11-02-2026, 06:36 AM
Dont bring violence or raepe. let him seduce showing his cock and bed her. Awesome writing
Misc. Erotica மலரே மூக்குத்தி முல்லில் குத்தாதே❤️❤️
11-02-2026, 12:56 PM
பகுதி 15
கிஷோர் தனது பேண்ட் பட்டனை உருவிக் கொண்டு, பூரணியின் பால் முலைகளை நோக்கி முன்னேற, பூரணி "வேண்டாம்" என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த அந்த உச்சக்கட்ட நிமிஷம் அது.
திடீரென்று... "டொக்கு... டொக்கு... டொக்கு..."கதவைத் தட்டும் கேட்டது.
ரெண்டு பேருக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி தனித்தனியா விலகிப் போனாங்க. கிஷோரின் அந்த 9 இன்ச் கஜக்கோல் வெளியே வரும் வேகத்துல இருந்தது, சட்டுனு சுதாரிச்சு, வேகமா பேண்ட் பட்டனை போட்டான். ஜிப்பைச் சரி பண்ணி, சட்டை காலரைழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.
பூரணிக்கு நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது. அலங்கோலமா இருந்த தன்னோட சேலை முந்தானையை அவசர அவசரமா இழுத்து, அந்த மாம்பழ முலைகளை மூடி, இடுப்புல விலகியிருந்த சேலையைச் சரி செஞ்சு, இடுப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, மூச்ச ஒரு இழு இத்துக்கிட்டு கதவைத் திறந்தா.
வாசல்ல வேலைக்காரி பத்மா நின்னுகிட்டு இருந்தா.
பத்மா: "என்னங்கம்மா... இவளோ நேரம் கதவத் திறக்க? கீழ பெரிய ஐயா வந்திருக்காரு... உங்களைக் கூப்புட்றாரு."
பூரணி (பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு): "இதோ... வந்துட்டேன் பத்மா. அருண் "
பத்மா: "கட்சி மீட்டிங் முடிஞ்சதும், ஏதோ அவசர வேலையா வெளியூர் போயிட்டாருங்கம்மா. பெரிய ஐயா மட்டும் தான் வந்திருக்காரு."
பூரணிக்கு அப்பாடானு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு வந்துச்சு. புருஷன் இல்ல, மாமனார் தான் கூப்பிடுறாருனு தெரிஞ்சதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்துச்சு.
பூரணி: "சரி... நீ போ, நான் வரேன்."
பூரணி ஒருவாட்டி கிஷோரைத் திரும்பிப் பார்த்தா. அவனும் இப்ப நல்ல பிள்ளை மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிருந்தான். பூரணி முதல்ல படிகளை இறங்கி கீழே போனா. அவ போன கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம், கிஷோர் எதுவும் நடக்காத மாதிரி நிதானமா கீழே இறங்கி வந்தான்.
ஹால்ல சோபாவுல கந்தசாமி உக்காந்து பேப்பர் படிச்சுட்டு இருந்தாரு.
கந்தசாமி: "என்னப்பா கிஷோர்... வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதா? மருமக அளவுக்குச் சரியா தைச்சுருவியா?"
கிஷோர் (பவ்யமாக): "ஐயா... பாதி அளவு தான் எடுத்திருக்கேன். கரண்ட் வேற அப்பப்போ போயிட்டு வருது, வெளிச்சம் பத்தல. அதுவும் இல்லாம இது கொஞ்சம் சிக்கலான டிசைன் ஐயா... அவசரமா அளவெடுத்தா சொதப்பீரும். மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து நிதானமா எடுத்துக்குறேன் ஐயா."
கிஷோர் "மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து எடுக்குறேன்"னு சொன்னப்போ, அவன் கண்கள் பூரணியின் திரட்சியான தொடைகளை ஓரக்கண்ணால் மேய்ந்தது. பூரணிக்கு அதோட அர்த்தம் புரிஞ்சு, உள்ளுக்குள்ள ஒரு உதறல் எடுத்தது.
கந்தசாமி: "சரிப்பா... நல்லா நேர்த்தியாத் தச்சுக் கொடு. நாளைக்குக் காலையில வா."
கிஷோர்: "சரிங்க ஐயா... நான் கிளம்புறேன்."
கிஷோர் தன்னோட பைக்கை எடுத்துட்டு, பூரணியை ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை பார்த்துட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
கிஷோர் வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போதே அவன் அக்கா சுகன்யா வாசல்ல நின்னுட்டு இருந்தா.
சுகன்யா: "என்னடா தம்பி... பெரிய இடத்துல வேலைனு சொன்ன... போன காரியம் என்னாச்சு? ஒழுங்கா வேலையைப் பாத்தியா?"
கிஷோர்: "ஆமாக்கா... போயிட்டுத் தான் வரேன்."
சுகன்யா: "தம்பி... எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல எவளையாவது வளைக்குறது வேற, அந்த மாதிரி பெரிய பங்களா வீட்டுப் பொம்பளைங்க வேற. அங்க போய் உன் வால ஆட்டாம, பொழப்பைப் பாரு. ஏதாச்சும் தப்புத் தண்டா பண்ணுன, அந்த ஐயா நம்ம தோல உரிச்சுடுவாரு."
கிஷோர் (எரிச்சலாக): "சீ... சும்மா இருக்கா நீ வேற. நான் என்ன சின்னப் பையனா? எனக்குத் தெரியும் நீ போய் சோத்தப் போடு."
அக்கா சொன்ன அட்வைஸ் எதையும் கிஷோர் காதுல வாங்கிக்கல. அவன் மனசு பூரா அந்த பங்களா வீட்டு பெட்ரூமும், பூரணியின் செழிப்பான மாங்கனிகளும் தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. "இன்னைக்குத் தான் பாதியில விட்டுட்டு வந்துட்டோம்... நாளைக்கு மிச்ச வேலையை முடிச்சு, அந்த தொப்புள்ள பம்பரம் விடல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல"னு மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டான்.
இரவு நேரம்
கிஷோர் தன்னோட வீட்டு வாசல்ல போட்டிருந்த கயிற்றுக் கட்டில்ல படுத்திருந்தான். மேலே ஃபேனைக் கூட காணோம், கொசுக்கடி வேற. ஆனா அவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியல. கண்ணை மூடுனா பூரணியின் பளிங்கு முதுகும், அவ கெஞ்சும் போது அதிர்ந்த அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகளும் தான் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
"நாளைக்கு எப்பிடியும் அவளை மடக்கிரனும் நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு நமட்டுச் சிரிப்போட தூங்கினான்.
அதே நேரம்... அந்தப் பெரிய பங்களாவில்...
பூரணி தன்னோட ஏசி ரூம்ல, லட்ச ரூபாய் மெத்தையில் படுத்திருந்தாள். ஆனா அவளுக்குத் தூக்கமே வரல. புரண்டு புரண்டு படுத்தா. கண்ணை மூடுனா, கிஷோர் தன்னோட பேண்ட அவிழ்க்கப் போன அந்தக் காட்சி தான் திரும்பத் திரும்ப வந்துச்சு.
" ஒருவேளை பத்மா வராம இருந்திருந்தா... அவன் அதை அவுத்துக் காட்டியிருப்பானோ?
அவள் மனசு குரங்காட்டம் ஆடுச்சு. ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் ஏக்கம். தன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காத அந்த முரட்டு சுகம், கிஷோர்கிட்ட கிடைக்குமோனு அவளோட இளம் தொடைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசின. அவளுக்குத் தெரியாமலே அவ கை அவளோட பால் முலைகளை வருடின. "நாளைக்கு அவன் வருவான்... என்ன நடக்கப் போகுதோ..." என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே விடிய விடியத் தவித்தாள்.
மறுநாள் காலை
பொழுது விடிஞ்சது. கிஷோர் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப உற்சாகமா இருந்தான். காலையிலேயே எழுந்து, நல்லா தேய்ச்சுக் குளிச்சு, உடம்புல சென்ட் எல்லாம் அடிச்சுக்கிட்டான். முகம் பளபளன்னு இருக்க ஷேவிங் பண்ணினான். இருக்கறதிலேயே நல்ல டைட்டான, கலர் சட்டையை எடுத்துப் போட்டான். அது அவன் உடம்பை இன்னும் கட்டுமஸ்தா காட்டுச்சு.
கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, மீசையை முறுக்கி விட்டுக்கிட்டான்.
"கிஷோர்... இன்னைக்கு வேட்டை தான்டா..."
தன்னோட பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினான். "டுக்... டுக்... டுக்..." னு அந்த பைக் சத்தம் தெருவே கேக்குற மாதிரி கிளம்பினான்.
நேரா பங்களாவுக்கு வந்து, கேட் முன்னாடி வண்டியை நிறுத்தினான்.
கேட்டைத் திறக்க வாட்ச்மேன் ஓடி வந்தான். கிஷோர் உள்ளே ஏறிப் போகும் போது, மாடி பால்கனியில் பூரணி நிக்கிறாளானு ஒரு லுக் விட்டான்...
அவன் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப 'பளிச்'னு இருந்தான். முகம் முழுக்க ஒரு கர்வமான சிரிப்பு.
வாட்ச்மேன் ஓடி வந்து கேட்டைத் திறந்தான்.
வாட்ச்மேன்: "வாங்க தம்பி... இன்னைக்கு ரொம்ப ஜம்முனு இருக்கீங்க? காலையிலயே வந்துட்டீங்க போல?"
கிஷோர் (மீசையைத் தடவிக்கொண்டே): "பின்ன... வேலை பாக்கி இருக்கே பெரிசு. நேத்து பாதியில விட்டுட்டுப் போனது. இன்னைக்கு முடிச்சாகணும்ல?"
வாட்ச்மேன்: "ஆமா தம்பி... உள்ள போங்க. ஐயா தோட்டத்துல இருக்காரு. சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாரு."
கிஷோருக்கு "சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாருங்கற செய்தி தேனா இனிச்சது. 'அப்பாடா... தடையெல்லாம் நீங்கிருச்சு'னு மனசுக்குள்ள ஒரு குத்தாட்டம் போட்டான். பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு, தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டு, ஒரு ஹீரோ மாதிரி வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சா
பங்களா ஹால்
உள்ளே நுழைஞ்சதும், வேலைக்காரி பத்மா தரையைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தா. கிஷோரைப் பாத்ததும் அவ நிமிர்ந்து பார்த்தா.
பத்மா: "என்ன இன்னைக்கு புது மாப்பிள்ளை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்க?"
கிஷோர் (நக்கலாக): "ஏன் பத்மா ... நான் எப்போ அழுக்கா வந்தேன்? நம்ம வேலையே 'அழகு' படுத்துறதுதானே... அதான் நானும் அழகாயிட்டோம்."
பத்மா: "சரி சரி... வாயக் குறைக்காம வேலையைப் பாரு. அம்மா மேல ரூம்ல இருக்காங்க. காபி கொண்டாரவா?"
கிஷோர்: "காபியா... அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். முதல்ல மேடத்தைப் பாக்கணும்."
கிஷோர் ஹால்ல நிக்கும்போதே, மாடிப் படியில சலங்கை சத்தம் "ஜல்... ஜல்..."னு கேட்டுச்சு. கிஷோர் அண்ணாந்து பார்த்தான்.
அங்கே பூரணி இறங்கி வந்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் கண்ணு அப்பிடியே அவ மேல ஒட்டிக்கிச்சு. அவ இன்னைக்கு குளிச்சு முடிச்சு, ஈரத் தலை முடியை அப்பிடியே விரிச்சுப் போட்டிருந்தா. ஒரு மெல்லிய ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை கட்டியிருந்தா. அந்தச் சேலை அவளோட பொன்மேனியை அங்கங்க இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
![[Image: DelnaDavis-4.jpg]](https://www.gethucinema.com/wp-content/uploads/2023/09/DelnaDavis-4.jpg)
அவளோட சங்கு கழுத்து மேல அந்த ஈரத் தலைமுடி பட்டு, அங்கங்க நீர் திவலைகள் முத்து முத்தாத் தெரிஞ்சது. முக்கியமா, அவ இடுப்புல சேலை கொஞ்சம் நழுவி, அவளோட தொப்புள் லேசா எட்டிப் பாத்தது.
பூரணி கிஷோரைப் பாத்ததும் ஒரு நிமிஷம் நின்னான். நேத்து ராத்திரி பூரா இவனை நினைச்சு தூங்காம இருந்த களைப்பு அவ முகத்துல தெரிஞ்சாலும், இவனைப் பார்த்ததும் அவ கண்ணுல ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.
கிஷோர் (வாயைப் பிளந்து): "வணக்கம் மேடம்..."
பூரணி (கம்பீரத்தைக் காட்டிக்கொண்டு): "என்ன... இன்னைக்கு நேரத்தோட வந்துட்ட போல?"
கிஷோர்: "வராமா? நேத்து பாதியில விட்ட வேலையை முடிக்க வேணாமா மேடம்? ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே இல்ல... எப்போ விடியும், எப்போ வந்து அந்த 'மிச்ச அளவை' எடுப்போம்னு தவிச்சுட்டேன்."
கிஷோர் பேசுறதுல இருக்குற இரட்டை அர்த்தம் பூரணிக்குப் புரிஞ்சது. பத்மா அங்கே துடைச்சுட்டு இருக்கறதால அவளால வெளிப்படையா எதுவும் பேச முடியல.
பூரணி: "ம்ம்ம்... சரி. மேல வா. என் ரூம்ல தான் துணி இருக்கு."
பூரணி முன்னாடி நடக்க, கிஷோர் அவளுக்குப் பின்னாடியே போனான். அவ ஏறும் போது, அவளோட கொழுத்த குண்டிகள் ரெண்டும் வலது இடதுனு தாளம் போட்டுக்கிட்டு ஏறுறதை, கிஷோர் கண்ணெடுக்காம ரசிச்சுக்கிட்டே போனான்.
கிஷோர் (மெதுவாக, பூரணிக்கு மட்டும் கேட்கும் படி): "மேடம்... சேலை சூப்பரா இருக்கு. ஆனா அந்த இடுப்பு தான் அதை விடத் தூக்கலா இருக்கு."
பூரணி திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. பத்மா கீழே வேலையா இருந்தா.
பூரணி (கடுப்பான குரலில் ): "சீ... சும்மா வர்றியா இல்லையா? வாயை வச்சுட்டு சும்மா இருடா."
கிஷோர்: "வாயை வேணா சும்மா வச்சுக்கிறேன் மேடம்... ஆனா கண்ணை எப்பிடி மூடுறது? முன்னாடி போற அந்த மலைக்குன்றுகள் ஆடுற ஆட்டத்தைப் பாத்தா, எவன் கண்ணு சும்மா இருக்கும்?"
