Thriller ❤️ అందని జాబిలి..❤️ కోసం (రక్త కధనరంగం - 1)

[itsmej4u]

Excellent ga icharu update….. sooper bro…. Eagerly waiting for more romance for Sonu

[Sunnysunnysunny]

రాజ్ ఇంట్లో ::

ఆ రాత్రి జరిగిన ఆ రహస్యమైన, కలవరపరిచే క్షణం ఇప్పుడు ప్రశాంతమైన, నిశ్శబ్దమైన నిద్రగా మారిపోయింది.

వంటగది కిటికీలోంచి సూర్యకాంతి వడకట్టి భోజన బల్లపై పడింది, కానీ ఈ రోజు ఆ వెలుగులో నిన్నటి వెచ్చదనం, నిశ్చింత లేవు. ఈ ఉదయం రాజ్ కు  ఒక బరువైన భారంలా అనిపించింది. 

ఆ రాత్రి జరిగిన అస్పష్టమైన జ్ఞాపకాలు, అనుకోకుండా తన తల్లి రొమ్ములపై చేయి పెట్టడం—అన్నీ అతని మనసులో ఒక సినిమా లాగా నడిచాయి. టిఫిన్ చేసే  బల్ల వద్ద నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అంజలి, ఎప్పటిలాగే, వేడి ఇడ్లీ , టీని బల్లపై ఉంచింది.

"రాజ్ , ఈరోజు చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు? నిన్న రాత్రి సరిగ్గా నిద్రపోలేదా?" అతని ప్లేటులో పెడుతూ అంజలి ప్రేమగా అడిగింది.

రాజ్  తన ప్లేటు నుండి తల ఎత్తలేదు. అతను కేవలం  తినడం పై  నిమగ్నమై ఉన్నాడు. "లేదు అమ్మా... నాకు కొంచెం తలనొప్పిగా ఉంది, బహుశా చదువు ఒత్తిడి వల్ల కావచ్చు," అని అతను తడబడుతూ చెప్పాడు.

అంజలికి అతని ప్రవర్తన చాలా వింతగా అనిపించింది. నిన్నటి వరకు కబుర్లు చెబుతూ, సరదాగా మాట్లాడుతున్న కొడుకు ఇప్పుడు కళ్ళలోకి చూడటం లేదు. రాజ్  ముఖం కొద్దిగా ఎర్రబడటం, పదేపదే వేళ్ళు తిప్పడం ఆమె గమనించింది. అతనికి ఏదైనా పీడకల వచ్చిందేమో లేదా ఒంట్లో బాగోలేదేమో అనుకుని, ఆమె అతని గురించి మరింతగా అడగలేదు.

"సరే, కాలేజీ తర్వాత కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో. నీకు ఇష్టమైన కూర నా లంచ్ బాక్సులో పెట్టాను," అంటూ అంజలి అతని నుదుటిపై ముద్దు పెట్టడానికి చేయి చాచింది, కానీ రాజ్  అనుకోకుండా వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

ఇది చూసి అంజలి చేయి గడ్డకట్టిపోయింది. ఒక్క క్షణం ఆమె మనసులో గందరగోళం మెరిసింది, కానీ ఉదయాన్నే తొందరపాటు అనుకుని దాన్ని కొట్టిపారేసింది.

రాజ్  తన భోజనాన్ని త్వరగా సంచిలో పెట్టుకున్నాడు. ఆ గది నుండి, ఆ వాతావరణం నుండి బయటపడాలని అతను తొందరపడ్డాడు. తన 'తప్పు' తన ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నట్లు, ఏ క్షణంలోనైనా తన తల్లి దాన్ని చదివేస్తుందేమో అని అతనికి అనిపించింది.

"అమ్మా, నేను వెళ్తున్నాను. నాకు ఆలస్యం అవుతోంది," అని తేలికగా చెప్పి, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా అతను హడావిడిగా ఇంటి నుండి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.

మెట్లు దిగుతుండగా అతని గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. రాత్రంతా అతన్ని నిద్రలేకుండా చేసిన ఆ మృదువైన స్పర్శతో అతని చేయి ఇంకా జలదరిస్తోంది.

అతను కాలేజీకి వెళ్ళబోతున్నాడు, కానీ అతని మనసు మాత్రం అదే మంచం మీద, అదే నీలి వెలుగుల గదిలో ఇరుక్కుపోయింది.

గత వారం రోజులుగా ఆ ఇంటికి ప్రాణం పోసిన కబుర్లు, నవ్వులు భోజన బల్ల వద్ద లేవు. రాజ్  తన పళ్ళెం మీదే దృష్టి సారించి, కేవలం రెండు ముద్దలు మాత్రమే తిన్నాడు. అంజలి అతని వైపు చూస్తూనే ఉంది; రాజ్  మనసులో ఏదో లోతైన, కలవరపరిచే విషయం జరుగుతోందని ఆమె ఆప్యాయమైన చూపు గ్రహించింది.

క్లినిక్ సంఘటన లేదా తన 'వ్యసనం' గురించి రాజ్  ఇంకా ఏదో రకమైన మానసిక ఆఘాతంలో ఉన్నాడేమో, లేదా నిన్న రాత్రి అతను చెప్పలేనిది ఏదైనా జరిగిందేమో అని ఆమె అనుకుంది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, రాజ్  ఎప్పటిలాగే పాలు వేడి చేశాడు. వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో అతని ముఖం పాలిపోయి, అలసిపోయినట్లు కనిపించింది. అంజలి వెనుక నుండి మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి, కౌంటర్‌కు ఆనుకుని నిలబడింది.

"రాజ్ ..." అని ఆమె మెల్లగా పిలిచింది.

రాజ్  చేతిలోంచి చెంచా దాదాపు కింద పడిపోయింది. "ఏంటి అమ్మా?" అని అతను వెనక్కి తిరగకుండానే బదులిచ్చాడు.

"పాలు వేడిగా ఉన్నాయి. ఇక్కడ నాతో పాటు కూర్చో," అని అంజలి దగ్గరలో ఉన్న ఒక స్టూల్ వైపు సైగ చేసింది. రాజ్  సంకోచంగా కూర్చున్నాడు, అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి, ఇంకా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూసే ధైర్యం చేయలేకపోయాడు.

అంజలి తన చేతిని అతని చల్లటి చేతిపై ఉంచింది. ఆర్యన్‌కు వెంటనే నిన్న రాత్రి ఆ స్పర్శ గుర్తుకు వచ్చింది, అతని ఒళ్ళంతా ఒక వణుకు పుట్టింది.

"నాయనా, ఉదయం నుండి నువ్వు మామూలుగా లేవని గమనిస్తున్నాను. ఏమైంది? నా వ్యసనం గురించి ఇంకా బాధపడుతున్నావా? లేక నేను ఏదైనా తప్పు చేశానా?" అంజలి గొంతులో ఒక వింతైన ఆందోళన, బాధ ధ్వనించాయి.

రాజ్  గొంతు ఎండిపోగా మింగేశాడు. "లేదు, అమ్మా... అలాంటిదేమీ లేదు. కేవలం... నాకు కొంచెం బరువుగా ఉంది."

"నా నుండి దాచకు, రాజ్ . నేను నీ తల్లిని; నీ గుండెచప్పుడు నాకు తెలుసు. లోపల ఏదో నిన్ను తినేస్తున్నట్టుగా, నువ్వు తీవ్రమైన దిగ్భ్రాంతిలో ఉన్నట్టున్నావు. నాకు చెప్పకపోతే ఇంకెవరికి చెబుతావు? నాతో పాటు పడుకోవడానికి ఇబ్బందిగా ఉందా? అలాగైతే, నీ గదిలో పడుకోవచ్చు. ఇప్పుడు నేను బాగానే ఉన్నాను," అతన్ని పరీక్షిస్తున్నట్టుగా అంజలి అంది.

ఆ జ్ఞాపకం, తల్లి గొంతులోని మాధుర్యం వల్ల ప్రేరేపించబడి, రాజ్  పైజామాలోనే అతని పురుషాంగం మళ్ళీ అదిరడం మొదలైంది. ఈ శారీరక ప్రతిచర్య పట్ల అతనికి ఎంత అసహ్యం వేసిందంటే, అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. అతనికి ఉన్నదల్లా నిజం చెప్పేయడమే, కానీ మాటలు పెదవుల మీదే గడ్డకట్టాయి.

గ్లాసులోని పాల నుండి పైకి లేస్తున్న ఆవిరి, మసకబారిన రాజ్  చూపులపై పొగమంచులా కమ్ముకుంది. అంజలి ప్రేమపూర్వక స్వరం, ఆమె కళ్ళలో దాగివున్న ఆందోళన ఆర్యన్‌లో మిగిలి ఉన్న చివరి సంయమనాన్ని కూడా ఛిన్నాభిన్నం చేశాయి. సొంత తల్లి నమ్మకానికి, పవిత్రతకు ద్రోహం చేసిన ఒక ఘోరమైన నేరస్థుడిలా అతనికి అనిపించింది.

అంజలి అతని భుజం మీద చేయి వేయగానే రాజ్  ఒళ్ళంతా వణుకు పుట్టింది. అతను ఇక తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. అతని గొంతు పూడుకుపోయింది, మరుక్షణమే వంటగదిలోని నిశ్శబ్ద వాతావరణం రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపుతో ప్రతిధ్వనించింది.

అతను వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. అతని కన్నీళ్లు ఆగలేదు. అతను తన ముఖాన్ని చేతుల్లో దాచుకున్నాడు, అతని భుజాలు తీవ్రంగా వణికాయి. ఇది కేవలం ఏడుపు కాదు; గత రాత్రి నుండి అతని హృదయంలో పేరుకుపోయిన అంతర్గత సంఘర్షణ ఒక్కసారిగా విస్ఫోటనం చెందింది.

అంజలి ఆందోళన, భయంతో కుంగిపోయింది. ఆమె ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇలాంటి దృశ్యాన్ని చూడలేదు. తనకు అండగా నిలిచిన తన ధైర్యవంతుడైన, తెలివైన కొడుకు ఈరోజు ఇంతలా కుంగిపోతాడని ఆమె ఊహించలేదు.

"రాజ్ ! నాయనా... ఏమైంది? చెప్పు, ఏమైనా ఇబ్బందిగా ఉందా? ఎవరైనా ఏమైనా అన్నారా? నీకు ఒంట్లో బాగోలేదా?" తీవ్ర దుఃఖంతో అంజలి అతని పక్కన మోకరిల్లి, అతని ముఖం మీదున్న చేతులను తీయడానికి ప్రయత్నించింది.

ఆర్యన్‌కు ఎక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి. అతను చెప్పగలిగినదల్లా, "అమ్మా... నేను... నేను చాలా చెడ్డవాడిని. నీకు సహాయం చేద్దామని వచ్చాను, కానీ నేనే పడిపోయాను. నన్ను క్షమించు, అమ్మా... నన్ను క్షమించు."

