[Vikatakavi02]

కేరళా 'నారీ'కేళం!

(ఆంగ్లానువాద కథ)

౧

"హుఁ... పల్లవీ! ఇది నావల్ల కావటం లేదే!"

"హహహ్హా! బావున్నావే... కాసేపలాగే వుండు... నాది పూర్తి చేసుకుని నీదగ్గరకు వస్తాను!" అని గట్టిగా నవ్వుతూ సమాధానమిచ్చింది.

★★★

పరీక్షల ముందు ప్రిపరేషన్స్ కోసం కాలేజీవాళ్ళు మాకు సెలవిచ్చారు.

నా ఫ్రెండ్, క్లాస్‌మేట్ అయిన పల్లవి నన్ను కేరళాలోని తన అమ్మమ్మ వాళ్ల వూరుని చూట్టానికి రమ్మని ఆహ్వానించింది.

నాక్కూడా కేరళాకి వెళ్ళాలనీ, అక్కడి ప్రకృతి అందాలను కళ్ళారా చూడాలని ఎప్పట్నుంచో వుండటంతో వెంటనే సరేనన్నాను. మాయింటికి ఫోన్ చేసి నేను రావటం లేదని వాళ్ళకి చెప్పేసి బ్యాగ్ సర్దుకుని పల్లవితో పాటు ఆమె ఊరికి బయలుదేరాను.

అబ్బా! నిజంగా వాళ్ళ ఊరు ఎంత బావుందో...! ఎటు చూసినా ఆ ప్రాంతం అంతా పచ్చని కొండలతో, కొబ్బరి చెట్లతో నిండి స్వచ్ఛమైన గాలిని వ్యాపింపజేస్తూ మనసుకి ఎంతో ఆహ్లాదాన్ని, ఆనందాన్ని కలుగజేస్తున్నది. ఆ కొండల నడుమ పరవళ్ళు త్రొక్కుతూ పల్లానికి ప్రవహిస్తున్న నదిని చూడగానే ఒక్క క్షణం నేను ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు అమ్మానాన్నలతో కలిసి చూసిన పాపికొండలు... గోదారి... కోనసీమ... జ్ఞాపకమొచ్చాయి.

ఇక వాళ్ళ ఇల్లయితే అచ్చంగా ఇంద్ర భవనమే... ప్రాచీన కేరళా సాంప్రదాయాలను అడుగడుగునా ప్రతిబింబిస్తూ అద్భుతంగా నిర్మించిన ఆ యింటిని చూడ్డానికి రెండు కళ్ళూ సరిపోలేదనుకోండి. పెద్ద పెద్ద గదులు, ఇంట్లోని ప్రతీ గోడమీద టేకుతో చేసిన అపూర్వ కళాఖండాలూ, స్తంభాలపై చెక్కిన దేవుని ప్రతిమలు... ఆలయంలో తిరుగుతున్న భావన కలిగింది నాకు.

ఆ ఇల్లే కాదు ఇంట్లోని మనుషులు కూడా ఎంతో విశాల హృదయులు. వాళ్ళది ఉమ్మడి కుటుంబం. వాళ్ళకప్పుడు ఏదో పండగ కూడా వుండటంతో ఇల్లంతా చుట్టాలతో, బంధువులతో నిండిపోయి కిటకిటలాడింది. అయినా నాతో ఏమాత్రం విసుక్కోకుండా ఎంతో ఆప్యాయంగా మెలిగేవారు అందరూ.

ఆరోజున ఊర్లోని దేవాలయానికి వెళ్ళడానికి అందరం ముస్తాబవుతున్నాం. పల్లవీ వాళ్ళ అమ్మమ్మగారు ప్రొద్దున్నే నాదగ్గరకి వచ్చి బంగారు అంచు వున్న తెల్లని చీరనిచ్చి కట్టుకోమని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. నాకేమో అసలు చీర కట్టుకోవటం రాదాయె! పల్లవి ఇచ్చిన లంగా, బ్లౌజ్ ని వేసుకుని అదుగో ఇందాకట్నుంచీ కుచ్చిళ్ళు పెట్టడానికి ప్రయత్నిద్దామంటే బట్ట చేతిలోంచి జారిపోతోంది. చాలా సాఫ్ట్ గా వుందా మెటీరియల్. ఆ చీరతో నేను కుస్తీ పడుతుంటే నా అవస్థ చూసి పల్లవీ ముసిముసి నవ్వులు చిందిస్తోంది... 'రాక్షసి!' తనకు చీర కట్టుకోవటం బాగా వచ్చు.

తను చీర కట్టుకునే వరకూ ఆగమంది కదాని నేనలాగే మంచమ్మీద కూర్చున్నాను.

"ఏంటీ... ఇంకా రెడీ అవ్వలేదా మీరిద్దరూ? టైమవుతోంది!" అంటూ లోపలికొచ్చింది వైష్ణవి. తను పల్లవి కజిన్.

కాస్త బొద్దుగా, చామనఛాయ రంగులో వుంటుందామె. ఆమెకి వయసు ముప్ఫై దాటిందని అనుకుంటాను. లేత ఆకుపచ్చరంగు చీరలో వుందామె. ఆమె చేతిలో ఏదో ఎర్రని పెట్టె వుంది.

"నా పని పూర్తికావొచ్చింది, వైషూ... తనకే రెడీ చెయ్యాల్సి వుంది!" నన్ను చూపెడుతూ అంది పల్లవి.

వైష్ణవి నావంక చూసి, "ఓ... చీర కట్టుకోవటం రాదా? పర్లేదులేఁ... నేను మీకు సహాయం చేస్తాను," అంటూ నాదగ్గరకి వచ్చింది.