பூரணிக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. "ச்சீ... போடா பொறுக்கி"னு சொல்லிட்டு, வேகமா ரூமுக்குள்ள போனா.
மாஸ்டர் பெட்ரூம்
ரூமுக்குள்ள வந்ததும் பூரணி கதவைச் சாத்தப் போனா. கிஷோர் முந்திக்கிட்டு உள்ள வந்து, கதவை லேசாச் சாத்தினான். ஆனா தாழ்ப்பாள் போடல.
பூரணி: "கதவை ஏன் சாத்துற?"
கிஷோர்: "பின்ன? அளவு எடுக்கும் போது யாரும் பாத்துறக் கூடாதுல?"
பூரணி: "ஒழுங்கா அளவை மட்டும் எடுத்துட்டுப் போயிரு. நேத்து பண்ணுன மாதிரி ஏதாச்சும் பண்ணுன... அப்பறம் நான் கத்தி ஊரைக் கூட்டிருவேன்."
கிஷோர் ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சான். மெதுவா அவளுகிட்ட நெருங்கி வந்தான். அவ மேல அடிச்சிருந்த சென்ட் வாசனை கிஷோரை போதையேத்துச்சு.
கிஷோர்: "மேடம்... நீங்க கத்துவீங்கனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஊரைக் கூட்டிக் கத்த மாட்டீங்க... சுகத்துல கத்துவீங்க."
பூரணி (மூச்சிரைக்க): "என்னடா ரொம்பப் பேசுற? மரியாதையா இரு."
கிஷோர்: "மரியாதையாத் தான் மேடம் இருக்கேன். நேத்து நீங்க என்ன சொன்னீங்க? 'என்கிட்ட வராத, எனக்குப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னீங்க. ஆனா இன்னைக்கு உங்க கண்ணுல பயம் இல்ல... வேற ஏதோ தெரியுதே?"
பூரணி: "வேற என்ன தெரியுது?"
கிஷோர் அவளோட ரோஸ் கலர் உதடுகளை உத்துப்பாத்துக்கிட்டே சொன்னான்.
கிஷோர்: "ஆசை தெரியுது... தாகம் தெரியுது. நேத்து ராத்திரி அந்த 9 இன்ச் சாமான பாக்க முடியலையேங்குற ஏக்கம் தெரியுது."
பூரணி: "சீ... எனக்கு ஒன்னும் ஏக்கம் இல்ல. நீ வேலையைப் பாரு."
கிஷோர்: "பாக்குறேன் மேடம்... முதல்ல அந்த முந்தானையை கொஞ்சம் சரி பண்ணுங்க. உங்க மாங்கனிகள் அளவைச் சரியா எடுக்கணும்ல?"
பூரணி முந்தானையை இருக்கிப் போர்த்திக்கிட்டா.
பூரணி: "மேல வச்சே எடு. விலக்க முடியாது."
கிஷோருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துபோனது. பூரணி சாதாரண ஆள் இல்லை. அவளை நேரடியாக வாடி என்று கூப்பிட்டுப் படுக்கைக்கு அழைத்தால், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த 'பெரிய வீட்டுப் பெண்' என்கிற கௌரவம் தடுத்துவிடும்.
அவளை வீழ்த்த வேண்டும் என்றால், அவளை ரசிக்க வேண்டும். அவளை ஒரு அழகு சிலையாக மாற்றி, அவளுக்கே அவளைப் பிடிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்குச் சரியான கருவி... இந்தச் சுதா தான்.
கிஷோர் மனசுக்குள் ஒரு கணக்குப் போட்டான். 'இனிமே பாரு ஆட்டத்த... இந்த போன்ல பேசுறத வச்சு, இவளோட ஒவ்வொரு முடிச்சையும் அவுக்குறேன்' என்று நினைத்துக்கொண்டே, மீண்டும் சுதாவுக்கு டயல் செய்தான்.
ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்தான். சுதாவின் எரிச்சலான குரல் கேட்டது.
"என்ன மாமா... நேற்று கட் பண்ணிட்ட?
கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக்கொண்டே ஏதோ பொய்யைச் சொன்னான்.
கிஷோர் பூரணியை மெதுவாக நெருங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும், பூரணியின் இதயத்தில் ஒவ்வொரு 'திக் திக்' சத்தத்தை உண்டாக்கியது.
கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில், அவளது மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் வந்து நின்றான். தன்னோட ஒரு கையைத் தூக்கி, அவளோட காதோரம் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுருள் முடியை மெதுவாக ஒதுக்கினான். பிறகு, அந்தக் கையை அப்படியே பாம்பு ஊர்வது போல, அவளோட அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள நுழைச்சான்.
பூரணிக்கு அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்று புரிவதற்குள்ளேயே, அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது கூந்தலின் ஆழத்திற்குச் சென்று, அங்கே இருக்கும் அந்த ஹேர் பின்னை லாவகமாகத் தொட்டது.
அவன் விரல்கள் லாவகமா அவ கொண்டையில இருந்த 'ஹேர் பின்னை' உருவிருச்சு.
அவ்ளோதான்... அடர்த்தியான கருமேகம் மாதிரி பூரணியோட கூந்தல் சலசலனு சரிஞ்சு, அவளோட பளிங்கு முதுகு மேல அருவி மாதிரி விழுந்துச்சு. அவளோட தோள்பட்டையையும், பால் முலைகளையும் அந்தத் தலைமுடி வருடிக்கிட்டு நின்னது பாக்கவே அவ்ளோ ரம்மியமா இருந்துச்சு.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? என்ன பண்ற?
கிஷோர் (பூரணியின் விரிந்த கூந்தலைப் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே): "என்னத்தடி சொல்ல... இப்போ அவ கொண்டையை அவுத்துவிட்டேன். அந்தத் தலைமுடி விரிஞ்சதும் அவ அழகே மாறிப்போச்சுடி... சும்மா தேவதையாட்டம் ஜொலிக்குறா. அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் என்னை கிறங்கடிக்குது. நான் எத்தனையோ பொம்பளைங்களை, எத்தனையோ அழகிகளை என் படுக்கையில பாத்திருக்கேன்... ஆனா இவள மாதிரி ஒரு பேரழகியை, இப்படி ஒரு செக்ஸியான கட்டையை நான் பார்த்ததே இல்லடி."
கிஷோர் சொல்லச் சொல்ல, அவன் கண்கள் பூரணியை அப்படியே முழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கிஷோர்: "இவள இப்படியே ஆயுசுக்கும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு... இவ அழகோட அடிமை ஆயிட்டேன் நான்."
சுதா: "என்ன மாமா... அவ்ளோ பிடிச்சுப் போச்சா உனக்கு?"
இதைக்கேட்ட பூரணி, கிஷோரின் முகத்தையே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் மெதுவா பூரணியோட கைகளைத் தன் கைக்குள்ள எடுத்தான். பூப்போல மென்மையா இருந்த அவ விரல்களை எடுத்து, முதல்ல ஒரு உள்ளங்கையில அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா..." (முத்தச் சத்தம்)
அப்புறம் இன்னொரு கையையும் எடுத்து மாத்தி மாத்தி முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... உம்மா..."
பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்..."
அவன் முரட்டு மீசை அவளோட உள்ளங்கையில உரச உரச, பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி சிலிர்த்துச்சு. அந்த முத்தச் சத்தம் போன்ல கேட்டுருமோனு பயந்து, பூரணி வேகமா போன் ஸ்பீக்கரை ஆஃப் பண்ணா.
போனைத் தன்னோட மார்புக்கும், கிஷோருக்கும் நடுவுல வச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
கிஷோர் (விடாமல் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே): "எனக்கு இவள ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடி சுதா... இவளோட இந்தத் தகதகக்குற பொன்மேனியும், இவ காட்டுற அந்த நளினமும் என்னை பைத்தியமாக்குது. நான் இந்த குட்டிமாவுக்கு ரசிகன் ஆயிட்டேன்..."
சொல்லிக்கிட்டே திரும்பவும் அவ கைகளை வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி கொத்திக் குதறினான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு..."
பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவாடா..."
அவன் முத்தம் கொடுக்குற வேகத்துல பூரணிக்கு மூச்சு முட்டுச்சு. போனை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தக் கையைத் தூரமா கொண்டு போனா. முத்தச் சத்தம் சுதாவுக்குக் கேட்டுறக் கூடாதுனு அவளுக்கு ஒரு பயம். ஆனா அவன் கொடுக்கிற சூட்டுல அவ உடம்பு உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... அந்த மேடத்தை அவ்ளோ பிடிச்சிருக்குனு சொல்ற... அப்புறம் ஏன் சும்மா இருக்க? அவங்க கூட ஏதாச்சும் பண்ண வேண்டியதுதானே?"
கிஷோர் (நக்கலாக): "என்னத்தடி பண்ண சொல்ற? இவ தான் ஒண்ணுமே பண்ண விட மாட்டேங்குறாளே... தொட்டாலே சிணுங்குறா..."
இதைக் கேட்டதும் பூரணி ஆச்சரியமா கிஷோரைப் பார்த்தா. அவன் கண்ணைப் பார்த்து கிசுகிசுத்த குரல்ல கேட்டா.
பூரணி (ரகசியக் குரலில், செல்லக் கோபத்துடன்): "அடப்பாவி... நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலையா? இப்ப என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? என் கையை வளைச்சு வளைச்சு முத்தம் குடுக்குறியே... இது என்னவாம்? இவ்ளோ நேரமா என் கூடவே உரசிட்டு இருக்கியே... இதெல்லாம் பண்ணிட்டு, நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலனு பொய் சொல்றியா?"
கொஞ்ச நேரம் அவனை முறைச்சுப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னா.
பூரணி: "போடா... இனிமே அவ்ளோதான். இதுக்கு மேல உனக்கு ஒண்ணுமே கிடைக்காது. சும்மா கதை விடுற நீ..."
இப்படிச் சொல்லிட்டு, பூரணி ரொம்ப நளினமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி சிணுங்கிக்கிட்டே, கிஷோரோட அகலமான மார்புல செல்லமா ஒரு குத்து குத்துனா.
"ஹஹஹஹா..." என்று பூரணியின் அந்தச் செல்லக் கோபத்தைப் பார்த்து கிஷோர் சத்தமா சிரிச்சான்.
கிஷோர் தனது பேண்ட் பட்டனை உருவிக் கொண்டு, பூரணியின் பால் முலைகளை நோக்கி முன்னேற, பூரணி "வேண்டாம்" என்று கெஞ்சிக் கொண்டிருந்த அந்த உச்சக்கட்ட நிமிஷம் அது.
திடீரென்று... "டொக்கு... டொக்கு... டொக்கு..."கதவைத் தட்டும் கேட்டது.
ரெண்டு பேருக்கும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி தனித்தனியா விலகிப் போனாங்க. கிஷோரின் அந்த 9 இன்ச் கஜக்கோல் வெளியே வரும் வேகத்துல இருந்தது, சட்டுனு சுதாரிச்சு, வேகமா பேண்ட் பட்டனை போட்டான். ஜிப்பைச் சரி பண்ணி, சட்டை காலரைழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.
பூரணிக்கு நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது. அலங்கோலமா இருந்த தன்னோட சேலை முந்தானையை அவசர அவசரமா இழுத்து, அந்த மாம்பழ முலைகளை மூடி, இடுப்புல விலகியிருந்த சேலையைச் சரி செஞ்சு, இடுப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, மூச்ச ஒரு இழு இத்துக்கிட்டு கதவைத் திறந்தா.
வாசல்ல வேலைக்காரி பத்மா நின்னுகிட்டு இருந்தா.
பத்மா: "என்னங்கம்மா... இவளோ நேரம் கதவத் திறக்க? கீழ பெரிய ஐயா வந்திருக்காரு... உங்களைக் கூப்புட்றாரு."
பூரணி (பதற்றத்தை மறைத்துக்கொண்டு): "இதோ... வந்துட்டேன் பத்மா. அருண் "
பத்மா: "கட்சி மீட்டிங் முடிஞ்சதும், ஏதோ அவசர வேலையா வெளியூர் போயிட்டாருங்கம்மா. பெரிய ஐயா மட்டும் தான் வந்திருக்காரு."
பூரணிக்கு அப்பாடானு ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு வந்துச்சு. புருஷன் இல்ல, மாமனார் தான் கூப்பிடுறாருனு தெரிஞ்சதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்துச்சு.
பூரணி: "சரி... நீ போ, நான் வரேன்."
பூரணி ஒருவாட்டி கிஷோரைத் திரும்பிப் பார்த்தா. அவனும் இப்ப நல்ல பிள்ளை மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிருந்தான். பூரணி முதல்ல படிகளை இறங்கி கீழே போனா. அவ போன கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம், கிஷோர் எதுவும் நடக்காத மாதிரி நிதானமா கீழே இறங்கி வந்தான்.
ஹால்ல சோபாவுல கந்தசாமி உக்காந்து பேப்பர் படிச்சுட்டு இருந்தாரு.
கந்தசாமி: "என்னப்பா கிஷோர்... வேலையெல்லாம் முடிஞ்சதா? மருமக அளவுக்குச் சரியா தைச்சுருவியா?"
கிஷோர் (பவ்யமாக): "ஐயா... பாதி அளவு தான் எடுத்திருக்கேன். கரண்ட் வேற அப்பப்போ போயிட்டு வருது, வெளிச்சம் பத்தல. அதுவும் இல்லாம இது கொஞ்சம் சிக்கலான டிசைன் ஐயா... அவசரமா அளவெடுத்தா சொதப்பீரும். மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து நிதானமா எடுத்துக்குறேன் ஐயா."
கிஷோர் "மிச்சத்தை நாளைக்கு வந்து எடுக்குறேன்"னு சொன்னப்போ, அவன் கண்கள் பூரணியின் திரட்சியான தொடைகளை ஓரக்கண்ணால் மேய்ந்தது. பூரணிக்கு அதோட அர்த்தம் புரிஞ்சு, உள்ளுக்குள்ள ஒரு உதறல் எடுத்தது.
கந்தசாமி: "சரிப்பா... நல்லா நேர்த்தியாத் தச்சுக் கொடு. நாளைக்குக் காலையில வா."
கிஷோர்: "சரிங்க ஐயா... நான் கிளம்புறேன்."
கிஷோர் தன்னோட பைக்கை எடுத்துட்டு, பூரணியை ஒரு அர்த்தமுள்ள பார்வை பார்த்துட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
கிஷோர் வீட்டுக்குள்ள நுழையும் போதே அவன் அக்கா சுகன்யா வாசல்ல நின்னுட்டு இருந்தா.
சுகன்யா: "என்னடா தம்பி... பெரிய இடத்துல வேலைனு சொன்ன... போன காரியம் என்னாச்சு? ஒழுங்கா வேலையைப் பாத்தியா?"
