Incest அரவணைப்பு

[meenafan]

என்ன வாழ்க்கை. 

கடுப்பா வருது.

ஜனனி என்னை விட்டுப்போனது போன வார சோகம். இந்த வாரம் வேற ஒரு கடுப்பு.

ஜனனியும் நானும் பி.ஈ. கிளாஸ்மேட்ஸ். அங்கே தொடங்கிய நட்பு காதலாகி, ஒன்றாக பிளேஸ் ஆகி, பெங்களூரில் 4 வருஷம் ஒன்றாக வேலை பார்த்து, அதிலும் கடந்த 2 வருஷமா லிவ்-இன் வேற....... திருப்பிப்பார்த்தால்..... 8 வருஷ ரிலேஷன்ஷிப்...... போன மாசம் சின்ன-அக்காவை பெண் பார்க்க வர்றாங்க, அநேகமா கைதாம்பூலம் மாத்திக்குவாங்கலாம், என்னை அப்பா வரச்சொல்றார்னு சொல்லிட்டு சென்னைக்கு  போனாள். ஜனனி வீட்டில் கடைக்குட்டி. 2 அக்காக்கள். மூத்தவளுக்கே 2 வருஷம் முன்னாடி தான் கல்யாணம் ஆச்சு. அப்பவே கல்யாண பொண்ணு வயசு 30. சின்ன-அக்காவுக்கு இப்போ வயசு 29. நான் கூட ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன். அடுத்து ஜனனி தான். எப்படியும் அடுத்த வருஷம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். இப்போ எனக்கு வயசு 25. ஐ.டி. கம்பெனியில நல்ல சம்பளம். அவள் என்னைவிட 6 மாதம் பெரியவள் தான். ரெண்டு பேரும்  கல்யாணம் முடித்தால் செமையாக வாழலாம். 

ஜனனி அப்பா செய்வார். அவள் அம்மா அப்பளம் போட்டு விற்பவர். லோவர் மிடில் கிளாஸ் தான். 3 பெண்களும் நன்றாக படித்திருந்தாலும் ஜனனி எப்போதுமே outstanding. அதனாலேயே எங்கள் விஷயம் தெரிந்தும் அவளது பெற்றோர் கண்டும் காணாது இருந்தனர்.

சென்னையில் இருந்து அவள் திரும்பி வந்த அன்றே எனக்கு இடறியது. முகம் சரியில்லை. சோகமெல்லாம் இல்லை. ஏதோ பெரிய பூரிப்பு.... ஆனால் என்னை அவாய்ட் செய்தாள். மெல்ல மென்று முழுங்கி விஷயத்தை சொன்னாள். 

சின்ன அக்காவை பார்க்க வந்தவர்கள் அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆன குடும்பமாம். இரட்டையர்களின் ஒருவருக்கு பெண் பார்க்க வந்தார்களாம். ஜனனியையும் பார்த்துவிட்டு இவளை மற்றொரு இரட்டைக்கு கட்டிவைக்க முடிவெடுத்து விட்டனராம். அப்பா அம்மா ப்ரெஷர், லொட்டு லொசுக்கு...... ஏற்கனவே ஸ்க்ரிப்ட் எழுதி பல முறை ஒத்திகை பார்த்து இருப்பார்கள் போல.... என் கூடவே இருந்து (படுத்து) எப்போது இவ்வளவு பெரிய ஸ்கிரிப்ட் எழுதினாள் என்று தெரியவில்லை. 

அவளது எஜுகேஷன் லோன் அடைக்க & அவள் அப்பா-அம்மாவிற்கு செலவு செய்ய என்று அவள் சம்பளத்தை அங்கே அனுப்பிட சொல்லி, போன 2 வருஷமா அவளை முழுக்க முழுக்க நான் maintain செய்து வந்தேன். போன ரெண்டு வருஷத்தில் அவள் வாங்கின பிரா, ஜட்டி, சானிட்டரி நாப்கின் முதல் சாப்பாடு, பொழுதுபோக்கு செலவு வரை என்னுடைய காசு. நாங்களும் இன்னும் 2 ஜோடியும் சேர்ந்து அந்த வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து, ஜோடிக்கு ஒரு ரூம் என்று வீட்டு வாடகை, கரெண்ட் பில் etc  எல்லாவற்றையும் பிரித்துக்கொண்டோம். நேற்று ஜனனி இந்த வீட்டை காலி செய்துவிட்டாள். அவள் முந்தைய பிராஜக்ட் முடிந்து அடுத்த பிராஜெக்ட்டிற்கு காத்திருக்கும் நேரம் இது. அதனால் sabbatical லீவ் விண்ணப்பிக்க.... அவள் மேலதிகாரி வேணு, எச்.ஆர். மேனேஜர் பூர்ணிமா மற்றும் AVP சுந்தரராமன் மூவரும் 3 வேலை நாட்களுக்குள் அப்ரூவ் செய்துவிட (எனக்கெல்லாம் 2 நாள் கேஷுவல் லீவ் கேட்டாலே 2 மாசம் ஆகுமேடா?)..... சென்னை கிளம்பிவிட்டாள். 

ரொம்ப கெஞ்சி... சென்ற ஞாயிறு ரெண்டு ரவுண்ட் ஓக்க விட்டாள். 

பழகின தோஷத்துக்கு ரயில் ஏற்றிவிட போனேன். 'ஆல் தி பெஸ்ட் தினா' என்று சொல்லி என் வலது கையில் முத்தமிட்டாள். 

ரயில் கிளம்பியபின்..... வெறுமை, வெறுப்பு.... இதெல்லாம் இல்லை. 

எஸ்.

லீவ்-இன் வாழ்க்கையில் ஒன்று புரிந்தது. இவளோடு வாழ்க்கை முழுக்க இருப்பதெல்லாம் வேலைக்கு ஆகாது. நன்றாக பணத்தை கரந்தாள். இவள் அப்பா கூச்சமே இல்லாமல் பணம் கேட்பார். இதெல்லாம் பரவாயில்லை.... நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம்.... அவள் ஆழ்மனதில் இருக்கும் வன்மம்  எட்டிப்பார்க்கும். என்னை குத்தி பேசுவாள். ஒன்று சாதித்திமிர். இன்னொன்று..... ஆரம்பத்தில் சொன்னேனே 'இந்தவார கடுப்பு'. அதற்கு காரணமான விஷயம். (அவளிடம் என் குடும்ப சங்கதிகள் எல்லாவற்றையும் உளறி இருந்தேன்).

நான் என் பிளாட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது ஒரு வெறுமை உணர்ந்தேன். மற்ற இரண்டு ஜோடிகளுள் ஒன்று அவர்கள் ரூமில். மற்றொன்று நைட் டியூட்டி. நான் இனி என் ரூமில் தனியாக இருக்க வேண்டும். இன்னொரு பெண்ணை கரெக்ட் செய்ய எவ்வளவு நாள் / மாதம் ஆகுமோ? 

கட்டிலில் கட்டையை சாய்த்தேன். மெசேஜ் அலெர்ட். 

ஜனனியா தான் இருக்கும். என்ன இருந்தாலும் என் நினைப்பு விட்டுப்போகுமா.... பார்த்தால்....

அம்மா!

இவள் என்ன இந்த நேரத்தில்?

வாட்ஸ் ஆப்பில் வாய்ஸ் மெசேஜ். 

கேட்டேன்.

அடங்கொன்னியா!

போன் செய்தேன்.

"தினா" அம்மாவின் குரலை கேட்டு எத்தனை நாள்..... இல்லை.... வருஷங்கள் ஆச்சு!

"ம்.... சொல்லு" எந்த உணர்வும் இல்லாத என் குரல் எனக்கே என்னவோ போல இருந்தது.

"தினா...."

நான் அமைதியாக இருந்தேன். 

"தினா.... லைன்ல இருக்கியா?"

"நீ எங்க இருக்கே இப்போ?"

"திருப்பூர் பக்கத்துல..."

"போன வாட்டி வந்தேனே...."

"ஆங்..... அதே வீட்டுல தான்"

"ம்..."

"திக்கு தெரியாம இருக்கோம் தினா...."

"எனக்கு கொஞ்சம் டயம் கொடு..... யோசிச்சி சொல்றேன்"

"தினா...." பதட்டமும் அழுகையாக அம்மாவின் குரல்.

"நான் தான் சொல்றேன்ல"

"3 பொணம் விழ போகுது தினா. வேற வழியே இல்லாம போனதால தான் உன் கிட்ட கேட்டேன். வெட்கத்தை விட்டு சொல்றேன். நேத்து காலையில ஆளுக்கு 2 இட்லி சாப்பிட்டது.... (குரல் முற்றிலும் உடைந்து அழுகை.... அருகே இரண்டு பெண்கள்...'அம்மா' 'அம்மா' என்று அழுகை).... தினா. எல்லாத்துக்கும் சாரி பா. உன்னை மேலும் சங்கடப்படுத்த விரும்பலை. வெச்சிடுறேன்..."

"ஹேய்..... இரு இரு...."

"என்னப்பா"

"ஜி-பே இருக்கா?" 

"ம்.... இருக்கு"

"இதே நம்பரா?"

"ஆமாம்பா"

"கொஞ்சம் காசு அனுப்புறேன்"

"வேண்டாம் விடு..."

"இரு.... நான் சொல்றதை கேளு"

"சொல்லு தினா"

"நான் இங்கே மத்த பசங்க கூட தங்கி இருக்கேன். திடுதிப்புன்னு உன் கிட்டே இருந்து இத்தனை வருஷம் கழிச்சி மெசேஜ் வந்தா என்ன பண்ணுறது ஏது பண்ணுறதுன்னு யோசிக்கணும் இல்ல.... எனக்கு ஒரு 10-15 நாள் டயம் வேணும். ஒரு வீடு பார்க்குறேன். இங்கே வந்துடு"

"தினா... வந்து.... உன்.... உன் தங்கச்சிங்களுக்கு வேறு போக்கிடம் இல்ல..."

"வந்துடுன்னு சொன்னா உன்னை மட்டும் வர சொல்லலை. எவனுக்கோ முந்தி விரிச்சி வயித்துல ரெண்டு வாங்கிக்கிட்டியே..... அதுகளையும் கூட்டிக்கிட்டு வா. டிக்கெட் அனுப்புறேன். இப்போதைக்கு, வாடகை பாக்கின்னு சொன்னியே அது எவ்வளவு?"

சொன்னாள்.

"சரி.... அதையும், ரெண்டு வாரத்துக்கான சாப்பிட்டு செலவுக்கும் அனுப்புறேன்."

"சரிப்பா"

"எனக்கு கண்ணை கட்டுது. ரொம்ப அசதி. காலையில பேசுறேன்."

"சரி தினா. உனக்கு எப்படி...."

கட் செய்து விட்டேன். ஜி-பேயில் பணம் அனுப்பினேன்.

அம்மா என் வாழ்க்கையில் திரும்பி வருகிறாள். நல்லதோ கெட்டதோ. வரட்டும்.

2 வருஷத்துக்கு முன் பாட்டி இறந்த போது உண்மையில் பெரிய வெறுமை. அந்த சமயம் தான் ஜனனி லிவ்-இன் ஐடியாவை கொடுத்து.....

அப்பா இறந்தபோது எனக்கு 7 வயது. அம்மா விட்டு போனபோது ஏழரை வயது. பாட்டி தான் எல்லாமே. படிக்க வைத்தது பாட்டி தான். சென்னையில் சி.ஈ.ஜி.யில் படித்த காலத்தில் தைரியமாக என்னை ஊருக்கு அனுப்பியது பாட்டி தான். 

வேலை கிடைத்த சந்தோசத்தை சொல்ல ஊருக்கு வந்தபோது பாட்டி ஒரு அட்ரஸ்சை என்னிடம் கொடுத்து.... 'ஒரு எட்டு போய் அவ கிட்ட சொல்லிட்டு வா. என்ன இருந்தாலும் உன்னை பெத்தவ'

எனக்கு மனசு இல்லை தான். சுத்தமாக மனசு இல்லை. வெறுப்பு. ஆனாலும் பாட்டி சொல்லை தட்ட முடியவில்லை. 

அம்மாவை பார்க்கவும் வெறுப்பு. குமரேசனை பார்க்க அதை விட பெரிய வெறுப்பு. 

எங்கள் வீட்டு எதிர் வீட்டு மாடியில் குடியிருந்தது குமரேசன் குடும்பம். அப்போது குமரேசனுக்கு மிஞ்சிப்போனால் 20-21 வயசு தான் இருக்கும். அம்மாவிற்கு 25 வயதில் விதவைக்கோலம். புருஷனை இழந்து 2 மாசத்திற்கெல்லாம் என்னிடம் ஒரு மடித்த காகிதத்தை கொடுத்து 'தினா.... யாருக்கும் தெரியாம குமரேசன் கிட்ட கொடுத்திட்டு' என்று அனுப்பினாள் அம்மா. 

