[Sandy2009]

இரண்டாம் பக்கத்தில் இருந்து கதை தொடர்கிறது 

அதைப் படித்து வாசகர்கள் தங்கள் கருத்தினை தெரிவிக்கவும். 
நன்றி 

[Sandy2009]

ஆதரவு அளிக்க வேண்டும்

[Sandy2009]

தங்களின் கருத்து வேண்டும்

[Sandy2009]

Short ah irunthalum sweet ah irukku

Thanks you

[Sandy2009]

நான் வரேன் ????

அப்படியே மொழி பெயர்த்து அடிச்சு விட்ருக்கீஙக

இது ஒரு சிறுகதை நண்பா

[Sandy2009]

இதில் காமம், காதல், வன்மம் இருக்கும்

[Sandy2009]

2 பக்கத்தில் கதை படிக்கவும் ???.

[Sandy2009]

  படித்து விமர்சனம் செய்து தரவும் 

[Sandy2009]

வணக்கம் நண்பர் ஒருவரின் ஆலோசனையின் பெயரில் நெடுந்தொடராக எழுத படுகிறது

[Sandy2009]

சரியான நேரத்தில் வந்துவிடும்

[Sandy2009]

கதை எவ்வாறு உள்ளது.

[Sandy2009]

நிச்சயம் தங்களின் கருத்துக்களை சிந்தையில் கொண்டு நல்ல கதை தர முயற்சிக்கிறேன். கொஞ்சம் அவளின் இளமை பருவத்தை வைத்து ஒரு எபிசோட்எழுதியதற்கு மன்னிப்பும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்

[Sandy2009]

மீண்டும் மீரா நிகழ்காலத்தில்

[Sandy2009]

### **நீதியின் விலை - அதிகாரத்தின் காம ஆதிக்கம் (விரிவான பதிப்பு)**

#: மீராவின் வசீகரமும் லட்சியமும்**

மீரா வெறும் வழக்கறிஞர் மட்டுமல்ல, அவள் அழகு தேவதை, உடலின் ஒவ்வொரு அங்கங்களும் செதுக்கப்பட்டிருந்தனர்



அவளுடைய மார்பகங்கள் சரியான அளவில், உறுதியாக இருந்தன. அவள் மூச்சு விடும்போது அந்தச் சட்டையின் பட்டன்கள் அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் இழுக்கப்பட்டன. அவளுடைய கால்கள் நீண்டதாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தன. அவள் அணியும் ஹை-ஹீல்ஸ் காலணிகள் அவளுடைய இடுப்பை இன்னும் அழகாக ஆட்டியும் அதிர்ந்தும் காட்டியது.

அவள் ஒரு காமக் கனவு. அவளுடைய நடை உடை அலங்காரம் அவளைச் சுற்றி ஒரு காந்த சக்தியை உருவாக்கியது. நீதிமன்றத்தில் அவள் அணியும் அந்த கறுப்பு நிற மேலாடை (Blazer), அவளுடைய இடுப்பின் வளைவுகளை மிக அழகாகக் காட்டியது. அவள் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், வாதாடும்போது அவளுடைய குரலில் இருக்கும் அந்தத் தீவிரம், எதிர்தரப்பு ஆண்களைக் கவர்வது மட்டுமல்லாமல், அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.
அவளுடைய அறிவு, வாதத் திறன் மற்றும் நேர்மை அவளை மிகக் குறுகிய காலத்தில் நீதிமன்றங்களில் புகழ்பெற்றவளாக மாற்றியது. அவளுக்கு நீதியின் மீது தீராத காதல் இருந்தது. அவளுடைய வசீகரமான தோற்றம், கூர்மையான கண்கள் மற்றும் கம்பீரமான நடை அவளைப் பார்க்கும் அனைவரையும் ஈர்க்கும். அவள் அணிந்திருக்கும் கறுப்பு நிற வழக்கறிஞர் உடை அவளுடைய அழகை இன்னும் கூட்டியது

அவளுக்கு ஒரு வழக்கு வந்தது. அதை மட்டும் அவள் வெற்றி பெற்றால் ஒரு உயரிய இடத்திற்கு செல்லலாம்

சமூகத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் தொழிலதிபர் ரகுநாத் மீது தொடரப்பட்ட பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கு அவளுக்குக் கிடைத்தது. ரகுநாத் ஒரு காமவெறி பிடித்தவர். தனது அதிகாரத்தால் பல பெண்களின் வாழ்க்கையை அழித்தவர். மீரா அந்தப் பெண்ணுக்கு நீதியைப் பெற்றுத் தர வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.அந்த வழக்கை விசாரிக்க  சிறப்பு விசாரணைக் குழு (SIT)  நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்டது. 

சிறப்பு குழு விசாரணை தொடங்கி பல்வேறு ஆதாரங்களை சேகரித்து வைத்திருந்தது ஆனால் ரகுநாத் பணம் மட்டும் தன் அரசியல் செல்வாக்கால் அதை வெளிக்கொண்டு வராமல் மறைக்க முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்
அவளுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது. மீரா அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆதரவாகவும், அந்தத் தொழிலதிபரைச் சிறையிலடைவதற்காகவும் வழக்கை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

#அதிகாரிகளின் காமக் கண்கள்**

சிறப்பு விசாரணைக் குழுவின் தலைவர் விக்ரம், மற்றும் அவனது உதவியாளர்கள் ரகு மற்றும் சூர்யா. இவர்கள் மூவரும் அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தனர். அவர்கள் ரகுநாத்தின் வீட்டில் இருந்து திரட்டிய ஆதாரங்கள் மிகவும் வலுவானவை. ஆனால், விக்ரமிற்கு ரகுநாத்தின் பணத்தை விட, மீராவின் உடலை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசை அதிகம்.

