[MadanaRathri]

కొత్త కథ త్వరలో...  

హాయ్ రీడర్స్! 
మరో కొత్త కథతో త్వరలో మీ ముందుకు రాబోతున్నాను.
కథ: “ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి”  
ఇది తమిళ్ రైటర్  "హేయ్గిరైటర్ " గారు రాసారు నేను ఈ కథను ఒక్క మన తెలుగు నేటివ్  30 % మర్చి రాస్తున్నా..

NOTE : Read Your Own Risk , ఈ కథను కేవలం కథలాగా మాత్రమే చదవండి ..  లేకుంటే మీ మనసు గాయపడుతుంది.... తరువాత నాకు సంబంధం లేదు..

ఈ కథ కూడా త్వరలోనే ప్రారంభం కాబోతుంది. నా మిగతా కథలకు మీరు ఎంత మంచి సపోర్ట్ ఇచ్చారో, అదే ప్రేమను ఈ కొత్త కథకు కూడా అందిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. 
మీరు చూపించే ఆదరణ, కామెంట్స్, ఫీడ్‌బ్యాక్ నాకు ఎప్పుడూ మరింత ఉత్సాహంతో రాయడానికి ప్రోత్సాహం ఇస్తాయి.
త్వరలోనే కథతో మీ ముందుకు వస్తాను...
చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పడం మాత్రం మర్చిపోవద్దు. 
మీ సపోర్ట్ ఎప్పటిలాగే కావాలి!  
ఇట్లు మీ
VK Harsha

[MadanaRathri]

index 1

[MadanaRathri]

index -2

[MadanaRathri]

                ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి




                                INTRODUCTION

మల్లి – నా 28 ఏళ్ల భార్య.

నాలుగేళ్ల క్రితం ఈమెను ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాను.

మా ఇద్దరి ఇళ్లలోనూ వ్యతిరేకించడంతో బయటకు వచ్చేశాం. ఏమీ లేకుండా ఉన్న మేము, ఈరోజు ఒక అపార్ట్‌మెంట్ ఫ్లాట్‌లో గౌరవంగా నివసిస్తున్నాం. ఒక సెకండ్ హ్యాండ్ కారు, ఒక బైక్... మంచి జీతం అని అన్నీ ఉన్నా ఒక వారసుడు లేడు. మేము వెళ్లని డాక్టర్ లేరు, మా ఇద్దరిలోనూ ఎలాంటి లోపం లేదు, అయినా ఇంకా సమయం రాలేదేమో అని సరిపెట్టుకున్నామే తప్ప, దాన్ని మేము పెద్ద లోపంగా చూడలేదు.

సంతోషంగానే ఉన్నాం.

కానీ మా జీవితాన్ని ఒక తుఫాను తలకిందులు చేసింది.

దానికి కారణం ఒక మగవాడో, ఆడదో కాదు.
మేమే.
ఇంకా చెప్పాలంటే ఒక అబద్ధం.

[MadanaRathri]

                   ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి




CHAPTER 1 -

6 నెలల తర్వాత ఒక రోజు...

ఉదయం 11 గంటలు.

కారులోంచి దిగి వేగంగా నా అపార్ట్‌మెంట్ లిఫ్ట్ వైపు పరిగెత్తాను. నా మనసులో అంత కంగారు, తపన, భయం. కానీ ఇవన్నీ దాటి ఎక్కడో ఓ మూల మల్లి మీద ఒక చిన్న నమ్మకం ఉంటూనే ఉంది. కచ్చితంగా పరిస్థితి చేయి దాటిపోయే అవకాశమే లేదు.

ఎందుకంటే తను నాకోసం చేసిన త్యాగం అంతా ఇంతా కాదు. అలాంటిది ఇలాంటి ద్రోహం చేయదు. నా అనుమానం, గందరగోళం అన్నింటికీ ఇంకొద్ది సేపట్లో సమాధానం దొరుకుతుందని ఫ్లాట్ లిఫ్ట్ లోకి వెళ్లాను.

లిఫ్ట్ తలుపు మూసుకుంటున్నప్పుడు ఆఫీసులో నేను చెప్పిన అబద్ధమే గుర్తొచ్చింది. ఫైల్ మర్చిపోయాను, తీసుకొని వస్తానని ఆఫీస్‌కి వెళ్లిన వేగంలోనే ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశాను.

లిఫ్ట్ తలుపు తెరుచుకుంది. రోజూ వెళ్లే చోటే, కానీ ఈరోజు నడుస్తుంటే కాళ్లతో పాటు మనసు కూడా భారంగా ఉంది. ఇల్లు దగ్గరయ్యే కొద్దీ ఒక భయం. తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాను. తలుపు లాక్ చేయలేదు. తెరిచి నెమ్మదిగా లోపలికి వెళ్లాను.

మా ఇంటి తలుపు తెరవగానే ఎడమవైపు కిచెన్, కుడివైపు ఎంట్రన్స్ నుంచే హాల్ ఉంటుంది. నేను ఎప్పుడు ఏ సమయంలో వచ్చినా మల్లి కిచెన్‌లో ఉంటుంది, ఏదో ఒకటి కొత్తగా ట్రై చేస్తూనే ఉంటుంది, తను ఖాళీగా ఉండలేదు. అలా కాదంటే మామూలుగా కిచెన్‌లో ఉండే తను ఈరోజు అక్కడ లేదు, హాల్‌లో ఎప్పుడూ ఆన్‌లో ఉండే టీవీ ఈరోజు అనూహ్యంగా ఆఫ్ చేసి ఉంది.

తను ఇప్పుడు ఎక్కడుంటుందో, ఏం చేస్తుంటుందో నేను ఊహించగలిగాను.

బెడ్ రూమ్.

ఎప్పటికి భిన్నంగా నా గుండెచప్పుడు రెట్టింపు అయ్యింది. తనని ఎలా చూడాలో అని మొహమాటం. సరే ఇంత దూరం వచ్చాక ఇక దాచిపెట్టాల్సింది ఏమీ లేదు. ఏది జరిగినా చూసుకుందామని చప్పున బెడ్ రూమ్ తలుపు తీశాను.

నా దేవత, నా మల్లి ఇంకా పడుకునే ఉంది. తన కళ్ళలో ఒక బాధ అలుముకుని ఉంది. నన్ను చూడగానే లేచి కూర్చుంది.

నేను ఏమాత్రం టైమ్ వేస్ట్ చేయకుండా, తనని ఆపసోపాలు పడుతూ మా ఇంట్లో ఉన్న గెస్ట్ రూమ్, అంటే ఇంకో బెడ్ రూమ్‌కి లాక్కెళ్లాను.

తను కోపంగా ఉంది. కానీ ఆ కోపాన్ని మించి ఏదో ఒక కలవరం, బాధ. నేను అనుమానిస్తున్నానని అనుకుంటోందా, మొదటిసారిగా తన ఆలోచనా విధానం నాకు అర్థం కాలేదు. ఇన్నేళ్లలో ఈ కొద్ది నెలలుగానే నేను మల్లిని అర్థం చేసుకోలేక తల్లడిల్లుతున్నాను. తన మనసులో ఏం నడుస్తోంది, ఏం ఆలోచిస్తోంది?

కాసేపు వెర్రిగా చూసిన తను ఇప్పుడు ఓపిక నశించి అడిగింది,

"ఎందుకు నీ ఇంట్లోనే నువ్వు ఏదో దొంగలాగా దూరుతున్నావు? నువ్వు నన్ను అనుమానిస్తున్నావని పచ్చిగా తెలిసిపోతోంది. ఇష్టం లేకపోతే గౌతమ్‌ని బయటకు పంపించేయ్. ఇంకా ఇంట్లో ఎందుకు ఉంచావు, అందుకనే కదా ఇలాంటి అనుమానం ఒకటి వచ్చింది?"

"నేను అతన్ని మంచోడు అని చెబుతున్నానని కదా నువ్వు అతని మీద వృధాగా నిందలు వేస్తున్నావు. ఇదంతా అతనికి తెలిస్తే బాధపడతాడు.

అసలు ఎలా అతనికి నా మీద కన్ను పడుతుంది?

సరే ఇది నీకు ఎప్పుడు తెలిసింది? నిన్నా? ఈరోజు ఉదయాన్నా? లేక పోయిన నెల 6వ తేదీనా?"

తను ఏమాత్రం గ్యాప్ ఇవ్వకుండా కోపాన్ని కక్కేసింది.

నేను ఒక నిట్టూర్పు విడిచి తనని చూశాను. కోపంలో కూడా నా భార్య అందంగానే ఉంది. కానీ తన కోపపు చూపు నన్ను మళ్లీ వాస్తవ స్థితికి నెట్టింది.

