Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[Thangaraasu]

Migavum nandru

[Chellapandiapple]

முழுவதுமாக படிக்க ஆசை
இருந்தாலும் பொறுமையாக ஒரு தவம் போல இருக்கிறேன்

[yazhiniram]

--------
Part 84:
--------


"ச்ர்ர்ர்ர்..."

ஒரு மெல்லிய சத்தம்.

பிரகாஷ் அந்த லுங்கியை இடுப்புல இறுக்கி முடிச்சு போடும்போது...

அந்தப் பழைய காட்டன் துணி தாங்காம லேசா கிழியுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அது என் புருஷன் கார்த்திக்கோட ரொம்பப் பழைய லுங்கி. ரொம்ப நைஞ்சு போன துணி.

கார்த்திக் கட்டும்போது அது இப்டி சத்தம் போட்டதில்லை. அவர் இடுப்பு மென்மையா இருக்கும். அவர் லேசாத் தான் கட்டுவார்.

ஆனா பிரகாஷ் இடுப்பு...

முரட்டுத்தனமா, கல்லு மாதிரி இருக்கு.

அவன் அந்த முடிச்சை இறுக்கின வேகத்துக்கு...

அந்த நூல் எல்லாம் பிரிஞ்சுக்கிட்டு சத்தம் போடுச்சு.

அந்தச் சத்தம் எனக்கு ஒரு விதமான கிக்கா இருந்துச்சு.

என் புருஷனோட மென்மையான, பழைய துணிக்குள்ள...

இவனோட முரட்டு சக்தி அடங்க மறுக்குது.

அந்தப் பழைய துணி இவன் இடுப்புல ஏறினதும்...

ஏதோ புதுசா மாறுன மாதிரி, இறுக்கமா புடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் முடிச்சுப் போட்டுட்டு நிமிர்ந்தான்.

கையில இருந்த அந்தச் சின்ன டவலை என்கிட்ட நீட்டினான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

நான் கையை நீட்டினேன்.

அவன் கையில் இருந்து அந்த டவலை வாங்கினேன்.

வாங்கும்போதே...

என் விரல்கள் அந்த டவலுக்குள்ள புதையுற மாதிரி பிடிச்சேன்.

அது ஈரம்.

ஆனா ஜில்லுனு இல்ல.

வெதுவெதுப்பா இருந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரம் அவனோட முகம், கழுத்து...

முக்கியமா அவனோட அந்தரங்கப் பகுதி மேல இருந்த டவல்.

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்த டவல்.

அவன் உடம்பு சூடு இன்னும் அந்தத் துணியில தங்கியிருந்துச்சு.

நான் அதை இறுக்கமாப் பிடிச்சேன்.

என் உள்ளங்கை அந்தச் சூட்டை உணர்ந்துச்சு.

அவனோட வேர்வை வாசனை அந்த டவல்ல இருந்து லேசா வீசுச்சு.

நான் அதை வாங்கி, பக்கத்துல இருந்த கட்டில் தலைப்பகுதி மேல போட்டேன்.

ஆனா என் கையில அந்தச் சூடு ஒட்டிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இப்போ நான் அந்த ஈரம் சொட்டுற பேண்ட்டை எடுக்கணும்.

அது அவன் கால்ல இருந்து கழட்டிப் போட்டது. தரையில, வார்ட்ரோபுக்கு முன்னாடி கிடந்துச்சு.

அவன் அதுக்குக் குறுக்க நின்னுட்டு இருந்தான்.

"கொஞ்சம் நகரு பிரகாஷ்...

நான் அந்தப் பேண்ட்டை எடுக்கணும்."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் கொஞ்சம் ஓரமா நகர்ந்து நின்னான்.

இப்போ அவன் எனக்கு இடது பக்கமா நின்னான்.

நான் குனியணும்.

நான் போட்டுருக்கிற நைட்டி...

கழுத்து கொஞ்சம் அகலமா, லூசா இருக்கும்.

நான் மெதுவா இடுப்பை வளைச்சு, முன்னாடி குனிஞ்சேன்.

நான் குனியக் குனிய...

புவி ஈர்ப்பு விசை  வேலையை ஆரம்பிச்சது.

என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதி...

என் உடம்பை விட்டு விலகி, முன்னாடி தொங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் உள்ள எதுவும் போடாததால...

என்னோட கனமான முலைகள்...

எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாம...

"தொளக்"னு முன்னாடி விழுந்துச்சு.

அந்தத் துணிக்குள்ள...

என் மார்பு முழுசா ஊஞ்சல் மாதிரி தொங்குச்சு.

பிரகாஷ் நிக்கிற இடத்துல இருந்து பார்த்தா...

அவனுக்கு ஒரு தெளிவான காட்சி கிடைச்சிருக்கும்.

அவன் என் தலைக்கு மேல இருந்து, நின்னுக்கிட்டு பார்க்குறான்.

நான் குனிஞ்சிருக்கேன்.

அவன் பார்வை நேரா என் நைட்டி கழுத்து வழியா உள்ள இறங்கும்.

என்னோட மார்பு பிளவு...

என் முலைகளோட அந்த முழு வடிவம்...

ரெண்டு பக்கமும் உருண்டையா, வெள்ளையா, பந்து மாதிரித் தொங்குறது...

முக்கியமா...

என் முலைக் காம்புகள்.

தண்ணி பட்டு விறைச்சிருந்ததால...

அது இன்னும் நீளமா, கூர்மையா, கருப்பாத் தெரிஞ்சுது.

எல்லாமே அவன் கண்ணுக்கு விருந்து.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் குனிஞ்ச அடுத்த வினாடியே...

என் முதுகுல அவனோட பார்வை சுடுறதை உணர்ந்தேன்.

அவன் என் முகத்தைப் பார்க்கல. என் முதுகைப் பார்க்கல.

நேரா அந்த இடைவெளிக்குள்ள...

என் நைட்டிக்குள்ள தான் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் கண்கள் என் முலைகளை மேயுது.

"எப்படி இருக்கு..."னு அவன் மனசுக்குள்ள நினைப்பான்.

"தொட்டா எவ்ளோ மென்மையா இருக்கும்..."னு ஏங்குவான்.

முதல் மாதிரி இருந்திருந்தா...

இந்நேரம் டக்குனு பேண்ட்டை எடுத்துட்டு நிமிர்ந்திருப்பேன்.

இல்லன்னா ஒரு கையை வெச்சு கழுத்தை மறைச்சிருப்பேன்.

ஆனா நான்...

கவிதா கால் பண்ணி கெடுத்து வெச்சிருக்கிற பவித்ரா இப்போ.

என் மனசு சலனப்படுது.

நான் அவசரப்படல.

வேணும்னே ஒரு வினாடி தாமதப்படுத்தினேன்.

அந்தப் பேண்ட்டைப் பிடிக்கிறதுக்குக் கொஞ்சம் தடுமாறுற மாதிரி நடிச்சேன்.

என் விரல்கள் தரையில துழாவுச்சு.

நான் குனிஞ்சே நின்னேன்.

அவன் பார்க்கட்டும்.

மொத்தத்தையும் பார்க்கட்டும்.

அவன் கண்கள் என் முலை மேல படுறது...

அவன் கையே படுற மாதிரி எனக்கு ஒரு கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"பார்த்துக்கோ பிரகாஷ்..."

"உனக்குத் தான் இந்த விருந்து."

"நீ என்னைத் தொடாமலேயே...

நான் உனக்கு என்னையே காட்டுறேன்."

"நான் அழகா இருக்கேன்ல...

பார்த்து ரசிச்சுக்கோ."

எனக்குள்ள ஒரு விதமான சந்தோஷம்.

அவன் பார்வை என் மேல படப்பட...

என் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுது.

ஒரு அஞ்சு வினாடி கழிச்சு...

நான் அந்தப் பேண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

கையில எடுத்தேன்.

"சொத சொத"னு ஈரம்.

கனமா இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்தேன்.

எழுந்த வேகத்துல...

அந்த நைட்டி மறுபடியும் என் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

ஆனா காட்சி முடிஞ்சு போச்சு.

என் கையில அந்த நனைஞ்ச பேண்ட் இருந்துச்சு.

நான் அதைத் தூரமாப் பிடிக்கல.

என்னை அறியாமலே...

என் மார்போடு அணைச்சுப் பிடிச்சேன்.

அந்த ஈரம் என் நைட்டியில் பட்டு...

என் மார்பை நனைச்சுது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி...

இந்தத் துணிக்குள்ள தான் அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி இருந்துச்சு.

அதை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தது இந்தத் துணி தான்.

இப்போ அதை நான் என் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டு நிக்கிறேன்.

அவனோட சுண்ணி இருந்த கதகதப்பு இன்னும் இதுல இருக்குமோ?

நான் நிமிர்ந்து அவன் கண்ணைப் பார்த்தேன்.

அவன் இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலயே...

என் மார்பைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கண்ணுல ஆசை வழிஞ்சுது.

நான் அவனை ஸ்டாப் பண்ண நினைச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்...

அங்க என்ன பார்வை?"

நான் கேட்டேன்.

அவன் திடுக்கிட்டுப் போனான். கண்ணை திருப்பினான்.

"ஒ...

ஒன்னுமில்ல மேடம்."

"எங்க பார்த்தனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் அதை பெருசுபடுத்தல. உடனே அடுத்த கேள்விக்குத் தாவினேன்.

இது என் மனசுல உறுத்திக்கிட்டே இருந்த கேள்வி.

பாத்ரூம்ல பார்த்ததுல இருந்து என் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்த கேள்வி.

"உனக்கு ஜட்டி போடுற பழக்கமே இல்லையா?"

நான் நேரடியாவே கேட்டேன்.

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, முகத்துக்கு நேரா கேட்டேன்.

அவன் இதை எதிர்பார்க்கல.

ஒரு வீட்ல இருக்குறவங்க...

அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன் கிட்ட, "ஏன் ஜட்டி போடல?"னு இப்டி ஓப்பனா கேப்பாங்கன்னு அவன் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல.

அவன் முகம் மாறிப்போச்சு.

தடுமாறினான்.

"அது...

அது வந்து மேடம்..."

"என்ன வந்து?"

"இல்ல மேடம்...

இப்போ சம்மர் இல்லையா..."

"அதுக்கு?"

"உள்ள போட்டா...

ஃபுல்லா வேர்த்துடும் மேடம். தொடை இடுக்குல எல்லாம் இச்சிங்கா இருக்கும் மேடம்."

"அதான்...

போடாம வந்தேன்."

"வேற ஒன்னும் இல்ல மேடம்."

அவன் ஏதோ ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிச் சமாளிச்சான்.

ஆனா அது பொய்னு எனக்குத் தெரியும்.

இல்ல...

ஒருவேளை உண்மையா கூட இருக்கலாம்.

"ம்ம்ம்..."

நான் தலையாட்டினேன்.

"சரி...

என்னவோ பண்ணு."

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன எண்ணம் வேற.

"அப்போ இவன் எப்பவுமே இப்டித் தானா?"

"ராத்திரி பகலா கேட்ல உக்காந்து டூட்டி பார்க்கும்போது...

இவன் உள்ள ஒன்னும் போட மாட்டானா?"

"அப்போ அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள சும்மா சுதந்திரமா ஆடிட்டு இருக்குமா?"

"எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம...

காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருக்குமா?"

"நடக்கும்போதெல்லாம் அது இவன் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டே இருக்குமா?"

"இவன் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வர்றப்போலாம்...

இவன் ஜட்டி போடாமத் தான் என் முன்னாடி நின்னிருப்பானா?"

இந்த நினைப்பே எனக்கு ஒரு கிளுகிளுப்பைத் தந்தது.

"இங்க பாரு...

உன் டீ-ஷர்ட் அங்க கிடக்கு."

நான் பாத்ரூம் வாசலைக் காட்டினேன்.

அவன் கழட்டிப் போட்ட டீ-ஷர்ட் அங்கேயே தரையில கிடந்துச்சு.

"எடுத்துக்குறேன் மேடம்."

அவன் நகரப் போனான்.

"இரு...

நானே எடுக்குறேன்."

மறுபடியும் எனக்கு அந்த ஆசை வந்துச்சு.

அவன் பார்க்குறான்...

நான் ஏன் மறைக்கணும்?

நான் அந்த டீ-ஷர்ட் கிடந்த இடத்துக்குப் போனேன்.

திரும்பவும் குனிஞ்சேன்.

மறுபடியும் அதே ஆங்கிள் .

என் இடுப்பு வளைஞ்சுது.

நைட்டி கழுத்து தொங்குச்சு.

என் முலைகள் மறுபடியும் வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

இந்தத் தடவை நான் அவனைப் பார்க்கல. ஆனா அவன் என்னைத் தான் பாக்குறான்னு தெரியும்.

நான் அந்தச் சட்டையை எடுத்தேன்.

நிமிர்ந்தேன்.

அவன் கண்கள்ல அந்த ஆசை இன்னும் குறையல.

"சரி...

நீ போய் ஹால்ல சோபால உக்காரு. நான் இதை வாஷிங் மெஷின்ல போட்டுட்டு வர்றேன்."

நான் அவனை அனுப்பி வெச்சேன்.

அவன் தயங்கித் தயங்கி ஹாலுக்குப் போனான்.

நான் யூட்டிலிட்டி ஏரியாவுக்குப் போனேன்.

அங்க வாஷிங் மெஷின் இருந்துச்சு.

இப்போ நான் தனியா இருந்தேன்.

என் கையில அவனோட நனைஞ்ச ட்ராக் பேண்ட். அவனோட வேர்வை புடிச்ச டீ-ஷர்ட்.

ரெண்டுமே ஈரம்.

நான் மெஷின் மூடியைத் திறந்தேன்.

உள்ள போடப் போனேன்.

திடீர்னு என் கை நின்னுச்சு.

அந்த ட்ராக் பேண்ட்டை என் முகத்துக்கு நேராத் தூக்கினேன்.

குறிப்பா...

அந்த இடுப்புப் பகுதியை.