எனக்கு என்ன தெரியும். 7 வயசு பையன். 

குமரேசன் கொடுத்த காகிதத்தை அம்மாவிடமும், அம்மா கொடுத்ததை குமரேசன் இடமும் கொடுத்து வந்தேன். 

திருவிழா நாட்களில் எல்லோருடனும் கோவில் திடலில் இருக்கும்போது என்னை துணைக்கு அழைத்துக்கொண்டு 'வீட்டிற்கு போகிறேன். என்னவோ போல இருக்கு' என்று திருவிழா நடந்த 10 நாட்களில் 4 நாட்கள் வீட்டிக்கு அழைத்து வந்துவிடுவாள் அம்மா. என்னை வாசலில் நிற்க வைத்து, குமரேசனை வீட்டிற்குள் கூட்டிச் செல்வாள். ஊரே திருவிழாவில். எங்கும் நிசப்தம். அம்மாவின் முனகல்களை தவிர. சில நேரம் வீட்டை சுற்றி வருவேன். எல்லா ஜன்னல்களில் அடைத்து இருக்கும். 

குமரேசன் போன பின்பு எனக்கு சோறூட்டுவாள். 'யார் கிட்டேயும் சொல்லக்கூடாது' என்று சத்தியம் வாங்குவாள்.

2 மாதங்கள் கழித்து ஊரே சிரித்தது. 5 மாசம் முன்பு விதவையான என் அம்மா சுசீலா 2 மாசம் முழுகாமல் இருந்தால் வேறென்ன செய்யும் ஊர். 

என் அப்பா, அம்மாவின் சொந்த தாய் மாமன். என் பாட்டியின் தம்பி. 

பாட்டி அம்மாவை அடித்தார். திட்டினார். 

 

ஒரு வாரம் கழித்து ஒரு விடியல் காலை தெருவில் மீட்டிங் போடாத குறையாக ஆங்காங்கே சின்னச்சின்ன கூட்டங்கள். அம்மா குமரேசனுடன் ஓடி விட்டாள். 

நான் ஏழரை வயதிரிக்கும் போது ஓடியவளை 21 வயதில் பார்க்க போனேன். என் கையைப்பிடித்துக்கொண்டு விம்மினாள். 13, 11 வயதுகளில் இரண்டு பெண் குழந்தைகள் இருந்தன. 'ஹரிதா, சங்கவி' என்று அறிமுகப்படுத்தினாள் அம்மா. என்னை யார் என்று அவர்களிடம் சொல்லவில்லை. (at least என் முன்னே சொல்லவில்லை).

வறுமை கோட்டிற்கு சற்று மேலே இருந்தது குடும்பம். வெளுத்துப்போன நைட்டி என்ன கலரில் இருந்திருக்கும் என்று ஊகிக்க முடியவில்லை. ஒரு அக்குளில் இருந்த ஓட்டை வழியே அம்மாவின் அக்குள் முடி எட்டிப்பார்த்தது. சாப்பிட்டு விட்டுப் போ என்று கட்டாயப்படுத்தினாள். ஞாயிற்றுக்கிழமையான அன்று கீரை குழம்பு வாசம். இரண்டு பெண்களும் மிரட்சியோடு பார்த்துக்கொண்டு இருந்தன. எப்படியும் ஒரு பிள்ளை இருக்கும் என்று தெரியும் (ஓடிப்போகும்போதே கர்பமாக இருந்தாளே). எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கொஞ்சம் தாராளமாகவே பழங்களும், கேக்குகளும் வாங்கி வந்திருந்தேன். நான் இருக்கும் வரை அவை பிரிக்கப்படவில்லை. டீ கொடுத்தாள் (45 மில்லி தண்ணீரில் 5 மில்லி பால் கலந்து கொதிக்கவைத்து மலிவான டீத்தூளால் topping செய்யப்பட்ட டீ). 'அவங்க இப்போ வந்திடுவாங்க' என்றாள். நம்பர்கள் தேய்ந்துபோன பட்டன் போனில் இவளும் இவளது மூத்த மகளும் 4-5 முறை முயற்சித்தும் மறுமுனையில் போன் எடுக்கப்படவே இல்லை. 

 

மொத்தமாக 47 நிமிடங்கள் இருந்தேன். கிளம்பி விட்டேன். மெயின் ரோட்டை பிடித்தவுடன் திருப்பூரில் இருந்து சேலம் செல்லும் பஸ் வந்தது. என் நல்ல நேரம் கை காட்ட.... நிறுத்தினார். திரும்பிப்பார்க்காமல் ஏறினேன். 

அடுத்து பாட்டி இருந்தபோது...... வந்தவளை என் இரண்டு சித்திகளும் அசிங்கப்படுத்தி துரத்தியபோது.... நான் கண்டுகொள்ளவில்லை. இரு சித்திக்களின் வார்த்தைகளும் ரொம்பவே தடித்து அருவருக்கத்தக்க வகையில் இருந்தன என்பதை எல்லோரும் கண்டித்தும் நான் பாட்டி முகத்தை தவிர வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை. (பெரிய சித்தி 'அரிப்பு அடங்காத வேசி முண்ட.... எங்கடி வந்தே'; சின்ன சித்தி - அம்மாவை விட 8 வயசு இளையவள் 'ஓடி போன கண்டார ஒலி முண்ட..... எவனை பார்க்க வந்தே').

கருமாதி முதலியவை மூத்த மகளான என் அம்மா இல்லாமல் தான் நடந்தது. 

இப்போது மீண்டும் அம்மா!  
      
அன்றிரவு தூக்கம் ஆழ்ந்தும் அமைதியானதாகவும் இருந்ததாக அடுத்தநாள் காலை உணர்ந்தேன். 

வீடு தேட தொடங்கி இரண்டாவது வீடே சிறப்பாக அமைத்தது. 1 BHK தான். நல்ல இடம். அட்வான்ஸ் கொடுத்தேன். அந்த வார இறுதியில் என் பொருட்களை இடம் மாற்றினேன். கட்டில், டைனிங் டேபிள் என்று எதுவும் இல்லை. இதுகளுக்கு தேவையும் இல்லை. 

நல்ல 42 இன்ச் ஸ்மார்ட் டிவி வாங்கினேன், வைஃபை கனெக்ஷன் ரெடி.  அடுப்பு, சிலிண்டர், பிரிட்ஜ், ஒரு சோஃபா, ஒரு சிங்கிள் கட்டில் (ஹாலின் ஒரு ஓரத்தில்.... எனக்கு), 3 பாய்கள், மடிக்கக்கூடிய மெல்லிய மெத்தைகள் (குளிர் காலத்தில் வெறும் பாயில் படுக்க முடியாதே பெங்களூரில்), duvets, சில தலையணைகள், 4 பிளாஸ்டிக் சேர்கள்.....

எல்லாம் ரெடி. இப்போதைக்கு இவை போதும்.

போன் செய்தேன்....

"எப்போ வரே"

"நாளைக்கு?"

எனக்கு சிரிப்பு வந்தது.

"சரி.... எந்த தட்டுமுட்டு சாமானும் எடுத்து வரக்கூடாது. நீங்க 3 பேர். உங்களுக்கான டிரஸ், அத்தியாவசிய பொருட்கள். அவ்வளவு தான்" 

"சரி தினா"

அடுத்தநாள் இரவு பேருந்தில் (ஸ்லீப்பர்) 3 டிக்கெட்டுகள் எடுத்து வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பினேன்.  

3ம் நாள் காலை ஆவலோடு மெஜெஸ்டிக்கில் காத்திருந்தேன்.

[Muthukdt]

அருமையான மனதை உருக்கக்கூடிய வகையிலான தொடக்கம்

காமம் என்றால் என்னவென்று அறியாத வயதில் பெற்ற தாய் தன்னைவிட வயது குறைந்த தன்னுடைய கள்ளக்காதலுடன் உறவு கொள்வதற்காக மகனை காவல் வைத்துவிட்டு உறவு வைத்திருக்கிறாள்.

இங்கே அவளை குறை சொல்வதில் பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை காரணம் அவள் விதவையான போது அவளுடைய வயது 25 மட்டும் தான் அவளுக்கும் ஆசை காமம் எல்லாம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஆனால் அதை முறை தவறிய முறையில் செய்தது தான் மிகப்பெரிய தவறு

கள்ள உறவுல மூலம் கர்ப்பம் தரித்து ஊரை விட்டு ஓடும் போது கூட மகனுக்கும் விவரம் தெரியாது அவனையும் அரவணைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கூட இல்லாமல் தன்னுடைய கள்ளக்காதல் தான் பெரிது என்று அவனை விட்டுவிட்டு ஓடி இருக்கிறாள்.இப்போது பிழைப்பதற்கு வழி இல்லாமல் மகனைத் தேடி திரும்ப வருகிறாள்.

கள்ளக்காதலன் நிலை என்ன ஆயிற்று ஒரு காலத்தில் அந்த கள்ளக்காதலன் தன்னுடைய கள்ள உறவுக்கு இவனை காவல் வைத்தான் இப்பொழுது என்ன நடக்கப் போகிறது ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்.

[meenafan]

Thank you @Muthukdt bro

[meenafan]

அன்று மாலை ஆஃபீஸ் விட்டு வரும்போது செம பசி. மணி 8. 
 
டிவி பார்த்துக்கொண்டு இருந்த 2 குட்டிகளும் எழுந்து அட்டென்சன் பொசிஷனில் நின்றன.
 
"வா தினா" அம்மா சாயம் போய் என்ன கலர் என்று கண்டுபிடிக்க முடியாத புடவையில்.
 
காலையில் டிபன் வாங்கிக்கொடுத்து, வீட்டிற்கு டாக்சியில் அழைத்து வந்து விட்டுவிட்டு, 2 கிலோ சிக்கென் & 2 பால் பாக்கெட்டுகள் வாங்கி கொடுத்துவிட்டு ஆஃபீஸ் போய் விட்டேன். முந்தய தினமே மளிகை & காய்கறிகள் வாங்கி வைத்திருந்தேன்.
 
"காபி போடவா தினா"
 
"வேண்டாம். பசிக்குது. என்ன சாப்பாடு".
 
"சிக்கன் குழம்பும் வறுவலும் பண்ணிட்டேன். சாதமும் சூடா இருக்கு"
 
"இரு. freshup ஆகிட்டு வரேன்"
 
அம்மா புரியாமல் விழிக்க... அவள் கன்னத்தை கிள்ளி "குளிச்சிட்டு வரேன். பட்டிக்காடு" என்று சொல்லிவிட்டு ரூமிற்குள் போனேன். ரூமில் கொடி கட்டி இருந்தது. ஒரு இத்துப்போன புடவை, தொட்டால் கிழிந்துவிடும் ஜாக்கெட், இது என்ன டீ வடிகட்டியா.... ஓ! பிளாட்பார கடையில் வாங்கி அம்மா உடுத்தி போட்ட பிரா, யாரும் சொல்லாமே கிராமத்திரமாக அடையாளம் காட்டிக்கொள்ளும் இரண்டு செட் சுடிதார்கள்.....
 
என் சட்டையை அதே கொடியில் போட்டுவிட்டு, பேண்ட்டை ஹாங்கரில் மாட்டினேன். துண்டை கட்டிக்கொண்டு ஜட்டி பனியனையும் கொடியில் போடும்போது தான் ஞாபகம் வந்தது..... இந்த வாரம் வாஷிங் மெஷின் வாங்கணும்.
 
குளித்து ஷார்ட்ஸ் போட்டுக்கொண்டு வந்தேன்.  
 
"சாப்பாடு போடவா தினா"
 
"இரு" ஏனோ 'அம்மா' என்ற சொல்லை தவிர்த்தே வந்தேன். சொல்ல வரவில்லை, தோன்றவில்லை.
 
"இதுங்க சாப்பிட்டிச்சிங்களா" தலையை துவட்டியபடியே கேட்டேன்.
 
"இன்னும் இல்ல. நீ சாப்பிட்ட பின்னாடி சாப்பிடுங்க"
 
"எல்லோரும் சேர்ந்தே சாப்பிடுவோம். மதியம் என்ன செஞ்சே"
 
"தக்காளி குழம்பாட்டம் வெச்சேன்"
 
"சிக்கன் செய்யலை?"
 
