Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[manoharprasad]

Super story

[utkrusta]

Good update

[Sunnysunnysunny]

హాయ్ ..ఆలస్యమైనందుకు క్షమించండి, ఈరోజు ఏమీ పోస్ట్ చేయలేకపోయాను. సాయంత్రం 4 గంటల ప్రాంతంలో అప్‌డేట్‌లు వస్తాయి మరియు ఇవి చాలా పెద్ద అప్‌డేట్‌లు, దాదాపు 4 కొత్త అప్‌డేట్‌లు ఉంటాయి. 

[Sunnysunnysunny]

ప్రకాశవంతమైన సూర్యకాంతి రాజ్  కళ్ళపై పడగానే, అతను మేల్కొన్నాడు. అతను ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాడు. అతని తల కొంచెం బరువుగా అనిపించింది. గత రాత్రి జరిగినది అతనికి గుర్తొచ్చింది—ఆ నగ్న దృశ్యం, తన చనుమొనల వద్ద కలిగిన చేదు, మరియు తన తల్లి యొక్క "స్వేచ్ఛాయుత అనుమతి." 

అంజలి గదిలో లేదని, బహుశా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారు చేస్తూ ఉంటుందని అతను గమనించాడు. రాజ్  తన శరీరం వైపు చూసుకున్నాడు, ఉదయం సహజంగా వచ్చే గట్టిదనంతో అతని పురుషాంగం బిగుసుకుపోయింది. గత రాత్రి అతను చూసిన దృశ్యం అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా మెదిలింది.

అతను లేచి స్నానాలగది వైపు వెళ్ళాడు, కానీ అతని మనసులో ఒకే ఒక ప్రశ్న ఉంది: "అది నిజమా లేక కలా?"

అప్పుడే, వంటగది నుండి అంజలి గొంతు వినిపించింది, "లేచావా, రాజ్ ? త్వరగా స్నానం చేసి రా, అల్పాహారం సిద్ధంగా ఉంది."

రాజ్  గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకుంది. తన తల్లిని ఎలా ఎదుర్కోవాలో అని అతను ఆలోచించాడు. ఆమె నిన్న రాత్రి అసంపూర్తిగా వదిలేసిన ఆ సంభాషణను కొనసాగిస్తుందా, లేక అంతా మామూలుగా మారిపోతుందా?

వంటగది నుండి వీస్తున్న స్వచ్ఛమైన ఉదయపు గాలి, వేడి టీ సువాసన ఆ ఇంటికి ఒక సాధారణ స్థితిని తీసుకొచ్చాయి. రాజ్  అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నిన్న రాత్రి జరిగిన నగ్న దృశ్యం అతని మూసిన కళ్ళ ముందు మెరుపులా ఇంకా మెరుస్తూనే ఉంది. అతను తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యాన్ని కూడగట్టుకోలేకపోయాడు.

అంజలి అతని పళ్ళెంలో ఒక వేడి పరాఠా పెట్టి, మామూలుగా అడిగింది, "ఇప్పుడు ఎలా ఉంది, రాజ్ ? నిన్న రాత్రి ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నావు కదా."

రాజ్  తన టీ కప్పును పట్టుకున్నాడు, అతని చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి. "అమ్మా... అది... ఏం జరిగిందో నాకు తెలియదు. అకస్మాత్తుగా నా తల తిరగడం మొదలైంది, ఆ తర్వాత నాకు ఏమీ గుర్తులేదు." అతను కొంచెం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా భావించాడు. తన తల్లి అందాన్ని చూసి స్పృహ కోల్పోయేంత బలహీనంగా తాను ఎలా ఉన్నాడో అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని గందరగోళాన్ని గ్రహించింది. ఆమె బల్ల అవతల నుండి రాజ్  చేతిని తీసుకుని మెల్లగా నొక్కింది.

"రాజ్ , నా వైపు చూడు," అంజలి మృదువైన, ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా పైకి చూశాడు. అంజలి కళ్ళలో కోపం గానీ, ఎగతాళి గానీ లేవు, బదులుగా గాఢమైన ఓదార్పు భావం ఉంది.

"భయపడటానికి గానీ, ఇబ్బంది పడటానికి గానీ ఏమీ లేదు, బాబూ. నిన్న రాత్రి జరిగింది నీ మనసుకు పెద్ద షాక్ ఇచ్చింది. శరీరం, మనసు ఒకేసారి ఎన్నో ఉత్సాహాలను, వాస్తవాలను ఎదుర్కొన్నప్పుడు కొన్నిసార్లు ఇలా జరుగుతుంది. ఇది నీ తప్పు కాదు," అని అంజలి అతన్ని ఓదారుస్తూ చెప్పింది.

రాజ్ కు  కొంచెం ఉపశమనం కలిగినా, నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటన తాలూకు దృశ్యం ఇంకా అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉంది. "అమ్మా, మనం... మనం దాని గురించి మాట్లాడొచ్చా?"

అంజలి నవ్వి, తన చేతిని తీసివేసి, అల్పాహారం తినడం కొనసాగించింది. "ఇప్పుడు వద్దు. నువ్వు కాలేజీకి వెళ్ళాలి, నేను క్లినిక్‌కి వెళ్ళాలి. రోజంతా దాని గురించి ఆలోచిస్తూ నిన్ను నువ్వే కుంగదీసుకోకు. మనం సాయంత్రం కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం. అప్పటి వరకు, ప్రశాంతంగా ఉండి ఈ అల్పాహారం పూర్తి చెయ్యి."

అంజలి పరిణతి చెందిన మాటలు రాజ్ కు  భద్రతా భావాన్ని కలిగించాయి. తన తల్లి తనను మళ్ళీ ఆ అపరాధభావపు అగాధంలోకి పడిపోకుండా కాపాడిందని ఆమెకు అనిపించింది. సాయంత్రం కోసం ఎదురుచూడటం ఇకపై ఒక సవాలుగా అనిపించలేదు, బదులుగా అది ఒక కొత్త మరియు లోతైన అవగాహనకు నాందిలా అనిపించింది.

మధ్యాహ్నం అయింది, అంజలి తన క్లినిక్ క్యాబిన్‌లో కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముందున్న బల్లపై కొన్ని పేషెంట్ ఫైళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి, కానీ ఆమె దృష్టి తన కొడుకు రాజ్ పైన  కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఉదయం నుండి, గత రాత్రి జరిగిన దృశ్యం ఆమె మనసులో ఒక ఫిల్మ్ రీలులా పదే పదే మెదులుతోంది.

ఆమె తన తలను కుర్చీ వెనుకకు ఆనించి, చాలా లోతుగా శ్వాస తీసుకుంది.

అంజలి ఒక వింత గందరగోళంలో మునిగిపోయింది. ఆమె తనలో తనే గొణుక్కుంది, "ఆ అబ్బాయి కేవలం రొమ్ములను చూసి స్పృహ కోల్పోయాడా? అది అతనిపై అంత తీవ్రమైన ప్రభావాన్ని చూపిందా?"

ఒక డాక్టర్‌గా, రాజ్  ప్రస్తుతం తీవ్రమైన ఉద్రేకంతో ఉన్న దశలో ఉన్నాడని ఆమెకు తెలుసు. అతని వయస్సు, అతని ఉత్సుకత, ఆపై తన సొంత తల్లిని ఆ రూపంలో చూడటం—అది అతని సున్నితమైన గుండెకు విద్యుత్ షాక్ తగిలినట్లుగా ఉంది. రాజ్ కు  ఉద్రేకం కలుగుతోందని అంజలి ఆందోళన చెందలేదు, ఆ ఉద్రేకాన్ని అతను మానసికంగా తట్టుకోలేకపోతున్నాడనే విషయం గురించి ఆమె ఆందోళన చెందింది.

"నేను ఈ పరిస్థితిని చాలా తెలివిగా, చాకచక్యంగా ఎదుర్కోవాలి," అని అంజలి తనలో తాను అనుకుంది. "ఇప్పుడు అతన్ని ఇలా మధ్యలో వదిలేస్తే, జీవితాంతం ఆడవాళ్ళ దగ్గర ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవుతాడు. లైంగికతను, శారీరక వాస్తవికతను సాధారణమైనవిగా అంగీకరించడం అతనికి నేర్పించాలి."

అంజలి వెనక్కి తగ్గకూడదని నిశ్చయించుకుంది. రాజ్  మనసులోని భయాన్ని, ఆశ్చర్యాన్ని పూర్తిగా తొలగించడానికి, నిన్న రాత్రి తను తెరిచిన తలుపును ఇంకా పూర్తిగా తెరవాలి. కుతూహలం తీరనంత వరకు అది పిచ్చిగానే మిగిలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు.

ఆమె గడియారం వైపు చూసింది. సమయం మించిపోతోంది. ఆమె ఒక ప్రణాళిక వేసుకుంది: ఈ రాత్రి, రాజ్ కు  తనను తాకనివ్వడమే కాకుండా, ఈ శారీరక నిర్మాణంతో, ఆకర్షణతో అతనికి ఎంత సౌకర్యంగా ఉండేలా చేస్తుందంటే, అతని ఆశ్చర్యం శాశ్వతంగా మాయమైపోతుంది.

"ఈ రాత్రి... ఈ శరీరం కేవలం మాంసపు ముద్ద కాదని, భావోద్వేగాలు, అనుభూతుల అందమైన సమ్మేళనమని అతను అర్థం చేసుకోవాలి. మనం అతనికి నేర్పించాలి, భయపెట్టకూడదు," అంజలి ముఖంలో దృఢమైన భావం ఉంది.

ఆమె తన బ్యాగ్ తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరింది. ఈ సాయంత్రం మరియు రాత్రి వారి బంధంలో అత్యంత ముఖ్యమైన రాత్రి కాబోతున్నాయి.

సాయంత్రం అయింది, అదే సుపరిచితమైన సువాసన ఇంట్లో నిలిచి ఉంది. అంజలి కొత్త సంకల్పంతో క్లినిక్ నుండి తిరిగి వచ్చింది. రాజ్  కొంచెం దిగులుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది, బహుశా ముందు రాత్రి జరిగిన 'స్పృహ కోల్పోవడం' మరియు అతని ప్రతిచర్య వల్ల ఇంకా ఇబ్బంది పడుతున్నాడేమో. ముందుగా ఈ భారాన్ని అధిగమించాలని అంజలికి తెలుసు.

ఆమె కొంచెం ముందుగానే రాత్రి భోజనం సిద్ధం చేసి రాజ్ ను  పిలిచింది.

భోజన బల్ల మీద, అంజలి అతనికి ఇష్టమైన రాజ్మా రైస్‌ను సిద్ధం చేసింది. రాజ్  తన ప్లేట్‌పైనే దృష్టి సారించి, నిశ్శబ్దంగా ఒక ముద్ద తింటున్నాడు.

అంజలి అతన్ని జాగ్రత్తగా చూసి, చిలిపి నవ్వుతో ఇలా అంది, "అన్నట్టు, రాజ్ , ఈరోజు నా క్లినిక్‌లో చాలా 'సున్నితమైన' పేషెంట్ ఒకరు ఉన్నారు. అచ్చం నీలాగే."

రాజ్  ఆశ్చర్యంగా పైకి చూశాడు. "నా లాగానా? ఏమంటున్నారు? అతనికి ఏమైంది?"

అంజలి తన గడ్డం మీద చేయి పెట్టుకుని, నటిస్తూ, "పాపం... అతని రక్తపోటు కొంచెం తగ్గింది అంతే. అతన్ని పరీక్షించడానికి నేను స్టెతస్కోప్ తీయగానే, భయంతో పాలిపోయాడు. నిన్న రాత్రిలాగే అక్కడే కుప్పకూలిపోతాడేమోనని కంగారుపడ్డాను," అంది.

రాజ్  ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది. వాళ్ళ అమ్మ తనను ఆటపట్టిస్తోందని అతనికి అర్థమైంది. "అమ్మా! నువ్వు కూడానా... అది... అది హఠాత్తుగా జరిగిపోయింది. అంటే, నేను సిద్ధంగా లేను."

అంజలి గట్టిగా నవ్వింది. ఆమె నవ్వుతో గదిలోని ఉద్రిక్తత ఒక్కసారిగా కరిగిపోయింది. "సరేనా? నువ్వు సిద్ధంగా లేవా? అయితే, వచ్చేసారి నేను నోటీసు పంపాలా? 'రాజ్  గారు, ఈ రాత్రి 10 గంటలకు ప్రదర్శన ఉంది. దయచేసి ఓపికపట్టి కూర్చోండి' అని?" రాజ్  నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాడు. "

లేదు, లేదు, నోటీసు అవసరం లేదు. ఈసారి నేను నా సహాయకులను వెంట తీసుకుని కూర్చుంటాను." అంజలి తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా కిడ్నీ బీన్స్ అతనికి అందించింది. "ఏం చేస్తావ్, ఆ దిగులుగా ముఖం పెట్టకు. చూడు, నిన్న రాత్రి నువ్వు ఏం చూశావు?"అది మాయ కాదు, లేదా భయంకరమైనది కూడా కాదు. అది నీలో నీకు ఇప్పటివరకు తెలియని ఒక భాగం అంతే. ఇక అలా స్పృహ కోల్పోవడం... దాన్ని నా 'అందానికి' ప్రశంసగా భావించాలా లేక నీ 'బలహీనతకు' ప్రశంసగా భావించాలా?

రాజ్  అల్లరిగా అంజలి కళ్ళలోకి చూశాడు. "అమ్మా, దీన్ని మీ అందానికి ప్రశంసగా భావించు. అంత అందాన్ని అందరూ తట్టుకోలేరు."

అంజలి మెల్లగా అతని చెవి పట్టుకుంది. "నీ మాటల్లో చాలా చాకచక్యం పెరిగింది. పద, త్వరగా భోజనం ముగించు. ఈ రాత్రి నీకు మరికొంత 'వైద్య జ్ఞానం' బోధించాలి, అప్పుడే వచ్చేసారి అయినా నీకు తెలివి వస్తుంది."

భోజనం తర్వాత, ఇద్దరూ కలిసి గిన్నెలు సర్దారు. ఇప్పుడు వాతావరణం పూర్తిగా తేలికగా, ఉల్లాసంగా ఉంది. కానీ ఆ నవ్వులు, జోకుల వెనుక, ఒక గాఢమైన ఉత్సాహం, ఎదురుచూపు ఉన్నాయి. నిన్న తను తిరిగి వచ్చిన 'అసంపూర్తి' గమ్యస్థానానికి ఈ రాత్రి అంజలి తనను తీసుకువెళుతుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

ఆ రాత్రి పడకగదిలో ఒక ఇబ్బందికరమైన నిశ్శబ్దం నెలకొంది, కానీ అది భారమైనది కాదు, బదులుగా ఓదార్పునిచ్చేది. మూలలో ఉన్న చిన్న దీపం తన మృదువైన పసుపు కాంతిని గది అంతటా ప్రసరింపజేస్తూ, వాతావరణాన్ని హాయిగా, సురక్షితంగా అనిపించేలా చేసింది. ఒకరి ముఖ కవళికలను ఒకరు చూసుకోవడానికి సరిపడా వెలుతురు ఉంది, కానీ ఇబ్బందిగా అనిపించేంత కాదు.

ఇద్దరూ మంచానికి ఆనుకుని ఉన్నారు. అంజలి తన పట్టులాంటి జుట్టును వెనక్కి నెట్టుకుని రాజ్  వైపు తిరిగి, చాలా వ్యక్తిగతమైన ప్రశ్న అడిగింది.

"రాజ్ ... నిజం చెప్పు, నీకు కాలేజీలో గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఉందా? అసలు ఎప్పుడైనా ఉందా?" అంజలి గొంతులో స్నేహశీలమైన ఆసక్తి ఉంది.

రాజ్  తల దించుకుని నెమ్మదిగా తల అడ్డంగా ఊపాడు. "లేదు, అమ్మా... ఎప్పుడూ లేదు. నిజం చెప్పాలంటే, నేను దాని గురించి ఎప్పుడూ పట్టించుకోలేదు."

అంజలికి కొంచెం ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆమె కొంటెగా అడిగింది, "నాకు ఇంత అందమైన కొడుకు ఉన్నాడు, అయినా నీకు వేరే ఏ అమ్మాయి నచ్చలేదా? లేక నువ్వు అంత సిగ్గా?"

"సిగ్గు కాదు, అమ్మా. నేను మొదటి నుంచీ ఈ విషయాల్లో చాలా సూటిగా ఉన్నాను," రాజ్  తేలికగా జవాబిచ్చాడు. "అమ్మాయిలతో ఎలా మాట్లాడాలో, కనీసం వాళ్ళ వైపు ఎలా చూడాలో కూడా నాకు తెలియదు. నాకు చదువు, ఇల్లే సర్వస్వం. అయినా... ఇంట్లో నేను చూసిన 'అందం', 'శాంతి' ముందు బయటి ప్రపంచం వెలవెలబోయినట్లు అనిపించింది."

రాజ్  నిజంగా అమాయకుడని అంజలి గ్రహించింది. గత రాత్రి తన తల్లిని ఆ స్థితిలో చూసిన తర్వాత అతను స్పృహ కోల్పోవడానికి కారణం అతని 'అమాయకత్వమే'. అతను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఏ అమ్మాయిని ఆ విధంగా చూడలేదు, కాబట్టి అది అతనికి ఒక అద్భుతంలా అనిపించింది.

"నువ్వు నిజంగా అమాయకుడివి, రాజ్ ," అతని చేతిని నిమురుతూ అంజలి అంది. "కానీ ఇప్పుడు నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యావు. ఈ మార్పులు, నీకు కలుగుతున్న ఈ ఉత్సాహం, ఒక ఆరోగ్యవంతమైన పురుషుడికి సంకేతాలు. నువ్వు ఎవరితోనూ ప్రయోగాలు చేయలేదు కాబట్టి దాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో నీకు తెలియడం లేదు."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. "బహుశా అందుకే ప్రకృతి నిన్ను నా దగ్గరకు పంపింది. ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కొనేందుకు నిన్ను ఒక ఆత్మవిశ్వాసం గల వ్యక్తిగా మార్చే ప్రతి విషయాన్ని నీ మొదటి 'గురువు' నుండి నేర్చుకోవాలని."