అంజలి గుండె దిగులుతో నిండిపోయింది. తన తల్లి 'వ్యసనం' వల్ల రాజ్  ఎంతగానో గాయపడి, తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నాడేమోనని ఆమె అనుకుంది. ఈ మొత్తం పరిస్థితి వల్ల తన కొడుకు తీవ్రమైన మానసిక క్షోభకు గురయ్యాడని ఆమెకు అనిపించింది.

"నోరు మూయ్ నా బిడ్డా... ఎందుకంత చెడ్డవాడివి? నువ్వు నాకు కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చావు. ఏడవకు, నన్ను భయపెడుతున్నావు," అని అంజలి అతన్ని కౌగిలించుకుంటూ అంది.

రాజ్  తల ఇప్పుడు, నిన్న రాత్రి తను తాకిన అదే ఛాతీపై ఉంది. ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకానికి, ఇప్పుడున్న ఈ ప్రేమపూర్వక కౌగిలికి మధ్య ఉన్న వైరుధ్యం అతన్ని మరింత వేధించింది. తల్లి ఒడిలో దాక్కుని, తన తప్పుకు క్షమాపణ వేడుకుంటున్న చిన్నపిల్లాడిలా అతను మరింత గట్టిగా ఏడ్చాడు.

అంజలి అతన్ని ఓదార్చడం కొనసాగించింది, కానీ అతని మనసులో వేయి ప్రశ్నలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. గత రాత్రి నుండి తన కొడుకులో ఏం మార్పు వచ్చిందో, తన కొడుకు ఎందుకు అంత నిస్సహాయంగా ఉన్నాడో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. రాజ్  కన్నీళ్లతో తన చీర తడిసిపోగా, ఆమె అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుంది.

వంటగదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  వెక్కి వెక్కి ఏడుపులు బరువైన శ్వాసలుగా మారాయి. అంజలి అతన్ని తన ఛాతీకి హత్తుకుని, అతని తల నిమురుతూ ఉంది.

రాజ్  నెమ్మదిగా అంజలి కొంగు నుండి తన ముఖాన్ని బయటకు తీశాడు. అతని కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి, ముఖం కన్నీళ్లతో తడిసిపోయింది. తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా, అతను వణుకుతూ దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకున్నాడు.

"అమ్మా... నన్ను క్షమించు. నేను... నేను నీకు సహాయం చేయడానికి వచ్చాను, కానీ గతరాత్రి..." రాజ్  గొంతు తడబడింది.

అంజలి అతని చేతులు పట్టుకుంది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. "గతరాత్రి ఏం జరిగింది, రాజ్ ? నాకు స్పష్టంగా చెప్పు, నాయనా."

రాజ్  తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడలేక, చూపులు దించుకున్నాడు. "నిన్న రాత్రి నేను నిద్రలేచినప్పుడు, నువ్వు నాకు చాలా దగ్గరగా పడుకుని ఉన్నావు. నీ కాలు నా కాలు మీద ఉంది మరియు... మరియు నాకు చాలా వింతగా అనిపించింది. నేను చిన్న పిల్లాడిని, అమ్మా, నా శరీరం అదుపు తప్పింది. నాకు చెమటలు పట్టాయి, నా మర్మాంగాలలో ఏదో జరిగింది, మరియు నేను... నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను."

అంజలి ముఖం పాలిపోయి, విగ్రహంలా వింటూ ఉండిపోయింది.

రాజ్  ఏడుస్తూ, "నాకేమైందో నాకు తెలియడం లేదు. నేను... నేను నీ ఛాతీ మీద చెయ్యి పెట్టాను. ఆ స్పర్శను అనుభూతి చెందాలని మాత్రమే కోరుకున్నాను. నువ్వు నా తల్లివని నాకు తెలుసు, కానీ ఆ క్షణంలో నా మనసు మొద్దుబారిపోయింది. చాలా సేపటి వరకు చెయ్యి అక్కడే ఉంచి పడుకున్నాను, ఆ తర్వాత... ఆ తర్వాత నిద్రపోయాను," అని చెప్పాడు.

రాజ్  తల వంచుకుని, వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ మళ్ళీ ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. "అమ్మా, నా కళ్ల ముందే నేను పడిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది. నేను అపవిత్రుడిని. నీ పవిత్రతను నేను గౌరవించలేకపోయాను. ఉదయం నుండి ఈ అపరాధభావం నన్ను చంపేస్తోంది. నీ నమ్మకాన్ని నేను మోసం చేశాననే భావనతో నీ కళ్లలోకి చూడలేకపోయాను."

వంటగదిలో భరించలేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. రాజ్  నిమురుతున్న అంజలి చేతులు మధ్యలోనే ఆగిపోయాయి. తను తన రక్షణ కవచంగా భావించిన కొడుకు, తన సొంత తల్లి పట్ల అలాంటి శారీరక భావాలను, చర్యలను చూపించాడని ఆమె నమ్మలేకపోయింది.

అంజలి మనసు ఒకవైపు తల్లి ప్రేమతో, మరోవైపు స్త్రీ గౌరవంతో నిండిపోయింది. ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది. కోపపడాలో, ఏడవాలో, లేక తన కొడుకుని ఓదార్చాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. సమాజం ఎన్నడూ అంగీకరించని, వారి మధ్య ఉన్న పలుచని తెరను రాజ్  నిజం చీల్చివేసింది.

వంటగదిలోని ఆ నిశ్శబ్దంలో, రాజ్  తల వంచుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు. ఆకాశం కూలిపోతుందేమో లేదా తన తల్లి తనను ఇంట్లోంచి గెంటేస్తుందేమో అన్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది. మొదట అంజలి ముఖం దిగ్భ్రాంతి, ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది, కానీ తన కొడుకు అమాయకత్వాన్ని, అపారమైన భయాన్ని చూసి ఆమె ప్రేమ హృదయం కరిగిపోయింది.

రాజ్  తన దృష్టిలో ఎంతగా దిగజారిపోయాడో ఆమె చూసింది. ఒక వైద్యురాలిగా, ఆ క్షణంలో తాను ఆర్యన్‌ను తిట్టినా లేదా ద్వేషించినా, అది అతని మనసులో జీవితాంతం చెరిపివేయలేని చెరగని ముద్ర వేస్తుందని ఆమెకు తెలుసు. యవ్వనారంభంలో ఉన్న ఒక బాలుడు, తన సహజ ప్రవృత్తులతో పోరాడుతూ తన తప్పును ఒప్పుకోవడం—ఇదే అతని నిజాయితీకి నిదర్శనం.

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని, అకస్మాత్తుగా... మెల్లగా నవ్వింది. ఆ తర్వాత ఆ నవ్వు ఒక చిన్న నవ్వుగా మారింది.

రాజ్  ఉలిక్కిపడి, కన్నీళ్లతో తన తల్లి వైపు చూశాడు. తాను ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో, ఎందుకు నవ్వుతున్నాడో అతనికి అర్థం కాలేదు. ఆమెకు పిచ్చి పట్టిందా లేక తనను ఇంకా శిక్షించబోతోందా?

నవ్వుతూ, అంజలి తన చేతితో రాజ్  కన్నీళ్లను తుడిచి, అతని చెంపను సున్నితంగా నిమిరింది.

"అంతేనా?" అని అంజలి ప్రేమగా, కొంటెగా అంది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. "అమ్మా... నువ్వు... నువ్వు నవ్వుతున్నావా? నేను అంత పెద్ద విషయం చెబితే, నువ్వు దాన్ని అంతే అంటున్నావా?"

అంజలి అతన్ని లేపి నిలబెట్టి, కౌగిలించుకుని, "పిచ్చివాడా! దీన్ని నీ ప్రాణాలకే ప్రమాదంగా మార్చుకున్నావా? చూడు రాజ్ , నువ్వు ఇక చిన్నపిల్లాడివి కాదు. నువ్వు యువకుడిగా ఎదుగుతున్నావు. ఈ వయసులో శరీరంలో హార్మోన్ల హెచ్చుతగ్గులు, ఏదైనా స్పర్శకు ఉద్రేకపడటం లేదా కొత్త అనుభూతిని పొందడం... ఇవన్నీ సహజం. ఇందులో నీ తప్పు లేదు," అంది.

రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ, ఆమె చాలా స్పష్టమైన స్వరంతో అంది, "నువ్వు చేసింది క్షణికమైన పరధ్యానం. నన్ను బాధపెట్టాలని నువ్వు కావాలని చేయలేదు. నువ్వు చెడ్డవాడివైతే, ఈరోజు నా ముందు నిలబడి ఏడ్చేవాడివి కాదు. నువ్వు నాకు నిజం చెప్పావు, అది నీ శీలం ఎంత స్వచ్ఛమైనదో నిరూపిస్తుంది."

వేల పౌండ్ల బరువున్న భారం నుండి విముక్తి పొందినట్లు అతనికి  అనిపించింది. అతని వెక్కిళ్ళు ఆగిపోయాయి, కానీ ఎక్కిళ్ళు ఇంకా వస్తూనే ఉన్నాయి.

"కానీ అమ్మా... నేను నిన్ను తాకాను... అది తప్పు," రాజ్  మెల్లగా అన్నాడు.

అంజలి అతని తల నిమిరి, "దాన్ని నీ హక్కుగా భావించి ఉంటే అది తప్పు అయ్యేది. నువ్వు నన్ను ప్రేమించడం వల్లే భయపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు. ఒక డాక్టర్ తల్లిగా, యవ్వనంలో ఇలాంటివి ఎంత సాధారణమో నాకు తెలుసు. నువ్వు అపరాధభావంతో బాధపడాల్సిన అవసరం లేదు. నువ్వు ఇప్పటికీ నా ప్రేమగల, నన్ను రక్షించే కొడుకువే."

అప్పటివరకు విషాదభరితంగా ఉన్న వంటగది వాతావరణం, ఇప్పుడు ఒక వింతైన ప్రశాంతతకు, పరిచయానికి దారితీసింది. తన తల్లి తనకు కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించినట్లు  అనిపించింది.

ఒక్క క్షణంలో తన గుండెలపై నుండి ఒక పెద్ద బరువు దిగిపోయినట్లు అతనికి అనిపించింది. అతని తల్లి అర్థం చేసుకున్న చిరునవ్వు, క్షమాపణ అతనికి కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించాయి. తన జీవితంలోనే అతిపెద్ద పాపంగా తను భావించిన దాన్ని, ఒక వైద్యురాలిగా, తల్లిగా తన తల్లి అంత తేలికగా అంగీకరించడాన్ని అతను నమ్మలేకపోయాడు.

వంటగదిలోని గాలి ఇప్పుడు తేలికపడింది. రాజ్  తన చొక్కా చేతితో కళ్ళలో మిగిలిన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, ఉపశమనంతో కూడిన లోతైన శ్వాస తీసుకున్నాడు. "ఓరి వెర్రివాడా, నువ్వు ఇంకా నా చిన్న కొడుకే" అన్నట్లుగా అంజలి అతని వైపు ప్రేమగా చూసింది.

