[Rockket Raja]

Tharu maru

[kumar2021]

Super and very exciting. And moreover the watch man already seen her boobs in the lift. So why still waiting take the rod in the mouth and taste it but bro you write your story in your own way. its really nice

[venkygeethu]

waiting

[Siva40]

Waiting

[yazhiniram]

---------
Part 96:
---------

ஐ வான்ட் டு ஸ்டாப்.

என் மனசு கத்துச்சு.

என் கைகளை அந்த இடத்தை விட்டு எடுக்க நினைச்சேன்.

போதும் பிரகாஷ்.

இது போதும்னு நினைக்கிறேன்.

ஏற்கனவே நான் என்னோட லிமிட்டுக்கு மேல பண்ணிட்டு இருக்கேன்.

இதுக்கு மேல என்னால முடியாது. போதும்.

நான் என் பிடியை லேசாத் தளர்த்தினேன்.

உடனே அவன் பதறினான்.

அவன் உடம்பு ஒரு உதறு உதறிச்சு.

அய்யய்யோ. மேடம். விட்றாதீங்க மேடம்!

அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.

ப்ளீஸ் மேடம். கையை எடுத்துடாதீங்க.

நீங்க பிடியை விட்டா. அந்த வலி மறுபடியும் மண்டைக்கு ஏறுது மேடம்.

ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.

உயிர் போகுது மேடம். தயவு செஞ்சு இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.

அவன் கெஞ்சின விதம். என்னை ஒரு இக்கட்டான நிலைமையில தள்ளுச்சு.

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

இப்போ என்ன பண்றது?

என் நிலைமை எனக்குப் புரிஞ்சது.

பழமொழி சொல்வாங்களே.

பாதி கிணறு தாண்டியாச்சு. இனிமே மீதி கிணற்றையும் தாண்டித் தான் ஆகணும்.

அதுதான் என் நிலைமை.

ஆரம்பிச்சது நான். இப்போ பாதில விட்டா அவனுக்குத் தான் வலிக்கும்.

நான் தான் அந்த டைட் ஜட்டியைக் கொடுத்தேன்.

இப்போ அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ண வேண்டியது என் கடமை.

ஆனா ஹெல்ப் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு. கை அடிச்சு விடுறது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?

நான் யோசிச்சேன்.

இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானே.

இவனுக்கு வலி குறையணும்னா என்ன வழி?

எனக்குத் திடீர்னு நான் எப்போவோ படிச்சது, இல்ல எங்கயோ ஃப்ரெண்ட்ஸ் பேசிக்கிட்டது ஞாபகம் வந்துச்சு.

ஆமா.

ஆம்பளைங்களுக்கு அந்த மாதிரி 'ரிலீஸ்' ஆனா. பிரஷர் குறைஞ்சிடும்.

அந்த விந்து வெளிய வந்துட்டா. அந்த விறைப்பு அடங்கிடும்.

ரத்த ஓட்டம் நார்மல் ஆகிடும்.

வலி போயிடும்.

இதுதான் மருத்துவம்.

நான் செய்யுறது தப்பு இல்ல. இது ஒரு ட்ரீட்மென்ட்=.

ஒரு நர்ஸ். பேஷண்டுக்கு ஹெல்ப் பண்றது இல்லையா?

ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல. அந்த இடத்துலல்லாம் ஷேவ் பண்றது இல்லையா?

அது மாதிரி இதுவும் ஒரு உதவி தான்.

அவன் 'ரிலீஸ்' பண்ணிட்டா. அவன் நிம்மதியா போய்டுவான். நானும் போய் தூங்கலாம்.

இந்த லாஜிக் எனக்குச் சரின்னு பட்டுச்சு.

என் மனசாட்சிக்கு நானே ஒரு சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

சரி. முடிச்சு விட்டுடுவோம்.

சீக்கிரம் வர வெச்சா. சீக்கிரம் அனுப்பிச்சிடலாம்.

நான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்.

இப்போ நான் என்ன பண்ணனும் பிரகாஷ்?

எப்டி பண்ணா உனக்குச் சரியாகும்?

அவன் கண்ணை மூடிக்கிட்டே சொன்னான்.

இதே மாதிரி பண்ணுங்க மேடம்.

நிறுத்தாம பண்ணுங்க. அதுவே போதும்.

நீங்க செய்யுறது அவ்ளோ சுகமா இருக்கு.

சரி.

நான் ஒரு முடிவோட களத்துல இறங்கினேன்.

இனிமே இது ஆயில் தடவுற வேலை இல்ல.

இது "மசாஜ்" இல்ல.

இது முழு நேர "கைவேலை".

நான் என் பிடியை இறுக்கினேன்.

ஒரு கையால (வலது கை). அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியோட தண்டுப் பகுதியை கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.

இன்னொரு கையால (இடது கை).

கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அவனோட அந்த ரெண்டு உருண்டைகளையும் தாங்கப் பிடிச்சேன்.

இப்போ நான் ஒரு முழு கண்ட்ரோல்ல இருந்தேன்.

என் வலது கை. மேலே கீழே இயங்க ஆரம்பிச்சது.

சொலக். சொலக்.

அந்த எண்ணெய் சத்தம்.

என் இடது கை. அவனோட கொட்டைகளை மெதுவாப் பிசைஞ்சு கொடுத்துச்சு.

ஆஹ். ம்ம்ம். மேடம். ஆஹா.

பிரகாஷ் தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.

அவன் வாய் பிளந்துச்சு.

செம்ம மேடம். மேஜிக் பண்றீங்க மேடம்.

அவன் முனகுறதைக் கேட்கக் கேட்க. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

இவன் நடிக்கிறான்.

"வலிக்குது"னு சொல்றான். ஆனா "சுகமா இருக்கு"னு முனகுறான்.

என்னையே ஏமாத்தி. என்கிட்டயே வேலை வாங்குறான்.

பெரிய இவன் இவன்.

என்கிட்டயே டிராமாவா?

ஆனா.

அவனோட அந்த "பொருள்" இருக்கே.

அது என்னை யோசிக்க விடல.

அது என் கைக்குள்ள துடிக்கிற விதம். என்னை மெய்மறக்க வெச்சது.

நான் அவனையே பார்த்தேன்.

ஒரு வினாடி என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஒப்பீடு ஓடுச்சு.

பியூட்டி அண்ட் தி பீஸ்ட்.

அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

கறுப்பா. கரடுமுரடா. பார்க்கவே ஒரு மாதிரி ரோடு ரோலர் மாதிரி இருந்தான்.

அவன் முகத்துல ஒரு ஈர்ப்பு கூட இல்ல.

இவனையா நான் இவ்ளோ பக்கத்துல நிக்க வெச்சிருக்கேன்?

ஆனா.

என் பார்வையைத் தாழ்த்தி. அவன் இடுப்பைப் பார்த்தேன்.

"வாவ்."

அங்க நின்னுகிட்டு இருந்த அந்த "விஷயம்".

அது ஒரு கலைப்பொருள் மாதிரி இருந்துச்சு.

அழகா. கம்பீரமா. முழு ஆண்மையோட நின்னுச்சு.

அதோட அந்த ஷேப். அந்த வளைவு. அந்தப் பருமன்.

எல்லாமே பர்ஃபெக்ட்.

கடவுள் இவனுக்கு முகத்துல வைக்க வேண்டிய அழகை எல்லாம். இங்க வெச்சுட்டாரோ?

இல்லன்னா இப்டி ஒரு சைஸ் கிடைக்குமா?

நான் அதை ரசிச்சுக்கிட்டே என் வேலையைத் தொடர்ந்தேன்.

நான் குனிஞ்சு நின்னு உருவிக்கிட்டு இருந்ததால.

என் புடவை முந்தானை. என் கழுத்தைச் சுத்தி ஒரு மாலையாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது என் மார்புக்கு நடுவுல. அந்தப் பிளவுல சிக்கி. சுருண்டு கிடந்துச்சு.

என் ஜாக்கெட் கழுத்து நல்லா அகலமா விரிஞ்சு.

என்னோட வெளுத்த மார்பகங்கள். கிட்டத்தட்ட பாதிக்கு மேல வெளிய தெரிஞ்சுது.

நான் உள்ள பிரா போடல.

அந்த எண்ணெயை மசாஜ் பண்ணும் போது. என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.

என்னோட மார்புக் காம்புகள். ஜாக்கெட் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வர்ற மாதிரி. விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

அவன் சாய்ஞ்சு உக்காந்து இருக்கான்.