తన చేయి పట్టుకుని బెడ్ పక్కకు నెట్టి,

"నేను ఏమీ వాగట్లేదు. ఉదయాన్నే నీతో మనసు విప్పి మాట్లాడాలని అనుకున్నాను, మాట్లాడాను, నేను ఎలాంటి అబద్ధం చెప్పలేదు. నేను అతని మీద అసూయ పడట్లేదు. ఇప్పుడు నేను అనుమానించాలి అనుకోవట్లేదు, అన్నింటికీ సాక్ష్యంతోనే మాట్లాడుతున్నాను. మనమే అతన్ని లోపలికి లాగాం, ఇప్పుడు ట్రాక్ మారుతోంది, బౌండరీ సెట్ చేయాలని చెబుతున్నాను."

"సాక్ష్యమా... అర్థం కాలేదు?"

మల్లి నా కళ్ళలోకి చూసింది. ఆ చూపుకి అర్థం ఇంకా నాకు బోధపడలేదు. కొద్దిరోజులుగా తనకీ అతనికీ ఏర్పడిన సాన్నిహిత్యం, స్నేహం, తను ఏం చేసినా నా మనసు ఒప్పట్లేదు, ఏదో తప్పు జరుగుతోందనే ఫీలింగ్ ఉంటూనే ఉంది.

"నేను సాక్ష్యంగా ఆ బెడ్‌షీట్ కింద చేయి పెట్టి దొరికిన దాన్ని తీయమన్నాను కదా?"

ఒక నిమిషం మల్లి నావైపే చూసింది. ఆ తర్వాత ఏం అనుకుందో తెలీదు. నా మాటకు కట్టుబడి పరుపు కొంచెం పైకెత్తి చేయి పెట్టింది. అటూ ఇటూ చేయి పెట్టి ఏమైనా దొరుకుతుందేమో అని చూసింది.

నేను దగ్గరకు వెళ్లి పరుపును పూర్తిగా పైకెత్తి చూపించాను. బరువైన పరుపు అది.

ఒక నిమిషం అలా తను ఉండిపోయింది (బిగుసుకుపోయింది).

తను రెగ్యులర్ గా వేసుకునే బ్రా ఒకటి ఆ పరుపు కింద ఉంది.

తనకి ఒక క్షణం మాట రాలేదు.

"ఇది ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?" అని మల్లిని అడిగాను.

"దీన్ని చూసి నన్నేం అనుమానిస్తున్నావు?" అని తర్వాతి ప్రశ్న. నేను తన చేయి పట్టుకున్నాను. అదే బెడ్ మీద కూర్చోబెట్టాను.

"నేను మనసు విప్పి మాట్లాడుతున్నాను మల్లి. నేను ఎవరినీ తప్పుబట్టబోవడం లేదు. ఎవరినీ అనుమానించట్లేదు. కానీ నాకు సమాధానం కావాలి. స్పష్టత కావాలి. కొద్దిరోజులుగా ఏదీ సరిగ్గా లేదు. ఈ 6 నెలల్లో చాలా జరిగాయి, వాటన్నింటికీ మనమే పూర్తి బాధ్యులం. కానీ ఏదైనా మన కుటుంబ జీవితాన్ని ప్రశ్నార్థకం చేస్తోందంటే దాన్ని మనమే కదా సరిదిద్దుకోవాలి?

నీ బ్రా ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?"

మల్లి కళ్ళలో నీళ్లు తిరగడం మొదలైంది. నాకక్కడే కొంచెం అర్థమైంది. నా ప్రశ్న తనను హర్ట్ చేసుంటుంది.

"నాకు తెలీదండీ"

నా చేయి విదిలించేసింది. నాకు తన కోపం అర్థమైంది. అయినా కొంత స్పష్టత రాకుండా నేను దీన్ని వదిలిపెట్టేది లేదు.

"సరే నీకు తెలీదని చెబుతున్నావు. మరింకెలా ఇక్కడికి వచ్చుంటుంది?

నాకు తెలిసిన సమాధానం నేను చెబుతాను. నీకు తెలిసిన సమాధానం నువ్వు చెప్పు."

మల్లి నా కళ్ళలోకి ఓ రకంగా అర్థం కానట్లు చూసింది.

"ఒకటి, నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి వేసుకుని ఉండాలి. లేదా ఎవరైనా తీసుకొచ్చి పెట్టి ఉండాలి.

ఈ ఇంట్లో ఉండేదే మనం ముగ్గురం. మన బెడ్ రూమ్‌లో ఉండే నీ లోదుస్తులు ఇంకొకడి బెడ్ కింద ఉంది. నువ్వు ఏమీ చేసుండవన్న నమ్మకం నాలో ఉంది కాబట్టే నిన్ను కూడా తీసుకొచ్చి ఇదేంటో తెలుసుకుందామని ట్రై చేస్తున్నాను.

నువ్వు చేసుండవు, నేనెందుకు చేయాలి. మిగిలి ఉన్నది అతనే. అతనికి తప్పుడు ఆలోచనలు ఏమైనా ఉన్నాయేమో? మన సేఫ్టీ కోసమే అడుగుతున్నాను.

గౌతమ్ నీతో ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నాడు?"

మల్లి ఒక నిమిషం షాక్ అయినా, కొంచెం నిట్టూర్పు విడిచి చెప్పింది,

"నాకు ఏం సమాధానం చెప్పాలో తెలీట్లేదు. నా దగ్గర ఎలాంటి తప్పుడు ఉద్దేశ్యంతో ఉన్నట్టుగా అనిపించలేదు."

"మరి ఇది ఎలా?" అని అడిగాను.

"తెలీదు" అని మళ్లీ చెప్పింది.

మల్లి బెడ్ మీద నుంచి లేచింది. నా కళ్ళలోకి చూసి చెప్పింది,

"మనమే గౌతమ్‌ని రప్పించి ఇక్కడ ఉంచుకున్నాం. అది కూడా నాకంటే నువ్వే అతన్ని బలవంతపెట్టి తీసుకొచ్చావు. అతన్ని బయటకు పంపించేయాలని నిర్ణయించుకుంటే పంపించేయ్. ఇది చూపించి అతన్ని బాధపెట్టొద్దు. ఏళ్ల తరబడి ఒక ఆడదాని స్పర్శ లేకుండా ఉన్నాడు. నా సాన్నిహిత్యం ఏదో చేసి ఉంటుంది.

నా దగ్గర ఇప్పటిదాకా ఏదీ తప్పు జరగలేదు. ఇక మీదట నీ నిర్ణయం. ఎంత డీసెంట్ గా కట్ చేయగలవో అలా కట్ చేయ్."

మల్లి మాట్లాడటం పూర్తి చేయగానే నాకు ఆశ్చర్యమేసింది. తనకి గౌతమ్ మీద కోపమే రాలేదా???

నేను అడిగేశాను,

"మల్లి, గౌతమ్ నీ బ్రాను వాడి బెడ్ లోపల పెట్టుకున్నాడు. నీకు కోపం రావట్లేదా? నీకు తప్పుగా అనిపించట్లేదా?"

మల్లి : "తప్పుగానే అనిపిస్తోంది. కానీ పాశం పెంచుకుని పోగొట్టుకున్నానే. అతని స్థానం నుంచి ఆలోచించి చూశాను. వేరే ఏదైనా విషయం అయితే నేను నీతో గొడవ పడేదాన్ని. కానీ ఇది నాతో ముడిపడి ఉన్న విషయం, అంతరంగం. ఇంకా చెప్పాలంటే, దేనికోసమైతే నా లైఫ్‌ని రిస్క్ చేశామో, అదే నా దగ్గర నుంచి లాగేసుకునే విషయం.

అందుకని నిర్ణయం నీకే వదిలేస్తున్నాను. నన్ను ఏమీ అడగొద్దు. నేను ఇప్పుడు అతన్ని బయటకు పంపించెయ్ అని చెప్పినా నీ మనసు నేను నాటకం ఆడుతున్నానేమో అని అనుమానిస్తుంది. లేదా అతనికి మద్దతుగా..... ఉదాహరణకు, ఆడవాళ్ళంటేనే అసహ్యించుకున్నవాడికి, నా స్నేహం దొరకగానే ఒక చలనం వచ్చుంటుంది. ఇది సహజం అని చెబితే అతనికి సపోర్ట్ చేస్తున్నట్టు ఉంటుంది. అసలు నేను వాడితో ఎందుకు పడుకుని ఉంటాను అని కూడా నీకు అనిపించొచ్చు.

నీకు మన మ్యారేజ్ లైఫ్, మన బాండింగ్, ఏది చేస్తే సేఫ్ గా ఉంటుందని ఫీల్ అవుతావో అది చేయ్. ఏది చేస్తే అంతా కరెక్టో అది చేయ్. కానీ నిన్ను ఒకటే ఒకటి అడుగుతాను. ఇక్కడ మన ముగ్గురిలో ఎవరికీ బాధ కలగకుండా చూసుకో. ఇది మన మధ్యే ఉంచనివ్వు."