அவனோட சுண்ணி இருந்த இடம்.

அவனோட கொட்டைகள் உரசின இடம்.

எனக்கு ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான ஆசை வந்துச்சு.

"முகர்ந்து பார்க்கலாமா?"

"அவனோட வாசனை இதுல இருக்கும்."

"அவன் ஜட்டி போடாம போட்டிருந்த பேண்ட் இது."

"அவனோட ஆணுறுப்பு வாசனை...

அவனோட வேர்வை நெடி..."

"ஒருவேளை...

அந்தப் பைக்ல வரும்போது, இல்ல பாத்ரூம்ல நிக்கும்போது...

அவன் சுண்ணியில இருந்து வடிஞ்ச அந்த ப்ரீ-கம்...

அது கூட இதுல பட்டிருக்கலாம்."

"அதை என் மூக்கால உறிஞ்சிப் பார்க்கலாமா?"

என் கை நடுங்குச்சு.

அந்தத் துணியை மூக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

அந்த ஈரம் என் முகத்துல படுற தூரம் வரைக்கும் கொண்டு போனேன்.

என் மூச்சு காத்து அதுல பட்டுச்சு.

ஒரு வினாடி...

என் மூளை மரத்துப்போச்சு.

"சீ...

பவித்ரா...

என்ன ஜென்மம் நீ?"

"எவ்ளோ கேவலமா மாறிட்ட..."

"ஒரு வாட்ச்மேன் டிரஸ்ஸை...

அதுவும் அவன் போட்டிருந்த பேண்ட்டை முகர்ந்து பார்க்குற அளவுக்குத் தரங்கெட்டுப் போயிட்டியா?"

எனக்கு நானே ஒரு அறை குடுத்துக்கிட்டேன்.

"தூக்கிப் போடு."

வேகமா அந்தத் துணிகளை மெஷினுக்குள்ள வீசினேன்.

மூடியை "டப்"னு சாத்தினேன்.

டிரையர் பட்டனைத் தட்டினேன்.

மெஷின் சுத்த ஆரம்பிச்சது.

ஆனா என் மனசு சுத்தமாகல.

நான் அதைச் செய்யல தான்...

ஆனா செய்யணும்னு ஆசைப்பட்டேன்ல?

அந்த ஆசையே தப்பு தானே.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜைத் திறந்தேன். ஜில்லுனு தண்ணி பாட்டிலை எடுத்தேன்.

ரெண்டு கிளாஸ் எடுத்தேன்.

தண்ணியை ஊத்தினேன்.

ஹாலுக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ் சோபால உக்காந்து இருந்தான்.

அவன் என் புருஷனோட லுங்கியைக் கட்டிக்கிட்டு...

சட்டை இல்லாம...

வெத்து உடம்போட உக்காந்து இருந்தான்.

அந்தக் காட்சி...

ஏதோ என் புருஷன் உக்காந்து இருக்கிற மாதிரி...

ஆனா உடம்பு மட்டும் வேற மாதிரி இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

நான் அவன்கிட்ட ஒரு கிளாஸை நீட்டினேன்.

"இந்தா தண்ணி."

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

அவன் வாங்கினான்.

நான் போயி...

சோபாவோட இன்னொரு மூலையில உக்காந்தேன்.

அவன் ஒரு ஓரத்துல...

நான் ஒரு ஓரத்துல.

நான் உக்காந்ததும்...

எனக்கு ஒரு திமிர் வந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் என்னோட மார்பைப் பார்த்தான்.

நான் சாதாரணமாக உக்காரல.

என் வலது காலைத் தூக்கி...

இடது கால் மேல போட்டேன்.

நான் போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி கொஞ்சம் வழுவழுன்னு இருக்கும்.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்டதும்...

அந்தத் துணி "சர்ர்ர்"னு வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடைப்பகுதி.

பாதித் தொடை வரைக்கும் துணி ஏறிடுச்சு.

என் உள் தொடை...

வெள்ளையா...

மென்மையா...

பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அவன் கால் கருப்பா, முடியோட கரடுமுரடா இருந்துச்சு.

என் கால்...

அதுக்கு நேர் மாறா...

பால் மாதிரி, ஒரு முடி கூட இல்லாம வழவழன்னு இருந்துச்சு.

அந்த டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல...

என் தொடைச் சதை மின்னுச்சு.

நான் துணியை இழுத்து விடல.

அதை மறைக்கல.

அப்படியே விட்டேன்.

என் தொடையோட அந்த மென்மையான பகுதி...

மேல போகப் போக...

என்னோட அந்தரங்கத்துக்குப் போற வழி...

அவனுக்கு அது மட்டும் மறைஞ்சு இருந்துச்சு.

அவன் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே...

என் காலைப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வை என் உள் தொடையில நிலைச்சு நின்னுச்சு.

நான் அதை ரசிச்சேன்.

"பார்த்துக்கோ..."

"நான் அழகா இருக்கேன்ல..."

"இவ்ளோ நேரம் என் கால் மேல கண்ணு வெச்சிருந்தியே...

இப்போ நல்லாப் பார்த்துக்கோ."

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்தப் பேச்சும் இல்ல.

ஆனா அந்த அறையில...

ஆசை அனல் மாதிரி வீசுச்சு.



--------
Part 85:
--------

நான் சோபாவுல உக்காந்தேன்.

கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா உக்காரலாம்னு நினைச்சேன்.

என் வலது காலைத் தூக்கி, இடது கால் மேல போட்டேன்.

நான் போட்டிருந்தது அந்த சிந்தெடிக் நைட்டி. அது ரொம்ப வழுவழுன்னு இருக்கும்.

வெறும் ஜட்டி மட்டும் தான் உள்ள இருந்துச்சு அந்த நைட்டிக்குள்ள.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்ட வேகத்துல...

அந்த நைட்டி துணி "சர்ர்ர்"னு வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடைப்பகுதி.

பாதித் தொடை வரைக்கும் துணி ஏறிடுச்சு.

நான் அதை இழுத்து விடல.

எனக்கு ஒரு வினாடி "திக்"னு இருந்துச்சு.

ஆனா அடுத்த வினாடி...

ஒரு விதமான சோம்பேறித்தனத்துல அப்படியே விட்டுட்டேன்.

"பரவால்ல...

அவன் என்ன பண்ணிடுவான்...

என்ன பார்க்கப் போறான், ஆல்ரெடி என்னோட முலையை பார்த்துட்டு தானே இருக்கான்?"னு ஒரு அசட்டு தைரியம்.

அதே சமயம்...

"அவனை இன்னும் தவிக்க விடணும்"னு ஒரு நினைப்பு.

"அவன் பார்க்கட்டும்...

பார்த்து ஏங்கட்டும்."

பிரகாஷ் எனக்கு எதிர்ல இருந்த சோபால உக்காந்திருந்தான்.

அவன் கையில் தண்ணி கிளாஸ் இருந்துச்சு. அவன் குடிக்கல.

அவன் கண்கள் வேலையை ஆரம்பிச்சது.

முதல்ல அவன் பார்வை என் கால் பாதம் மேல விழுந்துச்சு.

என் கால் விரல்கள்...

அவன் பார்வை என் விரல்களை வருடுச்சு.

சும்மா பார்க்கல...

அவன் கண்ணுலேயே தடவுற மாதிரி ஒரு பார்வை.

அங்க இருந்து பார்வை மெதுவா மேல ஊர்ந்துச்சு.

என் கணுக்கால்...

என் கெண்டைக்கால் சதை...

அங்க முடி எதுவும் இருக்காது. நான் அவ்ளோ சுத்தமா, வாக்ஸிங் பண்ணி வெச்சிருப்பேன்.

வழுவழுன்னு, பால் மாதிரி இருக்கிற என் காலை அவன் கண்கள் வருடிச்சு.

அங்க இருந்து பார்வை இன்னும் மேல போச்சு.

என் முழங்கால் மூட்டு...

அப்புறம்...

துணி விலகித் தெரிஞ்ச அந்தத் தொடைப்பகுதி.

என் உள் தொடை. அது வெயில் படாத இடம். ரொம்ப மென்மையான இடம்.

என் புருஷனைத் தவிர வேற யாரும் பார்க்காத இடம்.

இப்போ ஒரு வாட்ச்மேன் அதை உத்து பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் பார்வை என் தோலைத் தொடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு நெருப்புக்குச்சி உரசினா எப்டி இருக்குமோ...

அப்டி ஒரு சூடு என் தொடையில தெரிஞ்சுது.

அவன் கண்கள் அங்க நிக்கல.

இன்னும் மேல போக முயற்சி பண்ணுச்சு.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்டிருக்கிறதுனால...

என் ரெண்டு தொடைக்கும் நடுவுல ஒரு சின்ன இடைவெளி விழுந்திருக்கும்.

நிழல் விழுந்த அந்த இடம்.

அந்த இடத்துல துணி இல்லைன்னா...

என் ஜட்டி தெரியும்.

இல்லன்னா...

ஜட்டிக்கு வெளிய பிதுங்கிட்டு இருக்கிற என் தொடைச் சதை தெரியும்.

அவன் பார்வை அந்த இருட்டுக்குள்ள எதையோ தேடுச்சு.

எனக்குத் தெரியும் அவன் எதைத் தேடுறான்னு.

அவன் கண்கள் அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள ஊடுருவித் தேடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு உடம்பு முழுக்க "ஜிவ்"வுனு ஆச்சு.

என் அடிவயிறு கலங்குச்சு.

இது தப்பு.

ரொம்பத் தப்பு.

நான் டக்குனு காலை இறக்கி, துணியை மூடியிருக்கணும்.

ஆனா என் கை நகரல.

அவன் என்னைப் பார்க்குற விதம்...

அந்தப் பசி...

எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில பிடிச்சிருந்தது.

"என்னைப் பார்க்குறதுக்கு ஒரு ஆம்பளை இப்டி ஏங்குறானே..."

ஆனா இந்த அமைதி ரொம்ப ஆபத்தா இருந்துச்சு.

இதை இப்படியே விட்டா...

அவன் எல்லை மீறிடுவான்.

நான் பேச்சை மாத்தணும்.

இந்தச் சூழ்நிலையை நார்மல் ஆக்கணும்.

நான் தொண்டையைக் கனைச்சேன்.

"ம்ம்ம்...

என்ன பிரகாஷ்...

தண்ணி குடி."

"ஆ...

குடிக்குறேன் மேடம்."

அவன் திடுக்கிட்டு, கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

"அப்புறம்...

அப்பார்ட்மெண்ட்ல உன் வேலை இப்போ சரியா போகுதா?"

நான் எதையோ கேட்டேன்.

"நல்லா போகுது மேடம். ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல."

"தண்ணி லாரி கரெக்டா வருதா?"

"வருது மேடம். நேத்து கூட ரெண்டு லோடு வந்துச்சு."

"ம்ம்ம்...

வெயில் வேற அதிகமா இருக்குல்ல...

அதான் கேட்டேன்."

"ஆமா மேடம்...

இந்த வருஷம் வெயில் ரொம்ப அதிகம். ரூம்லேயே இருக்க முடியல."

"அதான்...

நீ அடிக்கடி தண்ணி குடி. உடம்பைப் பார்த்துக்கோ."

"கண்டிப்பா மேடம்."

"நீ எப்போ டியூட்டிக்கு போவ இன்னைக்கு?"

"சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு மேடம்."

"இல்ல...

இன்னைக்கு நைட் டூட்டி தானே?"

"ஆமா மேடம்...

இன்னைக்கு நைட் டூட்டி தான். நான் தான் பார்க்கணும்."

"ஓ...

சரி சரி."

நான் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன். வாய் வார்த்தை சாதாரணமா வந்துச்சு.

ஆனா என் மனசு?

என் மனசு முழுக்க என் தொடை மேலேயே இருந்துச்சு.

"அவன் இன்னும் பார்த்துக்கிட்டு தான் இருக்கான்."

"நான் பேசுறது எதையும் அவன் காது கொடுத்துக் கேட்கல."

"அவன் கவனம் முழுக்க என் தொடைச் சதையில தான் இருக்கு."

"அவன் பார்வை என் நைட்டிக்குள்ள, என் அந்தரங்கத்துக்குள்ள நுழையப் பாக்குது."

எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு.

என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா முடியல.

இனியும் பொறுக்க முடியாது.

அவன் பார்வை என்னைத் துகில் உரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்து உட்காந்தேன்.

கண்டிப்பாப் பேச நினைச்சேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்..."

"போதும் நிறுத்து."

"என்ன அங்க பார்வை?"

"எப்போ பாரு எதையாவது உத்து பார்த்துக்கிட்டே இருக்க?"

"ஒரு பொண்ணை எப்டி பார்க்கணும்னு தெரியாதா?"

"கண்ணு எங்க மேயுது?"

நான் கோவமாத் தான் கேட்டேன்.

ஆனா என் குரல்ல அந்த அதிகாரம் இல்ல. ஒரு விதமான சிணுங்கல் தான் இருந்துச்சு.

அவன் பயப்படல.

தலை குனியல.

லேசாச் சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு...

ஒரு மாதிரியான சிரிப்பு.

எல்லாத்தையும் புரிஞ்சுக்கிட்ட சிரிப்பு.

"இல்ல மேடம்...

நான் தப்பா பார்க்கல."

"பின்ன?"

"இந்த டிரஸ் மேடம்..."

"என்ன டிரஸ்?"

"நீங்க போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி...

உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லாருக்கு."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். இது நைட்டி மாதிரியே இல்ல."

"வேற எப்டி இருக்கு?"

"ஏதோ...

மாடர்ன் டிரஸ் மாதிரி இருக்கு."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"மாடர்ன் டிரஸ்ஸா..."

அவன் என்ன சொல்ல வர்றான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"மாடர்ன் டிரஸ்னா...

துணி கம்மியா இருக்கும்."

"உடம்பு தெரியும்."

"இவன் அதைத்தான் சொல்றான்."