கிஷோர்: "ஆமாக்கா... போயிட்டுத் தான் வரேன்."
சுகன்யா: "தம்பி... எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரியும். நம்ம ஏரியாவுல எவளையாவது வளைக்குறது வேற, அந்த மாதிரி பெரிய பங்களா வீட்டுப் பொம்பளைங்க வேற. அங்க போய் உன் வால ஆட்டாம, பொழப்பைப் பாரு. ஏதாச்சும் தப்புத் தண்டா பண்ணுன, அந்த ஐயா நம்ம தோல உரிச்சுடுவாரு."
கிஷோர் (எரிச்சலாக): "சீ... சும்மா இருக்கா நீ வேற. நான் என்ன சின்னப் பையனா? எனக்குத் தெரியும் நீ போய் சோத்தப் போடு."
அக்கா சொன்ன அட்வைஸ் எதையும் கிஷோர் காதுல வாங்கிக்கல. அவன் மனசு பூரா அந்த பங்களா வீட்டு பெட்ரூமும், பூரணியின் செழிப்பான மாங்கனிகளும் தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. "இன்னைக்குத் தான் பாதியில விட்டுட்டு வந்துட்டோம்... நாளைக்கு மிச்ச வேலையை முடிச்சு, அந்த தொப்புள்ள பம்பரம் விடல... என் பேரு கிஷோர் இல்ல"னு மனசுக்குள்ள சபதம் போட்டான்.
இரவு நேரம்
கிஷோர் தன்னோட வீட்டு வாசல்ல போட்டிருந்த கயிற்றுக் கட்டில்ல படுத்திருந்தான். மேலே ஃபேனைக் கூட காணோம், கொசுக்கடி வேற. ஆனா அவனுக்கு அதெல்லாம் தெரியல. கண்ணை மூடுனா பூரணியின் பளிங்கு முதுகும், அவ கெஞ்சும் போது அதிர்ந்த அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகளும் தான் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
"நாளைக்கு எப்பிடியும் அவளை மடக்கிரனும் நினைச்சுக்கிட்டே ஒரு நமட்டுச் சிரிப்போட தூங்கினான்.
அதே நேரம்... அந்தப் பெரிய பங்களாவில்...
பூரணி தன்னோட ஏசி ரூம்ல, லட்ச ரூபாய் மெத்தையில் படுத்திருந்தாள். ஆனா அவளுக்குத் தூக்கமே வரல. புரண்டு புரண்டு படுத்தா. கண்ணை மூடுனா, கிஷோர் தன்னோட பேண்ட அவிழ்க்கப் போன அந்தக் காட்சி தான் திரும்பத் திரும்ப வந்துச்சு.
" ஒருவேளை பத்மா வராம இருந்திருந்தா... அவன் அதை அவுத்துக் காட்டியிருப்பானோ?
அவள் மனசு குரங்காட்டம் ஆடுச்சு. ஒரு பக்கம் பயம், இன்னொரு பக்கம் ஏக்கம். தன் புருஷன் கிட்ட கிடைக்காத அந்த முரட்டு சுகம், கிஷோர்கிட்ட கிடைக்குமோனு அவளோட இளம் தொடைகள் ஒன்றோடு ஒன்று உரசின. அவளுக்குத் தெரியாமலே அவ கை அவளோட பால் முலைகளை வருடின. "நாளைக்கு அவன் வருவான்... என்ன நடக்கப் போகுதோ..." என்ற எதிர்பார்ப்பிலேயே விடிய விடியத் தவித்தாள்.
மறுநாள் காலை
பொழுது விடிஞ்சது. கிஷோர் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப உற்சாகமா இருந்தான். காலையிலேயே எழுந்து, நல்லா தேய்ச்சுக் குளிச்சு, உடம்புல சென்ட் எல்லாம் அடிச்சுக்கிட்டான். முகம் பளபளன்னு இருக்க ஷேவிங் பண்ணினான். இருக்கறதிலேயே நல்ல டைட்டான, கலர் சட்டையை எடுத்துப் போட்டான். அது அவன் உடம்பை இன்னும் கட்டுமஸ்தா காட்டுச்சு.
கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, மீசையை முறுக்கி விட்டுக்கிட்டான்.
"கிஷோர்... இன்னைக்கு வேட்டை தான்டா..."
தன்னோட பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினான். "டுக்... டுக்... டுக்..." னு அந்த பைக் சத்தம் தெருவே கேக்குற மாதிரி கிளம்பினான்.
நேரா பங்களாவுக்கு வந்து, கேட் முன்னாடி வண்டியை நிறுத்தினான்.
கேட்டைத் திறக்க வாட்ச்மேன் ஓடி வந்தான். கிஷோர் உள்ளே ஏறிப் போகும் போது, மாடி பால்கனியில் பூரணி நிக்கிறாளானு ஒரு லுக் விட்டான்...
அவன் இன்னைக்கு வழக்கத்தை விட ரொம்ப 'பளிச்'னு இருந்தான். முகம் முழுக்க ஒரு கர்வமான சிரிப்பு.
வாட்ச்மேன் ஓடி வந்து கேட்டைத் திறந்தான்.
வாட்ச்மேன்: "வாங்க தம்பி... இன்னைக்கு ரொம்ப ஜம்முனு இருக்கீங்க? காலையிலயே வந்துட்டீங்க போல?"
கிஷோர் (மீசையைத் தடவிக்கொண்டே): "பின்ன... வேலை பாக்கி இருக்கே பெரிசு. நேத்து பாதியில விட்டுட்டுப் போனது. இன்னைக்கு முடிச்சாகணும்ல?"
வாட்ச்மேன்: "ஆமா தம்பி... உள்ள போங்க. ஐயா தோட்டத்துல இருக்காரு. சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாரு."
கிஷோருக்கு "சின்ன ஐயா ஊருக்குப் போயிட்டாருங்கற செய்தி தேனா இனிச்சது. 'அப்பாடா... தடையெல்லாம் நீங்கிருச்சு'னு மனசுக்குள்ள ஒரு குத்தாட்டம் போட்டான். பைக்கை ஸ்டாண்ட் போட்டுட்டு, தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டு, ஒரு ஹீரோ மாதிரி வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சா
பங்களா ஹால்
உள்ளே நுழைஞ்சதும், வேலைக்காரி பத்மா தரையைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தா. கிஷோரைப் பாத்ததும் அவ நிமிர்ந்து பார்த்தா.
பத்மா: "என்ன இன்னைக்கு புது மாப்பிள்ளை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்க?"
கிஷோர் (நக்கலாக): "ஏன் பத்மா ... நான் எப்போ அழுக்கா வந்தேன்? நம்ம வேலையே 'அழகு' படுத்துறதுதானே... அதான் நானும் அழகாயிட்டோம்."
பத்மா: "சரி சரி... வாயக் குறைக்காம வேலையைப் பாரு. அம்மா மேல ரூம்ல இருக்காங்க. காபி கொண்டாரவா?"
கிஷோர்: "காபியா... அதெல்லாம் அப்பறம் பாத்துக்கலாம். முதல்ல மேடத்தைப் பாக்கணும்."
கிஷோர் ஹால்ல நிக்கும்போதே, மாடிப் படியில சலங்கை சத்தம் "ஜல்... ஜல்..."னு கேட்டுச்சு. கிஷோர் அண்ணாந்து பார்த்தான்.
அங்கே பூரணி இறங்கி வந்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் கண்ணு அப்பிடியே அவ மேல ஒட்டிக்கிச்சு. அவ இன்னைக்கு குளிச்சு முடிச்சு, ஈரத் தலை முடியை அப்பிடியே விரிச்சுப் போட்டிருந்தா. ஒரு மெல்லிய ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை கட்டியிருந்தா. அந்தச் சேலை அவளோட பொன்மேனியை அங்கங்க இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
அவளோட சங்கு கழுத்து மேல அந்த ஈரத் தலைமுடி பட்டு, அங்கங்க நீர் திவலைகள் முத்து முத்தாத் தெரிஞ்சது. முக்கியமா, அவ இடுப்புல சேலை கொஞ்சம் நழுவி, அவளோட தொப்புள் லேசா எட்டிப் பாத்தது.
பூரணி கிஷோரைப் பாத்ததும் ஒரு நிமிஷம் நின்னான். நேத்து ராத்திரி பூரா இவனை நினைச்சு தூங்காம இருந்த களைப்பு அவ முகத்துல தெரிஞ்சாலும், இவனைப் பார்த்ததும் அவ கண்ணுல ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.
கிஷோர் (வாயைப் பிளந்து): "வணக்கம் மேடம்..."
பூரணி (கம்பீரத்தைக் காட்டிக்கொண்டு): "என்ன... இன்னைக்கு நேரத்தோட வந்துட்ட போல?"
கிஷோர்: "வராமா? நேத்து பாதியில விட்ட வேலையை முடிக்க வேணாமா மேடம்? ராத்திரி பூரா எனக்குத் தூக்கமே இல்ல... எப்போ விடியும், எப்போ வந்து அந்த 'மிச்ச அளவை' எடுப்போம்னு தவிச்சுட்டேன்."
கிஷோர் பேசுறதுல இருக்குற இரட்டை அர்த்தம் பூரணிக்குப் புரிஞ்சது. பத்மா அங்கே துடைச்சுட்டு இருக்கறதால அவளால வெளிப்படையா எதுவும் பேச முடியல.
பூரணி: "ம்ம்ம்... சரி. மேல வா. என் ரூம்ல தான் துணி இருக்கு."
பூரணி முன்னாடி நடக்க, கிஷோர் அவளுக்குப் பின்னாடியே போனான். அவ ஏறும் போது, அவளோட கொழுத்த குண்டிகள் ரெண்டும் வலது இடதுனு தாளம் போட்டுக்கிட்டு ஏறுறதை, கிஷோர் கண்ணெடுக்காம ரசிச்சுக்கிட்டே போனான்.
கிஷோர் (மெதுவாக, பூரணிக்கு மட்டும் கேட்கும் படி): "மேடம்... சேலை சூப்பரா இருக்கு. ஆனா அந்த இடுப்பு தான் அதை விடத் தூக்கலா இருக்கு."
பூரணி திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. பத்மா கீழே வேலையா இருந்தா.
பூரணி (கடுப்பான குரலில் ): "சீ... சும்மா வர்றியா இல்லையா? வாயை வச்சுட்டு சும்மா இருடா."
கிஷோர்: "வாயை வேணா சும்மா வச்சுக்கிறேன் மேடம்... ஆனா கண்ணை எப்பிடி மூடுறது? முன்னாடி போற அந்த மலைக்குன்றுகள் ஆடுற ஆட்டத்தைப் பாத்தா, எவன் கண்ணு சும்மா இருக்கும்?"
பூரணிக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. "ச்சீ... போடா பொறுக்கி"னு சொல்லிட்டு, வேகமா ரூமுக்குள்ள போனா.
மாஸ்டர் பெட்ரூம்
ரூமுக்குள்ள வந்ததும் பூரணி கதவைச் சாத்தப் போனா. கிஷோர் முந்திக்கிட்டு உள்ள வந்து, கதவை லேசாச் சாத்தினான். ஆனா தாழ்ப்பாள் போடல.
பூரணி: "கதவை ஏன் சாத்துற?"
கிஷோர்: "பின்ன? அளவு எடுக்கும் போது யாரும் பாத்துறக் கூடாதுல?"
பூரணி: "ஒழுங்கா அளவை மட்டும் எடுத்துட்டுப் போயிரு. நேத்து பண்ணுன மாதிரி ஏதாச்சும் பண்ணுன... அப்பறம் நான் கத்தி ஊரைக் கூட்டிருவேன்."
கிஷோர் ஒரு நமட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சான். மெதுவா அவளுகிட்ட நெருங்கி வந்தான். அவ மேல அடிச்சிருந்த சென்ட் வாசனை கிஷோரை போதையேத்துச்சு.
கிஷோர்: "மேடம்... நீங்க கத்துவீங்கனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா ஊரைக் கூட்டிக் கத்த மாட்டீங்க... சுகத்துல கத்துவீங்க."
பூரணி (மூச்சிரைக்க): "என்னடா ரொம்பப் பேசுற? மரியாதையா இரு."
கிஷோர்: "மரியாதையாத் தான் மேடம் இருக்கேன். நேத்து நீங்க என்ன சொன்னீங்க? 'என்கிட்ட வராத, எனக்குப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னீங்க. ஆனா இன்னைக்கு உங்க கண்ணுல பயம் இல்ல... வேற ஏதோ தெரியுதே?"
பூரணி: "வேற என்ன தெரியுது?"
கிஷோர் அவளோட ரோஸ் கலர் உதடுகளை உத்துப்பாத்துக்கிட்டே சொன்னான்.
கிஷோர்: "ஆசை தெரியுது... தாகம் தெரியுது. நேத்து ராத்திரி அந்த 9 இன்ச் சாமான பாக்க முடியலையேங்குற ஏக்கம் தெரியுது."
பூரணி: "சீ... எனக்கு ஒன்னும் ஏக்கம் இல்ல. நீ வேலையைப் பாரு."
கிஷோர்: "பாக்குறேன் மேடம்... முதல்ல அந்த முந்தானையை கொஞ்சம் சரி பண்ணுங்க. உங்க மாங்கனிகள் அளவைச் சரியா எடுக்கணும்ல?"
பூரணி முந்தானையை இருக்கிப் போர்த்திக்கிட்டா.
பூரணி: "மேல வச்சே எடு. விலக்க முடியாது."
கிஷோருக்குத் தெளிவாகப் புரிந்துபோனது. பூரணி சாதாரண ஆள் இல்லை. அவளை நேரடியாக வாடி என்று கூப்பிட்டுப் படுக்கைக்கு அழைத்தால், அவளுக்குள் இருக்கும் அந்த 'பெரிய வீட்டுப் பெண்' என்கிற கௌரவம் தடுத்துவிடும்.
அவளை வீழ்த்த வேண்டும் என்றால், அவளை ரசிக்க வேண்டும். அவளை ஒரு அழகு சிலையாக மாற்றி, அவளுக்கே அவளைப் பிடிக்க வைக்க வேண்டும். அதற்குச் சரியான கருவி... இந்தச் சுதா தான்.
கிஷோர் மனசுக்குள் ஒரு கணக்குப் போட்டான். 'இனிமே பாரு ஆட்டத்த... இந்த போன்ல பேசுறத வச்சு, இவளோட ஒவ்வொரு முடிச்சையும் அவுக்குறேன்' என்று நினைத்துக்கொண்டே, மீண்டும் சுதாவுக்கு டயல் செய்தான்.
ஸ்பீக்கரை ஆன் செய்தான். சுதாவின் எரிச்சலான குரல் கேட்டது.
"என்ன மாமா... நேற்று கட் பண்ணிட்ட?