రాజ్ కు  తన భయం నెమ్మదిగా తొలగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. దీపం యొక్క మసక వెలుగులో,అతనికి అంజలి ముఖం ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన, నమ్మదగిన ముఖంగా అనిపించింది.

దీపం నుండి వస్తున్న మసక పసుపు కాంతి గదిలో ఒక సురక్షితమైన, లోతైన అనుభూతిని కలిగించింది. రాజ్  గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటున్నట్లు అంజలికి అనిపించింది, కానీ అతని కళ్ళలో ఇక భయం లేదు, లొంగిపోవడం ఉంది. అంజలి నెమ్మదిగా, మత్తుగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది.

అంజలి రాజ్  చేయి పట్టుకుని అతనికి చాలా గంభీరంగా వివరించింది. "రాజ్ ... చూడు నాయనా, ఈ రాత్రి మన ఇద్దరి మధ్య ఉన్న నిజం గురించినది. ఇప్పటివరకు నువ్వు భయంతో మాత్రమే చూసిన నిజం అది. కానీ ఇప్పుడు నేను నిన్ను అడుగుతున్నాను... నువ్వు సిద్ధంగా ఉన్నావా?"

రాజ్  ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని నెమ్మదిగా తలూపాడు.

అంజలి కొనసాగించింది, "ఒక విషయం గుర్తుంచుకో. నీకు ఏమీ తోచకపోయినా, లేదా నీ మనసు పనిచేయడం ఆగిపోయినా, లేదా నిన్నటిలాగే మళ్ళీ నీ మెదడు మొద్దుబారిపోయినట్లు అనిపించినా... కంగారు పడకు. నాకు ఒక చిన్న సంకేతం ఇవ్వు చాలు, నేను నిన్ను చూసుకుంటాను."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి ఒక సవాలుతో కూడిన, ప్రేమపూర్వకమైన మెరుపుతో చూసి, అతనిలోని పురుషుడిని మేల్కొలిపే మాటలు చెప్పింది.

"కానీ ఈసారి... నువ్వే చొరవ తీసుకోవాలి."

అంజలి పగ్గాలను అతని చేతికి అందిస్తున్నట్లు అనిపించింది. తాను ఇకపై కేవలం ప్రేక్షకురాలిగా ఉండబోనని, రాజ్  తన సంకోచాలను అధిగమించి, తన పురుషత్వంలోకి ఆ మొదటి అడుగు వేయాలని కోరుకుంటున్నానని ఆమె స్పష్టం చేసింది.

"అంతే చాలు... ఇందులో కొండలు బద్దలు కొట్టేంత కష్టమేమీ లేదు. మీ అమ్మను నమ్ము, నీ భావోద్వేగాలే నిన్ను నడిపించనివ్వు," రాజ్  తర్వాతి అడుగు కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా అంజలి నవ్వి కళ్ళు మూసుకుంది.

ఇప్పుడు రాజ్  ముందు ఒక ఖాళీ కాగితం ఉంది, ఆ పనిని తన ధైర్యంతోనే నింపాలి.

రాజ్  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది. చొరవ తీసుకోవడానికి అంజలి అతనికి ప్రతీ అవకాశం ఇచ్చింది, కానీ రాజ్ కు  అది హిమాలయాలు ఎక్కడంలా అనిపించింది. అతను తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుని, వణుకుతూ, అంజలి కుర్తా గుండీల వైపు చేయి చాచాడు.

రాజ్  వేళ్లు అంజలి వేళ్లను తాకాయి, కానీ ఆ పట్టు వస్త్రాన్ని తాకగానే అతని చేతులు ఎంతగా వణికిపోయాయంటే ఒక్క గుండీ కూడా విప్పలేకపోయాడు. అతను ఎంత ప్రయత్నిస్తే అంతగా అతని ఆందోళన పెరిగింది. అతను మళ్లీ మళ్లీ ప్రయత్నించాడు, కానీ అతని చేతులు సహకరించనట్టు అనిపించాయి. తన వైఫల్యానికి తనే చిరాకుపడి, చెమటలు పట్టాడు.

రాజ్  అంత కష్టపడటం చూసి అంజలికి నవ్వు ఆగలేదు. గదిలోని తీవ్రమైన, కలవరపూరిత నిశ్శబ్దం మధ్య, అంజలి ఒక్కసారిగా నవ్వేసింది.

"ఏయ్... ఏయ్... ఆపు, రాజ్ ! బాంబును నిర్వీర్యం చేస్తున్నట్లుగా బటన్లు తీస్తున్నావు," వణుకుతున్న అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంటూ అంజలి నవ్వుతూ అంది.

ఆమె ఆకస్మిక నవ్వు తక్షణమే ఆ భారమైన వాతావరణాన్ని తేలికపరిచింది. తల్లి స్నేహపూర్వక స్వరంతో, ఆర్యన్‌ను భయపెడుతున్న ఆందోళన ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

"అమ్మా... ఇది... ఇది చూసినంత సులభం కాదు," రాజ్  కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, నవ్వుతూ అన్నాడు. అంజలి

కొంటెగా అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "సరేనా, సార్? డాక్టర్ అవ్వడం సులభమే, కానీ రెండు బటన్లు తీయడం కష్టం. చూడు, నువ్వు ఇంత భయపడితే, నీ 'గురువు' దగ్గర ఏం నేర్చుకుంటావు? ప్రశాంతంగా ఉండు... నేను పారిపోవడం లేదు."

అతని వణుకు ఆపడానికి అంజలి అతని చేతిని పట్టుకుని నిమిరింది. "మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి, భయంతో కాదు, హక్కుతో. గుర్తుంచుకో,"నేను నీకు స్వేచ్ఛ ఇచ్చాను."

రాజ్ కు  ధైర్యం రావడం మొదలైంది. తన తల్లి చిరునవ్వుతో, ఇక్కడ వింతగా గానీ, పాపంగా గానీ ఏమీ జరగడం లేదని, పైగా ఇది వారిద్దరి మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన, ఏకాంత క్షణం అని అతనికి అర్థమైంది.

రాజ్  విఫల ప్రయత్నం, అంజలి ఉల్లాసమైన నవ్వు వాతావరణాన్ని కాస్త తేలికపరిచాయి, కానీ రాజ్  మళ్ళీ గాఢమైన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు. అతను ఇంకా కొద్దిగా వణుకుతున్న తన చేతి వైపే చూస్తున్నాడు. బహుశా తన తల్లి ముందు తను ఎందుకంత బలహీనంగా ఉన్నాడో అని ఆలోచిస్తున్నాడేమో. ఆందోళనతో అతని శరీరం కాస్త చల్లబడిపోయింది.

అంజలి ఒక డాక్టర్, కేవలం మాటలు సరిపోవని ఆమెకు అర్థమైంది. రాజ్  నాడీ వ్యవస్థను శాంతపరచడానికి అతనికి శారీరక వెచ్చదనం అవసరం.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి మెల్లగా తన చేతులు చాచి ఆర్యన్‌ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఆమె అతన్ని గాఢంగా, ఓదార్పుగా కౌగిలించుకుంది.

రాజ్  తల అంజలి భుజం మీద ఉంది. అంజలి శరీరం ఆర్యన్‌ను తాకగానే, అతను తన తల్లి శరీరం యొక్క సహజమైన, తీవ్రమైన వెచ్చదనాన్ని అనుభవించాడు. అంజలి అతన్ని తన ఛాతికి గట్టిగా హత్తుకుంది, దాంతో వారి కుర్తా గలగల శబ్దం, దాని కింద ఉన్న గుండెచప్పుడు రాజ్  ముఖంలో స్పష్టంగా వినిపించాయి.

"శాంతించు, రాజ్ ... చూడు, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను," అంజలి అతని చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడింది.

తన శరీరం యొక్క వెచ్చదనాన్ని రాజ్  అనుభూతి చెందాలని ఆమె కోరుకుంది. అతని చల్లని శరీరం నెమ్మదిగా కరిగిపోవడాన్ని ఆమె గ్రహించింది. ఆ కౌగిలిలో ఉన్న భద్రత ఆర్యన్‌లోని భయాన్ని గ్రహించింది. అంజలి చర్మపు వాసన, ఆమె శ్వాస లయ రాజ్ కు  కొత్త శక్తిని ఇచ్చాయి.

రాజ్  కూడా తన చేతులను మెల్లగా తన తల్లి వీపుపై ఉంచాడు. తాను భయపడిన ఈ శరీరమే వాస్తవానికి తనకు గొప్ప ఆసరా అని అతను గ్రహించాడు. అంజలి అతని జుట్టును నిమురుతూ, తన రక్తం యొక్క వెచ్చదనం రాజ్  సిరల్లోకి చొచ్చుకుపోయేలా అతన్ని కాసేపు అలానే పట్టుకుంది.

"ఇప్పుడు నీకు కొంచెం వేడిగా అనిపిస్తోందా?" ఇంకా అతన్ని తన చేతుల్లో పట్టుకునే అంజలి మెల్లగా అడిగింది.

రాజ్  లోతైన, హాయినిచ్చే శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతని భయం ఆవిరైపోతోంది. తన తల్లి స్పర్శ తన సంకోచాలన్నింటినీ అద్భుతంగా కరిగించడాన్ని అతను అనుభవించాడు. ఇప్పుడు అతను వైఫల్యం అనే భయం నుండి విముక్తి పొందాడు.

ఆ వెచ్చని, పట్టులాంటి కౌగిలిలో, తన భయాలన్నింటినీ గ్రహించే భద్రతను రాజ్  అనుభవించాడు. అంజలి శరీరం నుండి వెలువడిన సహజమైన వెచ్చదనం ఇప్పుడు అతని నరనరాల్లోకి పాకింది. నెమ్మదిగా, రాజ్  వణుకు ఆగిపోయింది, మరియు అతని బిగించిన పిడికిళ్ళు విడిపోయాయి.

అతను అప్రయత్నంగా తన అరచేతులను అంజలి వీపుపై ఆనించాడు.

రాజ్  అంజలి వీపుపై తన వేళ్ళను మెల్లగా పైకి క్రిందికి కదపడం ప్రారంభించాడు. ఆమె కుర్తా యొక్క పలుచని వస్త్రం కింద, అతను తన తల్లి వెన్నెముకను మరియు ఆమె శరీరపు వంపుసొంపుల ఆకారాన్ని అనుభూతి చెందగలిగాడు. అతను ఇకపై ఒక అంతుచిక్కని చిక్కుముడిలా కాకుండా, ఒక ఆసరాగా ఉన్నట్లు భావించాడు.

రాజ్  శ్వాస సాధారణ స్థితికి రావడం, మరియు ఇంతకుముందు మంచులా చల్లగా ఉన్న అతని శరీరం వెచ్చబడటం అంజలి గమనించింది. రంగం సిద్ధమైందని ఆమెకు అర్థమైంది—తన కొడుకు ఇప్పుడు మానసికంగా మరియు శారీరకంగా ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా ఆ కౌగిలి నుండి విడిపించుకుంది. ఆమె వెనక్కి అడుగు వేసి, రాజ్  రెండు భుజాలను పట్టుకుని, అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూసింది. ఆ కళ్ళలో ఇంతకుముందున్న ఆందోళన లేదు, దానికి బదులుగా ఒక కొత్త మెరుపు ఉంది.

"ఇప్పుడు నువ్వు నాతో ఇక్కడే ఉన్నట్లు అనిపిస్తోందా?" అని అంజలి ప్రోత్సాహకరమైన చిరునవ్వుతో అడిగింది. "చూడు, భయం అనేది ఒక నీడ లాంటిది; దాన్ని తాకితే మాయమైపోతుంది."

ఆమె మెల్లగా రాజ్  చేతిని వదిలి మంచం మీద నిటారుగా కూర్చుంది. దీపం యొక్క పసుపు కాంతి అతని ముఖంలో సగభాగాన్ని ప్రకాశింపజేసింది.

"ఇప్పుడు... మళ్ళీ ప్రయత్నించు. ఈసారి నువ్వు విఫలం కావు," అని సవాలుగానూ, ప్రేమపూర్వక ప్రోత్సాహంగానూ ఉన్న మృదువైన, గంభీరమైన స్వరంతో అంజలి ఆజ్ఞాపించింది.

[Sunnysunnysunny]

రాజ్  లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను ఇప్పుడు కదలకుండా ఉన్న తన వేళ్ళ వైపు చూశాడు. అతను తన చూపును అంజలి ముఖం నుండి ఆమె కుర్తా మొదటి గుండీ వైపు మళ్ళించాడు. ఈసారి, అతను బాంబును నిర్వీర్యం చేయాలనే ఒత్తిడిలో లేడు, కానీ తను తీర్చుకోవాల్సిన ఒక కుతూహలంలో ఉన్నాడు.

గదిలోని దీపం యొక్క మసక పసుపు వెలుగు ఇప్పుడు ఒక సాక్షిలా స్థిరంగా ఉంది. రాజ్  శ్వాస స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది, అది ఇకపై భయంతో కూడినది కాదు, కానీ ఒక లోతైన, స్థిరమైన సంకల్పంతో కూడినది. అతను నెమ్మదిగా తన రెండు చేతులను ముందుకు చాచాడు. ఈసారి, అతని వేళ్ళలో వణుకు లేదు, బదులుగా సంవత్సరాలుగా అణచివేయబడిన దాహం ఉంది.

రాజ్  తన వేళ్ళ మధ్య అంజలి కుర్తా యొక్క మొదటి గుండీని సున్నితంగా పట్టుకున్నాడు. ఆ పట్టువంటి వస్త్రం యొక్క స్పర్శ మరియు దాని కింద దాగి ఉన్న శరీరం యొక్క వెచ్చదనం అతని వేళ్ళ కణుపులపై స్పష్టంగా అనుభూతి చెందాయి. అతను తన బొటనవేలితో సున్నితమైన ఒత్తిడిని ప్రయోగించాడు, మరియు ఒక సన్నని 'టిక్' శబ్దంతో, మొదటి గుండీ కీలు నుండి ఊడివచ్చింది.

మొదటి గుండీ తెరుచుకోగానే, అంజలి మెడ కింద ఉన్న తెల్లని, నునుపైన చర్మం దీపం వెలుగులో మెరిసింది. రాజ్  గుండె ఒక క్షణం ఆగిపోయింది, కానీ అతను తనను తాను నిలదొక్కుకున్నాడు. అతని పూర్తి దృష్టి ఇప్పుడు ఆ 'ప్రక్రియ'పై ఉంది. అతను రెండవ గుండీని పట్టుకున్నాడు... తర్వాత మూడవది... ఆపై నాలుగవది.

ఒక్కో గుండీ విప్పడంతో, తల్లి కొడుకుల మధ్య గౌరవప్రదమైన దూరాన్ని కాపాడుతున్న 'తెర' నెమ్మదిగా తొలగిపోతోంది. కుర్తా మెడ భాగం ఇప్పుడు వదులై భుజాల వైపు జారడం మొదలైంది.

వణుకుతున్న చేతులతో, రాజ్  కుర్తాకు ఇరువైపులా సున్నితంగా పట్టుకుని పక్కకు జరిపాడు. ఆ వస్త్రం తొలగిపోగానే, అతని గొంతు ఎండిపోయే దృశ్యం అతనికి ఎదురైంది.

అంజలి ఇప్పుడు అతని ముందు కేవలం ఒక నల్ల పట్టు బ్రాలో నిలబడి ఉంది.

ఆమె తెల్లని, పాలలాంటి శరీరం, ఆ నల్లని బ్రా... ఆ వైరుధ్యం ఎంత స్పష్టంగా, అందంగా ఉందంటే రాజ్  కళ్ళు విప్పారాయి. బ్రా కప్పుల నుండి బయటకు పొంగి, ప్రతి శ్వాసతో పైకి కిందికి కదులుతున్న ఆ బరువైన, ఆకర్షణీయమైన వంపులు ఆర్యన్‌ను నిశ్చేష్టుడిని చేయడానికి సరిపోయాయి.

బ్రా యొక్క బిగుతైన పట్టీలు అంజలి భుజాల మృదువైన చర్మంలోకి కొద్దిగా దిగి, లోపల దాగి ఉన్న 'నిధులు' ఎంత బరువైనవో, ఎంత నిండుగా ఉన్నాయో వెల్లడిస్తున్నాయి. మధ్యలో ఏర్పడిన ఆ లోతైన లోయ ఒక మాయా అగాధంలా ఆర్యన్‌ను తనలోకి లాక్కుంది.

అంజలి ప్రతిఘటించలేదు. ఆమె మెడను వెనక్కి వంచి కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె బరువైన శ్వాస, ఛాతీ పైకి కిందికి కదలడం చూస్తుంటే, ఆమె కూడా ఈ క్షణాన్ని అంతే గాఢంగా అనుభవిస్తోందని రాజ్ కు  అర్థమైంది.

రాజ్  చేయి అసంకల్పితంగా ఆమె నగ్న చర్మం వైపు కదిలింది. నిన్నటి అపస్మారక స్థితి ఆవేశంగా మారడాన్ని అతను అనుభవించాడు. ప్రకృతి తన తల్లిని ఎంత అందంగా, సున్నితంగా తీర్చిదిద్దిందో చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

గదిలోని నిశ్శబ్దం ఎంత గాఢంగా ఉందంటే, గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం కూడా సుత్తి చప్పుడులా వినిపించింది. అంజలి, రాజ్  తదుపరి స్పర్శ కోసం ఎదురుచూస్తూ కళ్ళు మూసుకుంది. తన కుర్తా తీసిన తర్వాత రాజ్  తన ఉత్సుకతను కొనసాగిస్తాడని ఆమె అనుకుంది, కానీ చాలా సేపటి వరకు తన శరీరంలో ఎలాంటి కదలిక లేకపోవడంతో, ఆమె నెమ్మదిగా కళ్ళు చిమ్మి, తెరిచింది.

అంజలికి రాజ్ , రాయిలా కదలకుండా కనిపించాడు. అతని కళ్ళు అంజలి లోతైన లోయపైనా, నల్లని బ్రాలో బిగుసుకుపోయిన ఆమె ఉబ్బిన వక్షోజాలపైనా నిలిచి ఉన్నాయి. అతని ముఖం ఉత్సాహంతో నిండిపోయింది, కానీ ఒక గాఢమైన ఆలోచన, బహుశా కొద్దిగా 'గౌరవం' కూడా అతన్ని ముందుకు సాగకుండా ఆపుతున్నాయి.