"என் நைட்டி முன்னாடி நனைஞ்சு போய்...

என் முலைகள் தெரிஞ்சதை அவன் சொல்றான்."

"துணி மெலிசா இருந்து...

என் உடம்பு தெரிஞ்சதை அவன் சொல்றான்."

"உங்க உடம்பை இது மூடி மறைக்கல மேடம்...

அப்பட்டமா காட்டுதுன்னு நாசூக்கா சொல்றான்."

எனக்கு முகம் செவந்து போச்சு.

"சீ...

சும்மா இரு. எதையாவது உளறாத."

"தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு...

உடம்பைக் கூல் பண்ணிக்கோ."

"வெயில்ல அலைஞ்ச சூடு உனக்கு இன்னும் குறையல."

நான் அவனைத் திட்டினேன்.

அவன் கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

ஒரு மிடறு தண்ணி குடிச்சான்.

நிதானமா என்னை ஏறிட்டான்.

"தண்ணி குடிச்சா வாய் மட்டும் தான் மேடம் கூல் ஆகுது."

"வேற?"

"உங்களைப் பார்த்தாத் தான்...

என் கண்ணும் கூல் ஆகுது."

"என் கண்ணுக்கும் ஒரு குளிர்ச்சி கிடைக்குது."

எனக்கு நெஞ்சுல ஒரு அடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன பேச்சு பேசுறான் இவன்..."

"இது டபுள் மீனிங்."

"இல்ல இல்ல...

டைரக்ட் மீனிங்."

"என்னோட முலையையும், என் தொடையையும் பார்த்தா தான் அவன் கண்ணு குளிருதா?"

என் அடிவயிறு "சுருக்"னு சுருங்கிச்சு.

அவன் தைரியம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

என்கிட்ட யாரும் இப்டி ரசிச்சுப் பேசுனது இல்ல. தைரியமா டைரக்ட்டா பேசுனதும் இல்ல.

இவன் என் முன்னாடி உக்காந்து...

என் முகத்துக்கு நேரா...

"உன்னை ரசிக்குறேன்"னு சொல்றான்.

நான் வெளியில நடிக்க வேண்டியதா இருந்துச்சு.

"சீ...

போதும். ஓவராப் பேசாத."

நான் முகத்தைத் சுழிச்சேன்.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள...

"பேசுடா..."

"இன்னும் பேசு."

"என்னை வர்ணி."

"நான் எவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு சொல்லு."

"உனக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லு."

எனக்கு பயமா இருந்துச்சு.

"நான் இவனுக்கு இடம் குடுக்குறேனா?"

"இப்டியே பேச விட்டா...

இவன் என் மேல பாய்ஞ்சுடுவானா?"

"க்ரீன் சிக்னல்னு நினைச்சுப்பானா?"

ஆனா...

ஒரு ஆம்பளை நம்ம அழகை அணு அணுவா ரசிச்சுப் பேசும்போது...

அதைத் தடுத்து நிறுத்த எந்தப் பொண்ணுக்கும் மனசு வராது.

நானும் பொண்ணு தானே.

அவன் என்னைக் கொண்டாடுறது எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

அவன் சோபால லேசா அசைஞ்சு உக்காந்தான்.

கால்களை அகலமா வெச்சான்.

அவன் கட்டியிருந்த அந்த லுங்கி...

என் புருஷன் கார்த்திக்கோட பழைய லுங்கி.

அது அவனுக்கு ரொம்ப இறுக்கமா இருந்துச்சு.

அவன் தொடைத் தசைகள் பெருசா இருந்ததால...

அந்தத் துணி அவரை இழுத்துப் பிடிச்சது.

முக்கியமா...

அவன் கால்களுக்கு நடுவுல...

அந்த இடுப்புப் பகுதியில...

துணி ரொம்பத் திணறுச்சு.

அவன் உள்ள ஜட்டி போடலையே.

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

அந்தத் துணிக்குள்ள இருந்து வெளிய வரத் துடிச்சுது.

அவன் காலை விரிக்கும் போதெல்லாம்...

அந்தத் துணி அவன் சுண்ணியை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.

அந்தப் பழைய துணி வழியா...

அவனோட சுண்ணியோட வடிவம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அடிப்பக்கம் தடியாவும்...

தலைப்பக்கம் உருண்டையாவும் தெரிஞ்சுது.

அவன் முடிச்சுப் போட்டிருந்த இடம்...

தொப்புளுக்குக் கீழே இறங்கி...

தளர்ந்து போய் இருந்துச்சு.

எனக்கு ஒரு பயம்.

"இவன் இன்னும் கொஞ்சம் காலை விரிச்சா..."

"இல்ல வேகமா அசைஞ்சா..."

"அந்தப் பழைய துணி தாங்காம கிழிஞ்சுடுமோ?"

"ஏற்கனவே கட்டும்போது கிழிஞ்ச மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு."

"இப்போ முழுசா கிழிஞ்சா..."

"அவன் மறுபடியும் அம்மணமா என் முன்னாடி நிப்பான்."

"அந்தக் கருப்புத் தடி...

என் முகத்துக்கு நேரா ஆடிக்கிட்டு நிக்கும்."

நான் அதை நினைக்கும்போதே...

என் நாக்கு வறண்டு போச்சு.

நான் அந்த இடத்தையே உத்து பார்த்தேன்.

அந்தத் துணிக்குள்ள ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு நெளியுற மாதிரி...

அவனோட சுண்ணி அசைஞ்சுது.

பிரகாஷ் என் பார்வையை கவனிச்சான்.

அவனுக்குத் தைரியம் கூடிடுச்சு.

அவன் இனிமே வாட்ச்மேனா பேசல.

ஒரு ஆம்பளையா பேசினான்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்க நிஜமாவே சினிமா ஹீரோயின் மாதிரி இருக்கீங்க."

"சும்மா ஐஸ் வைக்காத."

"இல்ல மேடம்...

சத்தியமா."

"உங்களைப் பார்த்தா...

ஒரு பையனுக்கு அம்மானு யாராவது நம்புவாங்களா?"

"கல்லூரிக்கு போற பொண்ணு மாதிரி இருக்கீங்க."

"சும்மா உங்க வீட்டுக்காரர் குடுத்து வெச்சவர்."

எனக்கு "குப்"புனு சந்தோஷம்.

காலையில கவிதா கூட இதைத்தான் சொன்னா.

இப்போ இவனும் அதே சொல்றான்.

நான் பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் கருப்பா இருக்கான்.

முகம் ஒன்னும் அழகு இல்ல. கரடு முரடா இருக்கும்.

கார்த்திக் நல்ல சிகப்பு. பாக்க லட்சணமா இருப்பார்.

ஆனா...

கார்த்திக் என்னை இப்டிப் பார்த்ததில்லை.

இப்டி பேசுனதில்லை.

பிரகாஷ் வார்த்தையில ஒரு மாயம் இருந்துச்சு.

அவன் பேச்சு...

என்னைத் தொடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ரூம்ல இருந்த சூழ்நிலை மாறிடுச்சு.

இப்போ அங்க "ஒரு வீடோட ஓனர் - வாட்ச்மேன்" இல்ல.

ஒரு "ஆண் - பெண்".

அவன் கண்களில் இருந்த அந்தத் தீ...

என் மேல பரவுச்சு.

நான் என்னை இளமையா உணர்ந்தேன்.

விரும்பத்தக்கவளா உணர்ந்தேன்.

அவன் சோபால முன்னாடி சாய்ஞ்சான்.

என்னை நோக்கி குனிஞ்சான்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த தூரம் குறைஞ்சுது.

அவன் வாய் திறந்தான்.

இன்னும் ஏதோ சொல்ல வந்தான்.

அவன் உதடு துடிக்குது. அவன் கண்ணுல வெறி.

நான் இப்டியே உக்காந்திருந்தா என்ன நடக்கும்?

"அவன் மனசுக்குள்ள என்ன நினைக்குறான்?"

"இப்போ இங்கேயே என்னைத் தூக்கி வெச்சுச் செய்யணும்னு நினைக்கிறானா?"

அந்த நினைப்பு வந்ததும் என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

அந்த உச்சகட்ட பதட்டத்துல...

சரியா அந்த வினாடியில...

"பீப்...

பீப்...

பீப்..."

யூட்டிலிட்டி ஏரியாவில இருந்து ஒரு சத்தம்.

வாஷிங் மெஷின் அலறியது.

துணி துவைச்சு முடிச்சு...

டிரையர் ஓடி முடிஞ்சதுக்கான சத்தம்.

அந்தச் சத்தம் எங்களை உலுக்கிப் போட்டுச்சு.

[Ajay Kailash]

Excellent

[harry9944]

நன்றி அற்புதம் விவரிக்க வார்த்தைகளே இல்லை ,கதையின் உடைய ஓட்டம் மிகவும் அருமையாக உள்ளது கதையை வாசிக்கும் பொழுது நாங்களாகவே அந்த கதாபாத்திரத்தில் உள்ளவர்கள் போன்று உணருகின்றோம் அத்தனை இயல்பான ரசிக்கத்தக்க ஒவ்வொரு வரிகள் வாசிக்க வாசிக்க நாமும் அந்த கதாபாத்திரத்தில் இருப்பது போலவே உணர்கின்றோம் ஒவ்வொரு எழுத்து நடையும் அத்தனை அற்புதமாக உள்ளது உங்களுக்கு இயல்பாகவே கதை அல்ல கவிதை பிணைந்த கதை எழுதும் திறமை உங்கள் ஒவ்வொரு நாடி நரம்பிலும் இயல்பாகவே அமைந்து உள்ளது எத்தனையோ கதைகள் இந்த தளத்தில் வருகின்றன வந்துள்ளன இன்னும் வரப் போகின்றன ஆனால் இந்த கதை மிகவும் தனித்துவமானதாக நான் உணர்கிறேன் ஒவ்வொரு ரசிகனும் குறைந்தது ஒரு நாளைக்கு பத்து முறையாவது இந்த திரியில் வந்து புது அப்டேட் வந்துள்ளதா என்று என்னை போல் அவர்களும் பார்ப்பார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் சொல்கிறேன் இதுவே உங்கள் கதைக்கு கிடைத்த முழு வெற்றி தயவு செய்து எங்கள் நம்பிக்கையை பூர்த்தி செய்வது போல் இந்த கதையினை இந்த கதையின் ஓட்டம் போல் ஒரு நெடுந்தொடராக கொண்டு செல்வதே எங்கள் அனைவரின் விருப்பம் தயவுசெய்து உங்கள் மன ஓட்டத்தின் படியே கதை இனி தொடருங்கள் அதுவே இந்த கதையின் இந்த கதை நடையின் வெற்றி

[venkygeethu]

Thanks for updating again expecting for a long time please do continue with the same tempo as before really excellent move waiting for Prakash's move as well

[Priyaram]

One of the masterpiece stories of this site bro…keep it up bro…

[guruge2]

Thanks nanba, super update

[guruge2]

Pls update pannuenga bro

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Fantastic flow
No words to say your writing skills

[guruge2]

Pls update pannuenga nanba

[venkygeethu]

நண்பா கொஞ்சம் சீக்கிரமா அப்டேட் கொடுங்க ஆவலாக உள்ளோம்

[yazhiniram]

--------
Part 86:
--------


"பீப்...

பீப்...

பீப்..."

வாஷிங் மெஷின் சத்தம் அந்த அமைதியை உடைச்சுது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு வினாடி திடுக்கிட்டோம்.

அந்தச் சத்தம் என்னை நிஜ உலகத்துக்கு இழுத்துட்டு வந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு கனவுல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் பேசுனது, என் அழகைப் புகழ்ந்தது, நான் அதை ரசிச்சது...

எல்லாமே அந்த ஒரு சத்தத்துல கலைஞ்சு போச்சு.

நான் சுதாரிச்சேன்.

"துணி காஞ்சுடுச்சு போல."

நான் சொன்னேன்.

பிரகாஷ் உடனே எழுந்தான்.

"நான் போய் எடுக்குறேன் மேடம்."

"பரவால்ல...

நீ உக்காரு. நான் எடுத்துத் தர்றேன்."

நான் கொஞ்சம் அவன்கிட்ட அதட்டிச் சொன்னேன்.

நான் தான் மேடம். நான் சொல்றதை அவன் கேட்கணும். அவன் போய் என் உள்ளாடை கிடக்கிற மெஷினைத் திறக்க வேணாம்.

நான் எழுந்தேன்.

என் நைட்டியைச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

இடுப்பு வரைக்கும் ஏறியிருந்த துணியை கீழே இழுத்து விட்டேன்.

என் தொடையை மறைச்சேன்.

"இனிமே ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்."

யூட்டிலிட்டி ஏரியா பக்கம் போனேன்.

வாஷிங் மெஷின் மூடியைத் திறந்தேன்.

உள்ள இருந்து ஒரு அனல் காத்து என் முகத்துல அடிச்சுது.

நான் உள்ள கையை விட்டேன்.

அவனோட டிராக் பேண்ட், டீ-ஷர்ட் ரெண்டையும் எடுத்தேன்.

அது டிரையர்ல ஓடினதால...

நல்ல சூடா இருந்துச்சு.

ஈரம் முழுசாப் போயிருக்காது. லேசா ஒரு பிசுபிசுப்பு இருக்கும்.

ஆனா அந்தச் சூடு...

"கதகத"னு என் கையில பட்டுச்சு.

அது வெறும் துணியோட சூடு மட்டும் இல்ல.

அவன் உடம்புல இருந்து வந்த சூடு மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் அதை மடிச்சு எடுக்கல.

அப்படியே ஒரு பொட்டலம் மாதிரி கையில் அள்ளி எடுத்தேன்.

திரும்பும்போது...

யாருக்கும் தெரியாம...

அந்தத் துணி மூட்டையை என் நெஞ்சோடு அணைச்சேன்.

ஒரே ஒரு வினாடி தான்.

அந்தச் சூடான துணி என் மார்புல பட்டுச்சு.

என் நைட்டி ஈரம் பட்டுக் குளிர்ந்து போயிருந்ததுக்கு...