கிஷோர் பூரணியின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக்கொண்டே ஏதோ பொய்யைச் சொன்னான்.
கிஷோர் பூரணியை மெதுவாக நெருங்கினான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும், பூரணியின் இதயத்தில் ஒவ்வொரு 'திக் திக்' சத்தத்தை உண்டாக்கியது.
கிஷோர் இப்போது அவளுக்கு மிக அருகில், அவளது மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் வந்து நின்றான். தன்னோட ஒரு கையைத் தூக்கி, அவளோட காதோரம் ஆடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சுருள் முடியை மெதுவாக ஒதுக்கினான். பிறகு, அந்தக் கையை அப்படியே பாம்பு ஊர்வது போல, அவளோட அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள நுழைச்சான்.
பூரணிக்கு அவன் என்ன செய்யப் போகிறான் என்று புரிவதற்குள்ளேயே, அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது கூந்தலின் ஆழத்திற்குச் சென்று, அங்கே இருக்கும் அந்த ஹேர் பின்னை லாவகமாகத் தொட்டது.
அவன் விரல்கள் லாவகமா அவ கொண்டையில இருந்த 'ஹேர் பின்னை' உருவிருச்சு.
அவ்ளோதான்... அடர்த்தியான கருமேகம் மாதிரி பூரணியோட கூந்தல் சலசலனு சரிஞ்சு, அவளோட பளிங்கு முதுகு மேல அருவி மாதிரி விழுந்துச்சு. அவளோட தோள்பட்டையையும், பால் முலைகளையும் அந்தத் தலைமுடி வருடிக்கிட்டு நின்னது பாக்கவே அவ்ளோ ரம்மியமா இருந்துச்சு.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? என்ன பண்ற?
கிஷோர் (பூரணியின் விரிந்த கூந்தலைப் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே): "என்னத்தடி சொல்ல... இப்போ அவ கொண்டையை அவுத்துவிட்டேன். அந்தத் தலைமுடி விரிஞ்சதும் அவ அழகே மாறிப்போச்சுடி... சும்மா தேவதையாட்டம் ஜொலிக்குறா. அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் என்னை கிறங்கடிக்குது. நான் எத்தனையோ பொம்பளைங்களை, எத்தனையோ அழகிகளை என் படுக்கையில பாத்திருக்கேன்... ஆனா இவள மாதிரி ஒரு பேரழகியை, இப்படி ஒரு செக்ஸியான கட்டையை நான் பார்த்ததே இல்லடி."
கிஷோர் சொல்லச் சொல்ல, அவன் கண்கள் பூரணியை அப்படியே முழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
கிஷோர்: "இவள இப்படியே ஆயுசுக்கும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு... இவ அழகோட அடிமை ஆயிட்டேன் நான்."
சுதா: "என்ன மாமா... அவ்ளோ பிடிச்சுப் போச்சா உனக்கு?"
இதைக்கேட்ட பூரணி, கிஷோரின் முகத்தையே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தா.
கிஷோர் மெதுவா பூரணியோட கைகளைத் தன் கைக்குள்ள எடுத்தான். பூப்போல மென்மையா இருந்த அவ விரல்களை எடுத்து, முதல்ல ஒரு உள்ளங்கையில அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா..." (முத்தச் சத்தம்)
அப்புறம் இன்னொரு கையையும் எடுத்து மாத்தி மாத்தி முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... உம்மா..."
பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்ம்..."
அவன் முரட்டு மீசை அவளோட உள்ளங்கையில உரச உரச, பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி சிலிர்த்துச்சு. அந்த முத்தச் சத்தம் போன்ல கேட்டுருமோனு பயந்து, பூரணி வேகமா போன் ஸ்பீக்கரை ஆஃப் பண்ணா.
போனைத் தன்னோட மார்புக்கும், கிஷோருக்கும் நடுவுல வச்சு மறைச்சுக்கிட்டா.
கிஷோர் (விடாமல் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே): "எனக்கு இவள ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடி சுதா... இவளோட இந்தத் தகதகக்குற பொன்மேனியும், இவ காட்டுற அந்த நளினமும் என்னை பைத்தியமாக்குது. நான் இந்த குட்டிமாவுக்கு ரசிகன் ஆயிட்டேன்..."
சொல்லிக்கிட்டே திரும்பவும் அவ கைகளை வெறி பிடிச்சவன் மாதிரி கொத்திக் குதறினான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு..."
பூரணி: "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவாடா..."
அவன் முத்தம் கொடுக்குற வேகத்துல பூரணிக்கு மூச்சு முட்டுச்சு. போனை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தக் கையைத் தூரமா கொண்டு போனா. முத்தச் சத்தம் சுதாவுக்குக் கேட்டுறக் கூடாதுனு அவளுக்கு ஒரு பயம். ஆனா அவன் கொடுக்கிற சூட்டுல அவ உடம்பு உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... அந்த மேடத்தை அவ்ளோ பிடிச்சிருக்குனு சொல்ற... அப்புறம் ஏன் சும்மா இருக்க? அவங்க கூட ஏதாச்சும் பண்ண வேண்டியதுதானே?"
கிஷோர் (நக்கலாக): "என்னத்தடி பண்ண சொல்ற? இவ தான் ஒண்ணுமே பண்ண விட மாட்டேங்குறாளே... தொட்டாலே சிணுங்குறா..."
இதைக் கேட்டதும் பூரணி ஆச்சரியமா கிஷோரைப் பார்த்தா. அவன் கண்ணைப் பார்த்து கிசுகிசுத்த குரல்ல கேட்டா.
பூரணி (ரகசியக் குரலில், செல்லக் கோபத்துடன்): "அடப்பாவி... நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலையா? இப்ப என்னடா பண்ணிட்டு இருக்க? என் கையை வளைச்சு வளைச்சு முத்தம் குடுக்குறியே... இது என்னவாம்? இவ்ளோ நேரமா என் கூடவே உரசிட்டு இருக்கியே... இதெல்லாம் பண்ணிட்டு, நான் ஒண்ணுமே பண்ண விடலனு பொய் சொல்றியா?"
கொஞ்ச நேரம் அவனை முறைச்சுப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னா.
பூரணி: "போடா... இனிமே அவ்ளோதான். இதுக்கு மேல உனக்கு ஒண்ணுமே கிடைக்காது. சும்மா கதை விடுற நீ..."
இப்படிச் சொல்லிட்டு, பூரணி ரொம்ப நளினமா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி சிணுங்கிக்கிட்டே, கிஷோரோட அகலமான மார்புல செல்லமா ஒரு குத்து குத்துனா.
"ஹஹஹஹா..." என்று பூரணியின் அந்தச் செல்லக் கோபத்தைப் பார்த்து கிஷோர் சத்தமா சிரிச்சான்.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
12-02-2026, 01:01 PM
Bro good writing but neenga eluthuna last tym oru story mathri ithatyum pathila vitingana enah pandrathu
13-02-2026, 06:36 AM
Ivlo seekiram madivaanu nenaikala Avaloda pursan oru pottainu ippo than theriyuthu
13-02-2026, 12:38 PM
14-02-2026, 12:28 PM
14-02-2026, 04:04 PM
நண்பா இப்போது உங்கள் கதை முழுவதும் படித்தேன் மிகவும் அருமையாக இருந்தது. அதிலும் இந்த கதையில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் மற்றும் பூரணி, பூஜா அழகை பற்றி சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.
பின்னர் கிஷோர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசி பூர்ணி மனதில் இடம்பிடித்து அவளுக்கு கையில் முத்தம் கொடுத்து பற்றி சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது
பின்னர் கிஷோர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசி பூர்ணி மனதில் இடம்பிடித்து அவளுக்கு கையில் முத்தம் கொடுத்து பற்றி சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது
15-02-2026, 12:07 PM
பகுதி 16
![[Image: Delna-Davis-5-TG8jha6447-768x1024.jpg]](https://www.gethucinema.com/wp-content/uploads/2026/02/Delna-Davis-5-TG8jha6447-768x1024.jpg)
"பெண் ஒரு அபூர்வமான வீணை மாதிரி... அந்த வீணையில எந்த நரம்பை, எப்போ, எப்படித் மீட்டணும்னு தெரிஞ்ச ஒரு கலைஞன் கிடைச்சுட்டான்னு வைங்க... அந்த வீணை அதுவா இசைக்க ஆரம்பிச்சிரும். அதுவரைக்கும் அவங்க காட்டின அந்தத் திமிர், அந்த கௌரவம், அந்தப் பந்தா... எல்லாம் காத்துல கரைஞ்சு போயி, 'என்னை எடுத்துக்கோ... என்னை அனுபவிச்சுக்கோ'னு அவங்களே சரணாகதி ஆகிடுவாங்க."
கிஷோர் அந்த வித்தையை கரைச்சுக் குடிச்சவன். அவனுக்குத் தெரியும், பூரணிங்கிற இந்த 'பெரிய வீட்டு வீணை' இப்போ சுருதி சேர்ந்து தயாரா நிக்குதுனு.
கிஷோர் பூரணியின் கைகளை விடவே இல்லை. தன் வாயை அவ உள்ளங்கையில் வைத்து, ஒரு மிருகம் தான் வேட்டையாடுன இரையை ருசிக்கிற மாதிரி, தன் நாக்கைச் சுழட்டி அவளோட மருதாணி வச்ச கைகளை நக்கிக் கொடுத்தான்.
பூரணி: "ஆ...... ம்ம்...ம்ம்..."
அவன் நாக்கு அவளோட விரல் இடுக்குகளில் புகுந்து விளையாடுச்சு. அப்படியே மெல்ல மேலேறி, அவளோட சங்கு கழுத்து பக்கமா இருக்கும் அந்த வழுவழுப்பான தோள்பட்டையை நக்கினான். அவன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் சிகரெட் அடிச்சிருந்தான். அந்தச் எச்சில் ஈரம், பூரணியின் பளிங்கு போன்ற கைகளிலும், தோள்பட்டையிலும் பட்டு, அது ஒரு தனி கலராக, காமத்தின் நிறமாகத் தெரிஞ்சுது.
கிஷோர் (மூச்சிரைக்க): "நம்ம குட்டிமா ரொம்பத்தான் பண்றா டி..." என்றான் போணில் இருக்கும் சுதாவிடம்.
இதைச் சொல்லிக்கிட்டே, கிஷோர் தன் முகத்தை அவளோட காது மடல்களுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனான். அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலுக்குள்ள தன் மூக்கை ஆழமா நுழைச்சு, அந்த வாசனையை இழுத்தான்.
கிஷோர் (கிசுகிசுப்பா): "என்ன வாசம் டி... மனுஷனை மயக்குறியே என் குட்டிமா... உன் தலைமுடி வாசத்துக்கே எவன் வேணாலும் அடிமை ஆவான்."
பூரணி மீண்டும் ஒரு செல்லச் சிணுங்கலோடு நெளிஞ்சா.
பூரணி: "நான் தான் ஓவரா பண்றேன்ல... அப்புறம் எதுக்கு என்கிட்ட வர்ற? போ... அங்க போன்ல இருக்காளே உன் சுதா... அவகிட்டயே போயேன்..."
சொல்லிக்கொண்டே தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது இந்தச் செல்லக் கோபம் கிஷோருக்கு இன்னும் வெறியேத்தியது.
சுதா (போனில்): "விடு மாமா... அவளைப் பத்தி இன்னும் சொல்லு..."
கிஷோர் பூரணியின் முகத்தை, பூவைப் பிடிப்பது போலத் தன் ஒரு கையால் மெதுவாகத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவனது இன்னொரு கை விரல்கள், அவளோட வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை வருடியது.
கிஷோர் (போனில் பேசியபடி, ஆனால் பூரணியைப் பார்த்துக்கொண்டு):
"இவ கன்னத்தைப் பத்தி என்னத்தைச் சொல்ல... அப்படியே கீர்த்தி சுரேஷ் கன்னம் மாதிரி... செக்கச் செவேல்னு மின்னுது... சும்மா தக்காளிப் பழம் மாதிரி இருக்குடி. இதைப் பாக்கும் போதெல்லாம் கடிக்கணும் போல வெறி வருது. வெறும் முத்தம் மட்டும் கொடுத்தா என் பசி அடங்காது போல... இந்தக் கன்னத்தைக் கடிச்சு, இதுல இருக்குற மொத்த ரசத்தையும் உறிஞ்சு குடிக்கணும் போல இருக்கு."
சுதா: "அப்போ கடிச்சுத் தின்னு... அந்தப் பழத்தோட ரசத்தை உறிஞ்சு குடி... அதுல தான் நீ கில்லாடியாச்சே "
பூரணி (பொய்யான கோபத்துடன்): "போதும் நிறுத்து... சும்மா ஓவராப் புகழாத... நான் ஒண்ணும் அவ்ளோ அழகெல்லாம் இல்ல."
கிஷோர்: "யாரு சொன்னது நீ அழகில்லைனு? கண்ணுத் தெரியாதவன் கூட உன் பக்கத்துல வந்தா, உன் வாசத்தை வச்சே உன் அழகுல மயங்கிருவான் டி."
கிஷோர் சொன்னதைக் கேட்டு பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்கவில்லை. முகம் சிவந்து தலை குனிந்தாள்.
கிஷோர் (உரிமையோடு): "இனிமே நீதான் என் ராணி... நான் தான் உன் ராஜா. நீதான் எனக்கு எல்லாமே... என் பொண்டாட்டி, என் குட்டிமா, என் லவ்வர் எல்லாமே இனிமே நீதான். இன்னையில இருந்து நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்."
இதைச் சொல்லி முடித்ததும், கிஷோர் பூரணியின் ஒரு கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தம் கொடுத்தான்.
அடுத்து இன்னொரு கன்னத்திலும் மாறி மாறி முத்தம் மழை பொழிந்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு... ச்சும்மா..."
அவன் விடவில்லை. மெல்ல மெல்ல முகம் முழுக்க, அவளோட முந்திரி மூக்கு, கண்கள்னு எல்லா இடத்துலயும் முத்தமிட்டான்.
கிஷோர்: " ஆஹா... என்ன ஒரு சுகம்... உன் கன்னம் பூ மாதிரி எவ்ளோ மிருதுவா இருக்கு தெரியுமா?"
கடைசியாக அவன் அவளோட நெத்தியில் முத்தம் கொடுத்தான்.
பூரணி நெத்தியில், தன் மாங்கல்யத்தின் அடையாளமாக ஒரு பெரிய, அழகான பொட்டு வச்சிருந்தா. கிஷோர் தன் விரலால் அந்தப் பொட்டை மெதுவாகச் நாக்கால் சுரண்டி எடுத்தான்.
பூரணி அதிர்ச்சியாக கிஷோரைப் பார்த்தாள்.
கிஷோர் அந்தப் பொட்டை தன் எச்சில் படும்படி ஆழமாக முத்தமிட்டான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு..."