"நீ சாயந்திரம் தானே வருவேன்னு சொன்னே. அதான் இப்போ செஞ்சேன்"
 
அம்மாவை முறைத்தேன். "பாவம் இதுகளுக்கு தானே வாங்கினேன். (இருவர் பக்கம் திரும்பி).... குட்டிகளா இங்க வாங்க"
 
இரண்டும் சற்றே மிரண்டபடி வந்தன.
 
"என்ன செல்லங்களா அப்படி பார்க்குறீங்க? நான் யாரு?"
 
"அண்ணா" ஒன்றன் பின் ஒன்றாக சொல்லின.
 
இருவரையும் இழுத்து அணைத்துக் கொண்டேன். "இனிமே உங்களுக்கு நான் தான் எல்லாம். இப்படி பயப்பட கூடாது". யாரை நான் அருவருப்பாக நினைத்தேனோ அந்த பெண்களின் நிலை என் மனதை மாற்றிவிட்டது. நல்ல அழகான அம்சமான பிள்ளைகள். வறுமையின் காரணமாக சத்துக்குறைவு. சன்னமாக இருந்தன இரண்டும்.
 
அம்மா கண்களில் நீர் வழிந்தது. அவளைப்பார்த்து புன்னகைத்து தலையசைத்தேன். அவளும் வந்து என்னை கட்டிக்கொண்டாள். பெண்களின் சராசரி உயரத்தை விட சற்று கூடுதல் உயரம் அம்மாவிற்கு. 5'6" இருப்பாள். பாட்டி, சித்திகள் எல்லோருமே இதே உயரம் இருப்பார்கள்.
 
ஆனால், இரண்டு பெண்களும் 5'1" தான் இருக்கும். ஒவ்வொருத்தியும் 30-35 கிலோ தான் இருப்பார்கள் போல. 
 
"அண்ணன் கால்ல விழுங்கடி" என்றாள் அம்மா.
 
"எதுக்கு" என்றேன்
 
"உன் பெரிய மனசுக்கு.... (கை கூப்பினாள்).... நாதியத்த ஜென்மங்க இதுங்க...."

 
 
"அதுங்க என்ன தப்பு பண்ணிச்சிங்க. பாவம். விழுறதுன்னா நீ தான் விழணும்." சொன்ன அடுத்த நொடி என் காலில் விழுந்துவிட்டாள் அம்மா... "ஹேய்.... ச்சீ ச்சீ.... எழுந்திரு. அசிங்கமா என் கால்ல விழுற" வலுக்கட்டாயமாக தூக்கினேன். அவள் கைகள் கூப்பியபடியே இருந்தது. "எனக்கு மன்னிப்பெல்லாம் கிடையாது தினா. தெரியும். இருந்தாலும் வெட்கத்தை விட்டு கேக்குறேன். என்ன மன்னிச்சிடுப்பா". கூப்பிய கைகளோடு என் மார்பில் சாய்ந்தாள். அழைத்தும் என்று விட்டுவிட்டேன். அவளை இதமாக அணைத்து தலையை வருடிவிட்டேன்.
 
"எவ்ளோ நேரம் அழுவே..... பசிக்குது..... 3 பேத்துக்கும் சாப்பாடு எடுத்து வை". அழுகையை துடைத்துக்கொண்டு, "சாரி பா.... சாரி" என்று புடவையை தூக்கி சொருகிக்கொண்டு கிச்சனுக்கு போனாள்.
 
என் இருபக்கமும் ஒவ்வொருத்தியை உட்கார வைத்தேன்.
 
3 தட்டுகளில் சோற்றை போட்டாள் அம்மா. என் தட்டில் 4 பீஸ்கள் + குழம்பு ஊற்றினாள். மற்ற இரண்டு தட்டுகளில் தலா ஒரு சின்ன பீஸ் & குழம்பு. என் தட்டில் கை நிறைய (கரண்டி இருந்தும் கையில் எடுக்கும் பட்டிக்காடு) வறுத்த சிக்கன் பீஸ்கள்.
 
நான் பொறுமையாக இரண்டு குழம்பு பீஸ்களை பெரியவள் தட்டிலும், இரண்டை சின்னவள் தட்டிலும் வைத்தேன். வறுத்த சிக்கனையும் அவ்வாறே பிரித்து வைத்தேன்.
 
"என்ன தினா.... சிக்கன் வேணாமா?"
 
அவளுக்கு பதில் சொல்லவில்லை. 
 
"என்ன படிக்கிறீங்க செல்லங்களா"
 
இருவரையும் முந்திக்கொண்டு அம்மா சொன்னாள் "பெரியவா +2 எழுதி இருக்கா, சின்னவ 10வது எழுதி இருக்கா". அவளுக்கு என்னுடன் ஒரு உரையாடலை நடத்தவேண்டும். புரிந்தது. இருந்தாலும் நான் தவிர்த்தேன்.
 
"பரீட்சை எழுதிட்டு தான் தற்கொலைக்கு பிளான் பண்ணீங்களா?"
 
இரண்டும் என்னை வெறித்தன.
 
"சரி, சரி, சாப்பிடுங்க... (அம்மாவை பார்த்து...) ரெண்டு கிலோ சிக்கன் வாங்கி வந்தேனே. இவ்வளவு தான் இருக்கு"
 
"பிரிட்ஜில வெச்சிருக்கேன் பா. 4 நாளைக்கு வருமே"
 
தலையில் அடித்துக்கொண்டேன். "பஞ்சத்துல அடிப்பட்டா மாதிரி வந்திருக்கீங்களே 3 பேரும். இன்னைக்கு சாப்பிட தானே வாங்கி வந்தேன். சரி.... உனக்கு இருக்கா" என்று குழம்பு சட்டியை பார்த்தேன்.
 
"இருக்கு தினா. நீ சாப்பிடு"
 
குழம்பு ருசியாக இருந்தது. எனக்கென்று வைத்துக்கொண்ட ஒரே சிக்கன் வறுவலும் நன்றாக இருந்தது. அம்மா கைமணம் எனக்கு நினைவில்லை. பாட்டி கைமணம் தான் நினைவில் உண்டு. பாட்டியை ஞாபக படுத்தும் ருசி.
 
அம்மாவை பார்த்தேன். துவண்டு இருந்தாள். தோள்களும் மார்பகங்களும் தளர்ந்து இருந்தது. இருந்து அழகாக இருந்தாள். ஆன்ட்டி விரும்பிகளுக்கு குறைவில்லாத கிளர்ச்சி கொடுக்கக்கூடியவளாக இருந்தாள். (ஜனனியோடு ப்ளூ பிலிம் பார்க்கையில் நான் அதிகம் ஆன்ட்டி வகை பெண்களை விரும்பிப்பார்ப்பேன். நீ சரியான aunty-heroடா என்பாள்!)
 
"வீடு பிடிச்சிருக்கா" இருவரையும் கேட்டேன்.
 
"ம்...பிடிச்சிருக்கு" பெரியவள். "சூப்பரா இருக்குன்னா" சின்னவள். அம்மாவை பார்த்தேன் "ரொம்ப நல்லா இருக்கு தினா"
 
"நீயும் சாப்பிடு. மணியாகுதில்ல" கனிவாக சொன்னேன்.
 
மறுபேச்சில்லாமல் தட்டை வைத்துக்கொண்டாள். மூன்று பேரும் சிந்தாமல் சிதறாமல் சாப்பிட்டது என் மனதை பிசைந்தது. நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு எத்தனை நாட்கள் ஆனதோ. நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவள், இப்படி சீரழிந்து நிற்பது வேதனையாக இருந்தது. இதுகள் இரண்டும் பாவம். பிறந்ததில் இருந்தே கஷ்டப்படுகின்றனவோ?
 
"நல்ல டிரஸ் எதுவும் இருக்கா"
 
"ஒன்னு ரெண்டு இருக்கும் தினா"
 
"வர்ற வெள்ளிக்கிழமை சாயந்திரம் போட்டுக்கோங்க. ஷாப்பிங் போறோம். முதல்ல உங்க 3 பேத்துக்கும் நல்ல டிரஸ் எடுக்கணும்."
 
மூவர் முகத்திலும் ஒளி வெளிச்சம்.
 
"செல்லங்களா, சாப்பிட்டு போய் தூங்குங்க"
 
நான் கைகழுவி விட்டு பால்கனிக்கு சென்றேன். பெங்களூரின் மிதமான குளிர் சிகரெட்டை ஞாபகப்படுத்தியது. ஒன்றை பற்றவைத்தேன். நண்பன் ஒருவனின் போன் கால். பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். ஜனனி பற்றி பேசத்தான் அழைத்திருக்கிறான். முடிந்துபோன கதையை பற்றி பேச ஒன்றும் இல்லை என்றேன்.
 
"விடு மச்சான். அவளை விட பெட்டரா கிடைக்கும். உன்னை தேடி வரும்" என்று போனை வைத்தான்.
 
அரைமணி நேரம் இருக்கும். பாத்திரங்கள் கழுவப்படும் ஓசையும் எடுக்கப்படும் ஓசையும் கேட்டுக்கொண்டே நண்பனுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். இப்போது லைட்கள் அணைக்கப்பட்டு இருந்தன. 
 
அம்மா அருகில் வந்து நின்றாள்.
 
பால்கனி இடுப்பளவு சுவரும், அதற்கு மேலே இரும்பு க்ரில்லும் போட்டிருக்கும்.
 
"ரெண்டும் தூங்கிடிச்சிங்களா"
 
"ம்"
 
"நீ தூங்கல?"
 
ஒன்றும் சொல்லாமல் என்னை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள்.
 
அவள் தோளில் கைபோட்டு என் பக்கம் இழுத்தேன். அவள் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.
 
"ஏய்..... என்ன திரும்ப அழுகை?"
 
என் மீது சாய்ந்துக் கொண்டாள். நான் ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்தேன். அம்மா முன்னால் சிகரெட் குடிக்கும் மகன்.
 
பால்கனியின் ஒரு கோடியில் சிறிய திண்டு இருந்தது. பூந்தொட்டிகள் வைப்பதற்காக இருக்கும். அவளை இடுப்போடு அணைத்தபடி திண்டிற்கு சென்றேன். நான் உட்கார்ந்துக் கொண்டு அம்மாவை அருகில் நிற்கவைத்தேன்.
 
5'11" உயரமான நான் உட்கார அவள் நிற்க ஒரே உயரத்தில் இருந்தோம். அவள் என் தலையை கோதினாள்.
 
கொஞ்சம் கிண்டிப்பார்க்க நினைத்தேன்.
 
"நீ உன் அப்பா மாதிரியே இருக்கே". நான் அதற்கு பதில் சொல்லவில்லை.
 
"இதுங்க ரெண்டு இனி இங்கேயே இருக்கட்டும். நான் பார்த்துக்குறேன். நீ கவலைப்படாதே"
 
எச்சில் விழுங்கினாள். "உனக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னு தெரியல தினா"
 
"நன்றி எல்லாம் அப்புறம் சொல்லு.... (அவள் முகத்தின் அருகே புகை விட்ட படியே).... நீ அவன் கிட்ட திரும்ப போறதுன்னா போய்க்கோ"

 
 
மிரண்டு என்னை பார்த்தாள். "யார் கிட்ட"
 
"குமரேசன் கூடத்தானே வாழ்ந்து வந்தே.... இல்ல வேற யாராச்சுமா"
 
பாவமாக என்னைப்பார்த்தாள். "ஏன் தினா இப்படி எல்லாம் பேசுற. அந்த ஆளை நம்பி போய் நேத்து வரைக்கு சீரழிஞ்சேன்"
 
நான் அவளை பார்த்துக்கொண்டு இருந்தேன். தேம்பித்தேம்பி அழுதாள். நல்ல அழு. உன்னால் எவ்வளவு கேவலப்பட்டு இருப்பேன். 
 
"ஒரு வேலைக்காரியா இருந்துட்டு போறேன் தினா. என்னை விட்டுடாதே"
 
"உன்னால குமரேசன் இல்லாம இருக்க முடியுமா?"
 
"அந்த ஆள் எங்களை விட்டு போய் 3-4 மாசம் ஆகுது"
 
"ஆம்பள சுகம் இல்லாம உன்னால இருக்க முடியாதே"
 
அதிர்ச்சியோடு என்னை பார்த்தால்.
 
"என்ன அப்படி பார்க்கிறே.... நல்லா கிளம்பிப்போன என் அப்பா ஆக்சிடெண்ட்ல இறந்து 2 மாசத்துக்கெல்லாம் குமரேசனுக்கு லவ் லெட்டர் கொடுத்து விட்டவ தான நீ?"
 
தலை குனித்து விம்மினாள்.
 