నేను లేచి నిల్చున్నాను. తను ఓసారి నన్ను పైనుంచి క్రిందకి చూస్తూ నా బొడ్డు వద్ద ఆగిపోయింది. లిప్తకాలం ఆమె తన క్రింద పెదవిని కొరుక్కున్నట్లు నాకనిపించింది. 'అది నిజంగా జరిగిందా లేక నేనేమైనా భ్రమపడుతున్నానా... ఛఛ... అలాంటిదేం అయ్యుండదు.'

ఆమె తన చేతిలో వున్న పెట్టెని మంచమ్మీద పెట్టి దాన్ని తెరిచింది.

అందులో చాలా రకాల నగలున్నాయి.

రెండు వెండి పట్టీలను తీసి నా ముందు మోకాళ్ళమీద కూర్చొని, "ఏదీ... నీ కాలిక్కడ పెట్టు" అంటూ తన తొడని చూపించింది. "ఎందుకులెండీ... నాకిచ్చెయ్యండి. పెట్టేసుకుంటాను" అన్నాన్నేను.

"ఊహు... నేను సహాయం చేస్తానన్నానుగా! నేనే పెడతాను!" అందామె.

నేను పల్లవి వంక ఓసారి చూశాను. తను 'కానీయ్' అన్నట్లు తలని ఆడించింది.

నేను మెల్లగా నా లంగాని కాస్త పైకెత్తి నా కుడి కాలుని ఆమె తొడమీద పెట్టాను. ఆమె తన చేతిలో వున్న పట్టీని నా కాలికి తొడిగింది. ఎందుకో ఆమె చేతులు కావలసినదానికన్నా పైకి వచ్చినట్లు అన్పించింది నాకు. నా మరో కాలికి కూడ పట్టీని పెట్టేప్పుడు ఆమె చేతి వ్రేళ్ళు నా మోకాలిని తాకాయి. ఆతర్వాత ఆమె లేచి నిలబడి, "మ్... నీ అందమైన నడుము ఇలా బోసిగా వుంటే దిష్టి తగులుతుంది," అంటూ ఆ పెట్టెలోంచి ఒక బంగారు గొలుసుని ఒకటి తీసి నా నడుం చుట్టూ తొడిగింది. నేను ఊపిరి బిగపట్టి వుంచాను. ఆమె కళ్ళు నా బొడ్డునే చూస్తున్నాయి. నాకేదోలా అన్పిస్తోంది ఆమె అక్కడలా చూస్తుంటే... చిన్నగా గుటకేశాను.

"ఊహు... ఇది బాలేదు. మరోటి ట్రై చేద్దాం," అంటూ దాన్ని తీసేసి చిన్న ముత్యాలు తొడిగిన గొలుసుని ఒకటి తీసింది. మధ్యలో వున్న చిన్న బంగారు బిల్లని నా బొడ్డు క్రిందకి వచ్చేలా పెట్టింది. ఆమె ముఖం నా నాభికి మరీ దగ్గరగా వుండటంతో ఆమె శ్వాస వెచ్చగా తగలసాగింది. నేను నా పొట్టని లోపలికి లాక్కున్నాను.

ఆమె సన్నగా నవ్వుతూ నన్ను చూసి, "చాలా బాగుంది," అనేసి మళ్ళా ఆ గొలుసుని తీసేసింది.

ఈసారి నేనేమీ భ్రమపడలేదు. ఆమె చేతులు కావాలనే నా నడుము చుట్టూ ఓమాటు కలియతిరిగాయి. జల్లుమనిపించింది నాకు.

"దీన్ని చీర మీదనే వేసుకోవాలి!" అంటూ ఆ గొలుసుని ప్రక్కన పెట్టి — "హ్మ్... ఇక చీర కట్టడమే మిగిలింది!" అంటూ చీరని తీసుకొని నా చుట్టూ తిప్పి పైట వేసి కుచ్చిళ్ళను చక్కగా పెట్టసాగింది.

ఆ కూర్చిన కుచ్చిళ్ళు విడిపోకుండా మొదలుని పట్టుకొని నా నాభి దగ్గర లంగాలోనికి నెట్టింది. ఆమె చెయ్యి బాగా లోపలికి వెళ్ళి నా ప్యాంటీ ఎలాస్టిక్ స్ర్టాప్ ని తాకటంతో నేను మళ్ళా ఊపిరి బిగపెట్టాను. ఆ చెయ్యి అక్కడే కొన్ని క్షణాలు వుండి మళ్ళా బయటకి వచ్చేసింది.

తర్వాత నా పైటని మరోసారి సర్ది జారిపోకుండా సేఫ్టీ పిన్ పెట్టింది.

అప్పుడే బైటనుంచి ఎవరో ఆమెను పిలిచారు.

"ఆ... వస్తున్నా పిన్నీ!" అంటూ, "పల్లవీ... ఇక నువ్వు చూస్కో! నే వెళ్తున్నా..." అని ఆమెతో అనేసి నా వంక చూసి చిన్నగా నవ్వుతూ నా బుగ్గని తడిమి వెళ్ళిపోయింది.

నేను కొయ్యబారినట్లు అలా నిలబడిపోయాను.

పల్లవి పగలబడి నవ్వటంతో ఉలిక్కిపడి ఆమెవైపుకి తిరిగాను. పల్లవి అక్కడే వుందన్న సంగతిని కూడ క్షణకాలం మర్చిపోయాన్నేను.

"ఎందుకే... అలా నవ్వుతున్నావ్?"

పల్లవి ముసిముసిగా నవ్వుతూ నాదగ్గరకి వచ్చి నా జుత్తుని సవరిస్తూ, "ఏం లేదులేగానీ, వైషూని చూస్తే నీకేమనిపిస్తోంది?" అనడిగింది.

"అంటే...?!"

"ప్చ్... చెప్పు! నీకేమనిపించింది?" అని మళ్ళా అడిగింది. మరోప్రక్క ఆమె చేతులు చకచకా నా జుత్తుని జడగా అల్లేస్తున్నాయి...