பூரணி (பதற்றத்துடன்): "ஏய்... என்ன பண்ற? அந்தப் பொட்டு என் புருஷன் உயிரோட இருக்காருங்குறதுக்கு அடையாளம்... என் சுமங்கலி பாக்கியம் அது...
கிஷோர் (அழுத்தமாக): "இனிமே நான் தான் டி உன் புருஷன். நான் தான் உன் சுமங்கலி பாக்கியம். உனக்கு இனிமே நான் தான் புதுப் பொட்டு வாங்கித் தருவேன். அதைத் தான் நீ வைக்கணும்."
சொல்லிக்கொண்டே, பொட்டு இருந்த அந்த இடத்தை, தன் நாக்கால நக்கிக் கொடுத்தான்.
கிஷோர் நாக்கு பட்டதும் பூரணிக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. ஒரு ஆணின் ஆதிக்கம் அவளை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்த வெறியில் அவள் கிறங்கிப் போனாள்.
கிஷோர் அங்கிருந்து இறங்கி, மீண்டும் அவளோட கன்னத்தை நக்கவும், கடிக்கவும் ஆரம்பித்தான்.
பூரணி இப்போது கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆனாள். இப்படியே ஒரு ஐந்து நிமிஷம், கிஷோர் அவளை மாறி மாறி முத்தமிட்டு, நக்கி, அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான்.
கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நிறுத்தினான். அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான். அந்த ரூம்ல ஒரு அமைதி நிலவியது.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? வேற ஏதாச்சும் சொல்லு..."
கிஷோர் பூரணியை விட்டு லேசா பின்னாடி விலகி நின்னான். அவளோட உதடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டே போனில் சொன்னான்.
கிஷோர்: "இவளோட அந்தச் சிவந்த உதடுகள்... அடடா... அதுல தேன் சொட்டுது டி. பாக்கவே செர்ரி பழம் மாதிரி, தேன் மிட்டாய் மாதிரி இருக்கு. கடிச்சுத் தின்னலாம் போல ஆசையா இருக்கு. இந்த உதட்டுல இருக்குற ரசத்தை ஒருவாட்டி எவன் ருசிக்குறானோ... அவன் ஜென்மத்துக்கும் இவளை மறக்க மாட்டான்."
சுதா: "அப்போ சும்மா பாத்துட்டு இருக்காத மாமா... அந்தப் பழத்தைப் பிழிஞ்சு குடி... அந்த தேன் உதட்டை உறிஞ்சு எடு..."
கிஷோர்: "ருசிச்சுரலாமா? அந்தத் தேனைக் குடிச்சுரலாமா?"
கிஷோர் இதைச் சுதாகிட்ட கேட்டாலும், அவன் கண்கள் பூரணி கிட்ட, "நான் குடிக்கவா?"னு அனுமதி கேட்டது.
பூரணி "வேண்டாம்" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள். ஆனா அந்த மறுப்புல ஒரு நளினம் இருந்தது. அவளோட கண்கள், "நீ என்ன வேணா பண்ணிக்கோ"னு சொல்லுச்சு. ஆனா வாய், "வேணாம்"னு சொல்லுச்சு. அது ஒரு செக்ஸியான லுக்கா இருந்துச்சு.
கிஷோர் குழம்பிப் போனான். 'இவ வேணாங்கறாளா? இல்ல வாங்குறாளா?'னு அவனுக்குப் புரியல.
மெதுவா அவகிட்ட நெருங்கி, ஒட்டி உரசி நின்னான். தன்னோட வலது கையைத் தூக்கி, அவளோட தாகம் கொண்ட அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகள் மேல தன் ஆள்காட்டி விரலை வச்சான்.
பூரணி ஒரு சிலிர்ப்போட, அவன் கையைத் தட்டி விட்டா. இப்ப அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் கிஷோரை உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.
கிஷோர் திரும்பவும் தன் கையை அவ உதட்டு மேல வச்சான்.
பூரணி திரும்பவும் தட்டி விட்டா.
இப்போ கிஷோர் பொறுமை இழந்தான். தன் கரிய உதடுகளை, அவளோட சிவந்த உதடுகளுக்கு மிக மிக அருகில் கொண்டு போனான். மூச்சுக்காற்று படும் தூரம்...
இன்னும் ஒரு வினாடியில் இரண்டு பேரின் உதடுகளும் ஒட்டிக்கொள்ளப் போகும் நேரம்...
திடீரென்று பூரணி ஒரு வெட்டு வெட்டி, கிஷோரைத் தள்ளிவிட்டுட்டு, மின்னல் வேகத்துல விலகிப் போனா. ரூமோட இன்னொரு மூலைக்கு ஓடிப் போய் நின்னுக்கிட்டு சிரிச்சா.
பூரணி: "ஹஹஹா..."
தூரத்துல இருந்தே தன்னோட கட்டை விரலை ஆட்டி, "நோ... நோ..." னு சைகை காட்டினா.
பூரணி (சிரிப்புடன்): "தர மாட்டேன்... தரவே மாட்டேன்... அவ்ளோ ஈஸியா உனக்குக் கிடைக்குமா? ஹஹா..."
பூரணி இப்போது கிஷோரைத் தவிக்க விடுவதில் ஒரு அலாதி இன்பம் கண்டாள். அவனுக்குச் சுலபமாக எதையும் கொடுத்துவிடக் கூடாது, அவனை இன்னும் ஏங்க வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா. கிஷோரின் தவிப்பு அவளுக்குப் போதையா இருந்தது.
கிஷோர் ஏமாற்றத்துல கொஞ்ச நேரம் அமைதியா நின்னான். அங்கே பூரணி அவனைப் பார்த்துக் கேலியாகவும், அதே சமயம் செக்ஸியாகவும் நின்னுகிட்டு இருந்தா.
"பெண் ஒரு அபூர்வமான வீணை மாதிரி... அந்த வீணையில எந்த நரம்பை, எப்போ, எப்படித் மீட்டணும்னு தெரிஞ்ச ஒரு கலைஞன் கிடைச்சுட்டான்னு வைங்க... அந்த வீணை அதுவா இசைக்க ஆரம்பிச்சிரும். அதுவரைக்கும் அவங்க காட்டின அந்தத் திமிர், அந்த கௌரவம், அந்தப் பந்தா... எல்லாம் காத்துல கரைஞ்சு போயி, 'என்னை எடுத்துக்கோ... என்னை அனுபவிச்சுக்கோ'னு அவங்களே சரணாகதி ஆகிடுவாங்க."
கிஷோர் அந்த வித்தையை கரைச்சுக் குடிச்சவன். அவனுக்குத் தெரியும், பூரணிங்கிற இந்த 'பெரிய வீட்டு வீணை' இப்போ சுருதி சேர்ந்து தயாரா நிக்குதுனு.
கிஷோர் பூரணியின் கைகளை விடவே இல்லை. தன் வாயை அவ உள்ளங்கையில் வைத்து, ஒரு மிருகம் தான் வேட்டையாடுன இரையை ருசிக்கிற மாதிரி, தன் நாக்கைச் சுழட்டி அவளோட மருதாணி வச்ச கைகளை நக்கிக் கொடுத்தான்.
பூரணி: "ஆ...... ம்ம்...ம்ம்..."
அவன் நாக்கு அவளோட விரல் இடுக்குகளில் புகுந்து விளையாடுச்சு. அப்படியே மெல்ல மேலேறி, அவளோட சங்கு கழுத்து பக்கமா இருக்கும் அந்த வழுவழுப்பான தோள்பட்டையை நக்கினான். அவன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் சிகரெட் அடிச்சிருந்தான். அந்தச் எச்சில் ஈரம், பூரணியின் பளிங்கு போன்ற கைகளிலும், தோள்பட்டையிலும் பட்டு, அது ஒரு தனி கலராக, காமத்தின் நிறமாகத் தெரிஞ்சுது.
கிஷோர் (மூச்சிரைக்க): "நம்ம குட்டிமா ரொம்பத்தான் பண்றா டி..." என்றான் போணில் இருக்கும் சுதாவிடம்.
இதைச் சொல்லிக்கிட்டே, கிஷோர் தன் முகத்தை அவளோட காது மடல்களுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனான். அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலுக்குள்ள தன் மூக்கை ஆழமா நுழைச்சு, அந்த வாசனையை இழுத்தான்.
கிஷோர் (கிசுகிசுப்பா): "என்ன வாசம் டி... மனுஷனை மயக்குறியே என் குட்டிமா... உன் தலைமுடி வாசத்துக்கே எவன் வேணாலும் அடிமை ஆவான்."
பூரணி மீண்டும் ஒரு செல்லச் சிணுங்கலோடு நெளிஞ்சா.
பூரணி: "நான் தான் ஓவரா பண்றேன்ல... அப்புறம் எதுக்கு என்கிட்ட வர்ற? போ... அங்க போன்ல இருக்காளே உன் சுதா... அவகிட்டயே போயேன்..."
சொல்லிக்கொண்டே தன் முகத்தை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள். அவளது இந்தச் செல்லக் கோபம் கிஷோருக்கு இன்னும் வெறியேத்தியது.
சுதா (போனில்): "விடு மாமா... அவளைப் பத்தி இன்னும் சொல்லு..."
கிஷோர் பூரணியின் முகத்தை, பூவைப் பிடிப்பது போலத் தன் ஒரு கையால் மெதுவாகத் தன் பக்கம் திருப்பினான். அவனது இன்னொரு கை விரல்கள், அவளோட வெள்ளக்கட்டி கன்னத்தை வருடியது.
கிஷோர் (போனில் பேசியபடி, ஆனால் பூரணியைப் பார்த்துக்கொண்டு):
"இவ கன்னத்தைப் பத்தி என்னத்தைச் சொல்ல... அப்படியே கீர்த்தி சுரேஷ் கன்னம் மாதிரி... செக்கச் செவேல்னு மின்னுது... சும்மா தக்காளிப் பழம் மாதிரி இருக்குடி. இதைப் பாக்கும் போதெல்லாம் கடிக்கணும் போல வெறி வருது. வெறும் முத்தம் மட்டும் கொடுத்தா என் பசி அடங்காது போல... இந்தக் கன்னத்தைக் கடிச்சு, இதுல இருக்குற மொத்த ரசத்தையும் உறிஞ்சு குடிக்கணும் போல இருக்கு."
சுதா: "அப்போ கடிச்சுத் தின்னு... அந்தப் பழத்தோட ரசத்தை உறிஞ்சு குடி... அதுல தான் நீ கில்லாடியாச்சே "
பூரணி (பொய்யான கோபத்துடன்): "போதும் நிறுத்து... சும்மா ஓவராப் புகழாத... நான் ஒண்ணும் அவ்ளோ அழகெல்லாம் இல்ல."
கிஷோர்: "யாரு சொன்னது நீ அழகில்லைனு? கண்ணுத் தெரியாதவன் கூட உன் பக்கத்துல வந்தா, உன் வாசத்தை வச்சே உன் அழகுல மயங்கிருவான் டி."
கிஷோர் சொன்னதைக் கேட்டு பூரணிக்கு வெட்கம் தாங்கவில்லை. முகம் சிவந்து தலை குனிந்தாள்.
கிஷோர் (உரிமையோடு): "இனிமே நீதான் என் ராணி... நான் தான் உன் ராஜா. நீதான் எனக்கு எல்லாமே... என் பொண்டாட்டி, என் குட்டிமா, என் லவ்வர் எல்லாமே இனிமே நீதான். இன்னையில இருந்து நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்."
இதைச் சொல்லி முடித்ததும், கிஷோர் பூரணியின் ஒரு கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தம் கொடுத்தான்.
அடுத்து இன்னொரு கன்னத்திலும் மாறி மாறி முத்தம் மழை பொழிந்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு... ப்புச்சு... ச்சும்மா..."
அவன் விடவில்லை. மெல்ல மெல்ல முகம் முழுக்க, அவளோட முந்திரி மூக்கு, கண்கள்னு எல்லா இடத்துலயும் முத்தமிட்டான்.
கிஷோர்: " ஆஹா... என்ன ஒரு சுகம்... உன் கன்னம் பூ மாதிரி எவ்ளோ மிருதுவா இருக்கு தெரியுமா?"
கடைசியாக அவன் அவளோட நெத்தியில் முத்தம் கொடுத்தான்.
பூரணி நெத்தியில், தன் மாங்கல்யத்தின் அடையாளமாக ஒரு பெரிய, அழகான பொட்டு வச்சிருந்தா. கிஷோர் தன் விரலால் அந்தப் பொட்டை மெதுவாகச் நாக்கால் சுரண்டி எடுத்தான்.
பூரணி அதிர்ச்சியாக கிஷோரைப் பார்த்தாள்.
கிஷோர் அந்தப் பொட்டை தன் எச்சில் படும்படி ஆழமாக முத்தமிட்டான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ம்ம்ம்ம்... ப்புச்சு..."
பூரணி (பதற்றத்துடன்): "ஏய்... என்ன பண்ற? அந்தப் பொட்டு என் புருஷன் உயிரோட இருக்காருங்குறதுக்கு அடையாளம்... என் சுமங்கலி பாக்கியம் அது...
கிஷோர் (அழுத்தமாக): "இனிமே நான் தான் டி உன் புருஷன். நான் தான் உன் சுமங்கலி பாக்கியம். உனக்கு இனிமே நான் தான் புதுப் பொட்டு வாங்கித் தருவேன். அதைத் தான் நீ வைக்கணும்."
சொல்லிக்கொண்டே, பொட்டு இருந்த அந்த இடத்தை, தன் நாக்கால நக்கிக் கொடுத்தான்.
கிஷோர் நாக்கு பட்டதும் பூரணிக்குத் தலைகால் புரியவில்லை. ஒரு ஆணின் ஆதிக்கம் அவளை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்துவதை அவள் உணர்ந்தாள். அந்த வெறியில் அவள் கிறங்கிப் போனாள்.
கிஷோர் அங்கிருந்து இறங்கி, மீண்டும் அவளோட கன்னத்தை நக்கவும், கடிக்கவும் ஆரம்பித்தான்.
பூரணி இப்போது கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடித்தது போல் ஆனாள். இப்படியே ஒரு ஐந்து நிமிஷம், கிஷோர் அவளை மாறி மாறி முத்தமிட்டு, நக்கி, அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான்.
கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நிறுத்தினான். அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான். அந்த ரூம்ல ஒரு அமைதி நிலவியது.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா சத்தத்தையே காணோம்? வேற ஏதாச்சும் சொல்லு..."
கிஷோர் பூரணியை விட்டு லேசா பின்னாடி விலகி நின்னான். அவளோட உதடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டே போனில் சொன்னான்.