"ஒரு பொண்ணு ரெண்டாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது தப்பில்லை. நீ பண்ண கூத்தெல்லாம் ரொம்ப தப்பு. ராணியாட்டம் வெச்சிருந்த மனுஷன் செத்து 2 மாசம் கூட உன்னால உன் உணர்வுகளை அடக்க முடியலையா?"
 
அப்படியே என் காலடியில் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்துக் கொண்டு அவள் கால்களை கட்டிக்கொண்டு தலை குனிந்து அழுதாள்.
 
மேலும் ஒரு சிகரெட் காலியானது.
 
"எழுந்திரி"
 
நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
 
"அடச்சீ எழுந்திரி"
 
கை கொடுத்தேன். பிடித்து எழுந்தாள்.
 
"உன்னை மாதிரியே இன்னொருத்தியும் என்னை ஏமாத்திட்டு ஓடிட்டா"
 
"ஆங்...?" நிமிர்ந்து என்னை பார்த்தாள்.
 
"ம்.... 8 வருஷமா காதலிச்சோம். 2 வருஷம் கூட சேர்ந்து வாழ்ந்தோம்.... லிவ்-இன் தெரியுமா..... கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி சேர்ந்து வாழறது.... நம்பினேன்..."
 
என் மார்பை தடவிக்கொடுத்தாள்.
 
"என்னாச்சி தினா"
 
"எவனோ அமெரிக்க மாப்பிள்ளையாம்...."
 
"அடிப்பாவி...."
 
அவள் கழுத்தில் மங்கிப்போய் இருந்த மஞ்சள் கயிற்றை தூக்கினேன். மஞ்சள் கிழங்கில் கட்டி இருந்தது.... "குமரேசன் கட்டின தாலிய இன்னும் நெஞ்சுல சுமக்கிறியே.... அதான் அவன் மேல இன்னும் காதோல் இருக்கோன்னு கேட்டேன்"
 
"நானே கட்டிக்கிட்டது..." சன்னமான குரலில் சொன்னாள்.
 
"அடிப்பாவி.... தாலி கூட கட்டாதவனுக்கு தான் ரெண்டு புள்ளை பெத்து கொடுத்தியா..."
 
தலைகுனிந்து நின்றாள்.
 
"உன்னை கட்டிக்கிட்டு இருந்தாலும் பரவாயில்லை. வெச்சிருந்திருக்கான். ச்சை"
 
இன்னொரு சிகரெட்டை எடுத்தேன்.
 
"ஏண்டி முண்ட.... அவன் ஒரு ஆளுன்னு அவனுக்கு வெப்பாட்டியா இருந்திருக்கே..... எவனாவது பெரிய மனுஷனுக்கு வெப்பாட்டியா இருந்திருந்தாலும் பிரயோஜனம் உண்டு!"     
 
வேறென்ன செய்வாள்.... விசும்பினாள்.
 
குனிந்திருந்த அவள் முகத்தை நிமிர்த்தினேன். "ரெண்டு வருஷம் கூட வாழ்ந்தவ கொடுத்த சொகத்தை மறக்க முடியல. அவளை கட்டிக்கிட்டு படுத்து பழகிட்டேன்..... இப்போ தூக்கம் வரமாட்டேங்குது. உன் கஷ்டம் புரியுது..... இந்த காலத்துல ரெண்டாவது கல்யாணத்துக்கு நிறைய மேட்ரிமோனி சைட்டுகள் இருக்கு. மாப்பிள்ளை பாக்கலாமா..... "
 
"ஐயோ... அதெல்லாம் வேண்டாம்டா. இந்த வயசுக்கு மேல.... ச்சீ ச்சீ...."
 
"என்ன வயசாயிடிச்சி உனக்கு. 42-43 தானே..."
 
"ஐயோ... வேண்டாம்டா. உனக்கு கல்யாணம் பண்ணனும். இதுங்க ரெண்டு இருக்கு. இதுங்களை நினைச்சா தான்...."
 
"அதுங்கள பத்தி கவலைப்படாதே..... நான் பார்த்துக்கிறேன். நீ பண்ண பாவத்தை நான் தானே சுமக்கனும். பரவாயில்லை. கெட்டத்தலையும் நல்லது.... ரெண்டும் நல்ல குணமான குட்டிங்க தான். என் பொறுப்பு. உன்ன பத்தி தான்...."
 
"உன் காலடியில கிடக்கிறேன் டா..."
 
"உன்னை நம்பலாமா"
 
"சத்தியம் தினா. என்னை நம்பு"
 
"நான் என்ன சொன்னாலும் கேட்பியா?"
 
கேள்விக் குறியோடு என்னை பார்த்தாள்.
 
"என் பேச்சை கேட்டு நடப்பியா"
 
"நிச்சயமா தினா"
 
"ஓடிப்போக மாட்டியே"
 
மீண்டும் அழ முயற்சித்தாள். அவள் உச்சந்தலை, கன்னங்கள், மூக்கு, தாவாங்கட்டை என்று முத்த மழைப்பொழிந்தேன்.

[Kala rasigan]

Semi bro plz continue

[UngalNaan]

Semma bro

[Muthukdt]

சண்டாளி இரண்டு குழந்தைகளை பெற்றெடுத்து இத்தனை வருடங்களாக அவளுடைய கள்ள காதலனுடன் தாலி கூட வாங்காம வைப்பாட்டியாக தான் இருந்தாளா.இத்தனை வருடங்களாக பையன் கஷ்டப்பட்ட காலத்துல எல்லாம் அவனுக்கு ஒரு போன் பண்ணி அவன் இருக்கிறானா இல்லையா என கூட விசாரிக்காமல் அவளுடைய கள்ள காதலன் விட்டுட்டு ஓடிய நான்கு மாதங்களில் நல்லா புண்டை காய்ந்த பிறகு மகனுக்கு போன் பண்ணி இருக்கிறாள்.கள்ள தேவ்டியா.

இவளை எல்லாம் எடுத்த உடனே அவசரப்பட்டு போடாம நல்லா பொறுமையாக வெச்சி செய்யனும்.

அவளுடைய கள்ள காதலனையும் விட்டு விடாம அவனையும் நல்லா பொறுமையாக வெச்சி செய்யனும்.

[meenafan]

நன்றி நண்பர்களே - உங்கள் ஊக்கத்திற்கும் கருத்துக்களுக்கும்.


கள்ள ஓல் சுசீலாவை நிறுத்தி நிதானமாக பிரித்து மேயவிடுவோம். உங்கள் ஆதரவையும் கருத்துக்களையும் தொடர்ந்து நல்கவும்.

நன்றி 
Meenafan,
சுசீலா & தினா. 

[meenafan]

என்னுடைய மற்றொரு கதையான "பூங்காற்று திரும்புமா"விற்கும் தங்கள் ஆதரவை கொடுக்கவும்.


https://xossipy.com/thread-75285.html

நன்றி.

[Mak060758]

நல்லா எழுதரீங்க...வாழ்த்துகள்

[Kingofcbe007]

excellent story plz continue

[Punidhan]

Cracker of a story

அட்டகாசமான எழுத்து நடை

Woooow

[Amma Pasam]

Good update bro
Keep rocking

[Dick123]

நல்ல கதை. தொடர்ந்து எழுதுங்க

[sexluver_007]

Super story bro, screenplay nalla iruku, flow semaya poguthu

[யாரோ ஒருத்தி]

அரவணைப்பு — வாசகர் விமர்சனம்

கதாசிரியர்: meenafan

1. கதையின் தொடக்கமும் கதை சொல்லும் முறையும்

"ஒரு கதையின் தொடக்கம் வாசகரிடம் ஆர்வத்தை உருவாக்க வேண்டும்; அதன் வளர்ச்சி கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணமாக அமைய வேண்டும்."

‘அரவணைப்பு’ கதையின் தொடக்கத்தில் தினா தனது தாயையும் இரண்டு தங்கைகளையும் சந்திக்கும் சூழல் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. குடும்பத்தின் வறுமை, தாயின் கடந்தகால வாழ்க்கை, தங்கைகளின் பரிதாபமான நிலை ஆகியவை கதையின் அடிப்படைச் சூழலை உருவாக்குகின்றன.

தொடக்கத்தில் தாயின் மீது கோபமும் வெறுப்பும் கொண்டிருக்கும் தினா, தனது தங்கைகளின் நிலையைக் கண்டதும் மனம் மாறுகிறான். அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குவதுடன், தாயின் துயரத்தையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறான்.

குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் பழைய காயங்களையும் புதிய உறவுகளுக்கான வாய்ப்புகளையும் ஒரே சூழலில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதையின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும்.

அதே நேரத்தில், கதையின் தலைப்பான ‘அரவணைப்பு’ உணர்வுபூர்வமான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த அரவணைப்பு எந்த அளவுக்கு நிபந்தனையற்றது, எந்த அளவுக்கு அதிகாரம் மற்றும் கடந்தகாலக் கோபத்துடன் கலந்திருக்கிறது என்பதை ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பும் கதையில் இருக்கிறது.

2. கதாபாத்திரங்களின் வடிவமைப்பும் மனநிலை மாற்றங்களும்

"ஒரு மனிதனின் உண்மையான குணம், அவன் பிறரிடம் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறான் என்பதிலும், அவர்களின் துயரத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறான் என்பதிலும் வெளிப்படுகிறது."

தினா கதையின் முக்கியமான கதாபாத்திரமாக இருக்கிறான். தாயின் கடந்தகாலச் செயல்களால் ஏற்பட்ட மனக்காயம் அவனுடைய பேச்சிலும் அணுகுமுறையிலும் வெளிப்படுகிறது.

ஆனால், தங்கைகளின் பசியையும் வறுமையையும் நேரில் காணும்போது அவனுடைய மனநிலையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. அவர்களுக்குச் சமமாக உணவு பகிர்ந்தளிப்பது, நல்ல உடைகள் வாங்கித் தருவதாக உறுதியளிப்பது, அவர்களின் எதிர்காலப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது போன்ற செயல்கள் அவனுடைய அக்கறையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

தாயின் மீது கோபம் இருந்தாலும், அவளுடைய துயரத்தை முழுமையாகப் புறக்கணிக்க முடியாத மனநிலையையும் தினாவின் கதாபாத்திரம் வெளிப்படுத்துகிறது.

மறுபுறம், தாய் தனது கடந்தகால முடிவுகளால் ஏற்பட்ட விளைவுகளைச் சந்திக்கும் பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அவளுடைய குற்றவுணர்வு, பயம், பாதுகாப்புக்கான தேவை ஆகியவை அழுகையிலும் மன்னிப்புக் கோருவதிலும் வெளிப்படுகின்றன.

இரண்டு தங்கைகளின் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் விரிவாக வளர்க்கப்பட வேண்டிய நிலையில் உள்ளன. அவர்களுடைய சொந்த எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், எதிர்காலக் கனவுகள் ஆகியவை வெளிப்பட்டால் கதையின் குடும்பப் பின்னணி மேலும் வலுப்பெறும்.

3. குடும்ப உறவுகளும் கடந்தகாலக் காயங்களும்

"காலம் கடந்துவிட்டதால் எல்லாக் காயங்களும் மறைந்துவிடுவதில்லை; சில காயங்கள் உறவுகளுக்குள் தொடர்ந்து வாழ்கின்றன."

தினாவுக்கும் அவனுடைய தாய்க்கும் இடையிலான உறவு இந்தக் கதையின் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது.

தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு தாய் எடுத்த முடிவுகள் தினாவின் மனதில் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. அந்தக் கோபம் அவளிடம் கேட்கும் கேள்விகளிலும், அவளுடைய கடந்தகாலத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் விதத்திலும் வெளிப்படுகிறது.

இருப்பினும், தாயின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது அவனுடைய அணுகுமுறை மாறுகிறது. தாயின் துயரத்தை உணர்வதோடு, தங்கைகளின் வாழ்க்கையையும் பாதுகாக்க விரும்புகிறான்.

இந்த முரண்பட்ட உணர்வுகள் கதைக்கு உளவியல் அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன.

ஆனால், தாயின் கடந்தகாலத் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கும் அவளை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது. கதையில் தினாவின் கோபம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக இருந்தாலும், அவன் பயன்படுத்தும் சில வார்த்தைகள் தாயின் மரியாதையைப் பாதிக்கின்றன.

இந்த முரண்பாட்டை ஆசிரியர் இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்திருந்தால், குடும்ப உறவுகளில் கோபம், மன்னிப்பு, பொறுப்பு ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன என்பதை வாசகர்கள் தெளிவாக உணர்ந்திருப்பார்கள்.