அவன் பார்வைக்கு. என் மார்பு ஒரு தட்டுல வெச்ச பழம் மாதிரி தெரியும்.

அவன் கண்கள் என் முகத்தைப் பார்க்கல.

என் மார்பு குலுங்குறதையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்.

நான் கையை ஆட்டும்போதெல்லாம். என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.

என் முலைகள். "தொளக். தொளக்."னு ஆடுச்சு.

பார்க்கட்டும்.

இவ்ளோ நேரம் என் கையால சுகம் அனுபவிக்கிறான். கண்ணாலயும் அனுபவிக்கட்டுமே.

எனக்கு என்ன குறைஞ்சா போச்சு?

உண்மையச் சொல்லணும்னா.

எனக்கும் அந்த நிலைமை பிடிச்சிருந்தது.

என் கால்கள் லேசா நடுங்குச்சு.

என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம். இப்போ தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாச்சு.

என் பாவாடை நனைஞ்சு ஒட்டிக்குச்சு.

பவித்ரா. நீ ரொம்ப மோசம்.

சீக்கிரம் முடிடா.

நீ முடிச்சாத் தான் நானும் போய் ரெஸ்ட் எடுக்க முடியும்.

எனக்கும் டென்ஷன் ஏறுது.

நான் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினேன்.

ஒரு கை பத்தல.

என் இடது கையை. அவன் கொட்டையில இருந்து எடுத்தேன்.

இப்போ ரெண்டு கைகளையும் அவன் சுண்ணி மேல வெச்சேன்.

ஒன்னுக்கு மேல ஒன்னா.

ரெண்டு கைகளாலும் பிடிச்சு. "உருவ" ஆரம்பிச்சேன்.

இது ஒரு புது வேகம்.

சரக். சரக். சரக்.

அந்த எண்ணெய் சத்தம் இப்போ அதிகமாச்சு.

சும்மா சப்புனு அறையுற மாதிரி சத்தம்.

நான் ஒரு மெஷின் மாதிரி வேலை செஞ்சேன்.

முதல்ல மெதுவா. அப்புறம் வேகமா.

அவன் இடுப்பு என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி ஆடுச்சு.

ஆஹ். மேடம். சூப்பர். ஆஹ்.

நிமிஷங்கள் போச்சு.

ஒரு நிமிஷம். ரெண்டு நிமிஷம். அஞ்சு நிமிஷம்.

என் கை வலிக்க ஆரம்பிச்சுது.

மணிக்கட்டுல சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வலி.

என்னடா இவன். பம்ப் செட் மாதிரி இருக்கான்?

தண்ணி வரவே மாட்டேங்குதே?

சாதாரணமா இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விட்டா. எவ்ளோ பெரிய ஆளா இருந்தாலும் முடிச்சுடுவாங்களே.

நான் கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

கார்த்திக்லாம். அவருது உள்ள போனாலே ரெண்டாவது நிமிஷம் முடிச்சுடுவாரு.

நான் வேற எதாவது எதிர்பார்க்குறதுக்குள்ளேயே. "முடிஞ்சது பவி"னு படுத்துடுவாரு.

ஆனா இவன்?

இவன் என்ன இரும்பு மனுஷனா?

அவன் சுண்ணி இன்னும் அதே விறைப்போட. இன்னும் சொல்லப்போனா முன்ன விட அதிகமா விறைச்சு நின்னுச்சு.

அதுல இருந்து ஒரு துளி கூட வரல.

வெறும் ப்ரீ-கம் மட்டும் தான் வந்துச்சு. மெயின் பிக்சர் வரல.

என் பொறுமை போச்சு.

என் கையும் வலிச்சது.

நான் டக்குனு நிறுத்தினேன்.

கையை எடுத்தேன்.

போதும் பிரகாஷ்.

என்னால முடியல. என் கை வலிக்குது.

நீயா ரிலீஸ் பண்ணிக்கோ. நான் போறேன்.

நான் நகரப் போனேன்.

உடனே அவன் பதறினான்.

எழுந்துக்க முயற்சி பண்ணான்.

அய்யோ. இல்ல மேடம்! ப்ளீஸ் போகாதீங்க!

விட்றாதீங்க மேடம்!

வலி இப்பதான் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு. நீங்க விட்டா திரும்ப ஏறிடும்.

ப்ளீஸ் மேடம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.

என்னடா கொஞ்ச நேரம்?

கை ஓஞ்சு போச்சு.

நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு அவனைக் கேட்டேன்.

உனக்கு என்ன தான்டா வேணும்?

இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விடுறேன். வர மாட்டேங்குது.

நான் என்ன பண்றது?

சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொலையேன்.

இன்னும் வேகமா பண்ணனுமா?

எப்டி பண்ணா வரும்னு சொல்லு.

அவன் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தான்.

தலை குனிஞ்சு. ஒரு மாதிரி தயங்கித் தயங்கிப் பேசினான்.

தெரியல மேடம்.

எனக்கும் வரணும்னு தான் ஆசை. ஆனா வர மாட்டேங்குது.

அதுக்கு நான் ஒரு சின்ன உதவி கேட்கலாமா?

அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.

ஆனா அது நடிப்பு நடுக்கமா. நிஜ நடுக்கமான்னு எனக்குத் தெரியல.

"என்ன?" நான் கேட்டேன்.

அவன் மெதுவா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

கண்ணுல ஒரு கெஞ்சல்.

மேடம். என்னைத் தப்பா நினைக்காதீங்க.

நீங்க இப்போ பண்றீங்கள்ல.

அப்டி பண்ணும்போது.

நான் உங்க ஸ்கின்னை பார்த்தா.

உங்க உடம்பைப் பார்த்தா.

சீக்கிரம் வந்துடும் மேடம்.

ப்ளீஸ் மேடம். கோவப்படாதீங்க.

சும்மா ஒரு பார்வை பார்த்தா போதும். டக்குனு முடிஞ்சிடும்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும்.

நான் சிலையா உறைஞ்சு போனேன்.

என்னது?

ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வருமா?

எந்த ஸ்கின்?

எந்த இடத்தைச் சொல்றான்?

என் முகத்தையா?

இல்ல என் கையையா?

இல்ல.

என் பார்வை தானா என் மார்பு பக்கம் போச்சு.

இவன் எதைக் கேக்குறான்?

என் மார்பையா?

இல்ல என் இடுப்பையா?

இல்ல என் தொடையையா?"

எப்படி இவனால இவ்ளோ தைரியமா கேட்க முடிஞ்சது?

"உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"னு என் மூஞ்சுக்கு நேரா சொல்றான்.

இது அப்பட்டமான காமம்.

இதுக்கு மேல இதுல மருத்துவம் இல்ல.

இதுல ஹெல்ப் இல்ல.

இது வெறும் வெறி.

நான் அவனை அறையணும்.

"சீ. நாயே"னு திட்டி வெளிய அனுப்பணும்.

இவ்ளோ நேரம் நான் பண்ணதே தப்பு. இதுல இது வேறயா?

ஆனா.

அந்த வார்த்தை. "உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"ங்கற அந்த வார்த்தை.

எனக்குக் கோவத்தை வரவழைக்கல.

மாறா. என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுத் தீயைப் பத்த வெச்சது.

என் உடம்புக்கு அவ்ளோ பவர் இருக்கா?

என்னை நிர்வாணமாப் பார்த்தா இவன் முடிச்சுடுவானா?

எதை காட்டச் சொல்றான்?

எனக்கு அவன்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல இப்போ.


---------
Part 97:
---------

"பகீர்"னு இருந்துச்சு.

அவன் கேட்ட விதம்.

அந்த வார்த்தை.

என் காதுல விழுந்த அந்தத் தொனி.

எல்லாமே எனக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்துச்சு.

என்னது?

ஸ்கின்னைப் பார்க்கணுமா?

என் மூளைக்குள்ள யாரோ மெதுவா தட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு நிமிஷம். உலகம் நின்ன மாதிரி ஒரு உணர்வு.

நான் சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தேன்.

என் கைகளை. அவசரமாப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.

ஏதோ சுடுதண்ணி பட்ட மாதிரி. ஒரு பதற்றம்.

நான் என் உள்ளங்கையைப் பார்த்தேன்.

அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு.