கிஷோர்: "இவளோட அந்தச் சிவந்த உதடுகள்... அடடா... அதுல தேன் சொட்டுது டி. பாக்கவே செர்ரி பழம் மாதிரி, தேன் மிட்டாய் மாதிரி இருக்கு. கடிச்சுத் தின்னலாம் போல ஆசையா இருக்கு. இந்த உதட்டுல இருக்குற ரசத்தை ஒருவாட்டி எவன் ருசிக்குறானோ... அவன் ஜென்மத்துக்கும் இவளை மறக்க மாட்டான்."
சுதா: "அப்போ சும்மா பாத்துட்டு இருக்காத மாமா... அந்தப் பழத்தைப் பிழிஞ்சு குடி... அந்த தேன் உதட்டை உறிஞ்சு எடு..."
கிஷோர்: "ருசிச்சுரலாமா? அந்தத் தேனைக் குடிச்சுரலாமா?"
கிஷோர் இதைச் சுதாகிட்ட கேட்டாலும், அவன் கண்கள் பூரணி கிட்ட, "நான் குடிக்கவா?"னு அனுமதி கேட்டது.
பூரணி "வேண்டாம்" என்பது போல் தலையை ஆட்டினாள். ஆனா அந்த மறுப்புல ஒரு நளினம் இருந்தது. அவளோட கண்கள், "நீ என்ன வேணா பண்ணிக்கோ"னு சொல்லுச்சு. ஆனா வாய், "வேணாம்"னு சொல்லுச்சு. அது ஒரு செக்ஸியான லுக்கா இருந்துச்சு.
கிஷோர் குழம்பிப் போனான். 'இவ வேணாங்கறாளா? இல்ல வாங்குறாளா?'னு அவனுக்குப் புரியல.
மெதுவா அவகிட்ட நெருங்கி, ஒட்டி உரசி நின்னான். தன்னோட வலது கையைத் தூக்கி, அவளோட தாகம் கொண்ட அந்த ரோஸ் கலர் உதடுகள் மேல தன் ஆள்காட்டி விரலை வச்சான்.
பூரணி ஒரு சிலிர்ப்போட, அவன் கையைத் தட்டி விட்டா. இப்ப அவளோட ஒவ்வொரு அசைவும் கிஷோரை உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.
கிஷோர் திரும்பவும் தன் கையை அவ உதட்டு மேல வச்சான்.
பூரணி திரும்பவும் தட்டி விட்டா.
இப்போ கிஷோர் பொறுமை இழந்தான். தன் கரிய உதடுகளை, அவளோட சிவந்த உதடுகளுக்கு மிக மிக அருகில் கொண்டு போனான். மூச்சுக்காற்று படும் தூரம்...
இன்னும் ஒரு வினாடியில் இரண்டு பேரின் உதடுகளும் ஒட்டிக்கொள்ளப் போகும் நேரம்...
திடீரென்று பூரணி ஒரு வெட்டு வெட்டி, கிஷோரைத் தள்ளிவிட்டுட்டு, மின்னல் வேகத்துல விலகிப் போனா. ரூமோட இன்னொரு மூலைக்கு ஓடிப் போய் நின்னுக்கிட்டு சிரிச்சா.
பூரணி: "ஹஹஹா..."
தூரத்துல இருந்தே தன்னோட கட்டை விரலை ஆட்டி, "நோ... நோ..." னு சைகை காட்டினா.
பூரணி (சிரிப்புடன்): "தர மாட்டேன்... தரவே மாட்டேன்... அவ்ளோ ஈஸியா உனக்குக் கிடைக்குமா? ஹஹா..."
பூரணி இப்போது கிஷோரைத் தவிக்க விடுவதில் ஒரு அலாதி இன்பம் கண்டாள். அவனுக்குச் சுலபமாக எதையும் கொடுத்துவிடக் கூடாது, அவனை இன்னும் ஏங்க வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா. கிஷோரின் தவிப்பு அவளுக்குப் போதையா இருந்தது.
கிஷோர் ஏமாற்றத்துல கொஞ்ச நேரம் அமைதியா நின்னான். அங்கே பூரணி அவனைப் பார்த்துக் கேலியாகவும், அதே சமயம் செக்ஸியாகவும் நின்னுகிட்டு இருந்தா.
15-02-2026, 12:21 PM
Very hot.
purusan kitta kooda ivlo sexya pesi vilayadi irukka matta pola.
Kishore should make her remove the thali and remove the kungumam in forehead.
purusan kitta kooda ivlo sexya pesi vilayadi irukka matta pola.
Kishore should make her remove the thali and remove the kungumam in forehead.
15-02-2026, 09:41 PM
நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் பூர்ணி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுதா உடன் பேசி அவளின் அழகை வர்ணித்து ரசித்து சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது
17-02-2026, 05:13 PM
பகுதி 17
![[Image: Delna-Davis-14-Taiqlk6533-769x1024.jpg]](https://www.gethucinema.com/wp-content/uploads/2026/02/Delna-Davis-14-Taiqlk6533-769x1024.jpg)
![[Image: Delna-Davis-7-5QJtme9556-768x1024.jpg]](https://www.gethucinema.com/wp-content/uploads/2026/02/Delna-Davis-7-5QJtme9556-768x1024.jpg)
பூரணி கட்டிலுக்கு அந்தப் பக்கம் ஓரமா நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவ முகத்துல ஒரு குறும்புத்தனம் கூத்தாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. இவ்வளவு நேரமா கிஷோரோட பார்வையைத் தவிர்த்தவ, இப்போ அவனை நேருக்கு நேரா பாத்து, ஒரு சவால் விடுற மாதிரி நின்னா.
அவளோட வலது கையைத் தூக்கி, கட்டை விரலை மட்டும் ஆட்டி, "நோ... நோ... உனக்குத் தர மாட்டேன் போடா..." அப்படின்னு சைகை காட்டிக்கிட்டே சிரிச்சா. அந்தச் சிரிப்பு சத்தம், கிஷோரோட மனசுக்குள்ள ஆயிரம் மணி அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
அவ இப்போ முடிவு பண்ணிட்டா, இவனை சும்மா விடக்கூடாது... இவனை நல்லா ஏங்க வைக்கணும்... தவிக்க வைக்கணும்... அப்போதான் நமக்கு மதிப்புனு அவ மனசுக்குள்ள ஒரு கணக்கு போட்டா. அவனைக் காக்க வைக்கிறதுல அவளுக்கு ஒரு தனி போதை, ஒரு கிக்கு கிடைச்சது.
கிஷோர் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சு போய் நின்னான். அவளோட அந்தத் திமிரான அழகு, அந்தத் தலைமுடி சிலுப்பல், கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த மயக்கம்... எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிட்டு வாய் அடைச்சு போய் நின்னான். பூரணி சும்மா சொல்லக்கூடாது, கண்ணாலயே அவனைச் சீண்டி விளையாடிக்கிட்டு இருந்தா. "வாடா பாக்கலாம்... உன்னால என்ன பண்ண முடியும்?"னு கேக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவ பார்வை.
அப்போ திடீர்னு கட்டில் மேல கிடந்த போன்ல இருந்து சுதாவோட குரல் அந்த மௌனத்தைக் கலைச்சது.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... சத்தத்தையே காணோம்? திடீர்னு அமைதி ஆயிட்ட? அங்க என்ன நடக்குது? அவளோட அழக பத்திச் சொல்லு மாமா... நான் கேக்கணும்..."
சுதா இப்படிச் சொன்னதும், கிஷோர் தன் பார்வையை பூரணியோட முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ இறக்கினான். அவ பார்வை நேரா பூரணியோட அந்த எடுப்பான பால் கலசங்கள் மேல நிலை குத்துச்சு. ஜாக்கெட்ல இருக்கிற அந்த இடைவெளியில தெரிஞ்ச முலைபிளவு பாத்துக்கிட்டே, போன்ல சுதாகிட்ட பேசினான். ஆனா அவன் பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பூரணியோட காதுல தேனா பாய்ஞ்சது.
கிஷோர்: "அடியே சுதா... அவளோட மாம்பழங்களை பத்தி நான் என்னத்தைச் சொல்ல? வார்த்தையே வரலடி... அது சும்மா நெய்யில செஞ்ச லட்டு மாதிரி தகதகனு மின்னுதுடி. நான் என்னைக்கு இவள முதல் முதல்ல பாத்தனோ, அன்னையில இருந்து அதுக்கு நான் அடிமை ஆயிட்டேன். அவ்ளோ திரட்சியா, கச்சிதமா, தூக்கலா இருக்கு. அதை ஒருவாட்டி சப்பினா... தேன் கொட்டும்னு நினைக்கிறேன். அது வழியாதான் அவளோட சொர்க்கவாசலுக்கே வழி கிடைக்கும் போல இருக்கு."
கிஷோர் பேசிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். பூரணிக்கு கூச ஆரம்பிச்சது. இருந்தாலும் வெளிய காட்டிக்காம, ஒரு சிலையட்டம் நின்னா.
கிஷோர் தொடர்ந்து சொன்னான்: "எனக்கு என்னமோ... என் குட்டிமாவோட இந்த மாங்கனிகளை அவ புருஷன் சரியா கவனிக்கல போல... சும்மா வாட விட்டிருக்கான். இப்பிடி ஒரு பொக்கிஷத்தை யாராவது சும்மா விடுவாங்களா? இவ இடுப்பும், அந்த தொப்புளும்... அப்ப்ப்பா...
சிம்ரன் இடுப்பும் ரம்பா தொடையும் கலந்த கலவை மாதிரி கச்சிதமான அளவு."
இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் சூடேறுச்சு. உள்ளங்கால்ல இருந்து உச்சந்தலை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது. தன் புருஷன் கூட இப்படி வர்ணிச்சது இல்லையேனு ஒரு ஏக்கம் அவ மனசுக்குள்ள வந்துச்சு. ஆனா வெளிய காட்டிக்கல. ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டே இருந்தாங்க. நடுவுல கட்டில் மட்டும் தான் தடுப்பு. கட்டிலோட ஒரு பக்கம் காம பசியோட கிஷோர், இன்னொரு பக்கம் காதலைத் தேடுற பூரணி.
கிஷோர் தன்னோட போனை கட்டில் மேல வச்சான். ஸ்பீக்கர் ஆன்ல தான் இருந்துச்சு. சுதா அங்க இருந்து இவங்க ரெண்டு பேத்தையும் உசுப்பேத்திக்கிட்டே இருந்தா.
சுதா: "சரி மாமா... முன்னாடியை பத்திச் சொன்னது போதும்... அவளோட பின்பக்க அழகைப் பத்திச் சொல்லு ... எப்பிடி இருக்குனு சொல்லு..."
பூரணி இதைக் கேட்டதும் லேசா நெளிஞ்சா. உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மெல்லிய குரல்ல, ஆனா நக்கலா கேட்டா.
பூரணி: "உன் ராணிக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்க அவ்ளோ ஆசையா? வேற வேலையே இல்லையா அவளுக்கு?"
கிஷோர் சிரிச்சுக்கிட்டே, தன் கையைச் சுழட்டி, திரும்புனு சைகை காட்டினான்.
பூரணி சும்மா ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிக்கிட்டு, தலையை ஆட்டி, "ம்ஹூம்... மாட்டேன்... நான் ஏன் திரும்பணும்?"னு சொன்னா.
கிஷோர் (குரலைத் தாழ்த்தி, கெஞ்சுற மாதிரி): "திரும்புடி... செல்லம்ல..."
பூரணி: "முடியாது... திரும்ப மாட்டேன். போடா."
கிஷோர்: "ப்ளீஸ் டி... திரும்பு குட்டிமா... என் செல்லம்ல... என் லவ்வர்ல... என் செக்ஸ் பாம்ல... திரும்புடி... உன் அழகைப் பாக்காம என் கண்ணு வலிக்குதுடி..."
பூரணி: "நான் என்ன உன் செல்லமா? உன் செல்லம்தான் போன்ல இருக்காளே... அவகிட்டயே போ... அவகிட்டயே கொஞ்சு..."
கிஷோர்: "அடிப்பாவி... நீதான்டி என்
செல்லம். அவ சும்மா ... என் மனசுல இருக்கிற சிம்மாசனத்துல உக்காந்து இருக்கிறது நீதான்டி."
பூரணி : "இப்போ நான் முன்னாடி இருக்கேன்ல... அதான் இப்படி 'ஐஸ்' வைக்கிற... (இப்போது அவள் மரியாதையாக 'நீங்க' என்று அழைக்க ஆரம்பித்தாள், அவளோட ஆசை அவளை அறியாமலேயே மரியாதையைக் கொண்டு வந்தது) நீங்க சும்மா சொல்றீங்க... எனக்குத் தெரியும்..."
கிஷோர்: "இல்லடி... சத்தியமா சொல்றேன். என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"
பூரணி: "இல்ல... நான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல. உங்க செல்லம் அவதான். எல்லா பொம்பளைங்க கிட்டயும் இப்படித்தான் சொல்லுவீங்க போல... ஆம்பளைங்கனாலே இப்படித்தான்..."
பூரணி சிணுங்கிக்கிட்டே சொன்னா. அந்தச் சிணுங்கல்ல ஒரு செல்லக் கோபம் இருந்துச்சு.
கிஷோர்: "என் குட்டிமா... அப்பிடி எல்லாம் இல்லடி. சத்தியமா நீதான். இப்போ தயவு செஞ்சு திரும்புடி... உன் குண்டிகளின் அழகை நான் பாக்கணும். என் கண்ணு துடிக்குது."
பூரணி: "ஏன்... இதுக்கு முன்னாடி பாத்ததே இல்லையாக்கும்? எத்தனையோ தடவ பாத்திருப்பீங்களே?"
கிஷோர்: "பாத்துருக்கேன்... ஆனா அவ்ளோ தெளிவா, நிதானமா, இவ்வளவு பக்கத்துல நின்னு ரசிச்சுப் பாத்ததில்ல... அவசரத்துல பாத்தது வேற... இன்னைக்கு ரசிச்சு பாக்கறது வேற... திரும்பு குட்டிமா."
பூரணி (வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து): "நாம கீழ இருந்து மாடிக்கு வரும்போது... நீங்க என்னைப் பின்னாடி இருந்து எப்பிடிப் பாத்தீங்கனு எனக்குத் தெரியாதா? உங்க பார்வை என் முதுகுலேயே ஒட்டிக்கிட்டு வந்ததே... கண்ணாலயே முழுங்குனீங்க... அவ்ளோ வெறியா யாராச்சும் பாப்பாங்களா? எனக்குக் கூச்சமா போச்சு..."
கிஷோர்: "பின்ன? என் லவ்வர் பின்னாடி அவ்ளோ அழகா இருக்கும்போது, என் கண்ணு வேற எங்கயாவது போகுமா? அங்கேயேதான் நிக்கும். அது காந்தம் மாதிரி என்னைக் இழுக்குதுடி."