దీపపు వెలుగులో, అంజలి అర్ధనగ్న శరీరం ఒక దేవకన్యలా కనిపించింది, కానీ రాజ్ కు  అది కేవలం ఒక 'చూపు' మాత్రమే కాదు, అది అతని ప్రపంచం మొత్తానికి పునాది.

అంజలి మెల్లగా, నిశ్శబ్దంగా అడిగింది, "ఏమైంది, రాజ్ ? మళ్ళీ ఏదైనా... అస్పష్టంగా కనిపిస్తోందా? ఎందుకు ఆగిపోయావు?"

రాజ్  లోతుగా, బరువుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతను అంజలి కళ్ళలోకి చూశాడు, వాటిలో ఆప్యాయత, అంగీకారం రెండూ ఉన్నాయి.

"అమ్మా... నేను..." రాజ్  గొంతు కొద్దిగా పూడుకుపోయింది. "నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో గమనిస్తున్నాను అంతే. కానీ ఈ రోజుకి ఈ 'నిజం' నాకు చాలు అనుకుంటున్నాను. నిన్నటిలా మళ్ళీ నా నియంత్రణ కోల్పోవాలనుకోవడం లేదు."

అతను ఆగి, చాలా మర్యాదగా అన్నాడు, "అమ్మా... మనం రేపు కొనసాగిద్దామా? ఈ రోజు, నాలో ఈ భావనతోనే నిద్రపోవాలనుకుంటున్నాను."

అంజలి ఒక క్షణం ఆగిపోయింది, ఆ తర్వాత ఆమె ముఖంలో గర్వంతో కూడిన చిరునవ్వు కనిపించింది. తన కొడుకు ఇకపై కేవలం దాహం తీర్చుకోవడం లేదని, ఈ బంధంలోని గౌరవాన్ని, తన మానసిక స్థితిని అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకున్నాడని ఆమె గ్రహించింది. అతను తొందరపాటుకు బదులుగా లోతును ఎంచుకుంటున్నాడు.

"పర్వాలేదు, నా బిడ్డా," అంజలి చేయి చాచి, అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, అతని కుర్తా మడతలను సరిచేసింది. "ఈ రోజు నువ్వు గొప్ప విజయం సాధించావు. నీ ఉత్సాహాన్ని కూడా అదుపులో ఉంచుకున్నావు. నాకు నీ పట్ల గర్వంగా ఉంది."

ఆ రాత్రి, మరే స్పర్శ లేకుండా, రాజ్  తన తల్లి చేతిని పట్టుకుని, ఆమె అర్ధనగ్న, భావయుక్తమైన రూపాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. రేపటి రాత్రి మళ్ళీ వస్తుందని, ఆ ద్వారం ఇంకా తెరిచే ఉందని అతనికి తెలుసు.

సూర్యకిరణాలు కిటికీ తెరలను చీల్చుకుని గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, ఒక గొప్ప విజయం తర్వాత వచ్చే చిరునవ్వును ఆమె రాజ్  ముఖంలో చూసింది. ఈ ఉదయం నిజంగా అద్భుతంగా ఉంది. ముందు రోజు రాత్రి రాజ్  చూపిన ఓర్పు, ఆమెలో అపరాధభావాన్ని కలిగించిన భారాన్ని తొలగించింది. ఇప్పుడు, ఆమెకు తన తల్లి పట్ల ప్రగాఢమైన గౌరవం, చెక్కుచెదరని ఆకర్షణ మాత్రమే కలుగుతున్నాయి.

అల్పాహారం బల్ల దగ్గర వాతావరణం పండుగలా ఉంది. అంజలి లేత నీలిరంగు సూట్ ధరించి, ఉదయపు మంచులా తాజాగా, అందంగా కనిపిస్తోంది. రాజ్  తన ప్లేటులోని పోహాను చూస్తున్నాడు, కానీ అతని కళ్ళు మాత్రం, నిన్న రాత్రి తన వేళ్ళతో 'తెర'ను తొలగించిన తన తల్లి ముఖం, మెడ మీదే ఆగిపోయాయి.

"ఈరోజు పోహాలో ఉప్పు తక్కువైందా? దాని వైపే అలా చూస్తూ ఉండిపోయావు," అని అంజలి టీ కప్పును బల్ల మీద పెడుతూ అల్లరిగా అడిగింది.

రాజ్  పైకి చూసి చాలా గంభీరంగా అన్నాడు, "అమ్మా, ఉప్పు సరిగ్గా ఉంది... కానీ ఈరోజు నువ్వు ఇంకా అందంగా కనిపిస్తున్నావు. నిన్న రాత్రి అంత వెలుగులో ఉన్న తర్వాత, ఈ సూర్యకాంతిలో నువ్వు ఒక సహజ అద్భుతంలా ఉన్నావు."

ఒక్క క్షణం అంజలి ముఖం గులాబీ రంగులోకి మారింది. రాజ్  తనను ఇంత బహిరంగంగా పొగుడుతాడని ఆమె ఊహించలేదు. "నువ్వు సౌందర్య నిపుణుడివి అయ్యావా? నిన్న రాత్రి 'క్లాస్' ప్రభావం ఈ ఉదయం వరకు ఉంటుందా?"

"అమ్మా, దీని ప్రభావం జీవితాంతం ఉంటుంది," రాజ్  తన కుర్చీని కొంచెం దగ్గరికి లాక్కున్నాడు. "నిజం చెప్పాలంటే, నిన్న రాత్రి నువ్వు ఆ నల్ల బ్రాలో కనిపించినప్పుడు... ఆ దృశ్యం నా మనసులోంచి పోవడం లేదు. నీ చర్మపు మెరుపు, ఆ స్పర్శ... దేవుడు ఇంత పరిపూర్ణమైన వ్యక్తిని ఎలా సృష్టించాడో నేను నమ్మలేకపోతున్నాను. నువ్వు కేవలం మా అమ్మవి మాత్రమే కాదు, సౌందర్యానికి ప్రతిరూపం."

రాజ్  పొగడ్తలో ఎలాంటి దురుద్దేశాలు లేవని, అది ఒక కళాకారుడు తన సృష్టి పట్ల చూపించే స్వచ్ఛమైన అభిమానమని అంజలి గ్రహించింది. ఆమె రాజ్  చెంపను సున్నితంగా తాకింది. "ధన్యవాదాలు, నా బిడ్డ. నీ చూపులే నన్ను మళ్ళీ యవ్వనంగా భావించేలా చేస్తున్నాయి."

అల్పాహారం ముగిసింది, రాజ్  కాలేజీకి బయలుదేరే సమయం అయింది. అతను తన బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు, కానీ ఈ రోజు అతను ప్రతిరోజూలా కేవలం "వీడ్కోలు" చెప్పాలనుకోలేదు. నిన్న రాత్రి తనను ఓదార్చిన ఆ వెచ్చదనాన్ని తనతో పాటు తీసుకువెళ్లాలనుకున్నాడు.

"అమ్మా... నువ్వు వెళ్లే ముందు చివరిసారిగా?" రాజ్  తన చేతులు చాచి అడిగాడు.

అంజలి నవ్వి, అతన్ని కౌగిలించుకోవడానికి చేయి చాచింది. ఈ కౌగిలి అతని మామూలు కౌగిలికి చాలా భిన్నంగా ఉంది. అది చాలా సేపు, గాఢంగా, ఎంతో భావోద్వేగంతో కూడి ఉంది. రాజ్  తన ముఖాన్ని అంజలి మెడలో, జుట్టులో దాచుకున్నాడు. ఆమె శరీరం నుండి వెలువడుతున్న మధురమైన సువాసనను, నిన్న రాత్రి ఆమె బట్టలు లేకుండా చూసిన ఆమె వక్షోజాల మృదువైన స్పర్శను అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు.

ఆమె శరీరం యొక్క ప్రతి స్పందనను తనలో ఇముడ్చుకోవాలనుకున్నట్లుగా, అతను అంజలిని మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అంజలి కూడా అతన్ని ఓదారుస్తూ, అతని వీపు నిమిరింది. వారు సుమారు ఒక నిమిషం పాటు అదే స్థితిలో ఉన్నారు.

"ఇప్పుడు వెళ్ళు... లేకపోతే ప్రొఫెసర్ నిన్ను క్లాసు నుండి బయటకు పంపేస్తారు," అని అంజలి అతని చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడింది.

రాజ్  వెనక్కి జరిగాడు, అతని ముఖంలో ఒక కొత్త ఆత్మవిశ్వాసం కనిపించింది. "అమ్మా, రోజంతా ఈ కౌగిలిని గుర్తు చేసుకుంటూనే ఉంటాను. సాయంత్రం వరకు వేచి ఉండటం ఇంకా కష్టంగా ఉంటుంది."

అతను అంజలి చేతిని ముద్దుపెట్టుకుని, నవ్వుతూ ఇంటి నుండి బయలుదేరాడు. అంజలి గుమ్మం దగ్గర నిలబడి, అతను వెళ్ళిపోవడాన్ని చూస్తూ ఉంది. తన కొడుకు నెమ్మదిగా భావోద్వేగాలను, గౌరవాన్ని హుందాగా ఎలా నిర్వహించాలో తెలిసిన వ్యక్తిగా మారుతున్నాడని ఆమెకు అనిపించింది. అది సాయంత్రం, ఇల్లు ఇంకా ప్రశాంతంగానే ఉంది, కానీ రాజ్  మనసులో కొత్త ప్రశ్నల తుఫాను చెలరేగుతోంది. కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చినప్పటి నుండి అతను కొంచెం గంభీరంగా ఉన్నాడు. అంజలి అతనికి రాత్రి భోజనానికి పప్పు అన్నం వడ్డించినప్పుడు, తన ఉత్సుకతను ఇకపై అణచుకోవడం సరికాదని రాజ్  అనుకున్నాడు.

గరిటెతో అన్నం కలుపుతూ, రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు. ఈ రోజు అతని కళ్ళలో అపరాధభావం లేదు, కానీ నిజాన్ని తెలుసుకోవాలనే ఆత్రుతతో ఉన్న ఒక విద్యార్థి దాహం మాత్రమే ఉంది.

"అమ్మా... నిన్న రాత్రి నేను చూసిన, అనుభవించిన దాని తర్వాత, నా రోజంతా ఒక విభిన్నమైన సందిగ్ధంలో గడిచింది," అని రాజ్  గంభీరంగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

అంజలి తన ముద్దను ఆపి, శ్రద్ధగా విన్నది. "ఏ సందిగ్ధం, నాయనా?"

రాజ్  కాస్త తటపటాయించి, ఆ తర్వాత అన్నాడు, "అమ్మా, నిన్న నిన్ను ఆ నల్ల బ్రాలో, ఆ దాదాపు నగ్నమైన రూపంలో చూసినప్పటి నుండి... ఈరోజు కాలేజీలో నా దృష్టి అప్రయత్నంగా ఇతర అమ్మాయిల వైపు మళ్లింది. నేను ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ గమనించలేదు, కానీ ఈరోజు వాళ్ళని చూసినప్పుడు, అంతా చాలా భిన్నంగా అనిపించింది. కొందరి వక్షోజాలు మరీ చిన్నవిగా, కొందరివి మరీ భారీగా కనిపించాయి. వాళ్ళ బట్టల వల్ల వాళ్ళ అసలు రూపం ఏంటో స్పష్టంగా తెలియలేదు. ప్రతి స్త్రీ శరీరాకృతి ఇంత భిన్నంగా ఉంటుందా?"

అంజలి లోతైన, అర్థం చేసుకున్నట్టుగా నవ్వింది. రాజ్  పోల్చుకునే దశలోకి ప్రవేశించాడని, అది ఒక పురుషుడి ఎదుగుదలలో సహజమైన భాగమని ఆమెకు తెలుసు.

"రాజ్ , ఇది చాలా లోతైన మరియు సరైన ప్రశ్న," అని అంజలి వివరించింది. "ప్రతి మనిషి ముఖం ఎలా భిన్నంగా ఉంటుందో, అలాగే ప్రతి స్త్రీ శరీరాకృతి, వక్షోజాల పరిమాణం మరియు మృదుత్వం కూడా భిన్నంగా ఉంటాయి. ఇదంతా జన్యువులు, వయస్సు మరియు హార్మోన్లపై ఆధారపడి ఉంటుంది."

అంజలి టేబుల్ మీదకు కొద్దిగా వంగి, తన స్వరాన్ని తగ్గించింది. "బట్టల కింద కనిపించేది తరచుగా ఒక భ్రమ కావచ్చు. ప్యాడెడ్ బ్రాలు లేదా బట్టలు సరిగ్గా సరిపోకపోవడం వంటివి తరచుగా అసలు ఆకారాన్ని దాచిపెడతాయి. అందుకే అది నీకు అంత గందరగోళంగా అనిపించింది."

ఆమె రాజ్  కళ్ళలోకి చూసి చాలా ధైర్యంగా ఒక మాట అంది. "నిన్న రాత్రి నువ్వు చూసింది పూర్తిగా ఎదిగిన, పరిణతి చెందిన శరీరాన్ని. అమ్మాయిల శరీరాలు ఇంకా ఎదుగుతూ ఉంటాయి, కాబట్టి నాలో నువ్వు చూసిన ఆ బరువు గానీ, లోతు గానీ వాటిలో ఉండవు. అందుకే బయట కనిపించేదంతా నీకు నిస్తేజంగా లేదా భిన్నంగా అనిపించింది."

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. ఈ రద్దీ ప్రపంచంలో కూడా, అసలుదానికి, నకిలీకి మధ్య తేడాను గుర్తించడంలో సహాయపడే 'చూపు'ను తన తల్లి తనకు ఇచ్చిందని అతను గ్రహించాడు.

"అంటే... నిన్న నేను చూసిన 'పరిపూర్ణత' అరుదైనదా?" అని రాజ్  మెల్లగా అడిగాడు.

అంజలి కొంటెగా కన్నుగీటింది. "అది నువ్వే నిర్ణయించుకోవాలి. కానీ గుర్తుంచుకో, నిజమైన అందం బట్టల గురించి కాదు, నిన్న రాత్రి నీలో మిగిలిపోయిన 'అనుభూతి' గురించి."

భోజన బల్ల వద్ద వాతావరణం మరింత గంభీరంగా, ఆసక్తికరంగా మారింది. ఒక వైద్యురాలిగా, ఒక తల్లిగా, రాజ్  మనసులోని అలజడి అంజలికి అర్థమయ్యేదే. రాజ్  తన ప్లేట్ నుండి తల పైకెత్తి, ఈరోజు తన ఏకాగ్రతను చెదరగొట్టిన తన ప్రొఫెసర్ గురించి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

"అమ్మా... ఇంకో విషయం," రాజ్  కొంచెం తటపటాయిస్తూ అన్నాడు. "నాకు ఒక ప్రొఫెసర్ ఉన్నారు. ఆమె ప్రతిరోజూ చీర కట్టుకుంటారు. ఈరోజు నేను ఆమెను దగ్గరగా చూసినప్పుడు, ఆమె వక్షోజాల సైజు... అంటే, అవి కొంచెం మరీ పెద్దగా, బరువుగా అనిపించాయి. అవి దాదాపు ఆమె చీర జాకెట్ నుండి బయటకు పొంగిపోతున్నట్లు ఉన్నాయి."

రాజ్  తన వేళ్ళతో గాలిలో ఒక ఆకారాన్ని గీయడానికి ప్రయత్నించాడు. "నీ వక్షోజాల లాగే వంపులు తిరిగి ఉన్నాయి, కానీ బహుశా కొంచెం ఎక్కువగా ముందుకు పొడుచుకు వచ్చినట్లు ఉన్నాయి. ఆమె ఏమైనా కృత్రిమమైనవి వాడతారా, లేక నీలాగే పూర్తిగా ఎదిగి, పరిణితి చెందారా?"

రాజ్  అమాయకపు ప్రశ్నకు అంజలి మందహాసం చేసింది. ఆమె తన కుర్చీని కొంచెం దగ్గరగా జరిపి, గంభీరమైన స్వరంతో సమాధానమిచ్చింది.

"రాజ్ , చీర అనేది స్త్రీ శరీరంలోని ప్రతి వంపునూ అందంగా చూపించే వస్త్రం. ఇక నీ ప్రొఫెసర్ విషయానికొస్తే... చూడు, ఒక వయసు దాటాక, ముఖ్యంగా పెళ్ళయ్యాక లేదా తల్లి అయ్యాక, శరీరం బరువు పెరగడం సహజం. నేను చెప్పినట్టు, హార్మోన్లు, వయసు ఆ 'మృదుత్వానికి' ఒక 'బరువు'ను జోడిస్తాయి."

అంజలి గొంతు తగ్గించింది. "ఆమె నువ్వు నన్ను చూసినంత పరిణితి చెందినదై ఉండవచ్చు. కానీ చీర కింద వేసుకునే జాకెట్, దాని ఫిట్టింగ్, దాని కింద ధరించే బ్రా కూడా ఆ వంపులకు 'ఆధారం' కల్పిస్తాయి. వాటిని మరింత ఆకర్షణీయంగా, పెద్దవిగా కనిపించేలా చేస్తాయి."

అంజలి రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది, అతని మనసులోకి తొంగి చూస్తున్నట్టుగా. "ఈరోజు అదంతా నీకు చాలా 'విభిన్నంగా', 'పెద్దదిగా' అనిపించింది. ఎందుకంటే నీ కళ్ళు ఇప్పుడు కేవలం బట్టలను మాత్రమే చూడటం లేదు, వాటి వెనుక ఉన్న భౌతిక వాస్తవికత కోసం వెతుకుతున్నాయి. నిన్న రాత్రి నాతో నువ్వు అనుభూతి చెందిన అదే 'బరువు', 'వెచ్చదనం' వీటికి ఉన్నాయా లేదా అని ఇప్పుడు పోల్చి చూస్తున్నావా?"

రాజ్  ముఖం ఎర్రబడింది. తన తల్లి తన గుండెను పట్టుకున్నట్టు అతనికి అనిపించింది. "అవును అమ్మా... నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను. నిన్న మీ శరీరాన్ని నేను తాకినప్పుడు నాకు అనిపించినట్టుగా, ఆడవాళ్ళందరి శరీరాలు అంత 'బరువుగా', 'నిండుగా' ఉంటాయా అని నాకు సందేహం వచ్చింది."