அதுல ஒரு கதகதப்பு. இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

ஒரு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும். நான் செஞ்ச அந்த "உதவி". இப்போ எனக்கு ஒரு மாதிரி விசித்திரமாத் தோணுச்சு.

வேகமா. என் சேலை கொசுவத்துல கையைத் தேய்ச்சேன்.

அந்த எண்ணெயைத் துடைக்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா. அவன் கேட்டதை என் மனசுல இருந்து அழிக்க முடியல.

என் இதயம். "பட. பட."னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

முகம் தானா சூடேறுச்சு.

கன்னம் எரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து நின்னேன்.

என் புடவையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டே. அவன்கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளிப் போனேன்.

என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

கோவப்பட முயற்சி பண்ணேன். ஆனா அது கோவமா வரல.

ஒரு விதமான நடுக்கமாத்தான் வெளிய வந்துச்சு.

என்ன பிரகாஷ் பேசுற?

உனக்கு அறிவு இருக்கா?

கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பேசுறியா?

ஏதோ பாவம்னு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு பார்த்தா. என்ன வேணா கேட்பியா?

இது தப்புன்னு உனக்குத் தோணலையா?

நான் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே கூச்சமா இருந்துச்சு.

அவன் கண்களைச் சந்திக்கத் தைரியம் இல்ல.

நீ கிளம்பு பிரகாஷ்.

இதுக்கு மேல நான் எதுவும் செய்ய முடியாது.

தயவு செஞ்சு வெளிய போயிடு.

நான் அந்த இடத்தை விட்டு நகர முயற்சி பண்ணேன்.

என் கால்கள் பின்னிக்கிட்டுச்சு.

மனசுக்குள்ள ஒரு குரல். "அவனை வெளிய போகச் சொல்லு"னு சொல்லுச்சு.

ஆனா இன்னொரு குரல். "பாவம். வலிக்குதுன்னு சொல்றானே"னு தடுத்துச்சு.

நான் நகர முயற்சி பண்ணதும்.

ஆஹ். ம்மா. மேடம்.!

அவன் உடனே ஒரு முனகலோட சோபாவுல சாய்ஞ்சான்.

அந்த சத்தம். அதுல ஒரு வலி தெரிஞ்சுது.

அவன் சோபா கைப்பிடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.

கண்ணை மூடிக்கிட்டு. பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு. வலியில துடிக்கிற மாதிரி நடிச்சான்.

இல்ல. நிஜமாவே வலிக்குதோ?

அய்யோ. வலிக்குது மேடம்.

தாங்க முடியல.

நரம்பெல்லாம் வலிக்குற மாதிரி இருக்கு மேடம், என்னைப் போகச் சொல்லாதீங்க, ப்ளீஸ் மேடம்.

அவன் நெத்தி முழுக்க வேர்த்துப் போயிருந்துச்சு.

அந்த வேர்வை துளிகள். டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல மின்னுச்சு.

ப்ளீஸ் மேடம். எதாச்சு பண்ணுங்க மேடம்.

என்னால இந்த வலியைத் தாங்க முடியல.

ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்குது.

உயிர் போகுது மேடம்.

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த நடுக்கம். என்னைக் கட்டிப் போட்ட மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

எனக்குக் காலடி எடுத்து வைக்க முடியல.

நான் பாதியில நின்னேன்.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

அவன் கண்கள் என்னை நோக்கி இல்ல. கூரையை நோக்கி இருந்துச்சு.

அவன் நிலைமை பார்க்கப் பாவமா இருந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான கோவம். இப்போ முழுசா கரைஞ்சு போச்சு.

பதிலா. ஒரு பரிதாபம் வந்துச்சு.

"பாவம்." "ஏதோ தெரியாத்தனமா கேட்டுட்டான் போல."

"இவனை இப்படியே விட்டுட்டுப் போனா." "விடிய விடிய துடிச்சுக்கிட்டே இருப்பானே."

"இவனுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டோம், பாவமா வேற இருக்கு இவனைப் பார்த்தா?"

நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு. நிதானமா. கொஞ்சம் கண்டிப்பா கேட்டேன்.

இப்போ என்னதான் உனக்கு வேணும் பிரகாஷ்?

வலிக்குதுனு சொல்ற. நான் என்ன பண்ண முடியும்?

லீவ் எடுத்துட்டுப் போனு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்கிற.

"ஆயில் தடவி விட்டாச்சு." "மசாஜ் பண்ணியாச்சு." "அப்பவும் சரியாகல."

வேற என்ன வழி இருக்கு?

அவன் மெதுவா கண்ணைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில எந்தத் திமிரும் இல்ல.

வெறும் கெஞ்சல் தான் இருந்துச்சு.

ஒரு ஸ்கூல் பையன். அவனோட டீச்சர் கிட்ட சாரி மேடம், இனி குட் பாயா இருக்குறேங்கிற மாதிரி. ஒரு அப்பாவியான பார்வை.

அவன் திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.

மூச்சு வாங்கியபடியே பேசினான்.

மேடம். ப்ளீஸ் தப்பா நினைக்காதீங்க.

நான் உங்களை சங்கடப்படுத்தணும்னு கேட்கல.

இது தூங்குனா சரியாகுற விஷயம் இல்ல மேடம்.

"இது. அந்த டைட் ஜட்டியால தான் இப்டி பண்ணுது மேடம். ரிலீஸ் ஆனா சரியாயிடும், ஆனா இப்போ இது மனசு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் மாதிரி ஆயிடுச்சு மேடம், அதான் இப்போ ரொம்ப வலிக்குது."

"ஆம்பளைங்களுக்கு சில நேரம் இப்டித் தான்."

"அந்த வலியில என்னால ஃபோகஸ் பண்ண முடியல மேடம் அதான் இப்டி ஆயிடுச்சு."

"அதோட, என் உடம்பு சூடாகி. வலியில காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி இருக்குறதால, மைண்ட் லாக் ஆயிடுச்சுனு நினைக்கிறேன் மேடம்."

"என் மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆனாத் தான்." "அந்த நரம்பு தளர்ந்து. வெளிய வரும்."

"மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகணும்னா." "கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியா எதையாவது பார்க்கணும்."

"ஏதாவது அழகான ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்தா." "என் கவனம் மாறும்."

"அப்போ அந்தப் பிடிப்பு விட்டுடும்."

அவன் நிறுத்தினான்.

என்னை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்.

அவன் பார்வையில ஒரு மெல்லிய தயக்கம்.

".ஒரு அழகான ஸ்கின்னைப் பார்த்தா." "தன்னால ரிலாக்ஸ் ஆகிடும் மேடம்."

"நீங்க ஒன்னும் பண்ண வேணாம்."

"கிட்ட கூட வர வேணாம்."

"தூரமா நின்னு." "சும்மா காட்டினா போதும்."

"நான் பார்த்துட்டு." "நானே முடிச்சுக்கிறேன்."

"சீக்கிரம் முடிஞ்சிடும் மேடம்." "சத்தியமா சொல்றேன்."

"ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்." "அவ்ளோதான்."

அவன் கெஞ்சின விதம். என் மனசை என்னவோ பண்ணுச்சு.

நான் யோசிச்சேன்.

என் நெத்திப் பொட்டுல விரலை வெச்சு யோசிச்சேன்.

"இவன் சொல்றதுல லாஜிக் இருக்குமோ?"

"ஆம்பளைங்க உடம்பு இப்டித் தான் வேலை செய்யுமோ?"

"எது எப்படியோ." "இவன் முடிக்காம இங்க இருந்து போக மாட்டான்."

"இப்படியே விட்டா. இன்னும் பிரச்சனை தான்."

"மணி வேற ஆகிட்டே இருக்கு."

"கார்த்திக் எப்ப வேணா கூப்பிடலாம்."

"இவனை எவ்ளோ சீக்கிரம் சமாதானப்படுத்தி அனுப்புறோமோ." "அவ்ளோ நல்லது."

"இது ஒரு சின்ன அட்ஜஸ்ட்மென்ட் தானே."

"இதுல இழக்குறதுக்கு ஒன்னும் இல்ல."

"வெறும் பார்வை தானே?"

ஆனா. "எதை காட்டுறது?"

என் மனசு படபடன்னு. ஒரு சின்ன பறவை மாதிரி சிறகடிச்சுது.

தொண்டை வறண்டு போச்சு.

என் விரல்கள் தானா. என் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"எந்த ஸ்கின் பிரகாஷ்?"

என் குரல் எனக்கே அந்நியமா கேட்டுச்சு.