రాజ్  తేరుకుని, "అమ్మా, నువ్వు నిజంగా గొప్పదానివి. ఈ రోజుతో అంతా అయిపోతుందని అనుకున్నాను. కానీ..." అతను ఆగి, చూపులు కిందకి దించుతూ, "అమ్మా, నిన్న రాత్రి జరిగినది మళ్ళీ జరగకుండా ఆపాలని, చేసిన తప్పును సరిదిద్దుకోవాలని అనుకుంటున్నాను. అందుకే ఈ రోజు నుండి నా గదిలోనే పడుకుంటాను. నా శరీరం మళ్ళీ అదుపు తప్పి, నీ పరువుకు భంగం కలిగిస్తుందేమోనని భయంగా ఉంది."

అంజలి శ్రద్ధగా విన్నది. రాజ్  ఇంకా కొంచెం భయంగా, తన మీద తనకు నమ్మకం లేనట్లుగా ఉన్నాడని ఆమె గమనించింది. అంజలి

చేయి చాచి, రాజ్  చేతిని తన వైపుకు లాక్కుని, ప్రశాంతమైన, దృఢమైన స్వరంతో ఇలా అంది, "వద్దు రాజ్ , నువ్వు ఎక్కడికీ వెళ్ళకు. నాతోనే పడుకుంటావు."

రాజ్  ఆశ్చర్యపోయాడు. "కానీ అమ్మా... మళ్ళీ అలాంటిది జరిగితే?"

అంజలి నవ్వి అతని తల నిమిరింది, "చూడు నాయనా, గత వారం రోజులుగా నీతో పడుకోవడం వల్ల నాకు కలిగిన సౌకర్యానికి నేను అలవాటు పడిపోయాను. నిజం చెప్పాలంటే, నాకు ఒంటరిగా పడుకోవాలంటే భయంగా ఉంది. నువ్వు నాతో లేకపోతే ఆ ఒంటరితనం, ఆ పాత 'వ్యసనం' నన్ను మళ్ళీ వెంటాడతాయి. ఇక నిన్న రాత్రి విషయానికొస్తే, అది కేవలం శారీరక ప్రతిచర్య మాత్రమే, పాపం కాదు. మనం దీన్ని కలిసే ఎదుర్కొందాం."

ఆమె రాజ్  కళ్లలోకి చూసి ఇలా అంది, "ఈ రోజు మనం భయపడి వేర్వేరు గదుల్లో పడుకుంటే, మన మధ్య శాశ్వతంగా ఒక తెర పడుతుంది. నువ్వు ఈ సౌలభ్యాన్ని అంగీకరించాలి. నువ్వు నా కొడుకువి, నా రక్షకుడివి. ఈ రోజు నుండి మనం కలిసి పడుకుందాం, సంకోచం లేకుండా మాట్లాడుకుందాం. నీ హద్దులు నీకు తెలుసని నాకు నీపై పూర్తి నమ్మకం ఉంది."

తన తల్లి మాటల్లోని శక్తి తన సందేహాలన్నింటినీ తొలగించినట్లు ఆర్యన్‌కు అనిపించింది. తన తల్లి చెప్పింది నిజమేనని అతనికి అనిపించింది—పారిపోవడం పరిష్కారం కాదు, కలిసి ఉండి ఆ బలహీనతను అధిగమించడమే నిజమైన ధైర్యం.

"సరే అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్లే. నేను నిన్ను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను," అని ఇప్పుడు రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసంతో అన్నాడు.

ఆ రాత్రి వారు గదిలోకి తిరిగి వెళ్ళినప్పుడు, వాతావరణం ఉద్రిక్తత లేకుండా ఉంది. రాజ్  తన దిండును సర్దుకోగా, అంజలి అతని పక్కన పడుకుంది. ఆ రాత్రి మునుపెన్నడూ లేనంత పారదర్శకంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇద్దరూ దీపాలు ఆర్పేశారు, ఆ చీకటిలో పాత కథల పరంపర మళ్ళీ మొదలైంది, ఆ 'నిజం' వారి మధ్య ఉన్న భయాన్ని శాశ్వతంగా పాతిపెట్టినట్లుగా.

[puku pichi]

Wow.. back to back updates.. it's rocking

[Sipra]

Super updates. Excited to read next episode of sonu story

[Madhu]

Nice update

[jhonnysamchaitu]

After long time oka katha ni linam ayi chadivanu superb

[Wildhunk]

Chala rojula tarwatha oka manchi katha chadivanu writer garu, chala ante chala bagundi, hats off

[Sunnysunnysunny]

అభిప్రాయం తెలిపిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు. ... నిజంగా చెప్పాలంటే, ప్రతిరోజూ నా పని పూర్తి చేసుకొని తరువాత  ఎడిటింగ్ మరియు కధ రాయడం కోసం ఒకటి లేదా రెండు గంటలు కథ కోసం సమయం గడపడం ...నాకు కూడా చాలా కష్టంగా ఉంది...

కానీ ఈ కథల విలువ నాకు తెలుసు ప్రతిరోజూ మనం ఏదో ఒక పనులు చేసుకొని అలసిపోయి , పడుకున్నాక కొంచెం మనసు ప్రశాంతంగా ఉండటం కోసం ఈ కథలు చదువుకోవడానికి మనకి కొంత మంచి సమయం దొరుకుతుంది.

మనం  ఒక కధ చదువుతూ ఆ కధ లో వాళ్ళ పాత్ర ని మీలో చూసుకుంటూ మీకు నచ్చిన మీతో పాటు ఉండే వాళ్ళని ఆ కధ లోని క్యారెక్టర్  పర్సనాలిటీ కి దగ్గర గా ఉన్నవాళ్ళని ఊహించుకుంటూ ఆ కధ యొక్క ఫీల్ మీరు నిజంగా చేస్తున్నట్లు అనిపిస్తే❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ మీరు చదువుతున్న కధ మీకు బాగా ఇష్టం అయిన బెస్ట్ కధ ..

మనం ఒక స్టోరీని ఫాలో అవ్వడం కొనసాగిస్తే, వాళ్ళు క్రమం తప్పకుండా అప్‌డేట్స్ పెట్టకపోతే మనకు ఆసక్తి పోతుంది, చివరికి కొంతసేపు నిద్ర కూడా పోలేము. ఒక మంచి కధ చదవకపోతే ..

అందుకే నేను ఆ నమ్మకాన్ని వమ్ము చేయాలనుకోవడం లేదు. నా వంతుగా నేను క్రమం తప్పకుండా పోస్టులు అప్‌డేట్ చేస్తాను.. 

రచయితలకు దయచేసి మీ మద్దతు, అభిప్రాయాలు మరియు సూచనలు అందించాలని నేను అందరినీ కోరుతున్నాను. ఎందుకంటే అది వారికి కథ రాయడానికి ప్రోత్సాహాన్ని ఇస్తుంది. .. 

ఇంకా చెప్పాలి అంటే కధ అందరికీ నచ్చే విధంగా ఉండటానికి మీ సలహాలు ఉపయోగ పడితే ఆ కధ చదివే అందరికీ ఒక హ్యాపీ ఫీలింగ్ ఉంటుంది అని నా అభిప్రాయం..

కథ మొదలుపెట్టిన తర్వాత మొదటిసారిగా, ఈ రోజు కొంత ప్రశంస మరియు ప్రోత్సాహం లభించడం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది.

 

థాంక్యు ,

సన్నీ

[itsmej4u]

Avunu bro, sooper ga velthondi katha…. Meeru isthunna updates mare ye rachayitha ivvaledu.. hats off to you…. Keep updating and make us happy

[Sunnysunnysunny]

మరుసటి రోజు ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అవి ఒక కొత్త తాజాదనాన్ని, గాఢమైన శాంతి భావనను మోసుకొచ్చాయి. రాజ్  మేల్కొని చూసేసరికి అంజలి అప్పటికే లేచి ఉంది, వంటగది నుండి టీ యొక్క మృదువైన సువాసన వస్తోంది. ఆ రాత్రి బరువు, భయం, మరియు వెక్కిళ్ళు—అన్నీ గతం అయిపోయినట్లు అనిపించాయి. డైనింగ్ టేబుల్  బల్ల తన పూర్వపు అందాన్ని తిరిగి పొందింది. రాజ్  ఇప్పుడు తన తల్లి కళ్ళలోకి చూడగలిగాడు. నిజం చెప్పడంతో, అతని మనసులోని ప్రతీ మూల తేలికపడింది.

"అమ్మా, ఈరోజు పూరీలు  కొంచెం ఎక్కువగా కరకరలాడుతూ ఉన్నాయి," అని రాజ్  నవ్వుతూ అన్నాడు.

అంజలి తన టీ తాగుతూ, ప్రేమగా అతని వైపు చూసింది. "మంచిదే, కనీసం ఈరోజు నువ్వు ఆహారం మీద దృష్టి పెట్టావు, లేకపోతే నిన్న నువ్వు కేవలం పళ్ళెం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయావు." ఇద్దరూ పగలబడి నవ్వారు. నిన్న రాత్రి చేసిన ఒప్పుకోలు వారి మధ్య ఉన్న గోడను కూల్చివేసి, ఇకపై ఏదీ నిషేధం కాని ఒక వంతెనను నిర్మించింది.

ఈ మూడు నాలుగు రోజుల్లో, రాజ్  ఆత్మవిశ్వాసం తిరిగి వచ్చింది. తన తల్లి తనను అర్థం చేసుకుంటుందని తెలిసి, అతను తన శారీరక ప్రతిచర్యల గురించి సిగ్గుపడటం మానేశాడు.

ప్రతి రాత్రి వారు కలిసి నిద్రపోయేవారు, ఆ రోజు గురించి మాట్లాడుకుంటూ, నిద్రలోకి జారుకుంటూ నవ్వుకునేవారు. అంజలి యొక్క 'పాత వ్యసనం' ఒక దూరపు జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది. ఆమెకు ఇకపై ఎలాంటి కృత్రిమ ఓదార్పు అవసరం లేదు, ఎందుకంటే తన కొడుకు సాంగత్యమే ఆమెకు గొప్ప స్వస్థతను చేకూర్చింది.

ఒక సాయంత్రం, వారు నడక నుండి తిరిగి వస్తుండగా, వారి మధ్య ఇక ఏమాత్రం సంకోచం మిగల్లేదని రాజ్  గ్రహించాడు. ప్రపంచంలోనే ప్రాణ స్నేహితుల్లా వారు చేతులు పట్టుకుని నడిచారు. రాజ్  తన తల్లిని ఆ చీకటి నుండి బయటకు లాగాడు, దానికి ప్రతిఫలంగా, ప్రతి అబ్బాయిని లోపలి నుండి తినేసే యుక్తవయస్సు యొక్క సంక్లిష్టతల నుండి అంజలి అతనికి విముక్తినిచ్చింది.