4. வறுமையும் மனிதநேயமும்

"ஒருவரின் துயரத்தை உணர்வதற்கான முதல் படி, அவருடைய நிலையை நம்முடைய பார்வையிலிருந்து மட்டும் மதிப்பிடாமல் இருப்பதுதான்."

தங்கைகளின் பசி, ஊட்டச்சத்துக் குறைவு, பழைய உடைகள் ஆகியவை அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் கடினமான சூழலை வெளிப்படுத்துகின்றன.

தினா அவர்களுடன் அமர்ந்து உணவருந்துவதும், தனக்காக வைக்கப்பட்ட உணவையும் அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதும் கதையின் உணர்வுபூர்வமான பகுதிகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது.

இங்கே உணவு என்பது வெறும் பசியைத் தீர்க்கும் பொருளாக மட்டுமல்லாமல், ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மற்றும் பாதுகாப்பின் அடையாளமாகவும் அமைகிறது.

தங்கைகளுக்கு இனிமேல் தான் துணையாக இருப்பதாக தினா கூறும் தருணம், அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.

அதே நேரத்தில், அவர்களுடைய கல்வி, உடல்நலம், மனநலம், தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் போன்ற அம்சங்களும் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டியவை.

ஏனெனில், உணவும் உடையும் வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடைய தனித்துவத்தையும் சுயமரியாதையையும் பாதுகாப்பதிலும் உண்மையான அரவணைப்பு வெளிப்படுகிறது.

5. உளவியல் பார்வையும் கதையின் மைய முரண்பாடும்

"கோபத்தின் பின்னால் வலியும், வெறுப்பின் பின்னால் ஏமாற்றமும், மன்னிப்பின் பின்னால் புரிதலும் மறைந்திருக்கலாம்."

தினாவின் கதாபாத்திரத்தில் பல்வேறு உணர்வுகள் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றன. தாயின் மீதான கோபம், கடந்தகால நினைவுகளால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம், தங்கைகளின் மீதான அன்பு, தாயின் எதிர்காலம் குறித்த கவலை ஆகியவை அவனுடைய செயல்களில் வெளிப்படுகின்றன.

தாயின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிக் கடுமையாகக் கேள்வி எழுப்பும் அதே தினா, தனது காதல் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட தோல்வியைப் பகிர்ந்துகொள்கிறான்.

எட்டு ஆண்டுகள் காதலித்த பெண்ணுடன் இரண்டு ஆண்டுகள் சேர்ந்து வாழ்ந்த பின்னரும் ஏற்பட்ட பிரிவு அவனுக்குள் ஆழமான வலியை உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்த அனுபவத்தைத் தாயிடம் பகிர்ந்துகொள்வது, இருவருக்கும் இடையில் ஒரு பொதுவான உணர்வுப் புள்ளியை உருவாக்குகிறது.

ஆனால், இருவரும் ஏமாற்றத்தையும் பிரிவையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள் என்பதற்காக அவர்களுடைய அனுபவங்கள் ஒரே மாதிரியானவை என்று கருத முடியாது. அவரவர் முடிவுகள், சூழ்நிலைகள், பொறுப்புகள் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

தாயின் மறுமண விருப்பத்தைப் பற்றி தினா கேட்பதும், அவளுக்காக புதிய வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர முன்வருவதும் கதையின் முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறது.

இருப்பினும், தாயின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதில் அவளுடைய சொந்த விருப்பத்திற்கும் முடிவெடுக்கும் உரிமைக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டால், இந்த உளவியல் முரண்பாடு இன்னும் நம்பகமானதாக அமையும்.

6. ஆண்–பெண் உறவுகளும் கதையின் அணுகுமுறையும்

"உறவுகளில் அன்பு முக்கியம்; ஆனால் அன்பு என்ற பெயரில் ஒருவரின் சுயமரியாதையையும் சுதந்திரத்தையும் மறந்துவிடக் கூடாது."

இந்தக் கதையில் தாயின் கடந்தகால உறவு, தினாவின் காதல் தோல்வி, தாயின் மறுமணம் குறித்த தயக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

தினா தனது காதலியின் பிரிவால் ஏற்பட்ட வலியை வெளிப்படுத்தும்போது, தாயின் தனிமையையும் அவளுக்குத் துணை தேவைப்படுவதையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.

இந்த மாற்றம் கதைக்கு உணர்வுபூர்வமான பரிமாணத்தை வழங்குகிறது.

ஆனால், தாயின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசும் சில இடங்களில் தினா பயன்படுத்தும் அவமதிப்பான சொற்கள் கவனிக்கத்தக்கவை. அவனுடைய கோபத்திற்கு ஒரு பின்னணி இருக்கிறது என்றாலும், அந்தப் பேச்சை அப்படியே அன்பின் வெளிப்பாடாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

தாயின் கடந்தகால முடிவுகளை விமர்சிப்பதற்கும் அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் வேறுபாடு உள்ளது.

அதேபோல், ஒரு பெண்ணின் பாலியல் வாழ்க்கை அல்லது மறுமண விருப்பம் மட்டுமே அவளுடைய ஒழுக்கத்தைத் தீர்மானிக்காது.

இந்த அம்சங்களைச் சமநிலையுடன் கையாண்டிருந்தால், கதையின் உறவியல் பார்வை இன்னும் முதிர்ச்சியானதாக அமைந்திருக்கும்.

7. எழுத்து நடை, உரையாடல்கள் மற்றும் கதை நகர்வு

"உரையாடல்கள் கதாபாத்திரங்களின் குரலாக மட்டுமல்ல; அவர்களுடைய மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாகவும் இருக்கின்றன."

பேச்சுவழக்குத் தமிழில் அமைந்துள்ள உரையாடல்கள் கதையை எளிதாக வாசிக்க உதவுகின்றன. தினாவின் நேரடியான பேச்சும், தாயின் தயக்கமான பதில்களும் இருவருக்கும் இடையிலான உறவின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

உணவு பரிமாறும் காட்சியில் தொடங்கி, பால்கனியில் நடைபெறும் உரையாடல் வரை கதையின் உணர்ச்சிப் போக்கு மாறிக்கொண்டே செல்கிறது.

குறிப்பாக, தாயின் கடந்தகாலம் குறித்த கேள்விகளிலிருந்து தினாவின் சொந்தக் காதல் தோல்விக்குச் செல்லும் உரையாடல், இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஒற்றுமைகளையும் முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இருப்பினும், சில உரையாடல்கள் மிக நீளமாகவும் ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதாகவும் இருக்கின்றன. அவற்றைச் சுருக்கி, கதாபாத்திரங்களின் மௌனம், உடல்மொழி, செயல்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் கதை இன்னும் செறிவாக அமைந்திருக்கும்.

மேலும், தினாவின் கோபம் எவ்வாறு புரிதலாக மாறுகிறது என்பதற்கான மனமாற்றத்தை இன்னும் படிப்படியாக விவரித்திருந்தால், கதையின் உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

8. கதையின் தலைப்பும் அதன் பொருத்தமும்

"அரவணைப்பு என்பது ஒருவரைத் தன்னருகில் வைத்துக்கொள்வது மட்டுமல்ல; அவருடைய வலியையும் உரிமைகளையும் மதிப்பதுமாகும்."

‘அரவணைப்பு’ என்ற தலைப்பு கதையின் மையக் கருத்துடன் பொருந்துகிறது.

தினா தனது தங்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதும், அவர்களுடைய பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும், தாயின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதும் அரவணைப்பின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால், கதையின் இறுதியில் தாயை அணைத்துக்கொள்வதும் முத்தமிடுவதும் எந்த உணர்வின் வெளிப்பாடு என்பதை இந்த இரண்டு பகுதிகளை மட்டும் வைத்து முழுமையாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

அது தாயின் மீதான பாசமா, கடந்தகாலக் காயங்களுக்குப் பின்னர் உருவாகும் சமரசமா, அல்லது வேறு ஏதேனும் உறவியல் சிக்கலுக்கான தொடக்கமா என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கு கூடுதல் கதைச் சூழல் தேவைப்படுகிறது.

தலைப்பின் உண்மையான ஆழம், கதாபாத்திரங்களின் அடுத்தகட்டச் செயல்பாடுகளில்தான் முழுமையாக வெளிப்படும்.

⭐ வாசகர் மதிப்பீடு

- கதை சொல்லும் முறை: ⭐⭐⭐⭐☆
- கதாபாத்திர வடிவமைப்பு: ⭐⭐⭐⭐☆
- குடும்ப உறவுகளின் சித்தரிப்பு: ⭐⭐⭐⭐☆
- உளவியல் ஆழம்: ⭐⭐⭐⭐☆
- உரையாடல்கள்: ⭐⭐⭐☆☆
- எழுத்து நடை மற்றும் மொழிச் செறிவு: ⭐⭐⭐☆☆
- உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கம்: ⭐⭐⭐⭐☆
- கதையின் அடுத்தகட்ட ஆர்வம்: ⭐⭐⭐⭐☆

மொத்த மதிப்பீடு: 7.5/10

குறிப்பு: இந்த மதிப்பீடு தற்போது பகிரப்பட்டுள்ள இரண்டு பகுதிகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது. கதையின் முழுமையான நோக்கமும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளும் தெரியவரும்போது மதிப்பீடு மாறலாம்.

ஒரே வரி விமர்சனம்

"கடந்தகாலக் காயங்களால் பிரிந்துபோன குடும்ப உறவுகளுக்குள் மனிதநேயமும் பொறுப்புணர்வும் மீண்டும் துளிர்க்கும் வாய்ப்பை முன்வைக்கும் ‘அரவணைப்பு’, அன்புக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இன்னும் ஆழமாக ஆராய வேண்டிய கதை."

கதாசிரியருக்கான கருத்தும் வாழ்த்தும்

meenafan அவர்களே,

தினாவின் கோபம், தங்கைகளின் மீதான அக்கறை, தாயின் குற்றவுணர்வு ஆகியவற்றை ஒரே குடும்பச் சூழலில் இணைத்துக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

குறிப்பாக, உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் காட்சியும், தினா தனது காதல் தோல்வியைத் தாயிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் தருணமும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

அதே நேரத்தில், தாயின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய தினாவின் கடுமையான அணுகுமுறைக்கும், பின்னர் வெளிப்படும் அவனுடைய அக்கறைக்கும் இடையிலான மாற்றத்தை இன்னும் ஆழமாக வளர்த்திருந்தால் கதை கூடுதல் வலிமை பெற்றிருக்கும்.

தாயின் சுயமரியாதை, தங்கைகளின் எதிர்காலம், தினாவின் மனமாற்றம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, உறவுகளின் சிக்கல்களை வாசகர்கள் சிந்திக்கும் வகையில் கதையை வளர்த்தெடுக்க வாழ்த்துகள்!

[meenafan]

என்னை இறுக கட்டிக்கொண்டாள்.


"நீ என்னை செருப்பால அடிச்சி இருந்தா கூட இவ்வளவு வலிச்சிருக்காது தினா. நான் பண்ண பாவத்துக்கு என்ன பிராயச்சித்தம் பண்ணப்போறேன்னு தெரியல"

"பாவமா? லூசு. பாவம் புண்ணியத்துல எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை."

"உன்னை பார்க்க வரலைன்னு என் மேல உனக்கு கோவம் இல்லையா"

"ஆரம்பத்துல ஒன்னும் புரியல. அப்பா இருந்தப்போ கூட நீயும் அப்பாவும் டவுன் வீட்டுல இருப்பீங்க. நான் பெரும்பாலும் பாட்டி கூடத்தானே இருப்பேன்.... பாட்டி கூடவே இருந்ததால, நீ போனதுக்கு பெறவும் ஒன்னும் தோணல. ஆனா, சுத்தி இருந்தவங்க முணுமுணுப்பு தான் வாட்டும். யாருக்கும் பாட்டி முன்னாடி வந்து பேச தைரியம் கிடையாது. குறிப்பா உன் ரெண்டு தங்கச்சிங்களும் தான் உனக்கு வில்லிங்க. பாட்டி இல்லாத நேரத்துல உன்னை பத்தி பக்கம் பக்கமா புரளி பேசுவாளுங்க. சுனந்தா சித்தி வெளியூருல வாக்கப்பட்டதால ஊருக்கு வரும்போது தான் புரளி பேசுவா.... சுகந்தி சித்திக்கு நீ போகும் போதே கல்யாணம் ஆகி இருந்துச்சி இல்ல..."

