Thriller ஒரு பத்தினியின் தனிமை இரு குற்றவாளிகளின் இனிமை (முடிக்கப்பட்டது)

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் சூடான பதிவு அதிலும் இருவரும் சேர்ந்து அவள் உள்ளுக்குள் இருக்கும் ஆசை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளி கொண்டு இருவரும் ஆண்குறி வாயில் வைத்து செய்யும் செயல்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக எதார்த்தமாக இருந்தது

[mandothari]

உச்சம்

விந்துகள்

பெண்மைக்காம்பு

வலி

கேலி

இழிவு அவமானம்

சுயமரியாதை

காம பொருள்

உச்சக்கட்டம்

கணவரின் முகம்

உடலின் பாரம்

தொடர் தாக்குதல்

ஓசைகள்

பளார் பளார் பளார்

பின்னந்தலை

தருணம்

கேள்விகளின் இழிவு

கடைசி கவசம்

ஆபாச பேச்சு

உண்மையான பத்தினி

முறைப்பு

தீப்பொறி

குழப்பம்

அச்சம்

ப்ரோ என்ன ப்ரோ இப்படி ஒரு பயங்கரமான ஓழ்

யப்பா படிக்க படிக்க தெறிக்க விட்டுடுச்சி ப்ரோ

அதும் நடுல நடுல படங்கள் போட்டு அசத்தி விட்டீர்கள்

கதைக்கேற்ப படங்கள் மிக பொருத்தமாக இருந்தது

சூப்பர் ப்ரோ

செம ஹாட் பதிவு

ஒரு சூப்பர் ஹாட் சீக்வன்ஸ் படிச்சா முழு திருப்தி இருந்தது ப்ரோ

அதுவும் கேலி கிண்டல் அவமானம் இதற்கிடையே ஓழ் வாங்குவது என்பது பெரிய விஷயம்

செம அசத்தல் அசத்திட்டிங்க

நன்றி ப்ரோ

[intrested]

வைட்டிங் for your பீஸ்ட் மோடு

[Blacktail]

PART - 17

தவமணி தன் சுன்னியை வெளியே உறுவி விலகினதும், அந்த இடத்துக்கு ஃபாஹிம் முன்வந்தான், அவனது ஆண்குறி தலை என் புண்டையைத் தோட்டுத் திறந்ததை போல் உணர்ந்தேன். அவன் முன்பு பல முறை என்னை ஊடுருவியிருந்தாலும், எனக்கு இன்னும் பயம் இருந்தது. ஃபாஹிம் மெதுவாக தடிமனான தண்டை கீழே இழுத்து, அங்குலம் அங்குலமாக என்னுள் நகர்த்தும்போது என் உடல் இன்ப அதிர்ச்சியில் நடுங்கியது. அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து நங்கு நங்கு என ஆழமாக என்னுள் இறக்கினான், நான் இன்ப வேதனையில் முனகினேன்.
 
அந்த ஊடுருவல் பழகி சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு,  ஃபாஹிம் என் கழுத்தை பிடித்து தன் இயக்கத்தை வேகப்படுத்தினான். எங்கள் பிறப்புறுப்புகள் இணையும்போது  ‘ப்ளாக்... ப்ளாக்... ப்ளாக்...’ என்று எழுப்பிய சத்தத்தின் தாளத்திற்கு ஏற்ப நான் வலியில் முனகினேன்.


சில நிமிடங்களுக்கு முன், தவமணி என் முடியை பிடித்து  குதிரை சவாரி செய்ததைப்போல்  ஃபாஹிம் என் மீது சவாரி செய்து கொண்டிருக்கிறான். இந்த இரண்டு ஆண்களுக்கிடையில், ஒரு சிகரெட் கைமாறிப் போவதைப் போல, நான்  மாறிக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் என்னை மனிதராக அல்ல, காம விளையாட்டுகளுக்கான ஒரு உயிருற்ற பொம்மையாகவே பார்த்தனர். அவர்களின் ஆசைகளுக்கேற்ப, எளிதில் கைமாற்றப்பட்டு, அவமதிக்கப்படக்கூடிய ஒரு பாலியல் அடிமையாக நான் மாற்றப்பட்டேன். என் எண்ணங்கள் என்னை மெதுவாக யதார்த்தத்திலிருந்து விலக்கிச் சென்றுவிட்டன. அந்த மனமற்ற தருணங்களில், நான் உயிருள்ள பிணம் போல அசையாமல் உறைந்து கிடந்தேன். ஆழ்ந்த சிந்தனையின் ஆழத்தில் மூழ்கியிருந்தபோது, என் வாயிலிருந்து மெல்லிய முனகல்கள் மட்டுமே வெளிவந்தன.

ஃபாஹிம் என்னைக் குத்துவதைக் நிறுத்தி. என் முடியை விடுவித்து தனது தடிமனான விரலை என் சூத்துக்குள் திணித்து விரலடிக்க ஆரம்பித்தான். நான் அதை எதிர்த்து என் இடுப்புகளை வேகமாக அசைத்தேன், கைகளை பின்னோக்கி வீசி அவனைத் தடுக்க நினைத்தேன். ஆனால் என் முயற்சி தோல்வியடைந்தது. ஒரு நொடியில் அவன் என் இரு கைகளையும் முதுகுக்குப் பின்னால் வளைத்து பிடித்தான். என் எதிர்ப்பைக் பொருட்படுத்தாமல் அவன், தன் செயலை மேலும் தீவிரப்படுத்தினான்; அந்தக் கணம் முழுவதும் பயமும் இயலாமையும் என்னை மூடியது. என் சூத்தில் முடிந்தவரை வேகமாக விரலைக் குலுக்கினான்.  என் முனகல் கதறலாக அறையை சூழ்ந்தன. என் முனகல்கள் மீண்டும் ஒரு உச்சக்கட்டத்தின் வருகையை அறிவித்தன. நான் முனகி தவிப்பதை ஃபாஹிமுக்கு ஒருவித காம ஊக்கத்தை அளித்தன, அவன் என்னை வேகமாக என் இரண்டு துவாரங்களிலும் குத்த ஆரம்பித்தான்.என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு உச்ச நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டேன், அது இன்பமும், பயமும் குழப்பமும் கலந்த ஒரு எல்லை; அந்தக் கணம் என் கட்டுப்பாட்டை முற்றிலும் மீறிய ஒரு உச்ச நிலை, என்னை என்னிடமிருந்து பறித்துக் கொண்டது.
 
"ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ஹஹஹஹஹஹ........."நான் உச்ச நிலையைக் கடக்கும் தருணத்தில், என் வாயிலிருந்து கட்டுப்பாடற்ற ஒரு ஒலி தானாக வெளிவந்தது. இந்த இரவில் மீண்டும் மீண்டும் உச்சத்தின் எல்லைக்குத் தள்ளப்பட்டிருப்பது, என் மனதை முற்றிலும் மரத்துப்போகச் செய்தது. அந்த நிலை தணிந்ததும், என்னுள் எதுவும் மீதமில்லாத வெறுமை மட்டுமே மிச்சமிருந்தது. ஃபாஹிம் திடீர்னு வேகத்தை குறைத்து நிறுத்தினான், உடனே என்னை தள்ளி விட்டான். தவமணிக்கு பக்கத்திலிருந்த சோஃபாவில் நான் சரிந்து விழுந்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் தவமணி திடீர்னு எழுந்து, நேரா என் முன்னாடி வந்து நின்றான். அவனுடைய  ஆண்குறி என் கண்களுக்கு முன்பாக தொங்கியது.
 
ஃபாஹிம் விலகிச் சென்று, பக்கத்திலிருந்த இன்னொரு சோஃபா நாற்காலியில் அமர்ந்தான். உடனே ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து தன் வாயில் வைத்து பற்றவைத்தான்
 
அதிகாலை 2 மணி கடந்தது. இந்த ஆண்கள் இரவு முழுவதும் சலிக்காமல் என்னைக் புணர்ந்துவிட்டனர். ஆனாலும் அவர்களது காம பசி இன்னும் தீரவில்லை. நான் என் மேல் உள்ள வெறுப்பால் தலை குனிந்துக் குப்புறப் படுத்துக் கிடந்தேன். சில வினாடிகளில்; என் பிட்ட கன்னத்தில் குளிர்ந்த கையை உணர்ந்தேன்.
 
தவமணி என் மேல் அமர்ந்து, தன் கடுமையான ஆண்குறியை என் ஈரமான பெண்குறியின் மேலும் கீழும் சறுக்குவதை உணர்ந்தேன்.நான் என் தலை நிமிராமல் கவிழ்த்து படுத்தினேன், எந்த உணர்வையும் வெளிப்படுத்தக் கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தேன். ஆனால் அடுத்த வினாடிகளில் என் உறுதி முற்றிலும் முறிந்தது, அவன் தடித்த ஆண்குறி எனக்குள் சறுக்குவதை உணர்ந்தேன்
 
"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ......" நான் கண்களை மூடிக்கொண்டு முனகினேன். சில வினாடிகளில், அவன் மீண்டும் செயலில் இறங்கினான், அவனது இடுப்பு என் பிட்டத்தை முட்டி முட்டி ஆழம் பார்த்தது.



ஆகரோஷமான வேகத்திலும் ஆழத்திலும் அவன் முன்பு இருந்ததைவிட காட்டுத்தனமாக செயல்பட்டான். என்னால் வலி தாங்க முடியாமல் கண்களை திறந்து திரும்பிப் பார்த்தேன்; அவன் கட்டியான வயிறு என் பிட்டத்தைத் தொட்டதைக் கண்டேன். பிறகு அவன் என் இடுப்பைப் பிடித்து, தன் பருத்த சுன்னியை என் உள்ளுக்குள் நகர்த்தத் தொடங்கினான். சில நொடிகளில், எந்த அவசரமும் இல்லாமல் ஆழமாகவும் பலமாகவும் புணர்ந்தான்.
 
ஃபாஹிம் டிவி அமத்தினான்; அந்த இருண்ட டிவி திரையில் எங்கள் கலவியின் பிரதிபலிப்பைக் கண்ணாடி போல் காட்டியது. ஃபாஹிம் நான் கொண்டுவந்த சிக்கனை சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான், தவமணி என்னை புணர்ந்தபடி வைன் உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தான்.
 
“உன்னுடைய சூத்து எவ்வளவு மென்மையாக பஞ்சு மெத்தை மாதிரி இருக்கு...” அவன் என் பிட்டத்தைப் புகழ்ந்து, பெரிய கைகளால் அழுத்தி தடவி முனகினான். தடிமனான விரலால் என் மென்மையான பிட்டத்தைப் பிடித்து கசக்கினான்.
 
திருமணத்திற்கு முன்பு, எனது பிட்டம் சின்னதாகவும், எனது உயரம் குட்டையாக இருந்ததால், நான் சின்ன பெண் போலவே இருந்தேன். கர்ப்ப காலத்தில் எடை அதிகரித்து, காலப்போக்கில் மேலும் எடைக் கூடியது. மகன் பிறந்த பிறகு உடற்பயிற்சி செய்து எடையைக் குறைத்ததால், எனது மார்பகங்களும் பிட்டமும் சில அளவுக்கு குறைந்திருந்தன.



“உன்னோட சூத்தம் புண்டையும் ஓக்குறதுக்குனே படைக்கை பட்டிருக்கு...” அவன் தொடர்ச்சியாக என் பிட்டச்சதையை கசக்கிப் புணர்ந்துக் கொண்டே, சத்தமாகப் பேசினான். மோசமான பேச்சால் எனக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டது; ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஒவ்வொரு வாக்கியமும் என் புண்டையை நடுங்க வைத்தது. தவமணி தனது பூலைக் குடைந்து என்னுள்ளே இறக்கியதால், நான் முனக, என் சூத்தை மீண்டும் மீண்டும் அறைந்து அவன் இயக்கத்தை வேகப்படுத்தினான்.
 