నేను : "మల్లి నాకు అతన్ని బయటకు పంపించడం ఇష్టం లేదు, మనకోసం తను కూడా చాలా చేశాడు, అందుకోసం నా జీవితం మధ్యలోకి నేను రానివ్వను.

నేను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ట్రై చేస్తున్నాను. సరే ఆఖరిగా ఒకే ఒక్క ప్రశ్న. ఎంత కాలంగా ఈ బ్రా కనిపించట్లేదు?"

మల్లి అప్పుడు ఆ బ్రా వైపు చూసి చెప్పింది,

"ఇది నాకు గుర్తుంది. పోయిన నెల బట్టలు ఆరేశాను. ఆ తర్వాత కనిపించలేదు. గాలికి ఎగిరిపోయిందేమో అనుకున్నాను. గౌతమ్ ఇక్కడ పెట్టుకుని ఉంటాడు."

"ఒక నెలగా...?"

"అవును, ఒక నెలగా ఈ బ్రా కనిపించట్లేదు."

"నీకు ఈ ఒక్క నెలా గౌతమ్ ఏమీ తప్పుగా ప్రవర్తించలేదా?"

మల్లి నా ముఖం వైపు ఒక నిమిషం చూసింది. తర్వాత చెప్పింది,

"లేదు. ఈ ఒక్క నెల ఎప్పటిలాగే ఉన్నాడు. ఆ ఒక్క నెల ఏంటి, ఈ 6 నెలలూ అంతే."

నేను : "6 నెలల కథ వేరు, కానీ మనం ఊటీ వెళ్లి వచ్చినప్పటి నుంచి ఒక నెల అయ్యింది, నీ బ్రా పోయి కూడా ఒక నెల అయ్యింది. మనుషులన్నాక మారేవాళ్ళే కదా."

మల్లి : "నీలో కూడా చాలా మార్పులు ఉన్నాయే."

మల్లి చూపుల్లో తనలో కూడా చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయని గ్రహించాను కానీ అడగాలనిపించలేదు. నా ముందున్న వేరే ప్రశ్నకు ఇప్పుడు సమాధానం వెతుకుతున్నాను.

మల్లి కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆగుతూ ఆగుతూ చెప్పింది. "బహుశా రాత్రి వాడి అవసరాన్ని తీర్చుకోవడానికి మాత్రమే నా బ్రాను పెట్టుకున్నాడేమో ఏంటో? నా మీద తప్పుడు ఉద్దేశ్యం లేకుండా కూడా ఉండొచ్చు కదా. అంటే అతనికి చలనం ఉంటుంది కానీ చేయాలనే ఉద్దేశ్యం ఉండదు. ఊరికే రాత్రిపూట అతని అవసరానికి మాత్రమే అని..." ఇడ్చింది.

నాలోనూ ఆ ఆలోచన తట్టింది.

నేను కూడా ఇలాగే కాలేజీలో ఉన్నప్పుడు, ఫ్రెండ్స్ తో కలిసి ఒక ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని ఉండేవాళ్లం. ఆ హౌస్ ఓనర్ భార్య మీద అందరికీ ఒక కన్ను ఉండేది. కొట్టుకునే వాళ్ళం. కానీ దగ్గరకు వెళ్లాలంటే భయం. చలనం అనేది వేరే సబ్జెక్ట్. మర్యాద, అలవాటు అనేది వేరే సబ్జెక్ట్. చివరి వరకు ఎవరూ హద్దులు మీరలేదు. కానీ ఆవిడ లోదుస్తులు తరచుగా కనపడకుండా పోయేవి. పాపం.

ఒక నిమిషం చిన్న నవ్వు వచ్చింది. కానీ ఎలా చెప్పి గౌతమ్‌ని బయటకు పంపించేస్తాను? ఒకవేళ నిజంగానే అతనికి మల్లిని పొందాలనే ఉద్దేశ్యం లేకపోవచ్చేమో. తను చెప్పినట్లు కేవలం చలనం, కొట్టుకోవడానికి మాత్రమే.

ప్రామిస్ చేసినట్లు కొన్నాళ్ళు ఉండి పోనివ్వాలా?
నేను మనసులో లెక్కలు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను.

మల్లి ఒక ఐడియా చెప్పింది.

"కావాలంటే అతన్ని టెస్ట్ చేయొచ్చు."

నా కళ్ళు టక్కున ఆమె కళ్ళను చూశాయి.
ఆమె ముఖంలో ఒక స్పష్టత.

"మనం ఊటీకి మన ముగ్గురం వెళ్లి వచ్చినప్పటి నుంచి నువ్వు నువ్వుగా లేవు. నేను కూడా ఇలా భయపడుతూ బతకలేను. బహుశా ఊటీ అతని మనసును వేరేలా చలించేలా చేసుండొచ్చు. టెస్ట్ పెడదాం. వాడు తడబడితే, నేనే తరిమేస్తాను. ఒకవేళ ఏమీ అవ్వకపోతే, నువ్వే ఒక నిర్ణయం తీసుకో. అది బయటకు పంపించేదే అయితే దీన్ని ప్రస్తావించకుండా పంపించు. ఇక్కడే ఉండాలని నిర్ణయిస్తే నేను ఏమీ చెప్పబోవడం లేదు."

నేను ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూనే ఉండిపోయాను. నేనొక నిర్ణయానికి రాలేకపోయాను. తననే అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

"సరే... ఏంటా టెస్ట్?"

తన సమాధానం నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది.

కొనసాగుతుంది...

[MadanaRathri]

                     ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి


అధ్యాయం 3 – టెస్ట్

సాయంత్రం 5:00 గంటలు.

ఆఫీసులో గౌతమ్ తన టేబుల్ మీద ఉన్న ఫైల్స్ అన్నీ సర్దుతున్నాడు, బయలుదేరే సమయం. బ్యాగ్ తీసుకుని భుజానికి తగిలించుకున్నాడు.

నేను అప్పుడే వాడి వైపు తిరిగాను.
"మచ్చా, బయలుదేరుతున్నావా?"

గౌతమ్ నవ్వాడు, "అవును, ఏంటి నువ్వు రావట్లేదా?"

"లేట్ అవుతుందిరా... ఒక పని ఉంది. నువ్వు వెళ్ళు, నేను 2 అవర్స్ లో వచ్చేస్తాను."

వాడు సరేనని తల ఊపాడు. నా లోపల టైమర్ పరిగెత్తడం మొదలైంది.

గౌతమ్ లిఫ్ట్ వైపు నడిచాడు. నేను నా టేబుల్ వైపు తిరిగాను. కానీ నా కళ్ళు తలుపు వైపే ఉన్నాయి. వాడు కార్ పార్కింగ్ నుంచి బయటకు వెళ్ళగానే, నేను గబగబా లేచాను.

ట్రాఫిక్‌లో వాడ్ని ఫాలో అయ్యాను. వాడి కంట పడకుండా దాక్కుంటూనే బండి నడిపాను.

సరిగ్గా 6 గంటలకు అపార్ట్‌మెంట్‌కి రాగానే, వాడు కారు ఆపి లిఫ్ట్ ఎక్కే వరకు గేట్ దగ్గరే వెయిట్ చేశాను.

వాడు లిఫ్ట్ ఎక్కాడు. నేను మెట్ల మీదుగా పరిగెత్తాను. రొప్పుతూ మూడో అంతస్తుకు వచ్చాను.

ఉదయం మల్లి చెప్పిందే గుర్తొచ్చింది, నా ఇంటికి నేనే దొంగతనంగా వెళ్ళడం. మనసులో వెయ్యి భయాలు. ఏదేమైనా వాడు ఒక మగాడు, మల్లి అందమైన సెక్సీ అమ్మాయి, ఎవరికైనా ఆలోచన రాక మానదు. ఎంత టెస్ట్ చేస్తున్నాను అని చెప్పినా మనసులో ఒక భయం ఉండనే ఉంది.

లిఫ్ట్ దగ్గర మెట్ల మీద నక్కి ఉన్న నేను, తొంగి చూశాను.
తలుపు మూసుకున్న శబ్దం వినిపించింది.
గౌతమ్ లోపలికి వెళ్ళాడు.

మొదటి 5 నిమిషాలు వెయిట్ చేశాను, ఒకవేళ హెల్ప్ అడుగుతూ బయటకు పరిగెత్తుకుంటూ వస్తాడేమో అని?
5 నిమిషాలు ముగియగానే
మెల్లగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి
నేను తలుపు బయట నిలబడ్డాను. వాచ్ చూసుకున్నాను.
5 నిమిషాలు.
10 నిమిషాలు.
15 నిమిషాలు.
ఎలాంటి చప్పుడు లేదు.

బెల్ మోత కూడా లేదు.

నా గుండె పటపటమని వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. మనసులో ఎన్నో దృశ్యాలు కదలాడాయి. కానీ నేను కదల్లేదు.