இந்தச் சூடு இதமா இருந்துச்சு.

இது அவனைக் கட்டிப்பிடிக்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"சீ...

என்ன பவித்ரா நீ..."

"துணியைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே..."

எனக்கு நானே ஒரு முறைப்பு முறைச்சுக்கிட்டேன்.

கையை விலக்கினேன்.

திரும்பி ஹாலுக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ் சோபால இருந்து எழுந்து நின்னுட்டு இருந்தான்.

கையில இருந்த காலி கிளாஸை என்கிட்ட நீட்டினான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

நான் ஒரு கையில கிளாஸை வாங்கினேன்.

இன்னொரு கையில அந்தச் சூடான துணிகளைக் கொடுத்தேன்.

"இந்தா...

போட்டுக்கோ."

நான் கொடுக்கும்போது...

எங்க கை விரல்கள் மறுபடியும் உரசினது.

அவன் கை ஏற்கனவே சூடா இருக்கும். இப்போ இந்தத் துணியின் சூடும் சேர்ந்து...

அவன் உள்ளங்கை அனலா இருந்துச்சு.

அந்தத் தீ என் மேல பற்றிக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் வேகமா கையை எடுத்தேன்.

"சரி...

உள்ள போய் மாத்திக்கோ."

"பெட்ரூம்ல போய் மாத்து."

நான் சொன்னேன்.

மறுபடியும் அவனை என் படுக்கையறைக்குள்ள அனுப்புறேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் திரும்பினான்.

பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் நடக்குறதைப் பார்க்க எனக்கே பாவமா இருந்துச்சு.

சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

அந்த லுங்கி...

என் புருஷனோட லுங்கி...

அவனுக்குக் கால் போடவே இடம் கொடுக்கல.

அவன் ஒவ்வொரு அடியும் சின்னச் சின்னதாத் தான் வெக்க முடிஞ்சுது.

பென்குயின் நடக்குற மாதிரி நடந்து போனான்.

அவன் இடுப்பு, தொடை எல்லாம் அந்தத் துணிக்குள்ள இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நடக்கும்போது...

அந்தப் பழைய துணி பின்பக்கமா இழுத்து...

அவனோட குண்டி வடிவத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் பின்னாலேயே நின்னு பார்த்தேன்.

"இவன் நடக்குற வேகத்துக்கு...

அந்த முடிச்சு அவிழ்ந்துட்டா என்ன ஆகும்?"

"இல்ல அந்தத் துணி கிழிஞ்சுட்டா?"

"மறுபடியும் அவனோட அந்த அம்மண குண்டியைப் பார்க்கணுமோ?"

என் மனசுல ஒரு சின்ன பதட்டம்.

ஆனா அவன் பத்திரமா உள்ள போயிட்டான்.

பெட்ரூம் கதவை லேசாச் சாத்தினான்.

நான் ஹால்லேயே காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கிளாஸை கொண்டு போய் கிச்சன்ல வெச்சேன்.

வாஷிங் மெஷினையும் ஆஃப் பண்ணினேன்.

ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு.

பெட்ரூம் கதவு திறந்தது.

பிரகாஷ் வெளிய வந்தான்.

அவன் இப்போ அந்த டிராக் பேண்ட்டையும், டீ-ஷர்ட்டையும் போட்டிருந்தான்.

கையில என் புருஷனோட லுங்கியை மடிச்சு வெச்சிருந்தான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

என்கிட்ட கொடுத்தான்.

நான் வாங்கினேன்.

வாங்கிட்டு...

எதேச்சையா என் பார்வை அவன் இடுப்புப் பக்கம் போச்சு.

அவன் டிராக் பேண்ட் போட்டுட்டான்.

ஆனா...

"அய்யோ..."

எனக்குத் திடுக்கிட்டுப் போச்சு.

அவன் அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள...

ஜட்டி போடலங்கிற விஷயம் எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா இப்போ அதை என் கண்ணால பார்த்தேன்.

அந்த சிந்தெடிக் துணி...

அவன் தோலோட ஒட்டி இருந்துச்சு.

உள்ள ஜட்டி போட்டிருந்தா...

அவ்ளோ புடைப்பாத் தெரியாது.

ஆனா இங்க...

எதுவும் இல்ல.

நடுவுல இருந்த அந்த மேடு.

பாத்ரூம்ல பார்த்தப்போ...

அது வானத்தை நோக்கி விறைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

இப்போ அவன் டிரஸ் மாத்துற கேப்ல...

அது கொஞ்சம் அடங்கியிருந்துச்சு.

ஆனா முழுசாத் தூங்கல.

ஒரு அரை விறைப்புல...

ஒரு கனமான சதைப்பிண்டம் மாதிரி...

அவன் தொடையை ஒட்டித் தொங்குச்சு.

அது விறைச்சு இருந்தா கூட...

உள்ளாடை இருந்தா வெளிய அவ்ளோ தெளிவாத் தெரியாது.

ஆனா அந்தப் பேண்ட் துணி மெலிசா இருந்ததால...

அவனோட சுண்ணியோட தலைப் பகுதி...

அந்த மொட்டு...

ஒரு உருண்டையான வடிவத்துல வெளிய துருத்திக்கிட்டு தெரிஞ்சுது.

அதுக்குக் கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும்...

கொஞ்சம் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நடக்கும்போது அது "டங்...

டங்..."னு ஆடுறது கூடத் தெரிஞ்சுது.

பார்க்கவே ரொம்ப ஆபாசமா இருந்துச்சு.

ரோட்ல போறவங்க பார்த்தா...

"என்ன இவன் இப்டி வரான்"னு காறித் துப்புவாங்க.

அவ்ளோ கேவலமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் இதைக் கவனிக்கல போல.

"சரி மேடம்...

நான் கிளம்புறேன்."

அவன் கதவை நோக்கித் திரும்பினான்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "திக்"னு ஆச்சு.

"இவன் இப்டியேவா வெளிய போவான்?"

"எதிர்ல யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?"

"போற வழியில யாரும் இதைப் பார்க்க மாட்டாங்களா?"

"எல்லாரும் என்ன நினைப்பாங்க?"

"வாட்ச்மேன் இப்டிப் போறான்னா...

வீட்ல என்ன நடந்துச்சுன்னு கேக்க மாட்டாங்க?"

இது எனக்குத் தேவை இல்லாத பிரச்சனை.

ஆனா அவனை இப்டி அனுப்பக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்...

நில்லு."

நான் சத்தமாத் தடுத்தேன்.

அவன் நின்னான்.

"என்ன மேடம்?"

நான் அவன் கிட்ட போனேன்.

வேற வழி இல்லாம...

என் விரலை நீட்டி...

அவனோட இடுப்புப் பகுதியைக் காட்டினேன்.

"என்ன அது?"

"எது மேடம்?"

"அங்க பாரு...

உன் பேண்ட்டுக்குள்ள."

"உன்னோட அந்த...

அது பாரு..."

"ஏன் இப்டித் தெரியுது?"

அவன் குனிஞ்சு பார்த்தான்.

"மேடம்...

அது..."

"என்ன அது இதுன்னு?"

"இப்டியேவா வெளிய போவ?"

"பார்த்தா அசிங்கமா தெரியல?"

"யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?"

நான் படபடன்னு பொரிஞ்சு தள்ளினேன்.

அவன் கொஞ்சம் அசடு வழிஞ்சான்.

"இல்ல மேடம்...

இது என்னோட கண்ட்ரோல்லயே இல்ல மேடம்?"

"நான் என்ன பண்ண முடியும் மேடம்?"

"என்ன பண்ண முடியுமா?"

"ஒரு மாதிரி...

உனக்கு அடக்கத் தெரியாதா?"

"எப்போ பார்த்தாலும் அது ஏன் இப்டி நின்னுகிட்டே இருக்கு?"

"சின்னப் பையன் மாதிரி..."

நான் கண்டிப்பா கேட்டேன்.

எனக்கு நிஜமாவே ஒரு சந்தேகம்.

"இவன் எப்பவுமே இப்டித் தானா? இல்ல என் வீட்ல மட்டும் தான் இப்டியா?"

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்ணுல இப்போ பயம் இல்ல.

ஒரு விதமான குறும்பு. ஒரு திமிர்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்களே சொல்லுங்க...

நான் என்ன பண்றது?"

"என்ன?"

"கண்ணாடி முன்னாடி போய் பாருங்க மேடம்."

"நீங்க போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி...

ஈரம் பட்டு உடம்போட ஒட்டிருக்கு."

"ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க."

"தலைமுடி கலைஞ்சு போய்...

குளிச்சுட்டு வந்த தேவதை மாதிரி நிக்கிறீங்க."

"உங்க உடம்புல இருந்து வர்ற வாசனை...

என் மூக்கைத் துளைக்குது."

"இவ்ளோ அழகை என் கண்ணு முன்னாடி வெச்சுக்கிட்டு..."

"என்னை அடக்கச் சொன்னா எப்டி மேடம்?"

"நீங்க பேசப் பேச...

அதுவே என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல."

அவன் பேசப் பேச...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னடா இவன்...

பழியை என் மேல போடுறான்?"

"நான் அழகா இருக்கேன்னு சொல்றானா...

இல்ல நான் கவர்ச்சியா இருக்கேன்னு சொல்றானா?"

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

நானும் கொஞ்சம் ஓவராத் தான் நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவன் சொன்ன விதம்...

"உங்க அழகைப் பார்த்தா எவனும் கட்டுப்படுத்த முடியாது"ன்னு சொன்னது...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"சீ...

சும்மா இரு."

"அதுக்காக இப்படியா?"

"இப்படியா நிக்கும்?"

நான் கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான்.

"ஆமா மேடம்."

"நீங்க பேசப் பேச...

என்னைப் பாருங்க."

நான் அவன் பேண்ட்டைப் பார்த்தேன்.

அவன் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் கண்ணு முன்னாடியே...

அந்தச் சுண்ணி மறுபடியும் வேலையை ஆரம்பிச்சது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பாதியாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது...

இப்போ முழுசா உயிர் பெத்துச்சு.

"துடிக்...

துடிக்..."

அது துடிச்சுது.

மெதுவா மேல எழும்புச்சு.

அந்த டிராக் பேண்ட் துணியை முட்டிக்கிட்டு...

ஒரு கூடாரம் மாதிரி முன்னாடி வந்துச்சு.

அதோட தலைப் பகுதி...

அந்தத் துணியை உரசிக்கிட்டு மேல ஏறுறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அது முழுசா விறைச்சு...

நேரா என்னை நோக்கிக் குறி பார்த்து நின்னுச்சு.

நான் வாயடைச்சுப் போய் நின்னேன்.

"பார்த்தீங்களா மேடம்?"

இப்போ அவனோட சுண்ணியை என்னைப் பார்க்க வேற சொல்றான். வெட்கமே இல்லாம.

அதுக்கும் நான் அவனை அனுமதிச்சுட்டு இருக்கேன் பாரு.

"உங்களைப் பார்த்தா இதுக்கு மரியாதை வருது போல."

"உங்களுக்கு சல்யூட் அடிக்குது மேடம்."

"ச்சீ...

நிறுத்து."

"என்ன பேச்சு இது?"

நான் கோவமாச் சொன்னேன். ஆனா என் குரல்ல கோவம் இல்ல.

வெட்கம் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா அவனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இப்போ.

அவன் சுண்ணியைப் பத்தி டைரக்ட்டா, பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கான்.

"எனக்கு சல்யூட் அடிக்குதா?"

"என் அழகைப் பார்த்து...

அவனோட சுண்ணி விறைச்சு நிக்குதா?"

இந்த எண்ணம் என்னை பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

ஆனா பிரச்சனை அது இல்ல.

இவன் இப்டியே வெளிய போக முடியாது.

இது ரொம்ப அப்பட்டமாத் தெரியுது.

எந்தத் துணியும் இதை மறைக்கல.

"இங்க பாரு பிரகாஷ்."

"நீ என்ன வேணா சொல்லு."

"ஆனா இந்தக் கோலத்துல நீ என் வீட்டை விட்டு வெளிய போக முடியாது."

"வெளிய யாராவது பார்த்தா...

என்ன நினைப்பாங்க?"

"ரோட்ல இப்டியே அதத் தூக்கிக் காமிச்சுட்டுப் போகப் போறியா?"

"இதுக்கு ஒரு வழி பண்ணனும்."

"என்ன பண்ணலாம் மேடம்? அது தானாத் தான் அடங்கும் மேடம்."

"அதுவரைக்கும் இங்கேயே நிக்கிறியா?"

"எனக்கு ஓகே மேடம்."

"சீ...

அறிவு இல்ல."

எனக்கு ஒரு யோசனை வந்துச்சு.

"இவன் ஜட்டி போடாததாலத் தானே இப்டித் தெரியுது?"

"ஒரு டைட்டான ஜட்டி போட்டா...

இதை அமுக்கி வெக்கலாம்ல?"

"அதுக்கு எங்க போறது?"

திடீர்னு என் மண்டையில ஒரு பல்ப் எரிஞ்சுது.

கார்த்திக்.

கார்த்திக் போன வாரம் தான் புதுசா ஒரு செட் ஜட்டி வாங்கினார்.

"V" ஷேப்.

பச்சை கலர்.

வார்ட்ரோப்ல தான் இருக்கும்.

அதை எடுத்து இவன்கிட்ட கொடுத்தா?

"இவன் அந்த ஜட்டியைப் போடுவானா?"

"அது தப்பில்லையா?"

"ஆனா வேற வழி இல்ல."

"இப்டி ஆட்டிக்கிட்டு போறதுக்கு...

இது எவ்வளவோ மேல்."

"அவன் இதை மறைக்கணும்...

அதுக்கு இதுதான் வழி."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஒரு அதிகாரத்துல கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

"இரு...

நான் வர்றேன்."

"உன்னை இப்டி அனுப்ப முடியாது. மானம் போகும்."

"நான் உனக்கு ஒரு இன்னர் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

"இன்னரா?"