ఇల్లు ఇప్పుడు నిజంగా ఒక స్వర్గంలా అనిపించింది; అక్కడ నిజం మాట్లాడే స్వేచ్ఛ, ప్రతి తప్పును క్షమించే తల్లి ప్రేమ ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, గడియారం ముళ్ళు మళ్ళీ తెల్లవారుజామున 2:00 గంటలను చూపిస్తున్నాయి. గది అదే మసక నీలి కాంతితో, బయట వీస్తున్న గాలి యొక్క మృదువైన సవ్వడితో ప్రకాశవంతంగా ఉంది. రాజ్ కు  హఠాత్తుగా మెలకువ వచ్చింది, కొన్ని రోజుల క్రితం తనను కుదిపేసిన అదే పాత అనుభూతి వెంటనే కలిగింది.

గాఢ నిద్రలో అంజలి పక్కకు తిరిగి మళ్ళీ తనకి చాలా దగ్గరగా వచ్చిందని రాజ్  గ్రహించాడు. ఆమె మృదువైన చేయి రాజ్  ఛాతీపై ఉంది, మరియు ఆమె కాళ్ళు అనుకోకుండా అతని అంగం(మడ్డ ) ని  తాకుతున్నాయి. ఆమె శరీరం యొక్క సుపరిచితమైన వెచ్చదనం మరియు ఆమె చర్మం యొక్క మృదుత్వం నేరుగా రాజ్  పౌరుషాన్ని మేల్కొల్పాయి.

కానీ ఈ రాత్రి, రాజ్  ఆ పాత గాయాలు లేదా భయాలేవీ తనలో దాచుకోలేదు. తన తల్లి తన నిజస్వరూపాన్ని నవ్వుతూ అంగీకరించి, తనను ఒక నేరస్థుడిగా మారకుండా ఎలా కాపాడిందో అతనికి గుర్తుకు వచ్చింది.

అతని మడ్డ పై అంజలి తొడ ఒత్తిడి పెరిగేకొద్దీ, అది సహజంగా గట్టిపడటం ప్రారంభించింది. అది నెమ్మదిగా అతని పైజామా లోపల బిగుసుకుపోవడం మొదలైంది. ఆ స్పర్శ ఎంత ప్రత్యక్షంగా, లోతుగా ఉందంటే రాజ్  శ్వాస భారంగా మారింది. అంజలి నిద్రలో మరింత దగ్గరగా జరగడం అతనికి అనిపించింది, మరియు వారి శరీరాల మధ్య రాపిడి రాజ్  లోపల ఒక రకమైన దడదడలాడే అనుభూతిని సృష్టించింది.

రాజ్  పైకప్పు వైపు చూస్తూ చదునుగా పడుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది, కానీ ఈసారి అతనికి "అపరిశుభ్రంగా" అనిపించలేదు. అది కేవలం ఒక భౌతిక వాస్తవం అని అతనికి తెలుసు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది. ఆమె ముఖం రాజ్  భుజానికి దగ్గరగా ఉంది, ఆమె శ్వాస వెచ్చదనం తన మెడపై అతనికి తగులుతోంది. ఆమెను మళ్ళీ దూరంగా నెట్టేయాలా, లేక "ఇదంతా సహజమే" అన్న తన తల్లి మాటలను గుర్తు చేసుకోవాలా అని రాజ్  ఆలోచించాడు

. అతను వణుకుతున్న చేతితో తన తల్లి కాలును మెల్లగా తాకాడు. ఈసారి, అతనికి భయం లేదు, బదులుగా, ఆ స్పర్శను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి చర్మం పట్టులా మృదువుగా ఉంది. రాజ్  అంగం  ఇప్పుడు పూర్తిగా రాయిలా గట్టిపడి, దుప్పటి కింద స్పష్టంగా ఉబ్బి కనిపిస్తోంది.

తన తల్లి గమనిస్తుందేమో అనుకున్నాడు, కానీ అంజలి గాఢంగా శ్వాస తీసుకోవడం చూస్తే ఆమెకు ఏమీ తెలియదని అర్థమైంది. రాజ్  కళ్ళు మూసుకుని, తనకూ తన తల్లికీ మధ్య ఏర్పడిన ఈ కొత్త, పారదర్శకమైన సంబంధంలో భాగమైన, ఇష్టం లేకపోయినా ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతిని పొందడం మొదలుపెట్టాడు.

గదిలోని నిశ్శబ్దం ఇప్పుడు మాటలకు తావులేని ఒక బరువైన, వెచ్చని నిశ్శబ్దంగా మారింది. రాజ్  శ్వాస భారంగా ఉంది, పైజామాలోనే పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని మడ్డ అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది. భరించలేక, అతను వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తల్లిని పిలిచాడు.

"అమ్మా... అమ్మా..."

అంజలికి మెలకువ వచ్చింది. ఆమె కళ్ళు రెప్పలు వాల్చగానే, వాస్తవం ఆమెకు బోధపడింది. గత కొన్ని రోజులుగా వారిద్దరి మధ్య చర్చకు, ఉద్రిక్తతకు కారణమైన రాజ్  గట్టిపడిన మడ్డ  మీద తన తొడ ఉందని ఆమె గ్రహించింది.

అంజలి తొందరపడలేదు. ఆమె తన కాలు కదపలేదు, ఆశ్చర్యం కూడా వ్యక్తం చేయలేదు. ఆమె కొన్ని క్షణాల పాటు రాజ్  కళ్ళలోకి చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ళలో భయం, ఉత్సాహం, ఇంకా తెలియని ప్రశ్న ఉన్నాయి.

అంజలి లోతుగా, తెలివిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. తన కొడుకును ఇంక ఏ అపరాధభావంతోనూ, మానసిక క్షోభతోనూ బతకనివ్వకూడదని ఆమె నిర్ణయించుకుంది. ఆమె చాలా మెల్లగా తన స్థానాన్ని మార్చుకుంది—దూరంగా జరగడానికి కాదు, దగ్గరకు రావడానికి.

ఆమె నెమ్మదిగా మంచం మీద పైకి జరిగి కూర్చుంది.

ఆమె తన తొడను రాజ్  మడ్డ  మీద గట్టిగా ఉంచింది. ఆ ప్రత్యక్ష ఒత్తిడి, ఆమె తొడ యొక్క మృదువైన రాపిడి రాజ్  శరీరంలో విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపాయి. అతని అంగం  మరింత గట్టిపడింది. అంజలి ఆగి రాజ్  చేతిని పట్టుకుంది. ఆమె చెయ్యి చెమటతో వణికిపోతోంది.

ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, అంజలి రాజ్  చేతిని పైకి లేపి, మెల్లగా తన రొమ్ముపై (సళ్లు పై )ఉంచింది.

రాజ్  నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.

కొన్ని రాత్రుల క్రితం తాను అనుకోకుండా తాకిన తన తల్లి మృదువైన, వెచ్చని సళ్లు పై తన అరచేయి ఉందని అతను గ్రహించాడు. కానీ ఈసారి అది 'అనుకోకుండా' కాదు.. అది తన తల్లి స్వంత అంగీకారం మరియు ఆమోదంతో జరిగింది.

గదిలోని నీలి కాంతిలో, వారు ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఉండిపోయారు. అంజలి కళ్ళలో ఒక వింతైన ప్రశాంతత మరియు భద్రతా భావం ఉన్నాయి. "ఈ స్పర్శ నీకు శాంతిని  చేకూర్చి, నీలోని కామోద్రేకాన్ని శాంతపరిస్తే, నాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు" అని ఆమె మౌనంగా తెలియజేస్తున్నట్లుగా ఉంది.

రాజ్  చేయి ఆమె వంపులను స్పృశించగా, అతని మడ్డ  తల్లి తొడల మధ్య వెచ్చదనంలో సేదతీరింది. అలాంటి అనుభూతిని అతను ఇంతకుముందు కేవలం కలలలో లేదా భయంలో మాత్రమే అనుభవించాడు. ఆ రాత్రి, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఉన్న తెర పూర్తిగా తొలగిపోయింది. మాటలు ఏమీ రాలేదు, కానీ ఆ స్పర్శ ఎన్నో విషయాలు చెప్పింది.

ఆ రాత్రి గదిలోని నీలి కాంతిలో ఒక అపరిచితమైన ప్రశాంతత నిండిపోయింది. రాజ్  చేయి అంజలి సళ్లు  వెచ్చదనాన్ని స్పృశించగా, ఆమె తొడ ఒత్తిడి నేరుగా అతని అంగం పై పడింది. క్రమంగా, ఆ ఉద్రేకం గాఢమైన విశ్రాంతిగా మారి, వారు ఒకరికొకరు దగ్గరగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

మరుసటి ఉదయం, సూర్యకిరణాలు గదిలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, గాలిలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. రాజ్  మనసులో ఏమాత్రం అపరాధభావం లేదా అపరాధభావం మిగలకుండా, ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా పరిష్కరించాలని అంజలి నిశ్చయించుకుంది.

డైనింగ్ టేబుల్  తర్వాత, ఇంట్లో అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడు, అంజలి రాజ్ ను  పిలిచి సోఫాలో తన పక్కన కూర్చోబెట్టింది. ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని చాలా ప్రశాంతమైన, గంభీరమైన స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

"రాజ్ , నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని గురించి నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి," అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అంజలి అంది.

రాజ్  కొద్దిగా చూపులు కిందకి దించాడు, కానీ ఈసారి అతను వణకలేదు.

అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన స్వరంతో అంది, "చూడు నాయనా, నిన్న రాత్రి జరిగింది పూర్తిగా సాధారణమైనదే. ఒక డాక్టర్‌గా, నీ తల్లిగా, మానవ శరీరం ఎలా పనిచేస్తుందో నాకు తెలుసు. ఈ మధ్య మనమిద్దరం అనుభవిస్తున్న మానసిక ఒత్తిడి, ఒంటరితనం మన భౌతిక సామీప్యం వల్ల ఉపశమించింది."

రాజ్  చేతిని నిమురుతూ, ఆమె కొనసాగించింది, "దీని గురించి అపరాధ భావనతో బాధపడటంలో అర్థం లేదు."

రాజ్  మెల్లగా అడిగాడు, "కానీ అమ్మా... ఇది తప్పు కాదా? జనాలు ఏమనుకుంటారు?"

అంజలి దృఢంగా బదులిచ్చింది, "సమాజం మంచి చెడులను నిర్వచిస్తుంది, కానీ మన పరిస్థితి వేరు. మనం ఏ తప్పూ చేయలేదు. మనం ఒకరికొకరం రక్షణ కవచంలా ఉన్నాం. నా స్పర్శ నిన్ను ప్రశాంతపరిచి, నీ సాన్నిధ్యం నన్ను ఆ పాత వ్యసనానికి దూరంగా ఉంచితే, అది మనకు ఔషధం లాంటిది. మనం పంచుకునే నమ్మకమే గొప్ప సత్యం."

శరీర అవసరాలు, హార్మోన్ల ప్రభావాలు సహజమైనవని ఆమె రాజ్ కు  వివరించింది. వారు దీనిని ఒకరితో ఒకరు సౌకర్యవంతంగా అంగీకరిస్తే, అది నేరం కాదు.

"నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవడం ఆపాలి. మన ఇద్దరికీ ఒకరికొకరు అవసరం, ఈ 'కలిసి ఉండటంలో' ఎలాంటి అపవిత్రత లేదు, కేవలం విడదీయరాని నమ్మకం మాత్రమే ఉంది."

రాజ్  తల్లి మాటలు అతనికి అపారమైన మానసిక బలాన్ని ఇచ్చాయి. తన తల్లి ఎంత ఆధునికురాలు, వివేకవంతురాలు అని అతను గ్రహించాడు. వారు ఒక్క క్షణంలో అతని మనసులోని చీకటినంతటినీ తొలగించారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఎలాంటి తెర లేదు, కేవలం గాఢమైన అవగాహన, షరతులు లేని సహచర్యం మాత్రమే ఉన్నాయి.

అది రాత్రి సమయం, ఇల్లంతా విచారకరమైనది కాకుండా, హాయినిచ్చే నిశ్శబ్దంతో నిండి ఉంది. వంటగదిలో పాత్రల చప్పుడు, మసాలాల సువాసన గుమగుమలాడుతున్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఒకరి కళ్ళలోకి ఒకరు చూసుకోని దశను దాటారు. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఒక పారదర్శకత ఏర్పడింది, అది వారి సంబంధాన్ని మరింత గాఢంగా, స్నేహపూర్వకంగా మార్చింది.

అంజలి వేడి వేడి కూర, అన్నం భోజన బల్ల మీద వడ్డించింది. రాజ్  మొదటి ముద్ద తిని ముఖం చిట్లించాడు.

"అమ్మా, ఈరోజు ఉప్పు కొంచెం తక్కువైనట్టుంది కదా? లేక నా నాలుక మొద్దుబారిపోయిందా?" అని రాజ్  అంజలి వైపు చూస్తూ అల్లరిగా అడిగాడు.

అంజలి వెంటనే తన పళ్ళెం నుండి ఒక చెంచా తీసుకుని, రాజ్  వైపు కోపంగా చూసింది. "పర్వాలేదు! నా వంటలో తప్పులు వెతకడానికి నీకు ఒక సాకు కావాలి అంతే. వచ్చేసారి నువ్వే వండుకో, అప్పుడు నీకే తెలుస్తుంది."

రాజ్  నవ్వాడు. "అమ్మా, నీకు ఎంత త్వరగా చిరాకు వస్తుందో చూద్దామని అడిగాను. కూర అద్భుతంగా ఉంది, కానీ పకోరాలు ఇంకొంచెం మెత్తగా ఉంటే బాగుండేది."

"సరేనా? మరి నిన్న నువ్వు ఇచ్చిన మాడిపోయిన ఆమ్లెట్ సంగతేంటి?" అని అంజలి ఆటపట్టిస్తూ రాజ్  చెంప మీద తేలికగా కొట్టింది.

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్లిద్దరూ ఇలాగే ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకుంటూనే ఉన్నారు. ఈ సరదా సంభాషణ, ముందు జరిగిన సంఘటన వల్ల వారి మధ్య ఏర్పడిన ఉద్రిక్తతను పూర్తిగా పోగొట్టింది. తన తల్లి ఇకపై కేవలం సంరక్షకురాలు మాత్రమే కాదని, ప్రపంచంలో దేని గురించైనా మాట్లాడగలిగే తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అని రాజ్ కు  అనిపించింది.

రాత్రి భోజనం తర్వాత, గిన్నెలు తానే కడుగుతానని రాజ్  పట్టుబట్టాడు.

"వదిలేయ్ రాజ్ . నేను ఉదయాన్నే కాలేజీకి వెళ్ళాలి," అంది అంజలి.

"లేదు అమ్మా, 'డాక్టర్ సాహిబా' ఈరోజు విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. ఎలాగూ నువ్వు రోజంతా రోగులతోనే గడిపావు కదా," అంటూ రాజ్  నవ్వి ఆమెను సోఫా వైపు నెట్టాడు.

అంజలి సోఫాలో కూర్చుని, తన కొడుకు పని చేసుకోవడాన్ని చూస్తూ ఉంది. కొద్ది రోజుల క్రితం వరకు తన గుర్తింపు, యవ్వనం అనే సంక్లిష్టతలలో సతమతమవుతున్న ఆ అబ్బాయి, ఇప్పుడు ఇంత బాధ్యతగా, ఉల్లాసంగా ఎలా మారాడో ఆమె నమ్మలేకపోయింది. రాజ్ ను  'క్షమించి', ఆ రాత్రి జరిగిన దాన్ని 'సాధారణం' అని కొట్టిపారేయడం ద్వారా, తాను అతడిని కాపాడటమే కాకుండా, తన ఒంటరితనానికి అత్యంత అందమైన నివారణను కూడా కనుగొన్నానని ఆమె గ్రహించింది. అప్పటికి

రాత్రి 11 గంటలు. ఇంట్లో దీపాలు నెమ్మదిగా మసకబారడం ప్రారంభించాయి.

"రాజ్ , త్వరగా రా... నాకు నిద్ర వస్తోంది," అని అంజలి తన గది నుంచి పిలిచింది.

రాజ్  వంటగది లైటు ఆపి, నవ్వుతూ, తన గదికి కాకుండా, తన తల్లి గది వైపు వెళ్ళాడు. ఇప్పుడు తను ఎక్కడ ఉండాలో అతనికి తెలుసు, తన మనసు  ఎక్కడ ఉందో అంజలికి తెలుసు. అప్పటికి

రాత్రి 12 గంటలు. గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది, కానీ ఆ నిశ్శబ్దం నిజమైన నిశ్శబ్దం కాదు; అందులో ఒక వింతైన వెచ్చదనం, బరువు ఉన్నాయి. రాజ్ , అంజలి ఇద్దరూ పడుకుని ఉన్నారు, కానీ వారిద్దరికీ నిద్ర పట్టలేదు. ఫ్యాన్ యొక్క మృదువైన శబ్దం, ఒకరి శ్వాస మరొకరికి స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

అంజలి రాజ్ కు  వీపు చూపి ఉన్నప్పటికీ, అతను మేల్కొని, అశాంతితో ఉన్నాడని ఆమె గ్రహించగలిగింది. ఇంతలో, రాజ్  మనసులో ఒక తుఫాను చెలరేగుతోంది. అతని తల్లి మాటలు—"ఇదంతా సహజమే,"ఇందులో తప్పు లేదు"—ఆ మాటలు ఆమె చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించాయి. ఆమె యవ్వనపు ఉద్వేగం, ఆ స్పర్శ జ్ఞాపకం ఆమెను నిద్రపోనివ్వలేదు.

చివరికి, తన గుండెచప్పుడును అదుపులోకి తెచ్చుకుని, రాజ్  గొంతు బొంగురుపోగా చీకటిని చీల్చుకుంటూ వచ్చింది.

"అమ్మా..." వణుకుతున్న స్వరంతో పిలిచాడు.

అంజలి నెమ్మదిగా తిరిగి అతని కళ్ళలోకి చూసింది. నీలి కాంతిలో అతని కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి. "లేచావా? ఏమైంది?"

రాజ్  తన ధైర్యమంతా కూడగట్టుకుంటున్నట్టుగా ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాడు. "అమ్మా... నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు. నిన్న రాత్రి జరిగిన దాని తర్వాత... మరియు ఈ ఉదయం నువ్వు చెప్పిన దాని తర్వాత... నా మనసు ఒకే చోట నిలిచిపోయింది."

అతను ఆగి, అంజలి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, కొద్దిమంది కొడుకులు మాత్రమే చెప్పడానికి ధైర్యం చేసే మాటను అన్నాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను నిన్ను తాకవచ్చా? మళ్ళీ... ఈసారి స్పృహతో?"

గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగినట్లు అనిపించింది. అంజలి కనురెప్ప కూడా వాల్చలేదు. ఆమె కేవలం అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. రాజ్  స్వరంలో ఆమెకు కామం కనిపించలేదు, కానీ ఒక వింతైన అమాయకత్వం, ఆసక్తి, మరియు ఆ ఉదయం తను ఇచ్చిన 'అంగీకారం' కోసం ఒక అన్వేషణ కనిపించాయి.

అంజలి ఎటువంటి కోపాన్ని ప్రదర్శించలేదు. ఈ రోజు తను అతన్ని తిరస్కరించినా లేదా మందలించినా, వాళ్ళిద్దరూ సృష్టించుకున్న 'పారదర్శకత' మళ్ళీ కూలిపోతుందని ఆమెకు తెలుసు. రాజ్  తన నుండి ఏమీ 'దాచడం' లేదని, బదులుగా తన తల్లిని 'అనుమతి' అడుగుతున్నాడని ఆమె గ్రహించింది.

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.

[utkrusta]

Excellent update and good narration

[puku pichi]

Superb writing and consistency.. keep going

[Sipra]

Nice update

[ramd420]

అప్డేట్ లు ఆదరకొడుతున్నారు

[Pawankalyan000]

సూపర్బ్  అప్ డేట

[Sunnysunnysunny]

మెల్లగా నవ్వుతూ, అంజలి తన దుప్పటిని కొద్దిగా కిందకి లాగి, రాజ్  చేతిని పట్టుకుని, తన రొమ్ము మీద పెట్టుకుంది.

"అది నీకు ప్రశాంతాత చేకూర్చి, నీ భయాలను పోగొడితే... అప్పుడు నువ్వు దాన్ని తాకవచ్చు రాజ్ .

నేను నీకు చెప్పాను కదా, ఇప్పుడు మన మధ్య ఏమీ తప్పు లేదని," అంజలి గొంతులో ఒక వింత ప్రశాంతత, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

 

రాజ్  అరచేతులు ఆ మృదువైన, బరువైన ఉబ్బును తాకగానే, అతని శరీరం మొత్తం ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. ఈసారి, అతను 'దొంగతనం' చేయడం లేదు, కానీ అతని తల్లి అతనికి ఈ హక్కును ఇచ్చింది. పైజామా లోపల అతని మడ్డ  పూర్తి శక్తితో పైకి లేచింది, కానీ అతని దృష్టి ఇప్పుడు ఆ పట్టులాంటి స్పర్శపై ఉంది.

 

రాజ్  నెమ్మదిగా తన వేళ్ళను కదపడం ప్రారంభించాడు. తన అరచేతి కింద అంజలి గుండె దడదడలాడటాన్ని అతను అనుభూతి చెందగలిగాడు. ఆ క్షణం వారి బంధానికి ఉన్న పాత నిర్వచనాలన్నింటినీ దహించివేస్తూ, ఎలాంటి ముసుగులు లేకుండా, ఎలాంటి సిగ్గు లేకుండా, కేవలం వాళ్లిద్దరే ఉండే ఒక కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తోంది.

 

గదిలోని మసక వెలుతురులో, రాజ్  చేయి అంజలి వక్షోజాల మృదుత్వాన్ని తాకింది. ఈ అనుభూతి అతనికి పూర్తిగా కొత్తగా, అద్భుతంగా అనిపించింది. ఒక చిన్న పిల్లాడిలోని కుతూహలం, శారీరక ఉత్తేజం అతడిని మరింత నిర్భయంగా మాట్లాడేలా చేశాయి.