"ஆமாம்.... அவ கல்யாணத்துக்கு லைட்டு, ஆடியோ போட வந்த குமரேசனை பார்த்தேன். அவ கல்யாணம் ஆகி 3 மாசத்துக்கெல்லாம் மாமா (என் அப்பா) இறந்துட்டாரே"

"சுகந்தி சித்தி உள்ளூர்லயே வாக்கப்பட்டு உன் பேரை டேமேஜ் பண்ணுறதை தான் முழுநேரமா செஞ்சா"

"என் ரெண்டு தங்கைகளுக்கும் சின்ன வயசுல என் மேல பொறாமை உண்டு."

"பாட்டி யார்கிட்டையும் எதுவும் பேசுவதில்லை. ஆனால், என்னை மட்டும் யாரை நம்பியும் விட மாட்டாங்க. உன் மேல உன் ரெண்டு தங்கைகளுக்கும் என்ன பொறாமைன்னு பின்னாடி தான் எனக்கு புரிஞ்சிது"

என்ன நிமிர்ந்து 'என்ன புரிஞ்சிது' என்பதை போல பார்த்தாள்.

"நீ பொறந்தப்பவே நீ உன் மாமனுக்கு தான்னு பேசிட்டாங்களாமே. நீயும் சின்ன வயசுல இருந்து உன் மாமாவை என் அப்பாவை புருஷனாத்தான் பார்த்தியாமே"

கண் கலங்கினாள். "ஆமா தினா. நினைவு தெரிஞ்ச நாள்ல இருந்து என் புருசனாத்தான் நினைச்சேன்"

"ம்..... அப்பா மெர்ச்சண்ட் நேவியில இருந்து சம்பாதிச்ச பணத்தை எல்லாம் உன் பேர்ல தானே சொத்தா வாங்கினார். அது தான் உன் தங்கைகளுக்கு பொறாமை."

"அதுங்க அப்போ விவரம் தெரியாத வயசு தானே"

"போடி லூசு. நீ மட்டும் தான் இன்னமும் விவரம் தெரியாதவ. அதுங்க பிஞ்சிலேயே பழுத்ததுங்க" ஒரு ப்ளோவில் அம்மாவை 'டி' போட்டு பேசிவிட்டேன். இருந்தாலும் எனக்கு பிடித்தது.

எங்கேயோ வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவள்....  "உன் பாட்டி என்னை மன்னிச்சாங்களா?" 

நான் பெருமூச்சு விட்டேன். 

"நீ ஓடிப்போறதுக்கு முன்னாடி உனக்கும் பாட்டிக்கும் என்ன நடந்ததுன்னு தெரியாது. ஆனா..... நீ போனதுக்கு பெறவு ஊருல 2-3 விதவை பெண்களுக்கு மறு கல்யாணம் பண்ண பாட்டி நிறைய ஸ்டேப் எடுத்தாங்க. நீ போனப்போ விதவையான பொண்ணு மறு கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது ஏதோ அசிங்கம் மாதிரி நான் நினைச்சிருந்தேன். ஆனா.... பாட்டி மத்தவங்களுக்கு பண்ணி வெச்சப்போ அது தப்பில்லையோன்னு தோணிச்சி. நீ வந்து பார்ப்பேன்னு பாட்டி எதிர்பார்த்திருக்கலாம். ஆனா நீ வராதது நல்லது. நம்ம ஊருல ஜாதி சங்கங்கள் ரொம்ப பிசியா இருந்த நேரம். அவன்.... குமரேசன் கரகாட்ட குடும்பமாமே...... நீ மட்டும் அம்மாவை பார்க்கணும், பையனை பார்க்கணும்னு வந்திருந்தே கொன்னே போட்டிருப்பானுங்க. நீ வராதது பாட்டிக்கு ஒரு விதத்துல நிம்மதியும் கூட."

அவள் மூச்சு விடும் சப்தம் தான் கேட்டது. வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். அவளை அறியாமல் கண்ணீர் வழிந்திக்கொண்டு இருந்தது. 

"எனக்கும் காலப்போக்குல காதல், கல்யாணம் மாதிரி சமாச்சாரங்கள் பத்தி ஒரு புரிதல் வந்துச்சி. ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பிடிச்சிருந்தா போதாதான்னு தோணுச்சு. நீ பண்ணது கூட பெருசா பாடலை. என்ன ஒன்னு செய்வன திருந்தச்செய் சொல்றா மாதிரி நீ சரியா செஞ்சிருக்கலாம்"

மூக்கை சீந்தினாள்.

"என்னை பத்தி அம்மா உன்கிட்ட ஏதும் சொல்லியிருக்கா ?"

"முதல் முறை உன்னை பத்தி பேசுனது.... எனக்கு வேலை கிடைச்சப்போ தான். உன்னை பார்த்துட்டு வந்தப்போ.... பாட்டியா கேட்டா சொல்லிக்கலாம்னு இருந்தேன். பாட்டியும் நான் ஏதும் சொல்வேனோன்னு பார்த்தாங்க. நீ மனசுக்கு பிடிச்சவனோட நல்லா இருக்கிறதா நினைச்சிக்கட்டும்னு நானும் ஏதும் சொல்லலை"

'அம்மா', 'அம்மா' என்று அழத்தொடங்கினாள். 

அழைத்தும் என்று விட்டுவிட்டு நான் கிட்சன் சென்று பாலை சுடவைத்தேன். 

"அண்ணா" பின்னல் இருந்து குரல் கேட்டது.

மூத்தவள் சங்கவி. 

"என்ன செல்லம் தூங்கலையா"

அமைதியாக இருந்தாள் சங்கவி.

"ஹரிதா தூங்குறாளா"

"ம்.... தூங்குறா"

"காபி போட்டு கொண்டு வரியா எனக்கும் அதுக்கும். உனக்கு வேணும்னாலும் போட்டுக்க" இப்போது கூட அம்மா என்று சொல்ல வாய் வரவில்லை. 

"சரிங்கண்ணா"

பால்கனி சென்று தரையில் அவள் பக்கம் உட்கார்ந்தேன். 

"நான் ஏன் உசுரோட இருக்கேன்னு தெரியல டா"

"நீ சரியான விஷயத்தைக்கூட தப்பு தப்பாத்தான் பண்ணுவே"

புரியாமல் என்னை பார்த்தாள்.

"நீ மட்டும் கொஞ்சம் நிதானமா இருந்திருந்தா பாட்டியே உனக்கு ஒரு நல்ல இடத்துல மறுகல்யாணம் பண்ணி வெச்சிருப்பாங்க. அவன் கூட அசிங்கம் பண்ணாம இருந்திருந்தா கூட எப்படியோ ஊரை சமாளிச்சு அவனையே கூட உனக்கு கட்டி வெச்சிருப்பாங்க. எல்லாத்துலயும் தப்பு தப்பாத்தான் முடிவெடுப்பே. நீ எப்படி பாட்டி வயித்துல வந்து பிறந்தே? பாட்டியை பார்த்தா ஊரே வாயடைச்சிக்கும். அவ்வளவு மரியாதை. உனக்கு சின்ன வயசுல இருந்தே படிப்பு வராதுன்னு சொல்வாங்க. படிக்காட்டி கூட பரவாயில்லை. ஒரு பொம்பளையா பொறுப்பா யோசிக்கிறியா?"

அமைதியாக இருந்தாள். 

"உன் அரிப்புக்கு 2 பொட்ட பிள்ளைகளை பெத்து வெச்சிருக்கே. அதுவும் ஊதாரி ஆம்பளைக்கு. இந்த லட்சணத்துல உசுர விடணும்னு சொல்றே. உன்னைப்பத்தி மட்டுமே யோசிப்பியா?"

சங்கவி இரண்டு காபி டம்ளர்களோடு வந்தாள். 

"உனக்கு வேண்டாமா செல்லம்"

"வேண்டாம்னா. நிறைய சாப்பிட்டுட்டேன்" எத்தனை நாள் பசியோ!

"உட்காரு"

அவள் தயங்கி தயங்கி உட்கார்ந்தாள். அம்மா இழுத்துக்கொண்டு இருப்பதை எந்த பெண் தான் ரசிப்பாள். என்னவோ ஏதோ என்று பயம். சங்கவியை அருகில் இழுத்து அணைத்துக்கொண்டே...

"ஒன்னும் இல்ல தங்கம். நானும் என் டார்லிங்கும் பல நாளா பார்த்துக்கலையா... அதான் பழைய கதையெல்லாம் பேசுறோம்.... (காபி டம்ளரை அம்மா பக்கம் தள்ளி)... காபி குடி." என்றேன்.

சங்கவிக்கும் ஹரிதாவிற்கும் நீண்ட கூந்தல். ஜடை இடுப்பு வரை இருந்தது. 

"உன் முடி சூப்பரா இருக்கு செல்லம். நல்லா மெயின்டைன் பண்ணுற"

புன்னகைத்தாள் சங்கவி.

அம்மா பக்கம் திரும்பி... "டார்லிங். இன்னைக்கு எவ்வளவு அழணும்னு தோணுதோ அழுத்துக்கோ. நாளையில இருந்து பொறுப்பா நடந்துக்கோ"

காபியை உறிஞ்சிக்கொண்டே "ம்" கொட்டினாள் அம்மா.

"இனிமே தினம் நான் சொல்லுற டயட் சார்ட் மெயின்டைன் பண்ணனும். நாள் கிழமை பார்க்காம ரெண்டு குட்டிகளுக்கும் தினம் காலையில பிரேக் பாஸ்ட்ல ஒரு முட்டை கொடுக்கணும். நம்ம வீட்டுல செவ்வாய், வெள்ளி, சனி நான்வெஜ் சாப்பிட மாட்டோம். நீ அவன் கூட இருந்தப்போ எப்படி இருந்தியோ.... ஆனா இனிமே நம்ம வீட்டு பழக்கம் தான் சொல்லிட்டேன். மத்த 4 நாளும் கண்டிப்பா சிக்கன் இல்லனா மீன் இல்லனா மட்டன். இன்னும் 3 மாசத்துக்குள்ள இவளுங்க 2 பேத்தையும் நல்லா புஷ்டியா கொழு கொழுன்னு ஆக்கணும்"

"சரி பா" என் மறுபக்க தோளில் சாய்ந்துக்கொண்டாள்.

"நீயும் வாடி போயிருக்க. பழையபடி கும்முன்னு ஆகணும்"

"ஏய்..." என்று என் தொடையில் செல்லமாக அடித்தாள். 

"சொல்லுறது தினா இல்ல. ராஜ்குமார்." 

நிமிர்ந்து திரும்பி என்னைப்பார்த்து "நீ அப்படியே உன் அப்பா மாதிரி தான்டா இருக்கே"

"அவருக்கு பெத்திருந்தேன்னா அவரை மாதிரி தான் இருப்பேன்"

"போடா" என்று என்னை செல்லமாக அடித்தாள்.     

என் வலது பக்கம் என் அணைப்பில் இருந்த சங்கவியிடம் இருந்து என் தொடையில் விழுந்த கண்ணீர் என்னை அவள் பக்கம் திரும்பச்செய்தது. 

"நீ ஏன் அழுவுற சங்கவி?"

சரியான அமுக்குணி. அதிகம் பேசமாட்டாள் போல. கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டாள். 

"நான் உனக்கு பண்ண பாவத்தை விட இதுக்கு பண்ணது தான் அதிகம். நல்ல சோறு நிம்மதியா சாப்பிட்டதில்லை. பாவம். இந்த பாவி வயித்துல வந்து பிறந்ததே அதுங்க ரெண்டும் போன சென்மத்துல பண்ண பாவம் தான்" என்றாள் அம்மா.

"செருப்பால அடிப்பேன். அதுங்களுக்கு என்ன தெரியும். அதுங்கள சொல்றே. ஓடிப்போன எல்லாரும் புள்ளைங்கள இப்படித்தான் கஷ்டப்படுத்துதுங்களா. நீ சொகுசா இருக்கணும்னு நினைச்சிருக்கே. அதுங்க கஷ்டப்பட்டிருக்குங்க." சங்கவியை மேலும் அணைத்துக்கொண்டேன்.