மீரா ஒவ்வொரு முறை ஆதாரங்களைச் சரிபார்க்க வருவதும், அவளுடைய உடலின் வளைவுகளைப் பார்ப்பதும் விக்ரமுக்கு ஒருவிதமான மின்சார அதிர்வை ஏற்படுத்தியது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பார்வை, அவளுடைய மார்பகங்களின் மேடு பள்ளங்கள், அவளுடைய இதழ்களின் சிவந்து போயிருந்த தோற்றம் ஆகியவை அவர்களைத் தூண்டியது.

"இந்தப் பெண்ணை நாம் அப்படியே ஆக்கிரமிக்க வேண்டும். அவள் நேர்மையைப் பற்றிப் பேசும் போது, அவளுடைய உடல் நம் ஆண்மைக்குக் கீழே கிடக்க வேண்டும்," என்று விக்ரம் ரகசியமாகக் கூறினான். அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துத் தருவதாகக் கூறி, அவளைத் தனது காமப் படுக்கைக்கு அழைக்க முடிவு செய்தனர்.  

ஆனால், அந்தத் தொழிலதிபரின் பணம் அதிகாரிகளுக்குள் நுழைந்தது. அவர் தனது பணத்தால் அந்தக் குழுவின் தலைவரை வாங்கினார். ஆதாரங்களை அழிக்க முடிவு செய்த குழுவினர், மீராவைப் பார்த்தபோது அவர்களுக்குள் ஒரு காமத் தீப் பொறி ignited ஆனது. மீராவின் அந்தத் தைரியமான பேச்சு, அவளுடைய உடலின் வளைவுகள் மற்றும் அவளுடைய கம்பீரம் அவர்களைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.

அவர்கள் ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டினர். ஆதாரங்களை அழித்துவிட்டு வழக்கை முடித்துவிட்டால், தொழிலதிபர் தப்பித்துவிடுவார். ஆனால், மீராவைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்தால், அவளையும் தனது காமப் பசிக்கு இரையாக்கலாம் என்று அவர்கள் நினைத்தனர்.



#### **பகுதி 3: சாத்தான்களின் ரகசிய அறை**

ஒரு மழை பெய்த மாலை நேரம். விக்ரம் மீராவைத் தனது ரகசிய அலுவலகத்திற்கு அழைத்தார். அந்த அறை முழுவதும் அடர்ந்த திரைச்சீலைகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அறையில் மங்கலான சிவப்பு நிற வெளிச்சம் இருந்தது. மதுவின் மணம் காற்றில் மிதந்து கொண்டிருந்தது.

மீரா உள்ளே நுழைந்தபோது, விக்ரம், ரகு மற்றும் சூர்யா ஆகிய மூவரும் மது அருந்திக் கொண்டு அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் பார்வையில் ஒருவிதமான வேட்டைக்காரன் போன்ற காமம் இருந்தது.

"மீரா, உனக்கு இந்த வழக்கில் வெற்றி பெற வேண்டும், இல்லையா? ஆனால், ஆதாரங்கள் அனைத்தும் எங்களிடம் உள்ளன. அவற்றை நாங்கள்  உனக்குத் தந்தாள் உன் கட்சி ஆளு வெற்றி பெறுவார்ஆனால் நீ ஒரு மிகப்பெரிய வெற்றியை அடைவாய்," என்றார் விக்ரம்.

மீரா குழப்பத்துடன், "அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.

விக்ரம் மெதுவாக எழுந்து அவளை நெருங்கினார். அவளுடைய இடுப்பைப் பற்றிக்கொண்டு, அவளுடைய காதுக்கு அருகில், "உன் நேர்மை எங்களுக்குத் தேவையில்லை மீரா... உன் உடல் மட்டுமே எங்களுக்குத் தேவை. இன்று இரவு நீ எங்கள் மூவரின் உடலுறவுக்கு உன்னை அர்ப்பணித்தால், இந்த வழக்கை உனக்குச் சாதகமாக மாற்றித் தருகிறோம்," என்று ஆபாசமாகக் கூறினார்.

#: உடலின் வெப்பமும் மனப் போராட்டமும்**

மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். ஆனால், அதே சமயம் அவளுடைய உடலுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவள் இதுவரை ஆண்களுடன் உறவு கொண்டிருந்தாலும், ஒரே நேரத்தில் மூன்று அதிகாரிகளுடன் ஈடுபடுவது அவளுக்குப் பயத்தையும், ஒருவிதமான ஆவேசத்தையும் தந்தது.
மீரா அதிர்ச்சியில் உறைந்தாள். அவள் ஒரு நேர்மையான வழக்கறிஞர், ஆனால் அவளுடைய லட்சியம் அவளுக்குப் பெரிய அழுத்தத்தைத் தந்தது. இந்த வழக்கில் வெற்றி பெறாவிட்டால் அவளுடைய எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகும்

அவளுடைய இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அவளுடைய மூச்சுக் காற்று சீரற்றதாக மாறியது. அவளுடைய உள்ளாடைக்குள் அவளுடைய ரகசிய மலர் தேன் துளிகளால் ஈரணமாகத் தொடங்கியது. அந்த ஆபாசமான பேச்சும், அவர்களைச் சுற்றி இருந்த அந்த மர்மமான சூழலும் அவளுடைய காமத்தைத் தூண்டியது.

"சரி... நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்," என்று மெல்லிய குரலில் கூறினாள் மீரா. அந்த வார்த்தை விழுந்த அடுத்த நொடி, அந்த அறையில் காமப் போர் தொடங்கியது.

ஆடைகளின் வீழ்ச்சி - முதல் தீண்டல் (விரிவான விவரிப்பு)
அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், மூன்று அதிகாரிகளின் கண்களிலும் காம வெறி தாண்டவமாடியது.