“ஆஆஹ் .. ஆஆஆஹ்ஹ்ஹ் ...” தவமணி வேகத்தை இன்னும் கூட்டியதும், எலும்புக்குள் ஊடுருவும் வலி என்னை முற்றிலும் உடைத்தது; கண்ணீரும் வார்த்தைகளும் இல்லாமல், கத்தல் மட்டுமே என் ஒரே எதிர்வினையாக மாறியது.
 
தவமணி கட்டைவிரல் என் பிட்டத் துளையைத் தேய்த்தான், சிறிது நேரம் கழித்து என் புடைத்த துளையில் உமிழ்நீர் துளி விழுவதை உணர்ந்தேன், பின்னர் அவனது தடிமனான விரல் உள்ளே நுழைத்தான். அடுத்த கணம், தாங்க முடியாத உணர்வு என்னை முழுமையாக மூச்சுத்திணறச் செய்தது; வலியும் பயமும் ஒன்றாக உடலைக் குலுக்கியது. நான் என்னை இழந்தவளாகவே உணர்ந்தேன்.
 
“உன் சூத்து இன்னும் கன்னியா இருக்கா, இப்போ அதை கன்னி கழிச்சிடலாம்..." அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என் காதில் விழுந்த அந்த நொடி, உடலுக்குள் குளிர் பரவியது. அவனது குரலில் இருந்த அர்த்தம் என்னை உறைய வைத்தது; நான் பாதுகாத்து வந்த கற்பை இருமரும் சீரழித்து விட்டார்கள், மீதி இருக்கும் சூத்தை நாசம் செய்வதற்கான செயலை அவன் சொல்லும்போது என் மனதை கிழித்தது. அவனை எதிர்ப்பதற்கான சக்தியும் எனக்கு இல்லை, தவமணி தனது பூலை புண்டையிலும் விரலை சூத்திலும் ஒரே நேரத்தில் உள்ளேயும் வெளியேயும் நகர்த்தும்போது என்னம் கலைந்து நான் முனகினேன்.
 
தவமணி வேகத்தை அதிகரித்த அந்தக் கணம், எலும்புக்குள் ஊடுருவும் வலியைச் சகிக்க முடியாமல் கண்ணீரும் வார்த்தைகளும் இல்லாமல், என் குரல் தன்னிச்சையாக கதறலாக உடைந்தது. அவன் ஒவ்வொரு இயக்கத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாகச் செருகும் முறையில், எதிர்பாராத நொடிகளில் என் உடல் தட்டிச் சேர்ந்தது.
 
“உன் செயல்திறன் இன்னும் புதியதாக இருக்கிறதா? இப்போ அதை முழுமையாகச் சோதிக்கலாம்…”அவன் நகர்வுகளில் உள்ள சக்தியும் துடிப்பும், என் உடல் மற்றும் மனதில் முழுமையான பதட்டத்தை உண்டாக்கினது.
 
“ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ஹஹஹஹஹஹ … வேணாம் ..ஆஆஹ் நிறுத்து…” என் இறுக்கமான பிட்டத்திற்குள் மற்றொரு விரல் சறுக்குவதை உணர்ந்து நான் முனகினேன். அவனது விரல்கள் உள்ள விட்டதுக்கே இவ்வளவு வலித்திருந்தால், அவனது பெரிய பூல் நுழைந்தால் எவ்வளவு வலிக்கும் என்று என்னால் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. இதற்குப் பின் என்ன நடக்கும் என்ற எண்ணமே என்னை அச்சத்தில் உறைய வைத்தது.
 
“உன்னை யார் கேட்டது…” என்று ஃபஹீம் குறுக்கிட்டான். என் கெஞ்சல்கள் அவர்களுக்குச் ஊண்டுகோலை போல ஆனது. நான் மறுத்தும் அவர்கள் விரும்பியதைச் செய்தார்கள்.
 
“வேண்டாம்...தயவுசெய்து..அது மட்டும் வேணாம் என் புழையில் வேணா பண்ணிக்கொங்க, உங்களுடைய பெரிய ஆண்குறி என் சூத்தை கிளித்திடும்...." என் குரல் நடுங்கியது,  பயத்தில் நான் கண்ணீருடன் கெஞ்சினேன்..
 
“வாய மூடுடி, அதெல்லாம் கிழியாது, உன் புண்டையே எங்க சுன்னிய வாங்கும்போது, ஏன் உன் சூத்து தாங்காதா...… ” தவமணி கடுமையாக பதிலளித்தான், அவனது வார்த்தைகளில் கருணை இல்லை; என் கெஞ்சல் அவனுக்கு மனமாற்றவில்லை.
 
இதற்கு முன்பு நான் சூத்தில் செய்ததில்லை, என் மென்மையான பிட்டத்திற்குள் இவ்வளவு பெரிய ஆண்குறி போகுமா என்று நான் பயந்தேன்.என் உடல் அதற்குத் தயாராக இல்லை என்ற உணர்வே என்னை நடுங்க வைத்தது. அந்த அச்சம் உச்சத்தை எட்டிய தருணத்தில், அவன் திடீரென விட்டுவிலகினான்.
 
“வேண்டாம்… தயவுசெய்து… அங்கே எதுவும் செய்யாதீர்கள்…” அந்த வார்த்தைகள் என் உதடுகளிலிருந்து குலுங்கியபடி சிதறி விழுந்தன. உடல் துள்ளி எழுந்து எதிர்த்தாலும், மனம் ஏற்கனவே சோர்ந்து சரிந்துவிட்டது. அந்தச் சிறிய எதிர்ப்பு, ஒரு நொடியிலேயே நசுங்கிப் போனது.
 
இருவரும் சேர்ந்து என்னைச் சூழ்ந்து, என் கைகளை முறுக்கி முதுகுப் பக்கம் வளைத்து இறுக்கமாகப் பிடித்தனர். அந்தப் பிடியில், என் கைகளில் மட்டும் அல்ல, என் உள்ளத்திலே ஏதோ ஒன்று முறிந்ததை உணர்ந்தேன். என் கதறல்கள் காற்றில் கரைந்து போனது போல, யாரும் கேட்காத சத்தங்களாகவே மாறின.
 
என்னைச் சோபாவில் குப்புறச் சாய்த்த அந்த நிமிடம், உடலை விட மனமே அதிகமாகச் சோர்ந்து போனது. தப்பிக்க முடியாத ஒரு நொடிக்குள் சிக்கிய உணர்வு. பயம், அவமானம், இயலாமை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கூடிச் சென்று, என் மார்பை இறுக்கமாக நெரித்தன.
 
அவன் என் பின்னால் நெருங்கிய அந்த நிமிடம், ஒரு முடிவற்ற நொடியாக உணர்ந்தேன். மனம் பயத்தில் கட்டுப்படாமல் நடுங்கியது, மூச்சு அடைப்பட்டு நிற்கும். அடுத்தச் சிறிய நேரத்தில், உடல் அதிர்ச்சி மற்றும் வலியோடு முடக்கியது. என் எதிர்ப்பு, காற்றில் நிமிர்ந்து விடும் நிழலாக இருந்தது. அவன் என் பிட்டத்தில் கடுமையாக அறைந்தான். அவனது ஆண்குறியின் சூடான முனை என் பிட்ட துளையைத் தொடுவதை உணர்ந்தேன்.
 
“ஆஆஆஆஆஆ...” கடினமான காளான் தலை போல இருக்கும் அவன் ஆண்குறி, என் இறுக்கமான சூத்தை துளைப்பதை உணர்ந்தபோது, அந்த நெருக்கம் என் உடலின் எல்லைகளை முறியடித்த  நிமிடம், என் மூச்சு திடீரென தடைபட்டது. நான்  வலியாலும் பயத்தாலும் முனகினேன்.. பின்னால் நிற்கும் அவனது உருவம் நிழல்போல் என்னை மூடியது; தப்பிக்க வழியே இல்லை என்ற உண்மை என் நெஞ்சை நசுக்கியது. என் கைகள் கட்டுப்பட்டிருந்தன; என் உடல் என்னுடையது அல்லாதது போல உணர்ந்தேன். அது நிச்சயமாக தவமணியின் இரண்டு விரல்களை விட தடிமனாக இருந்தது. நான் திரும்பிப் பார்த்தேன், அவனது கரடி போல முடியுடன் இருக்கும் நிர்வாண உடல் என் பின்னால் நெருங்கி வருவதைக் கண்டேன். என் கண்ணின் ஓரத்திலிருந்து அவனது ஆண்குறி என் சூத்தை நோக்கி நேராக இருந்ததைக் கண்டேன். என் கை முதுகுக்கு பின்னால் தவமணி பிடித்துக் கொண்டிருந்தான், ஃபாஹிம் ஒரு கை தன் ஆண்குறியை இறுக்கமாகப் பிடித்தது, மற்றொன்று இடுப்பை பிடித்தான்.



"ரொம்ப டைட்டா இருக்கு...ஆஆஆஆ..." ஃபாஹிம் என்னை பார்த்துக் என் அழுகைகளையும் வலியின் சிணுங்கல்களையும் புறக்கணித்து மெதுவாக அவன் இன்னும் உள்ளே நுழைத்தான். தவமணி கண்களுக்கு முன்பாக இந்தக் காட்சியால் அவன் கண் விரிவடைவதைக் கண்டு அவன் ஆண்குறி இன்னும் விறைத்தது.
 
“ஆஆஆஆ .....பாதி உள்ள போயிடுச்சு ..…” ஃபாஹிம்  முனகினான். அவன் சுன்னியின் நீளத்தில் பாதி என் பிட்டத்திற்குள் பதிந்திருந்தது. அவனது கடப்பாரை போன்ற சுன்னியை சொருகியதால், சூத்தை கிழித்தது, நான் வலியால் கத்தி துடித்தேன்.



"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ அம்மா............."வழியிலும் கணவனுக்கு துரோகம் இழைத்து விட்டோமே என்ற கவலையிலும் கணவனுக்கு கூட  கொடுக்காத என் பின் துளை தேகத்தை இன்று கண்டவன் அதுவும் ஒரு கொலைகாரன் சின்னாபின்னமாக்குகிறானே என்று என் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் ஆறாய் ஓடி சோபா முழுவதையும் நினைத்தது.

 

அதைப் பற்றி கவலைப்படாத ஃபாஹிம், ஓங்கி ஓங்கி என் இரு கைகளையும் இறுக்கப் பிடித்து, குதிரை வண்டி ஓட்டுவது போல சாத்தினான். அவன் வலிமையான சுன்னி என் அடி வயிறு வரை சென்று ஊடுருவியதுபோல் உணர்ந்தேன்; அது எனக்குள் துடிப்பதை நான் தெளிவாக உணர முடிந்தது. இதற்கு முன்பு நான் உணராத ஒரு அனுபவம் அது. திடீரென ஃபாஹிம் அசையாமல் நின்றான். வலி குறைந்ததும், ஏதோ எனக்குள் அடைக்கப்பட்டதுபோன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. நான் சிணுங்கியபோது, கண்களை மூடிக்கொண்டு தலையை சோபாவில் கவிழ்த்தேன்.