 

అతను మెల్లగా తన వేళ్లను ఆ గుండ్రని భాగంపై పోనిస్తూ, తల్లి కళ్లలోకి చూస్తూ, ఒక అమాయకమైన ప్రశ్న అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇవి ఎందుకంత మృదువుగా ఉన్నాయి? నా జీవితంలో ఇలాంటిది ఎప్పుడూ చూడలేదు... అంటే, ఎప్పుడూ తాకలేదు. ఈ స్పర్శ ఎందుకంత విభిన్నంగా, ఓదార్పుగా ఉంది?" రాజ్  గొంతులో ఒక వింత ఆశ్చర్యం వినిపించింది.

 

అతని అమాయకత్వానికి అంజలి చిన్నగా నవ్వింది. ఆమె రాజ్  చేతిని తీయకుండా, అతనికి సౌకర్యంగా ఉండేలా అక్కడే పట్టుకుంది.

 

"ఓరి వెర్రివాడా, అది సహజమైన నిర్మాణం," అంజలి ఒక వైద్యురాలి స్వరంతో వివరించడం మొదలుపెట్టింది. "జీవశాస్త్రం ప్రకారం, స్త్రీల రొమ్ములు ప్రధానంగా కొవ్వు కణజాలం మరియు గ్రంధులతో ఏర్పడి ఉంటాయి. బిడ్డకు పోషణ అందించడానికి వీలుగా అవి ఈ మృదుత్వాన్ని కలిగి ఉంటాయి. ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన మరియు ప్రేమగల భాగం."

 

రాజ్  మంత్రముగ్ధుడై విన్నాడు. పైజామా లోపల పూర్తిగా గట్టిపడిన అతని సుల్లి  అంజలి తొడకు ఆనుకుని ఉంది, కానీ అతని మనసు మాత్రం ప్రస్తుతం తన తల్లి మాటల్లో లీనమై ఉంది.

 

అంజలి చిన్నగా నవ్వి, కొనసాగించింది, "మరి ఈ రోజు నీకు ఇది చాలా 'కొత్త'గా అనిపిస్తోందా? చిన్నప్పుడు దీని గురించి నన్ను ఎంత ఏడిపించావో నీకు గుర్తు కూడా లేదు. నువ్వు చిన్నప్పుడు, దాన్ని పట్టుకోకుండా లేదా నోట్లో పెట్టుకోకుండా నిద్రపోయేవాడివి కాదు. గంటల తరబడి దానికి అతుక్కుపోయి ఉండేవాడివి, నేను ఒక్క క్షణం పక్కకు జరిగినా గొడవ చేసేవాడివి."

 

ఇది విని రాజ్  ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. "నిజంగానా, అమ్మా? నేను అంత మొండివాడినా?"

 

"మొండివాడివా? నువ్వొక విపత్తువి!" అంజలి సరదాగా అతని ముక్కు పట్టుకుని లాగింది. "ఈ రోజు నువ్వు దాన్ని ఒక 'మగవాడిలా' చూస్తున్నావు, అది నిన్ను రెచ్చగొడుతోంది, కానీ నాకు మాత్రం, నువ్వు ఇప్పటికీ ఈ ఛాతీలోనే ఓదార్పును పొందిన అదే చిన్న రాజ్ వి. అందుకే నేను ఇందులో 'అసభ్యత' ఏమీ లేదని చెప్పాను. ఇది కేవలం తిరిగి వచ్చిన ఒక వలయం మాత్రమే."

 

రాజ్  ఇప్పుడు మరింత ధైర్యంతో ఆ ఉబ్బిన భాగాన్ని తన అరచేతిలో పట్టుకున్నాడు. తన తల్లి నిష్కపటత్వం తనలోని 'పాపాలన్నింటినీ' కడిగివేస్తున్నట్లు అతనికి అనిపించింది. అతనికి ఇకపై తన తల్లి శరీరం పట్ల భయం కలగలేదు, దానికి బదులుగా ఒక గాఢమైన అనుబంధం ఏర్పడింది.

 

"అయితే... నేను... నేను దాన్ని ఇంకాస్త ఎక్కువగా అనుభూతి చెందవచ్చా? నేను చిన్నప్పుడు అనుభూతి చెందినట్లుగా?" రాజ్  మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

గదిలోని నీలి వెలుగులో, రాజ్  చేయి ఇప్పుడు అంజలి గుండ్రని వక్షోజాలపై గట్టిగా నిలిచి ఉంది. అతను దాన్ని నిమురుతుండగా, అతని మనసులో మరో ఉత్సుకత తలెత్తింది. అతను దాన్ని తాకగానే అంజలి శ్వాస కొంచెం భారంగా మారడాన్ని అతను గమనించాడు.

 

తల్లి కళ్ళలోకి చూస్తూ, అతను మెల్లగా అడిగాడు, "అమ్మా... నువ్వు చెప్పినట్టు, ఇది చాలా సున్నితమైన భాగం కదా... నేను దీన్ని ఇలా తాకినప్పుడు నాకు కలిగే అనుభూతులే నీకు కూడా కలుగుతున్నాయా? నీకు కూడా ఇష్టమేనా?"

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. రాజ్  ఇకపై కేవలం కుతూహలం ఉన్న పిల్లవాడు కాదని, ఒక మనిషి యొక్క సహజ భావాలను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడని ఆమె గ్రహించింది. అతను నిజాన్ని దాచడానికి ప్రయత్నించలేదు.

 

"అవును, రాజ్ ," అంజలి చాలా ప్రశాంతమైన, మధురమైన స్వరంతో అంది. "నేను నీకు చెప్పినట్టు, ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం. ఇక్కడి నరాలు నేరుగా మెదడుకు, భావోద్వేగాలకు అనుసంధానించబడి ఉంటాయి. నువ్వు దీన్ని ఇలా మెల్లగా తాకినప్పుడు, నాకు కూడా అదే జలదరింపు, ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతి కలుగుతుంది."

 

ఆమె తన చేతిని రాజ్  చేతిపై ఉంచి, కొంచెం గట్టిగా నొక్కింది.

 

"చూడు నాయనా, స్పర్శ ఆప్యాయంగా ఉన్నా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నా, శరీరం స్పందించే విధంగా రూపొందించబడింది. ఒక స్త్రీగా,నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తుంది. నిజం చెప్పాలంటే, గత కొన్నేళ్లుగా నేను పోరాడుతున్న ఒంటరితనం మరియు 'వ్యసనం'లో, ఈ స్పర్శ నాకు ఒక విచిత్రమైన ఓదార్పును, ఇంకా 'సజీవంగా ఉన్నాననే' భావనను ఇస్తుంది.

 

అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ, అంజలి ఇంకా వివరించింది, "సున్నితంగా ఉండటంలో తప్పు లేదు, రాజ్ . అది జీవితంలో ఒక భాగం. నీ స్పర్శతో నా శరీరానికి హాయిగా అనిపిస్తే, నేను 'చెడ్డ తల్లిని' అని కాదు. దాని అర్థం మనమిద్దరం మనుషులం, మనకు ఒకరికొకరి వెచ్చదనం అవసరం అని మాత్రమే."

 

ఇది వినడం ఆర్యన్‌కు ఒక అద్భుతం కంటే తక్కువ కాదు. ఈ తుఫానులో తాను ఒంటరిగా ఉన్నానని అతను భావించాడు, కానీ అతని తల్లి నిష్కపటత్వం తామిద్దరూ ఒకే పడవలో ఉన్నామని అతనికి అర్థమయ్యేలా చేసింది.

 

రాజ్  పురుషాంగం ఇప్పుడు తన పైజామాల బంధనాలను ఛేదించుకుని బయటకు రావాలని తహతహలాడుతోంది. అంజలి తొడల మధ్య రాపిడి, అతని ఛాతీపై ఆమె చేయి—ఈ అనుభూతులు అతన్ని కేవలం వాళ్లిద్దరూ మాత్రమే ఉన్న ప్రపంచానికి తీసుకువెళ్లాయి.

 

"అయితే, అమ్మా... మనం ఒకరినొకరు ఇలా అనుభూతి చెందవచ్చా... ప్రతిరోజూ...?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసగా అడిగాడు.

 

అంజలి అతన్ని తన చేతుల్లోకి మరింత గట్టిగా తీసుకుంది. "నీకు అవసరమైనంత కాలం మరియు అది నాకు ప్రశాంతాత  చేకూర్చినంత కాలం... మనం ఇలాగే ఉందాం. ఇప్పుడు పడుకో, నా బిడ్డ."

 ఆ రాత్రి, రాజ్  తన తల్లి ఛాతీపై చేయి వేసి, ఆమె శరీర సువాసనను పీలుస్తూ, చిన్నప్పటి నుండి ఎన్నడూ లేనంత గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

కిటికీ తెరల గుండా బంగారు వర్ణపు ఉదయపు సూర్యకాంతి గదిలోకి వడపోసి వచ్చింది. ఈ ఉదయం నిజంగా ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉంది. రాజ్  నిద్రలేచినప్పుడు, గత కొన్ని రాత్రులుగా లేని ఒక ప్రశాంతత అతని ముఖంలో కనిపించింది. రాత్రంతా తన తల్లి ఒడిలోని వెచ్చదనాన్ని, ఆ మృదువైన స్పర్శను అనుభవించడంతో, అతని గుండెలోని బరువంతా తొలగిపోయింది. 

అంజలి కూడా వంటగదిలో అల్పాహారం తయారుచేస్తూ గొణుగుతోంది. ఆమె ముఖంలో కూడా ఒక విభిన్నమైన కాంతి ఉంది—ఎవరో ఆమె ఛాతీపై నుండి ఒక బరువైన బండరాయిని దించినట్లుగా.

బంగాళాదుంప పరాటాలు, వెన్న సువాసన అల్పాహారం బల్ల అంతటా వ్యాపించింది. రాజ్  తన కుర్చీని లాక్కుని అంజలి వైపు చూశాడు. అంజలి నవ్వి అతనికి ఒక కప్పు టీ ఇచ్చింది.

 

"ఈరోజు ఇంత త్వరగా లేచావా? నిన్న రాత్రి ఆలస్యంగా పడుకున్నావు కదా," అని అంజలి అతని వైపు అల్లరిగా చూస్తూ అంది.

 

రాజ్  మెల్లగా నవ్వి టీ ఒక గుక్క తాగాడు. తర్వాత, చాలా గంభీరంగా, అతను అంజలి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

 

"అమ్మా... నేను నీకు ధన్యవాదాలు చెప్పాలనుకున్నాను. నిన్న రాత్రికి... మరియు నువ్వు నాకు వివరించిన ప్రతిదానికీ." రాజ్  గొంతులో గాఢమైన గౌరవం, ఆప్యాయత ఉన్నాయి.

అంజలి అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ రాజ్  కొనసాగించాడు.