விக்ரம் அவளுடைய கறுப்பு நிற மேலாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். மீராவின் வெள்ளை நிறச் சட்டை அவளுடைய மார்பகங்களின் அழுத்தத்தால் இறுக்கமாக இருந்தது. ரகு அவளுடைய பின்னால் வந்து அவளுடைய கழுத்தை ஆவேசமாக முத்தமிட்டார். அவளுடைய தோள்களில் அவன் பதித்த முத்தங்கள் மீராவை நடுங்க வைத்தது.

விக்ரம் அவளுடைய சட்டையின் பட்டன்களை ஒவ்வொன்றாகக் களைந்தார். ஒவ்வொரு பட்டன் திறக்கும்போதும், பிரா போடு இருந்த அவள் மார்பு வெளியே வந்தது மெதுவாக bra வை கழட்டினார் மீ ராவின் பால் போன்ற வெண்மையான மார்பகங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிவந்தன. முழுமையாகச் சட்டை விலகியபோது, அவளுடைய மார்பகங்கள் ஆசையினால் விரைத்துப் protruding ஆகி இருந்தன.

விக்ரம் தனது நாவால் அவளுடைய இடது மார்பக நுனியை (nipple) மெதுவாக வருடி, பிறகு ஆழமாகப் பருகினார்.  ஆஹ்... வேண்டாம்..." என்று மீரா சொல்ல முயன்றாலும், அவளுடைய உடல் அந்த இன்பத்திற்கு வசப்பட்டது. "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா முதல்முறையாக இன்பத்தில் கதறினாள். அதே சமயம் ரகு அவளுடைய வலது மார்பகத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, அதைத் தனது கைகளால் பிசைந்து, முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார். இரு ஆண்களின் நாவுகள் அவளுடைய மார்பகங்களில் நடனமாடியது மீராவின் இரத்தத்தில் காமப் போதையை ஊட்டியது.

####: ரகசிய மலரின் ஆக்கிரமிப்பு**

இப்போது சூர்யா அவளுடைய பாவாடையை மெதுவாகக் களைந்தார். அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ஈரமான ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. சூர்யா அவளைப் படுக்கையில் சாய்த்து, அவளுடைய கால்களை அகலப்படுத்தினார்.

அவளுடைய அழகிய கால்களும், அந்த ரகசிய மலரும் வெளிவந்தன. அவர் தனது நாவால் அவளுடைய அந்த ஈரமான பகுதியை ஆக்கிரமித்தார். நாவால் வருடும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் அவரது தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அவளுடைய அந்த ஈரமான மலரைத் தனது நாவால் வருடினார் சூர்யா. நாவால் வருடப்படும் அந்த உணர்ச்சி மீராவை உச்சக்கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தனது கைகளால் சூர்யாவின் தலைமுடியைப் பற்றிக்கொண்டு, இடுப்பை வில்லாக வளைத்தாள். "ஆஹ்... இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக..." என்று அவள் மூச்சிறைக்கக் கேட்டாள்.

இப்போது மீரா அந்த அறையின் நடுவில் ஆடையற்ற நிலையில் நின்றாள். மூன்று ஆண்களின் பார்வைகள் அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ஆக்கிரமித்தன

சூர்யா அவளுடைய மார்பகங்களைப் பிசைந்து கொண்டிருந்தார். மூன்று பக்கமும் ஆண்களின் தீண்டல்கள் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தன. மீரா இதுவரை உணராத ஒரு பெரும் காமப் போதையில் மூழ்கினாள்

விக்ரம் இப்போது தனது ஆண்மையை விரைத்தெழுந்து, அவளுடைய ரகசிய மலருக்கு முன்னால் வைத்தார். அவனது ஆண்மை மிகப் பெரியதாகவும், உறுதியாகவும் இருந்தது.

#: மூன்று ஆண்களின் ஆதிக்கம் (உச்சக்கட்டக் காட்சி)**

விக்ரம் தனது ஆண்மையை ஆவேசமாகவும், வலுக்கட்டாயமாகவும் மீராவின் ரகசிய மலருக்குள் நுழைத்தார். "ஆஹ்... ஆஹ்...!" என்று மீரா ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியில் கதறினாள். முதல்முறை இவ்வளவு ஆழமான ஊடுருவலை அவள் உணர்ந்தாள். விக்ரம் வேகமாகவும் அழுத்தமாகவும் அவளை உந்தித் தள்ளினார்.

அப்போது ரகு அவளுடைய முகத்திற்கு முன்னால் வந்து, தனது ஆண்மையை அவளுடைய வாய்க்குள் நுழைத்தார். மீரா ஒரே நேரத்தில் இரண்டு ஆண்களின் ஆண்மையை உணர்ந்தாள். ஒருபுறம் வாயில் ரகுவின் ஆண்மையும், மறுபுறம் இடுப்பில் விக்ரமின் வேகமான உந்தலும் அவளைக் கிறுகிரப்ப வைத்தது.

சூர்யா அவளுடைய பின்புறத்தில் (anal) தனது ஆண்மையை நுழைக்க முயன்றார். மீரா பயந்தாலும், காமத்தின் உச்சத்தில் இருந்ததால் அதை அனுமதித்தாள். இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலின் மூன்று வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

இப்போது மூன்று ஆண்களும் அவளுடைய உடலை வெவ்வேறு வழிகளில் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அவளுடைய உடல் ஒரு காமக் களமாக மாறியது. முனகல்களும், மூச்சுக் காற்றும் அந்த அறையை நிரப்பின. மூன்று ஆண்களும் மாறி மாறி அவளுடைய உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் பருகினார்

###எல்லையற்ற காம விளையாட்டுகள்**

அவர்கள் அவளைப் பல்வேறு நிலைகளில் (positions) வைத்து உறவு கொண்டனர். ஒருமுறை அவளைக் குப்புறப் படுக்க வைத்து, பின்னால் இருந்து விக்ரம் உந்தித் தள்ள, ரகு அவளுடைய மார்பகங்களைப் பருகினார். மற்றொரு முறை அவளைத் தலைகீழாக வைத்து, சூர்யா அவளுடைய ரகசிய மலரை ஆக்கிரமித்தார்.

அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் மூச்சுக் காற்றும், முனகல்களும் நிறைந்திருந்தன. மீரா ஒரு காம அடிமையாக மாறியிருந்தாள். அதிகாரிகளின் ஆதிக்கமும், அவர்களின் ஆக்ரோஷமான உடலுறவும் அவளுக்கு இதுவரை இல்லாத ஒரு இன்பத்தைத் தந்தது.

"உன் நீதியைப் பார் மீரா... இப்போது நீ எங்கள் காம அடிமை!" என்று கூறி விக்ரம் அவளை மேலும் ஆழமாக உந்தித் தள்ளினார். மீராவின் உடல் அதிர்வுகளால் நடுங்கியது.

#உச்சக்கட்ட விழிப்புணர்வு**

நீண்ட நேரப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, மூன்று ஆண்களும் ஒரே நேரத்தில் உச்சக்கட்டத்தை (orgasm) அடைந்தனர். மீராவின் உடலின் உள்ளேயும் வெளியும் அவர்களின் வித்தைகள் உதிரப்பட்டன. மீரா ஒரு பெரும் அதிர்வோடு உச்சத்தை அடைந்தாள். அவளுடைய கண்கள் மறைந்தன, உடல் நடுங்கியது.

அவள் ஒருவிதமான மனச்சோர்வோடு இருந்தாலும், உடலோ மிகப்பெரிய திருப்தியை உணர்ந்தது. அந்தப் படுக்கை இப்போது வித்தைகளால் ஈரமாகி இருந்தது.

#ஒப்பந்தமும் ரகசிய அடிமைத்தனமும்**

உடலுறவு முடிந்த பிறகு, அதிகாரிகள் தங்கள் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றினர். அவர்கள் திரட்டியிருந்த அனைத்து ஆதாரங்களையும் . தந்தனர் மீரா நீதிமன்றத்தில் வாதாடி அந்தத் தொழிலதிபரை சிறையில் அடைத்தாள்

வெளிப்படையாக அவள் வெற்றி பெற்றாள்; அவள் புகழடைந்தாள். ஆனால், அவளுடைய மனதிற்குள் அந்த மூன்று ஆண்களின் தீண்டல் இன்னும் நீங்கவில்லை. அவள் இப்போது நேர்மையின் அடையாளமாகத் தெரிந்தாலும், ரகசியமாக அந்த அதிகாரிகளின் காம வேட்டைக்கு அடிமையானிருந்தாள்.

நீதி போராடியவர் தன் உடலை தந்து நீதி பெற்று தருகிறாள்

[Sandy2009]

Meera iva tha

[Sandy2009]

“தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பே ஆரம்பத்திலிருந்து ஒரு எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது. நீதிமன்றம், சட்டம், வாதம், மனித உறவுகள், காதல், மனசாட்சி—இவை எல்லாமே ஒன்றோடொன்று கலந்த ஒரு கதைக்களமாக இந்தப் பயணம் நகர்கிறது. கதையை வாசிக்கும்போது சில இடங்களில் “அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது?” என்ற ஆர்வத்தை உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள்; சில இடங்களில் எதிர்பார்க்காத திருப்பங்களும் வந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக ஆரம்பத்தில் இருந்த நீதிமன்றச் சூழலும், கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான உரையாடல்களும் கதைக்கு ஒரு தனியான அடித்தளத்தை கொடுத்திருக்கிறது.

ஒரு பழமொழி சொல்வது போல, “கதை ஓடும் பாதையை விட, அது எங்கே திரும்புகிறது என்பதுதான் வாசகனை நினைவில் நிறுத்தும்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் சில இடங்களில் திருப்புமுனைகள் நன்றாக அமைந்திருக்கின்றன. ஆரம்பத்தில் ஒரு சாதாரண சம்பவமாகத் தோன்றிய சில விஷயங்கள் பின்னால் வேறு அர்த்தத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்போது ஒரு நல்ல “twist” உணர்வு வருகிறது. சில இடங்களில் “இது இவ்வளவு தூரம் போகுமென்று நினைக்கவே இல்லை” என்ற உணர்வும் வந்தது. அந்த எதிர்பாராத தன்மையை இன்னும் கொஞ்சம் கட்டுப்பாட்டோடு பயன்படுத்தியிருந்தால் கதையின் தாக்கம் இன்னும் அதிகமாகியிருக்கும்.

மீரா–அர்ஜுன் கதாபாத்திரங்களின் பயணமும் அப்படித்தான். ஆரம்பத்தில் இருந்த தொழில்முறை எதிரெதிர்ப்பு, பின்னர் உருவாகும் நெருக்கம், அதற்குள் வரும் தயக்கம், புரிதல் என அவர்களுடைய உறவு ஒரே நேர்கோட்டில் செல்லாமல் பல உணர்வுகளைக் கடந்து செல்கிறது. குறிப்பாக நீதிமன்றத்தில் இருக்கும் மனிதர்களும், நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே இருக்கும் அதே மனிதர்களும் இரு வேறு முகங்களுடன் தோன்றுவது கதையின் நல்ல அம்சம். “வெளியில் தெரியும் முகம் வேறு; உள்ளுக்குள் இருக்கும் மனம் வேறு” என்ற மனித இயல்பை சில காட்சிகள் நன்றாகக் காட்டுகின்றன.