 
தவமணி ஒரு கையால் என் தலைமுடியைப் பிடித்து என் தலைமுடியை மேலே நிமிர்த்தினான், அவன் தன் ஆண்குறியை என் வாயில் அடைத்து, என் தலையை பிடித்து முன்னும் பின்னுமாக தள்ளினான்.  அவனது தடிமனான தண்டு என் வாய் உட்புறங்களில் உராய்ந்து, அசாதாரணமாக வலி கலந்த இன்ப உணர்வைத் தூண்டியது.

ஃபாஹிம் தன் ஆண்குறியை நுனி வரை மெதுவாக பின்வாங்கி,  மீண்டும் உள்ளே தள்ளினான். என் சூத்தின் உள்ளே மெல்ல மெல்ல இறங்கியது. . ஃபாஹிம் என்  சூத்தை பொறுமையாக ரசித்து ரசித்து அனுபவித்து உள்ளே நுழைத்து இரக்கமின்றி புணர்ந்தான். அவன் குத்தும் வேகம் இன்னும் அதிகமானது ராட்சச தனமாக காய்ந்து கிடந்த இருவருக்கும் கட்டழகி கிடைத்த வெறியில் வேகமாக ஓக்க என் சுத்தை சூறையாடிய அந்த கொலைகாரனிடம் என் கண்ணியத்தையும் சூரையாட விடக்கூடாது என்று கண்ணீருடன் அழுதேன்.

 

அவன் ஆண்குறி எனக்குள் விழுந்த  அடியினால் வயிறுக்குள்ளே ஏதோ மின்னல் அடிச்ச மாதிரி வலி பாயுந்தது தவமணி சுன்னி என் தொண்டை வரை பாய்ந்ததால் என்னால் வலியை வெளிப்படுத்துதற்கு கத்த கூட முடியல… கால்கள் நடுங்கியது, கண்ணில் தண்ணி தானா வந்தது. ஃபாஹிம் மெதுவாக ஒரு தாளத்தில் மெல்ல என் சூத்தின் உள்ளேயும் வெளியேயும் சறுக்கினான். வலி உயிரை பிய்த்தது. சூத்தில் உடலுறவு கொள்வது தடைசெய்யப்பட்ட தன்மையாக இருக்கலாம், அதுவும் இயற்கைக்கு மாறான செயல்.

 

“ம்ம்ம்ப்ப்... ம்ம்ப்ப்ப்… ம்ம்ப்ப்ப்…” ஃபாஹிம் என் சுத்தை உழுதும்போது அடக்கப்பட்ட வலி கலந்த முனகல்கள் என் வாயிலிருந்து வெளியேறின.  சிறிது நேரம் அவன் பூல் முழுதும் எனக்குள் சென்றது ஆனால் வலி பலக்கபடவில்லை, என் சூத்தை சுத்தியலால் அடிப்பதைப் போல எம்பி எம்பி குதித்து புணர்ந்தான். நான் முனகுவதும் அவன் முனகுவதும் வெவ்வேறான சத்தங்கள் அறையை நிரப்பின.

 
ஃபாஹிம் கைகள் என் நிர்வாண முதுகில் சுற்றித் திரிந்து என் இடுப்பைப் பற்றிக் கொண்டன. பிறகு அவன் குனிந்து சோபாமெத்தைக்கும் என் தோளுக்கும் இடையில் கையை நுழைத்து மார்பகங்களைப் பிடித்துக் கடுமையாக அழுத்தினான், நான் வலியில் முனகினேன். அவன் வலது கை என் புண்டைக்கு கீழே நகர்ந்து அதைச் சீண்டினான். அவன் குனிந்து சாய்ந்தபோது அவன் கனத்த வயிற்றை என் முதுகில் உணர்ந்தேன், அவன் நிறுத்தாமல் தொடர்ந்து என் சூத்தில் இயக்கினான். அவன் தன் விரலை என் புண்டைக்குள் விட்டு குடைந்தான், நான் வலி தாங்காமல் தலையை மேலே இழுத்தேன், அதனால் தவமணி சுன்னிக்கிட்ட இருந்து என் வாய்க்கு விடுதலை கிடைத்தது.

[Blacktail]

“ஆஆஆ…ஹாஆஆ …ஆஆ...…” நான் வாய் விட்டு முனகினேன். 15 நிமிடங்கள் பிறகு நான் நான்காவது முறையாக உச்சம் பெற்றேன், ஃபாஹிம் என் தலைமுடியை பிடித்து முறுக்கி வேகமாக புணர்ந்தான், அவன் வேகத்தை குறைக்காமல், அசுரத்தனமாக தாக்கினான். நான் தாங்க முடியாமல் திணறினேன்.
 
அவன் திடீரென்று நிறுத்திவிட்டு, மெதுவாக வெளியே எடுத்தான். அவனது தடித்த உறுப்பு வெளியே வருவதை உணர்ந்ததும் நான் மெதுவாக நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன். அவன் திடீரென நிறுத்தியது என் மயக்கத்தை ஒரு கணம் கலைத்தது. அவன் விந்து வெளியேற்றப் போகிறானா? என்று யோசித்தேன்.
 
அவன் தன் ஆண்குறியை என் யோனிக்குள் திணிக்கும்போது, அந்த கேள்விக்கு ஒரு கணம் கழித்து பதில் கிடைத்தது. அவனது ஆண்குறி எனக்குள் வேகமாக சொருகும்போது என் அலறலை வெளிப்படுத்தினேன். அவன் விட்ட இடத்திலிருந்து மீண்டும் தொடங்கி, என்னை கடுமையாக புணர ஆரம்பித்தான்.

ஃபஹீம் பல நிமிடங்கள் என்னை புணர்ந்தான், என் யோனிக்கும் ஆசனவாய்க்கும் மாறி மாறி புணர்ந்தான், ஒவ்வொரு முறை அவன் மாற்றும்போதும், என்னை இன்னும் கடுமையாகப் புணர்ந்து, என்னை மறுபடியும் உச்சக்கட்டத்திற்கு அருகில் கொண்டு வந்தான். நான் என் உச்சக்கட்டத்தை சமிங்கை  செய்து புலம்ப ஆரம்பித்தேன். என் புண்டை  இருமடங்கு வேகமாக குத்தினான்.

 
"ஆஆஆஆ....ர்ர்ர்ர்......ஹ்ஹ்ஹ்ஹ...ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ஹஹஹஹஹஹ "  மற்றொரு உச்சகட்டம் அடுத்தப் பட்டியலில் சேர்ந்தபோது நான் அலறினேன். மீண்டும் அவன் திடீரென நிறுத்தினான்,எனது உச்சக்கட்டம் முடிந்ததும் வேகம் குறைந்தது, பிறகு அவன் சுன்னியை வெளியே எடுத்தான். நான் விரைவாக ஃபஹீமை ஏறிட்டுப் பார்த்தேன். அவன் சோபாவில் சாய்ந்தபடி என்னைப் பிடித்து இழுத்து, என்னை அவன் மேல் வலுக்கட்டாயமாகக் கவிழ்த்தான். இது தொடங்கியதிலிருந்து முதல் முறையாக, அவர்களை மனதார வெறுத்து சபித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அவர்கள் விருப்பத்திற்கேற்றவாறு என்னை ஒரு பாலியல் அடிமையாகப் பயன்படுத்தினார்கள்.
 
நான் வேகமாக எழ முயன்றபோது, தவமணி என் பின்னால் வந்து எனது இரண்டு கைகளையும் முதுகில் வளைத்துப் பிடித்து அசையவிடாமல் தடுத்தான். அவனது பிடி இரும்பைப் போல உறுதியாக இருந்தது. அதே நேரத்தில் ஃபாஹிம் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்த முடியாமல், தன் ஆண்குறியை பிடித்து என் பெண்மை வெடிப்பில நுழைத்து அவசரமாக ஏறி கட்டாயமாக என்னில் திணித்தான்.
 
ஃபாஹிம் என் தோள்களைப் பிடித்து அழுத்தியபோது, நான் எதிர்க்க முடியாத நிலையில் தள்ளப்பட்டேன். அந்த நொடி முழுவதும் என் உடலும் மனமும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் சிக்கியிருந்தது. நான் ஃபாஹிமின் மீது தற்செயலாக அமர்ந்தேன், அவனது ஆணுறுப்பு என் புழையின் மீது ஏறியது, அதுவும் எளிதாக உள்ளே சென்றது. ஃபஹிம் என் இடுப்புப் பகுதியை அழுத்திக்கொண்டே எம்பி எம்பி ஏறினான்.
 
அவன் ஆண்குறி என் இறுக்கமான புண்டையில் தேய்க்க  அவன் வேகமாக நகர ஆரம்பித்ததும், தவமணியின் ஒரு கை பின்புறத்திலிருந்து என் மார்பகங்களை இறுக்கமாக பிடித்து அழுத்தினான். என் மார்பகங்களில் நகங்கள் துளைத்து, அதே நேரம் ஃபாஹிம் வேகமாக எழுந்து, என் புண்டையின் மீது தாக்குதலை தொடர்ந்தான்.  நான் வழு இழந்து அவன் மீது சரிந்தேன், அவனது ஆணுறுப்பு என்னுள்ளே ஆழமாக புதைந்தது.
 
“ஹாஆஆஆஆ...”ஃபாஹிம் தலையை உயர்த்தி என் முலைக்காம்பைக் கடித்தான், நான் வலியில் முணுமுணுத்தேன். அவன் உறிஞ்சுவதில் மும்முரமாகிவிட்டான். நான் தவமணியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.
 
அவன் கைகளை என் பின்னால் கொண்டு வந்து பிடித்து என் பிட்டம் கன்னங்களை விரித்து, என் ஆசனவாய்த் துளையில் தன் பூலை வைத்து தேய்த்தான். அது துடித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் என் பின் துவாரம் இன்னும் முதல் ஆட்டத்தில் இருந்து மீளாமல் விண்விண் என்று எரிந்தது. ஆனால் தவமணி அதற்குள் தனது ஆண்குறியை என் ஆசனவாயின் மீது வைத்து என் பிட்டத்தைத் துளைத்தான்.

“ஹாஆஆ..ஆஆஆஆ ... ” அவனது கருப்பு உலக்கை போல ஆண்குறி என் சூத்தில் விட்டான். நான் கதறி கண்ணிர் விட்டேன் . ஃபாஹிமின் தலை என் கைகளில் தொட்டது, அவன் பசியுடன் என் மார்பகங்களை உறிஞ்சி, அவற்றுக்கிடையே அடிக்கடி நகர்ந்து, என் முலைக்காம்புகளை உறிஞ்சி, நக்கி, கடித்தான்.

 

நான் இதற்கு முன்பு உணர்ந்திராத பரிமாணத்தை உணர்ந்தேன். இரண்டு விறைப்பான பூல்கள், எனக்குள் துடிக்க. மெல்லிய சவ்வுகளால் ஆன என் முன் துவாரமும் பின் துவாரமும் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு உந்துதலிலும் அவர்கள் பூலும் எனக்குள் துடிப்பதை என்னால் ஏற்றிக்கொள்ள என் மனம் மறுத்தது, ஆனால் என் உடல் அதற்கு துரோகம் இழைத்தது.

 

தவமணி என் பின் துளைக்குள் நகரத் தொடங்கினான், அவனும் ஃபாஹிமும் என் உடலை ஒரே தாளத்தில் எனக்குள் அசைத்தனர். அவர்கள் பிறப்புறுப்புகளின் மென்மையான ஒலிகளுடன்,என் வாய் திறந்தது, பாலியல் பேரின்பத்தில் என் கண்கள் மூடியது  என் வலி மறந்து முனகலும் சேர்ந்தது.