దాదాపు 20 నిమిషాలు అయినా తలుపు తెరుచుకోలేదు.
ఇక దీనికి మించి వెయిట్ చేయకూడదు, ఒకవేళ వాడు ఆ అవకాశాన్ని వాడుకుని మల్లిని... ఛీ ఛీ అలా జరగకూడదు. వద్దు రిస్క్ వద్దు మనం లోపలికి వెళ్దాం అని నిర్ణయించుకుని డోర్ లాక్ మీద చెయ్యి వేసి తెరవబోయాను.

అకస్మాత్తుగా తలుపు దానంతట అదే తెరుచుకుంది.
గౌతమ్ నిలబడి ఉన్నాడు. మొహంలో ఒక షాక్, ఒక కంగారు.
"ఒరేయ్... వచ్చేశావా?

మల్లి కళ్లు తిరిగి పడిపోయి ఉంది. తనని మంచం మీద పడుకోబెట్టాను. డాక్టర్‌కి కాల్ చేశాను, ఎమర్జెన్సీ నుంచి వస్తున్నారు. నేను కిందకు వెళ్లి రిసీవ్ చేసుకుంటాను. నువ్వు మల్లిని చూసుకో."

ఏంటి కళ్లు తిరిగి పడిపోయిందా? ఎప్పుడు?

గౌతమ్: ఒక అరగంట క్రితం.
నేను: నాకెందుకురా కాల్ చేయలేదు?

గౌతమ్: నువ్వు రావడానికి 2 అవర్స్ అవుతుంది అన్నావు కదా, ఒకవేళ నీకు ఫోన్ చేసినా నువ్వు అక్కడి నుంచి రావడానికి ఒక గంట పడుతుంది, అందుకే ఎమర్జెన్సీ హెల్ప్ కి కాల్ చేశాను, వాళ్ళు ఏమైనా చెప్పినప్పుడు నీకు కాల్ చేద్దామని అనుకున్నాను.

నేను: సరే ఇప్పుడు తను ఎక్కడుంది?

గౌతమ్: మీ బెడ్‌రూమ్‌లోనే.

నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. వాడు ఈ టెస్ట్‌లో పాస్ అయ్యాడని అర్థమైంది. సరే నేను కిందకి వెళ్తున్నాను నువ్వు మల్లిని చూసుకో అని గౌతమ్ మెట్ల వైపు పరిగెత్తాడు.

లోపలికి వెళ్ళాను. తలుపు మూశాను.
బెడ్ రూమ్‌లో మల్లి మంచం మీద పడుకుని ఉంది.

పసుపు రంగు డిజైన్ చీర. కొంగు కొంచెం జారిపోయి ఉంది. చీర మొత్తం తడిసిపోయి ఉంది. నీటి చుక్కలు బట్ట మీద అంటుకుని ఉన్నాయి. ఆ తడిసిన చీరలోంచి తెల్లటి బ్రా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. మంచి దర్శనమే దొరికి ఉంటుంది గౌతమ్‌కి.

నేను దగ్గరికి వెళ్ళాను. 'మల్లి' అని హస్కీ వాయిస్‌తో పిలిచాను.

మల్లి నా స్వరాన్ని పసిగట్టింది. మెల్లగా కళ్ళు తెరిచింది. మొదటి ప్రశ్న అదే.

"వాడు ఎక్కడ బయటకు వెళ్ళిపోయాడా?"
"వాడు డాక్టర్‌ని రిసీవ్ చేసుకోవడానికి వెళ్ళాడు."

మల్లి మెల్లగా లేచి కూర్చుంది. చీర తడి ఆమె ఒంటికి అతుక్కుని ఉంది.

"ఒరేయ్... వాడు నిజంగానే డాక్టర్‌కి కాల్ చేశాడు!"
ఆమె గొంతులో ఒక ఆశ్చర్యంతో పాటు, కొంచెం నెమ్మది కూడా కలిసుంది.
నేను తనని పైనుంచి కింద దాకా చూశాను.

"చీర తడిగా ఉంది. వాడు నీళ్లు చల్లి లేపడానికి చూసినట్టున్నాడు. నువ్వు లేవలేదు."

మల్లి తలూపింది.
సరే ఏంటే కొంగంతా జరిగిపోయి ఉంది.

మల్లి: కళ్ళు తిరిగి పడిపోయేదాన్ని, చీరను మాత్రం సరిగ్గా సర్దుకుని పడిపోగలనా?
నేను: అయితే ఏది జరగకూడదు అనుకున్నానో అదే జరిగింది.

మల్లి: నీ ప్లానే కారణం నేను కాదు.
నేను: వాడు నిన్ను ఏమైనా?

మల్లి: "నేను లేవలేదు. నువ్వు చెప్పినట్టే పడిపోయి కళ్లు తిరిగినట్టు ఉండిపోయాను. వాడు ఏం చేస్తున్నాడో నేను చూడలేను కదా"

మల్లి: సరే అది మాట్లాడటానికి ఇప్పుడు టైమ్ లేదు, ఒకవేళ డాక్టర్ వస్తే నా డ్రామా తెలిసిపోతుంది, ఎలాగైనా వాడిని స్టాప్ చెయ్.

సరే అని టక్కున ఒక ప్లాన్ వేశాను.
మొబైల్ తీసుకుని గౌతమ్‌కి కాల్ చేశాను.

"మచ్చా... తను కళ్ళు తెరిచింది. నేను హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్ళి వస్తాను. నువ్వు వచ్చేవాళ్ళని పంపించేయ్. రెగ్యులర్ డాక్టర్‌కి చూపించడమే బెస్ట్. వీళ్ళకి వేరే డాక్టర్లు ఇచ్చే మాత్రలు సెట్ అవ్వవు."

గౌతమ్ అవతలి వైపు కొద్దిసేపు ఆగాడు. తర్వాత,
"సరే... సరే. నేను చెప్పేస్తాను. నువ్వు చూసుకో." నేను రావాలా ఏమైనా హెల్ప్‌కి?

లేదురా నేను చూసుకుంటాను, నడుస్తోంది కదా. నువ్వు అక్కడే ఉండి వచ్చేవాళ్ళని రిటర్న్ పంపించేయ్.

ఫోన్ పెట్టేసి మల్లిని గమనించాను. పెద్ద సళ్ళు, తెల్లటి బ్రా కనిపించేలా, ఎంతసేపు అలా కన్నార్పకుండా చూశాడో అని అనుకునేసరికి ఒక పక్క కోపం, మరోపక్క జివ్వుమని అంతుచిక్కని ఒక ఉద్రేకం.

మల్లి లేచి నిలబడింది.
"నేను డ్రెస్ మార్చుకుంటాను." నీ ప్లాన్ ప్రకారం బయటకు వెళ్ళిపోదాం, ఎక్కడైనా తిని ఆ తర్వాత వద్దాం.

తను త్వరగా వేరే చీర తీసుకుని మార్చుకుంది.

నేను గదిని ఒకసారి క్లుప్తంగా పరిశీలించాను. టీవీ పక్కన ఒక మొబైల్ ఉంది. రికార్డింగ్ ఆన్‌లో ఉన్న మొబైల్, గౌతమ్ రాకముందే దాన్ని తీసుకుని నా జేబులో వేసుకున్నాను.

కిందకి పార్కింగ్‌కు వచ్చాం. మల్లి కొంచెం కళ్ళు తిరుగుతున్నట్టు నటించింది. నేను తన భుజం పట్టుకుని ఆసరాగా తీసుకుని నడిచాను. కారు దగ్గరికి రాగానే ఇద్దరం లోపలికి ఎక్కాం.

గౌతమ్ కాస్త కంగారుగా, అంతా ఓకే కదా నేను కూడా రావాలంటే వస్తాను అని అన్నాడు.
మల్లి: లేదు గౌతమ్ మీరు ఇంట్లోనే ఉండండి, మేము వెళ్లి వస్తాం. లేడీస్ డాక్టర్ కదా, ఈయనే అక్కడ ఊరికే ఉంటారు.

సరే చూసుకోండి అని గౌతమ్ చెప్పి పక్కకు వెళ్లగానే
ఇద్దరం బయలుదేరాం.

200 అడుగులు వెళ్ళగానే
ఇద్దరం ఆపుకోలేక నవ్వేశాం.

"ఒరేయ్... 20 నిమిషాలు నాకు ఎలా గడిచాయో తెలుసా?.. చివరి నిమిషంలో వాడు నిన్ను ఏదో చేసేస్తున్నాడని అనుకున్నాను."
మల్లి చేతితో నోరు మూసుకుని నవ్వింది.

"ఒరేయ్ నీ పెళ్ళాన్ని ఏదో చేసుంటాడని నవ్వుతూనే చెబుతున్నావు సిగ్గులేనివాడా!"