ஆனால் சில இடங்களில் உணர்ச்சியை இன்னும் கொஞ்சம் அளவாக வைத்திருக்கலாம். ஒரு காட்சியில் உணர்ச்சியை தொடர்ந்து உயர்த்திக் கொண்டே சென்றதால், அடுத்த காட்சியில் வர வேண்டிய உணர்ச்சிக்கான இடம் சற்றுக் குறைந்துவிட்டது போல தோன்றியது. அதற்கு மாறாக சில முக்கியமான தருணங்களில் இன்னும் இரண்டு மூன்று வரிகள் கதாபாத்திரத்தின் மனநிலையை ஆழமாகக் காட்டியிருந்தால் அந்தக் காட்சி வாசகரின் மனதில் இன்னும் நீண்ட நேரம் நின்றிருக்கும். “அளவுக்கு மீறினால் அமிர்தமும் நஞ்சு” என்பதுபோல, உணர்ச்சிக்கும் ஒரு அளவு இருக்கிறது; சரியான இடத்தில் உயர்த்தி, சரியான இடத்தில் அமைதியாக விட்டால் அதன் தாக்கம் அதிகமாக இருக்கும்.

உரையாடல்களிலும் இதே விஷயம். சில இடங்களில் உரையாடல் இயல்பாகவும் கதாபாத்திரத்துக்கு ஏற்றதாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் சில இடங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் இயல்பான பேச்சு மொழியை கொண்டு வந்திருக்கலாம். குறிப்பாக வயது, சூழ்நிலை, கதாபாத்திரத்தின் மனநிலை ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப வார்த்தைகளின் அழுத்தத்தை மாற்றியிருந்தால் உரையாடல்கள் இன்னும் உயிரோட்டமாக இருந்திருக்கும். சில பெரியவர் கதாபாத்திரங்களுக்கிடையிலான நெருக்கமான காட்சிகளில், காட்சியை நேரடியாகச் சொல்லுவதைக் காட்டிலும் உரையாடலின் மூலம் உணர்வை வெளிப்படுத்தியிருந்தால் வாசகரின் கற்பனைக்கு இன்னும் அதிக இடம் கிடைத்திருக்கும். அந்த இடங்களில் தேவையான அளவு முதிர்ச்சியான/வல்கரான பேச்சு இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அது காட்சியின் உணர்ச்சியை தூக்குவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் இன்னும் இயல்பாக இருந்திருக்கும்.

அதே நேரத்தில், சில இடங்களில் உணர்ச்சியை கொஞ்சம் குறைத்திருக்கலாம். ஒவ்வொரு காட்சியும் உச்சக்கட்ட உணர்ச்சியிலேயே இருந்தால், உண்மையான உச்சக்கட்ட காட்சியின் தாக்கம் குறைந்து விடும். “மௌனம் பேசும் இடத்தில் வார்த்தைகள் அதிகமானால் உணர்வு குறையும்” என்பதுபோல, சில இடங்களில் கதாபாத்திரங்கள் பேசாமல் இருப்பதே அந்தக் காட்சிக்கு அதிக வலிமை கொடுத்திருக்கும்.

கதையின் மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தை மட்டும் ஆசிரியரிடம் குறிப்பாகச் சொல்ல வேண்டும். சிறார்களை இந்த மாதிரியான பெரியவர்களுக்கான கதைச்சூழலுக்குள் கொண்டு வந்த பகுதியை முழுமையாகத் தவிர்த்திருக்கலாம். குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த எந்தவிதமான பாலியல் அல்லது ஆபாசமான சித்தரிப்பும் கதையில் இடம்பெறாத வகையில் ஆசிரியர் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அந்தப் பகுதியை விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக, எதிர்காலக் கதைகளில் சிறார்களை இப்படிப்பட்ட பெரியவர் சார்ந்த சூழல்களிலிருந்து முற்றிலுமாக விலக்கி வைப்பதே பாதுகாப்பானதும் கதையின் தரத்திற்கும் ஏற்றதுமான அணுகுமுறையாக இருக்கும். ஒரு கதைக்கு எல்லை இருப்பது அதன் சுதந்திரத்தைக் குறைப்பதல்ல; சில எல்லைகள்தான் அந்தப் படைப்பின் பொறுப்பையும் தரத்தையும் காப்பாற்றும்.

மேலும், கதையின் ஆரம்பத்தில் உருவாக்கப்பட்ட நீதிமன்றப் பின்னணி இன்னும் கொஞ்சம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்புக்கும் கதையின் பின்னர் வரும் பகுதிகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு இன்னும் வலுவாக இருந்திருக்கும். நீதிமன்றம் வெறும் ஒரு இடமாக இல்லாமல், ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் வாழ்க்கையிலும் நடக்கும் ஒரு “மனசாட்சியின் நீதிமன்றம்” போல உருவெடுத்திருக்கலாம். யார் சரி, யார் தவறு என்பதைக் காட்டிலும், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் தீர்ப்புதான் கதையின் இன்னொரு அடுக்காக மாறியிருக்கலாம்.

மொத்தத்தில், இந்தக் கதையில் கற்பனை இருக்கிறது, கதாபாத்திரங்களை நகர்த்தும் திறன் இருக்கிறது, எதிர்பாராத திருப்பங்களை உருவாக்கும் முயற்சி இருக்கிறது. சில இடங்களில் வேகம் நன்றாக இருந்தது; சில இடங்களில் சற்று நீளமாக உணர்ந்தது. சில காட்சிகளில் உணர்ச்சியை இன்னும் உயர்த்தியிருக்கலாம்; சில இடங்களில் குறைத்திருந்தால் தாக்கம் கூடியிருக்கும். சில உரையாடல்களை இயல்பாக்கியிருந்தால் கதாபாத்திரங்கள் இன்னும் நிஜமான மனிதர்களாகத் தோன்றியிருப்பார்கள்.