"నిజం చెప్పాలంటే, నేను ఈ భావాలలో మునిగిపోతానేమోనని భయపడ్డాను. నేనేదో నేరం చేస్తున్నట్లు అనిపించింది. కానీ నువ్వు నీ భావాల గురించి చెప్పి, అలా చేయడానికి నాకు హక్కునిచ్చిన తీరు... నన్ను మళ్ళీ బ్రతికినట్లు అనిపించేలా చేసింది. నన్ను లోపల నుండి తినేస్తున్న 'పురుషత్వం' అనే భయం నుండి నువ్వు నాకు విముక్తి కలిగించావు."

అంజలి రాజ్  చేతిని ప్రేమగా నిమిరింది. "పిచ్చివాడా, ఎందుకు ఇంత కృతజ్ఞతగా ఉన్నావు? ఒక తల్లిగా, ఒక స్నేహితురాలిగా నేను చేయాల్సింది చేశాను. నేను నిన్ను అర్థం చేసుకోకపోతే ఇంకెవరు అర్థం చేసుకుంటారు? ఇదిగో చూడు, ఈరోజు నువ్వు ఎంత సంతోషంగా, ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నావో. అదే నాకు దొరికిన అతిపెద్ద బహుమతి."

 

రాజ్  నవ్వి, పరాఠా ముక్కను కొరికాడు. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే, అమ్మా. ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లడానికి నాకు ఏ సంకోచం లేదు. ఇంట్లో నా 'శాంతి' ఉంది కాబట్టి నేను ప్రపంచాన్ని ఎదుర్కోగలననిపిస్తోంది."

 

అంజలి కళ్లలో ఆప్యాయతతో ఒక కన్నీటి చుక్క చెదిరింది. "నాకు కావాల్సిన ధైర్యం సరిగ్గా ఇదే. ఇప్పుడు అల్పాహారం త్వరగా ముగించు, లేకపోతే మనకు ఆలస్యం అవుతుంది."

 

వాళ్లిద్దరూ నవ్వుతూ, ఆడుకుంటూ అల్పాహారం తిన్నారు. ఇప్పుడు వాళ్ల మధ్య దాటడానికి భయపడే అడ్డంకి ఏదీ లేదు. ఆ రాత్రి మళ్ళీ వస్తుందని, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి వారి 'ఏకాంత' మరియు 'నిజమైన' క్షణాలకు సాక్షి అవుతుందని వాళ్లకు తెలుసు.

 

మసకబారుతున్న సాయంకాలపు వెలుగుతో, ఇల్లంతా ఒక విభిన్నమైన మైకం, ప్రశాంతత నిండిపోయాయి. వారాలుగా రాజ్ , అంజలిలను అశాంతితో ఉంచిన 'తెర' ఇకపై వారి మధ్య లేదు. ఈ రోజు వాళ్లిద్దరికీ చాలా తేలికైన, సంతోషకరమైన రోజు. రాత్రి భోజన సమయానికి, భోజన బల్ల వద్ద వాతావరణం ఎప్పటికన్నా మరింత ఉల్లాసంగా ఉంది.

 

అంజలి రాత్రి భోజనం కోసం పనీర్ కూర, వేడి వేడి ఫుల్కాలు తయారు చేసింది. రాజ్  బల్ల వద్ద కూర్చుని, వంటగదిలో పనిచేస్తున్న తన తల్లిని చూస్తున్నాడు. ఆమె మరింత ఉత్సాహంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది.

 

"అమ్మా, ఈ రోజు వాసన చాలా బాగుంది.""పనీర్‌లో ఏమైనా ప్రత్యేకంగా కలిపారా?" అని రాజ్  తన కుర్చీని కొంచెం ముందుకు జరుపుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి అతని వైపు చూసి నవ్వింది, "ఏముంది ప్రత్యేకత? అవే మసాలాలు. కానీ అవును, ఈరోజు వండాలని నాకు కొంచెం ఎక్కువగా అనిపించింది."

 

రాజ్  అల్లరిగా కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు. "ఓహ్? అందుకేనా ఈరోజు కూర ఎందుకంత... మెత్తగా, రసవంతంగా ఉంది? నిన్న రాత్రి లాగే ఉంది?"

 

అంజలి చెయ్యి ఒక క్షణం పాటు చపాతీ కర్ర మీద ఆగిపోయింది. ఆమె రాజ్  వైపు తిరిగి చూసింది, ఆమె కళ్ళలో ఒక చిన్న మెరుపు, అల్లరి తొంగిచూశాయి. "నువ్వు పెద్దయ్యావు కదా, వస్తువులను మెలితిప్పడం నేర్చుకున్నావా? ఈ మధ్య మెత్తటి వాటిని ఎక్కువగా ఇష్టపడటం మొదలుపెట్టావు."

 

ఆర్యన్‌కు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది, కానీ తర్వాత ధైర్యం కూడగట్టుకున్నాడు. "నేనేం చేయగలను అమ్మా? 'గురువు' అంత మంచి గురువు అయినప్పుడు, శిష్యుడు రాణించక తప్పదు కదా? నిన్న రాత్రి నువ్వే కదా 'ప్రకృతి స్వరూపాన్ని' అర్థం చేసుకోవాలని చెప్పావు."

 

అంజలి నవ్వుతూ తన పళ్ళెం అతని ముందు పెట్టింది. "ఎక్కువ శబ్దం చేయకు. నిశ్శబ్దంగా తిను, లేకపోతే ఈ 'మెత్తటి' జున్ను చల్లారగానే గట్టిపడిపోతుంది. నీకు నచ్చలేదని చెప్పకు."

"ఈ మధ్య గట్టివి నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నాయి, అమ్మా. మెత్తటి జున్ను అయితేనే మంచిది," అని రాజ్  సూక్ష్మమైన ద్వంద్వార్థంతో అన్నాడు.

అంజలి ఒంట్లో వణుకు పుట్టింది. "సరే, అంటే నీకు 'మెత్తదనం' అంటే అంత ఇష్టమన్నమాట? జాగ్రత్త, ఈ అలవాటు నిన్ను రాత్రంతా మేల్కొని ఉండేలా చేయకూడదు."

"మేల్కొని ఉండటంలో ఉండే ఆనందం నిద్రలో ఉండదు. ఇక నీకు నిద్ర రానప్పుడు, నాకు జోలపాట పాడటానికి నువ్వు ఉంటావు కదా," అని రాజ్  గొంతు తగ్గించి అన్నాడు. అంజలి

 

ఒక గుక్క టీ తాగి అతని వైపు తదేకంగా చూసింది. "నేను నీకు జోలపాట పాడతానో లేక ఇంకేమైనా పాడతానో... అది కాలమే చెబుతుంది. ప్రస్తుతానికి, నీ భోజనం పూర్తి చెయ్యి, ఆ తర్వాత ఈ రాత్రి నీ ఉత్సుకత నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తుందో చూద్దాం."

 

రాత్రి భోజనం అంతా వాళ్ళిద్దరూ ఇలాంటి తేలికైన, అర్థవంతమైన సంభాషణలనే కొనసాగించారు. ఆ వాతావరణంలో ఒక అపరిచితమైన ఉత్సాహం, ఒక గాఢమైన ఆకర్షణ ఉన్నాయి. రాత్రి భోజనం తర్వాత, దీపాలు ఆర్పేసినప్పుడు, ఆ నీలిరంగు వెలుగుల గది మరోసారి తమ కొత్త ప్రయోగాలకు, స్పర్శలకు సాక్షిగా నిలుస్తుందని ఇద్దరికీ తెలుసు.

 

ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో, సుపరిచితమైన ఆ నీలిరంగు వెలుగు ఒక మాయాజాల వాతావరణాన్ని సృష్టించింది. రాత్రి భోజనం నాటి తేలికపాటి అల్లరి చేష్టలు, ద్వంద్వార్థ సంభాషణలు ఆ గాలిలో ఒక తీయని అశాంతిని నింపాయి. వాళ్లిద్దరూ మంచం మీద పడుకోగానే, గదిలోని ఉష్ణోగ్రత ఒక్కసారిగా పెరిగింది.

 రాజ్  నిటారుగా పడుకుని ఉన్నాడు, కానీ అతని శ్వాస భారంగా ఉంది. అతను తిరిగి తన తల్లి వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఒక వింతైన నిస్సహాయత, ఒక గాఢమైన ఆరాటం, మరియు బతిమాలుతున్న అమాయకత్వం ఉన్నాయి. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా, రాత్రి తన నిద్రను, పగలు తన ప్రశాంతతను దోచుకున్న ఆ ఓదార్పు స్పర్శ కోసం అతను తన తల్లిని వేడుకుంటున్నాడు.

 

అంజలి అతని దాహంతో, ఆకాంక్షతో ఉన్న కళ్లలోకి చూసింది. రాజ్  ఇప్పుడు పూర్తిగా తన మాయలో పడిపోయాడని, అతని శరీరం ఆ సున్నితత్వం కోసం తపిస్తోందని ఆమెకు అనిపించింది.

 అంజలి ముఖం ఒక మనోహరమైన, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో వెలిగిపోయింది. ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, రాజ్  ముఖానికి దగ్గరగా వంగి, "ఏమిటి అంత తీక్షణంగా చూస్తున్నావు? భయపడకు... పద," అని గుసగుసలాడింది.దాన్ని తాకండి.

 అంజలి ఆ మాటలు అనగానే, రాజ్  గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను వణుకుతూ రెండు చేతులు ముందుకు చాచాడు. ఈసారి, అతని వేళ్ళలో సంకోచం తగ్గి, వాటిని తన సొంతం చేసుకోవాలనే ఆరాటం పెరిగింది. అతను తన అరచేతులను అంజలి వక్షోజాలపై సున్నితంగా ఉంచాడు.

 ఆహ్..." రాజ్  నోటి నుండి ఒక చిన్న మూలుగు వెలువడింది.

 

అతని అరచేతులు ఆ బరువైన, పట్టులాంటి వక్షోజాలను తాకగానే, పైజామా లోపల అతని పురుషాంగం పూర్తి శక్తితో కొట్టుకుంది. అది ఇప్పుడు ఎంత గట్టిపడిందంటే, పైజామా గుడ్డ దాన్ని కష్టంగా కప్పుతోంది.

 

అంజలి కళ్ళు మూసుకుని, రాజ్  చేతుల కదలికలను అనుభూతి చెందడం ప్రారంభించింది. "రాజ్ ... నిన్న నీకు 'మృదుత్వం' ఇష్టమని చెప్పావు కదా? చూడు, ఇదంతా నీదే. నీకు ఎంత కావాలంటే అంత అనుభూతి చెందవచ్చు," అంజలి గొంతు మరింత లోతుగా మారింది.

 

రాజ్  ఇకపై వాటిని కేవలం తాకడమే కాదు, నెమ్మదిగా తన పిడికిలిలో పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. అంజలి శరీర సువాసన, ఆమె వేగవంతమైన శ్వాస అతన్ని పిచ్చెక్కించాయి. గత రాత్రి తన తల్లి చెప్పిన "సున్నితత్వాన్ని" అతను తన వేళ్ళతో అన్వేషిస్తున్నాడు.