ரொம்ப மெதுவா. காத்து மாதிரி கேட்டேன்.

"எதைப் பார்க்கணும்னு சொல்ற?"

அவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்.

தலை குனிஞ்சு. தரையைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னான்.

"அது. மேடம்."

"உங்க இடுப்பு."

".இல்லன்னா உங்க தொப்புள்."

"இது ரெண்டுல ஏதாவது ஒன்னைப் பார்த்தா போதும் மேடம்."

"எனக்கு அதுவே பெரிய பாக்கியம்."

"மனசு குளிர்ந்து." "தானா வலி போயிடும்."

"ப்ளீஸ் மேடம். தப்பா நினைக்காதீங்க."

"வேற எதையும் கேட்கல."

"நான் என் எல்லை மீறல மேடம்."

"வெறும் இடுப்பு தான்."

அவன் சொன்னதும். நான் ஒரு நிமிஷம் மூச்சைப் பிடிச்சேன்.

"இடுப்பா?" "தொப்புளா?"

கேட்கும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசுச்சு.

என் வயிற்றுக்குள்ள. ஒரு பட்டாம்பூச்சி கூட்டம் மொத்தமாப் பறக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

கால் விரல் எல்லாம் தானா மடங்கிக்கிச்சு.

ஆனா. இன்னொரு பக்கம் என் புத்தி எனக்குத் தைரியம் சொல்லுச்சு.

"இடுப்பு தானே?"

"இதுல என்ன இருக்கு?"

"நான் தினமும் சேலை தான் கட்டுறேன்."

"மார்க்கெட்டுக்குப் போறேன்." "ஃபங்ஷனுக்கு போறேன்."

"அங்கெல்லாம் என் இடுப்பு தெரியாமயா இருக்கு?"

"கை தூக்கி எதையாவது எடுக்கும் போதெல்லாம்." "என் இடுப்பு வெளிய தெரியத் தான் செய்யுது."

"அப்போல்லாம் யாரோ ஒருத்தர் பார்த்துட்டுத் தான் இருக்காங்க."

"அப்போ இல்லாத கூச்சம்." "இப்போ மட்டும் என்ன?"

"இது ஒன்னும் நிர்வாணம் இல்லையே."

"வெறும் ஸ்கின் தானே."

"சதை தானே."

"இவன் பார்த்துட்டா என்ன குறைஞ்சா போச்சு?"

"இவன் கண்ணு பட்டா." "என் உடம்பு தேய்ஞ்சா போயிடப் போகுது?"

"இவன் பார்த்துட்டு." "வலி சரியாகி போனா சரி."

"எனக்கும் நிம்மதி."

நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சமாதானத்தை உருவாக்கிக்கிட்டேன்.

"சரி."

நான் மெதுவா தலையாட்டினேன்.

"ஆனா ஒரு கண்டிஷன்."

நான் விரலை நீட்டி மென்மையா எச்சரிச்சேன்.

"நான் காட்டுவேன். அவ்ளோதான்."

"நான் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்."

"நீ அந்த சோபாவுல இருந்து எந்திரிக்கவே கூடாது."

"நீயே தான் பண்ணிக்கணும்."

"உன் கையை வெச்சு நீயே பண்ணிக்கணும்."

"என்னைத் தொடச் சொல்லக் கூடாது." "கிட்ட வரக் கூடாது."

"புரிஞ்சுதா?"

அவன் அவசரமாத் தலையாட்டினான்.

தலை ஆட்டும்போது. அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ நன்றி உணர்வு, அது கூட ஒரு ஆசையும் வெறியும் தெரிஞ்சுது.

"புரியுது மேடம்! கண்டிப்பா மேடம்!"

"நீங்க அந்த இடத்துல நின்னாலே போதும்."

"நான் உங்களைத் தொடச் சொல்லவே மாட்டேன்."

"பிராமிஸா வேற எதுவும் கேட்க மாட்டேன்."

அவன் முகத்துல ஒரு பிரகாசம் வந்துச்சு.

ஒரு ஸ்கூல் பையனுக்கு. கேம் கன்ட்ரோலர் வாங்கி கொடுத்தா எவ்ளோ சந்தோஷம் இருக்குமோ. அப்படி ஒரு வெறி, அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு அவனோட கண்ணுல.

நான் சோபாவுல இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி வந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல. ஒரு மூணு அடி இடைவெளி இருந்துச்சு.

அது எனக்குப் போதுமான பாதுகாப்பாத் தெரிஞ்சுது.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

"சீக்கிரம் முடி பவித்ரா"னு மனசு சொல்லுச்சு.

முதல்ல. என் முந்தானையைச் சரி பண்ணேன்.

இவ்ளோ நேரம் குனிஞ்சு வேலை செஞ்சதுல. என் மார்புக்கலசம் நல்லா வெளிய தெரிஞ்சுச்சு.

அதை முதல்ல மறைக்கணும்.

"மேல மூடிக்கிட்டா. கீழ காட்டுறது தப்பு இல்ல"னு. ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை.

முந்தானையை எடுத்து. நல்லா இழுத்து. என் இடது தோள் மேல போட்டு. என் மார்பை முழுசா மூடுற மாதிரி போர்த்திக்கிட்டேன்.

என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்து மூடினேன்.

இப்போ நான் ஒரு பக்கா குடும்பப் பொண்ணு மாதிரி. கண்ணியமா நின்னேன்.

இப்போ நான் ரெடி.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன பயம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

"நான் உள்ள பாவாடை கூட போடல."

"வெறும் சேலை மட்டும் தான்."

"இடுப்பைக் காட்டுறேன்னு சேலையைத் தூக்கினா." "காத்து உள்ள போகுமே."

"அது. ரொம்பத் தப்பா இருக்குமே."

ஆனா வேற வழி இல்ல.

திரும்பவும் பின்வாங்க முடியாது.

நான் அவனைக் கூர்மையா பார்த்தேன்.

"பார்த்துக்கோ." "இதுதான் உனக்குக் கிடைக்கிற கடைசி சான்ஸ்."

அவன் "சரி சரி"னு தலையாட்டினான்.

அவன் கண்கள் இப்போ என் இடுப்பு மேலேயே குறியா இருந்துச்சு.

இமைக்கக் கூட மறந்துட்டான்.

அவன் பார்வையே. எனக்கு ஒரு மாதிரி கிளுகிளுப்பா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா. என் வலது கை விரல்களால. என் சேலை கொசுவத்தைப் பிடிச்சேன்.

என் விரல்கள் லேசா நடுங்குச்சு.

அந்த நடுக்கம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

லேசா. ரொம்ப லேசா மேலே தூக்கினேன்.

என் இடுப்புப் பகுதி மெதுவா வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.

முதல்ல அந்த ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை விலகிச்சு.

ஒரு திரை மெதுவா விலகுற மாதிரி. விலகிச்சு.

அப்புறம். என்னோட வெளுத்த இடுப்பு தெரிஞ்சுது.

அந்த வீட்டுக்குள்ள. அந்த மங்கலான டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல. என் உடம்பு கலர் தனியா தெரிஞ்சுது.

பளிங்கு மாதிரி. இல்ல பால் மாதிரி. அவ்ளோ வெள்ளையா இருந்துச்சு.

நான் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கிற ஆளு.

வெயில் படாத உடம்பு.

அதனால என் இடுப்புல ஒரு மச்சம் கூட இல்லாம. வழவழன்னு இருந்துச்சு.

அதுவும் அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு என் கையில இருந்ததால.

நான் சேலையைப் பிடிக்கும்போது. என் விரல் பட்ட இடத்துல லேசா எண்ணெய் பட்டு. என் இடுப்பு மின்ன ஆரம்பிச்சுது.

அந்த எண்ணெய் பளபளப்பு. என் இடுப்பை இன்னும் கவர்ச்சியா காட்டுச்சு.

எனக்கு "ஜிலுஜிலு"னு காத்து பட்டுச்சு.

என் நிர்வாணமான இடுப்புல காத்து பட்டதும். என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

உள்ளங்கால்ல இருந்து. உச்சி மண்டை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உள்ள ஒன்னும் போடலங்கிற உணர்வு. என்னை இன்னும் பதட்டப்படுத்துச்சு.

என்னவோ நானே வலிய வந்து என்னைக் காட்டுற மாதிரி. ஒரு உணர்வு.