"நானும் கஷ்டப்பட்டேன். பீஸ் மடிக்கிற வேலைக்கு போனேன். அங்கே சூப்பர்வைசர் கூட சேர்த்து வெச்சி என்னை பேசி அசிங்கப்படுத்துனான். அவன் யோக்கியதை தெரிஞ்சி இவங்க பாட்டி என்னை அவங்க ஊர் திண்டுக்கல் பக்கம், அங்கே கூட்டி போயி குடும்பம் வெச்சுது. மசாலா கம்பெனி வேலைக்கு போனேன். எல்லோரும் பொம்பளைங்க தான். அவனுக்கு அங்கேயே வேலை கிடைச்சுது. 5 வருஷம் நல்லாத்தான் போச்சி. அவனுக்கு சேர்க்கை சரியில்லை. அங்க இருந்தா சரி வராதுன்னு அவன் அம்மாவும் தங்கச்சி புருஷனும் திரும்ப திருப்பூர் பக்கத்துல குடி வெச்சாங்க. டெய்லரிங் பண்ணேன். நாங்க மூணு பேரும் கோவிலுக்கு போயிருந்த நேரம்.... மெஷினை வித்து அந்த காசை எடுத்துக்கிட்டு எவ கூடவோ ஓடிட்டான். சங்கவி கிட்ட கேளு.... நான் ஒரு நாலாவது சொகுசா இருந்தேனான்னு..... சொல்லு டி சனியனே.... வாயை திற" சற்றே ஆவேசமாக சொன்னாள் அம்மா. நான் அவள் முதுகில் தடவிக்கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தினேன்.

"ஆமாண்ணா.... அம்மா நிறைய கஷ்டப்பட்டுச்சி. தினந்தினம் அடி வாங்கும். நானும் ஹரிதாவும் கூட லீவு நாள்ல பேக்கரியில் வேலைக்கு போவோம். எங்க காசையும் அப்பா எடுத்து போயி செலவு பண்ணிடுவாரு" அவள் உதடுகள் துடித்தன. அவளை என் மடியில் தலை வைத்து படுக்க வைத்தேன். 

சற்று நேரம் கனத்த அமைதி.  அம்மா அழுது ஓய்ந்திருந்தாள். என் தோளில் சாய்ந்து கண் அசந்திருந்தாள்.

சங்கவி தூங்கி போயிருந்தாள். ஆழ்ந்த உறக்கம்.

மெல்ல அம்மாவை எழுப்பினேன். தூக்கிவாரி போட்டு எழுந்தாள். தான் எங்கிருக்கிறோம் என்பது கூட நினைவில்லை போல. என்னைப்பார்த்து திகைத்தாள். அவளை ஆசுவாசப்படுத்தி - "போய் தூங்கு. நான் சங்கவியை தூக்கிக்கிட்டு வரேன்". 

சார்ந்திருந்த முந்தானை & தளர்ந்து இருந்த மார்பகங்கள் மேல் என் பார்வை பட்டுக்கொண்டு இருந்ததை கவனித்து சங்கடப்பட்டாள். முந்தானையை சரிசெய்துக்கொண்டாள்.  

"வேண்டாம் தினா. இரு அவளை எழுப்புறேன்."

"நல்லா தூங்குறா"

"அதுக்கு.... அவ ஒன்னும் சின்னப்புள்ளை இல்ல" எழுப்ப போனவள் இடுப்பில் கிள்ளி 'மூடிக்கிட்டு இரு' என்று சைகை காண்பித்தேன். 

தொட்டு தூக்குவது கூட தெரியாமல் அப்படி ஒரு தூக்கம். 40 கிலோ தேறினாலே அதிகம். சூத்தில் கொஞ்சம் சதை, பெரிய சைஸ் நெல்லிக்காய் அளவிற்கு முலைகளைத்தவிர உடம்பில் சதை என்று எங்கும் இல்லை. 

ரூமில் ஹரிதா பக்கத்தில் அவளை படுக்கப் போட்டேன். அம்மா கழிவறை சென்று வந்து சங்கவி பக்கத்தில் படுத்தாள். 

நான் ஹாலில் இருந்த கட்டிலில் படுத்தேன். 

போன மாதம் என் நிலைமை வேறே. ஜனனியோடு என் எதிர்காலத்தை அமைத்துக் கொள்வதில் தான் எண்ணம் இருந்தது. இன்று ஜனனி ரொம்ப தூரம் போய் விட்டாள். எங்கோ தூரத்தில் இருந்த ஒருத்தி என்னை தேடி வந்துள்ளாள்..... இரண்டு புதிய சொந்தங்களோடு. 

எப்போது கண்ணசைந்தேன் என்று தெரியவில்லை. காலையில் எழுந்தபோது ப்ரெஷ்ஷாக இருந்தது. நன்றாக தூங்கியுள்ளேன். 

"அம்மா, அண்ணா எழுந்துட்டாங்க" ஹரிதா குரல் கேட்டது. 

"இரு காபி கலக்குறேன்" அம்மா குரல்.

நான் தான் காபி போட்டு ஜனனியை எழுப்பவேண்டும். இன்று எனக்கு சேவை செய்ய 3 தேவதைகள் இருக்கின்றன. அம்மா குளித்து முடித்திருந்தாள் என்பது அவள் முகத்திலும் நெற்றி & வகிட்டில் இருந்த புதிய குங்கும பொட்டிலும் தெரிந்தது. பழைய நைட்டி தான். முகத்தில் புன்னகையும் கையில் காபியமாக வந்தவளை பார்க்க.... இவளுக்கு 30 வயசு என்றாலும் நம்புவார்கள். 

 

இவளுக்கு ஒரு நல்ல ஆளாக பார்த்து கட்டி வைத்து என்னுடனேயே வைத்துக்கொண்டால், இவள் உடல் தேவைகளும் பூர்த்தியாகும், ஒரு நீண்ட கால solution கிடைக்கும். எவனுக்கு கொடுத்து வைத்திருக்கிறதோ என் அழகு அம்மாவை கட்டி ஆள. 

குளித்து முடித்து டிபன் சாப்பிட்டு கிளம்பும் போது, மறக்காமல் வழியில் இருந்த பெருமாள் கோவிலில் வேண்டிக்கொண்டு..... ஆபீஸ் போனவுடன் இரண்டாம் கல்யாணங்கள் சம்பந்தப்பட்ட மேட்ரிமோனி வெப்சைட்டுகளை தேடினேன். நாளை வெள்ளிக்கிழமை. நல்ல துணி எடுத்துக்கொடுத்து அதில் என் அழகு சுசீலாவை போட்டோ எடுத்து ஆல்பம் அப்லோட் செய்யவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன்.  

[meenafan]

அரவணைப்பு — வாசகர் விமர்சனம்

கதாசிரியர்: meenafan

1. கதையின் தொடக்கமும் கதை சொல்லும் முறையும்

"ஒரு கதையின் தொடக்கம் வாசகரிடம் ஆர்வத்தை உருவாக்க வேண்டும்; அதன் வளர்ச்சி கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் பயணமாக அமைய வேண்டும்."

‘அரவணைப்பு’ கதையின் தொடக்கத்தில் தினா தனது தாயையும் இரண்டு தங்கைகளையும் சந்திக்கும் சூழல் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. குடும்பத்தின் வறுமை, தாயின் கடந்தகால வாழ்க்கை, தங்கைகளின் பரிதாபமான நிலை ஆகியவை கதையின் அடிப்படைச் சூழலை உருவாக்குகின்றன.

தொடக்கத்தில் தாயின் மீது கோபமும் வெறுப்பும் கொண்டிருக்கும் தினா, தனது தங்கைகளின் நிலையைக் கண்டதும் மனம் மாறுகிறான். அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு வழங்குவதுடன், தாயின் துயரத்தையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறான்.

குடும்பத்திற்குள் இருக்கும் பழைய காயங்களையும் புதிய உறவுகளுக்கான வாய்ப்புகளையும் ஒரே சூழலில் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பது கதையின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும்.

அதே நேரத்தில், கதையின் தலைப்பான ‘அரவணைப்பு’ உணர்வுபூர்வமான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்தாலும், அந்த அரவணைப்பு எந்த அளவுக்கு நிபந்தனையற்றது, எந்த அளவுக்கு அதிகாரம் மற்றும் கடந்தகாலக் கோபத்துடன் கலந்திருக்கிறது என்பதை ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பும் கதையில் இருக்கிறது.

2. கதாபாத்திரங்களின் வடிவமைப்பும் மனநிலை மாற்றங்களும்

"ஒரு மனிதனின் உண்மையான குணம், அவன் பிறரிடம் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறான் என்பதிலும், அவர்களின் துயரத்தை எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறான் என்பதிலும் வெளிப்படுகிறது."

தினா கதையின் முக்கியமான கதாபாத்திரமாக இருக்கிறான். தாயின் கடந்தகாலச் செயல்களால் ஏற்பட்ட மனக்காயம் அவனுடைய பேச்சிலும் அணுகுமுறையிலும் வெளிப்படுகிறது.

ஆனால், தங்கைகளின் பசியையும் வறுமையையும் நேரில் காணும்போது அவனுடைய மனநிலையில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. அவர்களுக்குச் சமமாக உணவு பகிர்ந்தளிப்பது, நல்ல உடைகள் வாங்கித் தருவதாக உறுதியளிப்பது, அவர்களின் எதிர்காலப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது போன்ற செயல்கள் அவனுடைய அக்கறையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

தாயின் மீது கோபம் இருந்தாலும், அவளுடைய துயரத்தை முழுமையாகப் புறக்கணிக்க முடியாத மனநிலையையும் தினாவின் கதாபாத்திரம் வெளிப்படுத்துகிறது.

மறுபுறம், தாய் தனது கடந்தகால முடிவுகளால் ஏற்பட்ட விளைவுகளைச் சந்திக்கும் பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அவளுடைய குற்றவுணர்வு, பயம், பாதுகாப்புக்கான தேவை ஆகியவை அழுகையிலும் மன்னிப்புக் கோருவதிலும் வெளிப்படுகின்றன.

இரண்டு தங்கைகளின் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் விரிவாக வளர்க்கப்பட வேண்டிய நிலையில் உள்ளன. அவர்களுடைய சொந்த எண்ணங்கள், விருப்பங்கள், எதிர்காலக் கனவுகள் ஆகியவை வெளிப்பட்டால் கதையின் குடும்பப் பின்னணி மேலும் வலுப்பெறும்.

3. குடும்ப உறவுகளும் கடந்தகாலக் காயங்களும்

"காலம் கடந்துவிட்டதால் எல்லாக் காயங்களும் மறைந்துவிடுவதில்லை; சில காயங்கள் உறவுகளுக்குள் தொடர்ந்து வாழ்கின்றன."

தினாவுக்கும் அவனுடைய தாய்க்கும் இடையிலான உறவு இந்தக் கதையின் முக்கியமான அம்சமாக இருக்கிறது.

தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகு தாய் எடுத்த முடிவுகள் தினாவின் மனதில் ஆழமான பாதிப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன. அந்தக் கோபம் அவளிடம் கேட்கும் கேள்விகளிலும், அவளுடைய கடந்தகாலத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் விதத்திலும் வெளிப்படுகிறது.

இருப்பினும், தாயின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது அவனுடைய அணுகுமுறை மாறுகிறது. தாயின் துயரத்தை உணர்வதோடு, தங்கைகளின் வாழ்க்கையையும் பாதுகாக்க விரும்புகிறான்.

இந்த முரண்பட்ட உணர்வுகள் கதைக்கு உளவியல் அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன.

ஆனால், தாயின் கடந்தகாலத் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்கும் அவளை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு இருக்கிறது. கதையில் தினாவின் கோபம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாக இருந்தாலும், அவன் பயன்படுத்தும் சில வார்த்தைகள் தாயின் மரியாதையைப் பாதிக்கின்றன.

இந்த முரண்பாட்டை ஆசிரியர் இன்னும் ஆழமாக ஆராய்ந்திருந்தால், குடும்ப உறவுகளில் கோபம், மன்னிப்பு, பொறுப்பு ஆகியவை எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன என்பதை வாசகர்கள் தெளிவாக உணர்ந்திருப்பார்கள்.

4. வறுமையும் மனிதநேயமும்

"ஒருவரின் துயரத்தை உணர்வதற்கான முதல் படி, அவருடைய நிலையை நம்முடைய பார்வையிலிருந்து மட்டும் மதிப்பிடாமல் இருப்பதுதான்."

தங்கைகளின் பசி, ஊட்டச்சத்துக் குறைவு, பழைய உடைகள் ஆகியவை அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் கடினமான சூழலை வெளிப்படுத்துகின்றன.

தினா அவர்களுடன் அமர்ந்து உணவருந்துவதும், தனக்காக வைக்கப்பட்ட உணவையும் அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதும் கதையின் உணர்வுபூர்வமான பகுதிகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது.

இங்கே உணவு என்பது வெறும் பசியைத் தீர்க்கும் பொருளாக மட்டுமல்லாமல், ஏற்றுக்கொள்ளுதல் மற்றும் பாதுகாப்பின் அடையாளமாகவும் அமைகிறது.

தங்கைகளுக்கு இனிமேல் தான் துணையாக இருப்பதாக தினா கூறும் தருணம், அவர்களின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை உருவாக்குகிறது.

அதே நேரத்தில், அவர்களுடைய கல்வி, உடல்நலம், மனநலம், தனிப்பட்ட விருப்பங்கள் போன்ற அம்சங்களும் அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டியவை.

ஏனெனில், உணவும் உடையும் வழங்குவது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடைய தனித்துவத்தையும் சுயமரியாதையையும் பாதுகாப்பதிலும் உண்மையான அரவணைப்பு வெளிப்படுகிறது.

5. உளவியல் பார்வையும் கதையின் மைய முரண்பாடும்

"கோபத்தின் பின்னால் வலியும், வெறுப்பின் பின்னால் ஏமாற்றமும், மன்னிப்பின் பின்னால் புரிதலும் மறைந்திருக்கலாம்."

தினாவின் கதாபாத்திரத்தில் பல்வேறு உணர்வுகள் ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றன. தாயின் மீதான கோபம், கடந்தகால நினைவுகளால் ஏற்பட்ட ஏமாற்றம், தங்கைகளின் மீதான அன்பு, தாயின் எதிர்காலம் குறித்த கவலை ஆகியவை அவனுடைய செயல்களில் வெளிப்படுகின்றன.

தாயின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிக் கடுமையாகக் கேள்வி எழுப்பும் அதே தினா, தனது காதல் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட தோல்வியைப் பகிர்ந்துகொள்கிறான்.

எட்டு ஆண்டுகள் காதலித்த பெண்ணுடன் இரண்டு ஆண்டுகள் சேர்ந்து வாழ்ந்த பின்னரும் ஏற்பட்ட பிரிவு அவனுக்குள் ஆழமான வலியை உருவாக்கியிருக்கிறது. அந்த அனுபவத்தைத் தாயிடம் பகிர்ந்துகொள்வது, இருவருக்கும் இடையில் ஒரு பொதுவான உணர்வுப் புள்ளியை உருவாக்குகிறது.

ஆனால், இருவரும் ஏமாற்றத்தையும் பிரிவையும் சந்தித்திருக்கிறார்கள் என்பதற்காக அவர்களுடைய அனுபவங்கள் ஒரே மாதிரியானவை என்று கருத முடியாது. அவரவர் முடிவுகள், சூழ்நிலைகள், பொறுப்புகள் ஆகியவற்றைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

தாயின் மறுமண விருப்பத்தைப் பற்றி தினா கேட்பதும், அவளுக்காக புதிய வாழ்க்கையை அமைத்துத் தர முன்வருவதும் கதையின் முக்கியமான திருப்பமாக இருக்கிறது.

இருப்பினும், தாயின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிப்பதில் அவளுடைய சொந்த விருப்பத்திற்கும் முடிவெடுக்கும் உரிமைக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டால், இந்த உளவியல் முரண்பாடு இன்னும் நம்பகமானதாக அமையும்.

6. ஆண்–பெண் உறவுகளும் கதையின் அணுகுமுறையும்

"உறவுகளில் அன்பு முக்கியம்; ஆனால் அன்பு என்ற பெயரில் ஒருவரின் சுயமரியாதையையும் சுதந்திரத்தையும் மறந்துவிடக் கூடாது."

இந்தக் கதையில் தாயின் கடந்தகால உறவு, தினாவின் காதல் தோல்வி, தாயின் மறுமணம் குறித்த தயக்கம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

தினா தனது காதலியின் பிரிவால் ஏற்பட்ட வலியை வெளிப்படுத்தும்போது, தாயின் தனிமையையும் அவளுக்குத் துணை தேவைப்படுவதையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறான்.

இந்த மாற்றம் கதைக்கு உணர்வுபூர்வமான பரிமாணத்தை வழங்குகிறது.

ஆனால், தாயின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பேசும் சில இடங்களில் தினா பயன்படுத்தும் அவமதிப்பான சொற்கள் கவனிக்கத்தக்கவை. அவனுடைய கோபத்திற்கு ஒரு பின்னணி இருக்கிறது என்றாலும், அந்தப் பேச்சை அப்படியே அன்பின் வெளிப்பாடாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

தாயின் கடந்தகால முடிவுகளை விமர்சிப்பதற்கும் அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை அவமானப்படுத்துவதற்கும் இடையில் வேறுபாடு உள்ளது.

அதேபோல், ஒரு பெண்ணின் பாலியல் வாழ்க்கை அல்லது மறுமண விருப்பம் மட்டுமே அவளுடைய ஒழுக்கத்தைத் தீர்மானிக்காது.

இந்த அம்சங்களைச் சமநிலையுடன் கையாண்டிருந்தால், கதையின் உறவியல் பார்வை இன்னும் முதிர்ச்சியானதாக அமைந்திருக்கும்.

7. எழுத்து நடை, உரையாடல்கள் மற்றும் கதை நகர்வு

"உரையாடல்கள் கதாபாத்திரங்களின் குரலாக மட்டுமல்ல; அவர்களுடைய மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாகவும் இருக்கின்றன."

பேச்சுவழக்குத் தமிழில் அமைந்துள்ள உரையாடல்கள் கதையை எளிதாக வாசிக்க உதவுகின்றன. தினாவின் நேரடியான பேச்சும், தாயின் தயக்கமான பதில்களும் இருவருக்கும் இடையிலான உறவின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

உணவு பரிமாறும் காட்சியில் தொடங்கி, பால்கனியில் நடைபெறும் உரையாடல் வரை கதையின் உணர்ச்சிப் போக்கு மாறிக்கொண்டே செல்கிறது.

குறிப்பாக, தாயின் கடந்தகாலம் குறித்த கேள்விகளிலிருந்து தினாவின் சொந்தக் காதல் தோல்விக்குச் செல்லும் உரையாடல், இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் ஒற்றுமைகளையும் முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இருப்பினும், சில உரையாடல்கள் மிக நீளமாகவும் ஒரே உணர்வை மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துவதாகவும் இருக்கின்றன. அவற்றைச் சுருக்கி, கதாபாத்திரங்களின் மௌனம், உடல்மொழி, செயல்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் கதை இன்னும் செறிவாக அமைந்திருக்கும்.

மேலும், தினாவின் கோபம் எவ்வாறு புரிதலாக மாறுகிறது என்பதற்கான மனமாற்றத்தை இன்னும் படிப்படியாக விவரித்திருந்தால், கதையின் உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கம் அதிகரித்திருக்கும்.

8. கதையின் தலைப்பும் அதன் பொருத்தமும்

"அரவணைப்பு என்பது ஒருவரைத் தன்னருகில் வைத்துக்கொள்வது மட்டுமல்ல; அவருடைய வலியையும் உரிமைகளையும் மதிப்பதுமாகும்."

‘அரவணைப்பு’ என்ற தலைப்பு கதையின் மையக் கருத்துடன் பொருந்துகிறது.

தினா தனது தங்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதும், அவர்களுடைய பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதும், தாயின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதும் அரவணைப்பின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஆனால், கதையின் இறுதியில் தாயை அணைத்துக்கொள்வதும் முத்தமிடுவதும் எந்த உணர்வின் வெளிப்பாடு என்பதை இந்த இரண்டு பகுதிகளை மட்டும் வைத்து முழுமையாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

அது தாயின் மீதான பாசமா, கடந்தகாலக் காயங்களுக்குப் பின்னர் உருவாகும் சமரசமா, அல்லது வேறு ஏதேனும் உறவியல் சிக்கலுக்கான தொடக்கமா என்பதைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கு கூடுதல் கதைச் சூழல் தேவைப்படுகிறது.

தலைப்பின் உண்மையான ஆழம், கதாபாத்திரங்களின் அடுத்தகட்டச் செயல்பாடுகளில்தான் முழுமையாக வெளிப்படும்.

⭐ வாசகர் மதிப்பீடு

- கதை சொல்லும் முறை: ⭐⭐⭐⭐☆
- கதாபாத்திர வடிவமைப்பு: ⭐⭐⭐⭐☆
- குடும்ப உறவுகளின் சித்தரிப்பு: ⭐⭐⭐⭐☆
- உளவியல் ஆழம்: ⭐⭐⭐⭐☆
- உரையாடல்கள்: ⭐⭐⭐☆☆
- எழுத்து நடை மற்றும் மொழிச் செறிவு: ⭐⭐⭐☆☆
- உணர்வுப்பூர்வமான தாக்கம்: ⭐⭐⭐⭐☆
- கதையின் அடுத்தகட்ட ஆர்வம்: ⭐⭐⭐⭐☆

மொத்த மதிப்பீடு: 7.5/10

குறிப்பு: இந்த மதிப்பீடு தற்போது பகிரப்பட்டுள்ள இரண்டு பகுதிகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது. கதையின் முழுமையான நோக்கமும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகளும் தெரியவரும்போது மதிப்பீடு மாறலாம்.

ஒரே வரி விமர்சனம்

"கடந்தகாலக் காயங்களால் பிரிந்துபோன குடும்ப உறவுகளுக்குள் மனிதநேயமும் பொறுப்புணர்வும் மீண்டும் துளிர்க்கும் வாய்ப்பை முன்வைக்கும் ‘அரவணைப்பு’, அன்புக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை இன்னும் ஆழமாக ஆராய வேண்டிய கதை."

கதாசிரியருக்கான கருத்தும் வாழ்த்தும்

meenafan அவர்களே,

தினாவின் கோபம், தங்கைகளின் மீதான அக்கறை, தாயின் குற்றவுணர்வு ஆகியவற்றை ஒரே குடும்பச் சூழலில் இணைத்துக் கதையை நகர்த்தியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

குறிப்பாக, உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் காட்சியும், தினா தனது காதல் தோல்வியைத் தாயிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் தருணமும் கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

அதே நேரத்தில், தாயின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய தினாவின் கடுமையான அணுகுமுறைக்கும், பின்னர் வெளிப்படும் அவனுடைய அக்கறைக்கும் இடையிலான மாற்றத்தை இன்னும் ஆழமாக வளர்த்திருந்தால் கதை கூடுதல் வலிமை பெற்றிருக்கும்.

தாயின் சுயமரியாதை, தங்கைகளின் எதிர்காலம், தினாவின் மனமாற்றம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து, உறவுகளின் சிக்கல்களை வாசகர்கள் சிந்திக்கும் வகையில் கதையை வளர்த்தெடுக்க வாழ்த்துகள்!

"யாரோ ஒருத்தி" அவர்களுக்கு என்  மனமார்ந்த நன்றி.

ஒரு கதைப்பதிவை விட நீளமான விமர்சனப்பதிவு. வாழ்த்துகள்.

தங்கள் பதிவிற்கான பதில்:

1) கள்ளக்காதல் & அதனால் ஒரு பெண் எடுக்கும் முடிவானது அவளது பிள்ளைகளை  பெரிதும் பாதிக்கும். குறிப்பாக மகன் - அதுவும் தாயால் விட்டுச்செல்லப்பட்ட மகனின் மனநிலை நிச்சயமாக வேறு மாதிரி தான் இருக்கும். இளம் வயதில் பிரிந்துச்சென்ற தாயை - 

a) அவன் வெறுக்கத்தானே செய்வான். அவளைப்பற்றி ஊரார் பேசிய வசைமொழிகளை அவனும் அவளைப்பற்றி பேசத்தான் செய்வான். இங்கே தினா சற்றே மன முதிர்வோடு அவளை ஏற்றுக்கொண்டாலும், அவன் கேட்ட சொற்களை அவன் பிரயோகிக்க ஏன் தயங்குவான்.  

b) அவன் தாயாக பார்க்கத் தோன்றுமா? 25 வயதில் இருப்பவனுக்கு ஏழு வயதுவரை மட்டும் தாயாக இருந்தவளை, அதன் பின் காணாமல் போனவளை எப்படி தாயாக பார்க்கத்தோன்றும். ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்தை விட்டு போய், பல ஆண்டுகள் கழித்து திரும்ப வந்தால் அவரை எப்படி குடும்பம் பார்க்குமோ அப்படித்தானே தினாவும் பார்ப்பான். 

2) இங்கே தினா ஒரு cosmopolitan mindsetற்கு tune ஆகிவிட்டான். தப்பு பண்ணுறது தான். அதுக்காக என்ன பண்ண. அடிக்கவோ கொல்லவோ முடியுமா. ஆனால், அடுத்தவர் தப்பால் ஒரு தப்பும் செய்யாத தான் பட்ட வேதனைகளை சொற்களால், அதுவும் உரிமையோடு சொல்வதில் தவறில்லை தானே!

தொடர்ந்து ஆதரவு அளிக்கவும்.

மீண்டும் மனமார்ந்த நன்றிகள் பல.

[Anwar004]

Nice start