 

தவமணி வலது கால் சோபாவின் மீது உறுதியாக வைத்து, அவனது இடது கை என் ஈரமான, வியர்வை முடியை பின்னுக்கு இழுத்தது, எனது கூந்தலால் கைகளை கட்டிப்போட்டான். ஃபாஹிம் என் கழுத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டான், தவமணி தன் ஆண்குறியை மென்மையான சிறிய துளைக்குள் தொடர்ந்து அடித்தான். குற்றத்தில் ஈடுபட்ட அவனது கூட்டாளி என்னைக் கீழிருந்து திணித்தபோது.

 

நான் உண்மையிலேயே இந்த இரண்டு ஆண்களுக்கு இடையில் சிக்கிக் கொண்டேன். எங்கள் பிறப்புறுப்புகள் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டு துடித்தன, முறுக்கப்பட்டன, ஒருவருக்கொருவர் உடலின் நீட்டிப்பு போல நகர்ந்தன. சூடான நிர்வாண சதை ஒன்று ஒன்றுடன் ஒன்று இழுத்து கூட்டுவாழ்வில் நகர்ந்தது போல. உடலுறவு நடன அமைப்பு ஒரு உச்சத்தை எட்டியது, நான் இப்போது அவர்களின் ஆசைக்கு பழகிவிட்டேன்.

 

இரண்டு பேரும் வீரியத்துடன் என் துளைகளை அடிக்கத் தொடங்க சூத்து உடலுறவின் வலி மற்றும் அசௌகரியம் கிட்டத்தட்ட போய்விட்டது, ஃபாஹிம் என்னை தொடர்ந்து புணர்ந்து குதித்தான்.

 

ஒரு கணம் இடைவெளி எடுத்து, தவமணி என் கால்களை பிடித்து என் மார்புக்குத் தள்ளிகழுத்தோடு இணைத்தான். ஃபாஹிம் எழுந்து நின்றான், மீண்டும் இருவரும் இடிக்க தொடங்கினர். என் இரண்டு துளைகளும் அகலமாகத் திறந்திருந்ததால், இந்த புதிய நிலை அவர்கள் இருவருக்கும், குறிப்பாக ஃபாஹிமால் என்னை இன்னும் கடினமாக புணர முடிந்தது. அவனது அடர்த்தியான பூல் உள்ளேயும் வெளியேயும் உழும்போது அவனது பார்வை என் புழையின் மீது நிலைத்திருந்தது. அவனது வியர்வை ரோம உடல் என் மீது உரசியது.

 

மது மற்றும் உணவு நிறைந்த அவர்களின் வயிறுகள் மற்றும் அவர்களின் பொங்கி எழும் பாலியல் பசியைத் தணிக்க எனது இரண்டு துளைகளுடன் ஒன்றாக இணைத்தனர்.

 
தவமணி என் தொடைகளை பின்னால் பிடித்து என்னை கீழே இருந்து தள்ளினான். அவனுக்கு செய்ய அதிக இடம் இல்லாவிட்டாலும், அவனது அசாதாரணமான தடிமனான பூல் எனக்குள் சரியான இடங்களில் தாக்கியது. அவனுக்கு எளிதாக்க, ஃபாஹிம் முன் இருந்து என்னை அவன் மேல தூக்கி  தாளத்திற்கு ஏற்றவாறு என் இடுப்பை நகர்த்தினான்.

" ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ........."தவமணி என் முடியைப் பிடித்து இழுத்தபோது, என் தலை முன்னோக்கிச் சாய, நான் அலறினேன். என் அலறல் அவனை மேலும் தூண்டியது. அவன் என் முடியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, தன் ஆணுறுப்பை எனக்குள் இன்னும் வேகமாகச் செருகினான். தவமணி தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி என்னை கடுமையாகப் புணர்ந்தபோது, அவன் உரக்கக் கத்தினான்.

 

" ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ ஹ்ஹ்ஹ்ஹ...........ஹஹஹஹஹ........" வலியும் இன்பமும் கலந்த குரலில் கத்தினேன். என் கண்கள் மூடின, என் முகம் சுருங்கியது, என் பற்களை இறுகக் கடித்துக்கொண்டேன்.

 

"ஹ்ஹ்ஹ்ஹம்ம்ம்ம்ம்ம்.......ஹ்ஹ்ஹ்ஹ...என் கஞ்சிய வாங்குடி....."தவமணி கத்திக்கிட்டே என் சூத்திற்குள் முதன் முறையாக அடர்த்தியான விந்தை பாய்த்தான்.

 

நான் அவனை திரும்பி பார்த்தேன், அவனது கண்கள் மூடியிருந்தன, தலை பின்னால் சாய்ந்திருந்தது. அவன் உச்சகட்ட இன்பத்தின் விளிம்பில் நின்றுவிட்டான் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். பாலியல் இன்பத்தில் வெடித்துச் சிதறத் துடித்து, அவனது ஆணுறுப்பு என் உள்ளே வெறித்தனமாகத் துடித்தது.

 

தவமணி தனது உச்சகட்ட இன்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றான், நானும் ஃபஹீமும் எங்கள் மூச்சைச் சீராக்க முயன்றோம். தவமணி வெளியே எடுத்த அடுத்த கணமே, ஃபஹீமும் வெளியே எடுத்தான், நான் ஃபஹீமின் பக்கத்தில் இருந்த சிறிய இடத்தில் சரிந்து விழுந்தேன்.

 

எங்கள் மார்புகள் ஏறி இறங்கும் சத்தமும், கனத்த மூச்சுக்களும் சத்தமாகக் கேட்டன, ஆனால் இது ஒரு கண நேர ஓய்வு மட்டுமே. ஃபாஹிம் என் கைகளுக்குக் கீழே கைகளைப் போட்டு, ஒரு குழந்தையைத் தூக்குவது போல் என்னைத் தூக்கினான். நான் மூச்சிரைத்தேன், ஆனால் சிறிதும் எதிர்க்கவில்லை.

 
அவன் தன் கைகளால் என்னைச் சுற்றி வளைத்து, இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். என் கால்கள் இயல்பாகவே அவனது பெரிய இடுப்பைச் சுற்றிக்கொண்டன. அவன் தன் கையால் தனது ஆணுறுப்பை என் யோனியை நோக்கி வழிநடத்தி, அதன் மீது என்னை அழுத்துவதை உணர்ந்தேன். அவன் என் பிட்டத்தைப் பிடித்து, தன் ஆணுறுப்பின் மீது என்னை மேலும் கீழும் குதிக்க வைத்தான். என் நீண்ட, அலைபாயும் கூந்தலும், என் பெரிய, மென்மையான மார்பகங்களும் தாளத்துடன் குதித்தன. நான் மயக்கமான கண்களால் அவனைப் பார்த்தபடியே, என் கைகளால் அவனது மார்பைச் சுற்றிக்கொண்டேன்.

“ஹாஹாஹா…ஹாஆஆ…எப்படி இருந்துச்சு டி......எங்க ஆட்டம்?” ஃபாஹிம் புன்னகைத்துக் கூறினான்.

 

 நான் பதிலளிக்கும் விதமாக என் சூத்தை அவன் தொடைக்குள் இடித்தேன். என்னை அறியாமல் நான் அவர்களுக்கு பாலியல் ரீதியாக ஒத்துழைத்தேன். அவன் ஆண்குறி ஆழமாக எனக்குள்  நழுவச் செல்ல, நான் சற்று பின்னால் சாய்ந்தேன். என் விரல்களின் நுனியால் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன்; ஆனால் அவனுடைய பெரிய கைகள் என்னை உறுதியாகப் பிடித்திருந்தன. இது ஒரு ஆபாசப் படத்திலிருந்து பார்த்ததைப்போல் நியாபகம் இருந்தது.  நான் துடித்தபடி அசைந்தேன்; அவன் ஆண்குறியில் ஏற்றப்பட்டிருந்த அவனது பெரிய கைகள் என்னை அந்த இடத்தில் உறுதியாக வைத்திருந்தன. என் படபடக்கும் மார்பகங்களின் சதை, அவன் பந்துகள் என் வீங்கிய கண்ணை அறையும் தாளத்துடன் மோதும் சத்தம் கூட எனக்குக் கேட்கப்பட்டது.

 

நாற்காலியில் இருந்து எழுந்த தவமணியை திரும்பிப் பார்த்தேன். தவமணி  நின்று என்னை அவன் மார்புக்கு இழுத்தான். ஒரு குழந்தை ஒருவர் மடியில் இருந்து இன்னொருவர் மடிக்கு தாவுவது போல் இருந்தது. தவமணி தன் பூலை என் புண்டைக்குள் நுழைத்தான்,  ஃபஹிம் என் பின்னால் வந்து நின்று, அவன் ஆண்குறியின் நுனி என் ஆசனவாயைத் தொட்டு துளைத்து உள்ளே சொருகினான்.  நான் வலியில் சிணுங்கினேன், என்னை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு, திரவமாக நகர்ந்து, என் துளைகளுக்குள் மாறி மாறி  ஆழமான தாக்குதலை மீண்டும் தொடங்கினான். எனக்குள் இறங்கும் ஒவ்வொரு அடியும் என்னை ஒரு உச்சக்கட்டத்திற்கு நெருக்கமாகத் தள்ளியது, ஒவ்வொரு உந்துதலும் ஒரு சிறிய உச்சக்கட்டத்தைத் தூண்டியது.

 

“ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ … ” நான்  உச்சக்கட்டத்தால் முனகினேன். நான் மன உறுதி  இழந்துவிட்டேன், என் மனம் பகுத்தறிவுடன் சிந்திக்க முடியாத அளவுக்கு மரத்துப் போனது . என் உடல் இன்பத்தால் வளர்ந்து என் காம இச்சையை  தூண்டிவிட்டன. அந்த சங்கடமான நிலையில் கூட, அவர்கள் என்னை கடுமையாகப் புணர்ந்தனர்.

 

“ ஆஆஆஆ..யாஆ...." நான் கண்களைத் திறந்து முனகினேன், அவர்கள் இருவரும் என்னை சோபாவை நோக்கி நகர்த்துவதைப் பார்த்தேன்.

 

தவமணி சோபாவில் படுத்துக்கொண்டு என்னை கீழே இழுத்தான். ஃபாஹிம் கவனமாகப்  அவன் ஆண்குறி வெளியேறாமல் பின்தொடர்ந்தான். அவர்கள் அமர்ந்ததும்,  என்னை வேகமாக புணர்ந்தனர். ஃபாஹிம் என் இடுப்பைப் பிடித்து மேலிருந்து என் சூத்தில் அறைந்தான், தவமணி என் இடுப்பைப் பிடித்து கீழே இருந்து தள்ளினான்.

 

அவர்களின் முனகல்கள், என் முனகல்களுடனும் சோபாவின் வன்முறையான, பலத்த இடிப்புகளுடனும் கலந்தன. அதிகாலை மூன்று மணிக்கு, அமைதியாக இருந்த வீடு எங்கள் களியாட்டத்தின் சத்தத்தால் நிலவியது.

 

"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ..." ஃபாஹிம் முனகினான், அதற்குள் என் பிட்டத்தில் அவனது திரவத்தை  உணர்ந்தேன். அவன் உச்சக்கட்டத்தின் தீவிரத்தால் என் பிட்டத்தில் அவன் நகங்களை இறுக்கமாகத் துளைத்தான். அவன் ஆண்குறி எனக்குள் விந்துவை உமிழ்வதை நான் உணர்ந்த தருணம், என் பெண்மை விருப்பமின்றி இறுக்கமாகப் பிணைந்தது, அடுத்த கணமே, தவமணியும் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தான்.

 
"ஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆஆ..." தவமணி தன் விதைபந்துகளில் இருக்கும் விந்து முழுவதும் காலி செய்து எனக்குள் பாய்த்து முனகினான்.