யாரோ என் ரகசியத்தைப் பார்க்குறாங்கங்கிற. ஒரு கிறக்கம்.

அவன் கண்ணு விரியுறத நான் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் மூச்சு விடுறதை மறந்துட்டான்.

அவன் வாய் தானா பிளந்துச்சு.

ஆனா அவன் எதையும் பேசல.

அமைதியா. ஆராதனையா பார்த்தான்.

அவன் கண்கள் என் இடுப்பு மடிப்பையே மேஞ்சுச்சு.

ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் பார்க்குற மாதிரி. ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

"ஆஹா."

அவன் வாயில இருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம்.

காத்து மாதிரி வந்துச்சு.

"எவ்ளோ அழகு."

அவன் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து நகரவே இல்ல.

எனக்கே என் இடுப்பு மேல பெருமையா இருந்துச்சு.

"நம்ம இடுப்பு இவ்ளோ அழகா இருக்கா?"னு. எனக்கே தோணுச்சு.

ஆனா அவனுக்கு அது பத்தல.

அவன் ஆசை இன்னும் தீரல.

"மேடம்."

"இன்னும் கொஞ்சம் மேடம்."

அவன் குரல் தழுதழுத்துச்சு.

ரொம்ப மென்மையா கேட்டான்.

"தொப்புள்."

"அந்தத் தொப்புளையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம்."

"ப்ளீஸ்."

"ப்ளீஸ் மேடம், அதையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம். இப்டி நிக்காதீங்க."

"தொப்புளைப் பார்த்தா தான்." "என் மனசு பூரணமா திருப்தியாகும்."

"அந்த அழகைப் பார்த்தா தான் நிம்மதி வரும்."

எனக்கு லேசா கோவம் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா வரல.

பதிலா ஒரு செல்லச் சிணுங்கல் தான் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு.

"ம்ம்ம். போதும் பிரகாஷ்."

"இவ்ளோதான் காட்டுவேன்."

"இல்ல மேடம். ப்ளீஸ். ஒரே ஒரு வாட்டி."

"கடைசியா ஒரு முறை."

"நான் ரொம்ப வலியில இருக்கேன் மேடம், நீங்க என்னோட தேவதை தான மேடம், ஒரு கரிசனம் காட்டுங்க மேடம்.."

அவன் கெஞ்சினது. ஒரு விதத்துல என் பெண்மைக்கு அது ஒரு கிரீடம் மாதிரி இருந்துச்சு.

என் அழகை இவன் எவ்ளோ ரசிக்கிறான்!

"என் தொப்புளைப் பார்க்க இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானா?"

"என் புருஷன் கூட இப்டி ரசிச்சுக் கேட்டது இல்லையே."

"கல்யாணம் ஆன புதுசுல கூட அவர் இப்டிப் பார்த்தது இல்ல."

"இவன் கண்ணுல நான் அவ்ளோ அழகா தெரியுறேனா?"

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

கண்ணை மூடித் திறந்தேன்.

என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"சரி. பாரு."

"பார்த்துத் தொலை."

நான் என் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் விலக்கினேன்.

வலது கையால சேலையைத் தூக்கிப் பிடிச்சேன்.

இடது கையால முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் ஓரமாத் தள்ளினேன்.

இப்போ. என் வயிறு முழுசாத் தெரிஞ்சுது.

என் இடுப்பு மடிப்புக்கு மேல. மெதுவா ஏறி. அந்த மையப் புள்ளி.

என் தொப்புள்.

அது சின்னதா. அழகா. வட்டமா இருந்துச்சு.

நான் ஒல்லியா ஸ்லிம்மா இருந்தாலும், அந்த இடத்துல ஒரு சின்ன தொப்பை இருக்கும்.

அந்த இடத்துல மட்டும் ஒல்லியா இல்லாம. கொஞ்சம் மெத்துனு. மிருதுவா இருக்கும்.

அந்தச் சதைக்கு நடுவுல. ஆழமா ஒரு குழி.

அது ஒரு சுழி மாதிரி உள்ள போச்சு.

மேல இருந்த டியூப் லைட் வெளிச்சம். என் வயித்து மேல பட்டுத் தெறிச்சது.

என் வயிற்றுச் சதை பளபளன்னு மின்னுச்சு.

வெண்ணெய் மாதிரி தெரிஞ்சுது.

ஆனா அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள மட்டும் ஒரு நிழல் விழுந்துச்சு.

இருட்டா. ஆழமா. மர்மமா இருந்துச்சு.

பார்க்குறதுக்கே ஒரு கிண்ணம் மாதிரி. எதையோ ஏந்திக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷப்பா."

பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு.

அவன் கண்கள் என் தொப்புளையே முழுங்கிடுற மாதிரி பார்த்துச்சு.

அவன் கைகள். தானா இயங்க ஆரம்பிச்சுது.

அவனோட விறைச்ச சுண்ணி மேல அவன் கை போச்சு.

இவ்ளோ நேரம் வலினு சொன்னவன். இப்போ ஒரு மயக்கத்துல இருக்கிறவன் மாதிரி. மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சான்.

அவன் பார்வை என் முகத்தைப் பார்க்கல.

என் மார்பைப் பார்க்கல.

நேரா என் தொப்புளைத் தான் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

வேற எதையும் பார்க்க அவனுக்குத் தோணல.

உலகமே அந்தத் தொப்புள் தானுங்கிற மாதிரி பார்த்தான்.

அவன் கை வேகம் கொஞ்சம் கூடுச்சு.

"சரக். சரக்."

அந்த சத்தம் அறை முழுக்க மெலிசா கேட்டுச்சு.

ஒரு தாளம் மாதிரி இருந்துச்சு.

"மேடம். நீங்க நிஜமாவே தேவதை மேடம்."

அவன் மெதுவா பேசினான்.

அவன் குரல் காத்துல கலந்து என் காதுல விழுந்துச்சு.

"எவ்ளோ வெள்ள."

"வெண்ணெய் மாதிரி இருக்கு மேடம் உங்க வயிறு."

"பார்க்கவே அவ்ளோ மென்மையா இருக்கு."

"அப்படியே அந்த இடுப்பைத் தடவணும் போல இருக்கு."

"அந்தத் தொப்புள்ள. ஒரே ஒரு முறை முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு."

"அதுக்குள்ள என் மூச்சை விடணும் போல இருக்கு."

"பிரகாஷ்." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"வாயை மூடு."

"அமைதியா இரு."

ஆனா என் குரல்ல கண்டிப்பு இல்ல.

ஒரு நடுக்கம் தான் இருந்துச்சு.

எனக்கே என் குரல் செக்ஸியா கேட்டுச்சு.

அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும்.

அவன் வர்ணிக்கிற ஒவ்வொரு வரியும்.

என் காது வழியா உள்ள போய். என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.

இதுவரைக்கும் யாரும் என்னைப் பற்றி இப்டிப் பேசுனது இல்ல.

என் அழகை இப்டி ரசிச்சது இல்ல.

கவிதை மாதிரி பேசுறான்.

அவன் என் முன்னாடி உக்காந்து. என் தொப்புளைப் பார்த்துக்கிட்டே கை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்.

என் உடம்பை நினைச்சு ரசிக்கிறான்.

இதை நான் நின்னு வேடிக்கை பார்க்குறேன்.

சிலை மாதிரி நின்னு. அவனுக்குக் காட்சி தர்றேன்.

இது தப்புன்னு தெரியும்.

ஆனா அந்தத் தப்புல ஒரு சுகம் இருந்துச்சு.

அவன் கைகள் இயங்குற வேகம். என் இதயத் துடிப்பை அதிகப்படுத்துச்சு.

என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

ஒரு வெதுவெதுப்பான திரவம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

என் கட்டுப்பாட்டை மீறி. என் பெண்மை விழிச்சுக்கிச்சு.

என் கால்கள் ரெண்டும் லேசா நடுங்குச்சு.

முட்டி தளர்ந்து போச்சு.

சுவரைப் பிடிச்சுக்கலாமான்னு தோணுச்சு.

என் ஜட்டி இல்லாம. வெறும் சேலை, பாவாடை மட்டும் தான் இருக்கு.

அந்தக் காத்து என் தொடைல படும்போது. எனக்கு இன்னும் கூச்சமா இருந்துச்சு.

என் முகம் சூடாச்சு.

கன்னம் எல்லாம் செவந்து போச்சு.

நான் லேசா நாக்கால என் உதட்டை ஈரப்படுத்திக்கிட்டேன்.