"ஆமா...

அது தான்."

அவன் கண்ணு விரிஞ்சுது.

நான் பதிலை எதிர்பார்க்காம பெட்ரூமுக்குள்ள போனேன்.

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

அங்க புதுசா வாங்கின அந்த ஜட்டி பாக்கெட் இருந்துச்சு.

ஒன்னே ஒன்னை எடுத்தேன்.

பிரிச்சேன்.

புத்தம் புதுசு. பச்சை கலர்.

நல்லாத் தடிமனான எலாஸ்டிக் வெச்சது.

இது நல்லா டைட்டா இருக்கும்.

இதை இடுப்புல போட்டா...

எவ்ளோ பெரிய சுண்ணியா இருந்தாலும் அடங்கித் தான் ஆகணும்.

என் புருஷனுக்காக வாங்கினது.

இப்போ இதை எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன் போடப் போறான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான படபடப்பு.

"இது தப்பு..."

"பரவால்ல...

இது ஒரு உதவி."

"அவன் மானத்தைக் காப்பாத்த பண்ற உதவி."

நான் அந்தச் சின்னத் துணியைக் கையில எடுத்தேன்.

வெளிய வந்தேன்.

ஹால்ல பிரகாஷ் நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள...

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

இன்னும் அடங்காம, திமிறிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் கையில் அந்தப் பச்சை ஜட்டியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

அவனை நோக்கி நடந்தேன்.

என் பார்வை அவனோட விறைச்ச சுண்ணி மேலேயே இருந்துச்சு.

"இந்தா...

இதை போடு இப்போ."


--------
Part 87:
--------


நான் மெதுவா அவன் கிட்ட போனேன்.

கையை நீட்டினேன்.

"இந்தா...

இதை எடுத்துக்கோ."

என் குரல் கொஞ்சம் கரகரப்பா வந்துச்சு. தொண்டையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

"இது புதுசு தான். இன்னும் யாரும் போடல."

"பயப்படாம எடுத்துக்கோ."

நான் சொன்னேன்.

அவன் தயங்கினான்.

மெதுவா ரெண்டு கையையும் நீட்டினான்.

ரொம்பப் பவ்யமா, ஏதோ பெரிய பொக்கிஷத்தை வாங்குற மாதிரி, அந்த ஜட்டியை என் கையில் இருந்து வாங்கினான்.

அவன் விரல்கள் அந்தத் துணியைத் தொட்டப்போ...

அவன் முகத்துல ஒரு விதமான குழப்பம் தெரிஞ்சுது.

"மேடம்...

இது..."

"ஒன்னும் பேசாத. முதல்ல போய் இதைப் போட்டுக்கோ."

"அப்போ தான் அது அடங்கும்."

"இப்டியே வெளிய போனா...

அவ்ளோதான்."

நான் கொஞ்சம் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம். தேங்க்ஸ்."

அவன் திரும்பினான்.

பெட்ரூம் கதவை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் திரும்பும்போது...

என் கண்கள் தானா கீழே போச்சு.

கடைசி முறையா ஒரு பார்வை.

அவன் அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள...

ஜட்டி போடாம...

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை ஆட்டிக்கிட்டுப் போறதைப் பார்த்தேன்.

அது இன்னும் முழுசா அடங்கல.

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள...

ஒரு விலங்கு மாதிரி அது திமிறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வலது பக்கம் சாஞ்சிக்கிட்டு...

அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பார்த்துச்சு.

அவன் நடக்க நடக்க...

அது அவன் தொடையில இடிச்சு ஆடுறது தெரிஞ்சுது.

அந்தக் காட்சியே எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இன்னும் ஒரு நிமிஷத்துல...

அது அந்தப் பச்சைத் துணிக்குள்ள சிறைப்படப் போகுது."

எனக்குத் திடீர்னு ஒரு விபரீதமான ஆசை வந்துச்சு.

ஒரு அழுக்கான, ஆனா ஆசையான எண்ணம்.

"ஏய் நில்லு..."

"நீ உள்ள போக வேணாம்."

"இங்கேயே மாத்து."

"கதவைச் சாத்தாம...

என் கண்ணு முன்னாடி மாத்து."

"அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டு."

"உன் அம்மணமான உடம்பை இன்னொரு தடவை காட்டு."

"நீ அந்த ஜட்டியைப் போடுறதை நான் பார்க்கணும்."

"உன்னோட அந்தப் பெரிய கருப்புச் சுண்ணியை...

அந்தச் சின்ன ஜட்டிக்குள்ள நீ எப்டித் திணிக்கிறேன்னு நான் பார்க்கணும்."

"உன் பெரிய கொட்டைகளைத் தூக்கி எப்டி உள்ள விடுறேன்னு பார்க்கணும்."

"அது உள்ள போகாம திமிறும்...

நீ அதை அடக்குவ...

அதை நான் பார்க்கணும்."

என் மனசுக்குள்ள இந்தக் குரல் ஓலமிட்டது.

என் வாய் லேசாத் திறந்தது.

ஆனா நல்லவேளை...

வார்த்தை வெளிய வரல.

நான் என்னை நானே கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ச்சீ...

பவித்ரா...

இது ரொம்ப ஓவர்."

"இது ரொம்பத் தப்பு."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. அவன் வாட்ச்மேன்."

"ஏற்கனவே அவன் முன்னாடி அரைக்குறையா நின்னதே தப்பு."

"இதுல அவன் ஜட்டி போடுறதைப் பார்க்கணுமா?"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு?"

நான் என்னை நானே அதட்டிக்கிட்டேன்.

அவன் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழைஞ்சான்.

கதவைச் சாத்துனான்.

"டப்"னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் ஹால்லேயே நின்னேன்.

அசையல.

என் பார்வை அந்தக் கதவு மேலேயே இருந்துச்சு.

என் கற்பனை அந்தக் கதவைத் தாண்டி உள்ள போச்சு.

"இப்போ அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

"அந்த டிராக் பேண்ட்டைக் கீழே இறக்குவான்."

"மறுபடியும் முழுசா அம்மணமா நிப்பான்."

"கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு...

தன் உடம்பைப் பார்ப்பான்."

"அந்தப் புது ஜட்டியைப் பிரிப்பான்."

"அவன் காலை உள்ள விடுவான்."

"அதை மேலே ஏத்துவான்."

"அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை...

கஷ்டப்பட்டு உள்ள தள்ளுவான்."

"அது அவ்ளோ பெருசா இருக்கே...

ஜட்டிக்குள்ள பற்றுமா?"

"அது உள்ள போகாம திமிறும்."

"அவன் வலுக்கட்டாயமா அதை உள்ள அடக்குவான்."

"சாதாரண மனுஷன் போடுற ஜட்டி...

இன்னைக்கு இவன் சுண்ணியைத் தாங்குது."

எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

நேரம் மெதுவா நகருற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு. ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

"ஏன் இவ்ளோ நேரம்?"

"ஜட்டி போட இவ்ளோ நேரமா?"

"ஒருவேளை அது பத்தலையா?"

"இல்ல...

அவன் எதையாவது ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கானா?"

"பெட்ரூம்ல என் வாசனையை நுகர்ந்து பார்க்குறானா?"

எனக்குக் கையும் ஓடல, காலும் ஓடல.

கடைசியா...

கதவு திறக்குற சத்தம்.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

பிரகாஷ் வெளிய வந்தான்.

அவன் நடந்து வரும்போதே...

அவன்கிட்ட ஒரு மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவன் நடை கொஞ்சம் இறுக்கமா, கஷ்டப்பட்டு நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பார்வை நேரா அவன் இடுப்புக்குத் தான் போச்சு.

அங்கே...

அந்தக் கூர்மையான கூடாரம் இப்போ இல்ல.

அந்த டிராக் பேண்ட் இப்போ கொஞ்சம் சமமாத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா...

முழுசா மறையல.

முன்னாடி துருத்திக்கிட்டு, ஆடிக்கிட்டு நின்ன அந்த சுண்ணி...

இப்போ தட்டையா, ஆனா ஒரு பெரிய வீக்கமாத் தெரிஞ்சுது.

அந்த டைட்டான ஜட்டி...

அவனோட உறுப்பை நல்லா அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தது.

அவனோட சுண்ணி, கொட்டைகள் எல்லாம் ஒன்னு சேர்ந்து...

ஒரு பெரிய பந்து மாதிரி...

ஒரு வீக்கம் மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அது இப்போ ஆடல.

தொங்கல.

ஒரே இடத்துல கல்லு மாதிரி உக்காந்திருந்துச்சு.

பார்க்கவே ரொம்பக் கனமாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு பெரிய பாரங்கல்லைத் தூக்கி ஜட்டிக்குள்ள வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் என் கிட்ட வந்தான்.

முகத்துல ஒரு விதமான வலி. கூடவே ஒரு சங்கடம்.

அவன் கையை வெச்சு...

இடுப்பு எலாஸ்டிக்கை இழுத்து விட்டான்.

தொடை இடுக்குல கைய வெச்சுச் சரி பண்ணான்.

சங்கடமா நெளிஞ்சான்.

"என்ன ஆச்சு?"

நான் கேட்டேன்.

"மேடம்..."

அவன் முகத்தைச் சுழிச்சான்.

"ரொம்ப டைட்டா இருக்கு மேடம்."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். மூச்சுக் கூட விட முடியல. அவ்ளோ இறுக்கமா இருக்கு."

"கீழே எல்லாம் நசுங்குற மாதிரி இருக்கு."

"உட்காரவே முடியாது போல."

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம்.

ஒரு குரூரமான சந்தோஷம்.

"இறுக்கமாத் தான் இருக்கும்."

"அது சாதாரண மனுஷனுக்கு வாங்குனது."

"உன்னை மாதிரி மான்ஸ்டர் இல்ல."

"உன்னோட அந்தப் பெரிய சுண்ணிக்கு...

இது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"பரவால்ல...

நசுங்கட்டும்."

"என் முன்னாடி ஆட்டி ஆட்டி நின்னியே...

இப்போ அனுபவி."

நான் வெளியில சிரிக்கல.

முகத்தை சீரியஸா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"புதுசு இல்லையா...

அப்படித்தான் இருக்கும்."

"எலாஸ்டிக் இன்னும் லூஸ் ஆகல."

"போகப் போகச் சரியாகிடும்."

"அப்டியே வீட்டுக்குப் போய் கழட்டிடு."

"இப்போதைக்கு இதை வெச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ."

"இப்டிப் போனா தான் வெளிய அசிங்கமா தெரியாது."

நான் சொன்னேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் மறுபடியும் இடுப்பைத் தடவினான்.

அவன் தடவும்போது...

அந்த வீக்கம் என் கண்ணை உறுத்துச்சு.

அவன் அடக்கி வெச்சிருந்தாலும்...

உள்ள என்ன இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்ல.

அந்தப் பெரிய தடி...

இப்போ சுருண்டு போய் உள்ள கிடக்குது.

"போதும்...

கிளம்பு."

"ரொம்ப டைம் ஆச்சு."

நான் அவனை விரட்டினேன்.

இனியும் இவன் இங்க இருந்தா...

நான் எதையாவது செஞ்சுடுவேன்.

இல்ல எதையாவது உளறிடுவேன்.

"சரி மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ்."

"தண்ணிக்கும், சோடாவுக்கும்...

அப்புறம் இதுக்கும் தேங்க்ஸ்."

அவன் சொன்னான்.

அவன் குரல்ல ஒரு பணிவு இருந்துச்சு.

அவன் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு வாசலை நோக்கிப் போனான்.

ஆனா போகும்போது கூட...

அவன் கை சும்மா இல்ல.

மறுபடியும் பேண்ட்டுக்கு மேல கையை வெச்சு...

அந்த ஜட்டியை இழுத்து விட்டான்.

அது என் கவனத்தை ஈர்த்துச்சு.

நான் கதவு வரைக்கும் போனேன்.

கதவைத் திறந்தேன்.

வெளிய எட்டிப் பார்த்தேன்.

அவன் வெளிய லிப்ட் காரிடார் வரைக்கும் போனான்.

லிப்ட் பட்டனை அமுக்கினான்.

என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான்.

லிப்ட் வந்துச்சு. அவன் உள்ள போனான்.

கதவு மூடுச்சு.

நான் வேகமா வீட்டுக்கதவைச் சாத்தினேன்.

தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

அப்படியே கதவுல சாஞ்சு நின்னேன்.

வீடு முழுக்க அமைதி.

"ஹப்பாடா..."

ஒரு பெரிய புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்பு தளர்ந்து போச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி மதியம் 2:30.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னது...

ரெண்டரை மணியா?"

"அவன் உள்ள வரும்போது மணி 12:30 மணி இருக்கும்."

"கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம்..."

"ரெண்டு மணி நேரம் அவன் என் வீட்டுக்குள்ள இருந்திருக்கான்."

"நானும் அவனும் தனியா இருந்திருக்கோம்."

"எவ்ளோ நேரம் பேசி இருக்கோம்..."

"நான் எவ்ளோ நேரம் அவன் முன்னாடி அரைகுறை டிரஸ்ல நின்னிருக்கேன்."

"என்னெல்லாம் நடந்து போச்சு..."

"பாத்ரூம்ல ஆரம்பிச்சு...

பெட்ரூம் வரைக்கும்..."

எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

என் நெத்தியைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். வேர்த்திருந்தது.

அப்போ தான் அந்த உணர்வு எனக்கு உறைச்சது.

என் கால் இடுக்குல...

ஒரு பிசுபிசுப்பு.

ஈரம்.

இவ்ளோ நேரம் நடந்த கூத்துல...

என் உடம்பு சும்மா இருக்கல.

அது ரியாக்ட் பண்ணியிருக்கு.

எனக்குத் தெரியாமலே...

என் புண்டை தண்ணி கொட்டி இருக்கு.

"சீ..."

எனக்கு ஒரு மாதிரி அருவருப்பா இருந்துச்சு. அதே சமயம் கிளர்ச்சியாவும் இருந்துச்சு.