"ఎవరో మత్తులో ఉన్నట్లు న్యాచురల్ గా నటించాలని వాళ్ళ బుర్రను వాడుకున్నారు కదా, వాళ్ళ కంటే నేను సిగ్గుపడాల్సింది ఏమీ లేదు."

చాలు ఆపు.

"నేను కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాను. వాడు నీళ్లు చల్లినప్పుడు కూడా లేవలేదు. మధ్యలో ఒకసారి భయపడ్డాను."

తను మాట్లాడుతూ ఉండగానే మేము రావలసిన ఒక రెస్టారెంట్ ముందు కారును ఆపాను.

మల్లి జనం ఎక్కువగా ఉన్నారు, నువ్వు లోపలికి వెళ్లి వెయిటర్‌ని ఇద్దరికి సీట్ అడిగి పేరు ఇవ్వు, పార్కింగ్‌లో కూడా రద్దీగా ఉంది, నేను అక్కడకెళ్ళి ఆపాలి.

"నువ్వు లోపలికి వెళ్ళు. నేను పార్కింగ్ చేసి వస్తాను."
మల్లి దిగింది. నేను కారును వెనక ఆపడానికి వెళ్ళాను.

బండి ఆపేసి. తలుపు తీస్తున్నప్పుడు పార్కింగ్‌లో ఉన్న ఒకతను, ఇది హోటల్ పార్కింగ్ కాదు అది మరోవైపు ఉంది, ఇక్కడ ఆపితే 20 రూపాయలు ఇవ్వండి అని అడిగాడు. మల్లిని ఒంటరిగా నిలబెట్టాను కదా అని సరేలే అని జేబులో చెయ్యి పెట్టి ఒక నోటు తీసి ఇచ్చాను, నేను కంగారులో తీసుకున్న రికార్డ్ అవుతున్న మొబైల్ చేతికి వచ్చింది, ఒక క్షణం చూశాను ఛార్జింగ్ తక్కువగా ఉంది. కేవలం 20% మాత్రమే. ఛార్జింగ్ పెడదామని కార్ ఛార్జర్ తీసుకున్నాను.
ప్లగ్ పెట్టగానే స్క్రీన్ వెలిగింది.

రికార్డింగ్ ఐకాన్ కనిపించింది.
ఆ 20 నిమిషాలు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలని మనసు ఆరాటపడింది.

ఇంతసేపు జరిగిన విషయాలన్నీ బట్టి చూస్తే గౌతమ్ టెస్ట్‌లో పాస్ అయినట్టే అనిపించింది. రికార్డింగ్ చూస్తే మిగతాది కూడా తెలుస్తుంది కదా అని వీడియో ఆన్ చేశాను.

ప్రారంభమైన 2వ నిమిషానికే షాక్.
మొబైల్ చూస్తూ నేను అలాగే కూర్చుండిపోయాను.

మల్లి ఇవన్నీ చెప్పినదాన్ని, ఇది చెప్పలేదే?
మల్లిని మళ్ళీ ప్రశ్నలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయబోయే సమయం ఇదే అని అర్థమైంది.

ఇంతకీ ఆ రికార్డింగ్‌లో ఏముంది?

కొనసాగుతుంది...

[MadanaRathri]

            ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి



అధ్యాయం 4 – రికార్డింగ్



కారు సీట్లో కూర్చుని రికార్డింగ్ చూశాను. నా ప్రమేయం లేకుండానే నాలో ఒక ఉద్రేకం కలిగింది.
నా భార్య పక్కన మరొకడు. ఆమె స్నేహితుడు, ఆమె లోదుస్తులు పెట్టుకుని హస్తప్రయోగం చేసుకున్నవాడు. ఒంటరిగా, పైగా తను ఎలాంటి కదలికా లేకుండా పడి ఉంది, వాడొదులుతాడా?
నాకు కోపం రాలేదు, దానికి బదులు వాడు నా భార్యను ఏం చేయబోతున్నాడు అనే అంతుచిక్కని ఆసక్తి నన్ను ఆవహించింది.
మొదటి 5 నిమిషాలు
తలుపు తెరిచిన గౌతమ్, మల్లి కళ్లు తిరిగి పడి ఉండటం చూసి కంగారుపడ్డాడు. మల్లిని పట్టుకుని లేపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
"మల్లి... మల్లి..." అని పిలుస్తున్నాడు. భుజం తడుతున్నాడు. తను కదలలేదు.
వాడు వంగి ఆమె శ్వాస ఆడుతోందో లేదో చూస్తున్నాడు. ఆమె ముక్కు కింద చేయి పెడుతున్నాడు. తర్వాత నెమ్మదిగా ఆమె చెవిలో మాట్లాడుతున్నాడు.
"ఏయ్ మల్లి ఏమైంది నీకు? ఏదైనా ప్రాంక్ చేస్తున్నావా ఏంటి?"
"నేను కూడా ప్రాంక్ చేస్తాను."
"మల్లి, నటిస్తున్నావా? ఏయ్ లేగు, లేకపోతే కిస్ చేస్తాను."
"నటించకు...? నిజంగానే కిస్ చేసేస్తాను తెలుసా?" నా చూపు మొత్తం వాడు ఏం చేయబోతున్నాడు అనేదాని మీదే ఉంది, ఫార్వార్డ్ చేయడానికి ఇష్టం లేదు.
నా మడ్డ కూడా ఆసక్తితో లేచి చూడటం మొదలుపెట్టింది.
గౌతమ్ ముఖం మెల్లగా ఆమె ముఖాన్ని సమీపిస్తోంది. పెదాలు దాదాపు తాకబోతున్నట్లుగా.
ఆమెలో ఎలాంటి కదలికా లేదు.
నేను స్క్రీన్‌ని రెప్పవేయకుండా చూశాను.
వాడి కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి.
ఆ ఒక్క క్షణంలో వాడి ముఖంలో కనిపించింది... కేవలం కామం మాత్రమే కాదు. ఏదో ఒక ఆకలి.
ఎన్నో నెలలుగా అణచిపెట్టుకున్న తపన. "ఈమెను ఒక్కసారైనా... పెదాలను మాత్రమే..." అని వాడి మనసు బతిమాలుకుంటున్నట్లు తెలిసింది.
గౌతమ్ శ్వాస ఆమె పెదాలకు తగులుతోంది. అకస్మాత్తుగా వాడు వెనక్కి తగ్గాడు.
ముఖం ముడుచుకున్నాడు. పెదాలను గట్టిగా కొరుక్కున్నాడు. తలను అటూ ఇటూ ఊపాడు. తనను తానే తిట్టుకుంటున్నట్లుగా. "ఏంట్రా ఇలా చేస్తున్నావు... ఈమె స్నేహితుడి పెళ్ళాం..." అని వాడు తనలో తను అనుకోవడం నాకు అర్థమైంది.
వాడి భుజాలు కొద్దిగా కుదిపాయి.
ఒక నిట్టూర్పు. ఏదో ఘోరం చేసినట్లుగా ఒక అపరాధ భావం వాడి ముఖంలో కనిపించింది.
5వ నిమిషం ముగిసేసరికి
గౌతమ్ ఆమెను నేల మీదే వదిలి కిచెన్ వైపు వెళ్ళాడు.
1 నిమిషం తర్వాత, నీళ్లు తీసుకొచ్చి ఆమె ముఖం మీద చల్లాడు. ఆమె ముఖంలో కదలిక లేదు. ప్రాణం లేనిదానిలా ఉంది.
గట్టి నటి. వాడు తెచ్చిన గ్లాసును ఆమె భుజం పక్కన నేల మీద పెట్టి, మొబైల్ తీసుకోవడానికి లేస్తుండగా, వాడి కాలు తగిలి ఆమె మీద నీళ్లు ఒలికాయి.
అలానే చీర మరింత తడిసింది.
పసుపు రంగు చీర ఒంటికి అతుక్కుని, తెల్లటి బ్రా ఆకారం ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
సళ్ళ పై భాగం, నడుము... అన్నీ ఆ తడి బట్టలో మెరుస్తున్నాయి. గౌతమ్ దాన్ని చూస్తూ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. వాడి కళ్ళు అక్కడే నిలిచిపోయాయి.
కొంచెం తేరుకున్నవాడై
12 నిమిషాలు
వాడు ఫోన్ తీసుకుని ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నట్లుగా అక్కడ ఏదో చేస్తున్నాడు. వాడి కళ్ళు ఆమె మీదే ఉండగా, మల్లి ఒక గొప్ప నటిలా ఎలాంటి చలనం లేకుండా ఉంది.
గౌతమ్ అటూ ఇటూ నడుస్తున్నాడు. మల్లి అలాగే పడి ఉంది. చీర కొంగు ఒక పక్క సరిగ్గా లేదు.
అకస్మాత్తుగా గౌతమ్ మాట్లాడటం ఆపేసి, ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకుని, మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వచ్చాడు.
మొహమాటం. భయం. కోరిక. అన్నీ కలిసిన ముఖం. ఆమె పక్కన మోకాళ్ల మీద కూర్చున్నాడు.
వాడు కొద్దిగా వంగి నేల మీద ఆమె పక్కన పడుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
వాడు పడుకోలేదు, దానికి బదులుగా తన తలను ఆమె సళ్ళ మీద పెట్టాడు. తడిసిన చీర మీద. తెల్లటి బ్రా పలచటి బట్ట మీద. వాడి చెవి మల్లి గుండెచప్పుడు వింటోంది.
నేను స్క్రీన్‌కి ఇంకా దగ్గరగా చూశాను.
వాడి కళ్ళు మూసుకుని ఉన్నాయి. ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత. ఒక శరణాగతి.
ఆ గుండెచప్పుడు వాడిని శాంతపరిచినట్లుంది. వాడి ఒక చెయ్యి మెల్లగా ఆమె నడుమును చుట్టింది. వేళ్లు చీరను పట్టుకున్నాయి.
వాడి శ్వాస మల్లి సళ్ళను తాకి వెళ్తోంది. ఆ దృశ్యం చూసినప్పుడు నాకు అర్థమైంది...
వీడు కేవలం శరీరాన్ని మాత్రమే కోరుకోవట్లేదు. ఈమె గుండెచప్పుడు వింటున్నాడు. ఈమె ప్రాణాలతో ఉందో లేదో అని నిర్ధారించుకుంటున్నాడు.
అదే సమయంలో... ఈ సళ్ళ మీద తల పెట్టే హక్కు తనకి లేదని కూడా గ్రహిస్తున్నాడు.
వాడి ముఖంలో కనిపించిన ఆ బాధ... నేను ఇంతవరకు చూడలేదు.
ఆ దృశ్యం... కెమెరాలో చాలా సేపు నడిచింది.
15వ నిమిషం గౌతమ్ మెల్లగా లేచాడు. మల్లిని రెండు చేతులతో పైకెత్తాడు. ఆమె తల వాడి భుజం మీద వాలింది. ఒక చెయ్యి ఆమె తొడ కింద, మరో చెయ్యి వీపును ఆసరాగా పట్టుకుని. తడిసిన చీర వాడి చేతులకు అతుక్కుపోయింది. ఆమె సళ్ళు వాడి ఛాతీకి అత్తుకుని ఉన్నాయి. వాడు ఆమెను చూస్తూనే నడిచాడు. బెడ్‌రూమ్ తలుపును కాలితో తోసి తెరిచాడు.
లోపలికి వెళ్ళాడు. తలుపు మూసుకున్న శబ్దం. దాదాపు ఆ తర్వాతి 15 నిమిషాలు కేవలం హాల్ మాత్రమే ఆ స్క్రీన్‌లో రికార్డ్ అయి ఉంది.
ఎవరూ బయటకు రాలేదు, ఎలాంటి శబ్దమూ లేదు. కెమెరాలో ఏమీ కనిపించలేదు.
నా మనసులో మొదటిసారిగా భయం పట్టుకుంది. తను ఎందుకు ఇదంతా చెప్పలేదు? కిస్ చేయడానికి ట్రై చేయడం... ఆమె సళ్ళ మీద తలపెట్టి గుండెచప్పుడు వినడం... ఆమెను ఎత్తుకోవడం...
ఎందుకు ఇవన్నీ దాచింది? కారులో ఇంతదూరం వస్తున్నప్పుడు చెప్పి ఉండొచ్చు కదా?? రికార్డింగ్ ముగిసే సమయం వచ్చింది, ఆ చివరి రెండు నిమిషాలు గౌతమ్ తలుపు తెరిచి బయటకు ఫోన్‌లో మాట్లాడుతూ రావడం, తలుపు తీసినప్పుడు నేను, గౌతమ్ మాట్లాడుకోవడం, ఆ తర్వాత చివరగా మొబైల్ చేతిలోకి తీసుకుని నా జేబులో వేసుకోవడం రికార్డ్ అయ్యాయి.
ఒక 10 నిమిషాలు ప్రశాంతంగా ఉన్నాను, మళ్ళీ తర్వాతి అనుమానాలు మొదలయ్యాయి. ఈరోజు ఒక నిర్ణయం తేలిపోవాలి. ఆమెను నిందించొద్దు, ఆమెనే మాట్లాడనిద్దాం, తను చెప్పని విషయాలు ఇప్పుడు చెబుతుందేమో చూద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాను.
రెస్టారెంట్‌లో మల్లి నాకోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది. నేను వెళ్లి తనకి ఎదురుగా కూర్చున్నాను. మొబైల్‌ను టేబుల్ మీద పెట్టి, స్క్రీన్ కిందకి ఉండేలా బోర్లించాను. కొద్దిసేపు మౌనం.
"ఆర్డర్ చేసేశానండీ, మీకు ఇష్టమైన అప్పం, మటన్ పాయా... నాకు ఒక బిర్యానీ, గ్రిల్. ఓకే కదా?"
"ఓకే డా"
ఇద్దరం తినడం మొదలుపెట్టాం. మెల్లగా ఇది అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాను.
"మల్లి..." గొంతు మెల్లగా బయటకు వచ్చింది.
"నువ్వు చూడలేకపోవచ్చు. కానీ ఫీల్ అవ్వగలవు కదా?
హాల్‌లో... బెడ్‌రూమ్‌లో... ఏం జరిగిందో నీ స్పర్శను బట్టి చెప్పు.
నీకేమేం తెలిశాయి?"
మల్లి నా కళ్ళలోకి చూసింది.
ఒక క్షణం తటపటాయించింది. "నీళ్లు చల్లాడు... నన్ను ఎత్తుకున్నాడు... అంతే నాకు తెలిసింది."
అంతేనా? నా ప్రశ్న తనను ఏదో చేసిందని గ్రహించాను.
మల్లి అటూ ఇటూ చూసి, "కారులో వెళ్ళేటప్పుడు మాట్లాడుకుందాం, ఇక్కడ జనాలు ఉన్నారు" అంది.
నేను ఆమెను సూటిగా చూశాను. "నిజంగానా?" మల్లి తలూపింది.
కానీ ఆమె కళ్ళు నా కళ్ళను చూడటానికి సంకోచించడం స్పష్టంగా తెలిసింది. టేబుల్ కింద నా పిడికిలి బిగుసుకుంది. రికార్డింగ్‌లో చూసిన దృశ్యాలు మనసులో మళ్ళీ కదలాడాయి. గౌతమ్ ముఖం ఆమె పెదాలను సమీపించడం... తలను ఆమె సళ్ళ మీద పెట్టి గుండెచప్పుడు వినడం... తడిసిన చీరతో ఆమెను ఎత్తుకోవడం... మల్లి ఏమీ చెప్పలేదు.
నేను మెల్లగా నిట్టూర్చాను. "సరే... తిను."
కానీ నా మనసులో ఒక విషయం స్పష్టంగా ఉంది. ఈ రాత్రి... నేను ఆమెను మళ్ళీ నిలదీయబోతున్నాను. టెస్ట్‌లో జరిగినదాని గురించి కాదు, ఉదయం నేను అడిగినదాని గురించి.
మల్లి కారులో కానీ ఇంట్లో కానీ నిజాన్ని చెబుతుందా? ఆ రూమ్‌లో ఆ 10 నిమిషాలు అసలేం జరిగి ఉంటుంది?


కొనసాగుతుంది...

[MadanaRathri]