நான் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவனையும் பார்க்க முடியல. நேரா பார்க்கவும் கூச்சமா இருந்துச்சு.

பக்கவாட்டுல சுவரைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.

ஆனா என் கண்கள் ஓரமா அவனைக் கவனிச்சுக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

அவன் என்ன பண்றான். எப்டிப் பார்க்குறான்னு நான் கவனிச்சேன்.

அவன் முனகல் சத்தம்.

அவன் கை சத்தம்.

அவன் மூச்சு விடுற சத்தம்.

"மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்."

"இப்டி ஒரு அழகை நான் பார்த்ததே இல்ல."

"உங்க தொப்புள் ஒன்னு போதும் மேடம். எப்பேர்ப்பட்டவனையும் மயக்கிடும்."

"ஆஹ். அந்த மடிப்பு."

"அந்த குழி."

நான் ஒரு சிலை மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தேன். அவன் முடிக்கிறதுக்காக காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

மனசுக்குள்ள "சீக்கிரம் முடிடா. யாராவது கால் பண்ணப் போறாங்க"னு பயம் இருந்தாலும்.

அதே சமயம். "இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் பார்க்கட்டுமே." "இவன் ஆசை தீரப் பார்க்கட்டுமே"ங்கிற அந்த விபரீத ஆசையோட நின்னேன்.

என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி வெச்சேன்.

தெரியாம செஞ்ச மாதிரி. என் சேலை இன்னும் கொஞ்சம் விலகிச்சு.

அவன் கண்கள் இன்னும் விரிஞ்சது.

அந்த நொடி. எனக்குத் தெரிஞ்சது.

நான் இப்போ சாதாரண குடும்பப் பெண் இல்ல.

நான் அவன் ஆசையைத் தூண்டும் ஒரு மோகினி.

அந்த எண்ணம் எனக்குப் புதுத் தெம்பைக் கொடுத்துச்சு.

இன்னும் நிமிர்ந்து. கம்பீரமா நின்னேன்

[mandothari]

குரல் நடுக்கம்

ரத்தம்

பழமொழி

பாதி கிணறு

வலி

மருத்துவம்

லாஜிக்

மசாஜ்

சொலக் சொலக்

மேஜிக்

ட்ராமா

பியூட்டி அண்ட் தி பீஸ்ட்

கம்பீரம்

தொளக் தொளக்

சரக் சரக்

ப்ரீ கம்

கெஞ்சல்

சீ நாயே

பகீர்

உதவி

இதயம் பட பட

பாவம்

மனசு ரிலாக்ஸ்

பிராமிஸ்

ஸ்கூல் பையன்

ஜிலு ஜிலு

​தொப்புள்

ஒல்லி ஸ்லிம்

நடுக்கம்

சிலை

ப்ரோ முடியல

ஒவ்வொரு லைன் படிக்கும் போதும் பீச்சி பீச்சி அடிச்சிடுச்சி ப்ரோ

அவ்ளோ ஹாட்டா இருந்தது உங்க பதிவு

இதே flow ல போங்க ப்ரோ பிளீஸ்

சூப்பர்

நன்றி

[kumar2021]

Wow nice update

[ambulibaba123]

எங்கயா இருந்தே இத்தனை காலமா?
ஒவ்வொரு பதிவிலும் மெதுவாக சூடேறுகிறது.
கதை என்றால் இப்படிதான் இருக்கவேண்டும்.
அருமை???

[sureshoo7]

Great update I don't believe it

[harry9944]

amaaaaaaaamzing paaaaa what an narration pppppaaaaaa no words ya..unbelievable skills you have for script writing

[flamingopink]

எப்படி இப்படி...
அநியாயத்துக்கு நல்லா உசுபேத்திரிங்க ....
செம நண்பரே...
தொடரவும்

[Tamil_Poruki]

செம்ம ஸ்டோரி.. டெய்லி வந்து செக் பன்னிட்டு இருக்கேன்.. இந்த கதைக்காகவே.. Account Open பன்னிருக்கேன்.. Awaiting for your update please...

[Punidhan]

Awesome writing

Very very sexyy

[venkygeethu]

அருமை நண்பா இன்னமும் அந்த நிகழ்வு நெஞ்சில் இருக்கிறது சீக்கிரம் பிரகாஷ் பவித்ராவின் முழு உடம்பையும் பார்க்கட்டும் அவனின் அந்த வலி (ஆசை) தீரட்டும்

அடுத்த பதிவுக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறோம்

[Cody3460]

Pl update once in two days. Storyla Prakash Vedio call sex seiramathri write.

[guruge2]

Super nanba, vera level pa, enna oru thinking, arumai nanba, padikum pothu udampu appediye dudu ahkuthu,, thanks nanba

[yazhiniram]

----------
Part 98:
----------


நேரம் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒன்னு...

ரெண்டு...

மூணு நிமிஷம் ஆச்சு.

நான் சிலையா நின்னேன்.

அவன் என் இடுப்பையும்...

என் தொப்புளையும்...

பார்த்து ரசிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.

அறை முழுக்க அமைதி.

"சரக்...

சரக்..."

அந்த எண்ணெய் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அது என் காதுல...

ஒரு கடிகாரத்தோட முள் சத்தம் மாதிரி...

"டிக்...

டிக்..."னு ஒலிச்சுச்சு.

எனக்குக் கால் வலிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட...

மனசு தான் வலிச்சுது.

"எவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ் பார்ப்ப?"

"இன்னும் முடியலையா?"

நான் மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

ஒவ்வொரு வினாடியும்...

எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

என் இடுப்புல காத்து பட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் கூச்சம்...

இன்னொரு பக்கம் பயம்.

யாராவது கூப்பிடுவாங்களோ, இல்லனா வந்துடுவாங்களோன்னு பயம்.

ஆனா...

உண்மையைச் சொல்லணும்னா...

அவன் என்னைப் பார்க்குற விதம்...

அந்தப் பசி நிறைந்த கண்கள்...

என் தொப்புள் குழியை அவன் வெறிச்சுப் பார்க்குற விதம்...

அது எனக்குள்ள ஓரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

"சீ...

என்ன பவித்ரா இது?"

"அவன் சீக்கிரம் முடிக்கணும்னு வேண்டுறியா..."

"இல்ல இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்க்கட்டும்னு நினைக்கிறியா?"

என் மனசாட்சி என்னைக் குதறியது.

என் பார்வை...

அறியாமலேயே அவனோட அந்த இடத்தைப் பார்த்துச்சு.

எண்ணெய் பளபளப்போட...

இன்னும் அடங்காம நின்ன அவனோட ஆண்மை.

அதைப் பார்க்க பார்க்க...

எனக்குள்ளயும் ஒரு சூடு பரவுச்சு.

ஆனா அவன் முடிக்கிற மாதிரி தெரியல.

அவன் கை வேகம் குறைஞ்சுது.

திடீர்னு நிறுத்தினான்.

கையை சோபா மேல வெச்சான்.

முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம். ஒரு சோகம்.

நான் பதறிப்போய் கேட்டேன்.

"என்ன ஆச்சு பிரகாஷ்?"

"ஏன் நிறுத்திட்ட?"

"சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொலையேன்."

"எவ்ளோ நேரம் நான் இப்டியே சிலையா நிக்கிறது?"

என் குரல்ல இருந்த கோவம் அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.

ஆனா அவன் பதில் சொல்லாமத் தலை குனிஞ்சுக்கிட்டான்.

"இல்ல மேடம்..."

"சாரி மேடம்..."

"என்னால முடியல."

"என்னால கான்சென்ட்ரேட் பண்ண முடியல."

நான் இடுப்புல கையை வெச்சேன்.

என் சேலை முந்தானை லேசா விலகிச்சு.

திரும்பவும் இழுத்து மூடிக்கிட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ் உளறுற?"

"நீ தானே கேட்ட?"

"ஸ்கின்னைப் பார்த்தா ரிலீஸ் ஆகும்னு சொன்ன?"

"நான் தான் கேட்டேன்னு இடுப்பைக் காட்டினேன்..."

"தொப்புளைக் காட்டினேன்..."

"இன்னும் என்ன பிரகாஷ் வேணும் உனக்கு?"

"உனக்கு ரொம்ப திமிரு ஆயிடுச்சு."

நான் சத்தம் போட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பார்வையில ஒரு குற்றவுணர்ச்சி இருந்துச்சு.