கிஷோர் மெதுவா, அடிமேல அடி வச்சு அவளுகிட்ட நகர்ந்தான். புலி பதுங்குற மாதிரி மெதுவா போனான்.
பூரணி: "போங்க... அவ்ளோ சைட் அடிச்சா... நான் திரும்பிக் காட்ட மாட்டேன். எனக்கு வெட்கமா இருக்கு..."
அவ முகத்துல கோபமும், வெட்கமும், காதலும் கலந்து ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் தெரிஞ்சது.
கிஷோர்: "ப்ளீஸ் குட்டிமா... கோவிச்சுக்காத... ஒரே ஒருவாட்டி திரும்பு...
பூரணி: "முடியாது... எனக்கு... எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது... என்னால முடியாது..."
கிஷோர் நடந்து வந்து அவளுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னான். இப்போ ரெண்டு பேரும் நேருக்கு நேர். அவனோட மூச்சுக்காத்து அவ முகத்துல படுற தூரம்.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா இழுக்குற... சொல்லு மாமா... அவ சைஸ் என்ன?"
பூரணி கோபமா போனை முறைச்சா. "இதை ஆஃப் பண்ணு, இல்லன்னா நான் போயிருவேன்"னு கண்ணாலயே மிரட்டினா.
கிஷோர் அதைக் கண்டுக்காம, தன் ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா உயர்த்தினான். பூரணி அசையாம நின்னா. அவன் கைகள் அவளோட வழுவழுப்பான தோள்பட்டையில மெதுவா அமர்ந்தது. பூ போல அவளைப் பிடிச்சு, மெதுவாத் திருப்பினான். பூரணி எதிர்ப்பு தெரிவிக்கல. அவளும் அந்தத் தருணத்துக்காகத் தான் காத்துக்கிட்டு இருந்தா போல.
அவளைத் திருப்பின உடனே, கிஷோருக்கு முன்னாடி ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சி. பூரணியின் அந்தத் திறந்த, பளபளக்குற முதுகு... ஜாக்கெட் மறைக்காத அந்த இடுப்புப் பகுதி... அந்த 36 இன்ச் சூத்து சதைகள்... எல்லாம் அவன் கண்ணுக்கு விருந்தா அமைஞ்சது.
கிஷோர் (மூச்சு விட மறந்து): "என் குட்டிமாவோட குண்டிகள் அப்பிடியே கீர்த்தி சுரேஷ் மாதிரி இருக்குடி... இல்ல இல்ல... அவளை விட டாப்... எவன் பாத்தாலும் கண்ணெடுக்க மாட்டான். செதுக்கி வச்ச மாதிரி இருக்கு. சைஸ் எப்படியும் 36 இருக்கும்... கச்சிதமா."
பூரணி (திரும்பாமலே, முகத்தை மட்டும் லேசா திருப்பி): "மேல இருந்து பாத்தே சைஸ் தெரிஞ்சிருச்சா? ரொம்பத்தான் அனுபவம் போல உங்களுக்கு..."
கிஷோர்: "அனுபவம் இல்லடி... இது ஆராய்ச்சி. என் குட்டிமாவைப் பத்தின ஆராய்ச்சி."
கிஷோர் இப்ப அவளோடு ஒட்டி நின்னான். அவனோட நெஞ்சு அவளோட முதுகுல லேசா உரசினது. அவளோட அந்தத் ஜாக்கெட் மறைக்காத திறந்த முதுகை தன் ஒரு கையால மெதுவா வருடினான். அவன் விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் தீக்குச்சி உரசின மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணிக்கு உடம்புல தீப்பற்றிக்கிட்டது. 'ஸ்ஸ்ஸ்...'னு வாய்க்குள்ளேயே சத்தம் போட்டா. ஒரு பொம்பளைய எங்க, எப்பிடித் தொட்டா அவ கவுருவான்னு கிஷோருக்கு நல்லாத் தெரியும். அவன் கை மெதுவா முதுகுல இருந்து கீழே இடுப்பை நோக்கி இறங்குச்சு. அந்த இடுப்பு மடிப்புல அவன் கை பட்டதும் பூரணி துடிச்சுப் போனா.
![[Image: deletea-telugu-ranga-vaibhavanga-9-hot-b...-saree.jpg]](https://i.ibb.co/gFSxVtv4/deletea-telugu-ranga-vaibhavanga-9-hot-backless-saree.jpg)
பூரணி (முனகலாக): "வேண்டாம்... இப்படிப் பண்ணாதீங்க கிஷோர் .. ப்ளீஸ்..."
கிஷோர்: "ஏன்? உனக்குப் பிடிக்கலையா குட்டிமா? இந்த டெய்லர் தொட்டா உனக்குக் கசக்குதா?"
பூரணி: "அது இல்ல... விஷயம்..."
கிஷோர்: "பின்ன என்ன?"
பூரணி: "நான்... நான் நிலைதடுமாறிப் போயிருவேன்... என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது... அப்புறம் நான் நானா இருக்க மாட்டேன்..."
கிஷோர்: "தடுமாறு... தப்பே இல்ல... இந்தத் தடுமாற்றத்துக்காகத் தானே இவ்வளவு நாள் காத்திருந்த."
பூரணி: "ப்ளீஸ்... என் மேல இரக்கப்படுங்க. நான் ஒரு குடும்ப பொண்ணு... எனக்குனு ஒரு குடும்பம் இருக்கு..."
கிஷோர்: "அதுக்கென்ன இப்போ? மனசுல ஆசை இருக்கும்போது இந்தக் கட்டுப்பாடு எல்லாம் எதுக்கு?"
பூரணி: "நான்... நான்... அப்புறம் நான் எனக்கே சொந்தம் இல்லாம போயிருவேன்... நீங்க என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுருவீங்க..."
கிஷோர்: " எத்தனையோ பேரை நான் இதுக்கு முன்னாடி கவனிச்சிருக்கேன். ஆனா நீ ஸ்பெஷல் ..."
பூரணி: "ப்ளீஸ்... இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. நான் உங்களை எதையும் செய்ய விடமாட்டேன்... விடுங்க என்னை..." (வார்த்தையில எதிர்ப்பு இருந்தாலும், அவ உடம்பு நகர மறுத்துச்சு).
சுதா (போனில்): "வேற என்ன மாமா? சும்மா பேசிட்டே இருக்க... ஆக்ஷன்ல இறங்கு..."
கிஷோர்: "இவளோட இந்தத் திறந்த முதுகைப் பாத்தா... எனக்கு இப்போவே முத்தம் கொடுக்கணும் போல ஆசையா இருக்கு... தங்கம் மாதிரி மின்னுற முதுகு என்னை 'வா வா'னு கூப்பிடுது டி..."
சுதா: "கொடு மாமா... யாரு உன்னைத் தடுத்தா? உனக்கு இல்லாத உரிமையா?"
சுதா சொன்ன அடுத்த நொடி, கிஷோர் பூரணியின் முதுகில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு பூ மேல வண்டு உக்காற மாதிரி மெதுவா ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... ... ப்புச்சு..."
அந்த முத்தத்தோட ஈரம் பூரணியின் உடம்புல பட்டதும், அவ அப்படியே சிலிர்த்துப் போனா.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ச்சும்மா... அடடா... என்ன சுகம்... பஞ்சு மெத்தை மாதிரி இருக்கு..."
பூரணி: "ம்ம்ம்ம்...ஆஹ்..." (அவளால முனகலை அடக்க முடியல).
![[Image: vani-bhojan-vani-bhojan-hot.gif]](https://c.tenor.com/ZfivcwKivksAAAAC/vani-bhojan-vani-bhojan-hot.gif)
கிஷோர் முதுகுல இருந்து ஆரம்பிச்சு, மெதுவா மேலே கழுத்து வரைக்கும் முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டே போனான். அவன் உதடுகள் ஊர்ந்து போற விதம் பூரணியை பைத்தியம் ஆக்குச்சு. அவன் இன்னொரு கையால அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலை அள்ளி, அப்படியே ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி முன்னாடி போட்டான். இப்போ அவளோட பிடரி (கழுத்தின் பின்பக்கம்) முழுசாத் தெரிஞ்சது. அதுதான் அவளோட வீக் பாயிண்ட்னு கிஷோருக்குத் தெரிஞ்சிருச்சு. அங்கே ஆழமா, அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... "
பூரணி (சுகத்தில் நெளிந்துகொண்டே, கண்ணை மூடி): "ஆஹ்... ம்ம்ம்ம்...
மெதுவா..."
கிஷோர்: "எப்பிடி இருக்கு குட்டிமா? உன் புருஷன் எப்போவாச்சும் இப்படிப் பண்ணிருக்கானா?"
பூரணி: "......"
கிஷோர் இப்போ அவ முதுகை ரொம்ப மென்மையா, காதலோட முத்தமிட ஆரம்பிச்சான். சில சமயம் நக்கினான், சில சமயம் லேசா கடிச்சான். அந்த முத்தம் பூரணிக்கு புதுசா ஒரு உணர்வைக் கொடுத்துச்சு. அவ புருஷன் கிட்ட கூட அவ இப்படி ஒரு சுகத்தை அனுபவிச்சதே இல்ல. அவ கால்கள் தரையில நிக்கல, அவ சொர்க்கத்துக்கே போன மாதிரி உணர்ந்தா. அவ மனசுக்குள்ள இருந்த பயம் எல்லாம் போயி, இப்போ முழுசா கிஷோரோட கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வந்துட்டா.
பூரணி கட்டிலுக்கு அந்தப் பக்கம் ஓரமா நின்னுக்கிட்டு இருந்தா. அவ முகத்துல ஒரு குறும்புத்தனம் கூத்தாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. இவ்வளவு நேரமா கிஷோரோட பார்வையைத் தவிர்த்தவ, இப்போ அவனை நேருக்கு நேரா பாத்து, ஒரு சவால் விடுற மாதிரி நின்னா.
அவளோட வலது கையைத் தூக்கி, கட்டை விரலை மட்டும் ஆட்டி, "நோ... நோ... உனக்குத் தர மாட்டேன் போடா..." அப்படின்னு சைகை காட்டிக்கிட்டே சிரிச்சா. அந்தச் சிரிப்பு சத்தம், கிஷோரோட மனசுக்குள்ள ஆயிரம் மணி அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
அவ இப்போ முடிவு பண்ணிட்டா, இவனை சும்மா விடக்கூடாது... இவனை நல்லா ஏங்க வைக்கணும்... தவிக்க வைக்கணும்... அப்போதான் நமக்கு மதிப்புனு அவ மனசுக்குள்ள ஒரு கணக்கு போட்டா. அவனைக் காக்க வைக்கிறதுல அவளுக்கு ஒரு தனி போதை, ஒரு கிக்கு கிடைச்சது.
கிஷோர் அப்படியே ஸ்தம்பிச்சு போய் நின்னான். அவளோட அந்தத் திமிரான அழகு, அந்தத் தலைமுடி சிலுப்பல், கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த மயக்கம்... எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிட்டு வாய் அடைச்சு போய் நின்னான். பூரணி சும்மா சொல்லக்கூடாது, கண்ணாலயே அவனைச் சீண்டி விளையாடிக்கிட்டு இருந்தா. "வாடா பாக்கலாம்... உன்னால என்ன பண்ண முடியும்?"னு கேக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவ பார்வை.
அப்போ திடீர்னு கட்டில் மேல கிடந்த போன்ல இருந்து சுதாவோட குரல் அந்த மௌனத்தைக் கலைச்சது.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா... சத்தத்தையே காணோம்? திடீர்னு அமைதி ஆயிட்ட? அங்க என்ன நடக்குது? அவளோட அழக பத்திச் சொல்லு மாமா... நான் கேக்கணும்..."
சுதா இப்படிச் சொன்னதும், கிஷோர் தன் பார்வையை பூரணியோட முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ இறக்கினான். அவ பார்வை நேரா பூரணியோட அந்த எடுப்பான பால் கலசங்கள் மேல நிலை குத்துச்சு. ஜாக்கெட்ல இருக்கிற அந்த இடைவெளியில தெரிஞ்ச முலைபிளவு பாத்துக்கிட்டே, போன்ல சுதாகிட்ட பேசினான். ஆனா அவன் பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பூரணியோட காதுல தேனா பாய்ஞ்சது.
கிஷோர்: "அடியே சுதா... அவளோட மாம்பழங்களை பத்தி நான் என்னத்தைச் சொல்ல? வார்த்தையே வரலடி... அது சும்மா நெய்யில செஞ்ச லட்டு மாதிரி தகதகனு மின்னுதுடி. நான் என்னைக்கு இவள முதல் முதல்ல பாத்தனோ, அன்னையில இருந்து அதுக்கு நான் அடிமை ஆயிட்டேன். அவ்ளோ திரட்சியா, கச்சிதமா, தூக்கலா இருக்கு. அதை ஒருவாட்டி சப்பினா... தேன் கொட்டும்னு நினைக்கிறேன். அது வழியாதான் அவளோட சொர்க்கவாசலுக்கே வழி கிடைக்கும் போல இருக்கு."
கிஷோர் பேசிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். பூரணிக்கு கூச ஆரம்பிச்சது. இருந்தாலும் வெளிய காட்டிக்காம, ஒரு சிலையட்டம் நின்னா.
கிஷோர் தொடர்ந்து சொன்னான்: "எனக்கு என்னமோ... என் குட்டிமாவோட இந்த மாங்கனிகளை அவ புருஷன் சரியா கவனிக்கல போல... சும்மா வாட விட்டிருக்கான். இப்பிடி ஒரு பொக்கிஷத்தை யாராவது சும்மா விடுவாங்களா? இவ இடுப்பும், அந்த தொப்புளும்... அப்ப்ப்பா...
சிம்ரன் இடுப்பும் ரம்பா தொடையும் கலந்த கலவை மாதிரி கச்சிதமான அளவு."
இதைக்கேட்ட பூரணிக்கு உடம்பெல்லாம் சூடேறுச்சு. உள்ளங்கால்ல இருந்து உச்சந்தலை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது. தன் புருஷன் கூட இப்படி வர்ணிச்சது இல்லையேனு ஒரு ஏக்கம் அவ மனசுக்குள்ள வந்துச்சு. ஆனா வெளிய காட்டிக்கல. ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்கிட்டே இருந்தாங்க. நடுவுல கட்டில் மட்டும் தான் தடுப்பு. கட்டிலோட ஒரு பக்கம் காம பசியோட கிஷோர், இன்னொரு பக்கம் காதலைத் தேடுற பூரணி.
கிஷோர் தன்னோட போனை கட்டில் மேல வச்சான். ஸ்பீக்கர் ஆன்ல தான் இருந்துச்சு. சுதா அங்க இருந்து இவங்க ரெண்டு பேத்தையும் உசுப்பேத்திக்கிட்டே இருந்தா.