"అంటే... నాకర్ధంకాలేదు—"

"అదే... ఓ మాదిరిగా వుందా... లేకపోతే... బాగా నచ్చిందా?"

"ఏమంటున్నావే—?"

"వైషూకి నువ్వు బాగా నచ్చావ్" ఆ గొలుసుని తీసి నా నడుము చుట్టూ వేస్తూ అంది.

"ఓహో... అందుకేనా ఈ నగల్ని నాకు తీసిచ్చింది.!" అన్నాన్నేను.

దానికి పుసుక్కున నవ్వేస్తూ—

"ఒసే మొద్దూ... తను ఒక లెస్బియన్!" అంది పల్లవి.

ఒక్క క్షణం చెవుల్లో గుయ్యిమన్నదా మాట.

"ఎ-ఏంటీ... తను—?"

"ఔను... నీక్కూడా తను నచ్చితే నాకేం అభ్యంతరం లేదు!" అంటూ లేచి నిల్చుంది. "ఎంచక్కా మీరిద్దరూ ఒకర్నొకరు పెనవేసుకు—"

"చీఛీ... ఏమ్మాట్లాడుతున్నావే!?"

"అందులో తప్పేముందే? నేనూ తనతో చాలాసార్లు ఎంజాయ్ చేశాను!"

"అంటే... నువ్వు కూడా...—!"

"అంతేగా... అంతేగా!"

(ఇంకా వుంది)

[Vikatakavi02]

nice starting
,,,,,

Wow nice storie
Good starting

Thank You friends

[Vikatakavi02]

Super start

ధన్యవాదాలు సంతోషన్...

అప్డేట్ బాగుంది కవి గారు

ధన్యవాదాలు శివకృష్ణా...

[Vikatakavi02]

పల్లవి వైష్ణవి తను
 

స్టోరీస్ సార్... మీ బొమ్మలోని ముద్దు గుమ్మలు ముగ్గురూ అద్దిరిపోయారు!

[Vikatakavi02]

utkrusta
super update

ధన్యవాదాలు ఉత్కృష్ట

update plz

ఇదుగో అప్డేట్ పెడ్తున్నాను మిత్రమా సురేష్

[Vikatakavi02]

౨

బుర్ర తిరిగినట్లయింది నాకు.
తలని ఓసారి విదిలించాను.
పల్లవి నా భుజమ్మీద చెయ్యేసి కదుపుతూ— "ఓయ్! దీని గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. నీకిష్టం లేకపోతే వదిలెయ్. ఇప్పుడేమీ ఆలోచించకు. గుడికి వెళ్ధాం పద..." అనేసి గదిలోంచి బయటకి నడవసాగింది.
నేనూ తనని అనుసరించాను. కానీ, తను చెప్పినట్లు ఆలోచించకుండా వుండలేకపోతున్నాను.
ఇద్దరు ఆడాళ్ళు ఇదవ్వటం అన్నదే మింగుడుపడటం లేదు నాకు. పైగా అందులో ఒకరు నా స్నేహితురాలు...!
తొమ్మిది నెలలుగా మేమిద్దరం రూమ్మేట్స్! చాలాసార్లు ఇద్దరం కలిసి తన సిడి ప్లేయర్ లో చాటుగా బ్లూ ఫిలింస్ చూశాం. ఐనా... నాతో తను ఈ విషయం గురించి ఏ సందర్భంలోనూ బయటపడలేదు. తప్పుగా కూడ ప్రవర్తించలేదు.
ఒకవేళ తను అబద్దం చెప్తోందా? కేవలం నన్ను ఆటపట్టించటానికి సరదాగా ఇలా చెప్తోందా?