ప్రేమా లేక ప్రతీకారమా నా ప్రేయసి మల్లి


అధ్యాయం 5 – నానమ్మ, ట్విస్ట్
భోజనం ముగించుకుని కారులో కూర్చున్నాం. నా మనసంతా తను ఏం సమాధానం చెబుతుందా అని ఎదురుచూస్తోంది. నేను కారు చాలా స్లోగా నడుపుతున్నాను.
మల్లి నా వైపు చూసింది. మల్లి : "ఏమైంది?"
నేను : "ఏమీ కాలేదే, ఎందుకు?"
మల్లి : "చాలా స్లోగా కారు నడుపుతున్నావు." నేను : "నీ సమాధానం కోసం నెమ్మదిగా వెళ్తున్నాను.
నువ్వే చెప్పాలి. నీకేం అనిపించింది? నువ్వు చూడలేదు... కానీ స్పర్శ తెలుస్తుంది కదా?"
ఒక నిమిషం తను ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ మాట్లాడటానికి సిద్ధమైంది. తన గొంతులో ఒక మొహమాటం.
నేను తనకి సాయం చేయడానికి నేనే అడిగాను.
నేను : "రెండు విషయాలు. ఒకటి – పూర్తిగా ఏం జరిగిందో చెప్పు. ఇంకొకటి – సూటిగా చెప్పు. వాడు పాసా? ఫెయిలా?"
మల్లి ఒక నిమిషం నా వైపు చూసింది. ఏం సమాధానం చెప్పకుండా ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
ఓపిక నశించి, బండి పక్కకు ఆపి అడిగాను.
"చెప్పు మల్లి. తెలుసుకోవాలనే అడుగుతున్నాను.
ఇది ఇక్కడితో ఆగిపోదు, రాత్రి మనం చాలా మాట్లాడుకోవాలి. ఆరు నెలలుగా జరిగిందంతా మళ్ళీ ఒకసారి గుర్తుతెచ్చుకుని నిజమేంటో తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను. ఎక్కడో ఏదో తేడా కొడుతోంది.
కనీసం ఇదైనా చెప్పు... వాడు పాసా?"
మల్లి: "తెలీదండీ..."
నేను: "తెలీదా? ఏంటా సమాధానం?"
మల్లి నిట్టూర్చింది. "నువ్వు అడిగిన ప్రశ్నకు హానెస్ట్ సమాధానం."
నేను అర్థంకాక ఆమె వైపు చూశాను.
మల్లి: "వాడు నన్ను కాపాడటానికి మాత్రమే ప్రయత్నించాడు... నన్ను పొందాలని అనుకోలేదు. అందులో నేను క్లారిటీగా ఉన్నాను.
కానీ మొదటి 5 నిమిషాలు నేను ప్రాంక్ చేస్తున్నానేమో అనుకుని... నన్ను కిస్ చేయడానికి ట్రై చేశాడు.
కానీ నేను అది కూడా నటిస్తున్నానని అనుకోవడం వల్ల కిస్ చేయలేదు. ఆ తర్వాత... ఆ తర్వాత...
నా సళ్ళ మీద వాడి తల పెట్టి... హార్ట్ బీట్ విన్నాడు. రెండూ హద్దులు దాటే విషయాలే. కానీ కావాలని చేయలేదు, కానీ నేనలా చెప్పలేను కదా."
మల్లి హానెస్ట్‌గా సమాధానం చెబుతోందని అర్థమైంది.
నేను: "సరే... లోపల ఆ 15 నిమిషాలు ఏం చేశాడు?" మల్లి: "తెలీదండీ. కానీ వాడు నా పక్కన లేడు. అది మాత్రం పక్కా. ఎవరితోనో ఎమర్జెన్సీ డాక్టర్ అని ఫోన్‌లో మాట్లాడాడు.
ఒక 5 నిమిషాలు పెద్దగా ఎలాంటి శబ్దమూ లేదు. రూమ్ వదిలి బయటకు వెళ్ళాడనుకుంటా.
కళ్ళు తెరిచి చూడటానికి భయమేసింది."
నేను: "ఇది ఎందుకు మొదట చెప్పలేదు?"
మల్లి: "చెప్పే సందర్భం రాలేదు. కానీ పైపైన చూస్తే వాడిలో ఎలాంటి తప్పు లేదు. హి వాజ్ జస్ట్ ట్రైయింగ్ టు ఫిక్స్ మీ (వాడు నన్ను మామూలు స్థితికి తీసుకురావడానికి ప్రయత్నించాడు).
మీరు ఇంతగా అడుగుతుంటే నాకే అనుమానంగా ఉంది. కానీ పక్కాగా తెలీదు, హి వాజ్ జస్ట్ హెల్పింగ్ మీ (వాడు కేవలం నాకు సాయం చేస్తున్నాడు)."
నేను: "మల్లి... నేను ఒక మాట చెబుతాను. ఐ డోంట్ కేర్ (నాకనవసరం). లెట్స్ సెట్ బౌండరీ (హద్దులు పెట్టుకుందాం).
మనం ఇంటికి వెళ్దాం. లెట్స్ సిట్ అండ్ స్పీక్ విత్ గౌతమ్ (గౌతమ్‌తో కూర్చుని మాట్లాడదాం).
లెట్స్ పుట్ యాన్ ఎండ్ (దీనికి ముగింపు పలకదాం)."
మల్లి ఒక నిమిషం నావైపే చూసింది.
"ఎందుకు నా మీద నమ్మకం లేదా?"
నేను: "టైమ్ 10:30 అయ్యింది. చాలా మాట్లాడుకున్నాం, 11 గంటలకు ఇంటికి వెళ్తాం. మనం బెడ్ మీద మిగతావి మాట్లాడుకుందాం.
దీనికి మించి మాట్లాడొద్దు. గౌతమ్‌కి ఒక రెండు వారాల్లోగా ఒక స్పష్టమైన కారణం చెబుదాం. అంతవరకు మనం మాట్లాడుకోవాలి, క్లారిఫై చేసుకోవాలి."
మల్లి: "ఎందుకు... ఏమైంది?"
నేను వీడియోను ఫోన్‌లో చూపించాను. మల్లికి పెద్దగా షాక్ ఏమీ లేదు. నవ్వుతూనే అడిగింది.
"దీనికేనా భయపడ్డావు?"
నేను: "మరింకెందుకు భయపడాలి?" మల్లి మాట్లాడటం కొంచెం ఆపేసింది.
నేను కారు స్టార్ట్ చేశాను, ఇద్దరం చాలా సేపు మాట్లాడుకోలేదు.
అపార్ట్‌మెంట్‌కి వచ్చి మా ఫ్లాట్ లోపలికి వెళ్ళాం. తలుపు తెరవగానే షాక్.
నానమ్మ అక్కడుంది. కూర్చున్న చోట నుంచే ఒక గంభీరమైన గొంతు మమ్మల్ని భయపెట్టింది.
"ఏమేం కుటుంబస్తురాలివి నువ్వు?
11 గంటలకు పెళ్ళైన ఆడది ఇలా ఎక్కడికో తిరిగి రావడం ఏంటి?" నానమ్మ సోఫాలోంచి లేచింది.
మల్లి దగ్గరికి వచ్చి మల్లి వీపు మీదే ఒక దెబ్బ వేసింది. "నా మనవడికి ఇంట్లో వంట ఎవరు చేసి పెడతారు? నువ్వు ఇలా తిరిగితే?"
మల్లి: "లేదు నానమ్మ... నాకు ఒకటే కళ్లు తిరుగుతున్నాయి. అందుకే డాక్టర్‌ని చూడటానికి వెళ్ళాను." "ఏమే విశేషమా?"
"ఛీ ఛీ... లేదు నానమ్మ."
మల్లి వీపు మీద ఇంకో దెబ్బ. "విశేషం అంటే ఛీ ఛీ అని అంటావా?"
"సరే... బట్టలు మార్చుకుని రా. నేను పకోడీలు చేశాను. రెండు తిను. ఆ తర్వాత పడుకో."
నానమ్మ నా వైపు చూసింది.
"నీకు కూడా. వెళ్ళు... బయట బాత్రూమ్‌లో ఫేస్ వాష్ చేసుకుని రా." అని పంపించేసింది.
గౌతమ్ నాకు ఒక లుంగీ తీసుకొచ్చి, "బాత్రూమ్‌లో మార్చుకో" అని చెప్పి వెళ్ళాడు.
15 నిమిషాలు టేబుల్ మీద కూర్చుని చివాట్లు పెట్టిన నానమ్మ, వెనకాలే బాంబు కూడా పేల్చింది.
"సరే... నేను నా మనవడిని చూడటానికి రాలేదు. ఒక ట్రిప్ వచ్చాను. చెన్నై 60 కి.మీ అని చూపించింది. మా గ్రూప్‌లో వచ్చినవాళ్ళను వదిలేసి నేరుగా బస్ ఎక్కేశాను.
నేను తరచుగా వస్తూ ఉంటాను. మల్లి... నువ్వు కుటుంబానికి తగ్గ పడుచులా ఉంటావని అనుకున్నాను. ఇలా ఉన్నావేంటి... తప్పు కదమ్మా?
సరే టైమ్ అయ్యింది. గుడ్ నైట్. వెళ్లి పడుకోండి."
"గుడ్ నైట్ నానమ్మ" అని నేను కూడా చెప్పి మల్లితో నడవబోతుంటే... "ఒరేయ్ నువ్వెక్కడికి వెళ్తున్నావురా దరిద్రుడా...