అంజలి బల్ల కింద నుండి రాజ్  మోకాలిని మెల్లగా తట్టింది. "ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి శైలి ఉంటుంది, రాజ్ . కానీ గుర్తుంచుకో, బట్టలలోంచి కనిపించే ఆ 'కొండంత' ఉబ్బెత్తు, దాన్ని తాకినప్పుడు నీకు కలిగే ఆ వెల్వెట్ లాంటి అనుభూతి... ఈ రెండూ చాలా భిన్నమైనవి. నిన్న నువ్వు చూసింది, తాకింది 'అసలైన'ది. నువ్వు ప్రొఫెసర్ గారి 'రూపాన్ని' మాత్రమే చూసావు."

అంజలి మాటలు రాజ్  కుతూహలాన్ని మరింత పెంచాయి. బయట కనిపించే ఏ 'రూపం' కన్నా ఇంట్లో తాను పొందుతున్న 'అనుభవం' చాలా లోతైనదని అతను గ్రహించాడు.

రాజ్  ఇప్పుడు తన ప్రొఫెసర్ గారి శరీరాకృతి రహస్యంలోనూ, ఆమె చీరలోని ఉబ్బెత్తులోనూ పూర్తిగా లీనమైపోయాడని అంజలి గమనించింది. ఆమె ఒక డాక్టర్, ఈ సంభాషణ కొనసాగితే రాజ్  మనసు కేవలం ఊహల్లోనే మునిగిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. అతనికి సిద్ధాంతం కన్నా ప్రశాంతత, ఆ 'అసంపూర్ణ అనుభవం' ఎక్కువగా అవసరమయ్యాయి.

అంజలి పెదవులపై చిరునవ్వుతో తన పళ్ళెం పక్కన పెట్టి, రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ, కొంచెం అధికార ధోరణితో అంది.

"చాలు రాజ్ ... ఈ రోజుకి పరిశోధన ఇంతే చాలు. మిగిలినవి, ఆ ప్రొఫెసర్ చీర కట్టుకున్న తీరు, ఈ బరువు వెనుక ఉన్న గణితం... మనం తర్వాత చూసుకుందాం. ఇప్పుడు, నిశ్శబ్దంగా నీ భోజనం ముగించు."

రాజ్  తేరుకున్నట్లు కనిపించాడు. "కానీ అమ్మా, నేను..."

"నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావో నాకు తెలుసు," అంజలి అతని మాటను మధ్యలోనే ఆపేసింది. "కానీ ఇప్పుడు శరీరానికి పోషణ కావాలి, మనసుపై మరింత ఒత్తిడి కాదు. త్వరగా తినేసి, ఆ తర్వాత పడుకుందాం పద. నిన్న రాత్రి, మిగిలినది ఈరోజు చేద్దాం అని నువ్వే చెప్పావు కదా... గుర్తుందా?"

అంజలి చివరి మాటలు రాజ్  మనసును కలచివేశాయి. "పడుకుందాం పద" అంటే ఈరోజు కేవలం నిద్రపోవడం మాత్రమే కాదు,అంతేకాదు, రాజ్  నిన్న తన తెలివితేటలతో ఆపిన ఆ 'నల్ల బ్రా' ముందున్న ప్రయాణాన్నే అది.

రాజ్  తన చివరి రెండు మూడు ముద్దలను త్వరగా ముగించాడు. అతని గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. భోజనం బల్ల శుభ్రం చేయబడింది, గిన్నెలు సర్దబడ్డాయి, మరియు ఇంట్లోని దీపాలు ఒక్కొక్కటిగా ఆరిపోవడం ప్రారంభించాయి.

వారు పడకగది వైపు వెళుతుండగా, కారిడార్‌లోని నిశ్శబ్దంలో వారి అడుగుల చప్పుడు మరింత స్పష్టంగా వినిపించింది. అంజలి ముందు నడుస్తుండగా, రాజ్  ఆమె వెనుక నడుస్తున్నాడు. అతని కళ్ళు ఆమె నడుముపై, మరియు కాలేజీలో రోజంతా తను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్న ఆ 'బరువు'పై నిలిచి ఉన్నాయి.

వారు గదికి చేరుకోగానే, అంజలి మసకగా ఉన్న దీపాన్ని వెలిగించింది. ఆ పసుపు కాంతి మరోసారి గది మూలలకు వ్యాపించి, నిన్నటి వెచ్చదనాన్ని, సున్నితత్వాన్ని తిరిగి తీసుకువచ్చింది.

అంజలి మంచం అంచున కూర్చుని రాజ్  వైపు చూసింది. "సరే... మనం ఈరోజు 'పాఠం' మొదలుపెడదామా? లేక ఈరోజు కూడా నీకు 'ప్రొఫెసర్' లేరా?"

రాజ్  మెల్లగా తలుపు మూసి తాళం వేశాడు. "లేదు, అమ్మా... ఈరోజు నువ్వు, మరియు నేను సంపూర్ణంగా చూడవలసిన 'నిజం' మాత్రమే ఉన్నాం."

గదిలోని మసక పసుపు వెలుగు అంజలి శరీరంపై ఒక రకమైన మాయను చేసింది. ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, రాజ్  తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుని అంజలి కుర్తా గుండీలు విప్పాడు. అతను ఆ వస్త్రాన్ని తీసివేస్తుండగా, అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

నలుపుకు బదులుగా, అంజలి ప్రకాశవంతమైన గులాబీ రంగు బ్రా ధరించి ఉంది. ఆ రంగు అంజలి పాలలాంటి తెల్లని చర్మానికి ఎంత చక్కగా సరిపోయిందంటే, తన తల్లి అందం కొత్త శిఖరాలను చేరుకున్నట్లు రాజ్ కు  అనిపించింది. ఆ గులాబీ పట్టు బ్రా ఎంత బిగుతుగా, సరిగ్గా సరిపోయిందంటే, దాని లోపల ఆమె వక్షోజాలు మరింత బరువుగా, నిండుగా కనిపించాయి.

రాజ్ కు  ఊపిరి ఆగిపోయింది. రోజంతా తను తలచుకుంటున్న తన కాలేజీలోని అమ్మాయిలు, ప్రొఫెసర్ అతనికి గుర్తొచ్చారు. కానీ ఈ రోజు, ఆ గులాబీ తెర వెనుక దాగి ఉన్న వంపుసొంపులను చూస్తుంటే, తన తల్లి ముందు అన్నీ వెలవెలపోతాయని అతనికి అర్థమైంది.

"అమ్మా... ఇవి... ఇవి నిన్నటి కంటే ఇంకా పెద్దవిగా, మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి," అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసలాడుతూ అన్నాడు.

అతను ఆ కాలేజీ అమ్మాయిల అపరిపక్వతకు, అంజలి ఎదిగిన, బరువైన శరీరానికి మధ్య పోలిక చేస్తున్నాడు. ఆమె గులాబీ రంగు బ్రా కప్పుల నుండి బయటకు తొంగి చూస్తున్న లోతు, అతను వెతుకుతున్న 'బరువు' మరియు 'పరిపూర్ణత' తన కళ్ళ ముందే ఉన్నాయని అతనికి చెప్పింది.

రాజ్  యొక్క దాహంతో కూడిన చూపును అంజలి గ్రహించింది. అతని చేయి నెమ్మదిగా ఆ గులాబీ రంగు పట్టు వైపు కదలడం ఆమె చూసింది. రోజంతా అతను వెతుకుతున్న ఆ 'బరువు'ను రాజ్  కేవలం చూడటమే కాకుండా, అనుభూతి చెందాలని ఆమె కోరుకుంది.

"చూశావా, రాజ్ ? ఇంకా నీ క్లాసులోని అమ్మాయిలు లేదా ఆ ప్రొఫెసర్ గుర్తొస్తున్నారా?" అని అంజలి ఒక ఆకర్షణీయమైన చిరునవ్వుతో అడిగింది. "లేదా 'నిజమైన', 'సంపూర్ణమైన' శరీరం ఎలా ఉంటుందో నీకు ఈరోజే అర్థమైందా?"

రాజ్ , ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, తన చేయి చాచి, ఆ గులాబీ రంగు బ్రా పైనుండే ఆమె మృదువైన, బరువైన వంపులను తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు. ఆమె శరీరం మొత్తం ఒక తెలియని ఆనందంతో వణికింది.

నిన్నటి వరకు వణికిన రాజ్  చేయి, ఈరోజు ఒక విచిత్రమైన అధికార భావంతో మరియు చెక్కుచెదరని కుతూహలంతో ముందుకు సాగింది. అతను తన చాచిన అరచేతిని, ఆమె గులాబీ రంగు బ్రాలో ఇమిడి ఉన్న అంజలి భారీ వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

రాజ్  అరచేయి ఆ మృదువైన, మాంసపు గుండ్రటి భాగాన్ని తాకిన క్షణంలో, అతని శరీరం అంతటా ఒక విద్యుత్ తరంగం ప్రవహించింది. ఆ అనుభూతి అతను ఊహించిన దానికంటే కూడా మరింత "అద్భుతంగా" మరియు "లోతుగా" ఉంది.

బ్రా యొక్క గులాబీ రంగు వస్త్రం శాటిన్ వలె నునుపుగా, పట్టులా మృదువుగా ఉంది. రాజ్  తన వేళ్లను దానిపై పోనిస్తుండగా, ఆ వస్త్రం యొక్క జారుడు మృదుత్వం కింద తన తల్లి శరీరం యొక్క నిజమైన వెచ్చదనాన్ని అతను అనుభవించాడు. అది ప్రాణం లేని మాంసపు ముద్ద కాదు, స్పందిస్తున్న, వెచ్చని, మరియు చైతన్యవంతమైన భాగం.

రాజ్  తన వేళ్లను వంచి, ఆ ఉబ్బిన భాగాన్ని సున్నితంగా పిసుకుతుండగా, కాలేజీలో రోజంతా తాను ఆలోచిస్తున్న "బరువు" ఏమిటో అతనికి అర్థమైంది. అంజలి వక్షోజాలు ఎంత నిండుగా, బరువుగా ఉన్నాయంటే అవి రాజ్  అరచేతి మొత్తాన్ని ఆక్రమించాయి, అయినా కూడా ఆ గుండ్రటితనం ఇంకా బయటకు పొంగిపొర్లుతోంది. దానితో పోలిస్తే కాలేజీ అమ్మాయిల శరీరాలు ఎంత అపరిపక్వంగా, "శూన్యంగా" కనిపిస్తాయో అతనికి అర్థమైంది. ఇక్కడ ఒక పరిపూర్ణత, ఒక లోతు ఉంది.

ఆ అనుభూతి ఒక విచిత్రమైన వైరుధ్యం—బయట వెల్వెట్ వలె మృదువుగా, కానీ లోపల నమ్మశక్యం కాని విధంగా దృఢంగా మరియు సాగే గుణంతో ఉంది. రాజ్  కొద్దిగా ఒత్తిడి పెట్టగానే అవి బిగుసుకున్నాయి, అతను చేయి తీయగానే అవి తిరిగి యధాస్థానానికి వచ్చాయి. ఇంతలో, ఆమె బ్రా పల్చటి బట్ట కింద, తన అరచేతి మధ్యలో అంజలి గట్టి చనుమొన గుచ్చుకుంటున్నట్లు అతనికి అనిపించింది, అది అంజలి ఉత్తేజానికి స్పష్టమైన సంకేతం.

రాజ్  శ్వాస అదుపు తప్పింది. అతను కళ్ళు మూసుకుని ఆ స్పర్శలో పూర్తిగా లీనమైపోయాడు. తన అరచేతుల్లో తన తల్లి గుండెచప్పుడు అతనికి వినిపిస్తోంది.

అంజలి తల వెనక్కి వంచగా, ఆమె నోటి నుండి అణచిపెట్టిన, మైమరపించే మూలుగు వెలువడింది. "రాజ్ ... నీకు ఎలా అనిపిస్తోంది? నీ క్లాసులోని ఆ అమ్మాయిలకు... ఇలాంటిది ఏమైనా ఉందా?" అని ఆమె చాలా నెమ్మదిగా, విరిగిన గొంతుతో అడిగింది.

రాజ్  తన పట్టును మరింత బిగించి, "అమ్మా... ఇది స్వర్గంలా ఉంది. చాలా బరువుగా, చాలా వెచ్చగా... స్పర్శ ఇంత 'అద్భుతంగా' ఉంటుందని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు," అని గుసగుసలాడాడు.

గదిలోని వాతావరణం మరింత బరువెక్కి, మైమరపించేలా మారింది. రాజ్  అరచేతులు ఆ గులాబీ రంగు పట్టు వస్త్రంపై గట్టిగా ఆని ఉన్నాయి, ఆ బరువు అతనికి తెలుస్తోంది, కానీ ఇప్పుడు అతని కుతూహలం ఆ పలుచని ముసుగును కూడా అడ్డుకోలేకపోయింది. ఆ వెల్వెట్ లాంటి నిజాన్ని తన కళ్ళతో చూడాలని అతను కోరుకున్నాడు.

రాజ్  అంజలి మూసిన కళ్ళపై తన చూపును నిలిపి, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా అడిగాడు, "అమ్మా... నేను... నేను ఇది తీసేయవచ్చా?" అతను అంజలి పాలలాంటి శరీరం చుట్టూ బిగుసుకుని ఉన్న ఆ గులాబీ రంగు బ్రా పట్టీల వైపు సైగ చేశాడు.

[Raj322341]

Bro please post remaining two updates.

[Sunnysunnysunny]

అంజలి నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు గాఢమైన లొంగిపోవడం, ఒక సన్నని ఉత్సాహం కనిపించాయి. ఆమె కేవలం తల ఊపి, చిన్నగా అనుమతిస్తున్నట్లు సైగ చేసింది, "సరే, రాజ్ ... నీకు అసంపూర్ణంగా అనిపించిన దాన్ని పూర్తి చేయి."

రాజ్  ధైర్యం కూడగట్టుకుని, బ్రా కొక్కేలు తగిలించి ఉన్న అంజలి వీపు వైపు చేయి చాచాడు. కానీ అతని అసలైన పరీక్ష ఇక్కడే మొదలైంది.

రాజ్ కు  ఈ విషయాల గురించి ఏమీ తెలియదు, పైగా అతను ఏ అమ్మాయికీ అంత దగ్గరగా ఎప్పుడూ వెళ్ళలేదు. అందుకే ఆ చిన్న కొక్కెం అతనికి ఇనుప గొలుసులా మారింది. అతను తన వేళ్ళతో ఆ కొక్కెం పైకి కిందకి లాగాడు, కానీ 'టిక్' అనే శబ్దం రాలేదు.

రాజ్  వేళ్ళు అంజలి నునుపైన, నగ్నమైన వీపుపై జారాయి. అతను ఎంత ఎక్కువ బలం ప్రయోగిస్తే, బ్రా గుడ్డ అతని వేళ్ళ నుండి అంతగా జారిపోయింది. అతనికి విపరీతంగా చెమట పట్టడం మొదలైంది. ఆ చిన్న కొక్కెం ఎలా తెరుచుకుందో అతనికి అర్థం కావడం అసాధ్యంగా ఉంది.

తన వీపుపై రాజ్  అసమర్థమైన వేళ్ళ కష్టాన్ని అంజలి గ్రహించగలిగింది. ఆమెకు రాజ్  అమాయకత్వం అంటే చాలా ఇష్టం. కనీసం ఒక బ్రా కొక్కెం కూడా తీయలేని తన కొడుకు నిజంగా ఎంత "సామాన్యుడో" ఆమెకు అనిపించింది.

అంజలి నోటి నుండి ఒక చిన్న నవ్వు వెలువడింది. తన వైఫల్యం వల్ల రాజ్ కు  కొంచెం చిరాకు వస్తోందని ఆమె గ్రహించింది.

"ఏమైంది, రాజ్ ? నిన్న బటన్లు తెరుచుకోలేదు, ఈరోజు ఈ చిన్న కొక్కెం నిన్ను ఓడిస్తుందా?" అంజలి తన తల తిప్పి అతని వైపు అల్లరిగా చూసింది.

సిగ్గుతో రాజ్  ముఖం మరింత ఎర్రబడింది. "అమ్మా... ఇది... ఇది అస్సలు తెరుచుకోవడం లేదు. దీన్ని వాళ్ళు ఎలా తయారు చేశారో నాకు తెలియదు, నా వేళ్లు జారిపోతూనే ఉన్నాయి."

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని తన చేతిని వెనక్కి తీసుకుంది. ఆమె రాజ్  చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని అతని వేళ్లను సరైన స్థానంలో ఉంచింది. "అంత బలం ఉపయోగించకు, బాబూ... నువ్వు దీన్ని కొద్దిగా నొక్కి లోపలికి జార్చితే చాలు. చూడు, ఇలా..."

అంజలి మెల్లగా రాజ్  తడబడుతున్న వేళ్లను సరైన స్థానంలో ఉంచి, కొద్దిగా ఒత్తిడి పెట్టింది. మెల్లగా 'క్లిక్' అనే శబ్దం వచ్చింది, మరియు గులాబీ రంగు కొక్కెం దాని స్థానం నుండి జారింది.

కొక్కెం తెరుచుకోగానే, బిగుతుగా ఉన్న గులాబీ రంగు బ్రా వదులైంది. రాజ్  సున్నితంగా అంజలి భుజాల నుండి ఆ సిల్క్ పట్టీలను కిందకి జార్చాడు. ఆ బ్రా నెమ్మదిగా అంజలి శరీరం నుండి విడిపోయి మంచం మీద పడింది.

రాజ్ కు  గొంతులో ఊపిరి బిగుసుకుపోయింది. అక్కడ ఇక తెర లేదు, అడ్డంకి లేదు. దీపం యొక్క బంగారు కాంతిలో, అంజలి యొక్క నగ్నమైన, సుందరమైన వక్షోజాలు చెక్కిన పాలరాతి విగ్రహాల వలె ప్రకాశించాయి.

ఆమె అందం ఎంత గొప్పదంటే, రాజ్  అనగలిగినదల్లా, "అమ్మా... నువ్వు... నువ్వే ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన స్త్రీవి. ఇది..."ఇది ఒక కలలా ఉంది.