***

గుడికి వెళ్ళాం... తిరిగి వచ్చేశాం... కానీ, ఈ ఆలోచనలు మాత్రం నన్ను వీడలేదు.
ఆరోజు సాయంత్రం నేనూ... పల్లవీ ఇంటికి సమీపంలో వున్న నదీ దగ్గరకి వెళ్ళాం.
నేను గోల్డు బోర్డరున్న రాణీరంగు పరికిణీ, జాకెట్టు ధరించాను. పల్లవి ఇచ్చిన బంగారు గాజులను రెండు చేతులకి తొడుగుకుని, బుట్ట పోగులను చెవులకు పెట్టుకున్నాను. పల్లవి కూడ దాదాపుగా నాలాగే తయారయింది. కాకపోతే ఆమె దుస్తులు ముదురు నీలం రంగులో వున్నాయి. మేమిద్దరం వెళ్ళి నదిలో కాళ్ళని కడుక్కుని అక్కడే కాస్త దూరంలో కట్టిన సిమ్మెంటు గట్టు మీద కూర్చున్నాం. సంధ్యా సమయపు వెలుతురుని పారాణిగా పూసుకొని పరవళ్ళు తొక్కుతున్న నదీ ప్రవాహాన్ని చూస్తూ కాసేపు అలాగే వుండిపోయాను.
"ఏవేఁ... ఎలావుంది మావూరు?"
"చూట్టానికి రెండుకళ్ళూ సరిపోవటం లేదే... నాకు చాలా బాగ నచ్చేసింది!"
"నాకు తెలుసు. నీకు నచ్చుతుందనీ," పల్లవి నవ్వింది.
"హ్మ... ఔనే, అస్సలు పొల్యూషన్‌ అనేది లేకుండా స్వచ్ఛంగా వీస్తున్న చల్లని గాలి... ఆ కొబ్బరి చెట్లూ... పచ్చని కొండలు... ఈ నదీ ప్రవాహం... మధ్యమధ్యన తుళ్ళుతున్న నీటి తుంపరలు—"
"నీటి తుంపరలా...?"
"మ్... ఇదుగో పడుతున్నాయిగా!" అంటూ నా చేతిమీద పడిన నీటి చుక్కలను చూపించాను.
పల్లవి లేచి నిలబడి, "నీరు అటు ప్రవహిస్తుంటే తుంపరలు ఇటెలా పడతాయేఁ!" అంటూ ఒకసారి అటు ఇటు చూసి, "ఏయ్ వైషూ... దాక్కుంది చాలు, బైటకి రా!" అంది.
ఒక్కసారిగా నీటిలోంచి ఒక ఆకారం లేచింది.
'వైషూ!!!'
గున్న ఏనుగులాంటి శరీరంతో తను ఒక్కసారిగా అలా బైటకొచ్చేసరికి నాకు కొంచెం నవ్వు వచ్చింది. అయితే, ఆమె ముందు నవ్వటం బాగోదని కష్టం మీద ఆపుకున్నాను.
తను తెల్లని బట్టని యద పై వరకూ బిగించి కట్టి ముడిని మధ్యలో దోపుకుంది. నీటిలో తడవటం వలన ఆ బట్ట ఆమె శరీరానికి బాగా అతుక్కుపోయి ఆమె బాయిల షేపు, వాటిపైనున్న ముచ్చికల రంగు లీలగా అవుపిస్తోంది.
ఆమె మావంక చూసి దోరగా నవ్వుతూ దగ్గరకు రాసాగింది.
"మీరు ఇలా ఓపెన్ గానే స్నానం చేస్తారా?" ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాన్నేను.
పల్లవి నవ్వుతూ, "ఈ ప్రదేశం అంతా మా సొంతం. మా కుటుంబం అనుమతి లేకుండా ఒక్క పురుగుకూడ ఈ ఏరియాలో అడుగుపెట్టలేదు! కనుక సేఫ్టీకి ఏం ఫర్వాలేదు. కావాలంటే నువ్వు కూడ ఓసారి ట్రై చేద్దువుగానీ!" అని అంది.
నేను, "తర్వాత చూద్దాంలే!" అన్నాను.
వైష్ణవి తన జుత్తుని ముడి వేసుకుంటూ మమ్మల్ని సమీపించింది. ఆమె వంటి మీద నుంచి నీటి బిందువులు జారిపడుతున్నాయి. అప్పుడే, పల్లవి రెండడుగులు ముందుకేసి ఆమెను గట్టిగా వాటేసుకుంది. వైషూ కూడ ఒడుపుగా పల్లవి వెనకెత్తులని పట్టుకుని ఆమెను తనకేసి వత్తుకుంది. నేను షాక్ అయ్యి అలా నించుండిపోయాను.

ఇద్దరూ ఒకరి కళ్లలోకి మరొకరు కసిగా చూసుకుంటూ తలని కాస్త ముందుకి వంచారు. అంతే, వారి పెదాలకి లంకె పడిపోయింది.
ప్రక్కనే ఓ మనిషి వుందన్న స్పృహ కూడ లేదు వాళ్ళకి.
ఒకరినొకరు గాఢంగా పెనవేసుకుపోయారు. వారి వేడి ఊపిరి సెగలు, మూలుగులు మంద్రంగా నా చెవులని చేరుతున్నాయి.

పల్లవి వైషూ భారీ చన్నుల మీద చేతులు వేసి వాటిని ఆత్రంగా పిసికేస్తోంది. అదే సమయంలో వైషూ పల్లవి పిరుదులని వొత్తుతూ ఆమె పరికిణీలోకి తన చేతిని దూర్చి కాళ్ళ సందుల్లోకి పోనిచ్చింది. మరికాసేపటికి పల్లవి  ముద్దునుండి విడువడి 'అహ్' అంటూ నిట్టూర్పుని వదిలింది. బహుశా వైషూ చెయ్యి పల్లవి తీపి గుట్టుని పట్టుకున్నదేమో!
వాళ్ళనలా చూస్తుంటే నాకు వోళ్ళంతా టిమటిమలాడుతోంది. ముడుచుకుపోయి అలాగే చూస్తూ వున్నాను. అప్పుడే...
"నువ్వూ రా... మజా చేస్కుందాం!" అంది వైషూ నావైపు చూసి.
నేను ఉలిక్కిపడి అడ్డంగా తలాడించాను.
"తనకి భయంలేఁ వదిలెయ్!" అంది పల్లవి.
'భయమా...?' నాక్కొంచెం కోపం వచ్చింది. ఎందుకో తెలీదు. కానీ, మనసు 'నాకేం భయం?' అంటూ అరిచింది.
మరి... 'అయిష్టమా? అసహ్యమా?'
ఏంటో... నా పరిస్థితి నాకే అర్ధంకావటం లేదు. అంతకుముందు వరకు పల్లవి చెప్పింది అబద్ధమా లేక నిజమా అన్న సంశయంతో వున్నాను. ఇప్పుడు నిజం తేలిపోయింది... మరి నేను ఎలా స్పందించాలి?

(ఇంకా వుంది)

[Vikatakavi02]

Nice update

ధన్యవాదాలు సలీమ్

చాలా బాగుంది కవి గారు

ధన్యవాదాలు శివకృష్ణ

అద్భుతం గా ఉండిజి కవి గారు.... ఇంతకీ హీరోయిన్ పేరు చెప్పలేదు

ధన్యవాదాలు సత్తి. ఆమె పేరు నాకూ తెలియదు. అందుకే, చెప్పలేదు.

[Vikatakavi02]

Waiting for update

Latest update in previous page Santhoshsan... I think you haven't seen it. 
And the next update is under process. Thank You

[Vikatakavi02]

పల్లవి  వైషు గుడి దగ్గర 

నది లోనుంచి వస్తున్న పల్లవి  

Thank You Stories1968 Sir!

[Vikatakavi02]

౩

అప్పుడే... దూరంగా చప్పుడు వినపడటంతో వాళ్ళిద్దరూ చప్పున విడిపోయారు. 