 

గదిలోని నీలి కాంతిలో, తల్లి కొడుకుల మధ్య ఈ దృశ్యం పవిత్రమైన మర్యాదకు, శారీరక ఆకర్షణకు మధ్య ఉన్న సన్నని గీతపై నిలిచింది, దాన్ని వారు ఇప్పుడు దాటారు.

 

రాత్రి నిశ్శబ్దం గదిలోని వేడిని మరింత తీవ్రతరం చేసింది. రాజ్  అరచేతులు అంజలి వక్షోజాల వంపులను సున్నితంగా నిమురుతున్నాయి. కానీ అప్పుడు తన వేళ్ళ కింద చాలా భిన్నమైన, "గట్టిగా" ఉన్నదాన్ని అతను గ్రహించాడు.

 

అంజలి వెల్వెట్ లాంటి మృదువైన వంపుల మధ్యలో, బట్టలోంచి రెండు చిన్న, గింజల వంటి వస్తువులు బయటకు పొడుచుకువచ్చి, రాళ్లంత గట్టిగా అనిపించాయి. రాజ్  వాటిని తన వేళ్ళతో తేలికగా నొక్కి, ఆపై తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

 

రాజ్  శ్వాస మరింత వేగవంతమైంది. ఆ పైకి లేచిన ప్రదేశం చుట్టూ తన వేలితో తిప్పుతూ, అతను మెల్లగా, ఆసక్తిగా అడిగాడు.

 

"అమ్మా... ఇదేంటి? అవి చాలా మెత్తగా ఉంటాయని ఇప్పుడే చెప్పావు కదా, మరి ఇంత మెత్తగా ఉన్న ఈ రెండు ప్రదేశాలు ఎందుకంత గట్టిగా ఉన్నాయి? నా వేలు గుచ్చుకుంటోంది అమ్మా..."

 

అంజలి నోటి నుండి మెల్లగా ఒక నిట్టూర్పు వెలువడింది, ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. రాజ్  సూటిగా అడిగిన ప్రశ్న, అతని వేళ్ల ఒత్తిడి అంజలి శరీరంలో ఒక విద్యుత్ షాక్‌ను కలిగించాయి.

 

ఆమె కళ్ళు తెరిచింది, వాటిలో ఇప్పుడు ఒక వింత కాంతి, ఒకరకమైన మైకం ఉన్నాయి. ఆమె వణుకుతూ లోతుగా శ్వాస తీసుకుని, నెమ్మదిగా వివరించడం మొదలుపెట్టింది.

 

"రాజ్ ... దీనిని చనుమొన అంటారు. నేను నీకు చెప్పినట్లే ఇది శరీరంలో అత్యంత సున్నితమైన భాగం, అలాగే ఇది కామోద్రేకాన్ని కొలిచే థర్మామీటర్ కూడా." అంజలి గొంతు బొంగురుగా, వణుకుతూ ఉంది.

 

ఆమె రాజ్  చేతిని పట్టుకుని మరింత గట్టిగా నొక్కింది. నువ్వు వాటిని ఇలా నిమిరినప్పుడు, నీ స్పర్శకు నా శరీరంలో కామోద్రేకం కలిగి, అవి వాటంతట అవే గట్టిపడతాయి. నేను నీ స్పర్శను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తున్నాననడానికి ఇది ఒక సంకేతం. నా శరీరం నీకు స్పందిస్తోంది, నాయనా.

 

రాజ్  నివ్వెరపోయాడు. తన స్పర్శకు తన తల్లి శరీరం ఇంత బాగా స్పందిస్తోందని అతను నమ్మలేకపోయాడు. పైజామాలోనే అతని మడ్డ  కొట్టుకుంటోంది, సిరల్లో రక్తం ఉరకలేస్తోంది.

 

"అయితే... నేను ఆనందిస్తున్నంతగా నువ్వు కూడా ఆనందిస్తున్నావా?" అని రాజ్  దాదాపు గుసగుసలాడుతూ అడిగాడు.

 

అంజలి నెమ్మదిగా తల ఊపింది. "అవును... నాకంటే ఎక్కువగా. నువ్వు వాటిని ఎంతగా రెచ్చగొడితే, నా ఒంట్లో అంతగా వణుకు పుడుతుంది. ఈ మృదుత్వం కింద ప్రకృతి ఎంత లోతును దాచిపెట్టిందో ఇప్పుడు నువ్వే చూడు."

 

రాజ్  మరింత ఉధృతంగా ఆ గట్టి చనుమొనలను తన వేళ్ళ మధ్య నొక్కుతూ, పిసకడం మొదలుపెట్టాడు. మంచం మీద అంజలి శరీరం నెమ్మదిగా బిగుసుకుపోయింది, ఆమె బరువైన శ్వాస గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.

 

గదిలోని మైమరపించే నీలి కాంతిలో కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించింది. రాజ్  వేళ్ళు బట్టల మీదుగా అంజలి గట్టిపడిన చనుమొనలను తాకాయి, కానీ అతని దాహం కేవలం స్పర్శతో తీరలేదు. అతను ఆ మృదుత్వాన్ని, ఆ వంపును ఎలాంటి అడ్డు లేకుండా స్వయంగా చూడాలనుకున్నాడు.

 

అతని గొంతు ఎండిపోయింది, గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుంటుందంటే అది పక్కటెముకలకు తగులుతున్నట్లుగా అతనికి అనిపించింది.

 రాజ్  క్షణకాలం తన వేళ్ళను ఆపి, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా తన తల్లి కళ్ళలోకి చూశాడు.

"అమ్మా... నేను... నేను వాటిని చూడవచ్చా, తాకవచ్చా?"

 

అంజలి కొద్దిగా ఆశ్చర్యంతో అతని వైపు చూసి, చిన్న చిరునవ్వుతో అంది, "ఓరి వెర్రివాడా, ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్? కేవలం వాటిని తాకుతున్నావ్, ఇంకేం చేస్తావ్?"

 

రాజ్  సంకోచం మరింత పెరిగింది. అతను చూపులు కిందకి దించి, తన తల్లి కుర్తా మెడ వైపు చూపిస్తూ, మెల్లగా అన్నాడు, "ఇలా కాదు అమ్మా... నా ఉద్దేశం... బట్టలు లేకుండా. నేను వాటిని దగ్గరగా చూడాలనుకుంటున్నాను... నా కళ్ళతో."

 

గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత పెరిగింది. అంజలికి ఒక క్షణం ఊపిరి ఆగిపోయింది. రాజ్  ఇంత త్వరగా, ఇంత సూటిగా ఈ కోరిక కోరతాడని ఆమె ఊహించలేదు. కానీ ఆ తర్వాత, తన కొడుకు ఎంత ఆశగా, నిజాయితీగా తన అనుమతి అడుగుతున్నాడో ఆమె చూసింది.

 

తాను చెప్పిన మాటలు అంజలికి గుర్తుకువచ్చాయి—"ఇదంతా సహజమే." తాను ఈ రోజు ఇక్కడే ఉంటే, రాజ్  మళ్ళీ అపరాధభావన అనే చీకటిలోకి కూరుకుపోవచ్చని ఆమె గ్రహించింది.

 

అంజలి ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుంది. ఆమె నెమ్మదిగా తన చేతిని పైకి లేపి, కుర్తా గుండీల వైపు జరిపింది. ఆమె వేళ్లు కొద్దిగా వణికాయి, కానీ రాజ్  పట్ల ఆమె కళ్ళలో ఒక వింత అంగీకారభావం కనిపించింది.

 

"పర్వాలేదు, రాజ్ ... నీ కుతూహలం నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొస్తే, నేను నిన్ను ఆపాలనుకోవడం లేదు. ప్రకృతి ఏమి సృష్టించిందో చూడు," అని అంజలి మృదువైన స్వరంతో అంది.

 

ఆమె నెమ్మదిగా తన కుర్తా గుండీలను విప్పి, ఆ వస్త్రాన్ని తన భుజాల నుండి కొద్దిగా కిందికి జార్చింది. ఆ వస్త్రం తొలగిపోయిన వెంటనే, గదిలోని మసక వెలుతురులో అంజలి పాలలాంటి తెల్లని, భారీ వక్షోజాలు ఆర్యన్‌కు కనిపించాయి. వాటి మధ్యలో ఆమె గులాబీ-గోధుమ రంగు, గట్టి చనుమొనలు రత్నాల్లా మెరిశాయి.

 

అప్పుడు రాత్రి 11:30 మాత్రమే అయింది. గదిలోని మసక నీలి కాంతి, అంజలి యొక్క నాజూకైన, నగ్నమైన పై శరీరంపై ఒక మాయా కాంతిని ప్రసరింపజేసింది. రాజ్  కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. తన జీవితంలో మొదటిసారిగా, అతను ఇలాంటి స్త్రీని, అది కూడా తన సొంత తల్లిని చూశాడు.

 

అంజలి యొక్క బరువైన, వెల్వెట్ లాంటి గుండ్రని వక్షోజాలు, వాటి మధ్యలో మెరుస్తున్న గట్టి చనుమొనలు... ఇదంతా రాజ్ కు దృశ్యపరమైన దిగ్భ్రాంతిని కలిగించింది.

 

రాజ్  గుండె ఎంత వేగంగా కొట్టుకుందంటే, అది తన ఛాతీ నుండి బయటకు వచ్చేస్తుందేమో అనిపించింది. అతని మెదడులోని వేలాది నరాలు పేలిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయి. ఆ ఉత్సాహం, ఆందోళన, ఆనందం, మరియు అదే సమయంలో ఆ "నగ్న" నిజాన్ని అంగీకరించడం - ఇవన్నీ అతని యుక్తవయస్సు మనసుకు భరించలేనంతగా ఉన్నాయి.

 

ఆ నగ్నమైన సున్నితత్వం వైపు తన వణుకుతున్న చేతిని చాచగానే, అతనికి అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన తలతిరగడం మొదలైంది. అతని దృష్టిలో చీకటి అలుముకోవడం ప్రారంభమైంది, మరియు స్వరాలు ప్రతిధ్వనించడం మొదలయ్యాయి. అతను ఆ "అతి ఉద్దీపన"ను భరించలేక మంచం మీద వెనక్కి కుప్పకూలిపోయాడు. అతను స్పృహ కోల్పోయాడు.

 

అంజలి కంగారుపడింది. "రాజ్ ! రాజ్ ! ఏమైంది, నాయనా?" ఆమె వెంటనే తన కుర్తాను పట్టుకుని రాజ్  ముఖం మీద తట్టడం మొదలుపెట్టింది. కానీ రాజ్  గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు (షాక్ వల్ల కలిగిన నిద్ర). అతను కేవలం స్పృహ తప్పి పడిపోయాడని తెలిసి అంజలి ఊపిరి పీల్చుకుంది. ఆమె ప్రేమగా అతనిపై దుప్పటి కప్పి, నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి, అతని పక్కన పడుకుంది.

[hisoka]

nice update bro.

[Chchandu]

Wow..super episode..please next update please

[Arjun1989]

Wow excellent Update

[Mr.SriNivas]

Excellent