ஃபாஹிம் என் மீது சரிந்தான், நான் அவர்களுக்கிடையே நொறுங்கிப் போனேன். அவர்களின் ஆண்குறிகள் இன்னும் எனக்குள் இருந்தன, விந்துவை உமிழ்ந்து கொண்டிருந்தன.

அந்த உச்சக்கட்ட உணர்ச்சிகள், ஒழுக்கக்கேட்டின் உச்சக்கட்டக் குறிப்புகளாக இருந்தன, அதோடு அறை திடீரென்று எதுவும் நடக்காதது போல் அமைதியில் மூழ்கியது.

[Blacktail]

CONCLUSION 

இந்த இரண்டு நாட்கள் என் வீட்டில் நடந்த பாலியல் வன்முறையின் நினைவுகள் என் மனதைக் கடுமையாக கிழித்தது. உடல் வலி கெட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையான வலி என் உள்ளே, என் இதயத்தில் இருந்தது. தப்பிக்க வேண்டுமென்று முயற்சி செய்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் பயம் என்னை ஆட்கொண்டு இந்த இரண்டு கயவர்களால் என் மனதைரியம் நொறுங்கியது. என் உள்ளம் புழுங்கிக் கொண்டிருந்தது.என் மனதில் ஒரு குழப்பத்தின் சூறாவளி பரவியது.
 
சில நிமிடங்கள், நான் என்ன செய்கிறேன் என புரிந்துகொள்ள முடியாமல் இருந்தேன். இவர்களின் காம இச்சைக்கு நான ஏன் இணங்கினேன், ஆசையும் அதிருப்தியும் ஒன்றாக என் மனதில் கலந்துவிட்டது. ஆனால் என் மனதில் குற்ற உணர்வும் பதிந்துக் கொண்டிருந்தது. என் மனதில் கலந்திருந்த கிளர்ச்சி, என் வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றிவிடும், நான் என்ன செய்கிறேன் என்பதை சிந்தித்தேன்.
 
என் உள்ளம் என்ன சொல்கிறது? நான் என் தவறை மறைக்க முடியுமா? என் கணவனுக்கு துரோகம் இளைத்துவிட்டேனா? என கேள்வி என் மனதை துளைத்தது அப்படியே மனதில் என்னம் அழகை பாய்ந்து என்னை அறியாமல் உறங்கி விட்டேன்.
 
இரவின் அமைதியில், அறையின் ஏசியில் வீசும் குளிர்ந்த காற்று என் உடலை தழுவியது. கசப்பான வைன்னை விழுங்கியதால் என் குடல் பிறட்டி  திடீரென வாந்தி வர என்னை விழிப்பாக்கின. நான் எழுந்து தறையில் வாந்தி எடுத்தேன், சிறிது தலை வலித்தது, மது போதை தெளிந்தது. கட‌ந்த இரண்டு நாள நடந்த கசப்பான நினைவுகள் திரும்பியது. இந்த முறை கண்டிப்பாக தப்பிக்க வேண்டும், முந்தைய நேரங்களைப் போல சோதப்பாமல் தப்பிச் செல்ல வேண்டும்.  ஆறு மணி நேரத்திற்க்கு முன் நான்  இங்கிருந்து தப்பிக்க வேண்டும், என்ற என்னம் மடை மாறி இருந்தது, ஆனால் இனி தவரக் கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தேன்.
 
சோபாவில் எழுந்து அமர்ந்தபோது, என் மனம் சற்று வேறு வழிகளில் பாய்ந்தது. சேவுத்தின் மேலே இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். நேரம் நான்கு மணி. இவர்கள் இப்போது ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருப்பது,  என் மனதில் ஒரு சிறிய தைரியத்தை விதைத்தது. என்னிடம் இருக்கும் நேரம் குறைவு, அதற்க்குள் இங்கிருந்து தப்பிவிட வேண்டும்..
 
நான் அமைதியாகச் சுற்றுப்புறத்தை கவனித்தேன். தவமணியும் ஃபாஹிமும் என் அருகே நிர்வானமாக படுத்திருந்தார்கள், நானும் நிர்வானமாக தான் இருந்தேன். இரவு என்ன நடந்தது என்று ஒவ்வொரு சிறிய விஷயமும் என் மனதில் பதிந்தது. என் தலையும் உடலும் அடித்து போட்டது  வலி எடுத்தது. இருந்தாலும் பரவால நான் இங்கிருந்து தப்பிக்க தொடங்க வேண்டும் என்று நான் உறுதியாக தீர்மானித்தேன். நான் வீட்டை விட்டு வெளியேறுவதற்க்குள் இவர்கள் முழித்து கொள்ளக் கூடாது. மதுவின் தாக்கம் என்னை சிறிது மந்தமாக்கியிருந்தது. என்  உள்ளுக்குள் இதயம் வேகமாக துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
 
நான் மெல்ல சோபவில் இருந்து இறங்கி நின்றேன், என்னால் நிலையாக நிக்க முடியவில்லை, என் பெண்குறியிலும், பின்துவாரங்களிலும், கடுமையாக வலித்து. இவர்களின் காட்டு மிராண்டித்தனமான பாலியல் தாக்குதலால் என் உடல் சிதைந்து போனது. நான் ஒரு அடி காலெடுத்து வைத்து நடக்க முடியாமல் அவதிப்பட்டேன். இரண்டு கால்களையும் இணைக்க முடியாமல் அகட்டி வைத்து தளர்ந்து தளர்நது நடந்தேன் நடக்கும்போது, ஒவ்வொரு அடியையும் சத்தம் எழுப்பாத வகையில் எடுத்து வைத்தேன்.
 
முதலில் தடுமாறினாலும் போக போக வலி மறந்தது. நான் என் அறைக்கு சென்று ஆடை உடுத்தி எப்படியாவது இங்க இருந்து தப்பித்து போக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன்.
 
நான் கால் எடுத்து வைக்கும், ஒவ்வொரு அடியையும் ஜாக்கிரதையாக வைத்தேன். என் அறைக்கு செல்ல, மாடி படி ஏற சிரமப்பட்டாலும், கீழே இறங்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை தோன்றியது. எனது அறை கதவின் அருகில் வந்ததும், உள்ளே போனேன், கதவை மூடவில்லை சத்தம் எழக் கூடாது என்பதற்காக. நான்  சுடிதார் எடுத்து அணிந்தேன், பிறகு ஃபாண்ட அணிய காலை தூக்க முடியவில்லை, கட்டிலில் அமர்ந்து அணிய முயற்ச்சித்தேன். இடுப்பு வரை ஏற்றும்போது துணி என் பெண்மையை உரச எனக்கு வலியில் கண்கலங்கியது.
 
உடுத்தி முடித்ததும், ஜன்னல் என் கவனத்திற்கு வந்தது வெளியே இரவின் தொற்றத்துடன் இருட்டாக இருந்து  என் கை நடுங்கினாலும், மனம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது. இது பயத்தால் அல்ல. நான் இங்கிருந்து தப்பித்தால் உயிர் பிளைப்பேன் என்று எனக்குள் சொன்னேன்.
 
நான் ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து, அறையை விட்டு வெளியே வந்து மெதுவாகப் படி இறங்கினேன். என் இதயம் வேகமாக துடித்தது, அதன் சத்தம் எனக்கு கேட்டது. அவர்கள் இன்னும் தூங்கி கொண்டிருந்தார்கள், குறட்டை சத்தத்தை வைத்து உறுதி செய்தேன். மெதுவாக ஹாலை தாண்டி சென்று வாசல் கதவை திறந்தேன்.
 
கதவின் ஓரத்தில் கை வைத்தபோது, குளிர்ந்த இரவு காற்று என் முகத்தைத் தாக்கியது; அந்த குளிரில் கூட ஒரு விடுதலை உணர்வு இருந்தது. வெளியே இருட்டு பயமளித்தாலும், இங்கே இவர்களிடம் சிக்கி பலாத்தாரம் செய்யப் படுவதைவிட மேலாகத் தோன்றியது. நான் ஒருமுறை மட்டும் பின்னால் பார்த்தேன், குறட்டை சத்தம் இன்னும் கேட்டதால், இதுவே எனக்கு சரியான நேரம் தப்பிப்பதற்கு. அடுத்த நொடி, , மெதுவாக வெளியே வந்து கதவை சாத்தினேன். இந்த அடியிலிருந்து என் வாழ்க்கை வேறு திசை எடுக்கப் போகிறது,  என்று மனதுக்குள் உறுதி செய்தபடி. கால்கள் தரையைத் தொட்ட நிமிடம், என் முழு உடலும் நடுங்கியது. பயத்தால் அல்ல, உயிர் தப்பியதின் உணர்ச்சியால்.
 
சுற்றிலும் அமைதி, தொலைவில் நாயின் குரல், மரங்களின் இலைகள் அசையும் சத்தம். நான் ஒரு நிமிடம் நின்று, மூச்சை சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டேன். நான் செருப்பில்லாமல் வெரும் கால்கலோடு மெதுவாக நடந்து இருட்டுக்குள் கலந்தேன். சிறு சிறு கற்கள் என் கால்களை குத்தினாலும் ஒவ்வொரு அடியும் என் வீட்டில் நடந்த பாலியல் வன்முறையின் வலிகளை விட பெரிதாக தெரியவில்லை, அந்த இரவிலிருந்து, அந்த நினைவுகளிலிருந்து தள்ளிச் சென்றது. இருட்டில் பாதை என் கண்களுக்கு தெரியவில்லை; ஒருபக்கம் பயம் இருந்தாலும் தைரியத்தை வரவழைத்து, பின்னால் திரும்பக்கூடாது என்பதில் மட்டும் உறுதியாக இருந்தேன்.
 
இருட்டில் நடந்துகொண்டே இருக்கும்போது, அருகிலிருந்த சாலையின் ஒளி மங்கலாகத் தெரிந்தது. அந்த ஒளியே என் வழிகாட்டி. நான் சாலையை நோக்கி நடக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் நீளமாக இழுபட்டது போல இருந்தாலும், என் மனம் மட்டும் வலுவாகிக் கொண்டிருந்தது. யாரிடமும் உதவி கேட்க வேண்டும், பாதுகாப்பான இடத்தை அடைய வேண்டும் அடுத்த படி என்னவென்று தெரியவில்லை இருந்தும், குருட்டு தைரியத்தோடு நடந்தேன், நான் சாலையை நோக்கி நடையை வேகப்படுத்தினேன்.
 
சாலையை அடைந்தவுடன், ஒரு பழைய மின்விளக்கின் கீழ் நின்றேன். அதன் மங்கலான ஒளியில் என் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனாலும், மனம் தெளிவாக இருந்தது. தூரத்தில் ஒரு வாகனத்தின் சத்தம் கேட்டது. உடனே கையை உயர்த்தவில்லை; யார், எது என்று பார்த்த பிறகே முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
 
சில நிமிடங்களில், ஒரு லாரி மெதுவாக அருகில் வந்தது. நான் ஓரமாக நின்றபடி, உதவி வேண்டுமென்று அமைதியாகச் சைகை செய்தேன். லாரி நின்றது. அந்த நொடி, மீண்டும் பயம் இருந்தாலும், அதைவிட பெரிய நம்பிக்கை என் உள்ளத்தில் எழுந்தது. அந்த நிமிடம், நான் அழவில்லை, கண்ணீரும் வரவில்லை.
 