"ఎవరో వస్తున్నట్టున్నారు. నువ్వు మన చోటికి వచ్చేయ్. నేనక్కడుంటాను!" అనేసి వైషూ మళ్ళా నదిలోకి దూకేసి పల్లం వైపు గబగబా ఈదుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.
పల్లవి కూడ వెంటనే నాదగ్గిరకొచ్చి గట్టు మీద పెట్టిన తన ఫోన్ ని తీసుకుని తన నడుముకి వున్న పౌచ్ లో పెట్టుకుంటూ, "పద వెళదాం!" అని వడివడిగా నడవటంతో నేనూ ఆమె వెనకాల వురికాను.
తన ఇంటికి ఎడమ ప్రక్కన వున్న కొబ్బరి తోటలోకి ప్రవేశించాం. సరిహద్దుల్ని కాపలా కాసే సైనికుల్లా ఇరుపక్కలా నిటారుగా నిలబడి వున్నాయా చెట్లు.
కనుచూపు మేరలో కొబ్బరి చెట్లు తప్ప మరేమీ కన్పించటం లేదు. అన్నీ ఏపుగా పెరిగి వున్నాయి.
"ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం?" పల్లవిని అడిగాను.
"ఈ తోట చివరకి. ఇదంతా మాదే... కొబ్బరి కాయలు దించటానికి తప్ప ఇక్కడికి పెద్దగా ఎవరూ రారు. ఏడాదికి మూడ్నాలుగు వారాలు వుంటుందా పని. మిగతా టైం అంతా ఖాళీనే... జస్ట్ తోటని శుభ్రం చెయ్యడానికి, చెట్లకి ఎరువులు పెట్టడానికి పనోళ్ళు వస్తారు."
"మరి నీరు?"
"ప్రక్కనే నది వుంది కదా... అలాగే, ఈ ప్రాంతానికి వర్షపాతం ఎక్కువే! అందుకే, నీరు సమృద్ధిగా లభిస్తుంది."
తను చెప్తోంది వింటూ మౌనంగా తలూపాను.
"నువ్వు మామూలుగా లేవు. ఏవయింది?" అనడిగింది పల్లవి.
"ఏం లేదు... నువ్వు... వైషూ... ఇలా... అని తెెెలియటం... ఔనూ ఇంట్లో తెలుసా మీ—?"
పల్లవి తుళ్ళిపడి, "ఇంట్లో చెప్తారా ఇలాంటి విషయాలు.? మాదసలే సాంప్రదాయక కుటుంబం, తాట తీసేస్తారు!" అంటూ నవ్వి, "అందుకే, ఇప్పుడు ఒక చోటికి వెళ్తున్నాం!" అంది.
"ఎక్కడికీ?"
"మా వేలు విడిచిన అత్తయ్యగారి ఇంటికి... ఆవిడొక్కరే వుంటారక్కడ. లోగడ మా అమ్మమ్మగారికి ఈవిడకీ ఆస్తి విషయంలో తగాదా వస్తే వేరు పంపకాలు చేసి కాస్త దూరంగా  ఇల్లు కట్టుకున్నారు. ఈ తోట దాటితే ఆ యిల్లు వస్తుంది. ఈ ఇల్లయితే ఎవరికీ అనుమానం రాదు. అందుకే, నేనూ వైషూ ఇక్కడే కలిసి ఎంజాయ్ చేస్తాం!"
"మరి... మీ అత్తయ్యకి తెలిస్తే!?" అనుమానం వ్యక్తంచేశాను.
"తెలిస్తే ఏమిటి? ఆమెకీ తెలుసు... ఆవిడ కూడ లెస్బియనే కదా!"
"ఏంటీ...?"
"ఊ... కాకపోతే, ఇప్పుడు ఆమెకు వయసైపోయింది. వయసులో వున్నప్పుడు వైషూతో బాగా చేసేదట. వైషూ చెప్పింది... తను వయసుకొచ్చాక అత్తయ్యనే తనకి ఇది చెయ్యటం నేర్పిందంటా...!"
"హుఫ్...!!! పిచ్చెక్కిపోతోందేఁ!"
పల్లవి గలగల నవ్వేసింది.
"మరి నీకు...?" అడిగాను సమాధానాన్ని ఊహిస్తూ.
"వైషూ!" అంది సింపుల్ గా...
అలా నడుస్తూ తోట చివరికి వచ్చేశాం. తను కొనసాగిస్తూ—
"వయిసైపోయినా ఇంకా ఆ యావ చావలేదు మా అత్తయ్యకి  మేం తన ముందు చేస్తే చూసి ఆనందిస్తుంది!"
"తన ముందా...?"
"హేఁ... నువ్వేం కంగారు పడకు! అదుగో అదే ఆమె ఇల్లు!" అంటూ ఓ చిన్నసైజు బంగ్లాని చూపించింది.
"ఇంతపెద్ద ఇంటిలో... ఆమె ఒక్కత్తే వుంటోందా...?"
"ఇద్దరు పనమ్మాయిలు వున్నారులేఁ!"
"వాళ్ళు కూడా లెస్బియన్సేనా!?"
పల్లవి నావంక తీక్షణంగా ఓసారి చూసి 'ఔన'న్నట్లు తలూపింది.
నేను భారంగా నిట్టూర్చాను.
ఇద్దరం ఆ ఇంటిని సమీపించాం.

(ఇంకా వుంది)

[Vikatakavi02]

మిత్రులందరికీ కార్మిక దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు...