“கல்லைச் செதுக்கினால்தான் சிலை; கதையைச் செதுக்கினால்தான் இலக்கியம்.” அந்த வகையில் இந்தக் கதையில் ஏற்கனவே ஒரு நல்ல அடித்தளம் இருக்கிறது. தேவையில்லாத நீளங்களை கொஞ்சம் குறைத்து, முக்கியமான தருணங்களுக்கு இன்னும் ஆழம் கொடுத்து, கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை அதிகமாக வெளிப்படுத்தி, குறிப்பாக சிறார்களைச் சார்ந்த பொருத்தமற்ற பகுதிகளை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, கதை நகர்வை இன்னும் கட்டுப்பாட்டுடன் கொண்டு சென்றால் “தி கோர்ட்” இன்னும் வலிமையான படைப்பாக மாறியிருக்கும்.

கதையின் பல இடங்களில் வாசகரை அடுத்த பக்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆர்வத்தை உருவாக்கியதற்காகவும், இத்தனை நீளமான கதையை தொடர்ந்து கொண்டு சென்றதற்காகவும் கதாசிரியர் Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறைகளைக் குறிப்பிடுவது கதையை குறை சொல்லுவதற்காக அல்ல; இன்னும் சிறப்பாக வளரக்கூடிய இடங்களை ஒரு வாசகரின் பார்வையில் பகிர்வதற்காகத்தான். இந்தக் கதையில் இருக்கும் கற்பனைக்கும் முயற்சிக்கும் பாராட்டுகள். இன்னும் ஆழமான கதாபாத்திரங்களுடனும், கட்டுப்பட்ட கதை ஓட்டத்துடனும், வலுவான திருப்பங்களுடனும் அடுத்த படைப்புகள் இன்னும் சிறப்பாக அமைய வாழ்த்துகள்.

தங்கள் கருத்துக்களுக்கு மிகவும் நன்றி. இனி வரும் பதிவுகளில் குறைகள் சரி செய்யப்படும் நண்பா

[Sandy2009]

[Sandy2009]

வெற்றியின் மறுபக்கம்

ரகுநாத்தின் வழக்கில் கிடைத்த வெற்றி, மீராவின் வாழ்க்கையை இரண்டாகப் பிரித்தது.
அதற்கு முன்பு, நீதிமன்ற வளாகத்தில் ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்து இயங்கிய வழக்கறிஞர் அவள். அதற்குப் பிறகு, அவளைச் சந்திப்பதற்கே முன்னதாக நேரம் வாங்க வேண்டியிருந்தது.
முப்பத்திரண்டு வயதில், நகரின் மையத்தில் கண்ணாடிச் சுவர்களால் சூழப்பட்ட அலுவலகம். வாசலில் பளபளக்கும் எழுத்துகளில் மீரா அசோசியேட்ஸ். பதினெட்டு வழக்கறிஞர்கள், தனி ஆராய்ச்சிக் குழு, ஊடகத் தொடர்புகளைக் கவனிக்க ஒருவர்.
தொழிலதிபர்களும் அரசியல்வாதிகளும் அவளுடைய வாடிக்கையாளர்களாக வந்தார்கள். நீதிமன்றத்தில் அவள் எழுந்து நின்றாலே எதிர்த்தரப்பு தங்கள் ஆவணங்களை இன்னொரு முறை சரிபார்த்துக்கொண்டது.
அந்த மரியாதையை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தனது பிறப்புரிமை என்று நினைக்கத் தொடங்கினாள் மீரா.


“இந்தக் குறிப்பை யார் தயாரித்தது?”
ஒருநாள் கூட்டத்தில் அவள் கேட்டபோது, இளம் வழக்கறிஞர் ஒருவர் தயக்கத்துடன் எழுந்தார்.
“நான்தான், மேடம்.”
அவள் கோப்பை மேசையில் தள்ளினாள்.
“நான் சரிபார்க்க வேண்டியிருந்தால், உங்களுக்கு எதற்குச் சம்பளம்?”
அறையில் அமைதி விழுந்தது. முன்பு அந்த அமைதி அவளை வருத்தியிருக்கும். இப்போது அது தனது அதிகாரத்தின் அடையாளமாகத் தோன்றியது.
சஞ்சய் அவளைச் சந்திக்க வந்தது அப்படிப்பட்ட ஒரு காலையில்தான்.
முப்பத்தாறு வயதான அவனுடைய தந்தை, இரண்டாயிரம் கோடி ரூபாய் மதிப்பிலான தொழில் நிறுவனங்களையும் சொத்துகளையும் விட்டுவிட்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்திருந்தார். அதற்குப் பிறகு, சஞ்சய்க்கும் அவனுடைய இரண்டு சகோதரர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு நீதிமன்றத்தை எட்டியிருந்தது.
“எனக்குச் சேர வேண்டிய பங்கைத்தான் கேட்கிறேன்,” என்றான் அவன்.
மீரா அவனைப் பார்க்காமல் ஆவணங்களைப் புரட்டினாள்.
“உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்பது புரிகிறது. அதை நிரூபிக்க என்ன இருக்கிறது என்பதைத்தான் இப்போது பார்க்க வேண்டும்.”
அடுத்த சில மாதங்கள், அவளுடைய குழு பழைய நிறுவனப் பதிவுகள், பங்கு மாற்றங்கள், வங்கிப் பரிவர்த்தனைகள் என்று ஆராய்ந்தது. இறுதி விசாரணையில் எதிர்த்தரப்பு முன்வைத்த முக்கிய ஆவணத்திலிருந்த முரண்பாட்டை மீரா வெளிக்கொணர்ந்தபோது, வழக்கின் திசையே மாறியது.
தீர்ப்பு சஞ்சய்க்குச் சாதகமாக வந்தது.
நீதிமன்றப் படிக்கட்டுகளில் அவன் அவளிடம் கைகொடுத்தான்.
“உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வதென்று தெரியவில்லை.”
“எங்கள் கணக்குப் பிரிவுக்குத் தெரியும்,” என்றாள் மீரா.
அவள் சிரித்ததால், அவனும் அதை நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொண்டான்.
வெற்றிவிழா கடற்கரையோர நட்சத்திர விடுதியில் நடந்தது.
மென்மையான விளக்குகள், நேரடி இசை, நீண்ட விருந்து மேசைகள். மீரா தனது குழுவுடன் வந்தபோது, சஞ்சய் வாசலுக்கே வந்து வரவேற்றான்.
அந்த மாலை அவளுக்காகவே அமைக்கப்பட்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது. மேடையில் அவளுடைய பெயர் ஒலித்தது. விருந்தினர்கள் அவளுடன் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அவளுடைய வாதத்திறமையைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.
சஞ்சய் மதுக்கோப்பையை நீட்டியபோது அவள் முதலில் மறுத்தாள்.
“நாளை வேலை இருக்கிறது.”
“ஒரே ஒரு கோப்பை. நம்முடைய வெற்றிக்காக.”
அவள் வாங்கிக்கொண்டாள்.