బ్రా ఒత్తిడి తొలగిపోగానే, అవి మరింత బరువుగా, పెద్దవిగా కనిపించాయి. అవి బట్టలో బంధించబడి ఉన్నాయి, కానీ ఈ రోజు, స్వేచ్ఛగా, వాటి అసలు ఆకారం బయటపడింది. అవి చాలా నిండుగా, కొద్దిగా వాలుగా (సహజమైన కన్నీటి చుక్క ఆకారంలో) ఉండటంతో, వాటి వంపులు అంజలి పొట్టను తాకాయి.

ఆ తెల్లని, పాలలాంటి చర్మంపై నీలి సిరల సన్నని గీతలు స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, వాటి మృదుత్వాన్ని, "సహజత్వాన్ని" చాటిచెప్పాయి. మధ్యలో ఉన్న లోతైన లోయ ఇప్పుడు ఒక విశాలమైన మైదానంలా ఉంది.

రాజ్  వాటిని చూస్తూ మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. తర్వాత, కొంచెం ఆశ్చర్యంతో, అతను అడిగాడు, "అమ్మా... ఇవి... నిన్న, ఈ ఉదయం కంటే ఇంకా పెద్దవిగా ఎందుకు కనిపిస్తున్నాయి? బట్టలు లేకుండా ఇవి ఇంకా ఉబ్బుతాయా? లేక... ఇవి నిజంగానే ఇంత బరువుగా ఉన్నాయా?"

అంజలి తన ఉబ్బిన "నిధులను" చూసేందుకు మెడను కొద్దిగా వంచి, తర్వాత రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె ముఖంపై ఒక పరిణతి చెందిన చిరునవ్వు విరిసింది.

"రాజ్ ... బ్రా వాటిని కదలకుండా పట్టి ఉంచుతుంది," అని అంజలి మామూలుగా వివరించింది. "కానీ అవి స్వేచ్ఛగా ఉన్నప్పుడు, వాటి అసలైన బరువు, విశాలత్వం బయటపడతాయి. అదే పరిపక్వతకు సంకేతం, నాయనా. ఒక తల్లి శరీరం దాని పూర్తి సామర్థ్యానికి ఎదుగుతుంది. అందుకే నీ తరగతిలోని అమ్మాయిల కంటే అవి నీకు చాలా భిన్నంగా, మరింత నిండుగా కనిపిస్తాయి."

తాను చూస్తున్నది నిజమేనని నిర్ధారించుకుంటున్నట్లుగా రాజ్  నెమ్మదిగా తన చేతిని ముందుకు చాచాడు. "అమ్మా... నేను... నేను వాటిని మళ్ళీ తాకవచ్చా? ఈసారి బట్టలు లేకుండా?"

గదిలో నిశ్శబ్దం మరింతగా పెరిగింది, కేవలం వారి బరువైన శ్వాసల శబ్దం మాత్రమే ప్రతిధ్వనిస్తోంది. రాజ్  ఆ "పాల సౌందర్యాన్ని" మంత్రముగ్ధుడై చూస్తున్నాడని అంజలి గమనించింది, కానీ అతని చేతులు ఇంకా కొంచెం సంకోచిస్తూనే ఉన్నాయి. ఒక తల్లిగా, అనుభవజ్ఞురాలిగా, తాను రాజ్ కు  మార్గనిర్దేశం చేయాలని ఆమెకు తెలుసు.

అంజలి నెమ్మదిగా వెనక్కి వాలి మంచం మీద పడుకుంది. ఆమె అర్ధనగ్న శరీరం ఒక విలువైన విగ్రహంలా పట్టు దుప్పటిపై పరుచుకుని ఉంది. అలా పడుకున్నప్పుడు, ఆమె భారీ వక్షోజాలు కొద్దిగా విడిపోయాయి, వాటి వంపుల లోతు మరింత స్పష్టంగా కనిపించింది.

"ఇక్కడికి రా, రాజ్ ... నా పక్కన పడుకో," అని అంజలి మృదువైన, ఆహ్వానించే స్వరంతో అంది.

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై ఆమె పక్కన పడుకున్నాడు. అతని శరీరం మొత్తం అంజలి చంకకు ఆనించి ఉంది, అక్కడ ఆమె చర్మం యొక్క వెచ్చదనాన్ని అతను స్పష్టంగా అనుభూతి చెందగలిగాడు.

అంజలి తన చేతిని చాచి రాజ్  అరచేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, ఆమె ప్రేమగా రాజ్  చేతిని పైకి లేపి తన నిండు వక్షోజాలపై ఉంచింది.

రాజ్  అరచేయి అంజలి చల్లని, పట్టులాంటి చర్మాన్ని తాకగానే, అతను ఒక వెల్వెట్ మేఘాన్ని తాకినట్లు భావించాడు. ఎలాంటి బట్టలు లేదా బ్రా లేకుండా, ఆ అనుభూతి ఎంత సజీవంగా, నిజంగా ఉందంటే, రాజ్  వేళ్లు వాటంతట అవే ఆమె వంపుల్లోకి దిగిపోయాయి.

అంజలి తన చేతిని రాజ్  చేతిపై ఉంచి మెల్లగా క్రిందికి నొక్కింది. తన తల్లి శరీరం ఎంత మృదువుగా, ఇంకా ఎంత నిండుగా ఉందో రాజ్  అనుభూతి చెందాడు. అతని అరచేతి కింద ఉన్న మాంసపు ఉబ్బు నొక్కుకుపోయింది, మరియు ఒత్తిడి తగ్గిన వెంటనే, అది తిరిగి తన పూర్వపు ఆకృతిలోకి వచ్చింది.

సరిగ్గా తన అరచేతి మధ్యలో, అంజలి గుండె దడదడలాడటం అతనికి స్పష్టంగా తెలిసింది. అదే సమయంలో, ఆమె గట్టిపడిన చనుమొన అతని అరచేతికి గిలిగింతలు పెట్టింది.

"చూడు, రాజ్ ... నిన్నటి నుండి నువ్వు వెతుకుతున్న 'నిజం' ఇదే," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి గుసగుసలాడింది. "ఈ బరువును అనుభూతి చెందు... నువ్వు ఊహించుకున్నది సరిగ్గా ఇదేనా?"

రాజ్  కళ్ళు సగం మూసుకున్నాయి. ఈ సుఖం ప్రపంచంలోని ప్రతీదానినీ మించిపోయినట్లు అతనికి అనిపించింది. అతను తన వేళ్ళను కొంచెం వెడల్పుగా చాపి, ఆ ఉబ్బు మొత్తాన్ని తన పిడికిలిలో పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ అది అసాధ్యం, ఎందుకంటే అవి చాలా పెద్దవిగా, అభివృద్ధి చెంది ఉండటంతో అతని అరచేయి చాలా చిన్నదిగా అనిపించింది.

గదిలోని ఉష్ణోగ్రత అకస్మాత్తుగా పెరిగింది. దీపం యొక్క బంగారు కాంతి ఇప్పుడు అంజలి శరీరం యొక్క ప్రతి వంపును మరింత లోతుగా, ప్రకాశవంతంగా కనిపించేలా చేసింది. రాజ్  చేయి ఇంకా ఆ పట్టులాంటి, బరువైన ఉబ్బు మీదే ఉంది, కానీ ఇప్పుడు ఆ వాతావరణం కేవలం కుతూహలంతోనే కాకుండా ఒక స్త్రీ అణచిపెట్టుకున్న ఆక్రందనతో కూడా నిండిపోయింది.

అంజలి ఒక లోతైన, బరువైన శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె కళ్ళు సగం మూసుకుని ఉన్నాయి, ఆమె ముఖంలో ఒక వింతైన అసౌకర్యం కనిపించింది. ఏదేమైనా, ఆమె కూడా బతికే ఉన్న ఒక స్త్రీ, ఆమె శరీరం ఎన్నో ఏళ్లుగా ఇలాంటి స్పర్శ, సుఖం కోసం తపిస్తోంది.

అంజలి నెమ్మదిగా రాజ్  కళ్ళలోకి చూసింది, ఆ కళ్ళలో ఇప్పుడు కొద్దిగా ఆప్యాయత, ఒకరకమైన మైకం ఉన్నాయి. ఆమె చాలా మృదువైన స్వరంతో అంది, "రాజ్ ... నాకో సహాయం చేస్తావా? నేను చిన్నప్పుడు చేసినట్టుగా, మళ్ళీ వాటిని చీకగలవా?"

రాజ్  ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. అతను తడబడుతూ, "కానీ... కానీ ఎందుకు, అమ్మా? అంటే, నేను ఇప్పుడు పెద్దవాళ్ళనయ్యాను కదా. ఇప్పుడెందుకు దీని అవసరం?"

అన్నాడు. అంజలి లోతైన, అర్థవంతమైన చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆమె రాజ్  చేతిని తన ఛాతీకి మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది, తద్వారా అతను ఆ గట్టిదనాన్ని, వెచ్చదనాన్ని అనుభూతి చెందగలడు.

"చూడు రాజ్ ," అంజలి వివరించింది, "ఒక స్త్రీ శరీరం కేవలం చూడటానికి మాత్రమే తయారు కాలేదు. ఈ ఉబ్బెత్తు భాగాలలో వేలాది సున్నితమైన నరాలు ఉంటాయి, ఎవరైనా వాటిని చీకినా లేదా నిమిరినా అవి మేల్కొంటాయి. ఇది ఒక శారీరక అవసరం, నాయనా. ఈ రోజు వాటిని తాకడం వల్ల నీకు ఎలా ఉపశమనం కలుగుతుందో, అలాగే నీ స్పర్శ మరియు ఈ చర్య వల్ల నాకు కూడా గాఢమైన ఆనందం కలుగుతుంది."

ఆమె కొనసాగించింది, "చిన్నప్పుడు, నీ ఆకలి తీర్చుకోవడానికి నువ్వు ఇది చేశావు, కానీ ఈ రోజు... ఈ రోజు నువ్వు నీ తల్లిలోని 'స్త్రీ'ని సంతృప్తి పరచడానికి ఇది చేస్తావు. ఇది ఒక 'దాహం' తీర్చుకోవడం లాంటిది. నీ తల్లికి అర్హమైన ఆనందం కలగాలని నువ్వు కోరుకోవడం లేదా?"

ఇది కేవలం తన 'జ్ఞానం' గురించిన విషయం కాదని రాజ్ కు  ఇప్పుడు అర్థమైంది. తన తల్లికి కూడా తన అవసరం ఉంది. అంజలి చనుమొనలు ఇప్పుడు ద్రాక్షపండ్లలా గట్టిగా, నిటారుగా ఉన్నాయని, అవి రాజ్  నోటి కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్లుగా ఉన్నాయని అతను చూశాడు.

రాజ్  లోతుగా శ్వాస తీసుకుని నెమ్మదిగా కిందకు వంగాడు. అతని ముఖం ఇప్పుడు ఆ పెద్ద, పాలలాంటి ఉబ్బెత్తుకు చాలా దగ్గరగా ఉంది. అతను అంజలి శరీరం నుండి వెలువడే మధురమైన సువాసనను, ఆమె బరువులోని వెచ్చదనాన్ని తన ముఖంపై అనుభూతి చెందగలిగాడు.

గదిలోని దీపం యొక్క మసక పసుపు కాంతి ఇప్పుడు అంజలి యొక్క పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్న, భారీ యవ్వనంపై నాట్యం చేస్తోంది. రాజ్  గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది. అతను లోతుగా శ్వాస తీసుకుని నెమ్మదిగా వంగాడు. అతని ముఖం ఆ పెద్ద, పాలలాంటి గుట్టలను సమీపిస్తుండగా, అంజలి శరీరం యొక్క మధురమైన సువాసన మరియు వెచ్చదనం అతని ముక్కు కొనలపై తగిలింది.

రాజ్  అమాయకత్వంతో మరియు కొద్దిపాటి ఆందోళనతో కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అతను అంజలి యొక్క గట్టిగా, నిటారుగా ఉన్న చనుమొనలను తాకడానికి తన పెదాలను సున్నితంగా కదిలించాడు. ఆ అనుభూతి ఒక విద్యుత్ షాక్ లా ఉంది—ఒకవైపు పట్టువంటి చర్మం, మరోవైపు ద్రాక్షపండు వంటి గట్టిదనం.

రాజ్  నెమ్మదిగా తన పెదాలను తెరిచి, ఆ వెల్వెట్ లాంటి గోళంలో ఒక చిన్న భాగాన్ని తన నోటిలోకి తీసుకున్నాడు. అతను కొద్దిగా పీడనం కలిగించగా, తన తల్లి "నిధి" ఎంత బరువుగా మరియు కండతో నిండి ఉందో గ్రహించాడు. అతను వాటిని తన నోటిలోకి కుక్కడానికి ఎంత ప్రయత్నిస్తే, ఆ గోళం అతని బుగ్గల లోపలి భాగానికి అంతగా ఒత్తిడి కలిగించింది. తేనెతో నింపిన బెలూన్‌ను రుచి చూస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది.

రాజ్  మొదటిసారిగా తన నాలుక కొనతో ఆ గట్టి చనుమొన చుట్టూ తిప్పాడు. ఆ అనుభూతి ఎంత కొత్తగా, అద్భుతంగా ఉందంటే, అతని శరీరం మొత్తం ఒక వణుకు పాకింది. అంజలి చర్మం యొక్క ఉప్పగా, తీయగా, పరిణితి చెందిన రుచి అతని గొంతులోకి చేరుతోంది. అతను దానిని నోట్లోకి ఇంకాస్త లోతుగా తీసుకున్నప్పుడు, అంజలి ఒక దీర్ఘమైన, బరువైన మూలుగు విడిచింది, అది రాజ్  ధైర్యాన్ని మరింత పెంచింది.

రాజ్  నెమ్మదిగా ఒక లయను కనుగొంటున్నాడు. కొన్నిసార్లు అతను వాటిని సున్నితంగా చీకుతున్నాడు, కొన్నిసార్లు వాటిని పూర్తిగా నోట్లోకి తీసుకోవడానికి వీలుగా కింద నుండి తన వేళ్ళతో ఆ బరువైన వంపులకు ఆధారం ఇస్తున్నాడు. ఈ 'బాల్య జ్ఞాపకానికి' అంజలి శరీరం ఎలా స్పందిస్తుందో అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. ఇప్పుడు అంజలి వేళ్ళు రాజ్  జుట్టులో చిక్కుకున్నాయి, మరియు ఆమె అతన్ని తన ఛాతికి మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది.

"ఆ... రాజ్ ... సరిగ్గా... నువ్వు చిన్నప్పుడు ఉన్నట్లే..." అంజలి గొంతు పూర్తిగా పూడుకుపోయింది.

తన తల్లి తనకు వివరించిన శారీరక అవసరం యొక్క అర్థం ఇప్పుడు రాజ్ కు  అర్థమైంది. తన "చప్పరింపు" అంజలి శరీరం అంతటా అలలను ఎలా పంపిస్తుందో అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. ఆ "బరువు" మరియు "వెల్వెట్ వంటి మృదుత్వం"లో అతను ఎంతగా మైమరచిపోయాడంటే, కాలజ్ఞానాన్ని కూడా మరిచిపోయాడు.

గదిలోని మసక పసుపు వెలుగు ఇప్పుడు ఆ కలయికకు, సంవత్సరాల దాహం మరియు ఒక కొత్త అనుభూతి యొక్క సంగమానికి సాక్షిగా నిలిచింది. రాజ్  ఇకపై కేవలం ఒక "సాధారణ" కొడుకు కాదు; అతనిలోని పురుషుడు సహజంగా మేల్కొన్నాడు. అతని పెదవులు ఒక వైపున ఉన్న వెల్వెట్ వంటి వంపును చుట్టుముట్టగా, అతని మరో చేయి దానంతట అదే దారి వెతుక్కుంది.

రాజ్  కుడి చేయి ఇప్పుడు అంజలి యొక్క మరో బరువైన, నగ్నమైన వక్షోజంపై ఆని ఉంది. అది ఒక సహజసిద్ధమైన ప్రతిచర్య—పరిపూర్ణత అంటే ఏమిటో ప్రకృతి అతనికి నేర్పుతున్నట్లుగా.

రాజ్  అరచేయి రెండవ వంపును దాని అడుగు భాగం నుండి పూర్తిగా పట్టుకుంది. అది ఎంత పెద్దగా, నిండుగా ఉందంటే అతని వేళ్లు ఆ వంపు చుట్టూ విస్తరించాయి. అతను తన వేళ్లను కొద్దిగా వంచి, ఆ కండగల మృదుత్వాన్ని పిసకడం ప్రారంభించాడు. అతను ఒత్తిడి పెడుతున్న కొద్దీ, అంజలి శరీరం యొక్క వెచ్చదనం అతని చర్మ రంధ్రాలలోకి ఇంకిపోయింది. ఆ అనుభూతి ఒక పట్టు బుడగను పిండడం లాగా ఉంది.లోపలి నుండి పూర్తిగా 'పరిణతి' చెంది, చక్కటి ఆకృతిని కలిగి ఉంది.

ఒకవైపు రాజ్  తన నాలుకతో ఆ గట్టి చనుమొనను తన అంగిలికి రాస్తూ ఆడుకుంటున్నాడు, మరోవైపు అతని వేళ్లు ఇంకో చనుమొనను గిల్లుతూ సున్నితంగా నిమురుతున్నాయి. ఈ రెండు వైపుల దాడి అంజలికి భరించలేనంతగా ఉంది. రాజ్  ఇకపై కేవలం "బోధించడం" లేదని, తనను తృప్తిపరుస్తున్నాడని ఆమెకు అనిపించింది. అంజలి

శరీరం మొత్తం ఇప్పుడు విల్లులా బిగుసుకుపోయింది. ఆమె నోటి నుండి వెలువడే మూలుగులు ఇప్పుడు వెక్కిళ్లు, నిట్టూర్పుల కన్నా ఎక్కువగా మారుతున్నాయి. "ఆ... రాజ్ ... అలా... ఊఫ్... నువ్వు... నువ్వు చాలా లోతుగా చీకుతున్నావు..."