[Vikatakavi02]

సారీ... ఆ 'కాము' ఎవరో నాకైతే తెలియదు.
అయాం వికటకవి Version 2.0 ;)

[Vikatakavi02]

౪

పల్లవి తన చెప్పులు తీస్తూ— "నువ్వూ చెప్పులు తీసేయ్!" అంది నాతో. ఇద్దరం మా చెప్పులని అక్కడే వున్న షెల్ఫ్ లో పెట్టేసి ముఖద్వారం దగ్గరకు వెళ్ళాం. అచ్చం చంద్రముఖి సినిమాలో గది ద్వారంలాగా త్రిశూలం డిజైన్ లో పెద్దగా వుందా ద్వారం. దానికి మధ్యనున్న గెడని పట్టుకొని రెండుసార్లు తట్టింది పల్లవి. ఏదో గంట కొట్టినట్లు ఠంగుమని వచ్చింది శబ్దం. గుండె జల్లుమంది నాకు. క్షణం తర్వాత తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. కేరళా సాంప్రదాయక వస్త్రధారణ ఐన 'సెట్ ముండు' (దాన్నలా అంటారని పల్లవి చెప్పింది నాకు) లోవున్న ఒక నడివయస్కురాలు కన్పించింది మాకు.

పల్లవిని చూసి చిరునవ్వుతో — "లోపలికి రండి!" అంటూ మమ్మల్ని ఆహ్వానించింది.
లోపలికి అడుగుపెట్టామిద్దరం.
"బాగున్నావా మణి!"' పల్లవి ఆమెని పలకరించింది.
"మ్... నేను బాగున్నాను పల్లవమ్మ. ఇందాకనే వైష్ణవమ్మ కూడ వచ్చింది!" అని బదులిచ్చిందామె.
"ఓహో... వచ్చేసిందా? అత్తయ్య ఎక్కడా?" అని అంటూ గబగబా ముందుకి నడవసాగింది.
"లోపలున్నారు!" తలుపు గడియ పెట్టి మా వెనకాలే వస్తూ చెప్పింది మణి.
ముగ్గురం లోపలి గదిలోకి ప్రవేశించాం.
అక్కడ గదిలా కాకుండా ఎదురుగా చతురస్రాకారంలో పెద్ద ప్రాంగణంలా జాగా వుండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. సినిమాల్లో ఇలాంటివి వుండటం చూశాను. కానీ, ఇలా ఇసుకతో క్రీడా మైదానంలా ఇంత ప్రదేశాన్ని మధ్యలో వదిలేసి చుట్టూ నిర్మించటానికి కారణమేమిటో నాకర్ధం కాలేదు. అదే పల్లవిని అడిగాను.
"ఇక్కడ ట్రెడిషినల్ గా యిళ్ళను నాలుగు భాగాలుగా... అంటే బ్లాక్స్ లా నిర్మించేవారు. ఆ ప్రక్రియని 'నాలుకెట్టు' అంటారు. ఆ నాలుగు భాగాలను కట్టేప్పుడు మధ్యలో ఇలా స్క్వేర్ షేప్ లో ప్లేస్ వచ్చేలా ప్లాన్ చేస్తారు... దీనిని నడుముట్టం అంటారు!" అని చెప్పింది తను.
"నడుం-మ్ముట్టమా... అంటే?" అడిగాన్నేను.
"నడు-ముట్టం...అంటే, ఇంటి మధ్యలోని వాకిలి. మండువా అని కూడా అనొచ్చు. దీనివల్ల ఇంటి లోపలికి గాలి, వెలుతురు బాగా ప్రసరిస్తుంది. దాంతో బయటవైపు కిటికీలు నిర్మించక్కరలేదు. కావల్సినంత ప్రైవసీ. మాయింటిలో కూడ చూశావుగా...!"
"చూసాను కానీ, అక్కడ ఇంత పెద్దదిగా లేదు కదా...! దీన్ని చూస్తుంటే దంగల్ సినిమాలో పహిల్వానులు కుస్తీ పట్టే ప్రదేశంలా అన్పిస్తోంది!"
"హహ్హహ్హా... ఇక్కడా కుస్తీ జరుగుతుందిలే...—" అంటూ కన్నుకొట్టింది పల్లవి.
మా వెనుక ఏదో చప్పుడయింది.
తలత్రిప్పి చూశాను.
మాకు కుడి ప్రక్కన వున్న గదిలోంచి వైష్ణవి బయటకి వచ్చింది. తను ఇందాకటిలా తెల్లని తడి వస్త్రంలో లేదు. ఎర్రని చీరని కట్టుకుని నిండుగా వుంది. ఆమె వెనకాలే మరొకరు బయటకు వచ్చారు—
ఆ వచ్చినావిడని చూసి "అత్తయ్యా...!" అంటూ దగ్గరికి వెళ్ళి ఆవిడ పాదాలకు నమస్కరించింది పల్లవి. ఆమె వంగి పల్లవిని పైకి లేపి ఆప్యాయంగా తనని కౌగిలించుకుంది. నేనామెను చూస్తూ నించున్నాను. బాగా వయసైపోయి ఆమెకు శరీరం వడలిపోయినట్లుంది. చర్మం బాగా ముడతలుపడి వుంది. ఊతకోసం చేతి కర్రని ఒక చేత్తో పట్టుకునుంది. కుశలప్రశ్నలయ్యాక పల్లవి నన్ను ఆమెకు పరిచయం చేసింది.
"అత్తయ్యా... తనూ నా ఫ్రెండ్! సెలవుల్ని ఎంజాయ్ చెయ్యటానికి మన వూరికి వచ్చింది."
నేనూ ముందుకెళ్ళి ఆవిడ కాళ్ళకి నమస్కరించాను. ఆవిడ నా తలమీద చెయ్యేసి నన్ను దీవించింది.
ఈలోగా ఆ పనివాళ్ళు కుషన్ వున్న మూడు కుర్చీలను అక్కడే మైదానం చివర్న వేశారు. ఇద్దరు కలిసి కూర్చునేటంత విశాలంగా వున్నసయా కుర్చీలు. ఆ పెద్దావిడ వెళ్ళి మధ్యలోనున్న కుర్చీలో కూర్చుని — "రామ్మా...!" అంటూ నన్ను తన ప్రక్కన కూర్చోమన్నట్లు చెయ్యి చూపించింది. నేను వెళ్ళాను. ఆ నేలలో అడుగుపెట్టగానే— 'ఆహా! ఈ ఇసుక ఎంత మెత్తగా వుంది,' అని అనిపించింది నాకు. గచ్చునేలలో నడవటం అలవాటైన నా పాదాలకు ఈ ఇసుక నేలలో నడక సరికొత్త అనుభూతిని ఇచ్చింది.
వెళ్ళి ఆవిడ ప్రక్కన కూచున్నాను.
పల్లవి, వైష్ణవి కూడా వచ్చి మాకు ఇరుప్రక్కలా చెరో కుర్చీలో కూర్చున్నారు. 
ఆ పెద్దావిడ నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, "నువ్వు చాలా అందంగా వున్నావమ్మా!' అంది. ఆవిడ గురించి తెలిసాక ఈ కితాబుని ఏ విధంగా తీసుకోవాలో నాకు అర్ధం కాలేదు. చిన్నగా నవ్వాను.
మణి ఇంకా మరో యువతి మాకోసం ఫలహారాన్ని ప్లేట్లలో సర్ది పట్టుకొచ్చారు.
వాటిని తింటూ అందరం కబుర్లు చెప్పుకున్నాం. నా గురించి, మా ఫ్యామిళీ గురించి ఆవిడ అడుగుతుంటే ఇసుకలో కాళ్ళాడిస్తూ నేను చెప్పాను. చల్లని గాలి అప్పుడప్పుడూ వచ్చి మమ్మల్ని పలకరిస్తున్నది. కాసేపటికి మట్టి పాత్రలలో పొగలు కక్కే వేడివేడి కాఫీలను తీసుకొచ్చారు పనివాళ్ళు. అది కూడ కానిచ్చాక... వైష్ణవి, పల్లవిలను మార్చి మార్చి చూసి—
"ఇంక మొదలెట్టండి!" అందావిడ.