“என்னை டவுன் வரை விட்டுவிட முடியுமா?” என்று தாழ்ந்த குரலில் கேட்டேன். லாரி ஓட்டுநர் ஒரு கணம் என்னைப் பார்த்தார்; என் முகத்தில் இருந்த பதற்றமும் காயமும் அவருக்கு எல்லாம் சொல்லிவிட்டது போல. அவர் தலை ஆட்டினார்.
 
“ஏறு,” என்ற ஒரே வார்த்தை சொன்னார். அந்த வார்த்தை என் மார்பில் இருந்த கனத்தை சற்றே தளர்த்தியது.
 
நான் லாரியில் ஏறியதும் வண்டி மெதுவாக நகரத் தொடங்கியது. ஜன்னல் வழியாக வீசிய காற்று என் கண்ணீரை உலர்த்தியது. இன்னும் பயம் இருந்தது, இன்னும் வலி இருந்தது. ஆனால் அதற்கு நடுவே ஒரு புதிய உணர்வு பிறந்தது,  இனி ஆபத்தில்லை.
 
நகர எல்லையை நெருங்கியபோது, வண்டியின் வேகம் குறைந்தது. சுற்றிலும் மனித நடமாட்டம், கடைகள், தெருவிளக்குகள். அந்த ஒளியும் சத்தமும் எனக்கு பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது. லாரி ஓட்டுநர் ஒரு பேருந்து நிறுத்தத்தின் அருகே வண்டியை நிறுத்தினார்.
 
“இங்கே மகளீர் காவல் நிலையம் இருக்கு  அங்கே உனக்கு பாதுகாப்பாக இருக்கும்,” என்றார். நான் நன்றியுடன் கையோடுத்து கும்பிட்டு வணங்கினேன்; வார்த்தைகள் வரவில்லை, கண்ணீர் தான் பதிலளித்தது.
 
லாரியிலிருந்து இறங்கியபோது, கால்கள் இன்னும் தளர்வாக இருந்தாலும், மனம் மட்டும் உறுதியாக நின்றது. அருகிலிருந்த பெண் காவல் நிலையத்தின் பெயர்பலகை என் கண்ணில் பட்டது.
 
நான் ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக்கொண்டு, அந்த திசையை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன். நடந்ததை மறக்க முடியாது; ஒவ்வோரு அடி எடுத்து வைக்கும்போது எனக்கு நடந்த வன்புணர்வு தான் என் நினைவுக்கு வந்தது.  
 
காவல் நிலையத்தின் வாசலை நெருங்கியபோது, என் காலடிகள் மெதுவானது. உள்ளே நுழைந்தால் எல்லாம் மாறிவிடும் என்று நம்பிக்கை பிறந்தது, உள்ளே நுழைந்ததும், ஒரு பெண் காவலர் என்னை கவனித்தார். என் முகத்தைப் பார்த்தவுடனே, அவர் குரல் மென்மையாயிற்று.
 
“மேடம், பயப்பட வேண்டாம். உட்காருங்கள், நீங்கள் பாதுகாப்பான இடத்தில்தான் இருக்கிறீர்கள். அமைதியாக என்ன நடந்தது என்பதை சொல்லுங்கள்.,” என்றார். அந்த ஒரு வார்த்தையில், நான் தாங்கிக்கொண்டிருந்த எல்லாமே சற்று தளர்ந்தது. நான் அழுதுக்கொண்டே பேச ஆரம்பிக்க என் குரல் நடுங்கியது; ஆனால் ஒவ்வொரு வாக்கியத்தோடும் என் முதுகு நேராகியது.
 
"மேடம்… மூன்று நாட்களுக்கு முன்,  இரவு என் வீட்டுக்குள் இரண்டு சிறைக்கைதிகள் புகுந்தனர். நான் தனியாக விட்டில் இருந்தேன். அவர்கள் என்னை வலுக்கட்டாயமாக தாக்கி கற்ப்பளித்தார்கள்…" விக்கும் குரலுடன் அழுதுக்கொண்டே பகிர்ந்தேன்.
 
"நீங்கள் மிகுந்த தைரியத்துடன் தப்பித்து  இங்கே வந்திருக்கிறீர்கள். நடந்தது உங்கள் தவறு அல்ல. முழுமையாக விவரங்களை சொல்லுங்கள், நாங்கள் உடனடி நடவடிக்கை எடுப்போம்."
 
நான் கூறிய ஒவ்வொரு விவரமும் அவர்களின் பெயர்கள், சின்னச் சின்ன அடையாளங்கள், துப்பாக்கியோடு என்னை மிரட்டி வன்புணர்வு செய்தது எல்லாம் பதிவு செய்யப்பட்டது.
 
"உங்கள் புகாரை பதிவு செய்கிறேன். சட்டப்படி அவர்களை கைது செய்ய தேவையான அனைத்து நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்படும். உங்கள் காயத்துக்கு மருத்துவ பரிசோதனைக்கும் நாங்கள் ஏற்பாடு செய்வோம்."
 
"நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். உங்களுக்கு போலீஸ் பாதுகாப்பு வழங்கப்படும். சட்டம் முழுமையாக உங்களோடு இருக்கிறது."
 
“இனி அவர்களை சும்மா விடக்கூடாது, நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம். இது குறித்து நாங்கள் உடனடியாக நடவடிக்கை எடுப்போம்.” என்று பெண் காவலர் உறுதியுடன் சொன்னார். அந்த வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தில் ஒரு புதிய நிம்மதியை விதைத்தது.  அவர்கள் தேடப்படும் சிறைக்கைதிகள் என்றதும் உடனே என் விட்டு முகவரி சேகரித்து, தன் மேல் அதிகாரியிடம் தகவலை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்; நான் பாதுகாப்பில் இருக்கிறேன் என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன். காவல் நிலையத்தில் தனிப்படை அமைக்கப்பட்டது.
 
விடிந்ததும், காவல் துறையின் நடவடிக்கைகள் வேகம் பெற்றன. என் வீட்டில் நடந்த வன்முறையைப் பற்றி நான் தெரிவித்தவுடன், அவர்கள் உடனே அந்த வீட்டிற்கு நேரடி நடவடிக்கை எடுத்தனர். சோதனை மற்றும் ஆதார சேகரிப்பு நடந்தது; காட்சி பதிவு மற்றும் சின்னச் சின்ன சாட்சிகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைக்கப்பட்டன.
 
ஃபாஹிமும் தவமணியும் காவல் துறையால் பிடிக்கப்பட்டனர். நான் காவல் துறையின் பாதுகாப்பில் இருந்தேன், அவர்களை பலிவாங்காமல் சட்டம் முன் கொண்டு வருவதே நிஜ நியாயம் என்று உணர்ந்தேன். நீதி தாமதமாகலாம்; ஆனால் அது நிச்சயமாக வெல்லும். இந்த போராட்டத்தில் நான் இனி தனியாக இல்லை சட்டம் என் வீட்டின் எல்லைகளை காத்து நின்றது.
 
மருத்துவ பரிசோதனை முடித்து என்னை என் வீட்டிற்க்கு அழைத்து வந்தனார், இரண்டு போலிஸ் அதிகாரியை என்னோட வீட்டிற்க்கு பாதுகாப்பாக்காக வைத்தனார். இனி என் சொந்த வீட்டில் நான் பாதுகாப்பில் இருக்கிறேன் என்று உணர்ந்தாலும். இங்கு நடந்த பாலியல் பலாத்காரம் என் நினைவுக்கு மிண்டுமா மீண்டும் வந்தது, அதனால் என் மனது நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. என் வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையும், அந்த நினைவில் வைத்திருந்த வலியையும், சத்தியமும், அலறலும் சாட்சியமாக இருந்தது, ஒவ்வொரு தடம், ஒவ்வொரு கதறலும் எனக்கு கேட்டுக் கொண்டு இருந்தது.
 
எனக்கு உடல் வலி கெட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், உண்மையான வலி என் உள்ளே, என் இதயத்தில் இருந்தது. முன்னேற வேண்டுமென்று முயற்சி செய்தாலும், ஒவ்வொரு நினைவும் என் உள்ளத்தை நொறுக்கியது.
 
சட்டம் நடவடிக்கை எடுத்தாலும், அவர்கள் பிடிக்கப்பட்டாலும், அது என்னை இயல்பான நிலைக்கு கொண்டு வரவில்லை. என் மனம் முறிந்து விட்டது, நான் இனி பழைய நிலைக்கு திரும்ப முடியாது, என் வீட்டில் ஒவ்வொரு அறையும், என் மனதை உலுக்கியது. எனது வீட்டே எனக்கு அந்த நினைவுகளின் இடமாக மாறி விட்டது.  நான் முறிந்த மனதுடன் அமர்ந்திருந்தேன், நான் அந்தச் சுமையை எதிர்கொள்ள முடியாமல்  இருந்தேன்.
 
என் மனதின் உள்ளே ஏற்படும் வலி, நம்பிக்கை, நியதி. இவற்றில் இருந்து மீள வேண்டும். நான் முறிந்தவளாக மட்டும் இருந்தேன். என் இதயம் முறிந்து, என் மனம் சுமையாய் மாறிவிட்டது. என் கைகள் கட்டுப்பாட்டை இழந்துபோயிருந்தது. கண்கள் சிக்கித் திறக்க முடியாமல் துளிகள் விட்டன; அந்த சுமை என் மூச்சையும் வெட்டியது. நீதியும் சட்டமும், காட்சி மற்றும் சாட்சிகள், அவை எல்லாம் என்க்கு சாதகமாக  நடந்து கொண்டிருந்தாலும். என்னுள்ளே என் இதயம் இன்னும் சிக்கல், துன்பம், வெறுமையை கொண்டிருந்தது.
 
மனதில் ஒரு கேள்வி நிரந்தரமாக எழுந்தது: எனக்கு மீண்டும் நம்பிக்கை இருக்குமா? நான் மீண்டும் சந்தோசமாக வாழ்வேனா? பதில் எங்கும் இல்லை. நான் தனியாக இருந்தேன், முறிந்த மனதுடன், என் சொந்த வீட்டில் மட்டும், அந்த இரண்டு இரவின் நினைவுகளால் சூழப்பட்டு. நான் முறிந்தவளாகவும் இருக்கிறேன், பாதுகாப்பு இருந்தாலும், நானும் பாதுகாப்பற்றவளாய் உணர்கிறேன்.

[Blacktail]

காவல்துறையின் மூலம் தகவல் அறிந்த என் கணவரும் மகனும் அந்த இரவே வீட்டிற்கு வந்தார்கள். அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் என் நிலையை பார்த்து திகைத்தார்கள். என் கணவர் விரைந்து வந்து என்னை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டு, என் தலையை தனது கைகளில் தாங்கி, என் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை மெதுவாக துடைத்தார்.
 
"நந்துமா… எல்லாம் சரியாகிவிடும், நான் இருக்கேன்" என்று அவர் சொன்னார். அவரது நடுங்கும் குரல், என் உடைந்த மனத்தின் துயரத்தை ஒரு கணம் தணித்தது. என் மனத்தில் தேங்கியிருந்த சுமையையும் துன்பத்தையும் அவரிடம் வெளிப்படுத்தினேன். என் கணவர் கண்களை முறுக்கி அழுதாலும், என் வலியை அவர்களுடன் பகிர்ந்ததே எனக்கு ஒரு புதிய தெம்பை அளித்தது.
 
என் மகன் எதுவும் சொல்லாமல் அருகே வந்து என்னை கட்டிப்பிடித்தான். அந்த பணிவான அணைப்பு, என் முறிந்த மனதிற்கு ஓரளவு சமநிலையைத் தந்தது. நான் இன்னும் முழுமையாக உடைந்து போகவில்லை… ஏனெனில், எனக்காக என் குடும்பம் இருக்கிறது. என் கணவர் என் கைகளை உறுதியாகப் பிடித்தபோது, நான் தனியாக இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன்.
 