பேச்சு, இசை, பாராட்டுகள்—அவற்றுக்கு நடுவில் கோப்பை எத்தனை முறை நிரப்பப்பட்டது என்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை.
அவளுடைய மூத்த சக வழக்கறிஞர் நந்தினி அருகில் வந்து, “கிளம்பலாமா, மீரா?” என்று கேட்டபோது, அவள் எரிச்சலுடன் திரும்பினாள்.
“எப்போது கிளம்ப வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்.”
ஆனால் சிறிது நேரத்தில் எழுந்து நிற்க முயன்றபோது, மேசையின் விளிம்பைப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
சஞ்சய் அவளைத் தாங்கினான். அவனும் குடித்திருந்தான்; அவனுடைய குரலிலும் தடுமாற்றம் இருந்தது.
“மேலே ஓய்வெடுக்க அறை இருக்கிறது,” என்றான்.
அவன் விடுதி ஊழியரை அழைக்க முயன்றபோது, நந்தினி மீண்டும் அருகில் வந்தாள்.
“நானும் வருகிறேன்.”
அறைக்குள் சென்றதும் மீரா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள். காலணியைக் கழற்றக்கூட அவளால் சரியாக முடியவில்லை.
சஞ்சய் அருகில் குனிந்தபோது, அவள் அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“எல்லோரும் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“இப்போது யாரும் எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்றான் அவன்.
அவன் அங்கேயே அமர விரும்பினான். ஆனால் மீராவால் அவனுடைய கேள்விகளுக்குக் கூடத் தெளிவாகப் பதிலளிக்க முடியவில்லை.
அவன் மெதுவாகத் தன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு எழுந்தான்.
“நந்தினி, நீங்கள் அவளுடன் இருங்கள். ஏதாவது தேவையென்றால் வரவேற்பறைக்குச் சொல்லுங்கள்.”
நந்தினி தலையசைத்தாள். மீராவின் நிலையைச் சரிபார்க்க விடுதியின் மருத்துவ உதவியையும் அழைத்தாள்.
சஞ்சய் வெளியேறியதும் கதவு மூடப்பட்டது.
காலையில் மீரா விழித்தபோது, திரைச்சீலைகளின் இடைவெளியில் கடல் தெரிந்தது.
நந்தினி சோபாவில் அமர்ந்து மின்னஞ்சல்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
மீரா நெற்றியை அழுத்திக்கொண்டாள்.
“நேற்று நான்…”
“நிறையக் குடித்துவிட்டீர்கள். இப்போது எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
சில நொடிகள் கழித்து மீரா கேட்டாள்:
“சஞ்சய்?”
“கீழே இருக்கிறார். நீங்கள் விழித்ததும் சொல்லச் சொன்னார்.”
அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட நந்தினி, “நேற்று உங்களை இங்கே விட்டுவிட்டு அவர் சென்றுவிட்டார். நான் இரவு முழுவதும் இங்கேதான் இருந்தேன்,” என்றாள்.
மீரா நீண்ட மூச்சை வெளியே விட்டாள்.
காலை உணவகத்தில் சஞ்சயைச் சந்தித்தபோது, இருவரும் உடனே பேசவில்லை.
“நீங்கள் வேண்டாம் என்று சொன்ன பிறகு நான் வற்புறுத்தியிருக்கக் கூடாது,” என்றான் அவன் இறுதியில்.
மீரா கோப்பையின் கைப்பிடியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நந்தினி உதவ வந்தபோது நான் அவளை அவமானப்படுத்திவிட்டேன்.”
“நேற்று நடந்ததைப் பற்றி—”
“நந்தினி சொன்னாள்.”
அவன் தலையசைத்தான். அவர்களுக்கிடையே இருந்த ஈர்ப்பு மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அதைத் தொடர்வதற்கான தருணம் அது இல்லை.
“நாம் வேறொரு நாள் பேசலாம்,” என்றாள் மீரா. “தெளிவாக.”
அப்போது அவளுடைய கைப்பேசி ஒளிர்ந்தது.
வழக்குப் பணிக்காக முன்பே ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருந்த இருபது கோடி ரூபாய் கட்டணம் நிறுவனக் கணக்கில் வரவு வைக்கப்பட்டிருந்தது.
வழக்கமாக அந்த எண்ணைப் பார்த்தவுடன் கணக்கிடத் தொடங்கியிருப்பாள்—புதிய அலுவலகத் தளம், புதிய வாகனம், இன்னும் பெரிய விளம்பரம்.
இம்முறை கைப்பேசியைத் திருப்பி வைத்தாள்.
“கட்டணம் வந்துவிட்டது,” என்றாள்.
“அது உங்கள் குழுவின் உழைப்புக்கானது,” என்றான் சஞ்சய்.
அந்தச் சொல்லில் அவள் கவனம் நின்றது.