(ఇంకా వుంది) 

[Vikatakavi02]

౫

అంతవరకూ కుర్చీలలో విలాసంగా కూర్చున్న ఇద్దరూ చప్పున లేచి ఆడ సింహాల్లా ముందుకి దూకి ఒకరినొకరు గట్టిగా కౌగిలించుకుని క్షణాల్లో మూతి ముద్దులాటను మొదలెట్టేశారు. నేను ఒక్కసారి తల త్రిప్పి పల్లవి వాళ్ళ అత్తయ్యని (ఆంటీని) చూశాను. ఆవిడ కన్నార్పకుండా వాళ్ళవైపు చూస్తోంది. ఆమె ముడత ముఖంలో ఏదో మెరుపు! 
నేనూ మళ్ళా వాళ్ళవేపు తిరిగాను. ఒకరి శరీరం మరొకరితో అతుక్కుపోయిందా అన్నట్లుగా వాళ్ళిద్దరూ గాఢంగా పెనవేసుకుపోయారు. పల్లవి తన కుడి కాలుని పైకి ఎత్తి వైష్ణవి నడుం చుట్టూ వేసింది. అటు వైష్ణవి పల్లవిని తన రెండు చేతులతో కొండచిలువలా గట్టిగా చుట్టేసింది.

ఒక్కొక్కటిగా వారి వస్త్రాలు వారి నుంచి దూరమవ్వసాగాయి. చీర... జాకెట్లు... పరికిణి... లంగా... బ్రాసరీ... ప్యాంటీ... ఇలా అన్నీ క్రింద చెల్లాచెదురుగా పడ్డాయి.
మణి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి వాటిని ఏరుకుని వచ్చి ఖాళీగా వున్న కుర్చీలో వేసి దాని వెనకాలే నుంచుంది.
 పూర్తి నగ్నంగా తయారైన వైష్ణవి, పల్లవిలు కసిగా ఒకర్నొకరు చూసుకుంటూ చిరుతల్లా ఇసుకలో పొర్లుతున్నారు.
'ఐతే, పల్లవి చెప్పిన కుస్తీ ఇదన్నమాట!' అని అనుకున్నాను నేను.
 వైష్ణవి — నల్లని మేనిఛాయతో పైన బరువెక్కిన బాయిలు, క్రింద ఘనమైన పిరుదులతో, బహుమూలల్లో, తొడల మధ్య త్రికోణం వద్ద గుబురుగా పెరిగిన వెంట్రుకులతో అడవి మనిషిని తలపిస్తుంటే... 
పల్లవి — తెల్లని ఛాయతో ఒక్క వెంట్రుక కూడా లేకుండా కడిగిన ముత్యంలా మెరిసిపోతోంది.
వైష్ణవిని ఇందాక తెల్లని వస్త్రంలో చూసినప్పుడే నగ్నంగా చూసిన భావన కలిగింది నాకు. కనుక, నా కళ్ళు పల్లవిని ఆపాదమస్తకం ఆత్రంగా గమనిస్తున్నాయి. సొత్తులన్నీ సమపాళ్ళలో అమరి వున్న ఆమె దిగంబర దేహాన్ని చూస్తుంటే నాకు తెలీకుండానే నా చేతులు దురదపెట్టసాగాయి.
పల్లవి ముందుకి వంగి వైష్ణవి రొమ్ములని చేత్తో పట్టుకుని బలంగా పిసుకుతూ కుడి చన్ను మొనను తన నోట్లోకి తీసుకుని చప్పరించసాగింది. వైష్ణవి ఆ ఇసుకలో వెనక్కి చేరబడి తన్మయత్వంతో కళ్ళను మూసుకొంది.
పల్లవి ఆమె పైకి ఎగబ్రాకి ఆమె రొమ్ములను మార్చి మార్చి చీకసాగింది. పల్లవి వున్న పొజిషన్ వల్ల ఆమె వెనుక భాగం స్పష్టంగా కన్పిస్తోంది మాకు. మరీ పెద్దగా కాకుండా చక్కగా పుచ్చపండులా గుండ్రటి రూపుతో వున్న ఆమె మెత్తని ముద్దలు ఊగుతూ ఊరిస్తున్నాయి.
'అబ్బా! ఒక్కసారి వెళ్ళి వాటిని పిసికేయాలి!' అనిపించింది నాకు.
ఆ వెంటనే 'ఛఛ! నేనేంటి ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను' అనుకున్నాను.
పల్లవి చెయ్యి మెల్లగా వైష్ణవి పొత్తి కడుపుని దాటి ఆమె కాళ్ళ సందుల్లోకి దూరింది. వైష్ణవి తన కాళ్ళను కాస్త ఎడం చేసింది. పల్లవి చెయ్యి ఆ గుబురు పొదల్లోకి దూరింది. అంతే! వైష్ణవి సన్నగా మూలిగింది.
కాళ్ళను ముడుచుకుని తిన్నంగా కూచున్నాను నేను.
వాతావరణం అంతా సెగలు పుట్టిస్తున్నట్లు అన్పించింది.
వీళ్ళని చూస్తుంటే ఎందుకో ఒళ్ళంతా వేడి పుట్టేస్తోంది...!
అరచేతులు ముడుచుకుపోతున్నాయి...
నేను వీళ్ళలాంటిదాన్ని క్-కాను.  ల్-లెస్బియన్ ని కాను...
మరి నాకు ఎందుకిలా అవుపిస్తోంది....?
రెప్ప వాల్చకుండా, తల త్రిప్పకుండా వాళ్ళనే చూస్తున్నాను.
పల్లవి ఒకేసారి తన రెండువ్రేళ్ళనూ వైష్ణవిలోకి త్రోసింది. ',హ్..మ్...!' మొత్తనెగరేస్తూ మంద్రంగా మూల్గింది వైష్ణవి. ఇక్కడ నాకూ క్రింద సలపరం పెరిగిపోతోంది... 
మనసులో మాత్రం 'నేను లెస్బియన్ ని కాను... కాను... కానేకాను...' అని పదే పదే మంత్రంలా అనుకుంటున్నాను.
ఈసారి పల్లవి తన నాలుగు వ్రేళ్ళనూ విశాలమైన వైష్ణవి యోనిలోనికి దించేసింది.
"మ్...బ్...మ్మా...!" వైష్ణవి గట్టిగా అరిచిందీసారి. బదులుగా పల్లవి నడుముని బిగించి పట్టుకొని బలంగా నొక్కింది. ఇప్పుడు పల్లవి కూడా అరవసాగింది.