நான் நேரா பாத்ரூமுக்கு போனேன்.

கதவைச் சாத்தினேன்.

என் நைட்டியைத் தலைக்கு மேலத் தூக்கிக் கழட்டினேன்.

கழட்டிப் போட்டேன்.

இப்போ நான் வெறும் ஜட்டியோட நின்னேன்.

கண்ணாடியில என்னைப் பார்த்தேன்.

என் முலைகள் இன்னும் விறைப்பாத் தான் இருந்துச்சு.

கீழே...

என் ஜட்டி.

அது ஈரம் பட்டு...

ஒரு மாதிரி நிறம் மாறி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா ஜட்டியை உருவினேன்.

கீழே கொண்டு வந்தேன்.

கையில எடுத்துப் பார்த்தேன்.

அந்த இடத்துல...

வெள்ளையா...

கெட்டியா...

ஒரு திரவம்.

மதன நீர்.

அது என் காமத்தோட அடையாளம்.

இன்னைக்கு முழுக்க...

பிரகாஷைப் பார்த்தப்போ...

அவன் சுண்ணியைப் பார்த்தப்போ...

அவன் என் அழகைப் புகழ்ந்தப்போ...

என் உடம்பு சுரந்த நீர் அது.

நான் அதை உத்து பார்த்தேன்.

தொட்டுப் பார்த்தேன். பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு.

"இவ்ளோவா..."

"இவ்ளோ வெறியா எனக்குள்ள இருந்திருக்கு?"

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்காக நான் இப்டி உருகி இருக்கேனா?"

"என் உடம்பு அவனுக்காக ஏங்கியிருக்கா?"

எனக்கு வெட்கமாப் போச்சு.

அந்த ஜட்டியைத் தூக்கிப் பக்கெட்ல போட்டேன்.

ஷவரைத் திறந்தேன்.

தண்ணி என் மேல கொட்டுச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து உடம்பு முழுக்கத் தேய்ச்சேன்.

குறிப்பா என் தொடைகள்ல...

என் மார்புல...

என் கழுத்துல...

அவன் பார்வை பட்ட இடமெல்லாம் தேய்ச்சுக் கழுவினேன்.

அவன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து அழிக்க நினைச்சேன்.

"போ...

எல்லாம் போயிரு."

"நான் சுத்தமானவள்."

"நான் பவித்ரா."

"நான் ஒருத்தரோட பொண்டாட்டி."

நான் என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

குளிச்சு முடிச்சுட்டுத் துவட்டினேன்.

பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

நேரா பெட்ரூமுக்கு போனேன்.

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

இனிமே அந்த நைட்டி போடக் கூடாது.

நல்லா பாதுகாப்பா எதையாவது உடுத்தணும்.

புடவை கட்டலாம்.

ஒரு பழைய காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.

ஸ்கை ப்ளூ கலர்.

மென்மையா இருக்கும்.

எடுத்தேன்.

அப்போ ஒரு யோசனை.

"இனிமே வீட்டுக்குள்ள யாரும் வரப் போறது இல்ல."

"கார்த்திக் வர நைட் ஆகும்."

"இப்போ மணி ரெண்டே முக்கால் தான்."

"வெயில் வேற அதிகமா இருக்கு."

"எதுக்கு உள்ள எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு?"

"கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருக்கலாமே."

"வீட்டுக்குள்ள தானே இருக்கேன்."

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னத் திமிர் தலை தூக்குச்சு.

"யாரு பார்க்கப் போறா?"

நான் பிரா எடுக்கல.

ஜட்டியும் எடுக்கல.

வெறும் ஜாக்கெட் மட்டும் போட்டேன்.

அந்தப் பழைய காட்டன் ஜாக்கெட்...

என் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

உள்ள பிரா இல்லாததால...

அந்தத் துணி என் முலைக்காம்புல உரசினது எனக்குச் சுகமா இருந்துச்சு.

"சொர சொர"னு உரசும்போதெல்லாம்...

ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

அடுத்து பாவாடை.

பாவாடை நாடாவைக் கட்டினேன்.

உள்ள ஜட்டி போடாததால...

என் தொடைக்கு நடுவுல காத்து போச்சு.

என் புண்டை சுதந்திரமா மூச்சு விட்டுச்சு.

அந்த உணர்வு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது.

இது ஒரு விதமான விடுதலை..

நான் புடவையைச் சுத்திக் கட்டினேன்.

தலைப்பு எடுத்துப் போட்டேன்.

கண்ணாடியில பார்த்தேன்.

வெளியில பார்க்க...

நான் ஒரு குடும்பப் குத்துவிளக்கு மாதிரி தெரிஞ்சேன்.

மஞ்சள் பூசி...

புடவை கட்டி...

நெத்தில பொட்டு வெச்சு...

பார்க்க ரொம்ப லட்சணமா இருந்தேன்.

ஆனா உள்ள?

அந்த ஆறு கஜம் புடவைக்குள்ள...

நான் முழுசா நிர்வாணமா இருந்தேன்.

எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாம இருந்தேன்.

யாராவது வந்து புடவையை உருவினா...

அவ்ளோ தான்.

நான் ஒரு விதமா நாட்டியா இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

அந்த எண்ணமே எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

சோபால உக்காந்தேன்.

கையில போனை எடுத்தேன்.

இவ்ளோ நேரம் குளிச்சதால...

போனைப் பார்க்கவே இல்ல.

டிஸ்பிளேவை ஆன் பண்ணேன்.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன் இருந்துச்சு.

மூணு மெசேஜ்.

எல்லாமே ஒரே நம்பர்ல இருந்து.

பிரகாஷ்.

எனக்கு நெஞ்சு "திக்"னு ஆச்சு.

நான் ஆவலா ஓப்பன் பண்ணேன்.

முதல் மெசேஜ்:

"வீட்டுக்கு வந்துட்டேன் மேடம்.".

ரெண்டாவது மெசேஜ்:

"சோடாவுக்கு ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்.".

இது ரெண்டும் சாதாரண மெசேஜ். மரியாதை கலந்த மெசேஜ்.

ஆனா மூணாவது...

அது என் நெஞ்சை அடைக்க வெச்சது.

வெறும் ரெண்டே வார்த்தை.

"மிஸ்ஸிங் யூ மேடம்.".

நான் அந்த வார்த்தைகளையே உத்து பார்த்தேன்.

"மிஸ்ஸிங் யூ..."

"என்னை மிஸ் பண்றானா?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

இன்னொருத்தரோட ஒயிஃப்பை பார்த்து மிஸ் பண்றேன்னு சொல்றானா?"

"எதை மிஸ் பண்றான்?"

"என் முகத்தையா?"

"இல்ல...

என் உடம்பையா?"

"கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி...

நனைஞ்ச நைட்டில என் முலையைப் பார்த்தானே...

அதை மிஸ் பண்றானா?"

"இல்ல சோபால உக்காந்து...

என் தொடையைக் காட்டுனேனே...

அதை மிஸ் பண்றானா?"

"அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை நான் பார்த்தேனே...

அந்தப் பார்வையை மிஸ் பண்றானா?"

"வாட்ச்மேன் குடும்பப் பொண்ணுக்கு அனுப்புற மெசேஜா இது?"

"இது ஒரு லவ்வர்ஸ் அனுப்புற மெசேஜ் மாதிரி இருக்கு."

"அவன் என்னை ஒரு பொண்ணாப் பார்க்குறான்."

"அவனுக்கு நான் வேணும்."

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

மனசுல ஆயிரத்தெட்டு எண்ணம் ஓடிட்டு இருக்கு...

ஆனா...

எனக்குக் கார்த்திக் கிட்ட கிடைக்காத ஒரு அட்டென்ஷன்...

இவன்கிட்ட இருந்து வர்றது...

எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.

[Tamil443]

நம்ப தமிழ் மக்களுக்காக புதிய வலை தளத்தை உருவாக்கி உள்ளோம்.. 

https://tamilbunker.sbs/

பயன் படுத்தி பாருங்க எதாவது குறை இருந்த சொல்லுங்க.. 

இங்க இல்லாத கதைகள் எல்லாம் அங்க இருக்கும்

[Vijay42]

பவித்ரா கார்த்தி கிட்ட மாட்டப்போறா....

[Priyaram]

Super hot update bro..

[Siva40]

HOT , Super bro

[yazhiniram]

---------
Part 88:
---------

நான் அந்த ஹால்ல சோபாவுக்குப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

என் கையில போன்.

ஸ்கிரீன்ல அந்த ரெண்டு வார்த்தை.

"மிஸ்ஸிங் யூ மேடம்."

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற டிரஸ்...

ஸ்கை ப்ளூ கலர் பழைய காட்டன் புடவை.

உள்ள பாவாடை மட்டும்தான் இருக்கு. ஜட்டி போடல.

மேல ஜாக்கெட்  மட்டும்தான் இருக்கு. பிரா போடல.

ஃபேன் காத்து மெதுவா சுத்துது.

அந்தக் காத்து என் புடவைக்குள்ள புகுந்து...

என் கால்களுக்கு நடுவுல வீசுது.

என் தொடைகள் உரசாம, சுதந்திரமா இருக்கு.

என் புண்டை  ஈரம் காஞ்சு...

இப்போ லேசா குளுகுளுன்னு இருக்கு.

மேல...

அந்த ஜாக்கெட் துணி...

என் மார்போட ஒட்டியிருக்கு.

உள்ள பிரா இல்லாததால...

என் முலைக் காம்புகள்  அந்தத் துணியை உரசிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் போனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்...

என் காம்புகள் விறைச்சு...

அந்தத் துணியைக் குத்துது.

அது ஒரு விதமான கூச்சத்தைக் கொடுக்குது.

இப்போ நான் என்ன பண்றது?

இந்த மெசேஜுக்கு பதில் அனுப்பணுமா? கூடாதா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துச்சு.

"பவித்ரா...

நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

"இது தப்பு இல்லையா?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

உன்னை மிஸ் பண்றேன்னு சொல்றான். நீ அதைப் பார்த்துச் ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. மனைவி. ஒரு பையனுக்கு அம்மா."

"இதை இப்படியே கட் பண்ணிடலாமா?"

"பிளாக் பண்ணிடலாமா?"

ஆனா இன்னொரு மனசு சொல்லுச்சு:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?"

"இது ஒன்னும் காதல் கிடையாது."

"நான் ஒன்னும் அவன்கிட்ட போய் படுக்கப் போறது இல்ல."

"சும்மா பேசுறது தானே."

"பாவம்...

அவன் ஏதோ பாசத்துல அனுப்புறான்."

"அவன் வயசுல பெரியவன்...

என்னை ஃப்ரெண்ட் மாதிரி கூட நினைக்கலாம்ல?"

"இல்ல...

அவன் அனுப்பியிருக்கிறது லவ் மெசேஜ் மாதிரி தான் இருக்கு."

"இருந்தாலும்...

எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு."

"கார்த்திக் கூடக் கல்யாணமாகி இவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு...

அவரு என்னை எப்போ மிஸ் பண்ணிருக்காரு?"

"ஆபீஸ் போவாரு...

வருவாரு...

தூங்குவாரு."

"ஆனா இவன்...

நான் கொடுத்து அனுப்பின சோடாவை நினைச்சு...

என்னை மிஸ் பண்றான்."

"எனக்கு இந்த அட்டென்ஷன் தேவைப்படுது."

"எனக்கு என்னோட எல்லை தெரியும்."

"நான் ஒன்னும் காலேஜ் பொண்ணு கிடையாது...

ஏமாறதுக்கு."

"நான் நினைச்சா எப்ப வேணாலும் இதை நிறுத்திக்கலாம்."

"இப்போதைக்கு...

சும்மா ஜாலியா பேசலாம்."

"என் கண்ட்ரோல் என்கிட்ட இருக்கு."

நான் என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

இவ்ளோ பெரிய தப்பை...

அதாவது இன்னொருத்தன் கூடச் சேட் பண்றதை...

"சும்மா டைம்பாஸ்"னு எனக்கு நானே பொய் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அவனை ரொம்பவும் ஊக்குவிக்கக் கூடாது. அதே சமயம்...

அவனைக் காயப்படுத்தவும் கூடாது.

கொஞ்சம் கிண்டலா...

ஒரு அதிகாரத் தோரணையில பதில் அனுப்பலாம். நான் ஓனர், அவன் வாட்ச்மேன்ங்கிறத ஞாபகப்படுத்தலாம்.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "சார்...

எதுக்கு மிஸ் பண்றீங்க? வெயில் தலைக்கு ஏறிடுச்சா?"

செண்ட் கொடுத்தேன்.

உடனே ப்ளூ டிக் விழுந்துச்சு.

அவன் போனை கையிலயே வெச்சுட்டு உக்காந்து இருக்கான் போல.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். நிஜமாத்தான்."

நான்: "ரெஸ்ட் எடு பிரகாஷ். டியூட்டிக்கு வரணும்ல."

பிரகாஷ்: "தூக்கம் வரல மேடம்."

நான்: "ஏன்? சோடா குடிச்சதாலயா?"

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். உங்களைப் பார்த்ததால."

எனக்கு "சுரீர்"னு இருந்துச்சு.

இவன் விடுறா மாதிரி இல்ல.

நான்: "ஓவராப் பேசாத. நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு."

பிரகாஷ்: "தெரியும் மேடம். என்ன இருந்தாலும்...

நீங்க அழகு தானே."

நான்: "ஷ்ஷ்...

போதும். நான் ஒன்னும் அவ்ளோ அழகு இல்ல."

பிரகாஷ்: "யாரு சொன்னது? இன்னைக்கு அந்த நனைஞ்ச நைட்டில உங்களைப் பார்த்தப்போ...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு."

நான்: "ஏய்...

இதான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்ததா? மறந்துடு பிரகாஷ்."

பிரகாஷ்: "மறக்க முடியல மேடம். கண்ணை மூடினா அதுதான் வருது."

நான் இதைப் படிக்கும்போது...