"கோவப்படாதீங்க மேடம்..."

"உங்க தொப்புள் அழகு தான்..."

"ரொம்பக் கியூட் மேடம்..."

"ஆனா..."

"ஆனா என்ன?"

"என் மனசுல ஒரு பிம்பம் சிக்கிக்கிச்சு மேடம்."

"எந்த பிம்பம்?"

"மத்தியானம்..."

"நீங்க நைட்டில இருந்தீங்களே..."

"அப்போ...

உங்க நைட்டி ஷார்ட்டா இருந்துச்சு, நீங்க கால் மேல கால் போட்டு உட்காருறப்போ..."

"உங்க கால் தெரிஞ்சுது..."

"அந்தக் காட்சி என் கண்ணுக்குள்ளயே நிக்குது மேடம்."

"இப்போ உங்க இடுப்பைப் பார்க்கும் போதும்..."

"என் மனசு அங்கதான் போகுது."

"அந்தக் கால், தொடை அழகை மறக்க முடியல."

"அந்த நினைப்பு...

என்னைத் தடுக்குது."

"மைண்ட் லாக் ஆகுது மேடம்."

"அந்தப் பழைய ஞாபகம் குறுக்க நிக்குது."

அவன் சொன்ன விதம்...

எனக்கு எரிச்சலாவும் இருந்துச்சு.

அதே சமயம்...

"என் கால் அவ்ளோ அழகா?"ங்கிற ஒரு நப்பாசையையும் தூண்டிச்சு.

"இப்போ என்னதான் சொல்ல வர்ற?"

அவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்.

"மேடம்..."

"உங்க காலை மட்டும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம்."

"முழங்கால் வரைக்கும் போதும்."

"அந்த நைட்டில பார்த்த அதே காலை..."

"இப்போ ஒருவாட்டி பார்த்தா..."

"அந்த லாக் ரிலீஸ் ஆகிடும்."

"சீக்கிரம் முடிஞ்சுடும்."

"ப்ளீஸ் மேடம்."

"ரொம்ப தூக்க வேணாம் மேடம்."

"வெறும் முட்டி கால் வரைக்கும்."

அவன் கேட்டதும்...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னது?" "காலைக் காட்டணுமா?"

சாதாரணமா இருந்தா...

"இதெல்லாம் ஒரு விஷயம் இல்ல"னு காட்டியிருப்பேன்.

ஆனா இப்போ நிலைமை வேற.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "திக்...

திக்..."னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஏன்னா...

நான் உள்ள ஜட்டி போடல.

இதுதான் என்னோட மிகப்பெரிய ரகசியம்.

வீட்டுக்குள்ள சும்மா இருக்கோமேனு...

காத்தோட்டமா இருக்கட்டும்னு போடாம இருந்துட்டேன்.

இப்போ அவன் காலைக் காட்டுங்கனு கேட்குறான்.

என் மனசுக்குள்ள அபாய மணி அடிச்சுது.

"ஐயோ..."

"சேலையைத் தூக்கினா..."

"கொஞ்சம் அதிகமாத் தூக்கிட்டா..."

"எல்லாம் தெரிஞ்சுடுமே!"

"அந்த கறுப்பு நிழல்..."

"என் அந்தரங்கம்..."

"எல்லாம் அவன் கண்ணுல பட்டுடுமே!"

எனக்கு வேர்த்து விறுவிறுத்துச்சு.

நான் மறுக்க நினைச்சேன்.

"முடியாது பிரகாஷ்."

"நீ வர வர லிமிட் மீறிப் போற."

"கால் எல்லாம் காட்ட முடியாது."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

உடனே அவன் முகத்துல அவ்ளோ வலி.

மறுபடியும் சுருண்டு படுத்தான்.

"அய்யோ...

வலிக்குது மேடம்..."

"நரம்பு இழுக்குது மேடம்..."

"கால் தானே மேடம் கேட்டேன்..."

"தொடையைக் கூட கேட்கலையே."

"முட்டி வரைக்கும் பார்த்தா என்ன தப்பு மேடம்?"

"ஏற்கனவே நீங்க கொடுத்த அந்த ஜட்டியால தான் இப்டி ஆச்சு..."

"நான் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறேன்..."

"இப்போ ஒரு சின்ன உதவி செய்ய மாட்டேங்கிறீங்க."

அவன் சொன்னது என் மனசைக் குத்திச்சு.

"ஆமா...

நான் எடுத்துப் போடச் சொன்ன ஜட்டி தான் காரணம்."

"இதுக்கு நான் தான் பொறுப்பு."

"பாவம்...

துடிக்கிறான்."

நான் யோசிச்சேன்.

வேகமா ஒரு கணக்கு போட்டேன்.

"முட்டி வரைக்கும் தானே கேட்குறான்?"

"முட்டி வரைக்கும் தூக்கினா...

உள்ள ஒன்னும் தெரியாது."

"பத்திரமாத் தூக்கினா சரி."

"கவனமா இருக்கணும்."

"கொஞ்சம் பிசகினாலும்...

மானம் போயிடும்."

"ஆனா இவன் முடிக்காம போக மாட்டான் போலிருக்கே."

"சரி...

முட்டி வரைக்கும் மட்டும் காட்டுவோம்."

"அதுக்கு மேல ஒரு இன்ச் கூட தூக்கக் கூடாது."

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி...

பிரகாஷ்."

"உன் தொல்லை தாங்க முடியல."

"ஆனா நல்லா ஞாபகம் வெச்சுக்கோ."

"முட்டி வரைக்கும் தான்."

"அதுக்கு மேல எதாவது கேட்ட...

கொன்னுடுவேன்."

"மரியாதை கெட்டுடும்."

அவன் வேகமாத் தலையாட்டினான்.

"கண்டிப்பா மேடம்!"

"முட்டிக்கு மேல நான் கண்ணைக் கூட உயர்த்த மாட்டேன்."

"ப்ராமிஸ் மேடம்."

நான் அவனை நம்பலாமா வேணாமானு தெரியல.

ஆனா வேற வழி இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

என் கால்கள் நடுங்குச்சு.

அந்த நடுக்கத்தை மறைக்க முயற்சி பண்ணேன்.

என் வலது கையை கீழே கொண்டு போனேன்.

என் ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலையோட ஓரத்தைப் பிடிச்சேன்.

என் விரல்கள் அந்தத் துணியை இறுக்கமாப் பற்றிக்கிச்சு.

"பவித்ரா...

உஷார்."

"பொறுமையா..."

"அவசரப்படாத."

என் மனசுக்குள்ள நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

மெதுவா...

ரொம்ப மெதுவா...

சேலையை மேலே உயர்த்தினேன்.

முதல்ல...

என் கால் விரல்கள் தெரிஞ்சுது.

சிமெண்ட் கலர் நெயில் பாலிஷ் போட்ட விரல்கள்.

அப்புறம்...

என் கணுக்கால்.

அதுல நான் போட்டிருந்த அந்த வெள்ளி கொலுசு.

"ஜல்..."னு ஒரு சின்ன சத்தம்.

சேலை விலகும் போது அது மின்னுச்சு.

அவன் கண்கள் என் கால் மேலேயே இருந்துச்சு.

இமைக்கல.

இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தினேன்.

இப்போ என் கெண்டைக்கால் தெரிய ஆரம்பிச்சுது..

என் கால் நிறம்...

பால் போல வெள்ளையா இருந்துச்சு.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல...

அது மெழுகுவர்த்தி மாதிரி மின்னுச்சு.

நான் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கிறதால...

என் கால்ல முடி எதுவும் இருக்காது.

வழவழன்னு...

மென்மையா இருக்கும்.

அவன் அதை ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

"ஆஹா..."

"என்ன கலரு..."

"மில்க் ஒயிட் மேடம்..."

அவன் முனகினான்.

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட பயம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தினேன்.

முட்டி தெரியுற அளவுக்கு.

சரியா முட்டிக்குக் கீழே நிறுத்தினேன்.

"போதும்..."

"இதுக்கு மேல வேணாம்."

நான் அங்கே நிறுத்தினேன்.

இப்போ ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடந்துச்சு.

நான் சேலையை முட்டி வரைக்கும் தூக்கிப் பிடிச்சிருந்ததால...

கீழே இடைவெளி விழுந்துச்சு.

ஹால்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்த ஃபேன் காத்து...

தரையில் பட்டு...

"சுருர்"னு மேலே ஏறுச்சு.