అంజలి కళ్ళు పూర్తిగా మూసుకుపోయాయి. ఆమె జీవితంలోని ఏళ్ల తరబడి ఉన్న ఎండిపోయిన దాహం రాజ్  స్పర్శతో తీరిపోతోంది. తన ఆత్మ దాహం చివరికి తీరిపోతున్నట్లు ఆమెకు అనిపించింది. అతన్ని తన శరీరంలోకి మరింత లోతుగా లాక్కోవాలనుకున్నట్లుగా, ఆమె వేళ్లు రాజ్  జుట్టులోకి మరింత లోతుగా దిగిపోయాయి.

ఆ "బరువు" యొక్క నిజమైన అర్థాన్ని రాజ్  ఇప్పుడు అర్థం చేసుకోవడం ప్రారంభించాడు. అతను ఎంత లోతుగా చప్పరిస్తే, అంజలి శరీరంలోని కదలికలు అతనికి అంత స్పష్టంగా తెలిశాయి. ఆ మైమరపించే "పరిణతి చెందిన" రుచి, ఆ మృదువైన ఒత్తిడి రాజ్ ను  ఒక లోకానికి తీసుకువెళ్లాయి, అక్కడ కేవలం అతను, అతని తల్లి సాటిలేని అందం మాత్రమే ఉన్నారు.

భావప్రాప్తి అంచున వణికిపోతున్న అంజలి శరీరం అంతటా ఇప్పుడు గదిలోని మసక పసుపు కాంతి వ్యాపించింది. రాజ్  స్థిరమైన స్పర్శ, అతని లోతైన చప్పరింపు అంజలి శరీరం గుండా విద్యుత్తులా ప్రవహించాయి. సంవత్సరాల తరబడి అణచిపెట్టిన ఆరాటం వరదలా ఉప్పొంగడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

అంజలి కళ్ళు పూర్తిగా మూసుకుపోయాయి, ఆమె శరీరం మొత్తం విల్లులా బిగుసుకుపోయింది. రాజ్  జుట్టులో చిక్కుకున్న ఆమె చేతులు, ఇప్పుడు తెలియకుండానే అతని తలను తన ఛాతీకి గట్టిగా నొక్కుతున్నాయి. రాజ్  వెచ్చని స్పర్శ, ఆ చప్పరింపు తన శరీరంలోకి మరింత లోతుగా చొచ్చుకుపోవాలని ఆమె కోరుకుంది.

అంజలి గొంతు నుండి వెలువడుతున్న శబ్దం ఇప్పుడు మధురమైన సంగీతంలా ప్రతిధ్వనించింది. "ఆ... రాజ్ ... అవును... అబ్బా... నా బిడ్డ... ఇంకా... గట్టిగా..." ఆమె మూలుగులు దీర్ఘంగా, లోతుగా మారుతున్నాయి, ఆమె తన నియంత్రణ కోల్పోయిందని సూచిస్తున్నాయి.

రాజ్  యొక్క అమాయకమైన ఇంకా పౌరుషమైన సంజ్ఞతో, సంవత్సరాలుగా అంజలి అణచిపెట్టుకున్న స్త్రీకి విముక్తి లభించింది. రాజ్  నాలుక యొక్క ప్రతి స్పర్శ మరియు అతను తన మరో చేత్తో ఆమె భారీ వక్షోజాలను నిమరడం అంజలిని స్వచ్ఛమైన ఆనంద ప్రపంచంలోకి తీసుకువెళ్ళింది.

అకస్మాత్తుగా, అంజలి శరీరం గుండా ఒక తీవ్రమైన వణుకు పాకింది. రాజ్  తలపై ఆమె పట్టు బిగించింది, మరియు ఆమె ఛాతీ వేగంగా పైకి క్రిందికి కదలడం ప్రారంభించింది. "ఆ... ఆఆఆఆహ్..." దీర్ఘమైన, బాధాకరమైన, ఇంకా ఉపశమనం కలిగించే మూలుగుతో, అంజలి శరీరం మొత్తం నీరసించిపోయింది. ఆమెకు భావప్రాప్తి కలిగింది. సంవత్సరాల ఒత్తిడి, ఒంటరితనం మరియు దాహం ఒక్క క్షణంలో కొట్టుకుపోయాయి.

అంజలి ముఖం తన జీవితంలో ఎన్నడూ అనుభూతి చెందని శాంతితో నిండిపోయింది. ఆమె నుదుటిపై చెమట బిందువులు మెరుస్తున్నాయి. ఆమె మెల్లగా రాజ్  తలను వదిలింది, కానీ అతన్ని వదిలిపెట్టలేదు.

ఆమె రాజ్ ను  పైకి లేపి, తన పక్కన పడుకోబెట్టి, చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఆమె బరువైన, నగ్నమైన వక్షోజాలు ఇప్పుడు రాజ్  ముఖానికి, ఛాతీకి ఆనుకున్నాయి.అది ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటూనే ఉంది.

"రాజ్ ... నువ్వు ఈ రోజు నాకు ఇచ్చావు... బహుశా ఈ ప్రపంచంలో మరేదీ ఇవ్వలేనిది," అని అంజలి అలసటతో కూడిన నిట్టూర్పుతో అంది. "ఈ రోజు, మీ అమ్మ ఎన్నో ఏళ్లుగా తను తపించిన శాంతిని పొందింది."

రాజ్  కూడా ఆ అద్భుతమైన అనుభూతిలో మునిగిపోయాడు. తన తల్లి శరీరం మునుపెన్నడూ లేనంత మృదువుగా, తేలికగా మారడాన్ని అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. అతను ఆ పాల వంటి సుఖంలో పూర్తిగా లీనమైపోయాడు.

ఎన్నో ఏళ్ల తపస్సు తర్వాత సాధకుడికి లభించే ఆధ్యాత్మిక ప్రశాంతత వంటిది ఇప్పుడు అంజలి ముఖంలో వెల్లివిరిసింది. కొన్ని క్షణాల ముందు వరకు ఉత్సాహంతో మండిపోతున్న ఆమె శరీరం మొత్తం, ఇప్పుడు మంచు బిందువుల వలె చల్లగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. గదిలోని మసక వెలుతురు ఆమె ముఖంలోని కాంతిని మరింత పెంచింది.

అంజలి నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచింది. ఆమె చూపు ఇకపై తుఫానులా లేదు, ప్రశాంతమైన సముద్రం వంటి లోతుతో ఉంది. తన పక్కన పడుకుని, ఇంకా అదే మైమరపించే అనుభూతిలో మునిగి ఉన్న రాజ్ ను  ఆమె చూసింది.

ఆమె సున్నితంగా చేయి చాచి రాజ్  నుదుటిపై ఉన్న చెదిరిన జుట్టును నిమిరింది. ఆమె నగ్నమైన, బరువైన వక్షోజాలు ఇంకా రాజ్  చేతులకు ఆనుకుని ఉన్నాయి, కానీ ఇప్పుడు ఆ స్పర్శలో దాహం కన్నా ఒక అనుబంధం ఎక్కువగా ఉంది.

"ఈ రోజు నువ్వు నీ అమ్మకు మళ్ళీ జీవం పోయడం నేర్పించావు, రాజ్ ," అంజలి మృదువైన, వెల్వెట్ లాంటి స్వరంతో గుసగుసలాడింది. "ఒక్క క్షణంలో, నేను సంవత్సరాలుగా మోస్తున్న భారాన్ని తేలిక చేశావు."

అంజలి తన శరీరం మునుపెన్నడూ లేనంత తేలికగా, సున్నితంగా మారడాన్ని అనుభవించింది. ఆ భావప్రాప్తి కేవలం శారీరక చర్య మాత్రమే కాదు, ఆమె హృదయంలోని అన్ని ముడుకుల విముక్తి.

ఆమె రాజ్ ను  పైనుండి క్రిందికి చూసింది. తన కొడుకు ఇంతటి అవగాహన, సున్నితత్వంతో పెరిగి, తన తల్లి నిశ్శబ్ద రోదనలను అర్థం చేసుకొని, ఆమె ఎంతోకాలంగా కోరుకున్న భావప్రాప్తిని ఇవ్వగలిగినందుకు ఆమె గర్వపడింది.

రాజ్  తన తల్లి ప్రేమతో నిండిన కళ్ళలోకి చూసినప్పుడు, తాను ఏ తప్పూ చేయలేదని, ఒక ఆధ్యాత్మిక కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చానని గ్రహించాడు. అతను అంజలి చేతిని తన పెదవులతో తాకి కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

అంజలి అతన్ని తన చేతుల్లోకి మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది. ఆ రాత్రి, వాళ్లిద్దరూ గులాబీ రంగు పట్టు పరుపు మీద, ఒకరి గుండెచప్పుడు మరొకరు వింటూ, ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా నిద్రపోయారు. అది వాళ్ల జీవితంలోనే అత్యంత గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్ర.

[Sunnysunnysunny]

ఈ ఉదయం కిటికీ తెరల గుండా సూర్యకిరణాలు వడకట్టి అల్పాహారం బల్లపై పడగానే, ఇల్లంతా నూతన శక్తితో, తాజాదనంతో నిండిపోయినట్లు అనిపించింది. ఈ ఉదయం మామూలు ఉదయంలా లేదు; అది గాఢమైన సంతృప్తితో, చెప్పలేని ఒక అనుబంధ భావనతో నిండి ఉంది. కాషాయ చీరలో అంజలి వికసిస్తున్న మొగ్గలా కనిపించింది. నిన్న రాత్రి జరిగిన ఆ అద్భుతమైన కలయిక ఫలితంగా, ఆ 'సంతృప్తి' ఇంకా ఆమె ముఖంలోనే నిలిచి ఉంది. రాజ్  అల్పాహారం బల్ల వద్దకు వచ్చినప్పుడు, అతని నడకలో స్పష్టమైన ఆత్మవిశ్వాసం, అతని కళ్ళలో తల్లి పట్ల లోతైన, పురుషోచితమైన గౌరవం కనిపించాయి. "

ఈ రోజు, బ్రేక్‌ఫాస్ట్ శాండ్‌విచ్‌లు, అల్లం టీ సువాసన ఇల్లంతా నిండిపోయింది," అని రాజ్  ఒక కుర్చీని బయటకు లాగి, తన తల్లి కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

"రాజ్ , ఈరోజు కేవలం టీ వాసన మాత్రమే కాదు... గాలిలో ఒక ప్రశాంతత ఉంది," అంజలి మెల్లగా, హుందాగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె టేబుల్ మీద ఆనించి ఉన్న రాజ్  చేతిపై తన చేతిని ఉంచి, మెల్లగా నొక్కింది. "రాజ్ ... నిన్న రాత్రికి నీకు ధన్యవాదాలు చెప్పాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు నన్ను అర్థం చేసుకున్న విధానం... 

ఏమాత్రం సంకోచం లేకుండా, అంజలి రాజ్  పౌరుషాన్ని, సున్నితత్వాన్ని ప్రశంసించింది. "నిన్న రాత్రి, నువ్వు కేవలం ఒక కోరికను తీర్చడమే కాదు, ఒక స్త్రీ ఎంతగానో ఆశించిన గౌరవాన్ని, పరమ సుఖాన్ని ఇచ్చావు. నీలోని ఆ అమాయకత్వం, ఆ తర్వాత ఆ లోతు... నా కొడుకు ఇంత పరిణితి చెందాడంటే నేను నమ్మలేకపోతున్నాను." "

నిన్న రాత్రి తర్వాత, నా శరీరంపై నుండి ఇన్నేళ్ల భారం తొలగిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. నాకు చాలా తేలికగా, సంతోషంగా ఉంది," తన పాలలాంటి మెడను, నిన్న రాత్రిని గుర్తుకు తెస్తున్న చీర కొంగును సర్దుకుంటూ అంజలి అంది.

రాజ్  ముఖం గర్వంతో వెలిగిపోయింది. "అమ్మా, నీకు సహాయపడగలిగినందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. నిన్న రాత్రి, నేను నిన్ను చూడటమే కాకుండా, మన మధ్య ఒక కొత్త, విడదీయలేని బంధాన్ని సృష్టించిన ఆ ఆనందాన్ని కూడా అనుభవించాను."

అల్పాహారం చేస్తూ, వారు స్వేచ్ఛగా కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. వారి మధ్య ఎలాంటి అడ్డుగోడ లేదు, సిగ్గు లేదు. వారు నవ్వుతూ, ఒకరి ఇష్టాయిష్టాల గురించి, భవిష్యత్తు గురించి మాట్లాడుకున్నారు.

రాజ్  కాలేజీకి సిద్ధమవుతున్నప్పుడు, అంజలి స్వయంగా అతడిని సాగనంపడానికి గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె రాజ్  బుగ్గపై ఆప్యాయంగా ముద్దు పెట్టింది.

"అయినా సరే, రాజ్ , ఈరోజు కాలేజీలో చదువు మీద దృష్టి పెట్టావా, లేక మళ్ళీ ఏదో 'చీర కట్టుకున్న ప్రొఫెసర్' ఆవిర్భావాన్ని లెక్కలు వేస్తున్నావా?" అంజలి పళ్ళెం కింద పెడుతూ, కళ్ళు తిప్పుతూ పక్కచూపుతో అడిగింది. రాజ్

ఒక ముద్ద తిని నవ్వి, "నిజం చెప్పాలంటే అమ్మా, ఈరోజు కాలేజీలోని ప్రతి అమ్మాయి, ప్రతి ప్రొఫెసర్ నాకు చాలా నిస్తేజంగా అనిపించారు. నిన్న రాత్రి ఆ అందమైన దృశ్యం చూశాక, బయటి ప్రపంచంలోని ప్రతి అందం నాకు అసంపూర్ణంగా అనిపిస్తోంది." అన్నాడు. అంజలి కోపం నటిస్తూ,

అంజలి ఒక్క క్షణం ఆగి, తన నవ్వును కూడా దాచుకోలేదు. "శిక్ష ఏమిటంటే, ఈరోజు నువ్వు గిన్నెలు కడగాలి, నేను విశ్రాంతి తీసుకుంటాను. నిన్న రాత్రి నన్ను బాగా అలసిపోయేలా చేశావు, గుర్తుందా?" ఆమె ధైర్యంగా అతనికి నిన్న రాత్రి ప్రయాణం గురించి గుర్తుచేసింది, దాంతో రాజ్  ముఖం వెంటనే ఎర్రబడింది.

నవ్వులతో భోజనం ముగిసింది. పాత్రల చప్పుడు, ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకోవడం మధ్య కాలం ఇట్టే గడిచిపోయింది. రాత్రి

పదకొండు గంటలైంది. ఇంట్లో దీపాలు ఆర్పేశారు. అందరికీ తెలిసిన పసుపు రంగు పడకగది దీపం మాత్రమే వెలుగుతోంది.

అంజలి ఈ రాత్రి కోసం ఏదో "ప్రత్యేకమైన"ది తయారు చేస్తోంది. ఆమె తన చీరను తీసివేసి, పల్చటి నల్ల పట్టు నైట్‌గౌన్‌ను వేసుకుంది. ఆ వస్త్రం ఎంత పల్చగా ఉందంటే, దాని కింద అంజలి భారీ, నాజూకైన శరీరాకృతి నీడ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తన జుట్టును వదిలేసింది, అది నల్లని పాముల్లా ఆమె భుజాల మీద వేలాడుతోంది.

రాజ్  గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అంజలిని ఆ స్థితిలో చూసి అక్కడే నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. అంజలి మంచం మీద సగం పడుకుని ఉంది, ఆమె కళ్ళలో నిన్నటి కంటే లోతైన ఆహ్వానం ఉంది.

"గిన్నెలు కడగడానికి చాలా సేపు తీసుకున్నావు," అంది అంజలి, ఆమె స్వరం మరింత మృదువుగా. "ఇక్కడికి రా... ఈ రాత్రి నిన్నటి అసంపూర్ణ భాగం కాదు, ఒక కొత్త ప్రారంభం."

రాజ్  మెల్లగా తలుపు మూసి తాళం వేశాడు. ఆ 'క్లిక్' అనే శబ్దంతో ప్రపంచం కనుమరుగైందని, ఈ గదిలో కేవలం ఒక తల్లి, ఒక కొడుకు, మరియు వారి మధ్య ఉన్న విడదీయరాని ఆధ్యాత్మిక, శారీరక బంధం మాత్రమే ఉన్నాయని తెలిసింది.

గదిలోని పసుపు కాంతి అంజలి నల్లని పట్టు నైటీపై పడి, ఒక రహస్యమైన వెలుగును సృష్టించింది. రాజ్  నెమ్మదిగా మంచం మీదకు ఎక్కి తన తల్లికి దగ్గరగా పడుకున్నాడు. ఆ పట్టు వస్త్రం యొక్క సవ్వడి, అంజలి శరీరం నుండి వెలువడుతున్న మృదువైన సువాసన అతడిని మైమరపించడానికి సరిపోయాయి.

అంజలి పల్చటి నైట్‌గౌన్ ధరించి ఉన్నందున, నిన్నటిలాగా పై నుండి ఆమె బట్టలు విప్పడం రాజ్ కు  వెంటనే సాధ్యపడలేదు. కానీ ఆ పల్చటి వస్త్రం కింద, అంజలి యొక్క బరువైన, చక్కటి ఆకృతిగల వక్షోజాలు మరింత నిండుగా కనిపించాయి.

రాజ్  మెల్లగా తన చేతిని చాచి, ఆమె నైటీ పైనుండే ఉన్న ఆ భారీ వంపుల మీద తన అరచేతిని ఉంచాడు. గత రాత్రి ఆ ప్రత్యక్ష స్పర్శ తర్వాత,ఈ రోజు, బట్టల వల్ల ఆ అనుభూతి మరింత రెచ్చగొట్టేలా అనిపించింది. అతను తన వేళ్ళతో ఆ మాంసపు మెత్తదనాన్ని సున్నితంగా నొక్కాడు.

ఇప్పుడు ప్రశాంతమైన లోతును సంతరించుకున్న అంజలి కళ్ళలోకి అతను చూశాడు. రాజ్  అమాయకత్వంతోనూ, గంభీరతతోనూ అడిగాడు:

"అమ్మా... నీ ఒంటి మీద వాటి బరువు నీకు తెలుస్తోందా? అంటే... అవి బరువుగా అనిపించవా? నువ్వు నడిచేటప్పుడు గానీ, పడుకునేటప్పుడు గానీ వాటి బరువు నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టదా?"