என் உதட்டை நானே கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு.

நான் கோவப்படுற மாதிரி டைப் பண்றேன். ஆனா நிஜத்துல நான் வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான்: "நீ ரொம்பப் பேசுற. நான் அசோசியேஷன் கிட்ட கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிடுவேன்."

பிரகாஷ்: "அய்யோ வேணாம் மேடம். பயமா இருக்கு."

நான்: "பயமா இருக்கிறவன் பேசுற பேச்சா இது?"

பிரகாஷ்: "பயம் இருக்கு. ஆனா ஆசையும் இருக்கு மேடம்."

நான்: "என்ன ஆசை?"

பிரகாஷ்: "மறுபடியும் உங்களைப் பார்க்கணும்னு ஆசை."

நான்: "நாளைக்குக் காலையில கீழே வந்தா பார்க்கலாம். இப்போ ரெஸ்ட் எடு."

பிரகாஷ்: "அது தூரத்துல பார்க்குறது மேடம். இன்னைக்கு மாதிரி கிட்ட நின்னு பார்க்கணும்."

இவன் ரொம்ப எல்லை மீறுறான்.

ஆனா நான் அதை ரசிக்குறேன்.

நான் என் கையைக் கொண்டு போய்...

என் ஜாக்கெட்டுக்கு மேல வெச்சேன்.

என் மார்பைத் தடவிப் பார்த்தேன்.

"நிஜமாவே நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேனா?"

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என் காதுல ரீங்காரம் இடுது.

நான் பேச்சை மாத்தணும்.

இல்லன்னா இது வேற எங்கேயாவது போயிடும்.

எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சாகணும்.

அது என் மனசை அரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தப் பச்சை ஜட்டி.

அது அவனுக்குச் சரியா இருக்கா?

இல்ல கஷ்டமா இருக்கா?

நான்: "சரி அதை விடு. நான் கொடுத்த இன்னர் எப்டி இருக்கு? போட்டு இருக்கியா?"

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "போட்டுருக்கேன் மேடம். நீங்க சொன்னதுக்காகப் போட்டுருக்கேன்."

நான்: "அளவு கரெக்டா இருக்கா?"

நான் வேணும்னே கேட்குறேன். அது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

உண்மையைச் சொல்லவா?"

நான்: "சொல்லு."

பிரகாஷ்: "ரொம்ப டைட்டா இருக்கு மேடம். கஷ்டமா இருக்கு."

நான்: "என் ஹஸ்பண்ட் இதான் போடுவாரு. அது '80' சைஸ். அவருக்கு கரெக்டா இருக்கும். உனக்கு பத்தல போல?"

பிரகாஷ்: "சார் உடம்பு வேற...

என் உடம்பு வேற மேடம்."

பிரகாஷ்: "முக்கியமா...

அந்த இடம்...

ரொம்ப நசுங்குது மேடம். வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு."

எனக்கு இதை வாசிக்கும்போது...

என் அடிவயித்துல ஒரு சிலிப்பு.

கார்த்திக் அந்த "80" சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டா...

அவருக்கு லூசாத் தான் இருக்கும். முன்பக்கம் ஃப்ரீயா இருக்கும். துணி மிச்சம் இருக்கும்.

ஆனா இவனுக்கு...

அது நசுங்குதாம்.

வலிக்கிறதாம்.

அப்போ அந்த இடத்துல எவ்ளோ பெரிய பொருள் இருக்குன்னு என் மனசு கணக்கு போடுது.

அது ஒரு மான்ஸ்டர் சுண்ணி.

நான்: "பரவால்ல...

பொறுத்துக்கோ. அது அடங்கினாத் தான் நல்லது."

பிரகாஷ்: "அது அடங்க மாட்டேங்குது மேடம். அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பாக்குது."

பிரகாஷ்: "நீங்க நம்ப மாட்டீங்க மேடம். அவ்ளோ டைட்."

நான்: "நம்புறேன் விடு."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

உங்களுக்குச் சந்தேகம்னு நினைக்கிறேன்."

பிரகாஷ்: "இருங்க...

நான் ப்ரூஃப் பண்றேன்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"என்னது...

ப்ரூஃப் பண்றானா?"

"எப்டி?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அய்யோ..."

எனக்கு பயம் வந்துச்சு.

ஒருவேளை அவன்...

அந்த ஜட்டியைப் போட்டிருக்கற மாதிரி போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

அந்த வீக்கத்தை நான் பார்க்கணுமா?

இல்ல...

அதை விட மோசம்...

அவன் ஜட்டியை இறக்கி...

அம்மணமா நின்னு போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

"வேணாம்..."

அது ரொம்ப தப்பு.

அது ரொம்ப ஆபத்து.

அவன் சுண்ணியை நேர்ல பார்த்தது விபத்து.

ஆனா போட்டோல பார்த்தா...

அது விரும்பிப் பார்க்குறது.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் வேகமா டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "ஏய்...

வேண்டாம்!"

நான்: "எதுவும் அனுப்பாத!"

நான்: "நான் நம்புறேன். போட்டோ எதுவும் அனுப்பாத!"

நான் செண்ட் கொடுக்குறதுக்குள்ள...

"டிங்..."

ஒரு சத்தம்.

போட்டோ வந்துடுச்சு.

எனக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல.

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

வீட்ல யாரும் இல்ல. கதவு பூட்டியிருக்கு. ஜன்னல் சாத்தியிருக்கு.

இருந்தாலும் யாரோ எட்டிப் பார்க்குற மாதிரி ஒரு பயம்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல...

"போட்டோ" னு இருக்கு. டவுன்லோட் ஆகல.

என் விரல் நடுங்குச்சு.

"ஓப்பன் பண்ணலாமா?"

"வேணாம்...

டெலீட் பண்ணிடலாம்."

"ஆனா என்ன இருக்குன்னு பார்க்காம எப்டி டெலீட் பண்றது?"

"ஒருவேளை அவன் முகத்தை அனுப்பி இருந்தா?"

"இல்ல வேற எதையாவது அனுப்பி இருந்தா?"

என் ஆர்வம் பயத்தை ஜெயிச்சது.

நான் மெதுவா அந்தப் போட்டோவைத் தொட்டேன்.

வட்டம் சுத்திச்சு.

படம் விரிஞ்சுது.

"ஹப்பாடா..."

நான் மூச்சு விட்டேன்.

அது நிர்வாணப் படம் இல்ல.

அவன் அதை போட்டுக்கிட்டு இருந்த படமும் இல்ல.

நல்லவேளை.

ஆனா...

அந்தப் போட்டோவை உத்து பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

அது...

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி.

தரையில...

இல்ல ஏதோ மேஜை மேல கிடக்குது.

அவன் அதைக் கழட்டி வெச்சு போட்டோ எடுத்துருக்கான்.

நான் உத்து பார்த்தேன்.

"ஆத்தி..."

அந்தப் புது ஜட்டி...

அலங்கோலமா கிடந்துச்சு.

நான் கொடுக்கும்போது அது "V" ஷேப்ல...

அழகா, மடிப்புக் கலையாம இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ?

அந்த இடுப்பு எலாஸ்டிக்...

வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

யாரோ புடிச்சு இழுத்த மாதிரி...

அகலமா விரிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

முக்கியமா...

அந்த முன்பக்கம்.

ஆணுறுப்பு இருக்கிற அந்த இடம்.

அது ஒரு பலூன் மாதிரி உப்பிப் போய்...

தொள தொளன்னு ஆகி இருந்தது.

அந்தப் பச்சைத் துணி புடைச்சுப் போய்...

வடிவமே மாறி இருந்தது.

"ஒரே ஒரு முறை..."

"ஒரே ஒரு தடவை தான் அதைப் போட்டான்."

"போட்டுட்டு வீட்டுக்கு நடந்து போனான்."

"அவ்ளோ தான்."

"அதுக்குள்ள அந்தத் துணி இப்டி ஆகிடுச்சே..."

இது எதைக் காட்டுது?

அந்த ஜட்டிக்குள்ள இருந்த பொருள் எவ்ளோ பெருசுன்னு இது காட்டுது.

என் புருஷனோட புது ஜட்டியை...

இவனோட சுண்ணி நாசம் பண்ணியிருக்கு.

அந்தத் துணி தாங்காம அலறியிருக்கு.

இந்த போட்டோ...

ஒரு அம்மணப் படத்தை விட மோசமா என்னைத் தாக்குச்சு.

இது ஒரு பவர்.

"உன் புருஷன் ஜட்டி எனக்குப் பத்தாதுடி"னு அவன் சொல்லாமச் சொல்றான்.

"என் சுண்ணி எவ்ளோ பெருசுன்னு பாரு"னு நிரூபிச்சிருக்கான்.

"உன் புருஷனுக்கும் எனக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பாரு"னு சொல்றான்.

அந்தப் போட்டோல...

அந்தத் துணி வீங்கிப் போய் கிடக்கிறதைப் பார்க்க பார்க்க...

என் புண்டைல நீர் ஊறுச்சு.

என் கால் இடுக்குல ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சது.

எனக்கு இப்போ அந்த ஜட்டி முக்கியம் இல்ல.

அவன் அதைக் கழட்டிட்டான்.

அப்படின்னா...

இப்போ அவன் ரூம்ல...

அவன் மறுபடியும் அம்மணமாத் தான் இருக்கான்.

ஜட்டி இல்லாம...

ஃப்ரீயா...

காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருக்கான்.

இந்த போட்டோவை எடுத்து எனக்கு அனுப்புறதுக்காக...

அவன் என் முன்னாடி நிக்குற மாதிரி நின்னுருக்கான்.

அவன் கையில போன் இருந்திருக்கும்.

கீழே எதுவும் இருந்திருக்காது.

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி ஆடிக்கிட்டு இருந்திருக்கும்.

நான் அந்தப் போட்டோவையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் சிந்தனை.

"நான் இன்னும் ரிப்ளை  பண்ணல..."



---------
Part 89:
---------

நான் அந்தப் போட்டோவை ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி...

உருக்குலைஞ்சு போய் கிடந்துச்சு.

அது இருந்த அந்தக் கோலம்...

அந்த எலாஸ்டிக் விரிஞ்ச விதம்...

எல்லாத்தையும் பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னச் சந்தோஷம், அந்த குறும்புத்தனம் எல்லாம் "சர்ர்ர்"னு வடிஞ்சு போச்சு.

திடீர்னு ஒரு பெரிய குற்ற உணர்வு என் மனசை அழுத்துச்சு.

"அச்சச்சோ..."

"நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்?"

"பாவம்...

அவன்."

"நான் ஏதோ விளையாட்டுக்கு, அவனுக்குப் பாடம் கத்துக்கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"அவன் சுண்ணியை அடக்கி ஒடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"ஆனா நிஜமாவே அவனுக்கு வலிச்சிருக்கும் போல."

"அந்த ஜட்டி அவ்ளோ சின்னதா இருந்திருக்கு."

"நான் ஜட்டி எல்லாம் ஃப்ரீ சைஸ்...

அதான் அவனுக்குப் பத்தும்னு குருட்டுத்தனமா நினைச்சுட்டேன்."

"கார்த்திக் உடம்பு சாதாரணமானது. பிரகாஷ் உடம்பு என்னமோ கார்த்திக்கை விடச் சின்னது தான்."

"உயரம் கம்மி...

ஒல்லி தான்."

"ஆனா அந்த இடம்...

அது சாதாரண மனுஷன் சைஸ் இல்ல."

"அதைப்போய் அந்தச் சின்னத் துணிக்குள்ள திணிச்சு...

அவனை நடக்க வெச்சு...

வீட்டுக்கு அனுப்பினது என் தப்பு."

"நான் அவனை ஒரு அடிமை மாதிரி நடத்திட்டேன்."

"அவன் வலியில துடிச்சிருப்பான்."

எனக்கு இப்போ அந்த அதிகாரத் திமிர் போயிடுச்சு.

ஒரு அக்கறையான குடும்பப் பாங்கான பொண்ணா...

எனக்குப் பதட்டம் வந்துச்சு.

"அவனுக்கு ஏதாச்சும் காயம் ஆகிடுச்சா?"

"தோல் உரிஞ்சிருச்சா?"

"ரத்தம் வந்துச்சா?"

"அவன் பாவம்...

என்கிட்ட சொல்ல முடியாம தவிச்சிருக்கான்."

நான் உடனே இதைச் சரி பண்ணனும்.

இதுக்கு மேல நான் விளையாடக் கூடாது.

நான் உடனே டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "அய்யோ...

சாரி பிரகாஷ். நான் விளையாட்டுக்குத் தான் கொடுத்தேன். நிஜமாவே அவ்ளோ டைட்டா இருந்ததா? வலிக்குதா?"

செண்ட் பண்ணினேன்.

உடனே டைப்பிங்...

அவன் ஆன்லைன்லேயே தான் இருக்கான்.

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம். நீங்க கொடுத்தது...

நான் போட்டேன். அவ்ளோ தான்."

அவன் இப்டிச் சொல்றது எனக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

நான்: "இல்ல...

நீ அப்பவே சொல்லியிருக்கலாம்ல? கழட்டிப் போட்டுட்டுப் போயிருக்கலாம்ல?"

பிரகாஷ்: "மேடம் சொன்னா கேட்கணும்ல. அதான் போட்டுட்டு வந்தேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா நடக்கும்போது ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்துச்சு மேடம். ஒரு மாதிரி கொஞ்சம் வலி."

"கொஞ்சம் வலி"ங்கறான்.

ஆனா போட்டோவைப் பார்த்தா அப்டித் தெரியலையே.

பிரகாஷ்: "ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு மாதிரி நரக வேதனை."

நான்: "என்ன வலி? சும்மா இறுக்கமா இருந்திருக்கும். அவ்ளோ தானே?"

எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.

ஒருவேளை என்கிட்ட அவன் நடிக்குறானோ?

அன்னைக்கு ஜுரம் வந்தப்போ...