ఆ ఇరువురి సీత్కృతాలూ నిషాగా మారి మమ్మల్ని తడిపేసిన భావన కల్గింది నాకు.

ఆ క్షణం — 
'నేను లెస్బియన్ ని ఎందుకు కాను...?' అని అన్పించింది.

అప్పుడే, నా తొడమీదకి ఏదో పాములా ప్రాకుతున్నట్లు గుర్తించి తుళ్ళిపడి క్రిందకి చూశాను.
ఆంటీ తన ఎడమ చెయ్యిని నా తొడ మీద వేసి అక్కడ మెల్లగా నిమురుతోంది. చప్పున ఆవిడ వైపు తిరిగాను. 
నావైపే చూస్తోంది. ఆవిడ కళ్ళలోని వెచ్చదనానికీ, చేతి చురుకు కదలికలకీ అవాక్కయి బొమ్మలా అవిడ వైపు చూస్తుండిపోయాను.

(ఇంకా వుంది)

[Vikatakavi02]

పల్లవి మిత్రురాలు 

ధన్యవాదాలు స్టోరీస్ సర్... వైష్ణవికి కూడా మాకు చూపియ్యండి మరి!

[Vikatakavi02]

Super update

Super update

Nice update

SUPER UPDATE

ధన్యవాదాలు మిత్రులారా

[Vikatakavi02]

manchi prayatnam ravi keep it up nee kastaanki palitam dakkutundi

madavatirasaగారూ....
నాపేరు వికట'కవి'౦౨... రవి కాదు...
'రవిగాంచని చోట కవిగాంచున్' అన్నారు గనక... వ్యత్యాసం చూపిస్తే బావుంటుంది.
లేదంటే పలితం వేరొకరి ఎకౌంటులో పడిపోతుంది.
ధన్యవాదాలు.

[Vikatakavi02]

nice narration....

go on.....

.మ్

బాగుంది. మీ నారీకేళం, ఇంగ్లీష్ అనువాదం చేశారా? చాలా ఓపికండీ మీకు.

నారీ  నారీ నడుమ మురారి

నారీ నారీ నడుమ నారి

కొబ్బరి చెట్ల మధ్య ఇంకో కొబ్బరి చెట్టు

ధన్యవాదాలు పెదపండుగారూ, కమల్ కిషన్ గారూ...

[Vikatakavi02]

Sir Madhya lo gif lu kuda pettadaniki try cheyandi

సారీ మిత్రమా...

కథ మధ్యలో బొమ్మలు పెట్టడం వల్ల కొందరు పాఠకులు చదవటానికి ఇబ్బంది పడతారు.
స్టోరీస్ సార్ కమెంటుల్లో ఎలాగూ బొమ్మలు పెడుతున్నారు కదా...
అలాగే జి ఐ ఎఫ్ ఇమేజులూ అవసరం అనుకుంటే తప్పకుండా పోస్టు చేస్తారులే...
ధన్యవాదాలు

[Vikatakavi02]

కవీజీ ... మీ కథ ఇన్నాళ్లూ చూళ్ళేదు
బాగా రాసారు
గర్ల్స్ హిస్టల్ లా కాకుండా రెగ్యులర్ గా అప్డేట్ చేయండి    

ఆ విషయంలో నేను హామీ ఇవ్వలేను సోదరా...

ఎందుకంటే... ఆ రెండు కథలకీ నేనే రచయితని!

మరోమాట... అది గర్ల్స్ హాస్టల్ కాదు. హైకాలేజ్!

ధన్యవాదాలు