నీ రూమ్‌కి వెళ్ళు."
గౌతమ్‌ని చూసి: "గౌతమ్ అక్కడ ఏం నిలబడ్డావు? నీ పెళ్ళాం భుజం మీద చేయి వేసి లాక్కెళ్ళు.
ఆ దరిద్రుడిని చూడు అలవాటులో పొరపాటుగా నీ రూమ్‌లోకి వెళ్ళబోతున్నాడు."
గౌతమ్ మొహమాటపడుతూ దగ్గరికి వచ్చాడు. మల్లి ఏం చెప్పాలో తెలీక బిత్తరపోయి చూస్తోంది. గౌతమ్ తన చేయి ఆమె భుజం చుట్టూ వేశాడు.
"వద్దు వద్దు... చేతుల్లోకి ఎత్తుకో. నా కళ్ళ ముందే ఎత్తుకో. ఇంకో 3 నెలల్లో కడుపు పండాలని చెప్పాను కదా."
మల్లి, నేను ఇద్దరం షాక్‌తో ఉறைந்துపోయాం (స్తంభించిపోయాం). ఇప్పుడే కదా నేను, తను గౌతమ్‌కి దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయించుకునే దాని గురించి మాట్లాడుకున్నాం.
నానమ్మ వచ్చి కుంటలో కప్పలా అన్నీ గందరగోళం చేసింది.
మల్లి నా కళ్ళలోకి ఒక నిమిషం చూసింది. గౌతమ్ కూడా నా చూపు కోసం వెయిట్ చేశాడు.
నేను "సరే" అని కళ్ళతోనే సైగ చేశాను.
గౌతమ్ తనని చేతుల్లోకి అలాగే ఎత్తుకున్నాడు.
తను వాడి మెడ చుట్టూ చేయి వేసి... నా వైపు చూసింది. ఆమె సళ్ళు వాడి గుండెకి అతుక్కుని ఉన్నాయి, కోపం ఒక పక్క, నా మడ్డ కూడా పరిస్థితి అర్థం కాక కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
రెప్పపాటులో వాళ్ళు నా బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి... రూమ్ డోర్ వేసుకున్నారు.
నా కథలో ఇదెక్కడి ట్విస్ట్‌రా అని నాలో నేనే బాధపడ్డాను.
నా మంచం మీద ఆమె, గౌతమ్... ఈరోజు సాయంత్రం వాడు కిస్ చేయడానికి వెళ్ళడం, ఆమె సళ్ళ మీద తల పెట్టడం గురించి తనతోనే మాట్లాడి దూరంగా ఉంచుదాం అనుకున్నప్పుడు, అదే పరిస్థితి గౌతమ్‌కి ఒక పెద్ద బహుమతిని ఇచ్చింది.
ఆమె స్పర్శ దొరికినవాడు ఇక ఊరుకుంటాడా?
లేదు లేదు మల్లి చూసుకుంటుందిలే అని గౌతమ్ ఉన్న మంచం మీదే నన్ను నేను సముదాయించుకుని పడుకోబోయాను.
కొద్దిసేపట్లో నానమ్మ వచ్చింది. "తమ్మీ... నీతో మాట్లాడాలి." "చెప్పండి నానమ్మ."
"ఉదయం 5 గంటలకు బస్సు. 4:30కి లేపుతాను. నన్ను డ్రాప్ చేసేయ్. మీ మనవడికి చెప్పలేదా?
గౌతమ్, తను పడుకోవడానికి వెళ్ళారు. చిన్నపిల్లలు ఆ టైమ్‌లో లేస్తారా?
నేను ఫోన్‌లో వాళ్లకి చెప్పేసుకుంటానులే... సరే నానమ్మ."
"ఆ తర్వాత ఇంకో విషయం...
నువ్వు చాలా మంచివాడివై ఉంటావని అనుకుంటున్నాను. అందుకే ఎక్కడికి వెళ్లినా నా మనవడు నిన్ను తీసుకెళ్తున్నాడు. వాడి ఇంట్లో నిన్ను ఉండనిస్తున్నాడు. వాడు కోటీశ్వరుడే. ఆత్మాభిమానం, పౌరుషం అడ్డుపడటం వల్లే వాడు వాడి ఆస్తినంతా వదిలేసి ఇక్కడికి వచ్చాడు. ఇక్కడ కష్టపడుతున్నాడు. నువ్వు, వాడు మంచి స్నేహితులు కావచ్చు. ఇంతకుముందు వాడు తరచుగా వెళ్ళుండొచ్చు ఇక వెళ్ళొద్దు. వాడికి కూడా పెళ్లై 6 నెలలు అయ్యింది.
వాడే వాడి పెళ్ళాన్ని బయటకు తీసుకెళ్లమని చెప్పినా నువ్వు తీసుకెళ్ళొద్దు. ఊరు నానా రకాలుగా మాట్లాడుకుంటుంది. అర్థమవుతోందా?
నా అనుభవం... ఎంతటి మంచివాడినైనా ఒక ఆడదాని అందం చెడగొడుతుంది. తడబడేలా చేస్తుంది.
అది కుటుంబానికి మంచిది కాదు.
వాడికి చెప్పి చూశాను. వాడు వినలేదు. వేరే దారి లేక నేరుగా నీకే చెబుతున్నాను.
నన్ను తప్పుగా అనుకోకు."
నానమ్మ చెప్పేసి తలుపు వేసుకుని వెళ్ళిపోయింది.
కానీ నాకో వేరే ఆలోచన తట్టింది. ఒక నిమిషం లేచి కూర్చున్నాను. తలుపు లాక్ చేశాను.
గౌతమ్ బెడ్ కింద చేయి పెట్టాను. అదే బ్రా... అక్కడే ఉంది. నానమ్మ చెప్పింది గుర్తొచ్చింది.
ఎంతటి మంచివాడినైనా ఒక ఆడదాని అందం చెడగొడుతుంది. ఛీ ఛీ...
గౌతమ్ మంచివాడే. కానీ మల్లి అందమైన అమ్మాయి.
ఈరోజు ఎన్నో ఆలోచనలు, ఎన్నో ఆవేదనలు మనసులో. ఇలాగే మెలుకువగా ఉంటే పిచ్చెక్కుతుందేమో అనిపించింది..
నేను టేబుల్ లైట్ ఆర్పేసి పడుకోవడానికి వెళ్ళాను. నిద్ర పట్టలేదు.
ఫోన్ తీసుకుని మల్లికి మెసేజ్ పంపాను.
"నిద్రపోతున్నావా?" ఒక నిమిషం... రెండు నిమిషాలు... ఐదు నిమిషాలు... సమాధానం లేదు.
స్క్రీన్ మాత్రం వెలుగుతూ ఆరుతోంది. మెసేజ్ డెలివరీ అయ్యింది. రీడ్ కాలేదు.
నా బుర్ర వెంటనే పనిచేయడం మొదలుపెట్టింది. తను నిద్రపోతోందా? లేదు...
లేదా వాడితో మాట్లాడుతోందా? లేదా నా మెసేజ్ చూసి కూడా కావాలనే రిప్లై ఇవ్వలేదా?
ఎదురుగా ఉన్న గదిలో ఇప్పుడు ఏం జరుగుతుంటుంది?
గౌతమ్ ఆమెను మంచం మీదే పడుకోబెట్టాడా? చీర పక్కకు లాగి... ఆమె సళ్ళను నోట్లో పెట్టుకుని చీకుతూ ఉండి ఉంటాడా?
లేక ఇంకా ఎక్కువగానా...? "ఛీ... ఛీ..." అని నేను మనసులో అనుకున్నాను.
కానీ శరీరం వేరేలా రియాక్ట్ అయ్యింది.
ఒక అంతుచిక్కని ఉద్రేకం కింద నుంచి పైకి పాకింది. నేను పళ్ళు కొరుక్కున్నాను.
అదే సమయంలో నా మనసు వేరొక దృశ్యాన్ని చూపించింది... ఇదే బెడ్ మీద గౌతమ్ ఏమేం చేసుంటాడు.
గౌతమ్ మల్లి బ్రాను చేతిలో పట్టుకుని ఆమె వాసన ఆ బట్టలో ఉంటుంది. వాడు దాన్ని ముక్కు దగ్గర పెట్టుకుని పీల్చుకుంటూ, తనను తాను ఆపుకోలేక కొట్టుకుని ఉంటాడని అనుకునేసరికి నా ఒళ్లు గగుర్పొడిచింది.
ఇలాంటి ఆలోచనలన్నీ నన్ను పీడించి పిప్పి చేయసాగాయి.
ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తూ పడుకున్నవాడిని లేచాను. బెడ్ మీద ఆనుకుని కూర్చుని...
టేబుల్ మీద ఫోన్ పెట్టి, డిస్‌ప్లే చూస్తూ ఉన్నాను. టేబుల్ ల్యాంప్‌ను ఆఫ్ చేసి, ఆన్ చేసి... రూమ్‌ను వెర్రిగా చూశాను.
గౌతమ్ మంచివాడే. కానీ మల్లి... తను కూడా మంచిదే కానీ ఆమె అందం. ఆమె ఒళ్లు,
ఒరేయ్ గౌతమ్ ఎందుకురా వచ్చావు మా జీవితంలోకి.
ఎలా గౌతమ్ మా జీవితంలోకి వచ్చాడు? ఇదేమి భార్యాభర్తల డ్రామా? ఎలా ఇంత దూరం అలో చేశాను? వాడు ఆరు నెలల క్రితం జరిగిన విషయాలను నెమరు వేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
6 నెలల క్రితం... వెళ్దాం.