“நீ இப்போது தனியாக இல்லை… நாங்கள் இருக்கிறோம். நான் உன்னை விட்டு எங்கும் போக மாட்டேன். நடந்ததை ஒரு கெட்ட கனவாக நினைத்து மறந்து விடு,” என்று அவர் சொன்னார். அந்த வார்த்தைகள் என் உடைந்த மனத்தின் ஆழத்தில் மெதுவாக இறங்கி, ஒரு கணம் அமைதியின் நிழலை பரப்பின. அந்த நிமிடம், என் உள்ளம் முழுவதும் சிதைந்திருந்தாலும், நான் முழுமையாக தனியாக இல்லை என்ற உணர்வு எனக்கு ஓரளவு ஆறுதலாக இருந்தது.
 
“அம்மா, அழாதம்மா… நான் உன்னை எப்போதும் அழவிட மாட்டேன்,” என்று என் மகன் ஆரவ் என் அருகில் நின்று தனது மழலைக் குரலில் சொன்னான். அந்த சிறிய குரலில் இருந்த அக்கறையும் அன்பும் என் இதயத்தை நெகிழச் செய்தது. அவன் வார்த்தைகள் எளிமையானவை தான்… ஆனால் அந்த நிமிடத்தில் அவை எனக்கு உலகிலேயே பெரிய ஆறுதலாக இருந்தன.
 
என் கணவனின் அரவணைப்பும், என் மகனின் தூய்மையான அன்பும், என் இதயத்தில் குவிந்திருந்த நெருப்பான வலியை மெதுவாகத் தணித்து, ஒரு சிறிய நம்பிக்கையின் தீப்பொறியை ஏற்றின. இன்னும் என்னுள் வலி இருந்தது… சோகமும் ஆழமாக பதிந்திருந்தது. ஆனால் நான் முற்றிலும் நொறுங்கி விழவில்லை.  இரவின் அடர்ந்த இருளுக்குள்ளும், என் குடும்பம் எனக்கொரு ஒளியாக இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அந்த ஒளி சிறியது தான்… ஆனால் அது என்னை மீண்டும் எழுந்து நிற்கத் துணை செய்யும் அளவுக்கு வலிமையாக்கியது.
 
என் மகன் என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான்; என் கணவன் என்னை கட்டிபிடித்து தோளில் சாய்ந்தார். அவர்கள் இருவரின் மூச்சின் சூடும் அருகாமையும் என்னை சுற்றி இருந்தது. அந்த அன்பும் பராமரிப்பும் என் உடைந்த இதயத்தின் இருளில் ஒரு சிறிய தீபமாக ஒளிர்ந்தது. முறிவு இன்னும் இருந்தது; ஆனால் அந்த முறிவுக்குள் ஒரு மென்மையான தைரியம் முளைத்தது.
 
“நீ ஒருபோதும் தனியாக இல்லை,” என்று மீண்டும் என் கணவன் என் கைகளை உறுதியாகப் பிடித்தபடி சொன்னார். மகன் அருகில் நின்று மெதுவாக சிரித்தான். அந்த சிரிப்பில் என் இதயத்தில் நம்பிக்கை சிறிது வளர்ந்தது. நான் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து, அவர்களுடன் அருகில் அமர்ந்தேன். அந்த அமைதி, என் முறிந்த மனத்துக்கு ஒரு மருந்தைப் போல இருந்தது. மகனின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு என் உள்ளத்தை மென்மையாக்கியது.
 
அந்த இரவு, முறிந்தவள் என்ற உணர்வோடு இருந்தாலும், குடும்பத்தின் அன்பின் சக்தியால் நான் மீண்டும் எழுந்தேன். யாருக்கும் காட்டாத வலியையும் துக்கத்தையும் நான் ஏற்றுக் கொண்டேன்; மறைக்காமல் வெளிப்படுத்தினேன். அதே நேரத்தில்,  கண்ணீர் வழிந்தது… ஆனால் அது இனி பயத்தால் அல்ல; விடுபட்ட துக்கத்தால். நான் இன்னும் முழுமையாக குணமடையவில்லை. ஆனால் இந்த இருளுக்குள்ளும், என் குடும்பம் என் ஒளி. நான் உயிருடன் இருக்கிறேன். அதுவே இப்பொழுது எனக்கு அர்த்தம்.
 
அடுத்த நாள் காலை, வெளிச்சம் மெதுவாக வீடு முழுவதும் பரவியது. ஜன்னல் வழியாக வந்த சூரியஒளி சுவர்களில் படர்ந்தது. பறவைகளின் குரல் கேட்கத் தொடங்கியது. வெளியுலகம் ஒரு புதிய நாளைத் தொடங்கியது. ஆனால் என் உள்ளத்தில் இருள் இன்னும் சுருண்டே இருந்தது.
 
நான் மெதுவாக எழுந்து கண்ணாடி முன் நின்றேன், என் முகம் சோர்வாக இருந்தது, கண்களில் நேற்று இரவு உறங்காததின் சாட்சி இருந்தது. ஒரு கணம், நினைவுகள் வெள்ளம்போல் வந்து மனதை உரசின. நேற்று நடந்த பாலியல் பலாத்காரம் செய்யும்போது ஏற்பட்ட சத்தம் அனைத்தும் காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தது. மூச்சு எடுக்கவே சிரமமான உணர்வு. என் இரண்டு காதுகளையும் போத்தி  கண்ணீர் வடித்தேன், மனம் நொறுங்கியது
 
அந்த நேரத்தில், என் கணவன் பின்னால் அமைதியாக நின்றிருந்தார். எதுவும் பேசவில்லை. சில வலிகள் வார்த்தைகளைத் தாண்டி இருக்கும். அவரது இருப்பு மட்டும் என்னை நிலத்தில் நிலைநிறுத்தியது.
 
“என்னால் மறக்க முடியல…” என் குரல் உடைந்தது.
“என்னால் மறந்து பழைய மாதிரி வாழமுடியாது, நான் உனக்கு தகுதியானவள் இல்லை… என்னை மன்னிச்சுடு…” அந்த கயவர்கள் என்னை கூட்டு பாலியல் வன்கொடுமை செய்யும்போது என் நிலை உடைந்து அவர்களுக்கு மறைமுகமாக ஒத்துழைத்ததையும், மற்றும் சமையல் செய்து அவர்களுக்கு சாப்பாடு போட்டதையும், என்னை வழுக்கட்டாயமாக மது அருந்த வைத்து அவர்களுடன் குடித்ததையும் மறைக்காமல் சென்னேன்.
 
அப்போ நடந்த விவரங்களை என் கணவரிடம் மறைக்காமல் சொன்னதும், என் மார்பில் அடைத்திருந்த சுமை உடைந்தது. அழுகை கட்டுப்பாடின்றி வந்தது.  பயம், சோர்வு எல்லாம் கலந்த ஒரு பெரும் பாரம் கரைந்து வழிந்தது. ஆனால் குற்ற உணர்ச்சி மட்டும் என் மனதை உறுத்தியது.
 
என் கணவன் என் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்தார்.
“நந்து, நீ இப்போ என் கூட இருக்கிறதே போதும். அது உன்னோட தப்பு எதுவும் இல்லை, எல்லாம் நடந்ததால உன் மதிப்பு குறையாது. நான் உன்னை விட்டு எங்கயும் போக மாட்டேன்,” என்றார். அந்த ஒரு வாக்கியம் என்னை உடைத்தது… அதே நேரத்தில் தாங்கியும் பிடித்தது. நான் கண்ணீர் சிந்தி அவரை அணைத்துக் கொண்டேன். அருகில், என் மகன் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் மூச்சின் ஒலி, என்னை இந்த உலகத்துடன் இணைத்திருந்த ஒரு மென்மையான நூல் போல. அந்த நூல் அறுந்துவிடவில்லை. அதுவே என் அடையாளம். மெல்ல மெல்ல, முறிந்த மனமும் காயமடைந்த இதயமும் சுவாசிக்க சீர்ராகிக்கொண்டது. ஆனாலும் எனக்குள் அந்த ரனம் ஆறாமல் இன்னும் இருந்தது. நினைவுகள் அழியவில்லை. ஆனால் அவை இனி என்னை முழுவதுமாக உடைக்கவில்லை.
 
அப்போ ஒரு முடிவு மட்டும் எடுத்தேன், நான் இந்த வலியை மறைக்க முடியாதது. நான் அதை எதிர்கொண்டு வாழனும். எவனோ செஞ்ச தப்புக்கு நான் ஏன், என் வாழ்கையையும், என்னை நேசிக்கிறவங்களையும் நிம்மதி இழக்க செய்யனும். இனி என் வாழ்கையை நான் எச்சரிக்கையுடனும், சந்தோசமாகவும் வாழ வேண்டும்.
 
என்னை இரக்கமில்லாமல் பலாத்காரம் செய்த தவமணி மற்றும் ஃபாஹிம் இருவருக்கும் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு நடைபெற்றது. இரண்டு சிறைக்காவல் அதிகாரிகளை கொலை செய்ததற்கும், என்னை கற்பழித்ததற்கும் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது.
 
 IPC பிரிவு 302 மற்றும் 353 படி அரசு பணியாளரை கொலை செய்ததற்கும், IPC பிரிவு 224 படி சிறையில் இருந்து தப்பித்ததற்கும், IPC பிரிவு 34 படி ஒரே நோக்கத்துடன் சேர்ந்து காவல் அதிகாரியின் துப்பாக்கியை திருடியதற்கும், IPC பிரிவு 376D படி என்னை குழுவாக கற்பழித்ததற்கும், 15 ஆண்டு ஆயுள் தண்டனை மற்றும் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.
 
அவர்களுக்கு தண்டனை கிடைத்ததில் என் மனதில் இருந்த வேதனைக்கும், அநியாயத்திற்கும் ஓரளவு நீதி கிடைத்ததென. நான் அனுபவித்த துயரமும் அவமானமும் எப்போதும் அழியாத காயமாக இருந்தாலும், நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு என் மனத்திற்கு ஒரு சிறிய ஆறுதலாக அமைந்தது. அது எனக்கு நீதியின் மீது இருந்த நம்பிக்கையை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தது.
 
சில நாட்களில், என் வீட்டில் வழக்கமான இயல்பிற்கு நான் மெதுவாக திரும்பினேன். சமையலறையில் காபியின் வாசனை  மகன் பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாராகும் அவசரம், கணவன் என்னை கவனமாக பார்த்துக்கொண்டே அமைதியாக உதவினார். எதுவும் நடக்காததை போல நடிக்க யாரும் முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால் என் உள்ளத்தில் இன்னும் அலைகள் அடங்கவில்லை. சில வாசனைகள் அந்த நினைவுகளைத் தூண்டும். சில நொடிகளில் என் உடல் உறைந்து போகும். மகனுடன் நான் அதிக நேரம் செலவிடத் தொடங்கினேன். அவன் சிரிப்பில் எந்தக் கலப்படமும் இல்லை. அவன் அன்பில் எந்தக் கேள்வியும் இல்லை. ஒரு நாள், அவன் என் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
 
“அம்மா, நீ இப்போ ஹேப்பியா?”
அவன் அந்த கேள்வியை கேட்ட அந்த நொடியில் என் இதயம் ஒரு துடிப்பைத் தவறவிட்டது. சில விநாடிகள் பேச முடியாமல் அவன் கண்களைப் பார்த்தேன். அந்தக் கண்களில் குற்றச்சாட்டு இல்லை… பயம் இல்லை… வெறும் அன்பும் அக்கறையும் மட்டும்.
 