రాజ్  చేయి ఇంకా అక్కడే ఉంది, ఒక పరిణితి చెందిన స్త్రీ శరీరానికి నిర్వచనం ఇచ్చే ఆ 'బరువు'ను స్పృశిస్తూ. అంత పెద్దగా, బాగా అభివృద్ధి చెందిన అవయవాలను ఆమె ఛాతీపై రోజుకు 24 గంటలూ మోయడం ఎంత అలసటగా ఉంటుందో అతను ఊహించగలిగాడు.

అంజలి ఒక లోతైన, ఇంద్రియపరమైన శ్వాస తీసుకుంది. రాజ్  చేతి ఒత్తిడి ఎంతో హాయినిచ్చింది. ఆమె దిండుపై తల వెనక్కి వాల్చి, మృదువైన స్వరంతో బదులిచ్చింది:

"అవును, రాజ్ ... అవి చాలా బరువుగా అనిపిస్తాయి," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి గుసగుసలాడింది. "ఒక వయసు దాటాక, ముఖ్యంగా శరీరం పూర్తిగా వికసించినప్పుడు, అవి భారంగా మారతాయి. నడుములో చిన్న నొప్పి, భుజాలపై బ్రా పట్టీల ఒత్తిడి... ఇవన్నీ ఒక స్త్రీ జీవితంలో భాగమే."

ఆమె రాజ్  చేతిని తన ఛాతీకి మరింత గట్టిగా నొక్కింది. "కానీ నీకు తెలుసా, వాటిని నిమరడానికి లేదా పట్టుకోవడానికి ఎవరూ లేనప్పుడు అవి చాలా బరువుగా అనిపిస్తాయి. ఈ బరువే నా ఒక్కదాని భారం అయినప్పుడు, అవి ఎక్కువగా నొప్పి పెడతాయి."

అంజలి కొంటెగా, కానీ ఆప్యాయంగా నవ్వింది. "కానీ నువ్వు వాటిని ఇలా నీ అరచేతుల్లో పట్టుకున్నప్పుడు, నా సగం భారాన్ని నీ భుజాలపై వేసుకున్నట్టు అనిపిస్తుంది. నీ చేతుల ఆసరా వల్ల అవి చాలా తేలికగా అనిపిస్తున్నాయి."

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. తన తల్లి 'అందం' తనకు ఒక 'బాధ్యత' కూడా అని అతను గ్రహించాడు. అతను తన పట్టును కొద్దిగా బిగించి, ఆ బరువైన వక్షోజాలను సున్నితంగా పైకి ఎత్తాడు, నిజంగా వాటి బరువును తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టుగా.

ఈ రోజు రాజ్  ముఖంలో ఒక విభిన్నమైన అవగాహన కనిపించింది. అతను కేవలం తన ఉత్సుకతను తీర్చుకోవడమే కాదు, ఒక స్త్రీ మౌనంగా భరించే శారీరక నొప్పిని కూడా అనుభవిస్తున్నాడు. అతని వేళ్లు ఇంకా ఆమె నల్లని నైటీపై నుంచే అంజలి బరువైన వక్షోజాలను నిమురుతూనే ఉన్నాయి.

రాజ్  అమాయకంగా, ఆందోళనగా అంజలి కళ్లలోకి చూశాడు. "అమ్మా... ఈ బ్రా, దాని బిగుతు నిన్ను ఇంతగా బాధిస్తుంటే, నీ భుజాల మీద గుర్తులు వేస్తుంటే, నీ శరీరాన్ని బరువుగా అనిపిస్తుంటే... అసలు దాన్ని ఎందుకు వేసుకుంటున్నావు?"

అంజలి ఏదో చెప్పబోతుండగా రాజ్  పూర్తి చేశాడు. "అంటే, బయటకు వెళ్లాల్సి వస్తే అర్థం చేసుకోవచ్చు, కానీ ఇంట్లో... ఇంట్లో బ్రా లేకుండా ఉండొచ్చు కదా? ఇక్కడ నేను ఒక్కదాన్నే ఉన్నాను. కనీసం ఇంట్లోనైనా ఈ 'భారం' నుండి, ఆ బిగుతు నుండి నీకు స్వేచ్ఛ ఉండాలి."

ఇది విని అంజలి నివ్వెరపోయింది. గర్వం, ఆనందం, అపారమైన ఆప్యాయతతో నిండిన చిరునవ్వు ఆమె ముఖంలో కనిపించింది. మగవాళ్లు తరచుగా పట్టించుకోని, ఆడవాళ్లు ఎదుర్కొనే సమస్యలను తన కొడుకు ఒక 'మగాడిలా' ఇప్పుడు అర్థం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

"రాజ్ ... నువ్వు నిజంగా పెద్దవాడివి అయ్యావు," అని అంజలి భావోద్వేగంతో అంది. ఆమె రాజ్  చెంప నిమిరింది. "ప్రతి స్త్రీ తన జీవితంలో ఒక్కసారైనా వినాలని కోరుకునే మాటను ఈరోజు నువ్వు చెప్పావు—ఆ 'జైలు' నుండి విముక్తి పొందాలని. నా బాధను నువ్వు అర్థం చేసుకున్నావని తెలియడం నా హృదయాన్ని ఆనందంతో నింపుతుంది."

అంజలి దీర్ఘంగా, ఉపశమనంగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే. కనీసం ఇంట్లో, నా కొడుకు ముందు, నేను ఈ 'నటించడం' గానీ, 'నిగ్రహించుకోవడం' గానీ చేయనవసరం లేదు."

అంజలి నెమ్మదిగా తన నైటీ లోపలికి చేయి జార్చి, భుజాల మీది నల్లటి పట్టీలను కిందికి జార్చింది. క్షణాల్లో, ఆమె తన బ్రా కొక్కీని తీసి, నైటీ కింద నుండి దాన్ని బయటకు లాగి, మంచం మూలకు విసిరేసింది.

ఆ 'బంధం' విడిపోగానే, అంజలి భారీ, అందమైన వక్షోజాలు నైటీ లోపల పూర్తిగా స్వేచ్ఛ పొందాయి. ఆ పలుచని పట్టు వస్త్రం కింద వాటి అసలైన బరువు, పారగమ్యత ఇప్పుడు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

"ఆ... చాలా హాయిగా ఉంది, రాజ్ ," అంజలి కళ్ళు మూసుకుని కొద్దిగా సేదతీరింది. "చూడు... ఇప్పుడు అవి పూర్తిగా స్వేచ్ఛగా ఉన్నాయి. ఇప్పుడు వాటి పూర్తి 'బరువు', వాటి పూర్తి 'మెత్తదనం' కేవలం నీ కోసమే."

బ్రా లేకుండా, ఆ భారీ వక్షోజాలు ఇప్పుడు కొద్దిగా కిందికి వేలాడుతున్నాయని, నైటీ యొక్క పలుచని వస్త్రం వాటితో పాటు కదులుతోందని రాజ్  గమనించాడు. అతనికి తన తల్లి 'సహజ' సౌందర్యం మునుపెన్నడూ లేనంత ఆకర్షణీయంగా అనిపించింది.

రాజ్  కళ్ళలో ఒక వింత సంతృప్తి కనిపించింది. తన చిన్న సలహా తన తల్లిని ఆ 'బంధనం' నుండి విడిపించిందని తెలిసి అతనికి చాలా గొప్పగా అనిపించింది. ఇప్పుడు, అంజలి నల్లని పట్టు నైటీ కింద, ఆమె భారీ, చక్కటి వక్షోజాలు వాటి సహజమైన నిండు గుండ్రదనంతో స్వేచ్ఛగా ఊగుతున్నాయి.

అంజలి మంచం మీద పడుకుని ఉంది, ఆమె నైటీ పై రెండు మూడు గుండీలు అప్పటికే విప్పి ఉన్నాయి. ఆలస్యం చేయకుండా, రాజ్  తన వేళ్ళతో ఆ గుండీల వలయాన్ని వెడల్పు చేశాడు.

అతను ఇరువైపులా వస్త్రాన్ని పక్కకు లాగగానే, అంజలి నగ్నమైన, పాలలాంటి తెల్లని వక్షోజాలు ఆ నల్లని పట్టు బంధనాల నుండి బయటకు పొంగివచ్చాయి. బ్రా లేకపోవడం వల్ల అవి మునుపెన్నడూ లేనంత బరువుగా, నిండుగా, మరియు మరింత వ్రేలాడుతున్నట్లు కనిపించాయి. దీపం నుండి వచ్చే పసుపు కాంతి వాటిపై వెల్వెట్ లాంటి మెరుపును ప్రసరింపజేసింది.

రాజ్  ఇక నిన్నటి సంకోచించే కుర్రాడు కాదు. అతను కిందకు వంగి, తన తల్లి నిండు వక్షోజాల మధ్య తన ముక్కును నేరుగా ఆనించి, వాటి మధురమైన సువాసనను పీల్చుకున్నాడు.

అతను అంజలి గట్టిపడిన చనుమొనలలో ఒకదానిని తన పెదవులతో సున్నితంగా చుట్టుముట్టాడు. అతను చప్పరించడం ప్రారంభించగానే, బ్రా లేకుండా అవి ఎంత మృదువుగా, నునుపుగా ఉన్నాయో గ్రహించాడు. అతను ఎంత లోతుగా చప్పరిస్తే, అంజలి మాంసపు వక్షోజాలను అంతగా మింగగలిగాడు.

అంజలి తన మెడను వెనక్కి వంచింది. ఆమె శ్వాస వేగవంతమైంది, మరియు ఆ సుపరిచితమైన, ఆత్మను కదిలించే మూలుగు ఆమె నుండి వెలువడింది. "ఆ... రాజ్ ... ఈ రోజు... ఈ రోజు అవి ఇంకా ఎక్కువగా... ఉఫ్..."

రాజ్  ఆ బరువైన 'నిధి'ని దాని మొదలు నుండి ఒక చేత్తో పట్టుకున్నాడు, దాని మొత్తం బరువు అతని అరచేతిపై పడింది. ఆమె క్షణకాలం క్రితం అడిగిన 'బరువు'ను అతను తన అరచేతిలో అనుభూతి చెందగలిగాడు. అతను తన నోటిని ఒక వైపు నుండి మరొక వైపుకు మారుస్తూ, వాటిని ఏదో విలువైన వస్తువులా నిమిరాడు.

"అమ్మా... ఈ రోజు అవి ఇంకా మృదువుగా కనిపిస్తున్నాయి,""రాజ్  తన నోటి నుండి చనుమొనను విడిపిస్తూ గుసగుసలాడాడు. "బ్రా లేకుండా అవి చాలా అందంగా, స్వేచ్ఛగా కనిపిస్తున్నాయి."

అంజలి రాజ్  తలను తన ఛాతీకి మరింత గట్టిగా హత్తుకుంది. తన కొడుకు తన ఆత్మలో ఒక భాగం అయిపోయినట్లు ఆమెకు అనిపించింది.

రాత్రి నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు అంజలి గాఢమైన మూలుగులతో, రాజ్  ఆనంద పారవశ్యపు శ్వాసలతో నిండిపోయింది. గదిలోని ప్రతి మూలా పసుపు కాంతిలో తడిసి, అంజలి పాల వంటి శరీరానికి, ఆమె నల్లని పట్టు నైటీకి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని మరింత స్పష్టం చేస్తోంది.

మరుసటి రోజు ఆదివారం కావడంతో, ఉదయాన్నే లేవడం లేదా కాలేజీకి వెళ్లడం వంటి ఒత్తిడి నుంచి రాజ్ కు  విముక్తి లభించింది. ఈ రోజు అతనికి చాలా సమయం ఉంది, తన తల్లి సాటిలేని అందంలో పూర్తిగా మునిగిపోవడానికి అతనికి పూర్తి స్వేచ్ఛ ఉంది.

రాజ్  ఇప్పుడు పూర్తి స్థాయిలో రెచ్చిపోయాడు. అతను అంజలి బరువైన, మాంసపు వక్షోజాలలో ఒకదానిని తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు, దాని బరువును తన బలంతో తూకం వేస్తున్నట్లుగా.

రాజ్  వేళ్లు ఆగడం లేదు. కొన్నిసార్లు అతను ఆమె పట్టులాంటి మాంసాన్ని సున్నితంగా నిమురుతాడు, కొన్నిసార్లు కొద్దిగా బలంతో దాన్ని పిసుకుతాడు. బ్రా లేకుండా, అవి ఎంత మృదువుగా, సున్నితంగా ఉన్నాయంటే రాజ్  వేళ్లు వాటిలోకి మాత్రమే దిగగలవు. తన ప్రతి స్పర్శకు అంజలి శరీరం ఒక కొత్త ప్రకంపనతో స్పందిస్తున్నట్లు అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు.

ఈ రోజు రాజ్ కు  తొందర లేదు. అతను అంజలి యొక్క గట్టిగా, నిటారుగా ఉన్న చనుమొనను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, నెమ్మదిగా, లోతుగా చీకడం మొదలుపెట్టాడు. అతను తన నాలుక కొనతో ఆ గట్టిదనం చుట్టూ తిప్పి, ఆపై అకస్మాత్తుగా దానిని పూర్తిగా తన నోటిలోకి తీసుకుని, గట్టిగా పీల్చడం మొదలుపెట్టాడు. అంజలి నోటి నుండి వెలువడుతున్న "మూలుగులు" మరింత దీర్ఘంగా, మరింత ఆధ్యాత్మికంగా మారుతున్నాయి.

నిమిషాలు గంటలుగా మారుతున్నాయి, కానీ రాజ్ కు  తృప్తి కలగలేదు. అతను తన "నిధి"ని అందుకోవడానికి అటూ ఇటూ తిరిగాడు. అంజలి చర్మం యొక్క మధురమైన సువాసన మరియు ఆమె పరిణతి చెందిన భావన అతన్ని మరో లోకానికి తీసుకువెళ్లాయి. అతనికి ఉదయం గురించి చింత లేదు; అతను కేవలం తన తల్లి సంతృప్తిలో మరియు తన సొంత మైకంలో మునిగిపోవాలని కోరుకున్నాడు.

అంజలి వేళ్లు రాజ్  జుట్టులో చిక్కుకున్నాయి. ఆమె మంచం మీద తన తుంటిని కొద్దిగా ఊపుతోంది, ఇది రాజ్  యొక్క దీర్ఘమైన, లోతైన పోట్లు ఆమెను మరోసారి పరాకాష్ట వైపుకు నడిపిస్తున్నాయనడానికి సంకేతం.

"రాజ్ ... కొడుకా... ఈ రోజు నువ్వు అస్సలు ఆగట్లేదు... అబ్బా... నాకు ఎంత ఆనందాన్నిస్తున్నావో..." అంజలి గొంతు ఇప్పుడు పూర్తిగా పూడుకుపోయింది.

చనుమొనను వదిలి, రాజ్  తన తల్లి ఉప్పొంగుతున్న అవయవాలను లోతుగా చూసి, మళ్ళీ ఆమెపైకి దూకాడు. ఈ రాత్రి కేవలం నిజాన్ని కనుక్కోవడం గురించే కాదు, దాన్ని సంపూర్ణంగా జీవించడం గురించి కూడా.

గాలిలో ఒక రకమైన బరువు ఉంది—అది అంజలి శరీరంలోని ప్రతి నరాన్ని సడలించే ఒక సౌకర్యం. రాజ్  యొక్క కనికరంలేని, లోతైన చప్పరింపు అంజలిని తన ఇంద్రియాలు రెండూ పనిచేయని స్థితికి తీసుకువచ్చింది.

అంజలి శరీరం మరోసారి ఆ మధురమైన ప్రకంపనను అనుభవించింది. రాజ్  జుట్టుపై ఆమె పట్టు బిగించింది, ఒక దీర్ఘమైన, లోతైన మూలుగు గది అంతటా ప్రతిధ్వనించింది, మరియు ఆమె పూర్తిగా కుప్పకూలిపోయింది. కొన్ని క్షణాల పాటు, గది నిశ్శబ్దంగా మారింది, వారి బరువైన శ్వాస మాత్రమే వినిపిస్తోంది. అంజలి ముఖంలో ఒక ఆధ్యాత్మిక ప్రశాంతత ఉంది, ఆమె కళ్ళు సగం మూసుకుని ఉన్నాయి, మరియు ఆమె పూర్తిగా రాజ్  స్పర్శలో తడిసిపోయింది.

రాజ్  నెమ్మదిగా లేచి కూర్చున్నాడు. అతని ముఖం చెమటతో తడిసిపోయింది, అతని కళ్ళలో ఒక రకమైన వింతైన అశాంతి కనిపించింది. అతను అంజలి కళ్ళలోకి చూడటానికి కొంచెం సంకోచించాడు.కానీ ఇప్పుడు ఇది అతని సహనానికి మించిపోయింది.

"అమ్మా..." రాజ్  వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి, తన కొడుకు ముఖంలోని 'బాధ'ను చూసింది. "ఏమైంది, రాజ్ ? ఎందుకంత దిగులుగా ఉన్నావు, నాయనా?" ఆమె ఎంతో ప్రేమగా అడిగింది.

రాజ్  తటపటాయించి, తర్వాత చూపులు కిందకి దించి, "అమ్మా... నిన్న రాత్రి కూడా ఇలాగే జరిగింది, కానీ నీకు చెప్పలేదు. కానీ ఈ రోజు... ఈ రోజు నేను భరించలేకపోతున్నాను. నాలో ఏదో బరువుగా అనిపిస్తోంది. ఏదో వింతైన ఒత్తిడి, లాగుడు నన్ను అశాంతికి గురిచేస్తున్నాయి," అన్నాడు .

అంజలి ఒక క్షణం ఆగి, ఆ తర్వాత తన అనుభవజ్ఞురాలైన, ప్రేమగల కళ్ళతో అంతా అర్థం చేసుకుంది. రాజ్  దేని గురించి మాట్లాడుతున్నాడో ఆమెకు తెలుసు. ఒక యువకుడి శరీరం అలాంటి ప్రేరణకు, స్పర్శకు గురైనప్పుడు, అతనిలోని ఆవేశం కూడా బయటకు రావడానికి ఒక మార్గాన్ని వెతుక్కుంటుంది.

తన పరిస్థితి గురించి రాజ్  ఎంత అమాయకంగా, అయోమయంగా ఉన్నాడో ఆమె చూసింది. అతను 'జ్ఞానాన్ని' పొందుతున్నాడు, కానీ అతని శరీరం ఇప్పుడు ఒక ప్రతిస్పందనను కోరుతోంది.