சுதா: "சரி மாமா... முன்னாடியை பத்திச் சொன்னது போதும்... அவளோட பின்பக்க அழகைப் பத்திச் சொல்லு ... எப்பிடி இருக்குனு சொல்லு..."
பூரணி இதைக் கேட்டதும் லேசா நெளிஞ்சா. உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, மெல்லிய குரல்ல, ஆனா நக்கலா கேட்டா.
பூரணி: "உன் ராணிக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்க அவ்ளோ ஆசையா? வேற வேலையே இல்லையா அவளுக்கு?"
கிஷோர் சிரிச்சுக்கிட்டே, தன் கையைச் சுழட்டி, திரும்புனு சைகை காட்டினான்.
பூரணி சும்மா ஒரு சிலுப்பு சிலுப்பிக்கிட்டு, தலையை ஆட்டி, "ம்ஹூம்... மாட்டேன்... நான் ஏன் திரும்பணும்?"னு சொன்னா.
கிஷோர் (குரலைத் தாழ்த்தி, கெஞ்சுற மாதிரி): "திரும்புடி... செல்லம்ல..."
பூரணி: "முடியாது... திரும்ப மாட்டேன். போடா."
கிஷோர்: "ப்ளீஸ் டி... திரும்பு குட்டிமா... என் செல்லம்ல... என் லவ்வர்ல... என் செக்ஸ் பாம்ல... திரும்புடி... உன் அழகைப் பாக்காம என் கண்ணு வலிக்குதுடி..."
பூரணி: "நான் என்ன உன் செல்லமா? உன் செல்லம்தான் போன்ல இருக்காளே... அவகிட்டயே போ... அவகிட்டயே கொஞ்சு..."
கிஷோர்: "அடிப்பாவி... நீதான்டி என்
செல்லம். அவ சும்மா ... என் மனசுல இருக்கிற சிம்மாசனத்துல உக்காந்து இருக்கிறது நீதான்டி."
பூரணி : "இப்போ நான் முன்னாடி இருக்கேன்ல... அதான் இப்படி 'ஐஸ்' வைக்கிற... (இப்போது அவள் மரியாதையாக 'நீங்க' என்று அழைக்க ஆரம்பித்தாள், அவளோட ஆசை அவளை அறியாமலேயே மரியாதையைக் கொண்டு வந்தது) நீங்க சும்மா சொல்றீங்க... எனக்குத் தெரியும்..."
கிஷோர்: "இல்லடி... சத்தியமா சொல்றேன். என் மேல நம்பிக்கை இல்லையா?"
பூரணி: "இல்ல... நான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல. உங்க செல்லம் அவதான். எல்லா பொம்பளைங்க கிட்டயும் இப்படித்தான் சொல்லுவீங்க போல... ஆம்பளைங்கனாலே இப்படித்தான்..."
பூரணி சிணுங்கிக்கிட்டே சொன்னா. அந்தச் சிணுங்கல்ல ஒரு செல்லக் கோபம் இருந்துச்சு.
கிஷோர்: "என் குட்டிமா... அப்பிடி எல்லாம் இல்லடி. சத்தியமா நீதான். இப்போ தயவு செஞ்சு திரும்புடி... உன் குண்டிகளின் அழகை நான் பாக்கணும். என் கண்ணு துடிக்குது."
பூரணி: "ஏன்... இதுக்கு முன்னாடி பாத்ததே இல்லையாக்கும்? எத்தனையோ தடவ பாத்திருப்பீங்களே?"
கிஷோர்: "பாத்துருக்கேன்... ஆனா அவ்ளோ தெளிவா, நிதானமா, இவ்வளவு பக்கத்துல நின்னு ரசிச்சுப் பாத்ததில்ல... அவசரத்துல பாத்தது வேற... இன்னைக்கு ரசிச்சு பாக்கறது வேற... திரும்பு குட்டிமா."
பூரணி (வெட்கத்துடன் தலை குனிந்து): "நாம கீழ இருந்து மாடிக்கு வரும்போது... நீங்க என்னைப் பின்னாடி இருந்து எப்பிடிப் பாத்தீங்கனு எனக்குத் தெரியாதா? உங்க பார்வை என் முதுகுலேயே ஒட்டிக்கிட்டு வந்ததே... கண்ணாலயே முழுங்குனீங்க... அவ்ளோ வெறியா யாராச்சும் பாப்பாங்களா? எனக்குக் கூச்சமா போச்சு..."
கிஷோர்: "பின்ன? என் லவ்வர் பின்னாடி அவ்ளோ அழகா இருக்கும்போது, என் கண்ணு வேற எங்கயாவது போகுமா? அங்கேயேதான் நிக்கும். அது காந்தம் மாதிரி என்னைக் இழுக்குதுடி."
கிஷோர் மெதுவா, அடிமேல அடி வச்சு அவளுகிட்ட நகர்ந்தான். புலி பதுங்குற மாதிரி மெதுவா போனான்.
பூரணி: "போங்க... அவ்ளோ சைட் அடிச்சா... நான் திரும்பிக் காட்ட மாட்டேன். எனக்கு வெட்கமா இருக்கு..."
அவ முகத்துல கோபமும், வெட்கமும், காதலும் கலந்து ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் தெரிஞ்சது.
கிஷோர்: "ப்ளீஸ் குட்டிமா... கோவிச்சுக்காத... ஒரே ஒருவாட்டி திரும்பு...
பூரணி: "முடியாது... எனக்கு... எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது... என்னால முடியாது..."
கிஷோர் நடந்து வந்து அவளுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னான். இப்போ ரெண்டு பேரும் நேருக்கு நேர். அவனோட மூச்சுக்காத்து அவ முகத்துல படுற தூரம்.
சுதா (போனில்): "என்ன மாமா இழுக்குற... சொல்லு மாமா... அவ சைஸ் என்ன?"
பூரணி கோபமா போனை முறைச்சா. "இதை ஆஃப் பண்ணு, இல்லன்னா நான் போயிருவேன்"னு கண்ணாலயே மிரட்டினா.
கிஷோர் அதைக் கண்டுக்காம, தன் ரெண்டு கைகளையும் மெதுவா உயர்த்தினான். பூரணி அசையாம நின்னா. அவன் கைகள் அவளோட வழுவழுப்பான தோள்பட்டையில மெதுவா அமர்ந்தது. பூ போல அவளைப் பிடிச்சு, மெதுவாத் திருப்பினான். பூரணி எதிர்ப்பு தெரிவிக்கல. அவளும் அந்தத் தருணத்துக்காகத் தான் காத்துக்கிட்டு இருந்தா போல.
அவளைத் திருப்பின உடனே, கிஷோருக்கு முன்னாடி ஒரு பிரம்மாண்டமான காட்சி. பூரணியின் அந்தத் திறந்த, பளபளக்குற முதுகு... ஜாக்கெட் மறைக்காத அந்த இடுப்புப் பகுதி... அந்த 36 இன்ச் சூத்து சதைகள்... எல்லாம் அவன் கண்ணுக்கு விருந்தா அமைஞ்சது.
கிஷோர் (மூச்சு விட மறந்து): "என் குட்டிமாவோட குண்டிகள் அப்பிடியே கீர்த்தி சுரேஷ் மாதிரி இருக்குடி... இல்ல இல்ல... அவளை விட டாப்... எவன் பாத்தாலும் கண்ணெடுக்க மாட்டான். செதுக்கி வச்ச மாதிரி இருக்கு. சைஸ் எப்படியும் 36 இருக்கும்... கச்சிதமா."
பூரணி (திரும்பாமலே, முகத்தை மட்டும் லேசா திருப்பி): "மேல இருந்து பாத்தே சைஸ் தெரிஞ்சிருச்சா? ரொம்பத்தான் அனுபவம் போல உங்களுக்கு..."
கிஷோர்: "அனுபவம் இல்லடி... இது ஆராய்ச்சி. என் குட்டிமாவைப் பத்தின ஆராய்ச்சி."
கிஷோர் இப்ப அவளோடு ஒட்டி நின்னான். அவனோட நெஞ்சு அவளோட முதுகுல லேசா உரசினது. அவளோட அந்தத் ஜாக்கெட் மறைக்காத திறந்த முதுகை தன் ஒரு கையால மெதுவா வருடினான். அவன் விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் தீக்குச்சி உரசின மாதிரி இருந்துச்சு. பூரணிக்கு உடம்புல தீப்பற்றிக்கிட்டது. 'ஸ்ஸ்ஸ்...'னு வாய்க்குள்ளேயே சத்தம் போட்டா. ஒரு பொம்பளைய எங்க, எப்பிடித் தொட்டா அவ கவுருவான்னு கிஷோருக்கு நல்லாத் தெரியும். அவன் கை மெதுவா முதுகுல இருந்து கீழே இடுப்பை நோக்கி இறங்குச்சு. அந்த இடுப்பு மடிப்புல அவன் கை பட்டதும் பூரணி துடிச்சுப் போனா.
பூரணி (முனகலாக): "வேண்டாம்... இப்படிப் பண்ணாதீங்க கிஷோர் .. ப்ளீஸ்..."
கிஷோர்: "ஏன்? உனக்குப் பிடிக்கலையா குட்டிமா? இந்த டெய்லர் தொட்டா உனக்குக் கசக்குதா?"
பூரணி: "அது இல்ல... விஷயம்..."
கிஷோர்: "பின்ன என்ன?"
பூரணி: "நான்... நான் நிலைதடுமாறிப் போயிருவேன்... என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது... அப்புறம் நான் நானா இருக்க மாட்டேன்..."
கிஷோர்: "தடுமாறு... தப்பே இல்ல... இந்தத் தடுமாற்றத்துக்காகத் தானே இவ்வளவு நாள் காத்திருந்த."
பூரணி: "ப்ளீஸ்... என் மேல இரக்கப்படுங்க. நான் ஒரு குடும்ப பொண்ணு... எனக்குனு ஒரு குடும்பம் இருக்கு..."
கிஷோர்: "அதுக்கென்ன இப்போ? மனசுல ஆசை இருக்கும்போது இந்தக் கட்டுப்பாடு எல்லாம் எதுக்கு?"
பூரணி: "நான்... நான்... அப்புறம் நான் எனக்கே சொந்தம் இல்லாம போயிருவேன்... நீங்க என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுருவீங்க..."
கிஷோர்: " எத்தனையோ பேரை நான் இதுக்கு முன்னாடி கவனிச்சிருக்கேன். ஆனா நீ ஸ்பெஷல் ..."
பூரணி: "ப்ளீஸ்... இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. நான் உங்களை எதையும் செய்ய விடமாட்டேன்... விடுங்க என்னை..." (வார்த்தையில எதிர்ப்பு இருந்தாலும், அவ உடம்பு நகர மறுத்துச்சு).
சுதா (போனில்): "வேற என்ன மாமா? சும்மா பேசிட்டே இருக்க... ஆக்ஷன்ல இறங்கு..."
கிஷோர்: "இவளோட இந்தத் திறந்த முதுகைப் பாத்தா... எனக்கு இப்போவே முத்தம் கொடுக்கணும் போல ஆசையா இருக்கு... தங்கம் மாதிரி மின்னுற முதுகு என்னை 'வா வா'னு கூப்பிடுது டி..."
சுதா: "கொடு மாமா... யாரு உன்னைத் தடுத்தா? உனக்கு இல்லாத உரிமையா?"
சுதா சொன்ன அடுத்த நொடி, கிஷோர் பூரணியின் முதுகில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு பூ மேல வண்டு உக்காற மாதிரி மெதுவா ஆரம்பிச்சான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... ... ப்புச்சு..."
அந்த முத்தத்தோட ஈரம் பூரணியின் உடம்புல பட்டதும், அவ அப்படியே சிலிர்த்துப் போனா.
கிஷோர்: "உம்ம்ம்... ச்சும்மா... அடடா... என்ன சுகம்... பஞ்சு மெத்தை மாதிரி இருக்கு..."
பூரணி: "ம்ம்ம்ம்...ஆஹ்..." (அவளால முனகலை அடக்க முடியல).
கிஷோர் முதுகுல இருந்து ஆரம்பிச்சு, மெதுவா மேலே கழுத்து வரைக்கும் முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டே போனான். அவன் உதடுகள் ஊர்ந்து போற விதம் பூரணியை பைத்தியம் ஆக்குச்சு. அவன் இன்னொரு கையால அவளோட அடர்த்தியான கூந்தலை அள்ளி, அப்படியே ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி முன்னாடி போட்டான். இப்போ அவளோட பிடரி (கழுத்தின் பின்பக்கம்) முழுசாத் தெரிஞ்சது. அதுதான் அவளோட வீக் பாயிண்ட்னு கிஷோருக்குத் தெரிஞ்சிருச்சு. அங்கே ஆழமா, அழுத்தமா முத்தம் கொடுத்தான்.
கிஷோர்: "உம்மா... ப்புச்சு... "
பூரணி (சுகத்தில் நெளிந்துகொண்டே, கண்ணை மூடி): "ஆஹ்... ம்ம்ம்ம்...
மெதுவா..."
கிஷோர்: "எப்பிடி இருக்கு குட்டிமா? உன் புருஷன் எப்போவாச்சும் இப்படிப் பண்ணிருக்கானா?"
பூரணி: "......"
கிஷோர் இப்போ அவ முதுகை ரொம்ப மென்மையா, காதலோட முத்தமிட ஆரம்பிச்சான். சில சமயம் நக்கினான், சில சமயம் லேசா கடிச்சான். அந்த முத்தம் பூரணிக்கு புதுசா ஒரு உணர்வைக் கொடுத்துச்சு. அவ புருஷன் கிட்ட கூட அவ இப்படி ஒரு சுகத்தை அனுபவிச்சதே இல்ல. அவ கால்கள் தரையில நிக்கல, அவ சொர்க்கத்துக்கே போன மாதிரி உணர்ந்தா. அவ மனசுக்குள்ள இருந்த பயம் எல்லாம் போயி, இப்போ முழுசா கிஷோரோட கட்டுப்பாட்டுக்குள்ள வந்துட்டா.
17-02-2026, 06:23 PM
Kathaiya nalla porumaiya tempting ah kondu porinka...
It's really nice..
It's really nice..
18-02-2026, 10:02 AM
Good update bro
Keep rocking
Slow seducing semma
No words to say your writing skills
Keep rocking
Slow seducing semma
No words to say your writing skills
18-02-2026, 01:24 PM
நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் கிஷோர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசி பூரணி பின்னழகை ரசித்து சொல்லியது மிகவும் தத்ரூபமாக இருந்தது. அதிலும் கிஷோர் பின்னழகை அவன் நெஞ்சில் உரசி அவளுக்கு முதுகு பின் கழுத்தில் முத்தம் கொடுத்து பூர்ணி உணர்ச்சி தூண்டப்பட்டு இருப்பதை சொல்லியது மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)