அந்தக் காத்து...

நேரா என் கால்களுக்கு நடுவுல புகுந்துச்சு.

என் தொடை இடுக்கு வழியா உள்ள போய்...

என் அந்தரங்கத்தைத் தொட்டுச்சு.

"ஜில்"னு ஒரு உணர்வு.

நான் உள்ள ஜட்டி போடலங்கிற உண்மையை...

அந்தக் காத்து எனக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என் முக்கோணப் பகுதி முழுக்க...

காத்தோட்டமா இருந்துச்சு.

எந்தத் தடையும் இல்லாம...

நிர்வாணமா உணர்ந்தேன்.

"ஐயோ..."

"இவன் மட்டும் கொஞ்சம் குனிஞ்சு பார்த்தா..."

"இல்ல நான் கை தவறி சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிட்டா..."

"எல்லாம் முடிஞ்சு போயிடும்."

"அந்தக் கறுப்பு காடு..."

"அந்தப் பிளவு..."

"எல்லாம் தெரிஞ்சுடும்."

எனக்கு அடிவயித்துல உருண்டை உருள்ற மாதிரி பயம்.

என் தொடைகள் தானா நடுங்குச்சு.

அந்த நடுக்கம் சேலையிலயும் தெரிஞ்சுச்சு.

"என்ன மேடம்...

கால் ஆடுது?" அவன் கேட்டான்.

"ஒன்னும் இல்ல...

சீக்கிரம் பாரு."

"கை வலிக்குது."

நான் சமாளிச்சேன்.

அவன் என் காலைப் பார்த்துக்கிட்டே...

மறுபடியும் கையால வேலையை ஆரம்பிச்சான்.

வேகமா ஆட்டினான்.

"சூப்பர் மேடம்..."

"செம்ம ஷேப்..."

"வழுக்கிட்டுப் போலாம் போல இருக்கே..."

அவன் வர்ணனை எல்லை மீறிப் போச்சு.

ஆனா...

இன்னும் அவன் முடிக்கல.

நேரம் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு.

எனக்கு கை வலி வந்துச்சு.

பயம் அதிகமாச்சு.

"இன்னும் எவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ்?"

"முடிக்க மாட்டியா?"

திடீர்னு அவன் நிறுத்தினான்.

முகத்துல மறுபடியும் அதே ஏமாற்றம்.

"என்ன பிரகாஷ்?" நான் கடுப்பா கேட்டேன்.

"மேடம்..."

"கால் சூப்பர் மேடம்..."

"ரொம்ப அழகு..."

"ஆனா..."

"மறுபடியும் ஆனாவா?"

"செருப்பு பிஞ்சுடும் பாத்துக்கோ."

நான் கோவமா சேலையைத் தபக்குனு கீழே விட்டேன்.

என் கால் மறைஞ்சுது.

எனக்கு அப்பாடான்னு இருந்துச்சு.

காத்து என் அந்தரங்கத்துல படுறது நின்னுச்சு.

"நீ சும்மா விளையாட்டு காட்டுற."

"உனக்கு முடிக்கிற ஐடியாவே இல்ல."

"நீ கிளம்பு."

நான் திரும்பினேன்.

"இல்ல மேடம்! ப்ளீஸ் மேடம்!"

"ஒரே ஒரு நிமிஷம்!"

அவன் சோபாவுல இருந்து எந்திரிக்கப் போனான்.

"உக்காரு பிரகாஷ்!" நான் அதட்டினேன்.

அவன் உக்காந்தான்.

கையெடுத்துக் கும்பிட்டான்.

"மேடம்...

சத்தியமா இதுதான் கடைசி."

"என் பிரச்சனை என்னன்னு புரிஞ்சுடுச்சு மேடம்."

"என்ன?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி...

என் மார்பைப் பார்த்தான்.

என் முகத்தைப் பார்க்காம...

என் மார்பைப் பார்த்தான்.

"அது...

மேடம்..."

"உங்க ஸ்கின் எல்லாம் சூப்பர்..."

"ஆனா..."

"இந்த சேலை முந்தானை..."

"அது மறைச்சுக்கிட்டு இருக்கு மேடம்."

"எதை?"

"உங்க..."

அவன் கையால சைகை காட்டினான்.

மார்புப் பகுதியைக் காட்டினான்.

"அந்த பிளவுஸ் ஷேப்பை..."

"முழுசா பார்க்க முடியல."

"சேலை குறுக்க இருக்கு."

"கொஞ்சம் இரக்கப்படுங்க மேடம்..."

"அந்த முந்தானையை மட்டும் கொஞ்சம் விலக்கினா..."

"அந்தத் தடை இல்லாம பார்த்தா..."

"ஒரே செகண்ட்ல முடிச்சுடுவேன்."

"இது ஒன்னுதான் பாக்கி."

"ப்ளீஸ் மேடம்."

அவன் கேட்ட விதம்...

என்னை நிலைகுலைய வெச்சுது.

"என்னது?"

"முந்தானையை விலக்கணுமா?"

"பிளவுஸைக் காட்டணுமா?"

இது ரொம்ப அதிகம்.

இது அப்பட்டமான ஆசை.

நான் மறுக்க நினைச்சேன்.

"முடியாது"னு சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா...

அவன் சொன்ன ஒரு வார்த்தை...

"தடை".

"சேலை தடையா இருக்கு."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம்.

ஒரு சூறாவளி.

அவன் கெஞ்சுறான்.

துடிக்கிறான்.

"வலிக்குது"னு சொல்றான்.

நான் யோசிச்சேன்.

"பிளவுஸ் தானே?"

"உள்ள தான் பிளவுஸ் போட்டுருக்கோமே."

"அதுவும் துணி தானே."

"எல்லாம் மூடித் தானே இருக்கு."

"முந்தானையை விலக்கினா...

வெறும் பிளவுஸ் தான் தெரியும்."

"வேற ஒன்னும் தெரியாது."

"இதை காட்டுறதுல என்ன தப்பு?"

என் மூளை மழுங்கிப் போச்சு.

ஆசையும்...

பதற்றமும்...

பயமும்...

எல்லாம் சேர்ந்து என் அறிவை மறைச்சுது.

என் மார்புக் காம்புகள்...

உள்ளுக்குள்ள விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

ஜாக்கெட் துணியை உரசிட்டே இருந்துச்சு.

"இவன் பார்க்கட்டும்..."

"என் மார்பின் அளவைப் பார்க்கட்டும்..."

"என் முன்னழகை ரசிக்கட்டும்..."

ங்கிற ஒரு கேவலமான ஆசை எனக்குள்ள எட்டிப் பார்த்துச்சு.

என் வாய் உலர்ந்து போச்சு.

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இருந்தான்.

"மேடம்...

அந்தத் தடையை நீக்குங்க மேடம்..."

"ப்ளீஸ் மேடம்..."

நான் ஒரு மயக்கத்துல இருந்தேன்.

எது சரி, எது தப்புனு தெரியாத நிலைமை.

அவன் "தடையை நீக்குங்க"னு சொன்னது...

என் மனசுல வேற மாதிரி பதிஞ்சுது.

"சேலை தடையா இருக்கு..."

"சேலை மறைக்குது..."

நான் அவனை வெறித்துப் பார்த்தேன்.

என் கண்கள் சொக்கிப் போயிருந்துச்சு.

என் உதடுகள் பிரிஞ்சுது.

என் மனசுல இருந்ததை விட...

என் வாய் வார்த்தை வேகமா வந்துச்சு.

ஒரு விபரீதமான கேள்வி.

நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கே தெரியல.

"பிரகாஷ்..."

"உனக்கு..."

"நான் சேலையை முழுசா கழட்டணுமா?"

அதைச் சொல்லி முடிச்சதும் தான்...

நான் என்ன சொன்னேன்னு எனக்கே புரிஞ்சுது.

[nani1058]

நண்பா அருமையானா அப்டேட் பிரகாஷ் பவி கூடல் எப்போ னு ஆவலோட எதிர்பார்க்கிறேன்.

[sureshoo7]

Bro sema show continue bro

[venkygeethu]

அருமை நண்பா

போரப்போக்கை பார்த்தால் சீக்கிரமே பவித்ரா ப்ரகாஷுடையதை வாயில் வைத்து செஞ்சு விடபோறாப்போல

காத்திருக்கிறோம் சீக்கிரம் தொடருங்கள் நண்பா ஆவல் தாங்கலை