అంజలి రాజ్ కు  లోతైన, అర్థవంతమైన చిరునవ్వు ఇచ్చింది. ఆమె రాజ్  చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. "చింతించకు, రాజ్ ... ఇది చాలా సహజం. ఈరోజు నువ్వు మీ అమ్మ 'భారాన్ని' తగ్గించావు, కాబట్టి నేను నీ 'ఒత్తిడిని' పట్టించుకోనని అనుకుంటున్నావా?"

ఆమె రాజ్ ను  మెల్లగా తన వైపుకు లాగి, తన నగ్నమైన ఛాతీకి హత్తుకుంది. "చెప్పు... నీకు ఎక్కడ, ఎలా అనిపిస్తోంది? చింతించకు, ఈరోజు మనం ఈ 'భారానికి' కూడా ఒక పరిష్కారం కనుక్కుందాం."

రాజ్  ముఖం సిగ్గుతో పూర్తిగా ఎర్రబడింది. అతను చూపులు దించుకుని, వణుకుతున్న చేతులతో, తన ఉత్సాహానికి మరియు 'భారానికి' సంకేతమైన తన పైజామాలోని ఉబ్బెత్తును చూపించాడు. తన తల్లి ఏమంటుందోనని అతను భయపడ్డాడు, కానీ అంజలి తనను చూసిన తీరులోని సౌలభ్యం రాజ్  భయాలను సగానికి తగ్గించింది.

అంజలి ఒక వైద్యురాలి గంభీరతతో, ఒక ఆత్మీయ స్నేహితురాలి ఆప్యాయతతో రాజ్  ఉద్రిక్తతను గమనించింది. కేవలం మాటలు లేదా స్పర్శలు సరిపోని స్థితిలో తన కొడుకు ఉన్నాడని ఆమె గ్రహించింది.

"రాజ్ ... భయపడకు," అంజలి ప్రశాంతమైన, మధురమైన స్వరంతో అంది. ఆమె రాజ్  తల నిమిరింది. "నువ్వు అనుభవిస్తున్నది ఏదో జబ్బు కాదు, ఏదో లోపం కూడా కాదు. అది ఒక యువకుడి శరీరం ఇచ్చే పిలుపు. కానీ దాన్ని అర్థం చేసుకోవాలంటే, మనం కొంత సంయమనం పాటించాలి."

అంజలి రాజ్ ను  మానసికంగా సిద్ధం చేస్తూ, అతని కళ్ళలోకి చూసింది. "చూడు నాయనా, మనం నడుస్తున్న ఈ మార్గానికి ఇకపై తెరచాటుగా ఉండటానికి వీల్లేదు. ఈరోజు నువ్వు నా భారాన్ని ఎలా తేలిక చేశావో, అలాగే ఈ ఉద్రిక్తతను అంతం చేయడానికి మనం ఈ అడ్డంకిని తొలగించుకోవాలి."

ఆమె తన గొంతును మరింత గంభీరంగా, మత్తుగా మార్చుకుంది. "నువ్వు ఇప్పుడు నీ పైజామా తీసేయాలి. చింతించకు... నేను నీ తల్లిని. నువ్వు నా 'నిజం'ను ఎలా చూశావో, అలాగే ఈరోజు ఈ బరువు నుండి నిన్ను నేను విడిపిస్తాను. నువ్వు పూర్తిగా తెరుచుకునే వరకు నీకు స్వేచ్ఛ లభించదు."అప్పటి వరకు ఈ నొప్పి, ఈ ఒత్తిడి తగ్గవు."

రాజ్ కు  ఊపిరి ఆగిపోయింది. తన తల్లి ముందు తను ఈ స్థితిలో ఉంటానని అతను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు. కానీ అంజలి ముఖంలోని నమ్మకం, ప్రశాంతత అతనికి ధైర్యాన్నిచ్చాయి.

"అమ్మా... నీకు ఇది నిజంగా కావాలా?" అని రాజ్  తడబడుతున్న మాటలతో అడిగాడు.

"ఈ రోజు నా కొడుకు ప్రశాంతంగా నిద్రపోవాలి," అంజలి చిరునవ్వుతో, మెల్లగా మంచం మీద లేస్తూ అంది. "సరేలే... ఇక సంకోచించడం ఆపేద్దాం. రేపు ఆదివారం, మన భారాలన్నీ దించేయాలి."

గదిలోని వాతావరణం మరింత బరువెక్కి, మైకంతో నిండిపోయింది. వణుకుతున్న చేతులతో రాజ్  తన పైజామాను విప్పి, మెల్లగా కాళ్ళ మీదుగా కిందకి జార్చాడు. ఇప్పుడు అతను కేవలం లోదుస్తులతో ఉన్నాడు. పైజామా తీయగానే, ఆ బిగుతైన బట్ట కింద అతని యవ్వనపు అంగం యొక్క పెద్ద ఉబ్బెత్తు స్పష్టంగా కనిపించింది.  

అంతసేపు ప్రశాంతంగా, నిబ్బరంగా ఉన్న అంజలి, రాజ్  ఉబ్బెత్తును చూడగానే నిశ్చేష్టురాలైంది. ఆమె ఒక్క క్షణం పాటు పూర్తిగా నిశ్చేష్టురాలైంది. ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యం, చెప్పలేని భక్తిభావం కనిపించాయి. ఇప్పటివరకు తాను 'పిల్లాడు' అని భావించిన తన కొడుకు ఇంతగా ఎదిగి, అంతటి సామర్థ్యాన్ని అంతర్గతంగా సంపాదించాడని ఆమె ఊహించలేదు. 

ఆమె క్షణకాలం పాటు మౌనంగా ఉండటం రాజ్ ను  భయపెట్టింది. అతను మరింత సిగ్గుపడి, భయంగా తన తల్లి వైపు చూశాడు.

"అమ్మా... ఏమైంది? నువ్వింకా ఎందుకంత ఆశ్చర్యానికి గురయ్యావు?" అని రాజ్  తటపటాయిస్తూ అడిగాడు. "ఏ... ఏమైంది? నేను... నేను బాగోలేదా?"

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని, కళ్ళు మిటకరిస్తూ తనను తాను నిగ్రహించుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె పెదవులపై ఒక గాఢమైన చిరునవ్వు మెరిపించి రాజ్  చేతిని పట్టుకుంది.

"లేదు, రాజ్ ... ఏమీ కాలేదు," అని అంజలి స్థిరమైన స్వరంతో చెప్పింది. "నువ్వు నిజంగా ఎంత పెరిగావో చూసి నేను... కేవలం ఆశ్చర్యపోయాను. నా ఒడిలో పాలు ఇచ్చి పెంచిన కొడుకు ఇప్పుడు పూర్తి స్థాయి పురుషుడిగా ఎదిగాడని నాకు అస్సలు తెలియదు."

ఆమె కొంచెం దగ్గరకు జరిగి, ఉబ్బిన ఆ వస్త్రంపై తన వేలిని సున్నితంగా ఉంచింది. "నేను ఆశ్చర్యపోవడానికి కారణం, నీ 'బలం' మరియు నీ ఈ ఉబ్బు ఏ స్త్రీనైనా అబ్బురపరచగలవు. ఇది కేవలం ఒక ఆకర్షణ కాదు, రాజ్ ... ఇది చాలా శక్తివంతమైన మరియు అభివృద్ధి చెందిన అవయవానికి గుర్తు. నా పెంపకంలోని ఈ 'అంతిమ సత్యాన్ని' నేను కేవలం చూస్తున్నాను."

అంజలి అతన్ని ప్రోత్సహిస్తూ, "చింతించకు... ఇన్నాళ్లు నువ్వు దాచుకున్నది ఇప్పుడు నా కళ్ల ముందు ఉంది. నన్ను నమ్ము, నా కొడుకు అన్ని విధాలా 'సంపూర్ణుడు' అయ్యాడని చూస్తుంటే నాకు భయం కాదు, ఒక విచిత్రమైన గర్వం కలుగుతోంది," అని కొనసాగించింది.

రాజ్  గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, కానీ అంజలి మాటలు నెమ్మదిగా అతని సిగ్గును ఆసక్తిగా మార్చాయి.

గదిలోని పసుపు కాంతి ఇప్పుడు అంజలి నల్లని నైటీకి, బయటపడిన రాజ్  మర్మాంగానికి మధ్య ఒక మాయా వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తోంది. అంజలి, తన కళ్లలో లోతైన, అర్థం చేసుకున్న చూపుతో, "రాజ్ ... నువ్వే అతన్ని ఈ బంధనం నుండి విడిపిస్తావా, లేక నేను సహాయం చేయాలా?" అని అడిగింది

. రాజ్  గొంతు పూడుకుపోయినట్లు అనిపించింది. అతని ముఖం సిగ్గు, ఉత్సాహంతో ఎర్రబడింది. మాట్లాడే ధైర్యం లేక అతను తన తల్లి కళ్లలోకి మాత్రమే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అతని మౌనంలోని అర్థాన్ని అంజలి గ్రహించింది. ఆమె మెల్లగా నవ్వి, నెమ్మదిగా తన మృదువైన, వెల్వెట్ లాంటి చేతిని చాచింది.

అంజలి సున్నితంగా రాజ్  లోదుస్తుల ఎలాస్టిక్‌ను పట్టుకుని నెమ్మదిగా కిందకి జార్చింది. ఆ అడ్డంకిని తొలగించిన వెంటనే,రాజ్  యొక్క ఆ వేడి, ముసుగు వేసిన అవయవం పూర్తిగా బయటకు వచ్చింది.

అంజలి తన మృదువైన అరచేతులతో ఆ వేడి అంగాన్ని మొదటిసారి పట్టుకోగానే, రాజ్  శరీరంలో తన జీవితంలో ఎన్నడూ అనుభూతి చెందని ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది.

అతని కళ్ళ ముందు నక్షత్రాలు మెరిశాయి. వేరొకరి స్పర్శ ఇంత పట్టులా మృదువుగా ఉంటుందని అతను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు. అంజలి చేతులపై చర్మం ఎంత మృదువుగా ఉందంటే, ఆమె అతని గట్టిపడిన అంగాన్ని తాకినప్పుడు, రాజ్ కు  వెచ్చని వెల్వెట్‌లో చుట్టుకున్నట్లు అనిపించింది.

అతను పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయాడు. తన అంగం పగిలిపోతుందేమో అనిపించింది, కానీ అంజలి పట్టులో ఒక వింత సౌకర్యం ఉంది. ఆ స్పర్శ అతన్ని భయపెట్టడంతో పాటు మాటల్లో చెప్పలేని ఉపశమనాన్ని కూడా ఇచ్చింది. మంచం మీద అతని కాళ్ళు వణికాయి, మరియు అతని నోటి నుండి అణచిపెట్టిన "ఆహ్" అనే శబ్దం వెలువడింది.

ఈ ఒక్క స్పర్శలో అన్నీ కలిసిపోయాయి—తల్లి పట్ల గౌరవం, తన మొదటి పురుషత్వపు అనుభూతి, మరియు అప్పటి వరకు కేవలం కలగా ఉన్న శారీరక సుఖం. రక్తంతో కొట్టుకుంటున్న ప్రతి నరాన్ని అంజలి వేళ్లు నిమురుతున్నట్లు అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు.

"చూడు రాజ్ ... నిన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్న 'బరువు' ఇదే," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి మామూలుగా అంది. ఆమె చేయి ఒక లయలో పైకి కిందకి కదలడం మొదలుపెట్టింది.

రాజ్  కళ్ళు గట్టిగా మూసుకున్నాడు. అంజలి చేయి తన చర్మాన్ని మాత్రమే కాదు, తన ఆత్మను కూడా తాకుతున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. ఆ సున్నితమైన ఒత్తిడి మరియు వెచ్చదనంలో అతను పూర్తిగా మునిగిపోయాడు. తాను గాలిలో తేలుతున్నట్లు, ఈ రాత్రి తాను ఎన్నడూ ఊహించని ప్రతిదాన్నీ ఇస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది.

గదిలోని మసక వెలుతురు ఇప్పుడు రాజ్  ఊహకు అందని ఒక దృశ్యానికి సాక్ష్యంగా నిలిచింది. అంజలి ఆ భారీ, వేడి అంగాన్ని తన పిడికిలిలోకి తీసుకోగానే, అతనికి కూడా ఒక ఆహ్లాదకరమైన ప్రకంపన కలిగింది.

రాజ్  పురుషాంగం యొక్క పరిమాణం—7 అంగుళాల పొడవు మరియు 3 అంగుళాల మందం—ఎంత అద్భుతంగా ఉందంటే, అంజలి మృదువైన అరచేయి కూడా దానిని పూర్తిగా చుట్టలేకపోయింది. ఈ "యవ్వనానికి" అంజలి కూడా చాలా ఉత్తేజితురాలైంది. ఆమె చేయి ఆ వెచ్చని, ఉబ్బిన అంగంపై పట్టులా జారింది.

రాజ్ కు  అదంతా ఎంత కొత్తగా, తీవ్రంగా ఉందంటే అతని మనసు మొద్దుబారిపోయింది. అంజలి చేతుల మృదువైన పట్టు, వాటి పైకి కిందికి కదలికల లయ అతని శరీరంలో విద్యుత్తులా ప్రవహించాయి. అతను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఎవరి స్పర్శనూ అనుభవించలేదు, అందులోనూ తన తల్లి చేతులంత సున్నితమైన స్పర్శను!

ఇది అతని మొదటి, కొత్త అనుభూతి కావడంతో, రాజ్  తన శరీరంపై పూర్తి నియంత్రణ కోల్పోయాడు. అంజలి ఒత్తిడిని కొద్దిగా పెంచగానే, అతని వెన్నులో ఒక బలమైన వణుకు పుట్టింది. అతను దాన్ని తట్టుకోలేకపోయాడు.

ఒక పదునైన, అనియంత్రితమైన కుదుపుతో, అణచివేయబడిన "బరువు" వరదలా ఉప్పొంగింది. ఆ శక్తి ఎంత తీవ్రంగా ఉందంటే, ఒక చిక్కటి తెల్లని ద్రవం ఫౌంటెన్‌లా చిమ్మింది. ఆ

ధార ఎంత శక్తివంతంగా ఉందంటే, అది నేరుగా రాజ్  కడుపు మీద, అంజలి మృదువైన అరచేతుల మీద, చివరికి అంజలి ముఖం మరియు చెంపల మీద కూడా పడింది. అంజలి కళ్ళు చిట్లించింది, కానీ తన చేతిని తీయలేదు.

గదిలో రాజ్  బరువైన, కష్టమైన శ్వాస తప్ప మరే శబ్దం లేదు. అతను పూర్తిగా అలసిపోయి మంచం మీద కుప్పకూలిపోయాడు.అతని కళ్ళు ఇంకా మూసే ఉన్నాయి మరియు అతని శరీరం కొద్దిగా వణుకుతోంది.

ఆ వెచ్చని ద్రవం తన ముఖం మీద పడటాన్ని అంజలి గ్రహించింది. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోకుండా, ఒక వింతైన, ఆప్యాయమైన చిరునవ్వుతో రాజ్  వైపు చూసింది. ఈ రోజు తన కొడుకు తన 'ఒత్తిడి'నీ, తన 'నిష్కల్మషత్వం'నీ తన ఒడిలో వదిలి వెళ్ళాడని ఆమెకు తెలుసు.

[Rajraj1981]

Great narration

[Davit]

Osadharon

[itsmej4u]

Chimpesaaru bro….. waiting for your update pls

[na_manasantaa_preme]

ఆ వెచ్చని ద్రవం తన ముఖం మీద పడటాన్ని అంజలి గ్రహించింది. ఆమె దాన్ని తుడుచుకోకుండా, ఒక వింతైన, ఆప్యాయమైన చిరునవ్వుతో రాజ్  వైపు చూసింది. ఈ రోజు తన కొడుకు తన 'ఒత్తిడి'నీ, తన 'నిష్కల్మషత్వం'నీ తన ఒడిలో వదిలి వెళ్ళాడని ఆమెకు తెలుసు.

మీ కథనం అద్భుతంగా నడుస్తుంది. వైద్యురాలైన బాధ్యత గల ఒక తల్లి అప్పుడే ఎదుగుతున్న తన కొడుక్కి శృంగార జ్ఞానోదయం చేయించడం కొరకు మరియు ఏళ్లుగా మరచిన తన సుఖ సంతోషాలను తిరిగి పొందడం కొరకు చేస్తున్న ప్రయత్నాన్ని అనవసర బూతులు లేకుండా అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తున్నారు.  


పాతకాలం లో పల్లెల్లో, ఓ మోస్తరు పెద్ద ఊర్లలో ఉమ్మడి కుటుంబాల మధ్య పెరిగిన కౌమార దశ దాటిన నవ యువకులకి చుట్టూ జరుగుతున్న సంఘటనల ద్వారా స్నేహితుల మధ్యలో సంభాషణల ద్వారా ఈ విషయాలు సహజంగా తెలిసే వీలుండేది. అమ్మల నుండి నేర్చుకునే అవకాశం చాలా తక్కువ. ఇ రోజుల్లో పట్టణాల్లో, నగరాల్లో చిన్న కుటుంబాల నేపథ్యం లో ఈ విషయాలన్నీ ఏకాంతం లో Smart Phome లో తెలుసుకోవడం మూలాన పరిణతి లేని జ్ఞానం తో తప్పుదారి పడుతున్నారు. 

[Chchandu]

Excellent update

[Arjun1989]

Mind-blowing update Bro

[Sunnysunnysunny]

కామెంట్ చేసిన ప్రతిఒక్కరికి దన్యవాదాలు ... ...... త్వరలో కొత్త అప్డేట్ తో మీ ముందు ఉంటాను..

[Chchandu]

Excellent

[Raj322341]

కామెంట్ చేసిన ప్రతిఒక్కరికి దన్యవాదాలు ... ...... త్వరలో కొత్త అప్డేట్ తో మీ ముందు ఉంటాను..

Bro please post the update as soon as possible. We are eagerly waiting for the next update.

[puku pichi]

Great writing and kudos to your consistency

[jhonnysamchaitu]

Wow .. woww..

[Chowdary1234]

What a story bro