ரொம்ப பில்ட்-அப் கொடுத்தான். துடிச்சான். ஆனா அடுத்த நாளே நல்லா இருந்தான்.

அது மாதிரி இப்பவும் என் சிம்பதியை தேடுறானோ?

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். வெறும் இறுக்கம் இல்ல."

பிரகாஷ்: "தோல் எல்லாம் உரிஞ்சு போற அளவுன்னு சொல்றேன். எரியுது."

"தோல் உரியுற அளவா?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யய்யோ..."

அந்த இடம் எவ்வளவு சென்சிடிவ் ஆனதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அங்க சின்னக் கீறல் விழுந்தா கூடத் தாங்க முடியாது.

இவன் என்னடான்னா...

தோல் உரியுற அளவுக்கு நடந்திருக்கான்.

நான்: "அச்சச்சோ...

நிஜமாவா சொல்ற?"

பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம். அந்த எலாஸ்டிக் ரப்பர்...

என் தோலை அறுத்துடுச்சு."

பிரகாஷ்: "அப்புறம் அந்த ஜட்டி உள்ள...

இடம் பத்தாம...

எல்லாம் நசுங்கிப் போய்...

செவந்து போயிருக்கு."

பிரகாஷ்: "தண்ணி பட்டா கூட எரியும் போல மேடம்."

பிரகாஷ்: "உட்காரவே முடியல."

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் தான் காரணம்.

நான் தான் அவனை வற்புறுத்திப் போடச் சொன்னேன்.

இப்போ அவனுக்கு அந்தரங்க இடத்துல காயம்.

இதை அவன் யார்கிட்ட போய்ச் சொல்லுவான்?

டாக்டர் கிட்டயா போக முடியும்?

"சின்ன சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டேன்...

புண்ணாகிடுச்சு"னு சொல்ல முடியுமா?

இது என் பொறுப்பு.

அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும் போல யோசிச்சேன்.

ஆனா அதே டைம்...

அவன் மேல எனக்கு டவுட்டும் இருந்துச்சு. ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறானோனு.

"இவனுக்கு மருந்து சொல்லணும்."

நான்: "பயப்படாத பிரகாஷ். அது ஒன்னும் ஆகாது."

நான்: "உன்கிட்ட தேங்காய் எண்ணெய் இருக்கா?"

பிரகாஷ்: "இருக்கு மேடம்."

நான்: "அதை எடுத்து லேசாத் தடவு. எரிச்சல் குறையும். புண்ணு ஆறிடும்."

பிரகாஷ்: "எங்க தடவட்டும் மேடம்?"

நான்: "அதான்...

எங்க வலிக்குதோ அங்க."

பிரகாஷ்: "புரியல மேடம். புண்ணு இருக்கிற இடத்துலயா? இல்ல வீங்கிப் போய் இருக்கிற இடத்துலயா?"

இவன் ஏன் இப்டிக் கேள்வி கேட்குறான்?

எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு.

ஆனா அவன் வலியில இருக்கானா?

இல்ல என்னை அவனோட வழிக்குக் கொண்டு வர ட்ரை பண்றானா?

எப்படியா இருந்தாலும் பாவம், கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணலாம்.

நான்: "காயம் பட்ட இடத்துல தடவு. தோல்ல படுற மாதிரி தடவு."

நான்: "இல்லன்னா டெட்டால் இருந்தா வை. இன்ஃபெக்ஷன் ஆகாம இருக்கும்."

பிரகாஷ்: "டெட்டால் வெச்சா எரியும் மேடம். ஏற்கனவே தீயா எரியுது."

நான்: "சரி...

குளிர்ந்த தண்ணி ஊத்திக்கு கழுவு."

பிரகாஷ்: "பண்ணிப் பார்த்தேன் மேடம். ஆனா வலி குறையல."

பிரகாஷ்: "எனக்குப் பயமா இருக்கு மேடம். அந்த இடம் வேற..."

பிரகாஷ்: "ஏதாச்சும் ஆகிடுச்சுன்னா...

என் வாழ்க்கை என்ன ஆகுறது?"

பிரகாஷ்: "எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் கூட ஆகல மேடம்."

அவன் சொல்றதுல நியாயம் இருக்கிற மாதிரி இருக்கு.

ஆனா அவன் ரொம்ப நடிக்கிறான்னு எனக்குத் தெரியுது.

ஆனா அவன் இன்னும் கல்யாணம் ஆகாதவன்.

அந்த இடத்துல ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா...

அவன் வாழ்க்கை வீணா போயிடும்.

எனக்குக் குற்ற உணர்வு அதிகமாகுச்சு.

நான்: "அப்டி எல்லாம் ஆகாது பிரகாஷ். சும்மா ஸ்கிராட்ச் தான் இருக்கும். பயப்படாத."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். பார்க்கவே பயங்கரமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "எனக்கு என்ன மருந்து போடணும்னு தெரியல."

நான்: "ஆயின்மெண்ட் க்ரீம் ஏதாவது இருந்தா போடு."

பிரகாஷ்: "எதுவும் இல்ல மேடம்."

பிரகாஷ்: "எண்ணெய் தடவலாமா...

இல்ல பவுடர் போடலாமான்னு தெரியல."

பிரகாஷ்: "தப்பா எதையாவது பண்ணி...

பெருசாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நீங்க சொன்னாத் தான் எனக்குத் தைரியம்."

அவன் என்னவோ எனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி கேள்வி கேட்குறான்.

நானும் ஏதோ ஒரு மாதிரித் தான் பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

திடீர்னு அவன் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

தப்பா நினைக்கலைன்னா ஒன்னு கேட்கவா?"

நான்: "என்ன?"

பிரகாஷ்: "நான் அந்தப் புண்ணைக் காட்டுறேன்."

பிரகாஷ்: "நீங்க பார்த்துட்டு...

எண்ணெய் வைக்கணுமா இல்ல வேற ஏதாச்சும் பண்ணனுமானு சொல்லுங்க."

பிரகாஷ்: "எனக்கு வேற என்ன பண்றதுன்னே தெரியல மேடம்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"புண்ணைக் காட்டுறானா?"

"அப்படின்னா...?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அவனோட அந்தரங்க உறுப்பை போட்டோ எடுத்து அனுப்பப் போறானா?"

"பவித்ரா...

இது தப்பு."

"நீ பார்க்கக் கூடாது."

"வேணாம்னு சொல்லு."

நான் டைப் பண்ணப் போனேன். "நோ".

"வேணாம் பிரகாஷ்...

எனக்குப் புரியுது. ஆனா போட்டோ வேண்டாம்."

இப்டி டைப் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.

ஆனா என் விரல் நிக்குது.

என் மனசுக்குள்ள இன்னொரு குரல்:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு?"

"அவன் வலியில இருக்கான்."

"யார்கிட்டயும் ஹெல்ப் கேட்க முடியாதுன்னு சொல்றான்."

"நீ தான் காரணம்."

"இது ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் மாதிரி தானே."

"சும்மா காயத்தைப் பார்த்துட்டு மருந்து சொல்லப் போற."

"வேற எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்ல."

"அவன் உனக்கு எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."

"தெரிஞ்சவங்களுக்கு அடிபட்டா ஹெல்ப் பண்ணப் பார்க்க மாட்டாங்களா?"

"அதுவும் இல்லாம...

அவன் அவனோட சுண்ணியைக் காட்டப் போறது இல்ல. வெறும் காயத்தை மட்டும் தானே காட்டப் போறான்."

நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன்.

நிஜமாவே எனக்கு அந்த "புண்ணை" பார்க்கணும்ங்கற அக்கறையா?

இல்ல...

அவனோட அந்த "மான்ஸ்டர் சுண்ணியை" பார்க்கணும்ங்கற ஆர்வமா?

பாத்ரூம்ல பார்த்தேன்.

ஹால்ல பார்த்தேன்.

இப்போ போட்டோல...

ஹை-குவாலிட்டில...

ஜூம் பண்ணிப் பார்க்குற வாய்ப்பு.

என் இதயம் "டப் டப்"னு அடிச்சுக்கிச்சு.

என் புடவைக்குள்ள...

என் உடம்பு சூடாச்சு.

என் காம்புகள் விறைச்சு வலிச்சது.

நான் "வேணாம்"னு சொல்லல.

"அனுப்பு"னும் சொல்லல.

அமைதியா இருந்தேன்.

அந்த அமைதியே சம்மதம் தானே.

நான் போனைப் பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

"டிங்..."

மெசேஜ் வந்த சத்தம்.

என் கை நடுங்குச்சு.

"வந்துடுச்சு."

"அனுப்பிட்டான்."

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

எனக்கே தெரியாம, என் வீட்ல யாரோ இருக்கிற மாதிரி, ஒரு பயத்துல பார்த்தேன்.

யாரும் இல்ல.

நான் அந்தப் படத்தை ஓப்பன் பண்ணினேன்.

வட்டம் லோட் ஆச்சு.

படம் ஸ்கிரீன்ல விரிஞ்சுது.

நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

"ஹ...."

என் வாய் அறியாமலே பிளந்தது.

அது ஒரு முழு நீளப் படம்.

அவன் பெட்ல உக்காந்து எடுத்திருக்கான்.

அவன் மடி தெரியுது.

அவன் போட்டுருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டை...

முழங்கால் வரைக்கும் இறக்கி விட்டிருக்கான்.

அவனோட ரெண்டு தொடைகளும் கருப்பா, கட்டை மாதிரி தெரியுது.

நடுவுல...

அந்த "விஷயம்".

அவனோட ஆண் குறி.

நான் எதிர்பார்த்தது சின்னக் காயம்.

ஆனா அங்க இருந்தது...

ஒரு பெரிய சதை மலை.

அது முழுசா விறைக்கல.

ஆனா முழுசாச் சுருங்கியும் இல்ல.

என்னோட அரைகுறை மெசேஜ்...

என்னோட அக்கறை...

இதெல்லாம் அவனுக்கு மூட் ஏத்தியிருக்கு போல.

அது ஒரு அரை விறைப்புல...

கனமா...

தடிமனா...

அவன் வலது தொடை மேல சாஞ்சு கிடந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல விறைச்சு நின்னப்போ...

அது ஒரு ஆயுதம் மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ...

அது ஒரு பெரிய, தூங்குற மிருகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அதோட நீளம்...

சும்மா படுத்துக்கிடக்கும் போதே...

அது அவன் தொடையில பாதி தூரம் வந்துச்சு.

அதோட தடிமன்...

என் மணிக்கட்டு அளவுக்கு மேல இருக்கும் போல.

அடிப் பக்கம் நல்லா உருண்டையா...

கருப்பா...

நடுவுல அந்தத் தண்டு...

வீங்கிப் போய்...

ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்சு...

கதகதப்பாத் தெரிஞ்சுது.

மேல இருக்கிற தோல்...

பாதியா சுருங்கி...

அதோட மொட்டு...

ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி...

கருஞ்சிவப்பு கலர்ல...

பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அந்த மொட்டு மட்டுமே...

ஒரு எலுமிச்சம்பழம் சைஸ் இருக்கும் போல.

அதுல ஈரம் மினுமினுச்சு.

அதைச் சுத்தி...

நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு...

ஒரு மேப் மாதிரி ஓடுச்சு.

கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும்...

ஒரு தோல் பையில போட்ட பந்துங்க மாதிரி...

அவன் தொடை இடுக்குல உக்காந்திருந்துச்சு.

அதைச் சுத்தி அடர்த்தியான முடி.

நான் ஜூம் பண்ணினேன்.

நான் தேடுனது காயத்தை.

ஆமா...

அங்க ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச் இருந்துச்சு.

அந்தத் தண்டின் அடிப்பக்கத்துல...

ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச், கீறல் கூட இல்ல.

சும்மா தோல் சிவந்திருக்கு.

அவ்ளோ தான்.

அது ஒரு சின்ன விஷயம்.

ஒரு சொட்டு எண்ணெய் வெச்சாச் சரியாகிடும்.

ஆனா...

அந்தச் சின்னக் காயத்தைக் காட்டுற சாக்குல...

அவன் எனக்கு என்ன காட்டிருக்கான்னு பாருங்க.

அவனோட ஆண்மையை...

அவனோட பலத்தை...

அவனோட அளவை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல...

என் கண்ணு முன்னாடி விரிச்சு வெச்சிருக்கான்.

நான் ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்ல பார்க்க நினைச்சேன்.

ஆனா நான் பார்க்குறது...

ஒரு வாட்ச்மேனோட கருஞ்சூண்ணி...

கருநாகம்.

இது மருத்துவப் பரிசோதனை இல்ல.

இது ஒரு கண்காட்சி.

"எவ்ளோ பெருசு..."

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் வீட்ல பார்த்தப்போவே அப்டி இருந்துச்சு, இப்போ இன்னும் எவ்ளோ பெருசா இருக்கு?"

"என் புருஷன் கார்த்திக்கோடது...

விறைச்சாலே இவ்ளோ வராது."

"ஆனா இவன்...

சும்மா அரை விறைப்புல இப்டி வெச்சிருக்கான்."

"இது முழுசா விறைச்சா...

என்ன ஆகும்?"

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் நான் வீட்டுக்குள்ள வெச்சிருந்தேனா?"

"இதைப் பார்க்கக் கூடாது..."

"ஆனா என்னால கண்ணை எடுக்க முடியலையே."

என் கண்கள் அந்தத் தழும்பைத் தாண்டி...

அவனோட அந்த மொட்டு மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அந்த ஈரம்...

அந்த மினுமினுப்பு...

என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் வாட்ச்மேனோட அரை விறைப்பான சுண்ணியை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல பார்த்துக்கிட்டு நிக்கிறேன

[Priyaram]

This is more kinky than the sex scenes bro..keep it up…

[karthikhse12]

நண்பா மிகவும் அருமையான பதிவு அதிலும் பிரகாஷ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசி அவனின் ஆண்குறி ஃபோட்டோ மூலமாக பார்க்க வைக்கும் செய்யும் செயல்கள் சொல்லியது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது