్టిగా నవ్వేసింది. "సరే విజయ్... గుడ్ నైట్ , వెళ్లి పడుకో," అంది ప్రేమగా.
"సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నేను పై అంతస్తుకు చేరుకున్నాను.
గదిలోకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాక నా బుర్ర హీటెక్కిపోయింది. ‘ఛీ... నేను ఏం చేశాను? అమ్మతో అలా అందంగా ఉన్నావని అనడం తప్పా? ఒకవేళ ఆమె నా గురించి తప్పుగా అనుకుంటే నా పరిస్థితి ఏంటి?’ అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను. కానీ అమ్మ ప్రవర్తన గుర్తిస్తే... ఆమె నాపై అస్సలు కోప్పడలేదు, పైగా సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది. అసలు దీని అర్థం ఏమై ఉంటుంది?
నా మనసు పిచ్చి ఆలోచనల వైపు మళ్లింది. ‘అమ్మకు విడాకులయ్యాక ఇప్పటివరకు ఏ మగవాడూ ఆమెకు ఇంత దగ్గరవ్వలేదు. మరి నా సేవల వల్ల, నా పొగడ్తల వల్ల అమ్మ మనసులో నాపై ఏవైనా వింత భావాలు కలుగుతున్నాయా?’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను అయోమయంలోకి నెట్టింది. నేను కళ్లు తెరిచి నా ప్యాంటు వైపు చూశాను... నా మడ్ద అప్పటికే గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది. నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. కన్నతల్లి గురించి ఇలాంటి ఆలోచనలు రావడం తప్పు అనిపించింది. నేను వెంటనే లేచి కొన్ని చల్లటి నీళ్లు తాగి నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
ఇలాంటివి నిజ జీవితంలో సాధ్యమేనా అని నా మొబైల్ తీసి చెక్ చేయాలనుకున్నాను. గతంలో నేను చూసిన కొన్ని అడల్ట్ పోర్న్ వీడియోలలో తల్లి, కొడుకుల శృంగార దృశ్యాలు నా మనసులో మెదిలాయి. ‘బహుశా నేను గతంలో అలాంటి వీడియోలు ఎక్కువగా చూడటం వల్లేమో... నా మనసు ఈ పవిత్రమైన బంధాన్ని కూడా ఆ వికృత కోణంలో చూస్తోంది’ అని నన్ను నేనే నిందించుకుంటూ మళ్లీ కళ్లు మూసుకున్నాను.
కానీ ఆ రాత్రి నా అపస్మారక మనసు నన్ను మరో ఘోరమైన కలలోకి తీసుకెళ్లింది.
కలలో... నేను ఉదయాన్నే లేచేసరికి ఒక పసిబిడ్డ గట్టిగా ఏడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది. నేను కంగారుగా చూస్తూ, "భావన.. త్వరగా రా, బిడ్డ ఏడుస్తున్నాడు," అని కేక వేశాను.
అమ్మ (భావన) గబగబా గదిలోకి వచ్చింది. "అయ్యో... నా బిడ్డ! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు నాయనా... వాడికి బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది, పాలు కావాలి," అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
నేను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, "నువ్వే వాడికి పాలు పట్టాలి భావన..." అన్నాను.
అమ్మ ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తన చొక్కా విప్పి, తన నిండైన కుడి రొమ్ముని ఆ పసిబిడ్డ నోటికి అందించింది. ఆ పాలు తాగుతూ ఆ బిడ్డ శాంతపడ్డాడు. నేను మెల్లగా అమ్మ వెనుక నుండి వెళ్లి, ఆమె తెల్లని మెడపై మృదువుగా ముద్దు పెట్టాను. "చూడు... నీ స్పర్శ తగలగానే వాడు ఎలా శాంతపడ్డాడో..." అన్నాను మత్తుగా.
అమ్మ నా వైపు తిరిగి ఎంతో శృంగార భరితంగా చూస్తూ, "నువ్వు ఊరుకో విజయ్... వాడు పూర్తిగా నీ పోలికే. ప్రేమ దొరికే వరకు వాడి మనసుకు తృప్తి ఉండదు," అంది.
నాలోని కామం హద్దులు దాటింది. "అమ్మా... నాకు కూడా నీ పాలు తాగాలని ఉంది..." అన్నాను ఆరాటంగా.
అమ్మ నా వైపు చూసి మోహపు నవ్వు నవ్వింది. "చిన్నప్పుడు నా కొడుకుగా నా పాలు తాగావు... ఇప్పుడు నా భర్తగా నా కడుపున నీ బిడ్డను మోపిస్తున్నావు... నా అదృష్టం విజయ్! రా... నా పాలు తాగు..నేను మీ ఇద్దరికీ ఇవ్వగలను." అంటూ ఆమె తన ఎడమ రొమ్ముని నా నోటికి అందించింది. నేను కన్నతల్లి రొమ్మును నోట్లో పెట్టుకుని, జుర్రుకుంటూ పాలు తాగడం మొదలుపెట్టాను...

 ఆ మత్తులో...
సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం గట్టిగా మోగింది!
నేను ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. ఒళ్లంతా చెమటలతో తడిసిపోయింది. అదంతా మళ్లీ ఒక కల అని తెలిసి నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. కన్నతల్లి పట్ల నా మనసులో రేగుతున్న ఈ కామపు ఆలోచనలు, ఈ భయంకరమైన కలలు నన్ను తీవ్రమైన అపరాధభావంలోకి, నరకంలోకి నెట్టేసాయి. ఇటు నిజ జీవితంలో అమ్మ చూపిస్తున్న పవిత్రమైన అనురాగం... అటు నా మనసులోని వికృతమైన ఊహల మధ్య నేను పిచ్చివాడిలా మారిపోతున్నట్లు అనిపించింది!
అలిగిన అనురాగం... మౌనం వెనుకటి మధుర కావ్యం!

నేను హఠాత్తుగా నిద్రలోంచి మేల్కొన్నాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అసలు నాకేమవుతోంది? కలలో... నా కన్నతల్లి భావన  నా భార్యగా, నా పసిబిడ్డకు పాలు పడుతున్న ఆ దృశ్యం, ఆ సాన్నిహిత్యం ఎంత అద్భుతంగా అనిపించాయో! నిన్నటిలాగే ఈరోజు కూడా నా ప్యాంటు తడిసిపోవడంతో నాపై నాకే వింతగా అనిపించింది. కానీ, ఆ మధురమైన కలను ఎక్కువసేపు తలుచుకోకుండా, లేచి నేరుగా వెళ్లి చన్నీళ్లతో స్నానం చేసేశాను.
స్నానం ముగించి కిందకు రాగానే అమ్మ కనిపించింది. ఆమెను చూడగానే నా మనసు మళ్లీ ఆ కల లోని రొమాంటిక్ లోకంలోకి జారిపోయింది. ఆమె సళ్ళ స్పర్శ, ఆ పాలు పట్టే దృశ్యం గుర్తొచ్చి నా ఒళ్లు పులకరించింది, అలాగే కాస్త సిగ్గుగా కూడా అనిపించింది.
నా వాలకాన్ని గమనించిన అమ్మ ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. ఎంతో ఆత్మీయంగా నా వైపు చూస్తూ, "విజయ్... నువ్వు వచ్చావా? పద, నీకో శుభవార్త ఉంది!" అంది.
ఆమె నన్ను మీరు అనకుండా, నిన్న రాత్రి నేను కోరినట్లే ఎంతో చొరవగా 'నువ్వు’ అని పిలవడం ఇదే మొదటిసారి. ఆ పిలుపు నా చెవుల్లో అమృతంలా వాలింది. ‘బహుశా అమ్మకు నేను నచ్చడం వాళ్ళ ఏమో అనుకున్నాను... కానీ ఆమె నిజంగానే నా ప్రేమలో పడిందా?’ అని నా మనసు గాల్లో తేలింది.
నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, "అవునా ఆంటీ... దయచేసి చెప్పు, ఏంటా శుభవార్త?" అన్నాను ఆరాటంగా.
"విషయం ఏంటంటే... మా స్నేహితురాలి భర్త వచ్చారు. ఆయన ఈరోజు నిన్ను కలుస్తారు. నువ్వు ఇప్పుడే ఇంటర్వ్యూకి బయలుదేరవచ్చు విజయ్," అంది.
"ఓహ్! అది చాలా మంచి విషయం ఆంటీ. నేను వెంటనే తయారవుతాను. నాకోసం ఇంత పెద్ద సాయం చేసినందుకు చాలా థాంక్స్ ఆంటీ ," అన్నాను నా కళ్లతోనే కృతజ్ఞతను ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ ఎంతో మురిపెంగా నవ్వుతూ, "వెల్‌కమ్ విజయ్..." అంది.
ఆ క్షణంలో నేను అమ్మ ముఖాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించాను. ఎప్పుడూ లేనిది, ఈరోజు ఆమె నుదుట ఒక చిన్న బొట్టు పెట్టుకుంది. ఆ లేత ముఖంపై ఆ బొట్టు చందమామ పక్కన చేరిన చుక్కలా మెరిసిపోతోంది.
నేను దొంగచూపు చూస్తూ, "ఓహ్... ఇదేంటి ఆంటీ, ఈరోజు ప్రత్యేకంగా బొట్టు పెట్టుకున్నారు?" అని అడిగాను కాస్త రొమాంటిక్‌గా.

అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో కొద్దిగా ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును వేళ్లతో తిప్పుకుంటూ, "అవును విజయ్... చాలా కాలం తర్వాత ఊరికే అలా పెట్టుకున్నాను. ఇది బాగుందో లేదో నాకు తెలియదు..." అంది నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలనుకుంటున్నట్లు దీనంగా చూస్తూ.
నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ఎంతో సాఫ్ట్‌గా అన్నాను, "మీరు చాలా బాగున్నారు  ఆంటీ... అసలు దేవతలా ఉన్నావు. మీరు ఇది ఎప్పుడూ పెట్టుకుంటే, మీ అందం మరింత రెట్టింపవుతుంది."
నా మాటలకు అమ్మ పూర్తిగా సిగ్గుపడిపోయింది. ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ, "సరే... అలాగే ప్రయత్నిస్తాను," అంది ఎంతో సున్నితంగా. నా అనుమానం నిజమే అనిపించింది. అమ్మ మనసులో కూడా నాపై ప్రేమ చిగురించింది, లేకపోతే తను అందంగా ఉందో లేదో నన్ను ఎందుకు అడుగుతుంది.
నేను పైకి వెళ్లి నా ఫైల్ తీసుకుని కిందకు వచ్చాను. అమ్మ నాకోసం ఎంతో ప్రేమగా వంట చేసి పెట్టింది. ఆమెకు కాలు నొప్పి చాలా వరకు తగ్గినట్లుంది, హుషారుగా నడుస్తూ ఇంటి పనులన్నీ చేస్తోంది. ఇద్దరం కలిసి కూర్చుని ఎంతో ఆత్మీయంగా భోజనం చేశాము.
భోజనం అయ్యాక అమ్మ తన స్కూటర్ తాళం నా చేతిలో పెట్టింది. "విజయ్... నీకు బండి అవసరమైతే నువ్వే తీసుకెళ్లు. ఎలాగూ నేను ఈరోజు ట్యూషన్‌కి వెళ్లడం లేదు, ఇంట్లోనే ఉంటాను," అంది.
అమ్మకు నాపై ఎంత హక్కు, ప్రేమ ఏర్పడిందో పరీక్షించాలనుకున్నాను. అందుకే కొద్దిగా ముందుకు వంగి, రొమాంటిక్ గొంతుతో, "ఆంటీ... నాకు నీ మొబైల్ నంబర్ ఇవ్వు. ఏ అవసరమొచ్చినా నేను నీకే ఫోన్ చేస్తాను..." అన్నాను.
ఆమె ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, తన నంబర్‌ను ఎంతో ఇష్టంగా నా ఫోన్‌లో డయల్ చేసి ఇచ్చింది. నేను బండి తీసుకుని కంపెనీకి బయలుదేరాను. దారి పొడుగునా అమ్మ గురించిన ఆలోచనలే.
కంపెనీకి చేరుకుని సర్‌ని కలిశాను. ఇంటర్వ్యూ చాలా అద్భుతంగా జరిగింది. నా ప్రతిభ చూసి ఆయన నన్ను సోమవారం నుండి ఉద్యోగంలో చేరమన్నారు. రోజుకు 10-11 గంటల పని వేళలైనా నాకేం ఇబ్బంది అనిపించలేదు. ఎంతో సంతోషంగా కంపెనీ బయటకు రాగానే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ చూస్తే... 'అమ్మ'! ఆ కాల్ చూడగానే నా గుండె ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసింది.
ఫోన్ ఎత్తి ఎంతో ప్రేమగా, "చెప్పు ఆంటీ... మీ కాల్ కోసమే ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తున్నాను," అన్నాను.
"అవునా విజయ్... మరి ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అంది అవతలి నుండి ఆందోళనగా.

"నాకు ఉద్యోగం వచ్చేసింది ఆంటీ! ఈ విషయం నీకే మొదట చెప్పాలని ఎంతో ఆశగా ఉన్నాను," అన్నాను గాల్లో తేలిపోతూ.
"నిజంగానా విజయ్! చాలా సంతోషం. మరి ఇంత మంచి వార్త చెప్పావు... నాకు ఏదైనా స్వీట్   తినిపించవా?" అంది ఎంతో గారంగా, ప్రేమికురాలిలా.
"ఓహ్... ఎందుకు తినిపించను ఆంటీ? నీకోసం ఖచ్చితంగా మంచి స్వీట్స్ తీసుకువస్తాను," అన్నాను నా గొంతులో మత్తును ఒలకబోస్తూ.
"మంచిది విజయ్... త్వరగా రా, ఎక్కువ ఆలస్యం చేయకు..." అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
అమ్మకు నాపై ఉన్న ఆకర్షణను మరింత పెంచాలనుకున్నాను. అందుకే కావాలనే గొంతు తగ్గించి, ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అన్నాను, "ఆంటీ... అపార్థం చేసుకోకు, నీకో విషయం చెప్పాలి. ఉదయం నువ్వు పెట్టుకున్న చిన్న బొట్టు నీకు చాలా బాగుంది. కానీ నిన్ను అంత దగ్గరగా చూశాక నా మనసు ఒకటి కోరుకుంటోంది... నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుంటే ఇంకా దేవతలా ఉంటావు ఆంటీ. అలాగే... నీ ఆ అందమైన చెవులకు పెద్ద పెద్ద 'జుమ్కాలు' (చెవిపోగులు) పెట్టుకుంటే... నిన్ను చూసి నేను నిజంగా దేవత ఏ అనుకుంటా..." అని తడబడుతూనే నా మనసులోని రొమాంటిక్ కోరికను చెప్పేశాను.
అవతలి నుండి అమ్మ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆమె గుండె వేగం పెరగడం నాకు ఫోన్ లోనే తెలిసింది. మెల్లగా, సిగ్గులొలికే గొంతుతో, "హ్మ్... సరే విజయ్..." అని ఫోన్ పెట్టేసింది.
నేను సంతోషంతో ఉబ్బిపోతూ, అమ్మ కోసం ముంబైలోనే అత్యంత ప్రసిద్ధమైన మిఠాయిలు కొని ఇంటికి బయలుదేరాను. మనసంతా ఒకటే ఆశ... ఇంటికి వెళ్లగానే అమ్మ నేను చెప్పినట్లే పెద్ద బొట్టు, కాళ్లకు గజ్జెలు, చెవులకు జుమ్కాలు పెట్టుకుని నాకోసం పెళ్లికూతురిలా ఎదురుచూస్తుందని ఊహించుకున్నాను.
కానీ... నేను ఇంటికి చేరుకుని లోపలికి వెళ్లేసరికి నా ఆశలన్నీ అడుగంటిపోయాయి.
అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. ఆమె ముఖం చూశాను... ఉదయం పెట్టుకున్న ఆ చిన్న బొట్టు అలాగే ఉంది. నేను చెప్పిన పెద్ద బొట్టు కానీ, జుమ్కాలు కానీ ఆమె పెట్టుకోలేదు. నా మనసు ఒక్కసారిగా నిరాశతో ముక్కలైపోయింది. ‘ఛీ... నేను అనవసరంగా అమ్మ గురించి ఎక్కువ ఊహించుకున్నాను. ఆమె నన్ను కేవలం అద్దెకు ఉండే అబ్బాయిలాగా, లేదా ఒక మంచి బంధువులా మాత్రమే చూస్తోంది. నా మనసులోనే కామం, వికృత ఆలోచనలు ఎక్కువై ఇలా ఆశపడ్డాను’ అని నాపై నాకే కోపం వచ్చింది.
నేను చాలా నిరాశగా మిఠాయి డబ్బాను ఆమె చేతిలో పెట్టాను. అమ్మ నవ్వి, "ఓహ్ విజయ్... వచ్చావా? నువ్వు చెప్పినట్లే స్వీట్స్ తెచ్చావన్నమాట," అంది.
"అవును ఆంటీ..." అన్నాను నీరసంగా.
"చాలా సంతోషం విజయ్. ఉద్యోగం వచ్చింది కదా, ఇక ఈ నగరంలో నువ్వు హాయిగా బతకవచ్చు. సరే, త్వరగా స్నానం చేసి రా... భోజనం వడ్డించాను," అంది ఎంతో సాదాసీదాగా.
నా మనసు విరిగిపోవడంతో, నేను పైకి వెళ్లి ఒక మూలన నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. నాపై నాకే చిరాకు వేసింది. ఇకపై అమ్మకు మరీ అంత దగ్గరగా ఉండకూడదని, నా పరిధిలో నేనుండాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.
రాత్రి భోజన సమయంలో మా ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం తాండవించింది. నేను చాలా మొండిగా, ముభావంగా కూర్చుని తింటున్నాను. బహుశా నా మాటల వల్ల అమ్మకు కోపం వచ్చిందో, లేక నా అలకను ఆమె గమనించిందో తెలీదు గానీ, ఆమె కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు. చివరకు నేనే ఆ మౌనాన్ని వీడుతూ, చాలా గంభీరంగా అన్నాను, "ఆంటీ... రేపటి నుండి మీరు ట్యూషన్‌కి వెళ్తారు కదా?"
"అవును..." అంది ముక్తసరిగా.
"నేను కూడా సోమవారం నుండి ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాను," అన్నాను ప్లేట్ పక్కన పెడుతూ.
"సరేలే..." అంది అంతే గంభీరంగా.
ఆమె ఒకటి రెండు మాటలతోనే సమాధానం ఇవ్వడంతో నా కోపం మరింత పెరిగింది. ‘ఇంకెంత కాలం ఈమె ఇంట్లో ఉచితంగా తింటూ ఉంటాను? వచ్చే నెల నుండి నాకు జీతం వస్తుంది కదా, నా బతుకేదో నేను బతుకుతాను’ అని పంతంతో లేచాను. "సరే ఆంటీ... నేను పడుకుంటాను. గుడ్ నైట్," అన్నాను కోపంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో తీక్షణంగా చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింత వేదన కనిపించింది. "పర్వాలేదు... గుడ్ నైట్ విజయ్," అంది చాలా భారంగా.
మరుసటి రోజు శనివారం ఉదయం 8 గంటలైనా అమ్మ నన్ను టిఫిన్ కి పిలవలేదు. కిందకు వెళ్లి చూస్తే ఆమె గదికి తాళం వేసి ఉంది. ఆమె ట్యూషన్‌కి వెళ్ళిపోయింది. నాపై అంత కోపం ఎందుకు చూపిస్తోందో అర్థం కాక, నా పంతంతో నేను కూడా బయట మెస్‌కి వెళ్లి తిందామని మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు కిందకు వచ్చాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ ట్యూషన్ ముగించుకుని లోపలికి వస్తోంది. నేను ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోకుండా, పక్క నుండి కోపంగా నడుచుకుంటూ బయటకు వచ్చేసి, ఒక మెస్‌లోకి వెళ్లి భోజనం ఆర్డర్ చేశాను.

కానీ... ఆ మెస్ అన్నం ఒక్క ముద్ద నోట్లో పెట్టానో లేదో... వాంతి వచ్చినంత పని అయింది. అంత దారుణమైన రుచి! ఒక్కసారిగా నిన్న రాత్రి నా అమ్మ తన చేతులతో వండిపెట్టిన అమృతం లాంటి వంట గుర్తుకొచ్చింది. కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎలాగోలా కడుపు నింపుకుని రోడ్డుపై నడుస్తుండగా... అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.

"ఎక్కడున్నావ్ విజయ్? ఇప్పుడే కోపంగా బయటకు వెళ్తూ కనిపించావు?" అంది ఎంతో ఆరాటంగా.

"నేను బయట మెస్‌లో భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను అంతే పంతంగా.

అవతలి నుండి అమ్మ కొన్ని క్షణాల పాటు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె గుండె అలిగినట్లు అనిపించింది. మెల్లగా, "ఓ... అవునా... సరే పర్వాలేదు, నేను కూడా భోజనం చేసేశాను," అంది.

"సరే ఆంటీ, నేను రూమ్‌కి వచ్చేస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేశాను.
ఇంటికి వచ్చి నేను బిల్డింగ్ పై అంతస్తులో ఉన్న డాబా పైకి వెళ్లి, ఒంటరిగా నడుస్తూ నా పాత స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతున్నాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ బట్టల బకెట్ పట్టుకుని డాబా పైకి వచ్చింది. ఆమె బట్టలు ఆరవేస్తున్నంత సేపు నేను కావాలనే ఫోన్ లో మాట్లాడుతున్నట్లు నటిస్తూ ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోలేదు.

 కానీ, నా చూపులు దొంగచాటుగా ఆమెపైనే ఉన్నాయి. అమ్మ బట్టలు ఆరవేస్తూ, మధ్యమధ్యలో నా వైపు ఎంతో ఆశగా, ప్రేమికురాలి అలకతో చూస్తోంది.

[capsicumfry]

Nice update bro

[Anubantu]

Nice narration

[appalapradeep]

Super update

[Nautyking]

చెవులకు జుంకాలు
నెత్తిన సింధూరంతో భావన

[Chchandu]

Nic update..please continue

[Rocky]

Continue

[Nautyking]

Bhavana

[Sunnysunnysunny]

ఆమె బట్టలు ఆరవేసి, మెట్ల వైపు వెళ్తూ... ఒక్కసారి ఆగి నా వైపు తిరిగింది. నా అందమైన తల్లి తన నల్లటి కళ్లతో, సైగ చేస్తూ, 'ఇంకా ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు విజయ్? నాతో మాట్లాడవా?' అన్నట్లు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అడిగింది. కానీ నా పంతం వల్ల, నేను ఫోన్ లో బిజీగా ఉన్నట్లు సైగ చేసి ముఖం తిప్పుకున్నాను. అమ్మ నిరాశగా కిందకు వెళ్ళిపోయింది.
రాత్రి ఏడున్నర అయింది. మధ్యాహ్నం ఆ చెత్త అన్నం తినడం వల్ల కడుపులో ఆకలి ఎలుకలు పరిగెడుతున్నాయి. మళ్లీ బయట ఏదైనా హోటల్లో తిందామని కిందకు వచ్చి, రోడ్డు దాటుతున్నాను.
సరిగ్గా అప్పుడే... ఎదురుగా ఒక స్కూటర్ వచ్చి నా ముందే ఆగింది. స్కూటర్ పై ఉన్న వ్యక్తి హెల్మెట్ తీసింది... అది నా అమ్మ!
నా వైపు ఎంతో ఆవేదనగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత రాత్రి వేళ ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్?" అని అడిగింది ఎంతో ప్రేమగా.
నేను పక్కనే ఉన్న హోటల్ వైపు చూపిస్తూ, "భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను ముఖం తిప్పుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక లోతైన నిరాశ, విచారం కమ్ముకున్నాయి. తన కొడుకు లాంటి వాడు తన వంటను వదిలేసి బయట తింటున్నాడనే బాధ ఆమె కళ్లల్లో స్పష్టంగా కనిపించింది. "సరే విజయ్... భోజనం చేశాక రూమ్‌కి వచ్చేయ్.

నేను మార్కెట్‌కి వెళ్తున్నాను..." అంది ఎంతో భారంగా.
నేను హోటల్లో తిని, ఓ గంట సేపు ముంబై రోడ్లపై తిరిగాను. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే కొట్టుకుంటోంది. రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు ఇంటికి వచ్చేసరికి... కింద వంటగదిలో లైట్ వెలుగుతోంది. నేను లోపలికి రావడం చూసిన అమ్మ, మెల్లగా నా దగ్గరికి వచ్చి ఏదో మాట్లాడాలని ఆరాటపడింది. కానీ నా పంతం కొద్దీ నేను ఆమె ముఖం చూడకుండా, నేరుగా మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాను.
నేను సగం మెట్లు ఎక్కానో లేదో... వెనుక నుండి అమృతం ఒలికే ఆ గొంతు ఎంతో ఆర్ద్రంగా నన్ను పిలిచింది...
"గుడ్ నైట్... విజయ్..."
ఆ పిలుపులోని వేదన, ప్రేమ నా గుండెను పిండేశాయి. నేను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాను. అమ్మ స్వయంగా నాకోసం వచ్చి అంత ప్రేమగా పిలుస్తుంటే, నేను సమాధానం చెప్పకపోతే అది చాలా తప్పవుతుంది. మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా... రొమాంటిక్‌గా అన్నాను... "సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నా గదికి వెళ్లి పడుకున్నాను.
ఆ రాత్రి నా ఒంటరితనం నన్ను నిద్రపోనివ్వలేదు. ‘ఒకవేళ అమ్మకు నాపై కోపమే ఉంటే, తనే స్వయంగా నాకోసం వచ్చి ఎందుకు మాట్లాడుతుంది? ఆమె మనసులో కూడా ఏదో రొమాంటిక్ తుఫాను నడుస్తోంది విజయ్... నువ్వు తొందరపడకు’ అని నా మనసు నాకు నచ్చజెప్పింది.
మరుసటి రోజు ఆదివారం ఉదయం 7 గంటలకే నిద్రలేచాను. హుషారుగా తలస్నానం చేసి, కొత్త బట్టలు వేసుకుని మెట్లు దిగి కిందకు రావడం మొదలుపెట్టాను. నా కాళ్ల అడుగుల చప్పుడు వినగానే... అమ్మ తన గది తలుపులు తెరుచుకుని హాల్‌లోకి వచ్చింది.
నేను కావాలనే ఆమెను పట్టించుకోకుండా బయటకు వెళ్లబోయాను. అంతలోనే వెనుక నుండి ఆ మధురమైన గొంతు మళ్లీ నన్ను కట్టిపడేసింది...
"విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను..."
నేను ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి అమ్మ వైపు చూశాను... అంతే! నా ఊపిరి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది! నా కళ్లు నా ఆధీనంలో లేవు.
ఎదురుగా... నా కన్నతల్లి భావన  ఒక అప్సరసలా నిలబడి ఉంది! ఆమె ఒంటిపై ఒక అందమైన ఆకుపచ్చ రంగు పట్టుచీర ఉంది. ఆ చీరకు మ్యాచింగ్ గా ఉన్న లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి ఆమె ఎద వంపులు, ఆ తెల్లని నాజూకైన నడుము వంపు ఒక రొమాంటిక్ కావ్యంలా మెరిసిపోతున్నాయి. చేతులకు ఆకుపచ్చ రంగు గాజులు కిలకిలమంటున్నాయి. ఎప్పుడూ ముడి వేసే తన ఒత్తైన నల్లటి జుట్టును ఈరోజు ఫ్రీగా విరబోసుకుంది. ఆ జుట్టు ఆమె భుజాలపై పడుతుంటే నా గుండెల్లో మన్మథ బాణాలు గుచ్చుకున్నాయి.
కానీ అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నా కళ్లు ఎక్కడికి వెళ్లాయో తెలుసా?
ఆమె ఆ విశాలమైన నుదుటిపై... నేను నిన్న రాత్రి కోరుకున్నట్లే... ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు పెట్టుకుంది! చెవులకు నేను కలలు గన్నట్లే... పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు వేలాడుతున్నాయి! అవి ఆమె కదలికలకు ఊగుతుంటే నా ఒళ్లు కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోవడం మొదలైంది.

అమ్మ నా వైపు చూసి... తన పెదవులపై ఒక మాయాజాలం లాంటి సిగ్గుపడే రొమాంటిక్ నవ్వును చిందించింది...
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది! నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది! దీని అర్థం... ??...
అమ్మ కేవలం నన్ను అద్దె కుర్రాడిలా చూడటం లేదు... నేను కోరుకున్నట్లే, నా రొమాంటిక్ పొగడ్తలకు లొంగిపోయి, నాకోసమే ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబైంది! తన కన్నకొడుకు అని తెలియకుండానే... ఆమె నా ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది! నా పురుషాంగం ప్యాంటు లోపల గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుంది... నా కళ్ల ముందే నా దేవదూత, నా ప్రియమైన తల్లి నాకోసం ఎదురుచూస్తోంది... ఇక నా రొమాంటిక్ ప్రయాణం ఏ మలుపు తిరగబోతోందో ఊహించుకుంటూ నేను ఆమె వైపు అడుగులు వేశాను...

ముస్తాబైన మురిపం... ఆకలి తీర్చిన అనురాగం!

అమ్మ నుదుట ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టు, చెవులకు ఆ అందమైన జుమ్కాలు పెట్టుకుని ఉండటం చూసి నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. నిన్న రాత్రి నేను కోరుకున్న ఆ రూపాన్ని, ఈరోజు నా కళ్లముందే సాక్షాత్కరింపజేసింది! ఆమెను చూడగానే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ఆనందంతో, మురిపంతో నిండిపోయింది. నిన్నటి నుండి నాపై ఎంతో కోపంగా ఉందనుకున్న నా తల్లి... ఈరోజు నా మనసు ఎరిగి ఇలా ముస్తాబై వచ్చేసరికి లోపల నా ఆనందానికి హద్దుల్లేవు. కానీ నా మనసులో ఒకే ఒక్క చిన్న సందేహం... ‘నేను అడిగిన వెంటనే నిన్న రాత్రి ఎందుకు పెట్టుకోలేదు? ఈరోజే ఎందుకు పెట్టుకుంది?’
నేను అలాగే చూస్తూ ఉండిపోగా, అమ్మ నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత పొద్దున్నే ఎక్కడికి బయలుదేరావు నాయనా?" అని అడిగింది.
"అది... బయట టిఫిన్ తిని వద్దామని ఆంటీ..." అన్నాను నెమ్మదిగా.
"ఓహ్... బయటకెందుకు విజయ్? ఈరోజు నేను ఇంట్లోనే ఎంతో ఇష్టంగా టిఫిన్ తయారు చేశాను. నువ్వు ఈరోజు నాతో కలిసి ఇక్కడే తింటే బాగుంటుందని అనుకున్నాను," అంది ఎంతో గారంగా.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మనసులోనే గంతులు వేశాను. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆ జుమ్కాలు పెట్టుకున్నాక అమ్మ ముఖం చంద్రబింబంలా మెరిసిపోతోంది. ఆమె నా వైపు చూస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టులోకి చేతిని పోనిచ్చి, ఆ జుమ్కాలను సున్నితంగా తాకుతూ సరిచేసుకుంది. ఆ క్షణంలో ఆమె ప్రవర్తన చూస్తే... తను పెట్టుకున్న ఆ చెవిపోగుల గురించి నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలని ఆరాటపడుతున్నట్లు నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ప్రేమగా అన్నాను, "ఆంటీ... నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా, నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుని, ఈ జుమ్కాలు వేసుకుంటే... ఎంత అందంగా కనిపిస్తావో! నీకు ఇది చాలా చాలా బాగుంది."
అమ్మ ఆ పొగడ్తకు ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయింది. తన కొంగును వేళ్లతో ముడేస్తూ, "నాకూ తెలియదు విజయ్... నేను ప్రతిరోజూ ఇలాంటివి పెట్టుకోను కదా, అందుకే ఇది నాకు బాగుందో లేదో అని చిన్న అనుమానం..." అంది ముఖం దించేసుకుంటూ.
"అనుమానం ఎందుకు ఆంటీ? నువ్వు ఇందులో చాలా బాగున్నావు... దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉన్నావు," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ లజ్జతో మురిసిపోతూ, "ఛ... ఏంటది విజయ్..." అని నవ్వింది.
"ఇందులో సిగ్గుపడడానికి ఏముంది ఆంటీ? నేను నిజమే చెబుతున్నాను. నువ్వు ఇలా సాంప్రదాయబద్ధంగా ముస్తాబైతే, స్వర్గం నుండి వచ్చిన దేవకన్య కంటే ఏమాత్రం తీసిపోవు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఇక నన్ను పొగడటం ఆపు విజయ్... ఈరోజు నేను కోచింగ్ సెంటర్ లో ఒక సాంప్రదాయ వేడుక (Traditional Day) ఉండటం వల్ల ఇలా తయారయ్యాను," అంది సర్దుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో చిన్న నిరాశ మొదలైంది. ‘అంటే... ఈ ముస్తాబు నా కోసం కాదా? ఆ కోచింగ్ సెంటర్ కోసమా?’ అని నా వయసు మనసు కాస్త అలిగింది. కానీ, బహుశా ఆమె నాతో అబద్ధం చెబుతోందేమో, తన సిగ్గును దాచుకోవడానికి సాకులు వెతుకుతోందేమో అనిపించింది. ఏదేమైనా, ఆ రోజు అమ్మ చేతి వంటతో కడుపు నిండా టిఫిన్ తిన్నాను. ఆ తర్వాత అమ్మ ట్యూషన్‌కి వెళ్తున్నానని చెప్పడంతో, ఎంతో ఇష్టంగా ఆమెకు వీడ్కోలు చెప్పాను.
అమ్మ వెళ్ళిపోయాక నేను పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. మంచంపై వాలి కళ్లు మూసుకున్నా, నా కళ్ల ముందు ఆకుపచ్చ చీరలో, పెద్ద బొట్టుతో మెరిసిన అమ్మ రూపమే కదలాడింది. ఎంత వయసు వచ్చినా ఆమె అందంలో ఆ హుందాతనం ఏమాత్రం తగ్గలేదు. అప్పుడు నాకు పెట్టెలో దొరికిన అమ్మ పాత పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వెంటనే లేచి నా బ్యాగ్ లోంచి ఆ ఫోటోను బయటకు తీశాను.

గత అరగంటగా ఆ ఫోటోనే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఆ ఫోటోలో పెళ్లికూతురిగా ఉన్న నా కన్నతల్లి రూపం నన్ను మైమరపించింది. నుదుట పెళ్లి బొట్టు, ముక్కున నత్తు, చేతులకు గాజులు, మెడ నిండా నగలతో ఎర్రటి పట్టుచీర కట్టుకుని మురిపెంగా నవ్వుతోంది. కాలంతో పాటు ఆమె కొంచెం బరువు పెరిగి ఉండవచ్చు కానీ, ఈరోజు ఉదయం చూసిన రూపానికి, ఈ పాత ఫోటోకి పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఆమె ఇప్పటికీ అంతే అందంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫోటోలో నాకు ఒకటి లోపించినట్లు అనిపించింది... ఆమె కాళ్లకు కట్టిన గజ్జెలు ఆ చీర కింద సరిగ్గా కనిపించలేదు.
ఆ క్షణంలో నా మనసులో ఒక పవిత్రమైన కోరిక పుట్టింది. ‘నాకు మొదటి నెల జీతం రాగానే... నా సొంత డబ్బులతో అమ్మ కోసం చాలా అందమైన వెండి గజ్జెలు కొనాలి. కొని... నా కన్నచేతులతో ఆ తల్లి కాళ్లకు నేనే స్వయంగా కట్టాలి!’ అలా ఆలోచిస్తూ, ఆ ఫోటో పక్కనే ఉన్న అమ్మ ఎర్రటి పెళ్లి చీరను చేతిలోకి తీసుకున్నాను. ఆ పట్టుచీరను నిమురుతుంటే నా ఒళ్లు పులకరించింది. ఈ చీరను త్వరలోనే అమ్మకు బహుమతిగా ఇవ్వాలి... ఆమెను మళ్లీ ఇలా ముత్తైదువులా, అలంకారంతో, మెడలో మంగళసూత్రంతో చూడాలి అని నా కన్నపేగు తహతహలాడింది. కానీ... అదెలా సాధ్యం? ఆమె భర్త రాజేష్ చనిపోయాడు, ఇప్పుడు ఆమె చెంత ఉన్నది కేవలం కొడుకైన నేనే.
మధ్యాహ్నం 12 గంటలు దాటింది. అమ్మ ట్యూషన్ నుండి తిరిగి వచ్చే సమయం కావడంతో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ పై అమ్మ పేరు చూడగానే నా ముఖంలో నవ్వు విరిసింది.
"విజయ్... ఎక్కడున్నావు నాయనా? మళ్లీ భోజనానికి బయటకు వెళ్లావా ఏంటి?" అంది అవతలి నుండి ఆరాటంగా.
"లేదు ఆంటీ... నేను పైనే నా గదిలో ఉన్నాను. నువ్వు ఎక్కడున్నావు?" అన్నాను ప్రేమగా.
"నేను కిందకి వచ్చేశాను విజయ్... నువ్వు త్వరగా కిందకు రా. నేను వంట చేస్తున్నాను, నువ్వు కూడా నాకు కాస్త సాయం చేయొచ్చు కదా. ఇకపై బయట అస్సలు తినకు, సరేనా?" అంది ఎంతో హక్కుగా.
"సరే ఆంటీ... ఇప్పుడే వస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేసి కిందకు పరుగు తీశాను.
నేను కిందకు రాగానే అమ్మ మార్కెట్ నుండి తెచ్చిన కూరగాయల సంచిని నా చేతికి ఇచ్చింది. "విజయ్... నేను కాస్త స్నానం చేసి వస్తాను. అప్పటివరకు ఈ కూరగాయలను వంటగదిలో సర్దు. ఈరోజు నేను నీకు నచ్చిన బంగాళదుంపల కూర వండుతాను, కాబట్టి కొన్ని బంగాళదుంపలు తరిగి పెట్టు," అంది. ఆమె నా వైపు తిన్నగా చూడకుండా, చూపులు తిప్పుకుంటూ మాట్లాడటం గమనించాను. ఆమె నా ముందు సిగ్గుపడుతోందని నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

అమ్మ స్నానానికి వెళ్లగానే నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి చకచకా బంగాళదుంపలు తరిగి, అన్నీ సిద్ధం చేసి హాల్‌లోని కుర్చీలో కూర్చుని ఆమె కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను.
కొద్దిసేపటికి అమ్మ స్నానం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది. ఆమె కట్టుకున్న కాటన్ చీర, స్నానం చేయడం వల్ల తడిగా ఉన్న ఆమె విరబోసిన జుట్టు... ఆ రూపం నన్ను మళ్లీ మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. అమ్మ నా వైపు చూసి చటుక్కున చూపు తిప్పుకుంది. నా కళ్లు మాత్రం ఆమెపైనే స్థిరంగా ఉన్నాయి. ఆమె నా ముందే ఒక టవల్ తీసుకుని తన తడి జుట్టును తుడుచుకోసాగింది.
జుట్టు తుడుచుకున్నాక, అమ్మ టవల్ పక్కన పెట్టి, తన చేతిలోని ఒక కొత్త ప్యాకెట్ వైపు చూసింది. అది ఆమె ఇప్పుడే మార్కెట్ లో కొనుక్కొచ్చిన సరికొత్త బొట్ల ప్యాకెట్! ఆ కవర్ పై పెద్ద అక్షరాలతో 'బిగ్ బిందీస్' (పెద్ద బొట్లు) అని రాసి ఉంది. అది చూడగానే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. నిన్న రాత్రి నేను పెద్ద బొట్టు పెట్టుకోమన్నానని... ఈరోజు ఆమె ప్రత్యేకంగా నా కోసమే ఆ పెద్ద బొట్ల ప్యాకెట్ కొనుక్కొచ్చింది!
అమ్మ ఆ ప్యాకెట్ ఓపెన్ చేసి, ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు తీసి తన నుదుటిపై ఎంతో అందంగా దిద్దుకుంది. అంతటితో ఆగకుండా, తన చిన్న పెట్టెలోంచి పెద్ద జుమ్కాలను తీసి తన చెవులకు తగిలించుకుంది. ఆ అలంకారం చూస్తుంటే... ఒక స్త్రీ తన భర్త కోసమో, ప్రేమికుడి కోసమో ముస్తాబైనట్లు అనిపించింది. నా కన్నతల్లి నా మాటల కోసం ఇంతలా మారిపోతుందని నేను ఊహించలేదు.
నేను అలాగే ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండిపోగా, అమ్మ నా వైపు చూసి ఎంతో సున్నితంగా అడిగింది, "ఏమైంది విజయ్... అలా చూస్తున్నావు? ఏమైనా అంటున్నావా, నాకు వినపడలేదు?"
నేను నత్తిగా సర్దుకుంటూ, "అది... ఏం లేదు ఆంటీ... నువ్వు కేవలం ఆ కాలేజీ ఫంక్షన్ కోసమే అలా రెడీ అయ్యావనుకున్నాను... మళ్లీ ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఇలా పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు పెట్టుకుంటావని నేను అస్సలు అనుకోలేదు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఎందుకలా విజయ్?" అంది నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
"ఊరికే..." అన్నాను సిగ్గుపడుతూ.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో మురిపెంగా చూసి నవ్వింది. "మార్కెట్ లో నా స్టూడెంట్స్ కూడా నేను ఇందులో చాలా బాగున్నానని చెప్పారు విజయ్... అయినా, నీకు ఈ రూపం నచ్చుతుందని నువ్వే కదా అన్నావు. మరి ఇప్పుడేంటి హఠాత్తుగా అంత కంగారు పడుతున్నావు?" అంది ఎంతో గారంగా.
"లేదు... లేదు ఆంటీ... నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా అందంగా ఉన్నావు... ఊరికే అలా..." అని తడబడ్డాను. అమ్మ ముఖం కమలంలా వికసించి, ఒక అందమైన నవ్వు ఆమె పెదవులపై చేరింది.
అమ్మ వంట చేస్తుంటే నేను కుర్చీలో కూర్చుని ఆమెనే గమనిస్తున్నాను. మొదటి రోజు చూసినప్పుడు ఎంతో కఠినంగా అనిపించిన ఈ స్త్రీ... లోపల ఎంత సున్నితమైనదో, ఎంతటి ప్రేమగలదో రోజులు గడిచేకొద్దీ నాకు అర్థమవుతోంది.
కొద్దిసేపటికే వంట పూర్తయింది. ఇద్దరం కలిసి వేడివేడి అన్నం, ఆలూ కూర ప్లేట్లలో పెట్టుకుని తినడం మొదలుపెట్టాము. మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టగానే ఆ రుచి నన్ను పరవశింపజేసింది. "ఉమ్మ్... ఆంటీ! ఇదేంటి... వంట ఇంత అద్భుతంగా ఉంది!" అన్నాను తృప్తిగా.
"నిజంగానా విజయ్... అంత బాగా కుదిరిందా?" అంది సంతోషంగా.
"నీ చేతుల్లో ఏదో మాయ ఉంది ఆంటీ... ఒట్టు!" అన్నాను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.

అమ్మ నవ్వి, నా తలపై మెల్లగా కొడుతూ అంది, "నా చేతుల్లో ఏం మాయ లేదు నాయనా... నువ్వు గత రెండు రోజులుగా బయట ఆ పాడు మెస్ లో చెత్త తిండి తిన్నావు కదా, అందుకే నా వంట నీకు ఇంత రుచిగా అనిపిస్తోంది."
"లేదు ఆంటీ... నిజంగానే చాలా బాగుంది," అన్నాను.
"అయినా విజయ్... నువ్వు బయటకు వెళ్లిన రోజు నేను నీకోసం వంట చేసి, నీకు ఫోన్ కూడా చేశాను కదా... మరి నువ్వు నాతో చెప్పకుండా ఎందుకు బయటకు వెళ్లి తిన్నావో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కాలేదు," అంది కాస్త అలిగినట్లు ముఖం పెట్టి.
నేను తలదించుకుని, చిన్న పిల్లవాడిలా ముఖం పెట్టి, "నిజం చెప్పమంటారా ఆంటీ... మీరు నాపై కోపంగా ఉన్నారని నేను అనుకున్నాను... అందుకే భయపడి బయటకు వెళ్లాను," అన్నాను తిన్నగా.

ఆ మాట వినగానే అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది. "నేను నీ మీద ఎందుకు కోపపడతాను విజయ్?"
"లేదు ఆంటీ... అది అలా అనిపించింది..."
"ఇప్పుడు నువ్వు నాకు ఖచ్చితంగా చెప్పాలి విజయ్... ఏం జరిగిందో చెప్పు," అంది నా చేయి పట్టుకుని బతిమాలుతున్నట్లు.
నేను కాస్త తడబడుతూనే, అబద్ధం చెబుతున్నట్లు నటిస్తూ అన్నాను... "నిన్న రాత్రి నేను ఫోన్ లో... మీకు ఆ పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు బాగుంటాయని చెప్పాను కదా ఆంటీ... తీరా చూస్తే సాయంత్రం మీరు అవి పెట్టుకోకుండా మామూలుగా ఉండేసరికి... నా పొగడ్తలు మీకు నచ్చక నా మీద కోపపడ్డారేమో అనుకున్నాను. అందుకే మీకు ఇంకా కోపం తెప్పించడం ఇష్టం లేక బయట తినడానికి వెళ్లాను," అన్నాను నా మనసులోని ఆరాటాన్ని బయటపెడుతూ.
నా మాట వినగానే అమ్మ ఒక్క ఐదు సెకన్ల పాటు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆ తర్వాత... ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది! 

ఆమె అలా కిల్ కిలా నవ్వుతుంటే నాకు చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నేను తలదించుకుని కూర్చున్నాను. కానీ అమ్మ నవ్వు ఆపడం లేదు. ఆ ఇబ్బందిని భరించలేక, "ఆపండి ఆంటీ... ప్లీజ్! ఇందులో అంతలా నవ్వడానికి ఏముంది? నేనేమైనా జోక్ చేశానా?" అన్నాను బుంగమూతి పెట్టి.
అమ్మ నా ముఖాన్ని చూసి, తన నవ్వును బలవంతంగా ఆపుకుంటూ కొంచెం సీరియస్ గా మారి అంది... "సరే... సరే... క్షమించు విజయ్, నేను ఇక నవ్వను. ఏయ్ వెధవా! నన్ను బాధపెట్టేలా నువ్వేం మాట్లాడావు అని నేను కోపపడతాను? అయినా, నిన్ను చూస్తుంటే నాకు చాలా వింతగా ఉంది... నాకు కోపం రాకూడదు అని నువ్వు బయట ఆ మురికి కూడు తినడానికి వెళ్లావా? నిజానికి... నా మీద కోపం నీకు ఉండి ఉంటుంది విజయ్!" అంది నా కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ.
నేను కంగారు పడుతూ, "నాకెందుకు కోపం వస్తుంది ఆంటీ... అది మీ ఇష్టం కదా... మీరు ఎలా ఉన్నా బాగుంటారు, కానీ అలా చూస్తే ఇంకా బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం అంతే..." అన్నాను ఎంతో ధైర్యం తెచ్చుకుని.
అమ్మ ముఖంలో మళ్లీ ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. కానీ వెంటనే ఆమె గంభీరంగా మారి, ఎంతో సున్నితంగా అంది... "విజయ్... రాత్రిపూట ఎవరైనా అంత పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు పెట్టుకుని పడుకుంటారా నాయనా? గుచ్చుకుంటాయి కదా! అందుకే నేను రాత్రి అవి పెట్టుకోలేదు... కానీ దానికి నువ్వు ఇంతలా కోపపడి బయట తిండి తింటావా?" అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
ఆమె మాటలకు నా మనసులోని భయమంతా మాయమైపోయింది. అమ్మ నా భావాలను తప్పుగా అనుకోలేదు సరే కదా, ఎంతో ప్రేమగా నన్ను అర్థం చేసుకుంది.
ఆమె నా వైపు చూస్తూ, "పర్వాలేదు విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గరివి, అమ్మాయిలతో ఎక్కువగా మాట్లాడిన అలవాటు లేదు కదా... అందుకే చిన్న విషయాలకే ఇలా అలిగి కోప్పడుతున్నావని నాకు తెలుసు," అంది నా అమాయకత్వాన్ని మెచ్చుకుంటూ.

భోజనం చివరి దశకు వచ్చేసరికి నేను కొంచెం సీరియస్ గా మారాను. అమ్మ కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ఆరాటంగా, ప్రేమగా అన్నాను... "ఆంటీ... నేను ఒక మాట చెప్పనా? నేను ప్రతిరోజూ నీతోనే ఉంటాను. నువ్వు వండిన ఈ అమృతం లాంటి ఆహారమే నాకు కావాలి. ఈ రుచి నాకు చాలా ఇష్టం ఆంటీ... కానీ, నా మాటను తప్పుగా అనుకోకు... నేను ఇక్కడ ఉచితంగా తిని కూర్చోవడానికి రాలేదు. ప్రతిరోజూ వంటకు అయ్యే సామాన్లు, డబ్బు అంతా నేనే భరిస్తాను. వీలైతే వంటలో కూడా నీకు పూర్తి సహాయం చేస్తాను... కానీ, నాకు మాత్రం నువ్వు వండిన అన్నమే కావాలి ఆంటీ..." అన్నాను నా గొంతులో ఎంతో భావోద్వేగాన్ని నింపుకుంటూ.
నా మాటలు వింటున్న అమ్మ కళ్లల్లో ఒక్కసారిగా నీళ్లు తిరిగాయి. కన్నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండటం నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది. గతంలో తన భర్త రాజేష్ ఎప్పుడూ తన వంటను గౌరవించకుండా, బయట తాగుతూ తన్నులు తిట్టడమే బహుమతిగా ఇచ్చాడని... కానీ ఈరోజు ఈ అపరిచిత విజయ్ తన వంట కోసం, తన సాన్నిహిత్యం కోసం ఇంతలా తపించిపోతుండటం ఆమె కన్నపేగును లోతుగా తాకింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆర్ద్రంగా చూస్తూ, కన్నీళ్లు తూడ్చుకుని అంది... "లేదు విజయ్... నాకు అస్సలు ఏ సమస్యా లేదు నాయనా. నేను నీకోసం ప్రతిరోజూ ఎంతో ఇష్టంగా వండుతాను... నీ కడుపు నిండే వరకు నా చేతులతో తినిపిస్తాను..." అంది ఎంతో భావోద్వేగంతో.
ఆ మాట వినగానే నా మనసు సంతోషంతో ఆకాశాన్ని అందుకుంది. ఇద్దరి మధ్య ఒక పవిత్రమైన, అపారమైన అనురాగ బంధం మరింత గట్టిపడింది.
భోజనం ముగిసింది. రేపటి నుండి (సోమవారం) నేను కంపెనీకి వెళ్లాలి, ఉదయం 7 గంటలకే నాకు డ్యూటీ ఉంది. కాబట్టి అమ్మకు ఎంతో ప్రేమగా 'గుడ్ నైట్' చెప్పి పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. కడుపు నిండా అమ్మ చేతి వంట తిన్న తృప్తి, రేపటి ఉద్యోగపు ఒత్తిడి కలిసి నన్ను మెల్లగా నిద్రలోకి జార్చాయి. ఈ రాత్రి నా మనసు ఎంతో ప్రశాంతంగా, అమ్మ ప్రేమతో నిండిపోయింది...

[Rocky]

Next level ki eppudu velutunda ani waiting

[ash.enigma]

ditto here!!

[hisoka]

abababaaa..! super updates sunny bro.

[Nautyking]

అబ్బబ్బ ఏమి ఉంది మిత్రమా చాలా అంటే చాలా బాగుంది మీ కథ కథనం
నీ సంభాషణలు చాలా బాగున్నాయి

కానీ అక్కడక్కడ గ్రామర్ మిస్టేక్స్ ఉన్నాయి గమనించగలవు

సంభాషణలు ఎవరికి వారిగా విడిగా ఉంటే బాగుంటాయని నా అభిప్రాయం మిత్రమా