நான் மெதுவாக சிரிக்க முயன்று,“ம்ம்… நான் முயற்சி செய்கிறேன்,” என்றேன். அவன் திருப்தியாக சிரித்தான். அவனுக்கு அதுவே போதுமானது. அவன் உடனே என்னை அணைத்துக் கொண்டான். அந்தச் சிறிய அணைப்பில் ஒரு பெரிய ஆறுதல் இருந்தது. என் வாழ்க்கை முழுவதும் சிதறி போகவில்லை என்பதற்கான நினைவூட்டல் அது. இன்னும் என்னிடம் அன்பு இருக்கிறது. இன்னும் என்னை தேடும் கைகள் இருக்கின்றன. அந்த நொடியில், நான் உணர்ந்த காயங்கள் முழுமையாக ஆற நேரம் எடுக்கலாம். ஆனால் அன்பு இருந்தால், வாழ்வை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடியும்.
 
அன்று மாலை, ஜன்னல் அருகே நின்றபோது நான் இன்னும் காயங்களுடன் இருக்கிறேன். ஆனால் அந்த காயங்கள் இப்போது குணமடையும் பாதையில் உள்ளன. கண்ணாடியில் என்னைப் பார்த்தேன். என் பழைய அழகு முழுவதுமாக திரும்பவில்லை. ஆனால் அந்த முகத்தில் ஒரு உறுதி இருந்தது. என் கணவன் பின்னால் வந்து நின்றார். எதுவும் பேசவில்லை. அவரது கை மெதுவாக என் தோளில் வந்தது. நான் மெதுவாக அவரது கையை என் கையால் மூடினேன். மெதுவாக அவரை நோக்கி சொன்னேன்.
 
“என்னால் அந்த சம்பவங்களை, இன்னும் மறக்க முடியலை.”அவர் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. என் கையை மட்டும் பிடித்தார். நான் திரும்பி அவரை கண்டேன், அவரது கண்களில் நான் பார்த்தது அன்பும், பொறுமையும், என்னை விட்டுக் கொடுக்காத உறுதியும் இருந்தது. அந்த அமைதியில், எங்களுக்குள் ஒரு புதிய தொடக்கம் பிறந்தது. பிறகு அவர் மெதுவாகச் சொன்னார்.
 
“மறக்க வேண்டிய அவசியமில்லை… ஆனால் அதை நீ ஒருத்தியாக சுமக்க வேண்டியதில்லை.” அந்த வார்த்தைகள் என் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்றை உடைத்தது பயத்தை அல்ல, தனிமையை.
 
நான் மெதுவாக சுவாசித்தேன். முதல் முறையாக, அந்த நினைவுகளுக்கு நடுவிலும் நான் முற்றிலும் உடைந்தவள் இல்லை என்று உணர்ந்தேன். காயங்கள் இன்னும் உள்ளன. நினைவுகள் இன்னும் துரத்துகின்றன. ஆனால் இப்போது, என் கையில் ஒரு கை இருக்கிறது. அதுவே எனக்கு முன்னேற போதுமானது.
 
“நாம வேற விட்டுக்கு மாறிடலாம், மெயின் சிட்டியில வீடு தேடுவோம். இங்க இருந்தா உனக்கு நடந்த கொடுமை தான் நியாபகம் வரும். இந்த வீட்டையும் வித்துடலாம்” என்றார்.
 
“என்னை மன்னிச்சிடுங்க… என்னால தான் நீங்க கஷ்டப்பட்டிருக்கிறீங்க… உங்க ஆசையா கட்டுன வீடு இப்படி…” என் குரல் உடைந்து, கண்கள் கண்ணீர் ஊறிக் கலங்கினது.
 
“உன்னையும் ஆரவ்வையும் விட எனக்கு எதுவும் பெருச்சில்லை. நம்ம கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நாம செய்த சத்தியம் நினைவில் இருக்கா?” நானும் ராகுலும் நேருக்கு நேராகக் கண்களைப் பார்த்து, எங்கள் கைகளை கோர்த்துக் கொண்டோம்.
 
" காலம் கரையும் வரை,
வானம் விழியும் வரை,
நம் கைகள் இணைந்தே இருக்கும்.
இரண்டு உடல்கள், ஒரு உயிராய் வாழ்வோம்.
மழைத் துளி பூமியை அடையும் போல்,
நம் உயிர்கள் இணைந்தே இருக்கும்.
இன்பம் வந்தால் ஒன்றாக சிரிப்போம்,
துன்பம் வந்தால் ஒன்றாக நின்று போராடுவோம்.
உயிர் பிறியும் வரை,
 நம் காதல் மாறாது,
நிலாவின் சாட்சியாக,
நட்சத்திரங்களின் சாட்சியாக,
 நமது வாழ்க்கை ஆரம்பம் முதல் நமது இறுதி முடிவு வரை.
என்றென்றும்… என்றும்… ஒன்றாக இருப்போம்."
 
நாங்கள் எடுத்த காதல் சத்தியத்தை மீண்டும் ஒன்றாகக் கோரஸாகப் பாடினோம். பாடலை முடித்தபோது, இருவரது முகத்திலும் மென்மையான புன்னகை மலர்ந்தது.

அடுத்த வாரம், நான் முதன்முறையாக மனநல ஹாஸ்பிடலுக்கு, கவுன்சிலிங் போனேன் சில நாட்களில் வேற வீட்டுக்கு மாறினோம். எனக்குள் சில மாற்றம் வந்தது. ஒரு இரவு, மகன் தூங்கியபின், வீடு அமைதியில் மூழ்கியது. மழை வெளியில் மெதுவாக பெய்தது, விடு முழுவதும் குளிர் சூழ்ந்தது. ராகுல் என் கண்களைப் பார்த்தார்.

 
 “நந்து...! எனக்கு பசிக்குது ரொம்ப நாள் ஆச்சு பன்னலாமா? " என்று கேட்டார். அந்த கேள்வி என் உடலுக்கு சங்கடமான உணர்வை அளித்தது. முன்பு என்னை அழைக்க கழுத்தில் முத்தமிடுவார், அதுவே என்னை காமத்திற்க்கு அழைக்கும் ரகசிய குறியிடு. என் கணவர் அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு, என்னை உடலுறவுக்கு அழைக்கவில்லை. கடைசியாக நாங்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து நான்கு மாதங்கள் ஆனது, அந்த நேரத்தில், என் மனதில் கலந்த உணர்வுகள், வலி, பயம் அனைத்தும் இணைந்து இருந்தன. இப்போது அது நீங்கி விட்டது.
 
“ம்ம்ம்…” நான் அவரிடம் நானத்துடன் சொன்னேன்.
 
“உனக்கு ஓகே தானே? அதுக்கு அவசரம் எதுவும் இல்லை,” அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். அந்த பதில் என் உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை விதைத்தது. வலி இருந்த இடத்தில் இப்போது விழிப்புணர்வு உள்ளது, குற்ற உணர்ச்சி இருந்த இடத்தில் இப்போது உண்மை உள்ளது.
 
நான் அந்த கயவர்களால் கற்ப்பழிக்கப் பட்டவள். அதைத் தாண்டியும், என் கணவர் என்னை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டார். என்னை இழக்கக்கூடாது என்பதற்காக, தாங்கி பிடிக்கும் அவருடைய அந்த மனவலிமை என் மனதிற்கு நம்பிக்கையைத் தந்தது. அவருக்காக, நான் என் உயிரையே தியாகம் செய்ய தயாராக இருக்கிறேன்; அந்த அளவுக்கு என் மனதை வென்றவர் அவர்.
 
இந்த முறையெல்லாம், அவருக்கு என்ன இல்லாததோ என்று உறுதியாக உணர்ந்தபோது, நான் சிரியென கூச்சத்துடன் தலையசைத்தேன்.  என் மனதில் புதிதாக பிறந்த உறுதியையும், நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தியது
 
“நான் உன்னைத் தொடும் போது, உனக்கு பயம் வரக் கூடாது. நாம சேரும்போது உனக்கு பதட்டம் இருந்தா சொல்லிடு,” அவர் மெதுவாக சொன்னார்.
 
“ம்ம்ம…” என்றேன். அவர் அருகே வந்து என் தலைமுடியை மெதுவாக வருடினார். எந்த அவசரமும் இல்லை. எந்த பயமும் இல்லை. அந்த நிமிடம், நான் பாதுகாப்பு மட்டுமே உணர்ந்தேன்.
 
நான் மெதுவாக அவரை கட்டி அணைத்து, அவரின் மார்பில் தலையசாய்த்தேன். அவர் இதயம் மெதுவாகத் துடித்ததைக் கேட்டேன். அந்த ஒலி என் உள்ளத்தில் அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் பிறப்பித்தது. அவர் தன் கையால் என் கன்னத்தை மெதுவாக தடவி என்னை நிமிர்த்தினார். நான் விரைவாக அவர் உதட்டை நெருங்கி கவ்வினேன்.
 
அந்த இரவு, நாங்கள் ஒன்றாக சேர்ந்தோம் உடலால் மட்டும் அல்ல, இதயத்தாலும் ஒன்றாக. முன்பு இருந்த காதல் இப்போது இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. நான் அவரை அணைத்தபோது, என் உள்ளத்தில் முழுமையான பாதுகாப்பையும் நிம்மதியையும் உணர்ந்தேன்.
 
அந்த நிமிடம்,  உண்மையான வலிமையை உணர்த்தியது. வலி கடந்திருந்தாலும், நம்பிக்கை, அன்பு, மற்றும் பராமரிப்பு மூலம் மீண்டு மறந்து என் பழைய வாழ்க்கைக்கு திரும்பினேன் என்பதை உணர்ந்தேன்.
 
அந்த இரவுக்குப் பிறகு, என் நாட்கள் மெதுவாக மாற்றத் தொடங்கின. காலை விழித்ததும், மகன் பள்ளிக்குச் செல்ல தயாராகும் அவசரத்தைப் பார்த்து சிரித்தேன். கணவன் என் அருகில் அமைதியாக காபி ஊற்றி, என் கை பிடித்தார். அந்தச் சாதாரணக் காட்சியில் கூட எனக்கு ஒரு புதிய உறுதியும் நிம்மதியும் இருந்தது, இந்த இரவு, எங்களது மனங்கள் ஒன்றிணைந்து.
 
வாழ்க்கை சில நேரம் நம்மை சோதிக்கும். வலிகள் நம்மை உடைக்க முயலும். எவ்வளவு பெரிய வலிகள் இருந்தாலும், அன்பும் நம்பிக்கையும் இருந்தால்  மீண்டும் நமக்கு ஒரு புதிய வாழ்கைகை பிறக்கும்.

.............முடிவு.............

[Blacktail]

வாசகர்கள் மற்றும் கதாசிரியர்கள் அனைவருக்கும், என் கதைக்கு ஆதரவும் கருத்தும் தெரிவித்த நண்பர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றிகள்!!!!!


மீண்டும் ஒரு கதையில் சந்திப்போம்.

[zulfique]

Awesome

[intrested]

படிக்கும் வரை எங்களை மிருகமாகவும்
முடிக்கும் போது மனிதனாகவும்
உணர வைத்த எழுத்து..

தொடர்ந்து படித்து வந்தேன்.. சிறப்பான கதை..

இத போல் female domination type ஸ்டோரி எழுதுங்க..

ஜஸ்ட் ஒரு ஆசை அவ்ளோதான்..

உங்களுக்கு மிக்க நன்றி..