அலுவலகத்திற்குத் திரும்பியதும் நந்தினியை அழைத்தாள்.
நந்தினி வழக்கம்போல் குறிப்பேட்டுடன் வந்து நின்றாள்.
“நேற்று உன்னிடம் பேசிய விதம் தவறு,” என்றாள் மீரா. “மன்னித்துவிடு.”
நந்தினி ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தாள். பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.


அப்போது நேற்று நடந்தது எதுவும் தங்களுக்கு நினைவில் இல்லையா என்று கூறி நேற்று இருவருக்கும் இடையில் அறையில் நடந்தவற்றை விளக்கும் முயற்சியில் நந்தினி ஈடுபட்டிருந்தால்

[Sandy2009]

நந்தினி தலையசைத்துவிட்டு உடனே வெளியேறவில்லை.

கையில் இருந்த குறிப்பேட்டை மூடினாள். கதவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, மீராவுக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்.

“மன்னிப்புக் கேட்டது சரி. ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்.”

மீராவின் முகத்தில் மீண்டும் தயக்கம் படர்ந்தது.

“எனக்கு எல்லாமே துண்டு துண்டாகத்தான் நினைவிருக்கிறது.”

“அறைக்குப் போனது?”

“கொஞ்சம்.”

“மருத்துவர் வந்தது?”

மீரா மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“அது நினைவில்லை.”
நந்தினி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“நீங்கள் எழுந்து நிற்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருந்தீர்கள், மீரா. யார் என்ன கேட்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொண்டு பதில் சொல்லவும் முடியவில்லை. மருத்துவர் வந்து பார்த்த பிறகுதான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.”

மீரா மேசைமீது இருந்த பேனாவை விரல்களுக்கிடையில் உருட்டினாள்.

“இவ்வளவு மோசமாக இருந்தேனா?”

“ஆமாம்.”

அந்த நேரடியான பதில் அவளுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

நந்தினி குரலை உயர்த்தவில்லை.

“குடித்தது மட்டும்தான் பிரச்சினை என்று நான் சொல்லவில்லை, மீரா. உங்களுக்கு முடியவில்லை என்று தெரிந்தும், உதவ வந்தவர்களை விலக்கிவிட்டீர்கள். அதுதான் எனக்குப் பயமாக இருந்தது.”

நந்தினியின் குரலில் கோபத்தைவிட அக்கறை அதிகமாக இருந்தது.

மீரா பேனாவை மேசையில் வைத்தாள்.

“எனக்கு எல்லாமே கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதாக நினைத்தேன்.”

“நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம். எல்லா இடத்திலும் அப்படி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.”

அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் மீரா தலைநிமிர்ந்தாள். முன்பாக இருந்தால் இதைத் தனக்கான அவமதிப்பாக எடுத்திருப்பாள். இப்போது நந்தினியின் கண்களுக்குக் கீழே தெரிந்த தூக்கமின்மையைப் பார்த்தாள்.

“என்னால் உனக்கும் இரவு முழுவதும் கஷ்டம்.”

“அதைப் பற்றியில்லை.” நந்தினி சற்றுத் தயங்கினாள். “இன்னொரு விஷயம் நடந்தது. நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க, நானே சொல்கிறேன்.”

மீராவின் விரல்கள் அசைவற்று நின்றன.

“சஞ்சய் மீண்டும் வந்தார்.”

“அறைக்கா?”

“ஆமாம். மருத்துவர் உங்களைப் பார்த்துவிட்டுப் போன பிறகு. நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டிருந்தீர்கள். உங்களிடம் பேச வேண்டும் என்றார். நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று சொன்னேன்.”

“அதற்குப் பிறகு?”

“அவரும் நிறையக் குடித்திருந்தார். அவரை அந்த நிலையில் தனியாக அனுப்ப மனமில்லை. உங்கள் படுக்கைக்கு அருகில் வரவிடாமல், வாசலையொட்டியிருந்த இருக்கையில் உட்காரச் சொன்னேன்.”

நந்தினி அந்த இரவை நினைத்தாள்.

சஞ்சய் முதலில் சிரித்துக்கொண்டுதான் பேசினான்.

“உங்கள் மேடம் பெரிய ஆள். என்னுடைய அண்ணன்கள் எல்லாரும் முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தார்கள். ஆனால் அவங்க…”

வாக்கியத்தை முடிக்காமல் தலையசைத்தான்.

கொஞ்சம் வார்த்தை திக்கியது

நந்தினி அவனுக்கு ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலைத் திறந்து கொடுத்தாள்.

“கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள். மற்றதை நாளைக்குப் பேசிக்கொள்ளலாம்.”

நந்தினி நீட்டிய பாட்டிலை வாங்கிக்கொண்ட சஞ்சய், அதைத் திறக்காமல் சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். வெளியே கடலின் இரைச்சல் கேட்டது. அறைக்குள் மங்கலான விளக்கொளியில் மீரா ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

“இன்றைக்கு எல்லோரும் என்னை அதிர்ஷ்டசாலி என்று சொன்னார்கள்,” என்றான் அவன்.

நந்தினி பதிலளிக்காமல் எதிரே அமர்ந்தாள்.


“வழக்கு ஜெயித்துவிட்டேன். சொத்து கிடைத்துவிட்டது. இனிமேல் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டியதுதானே என்று…”


அவன் சிரிக்க முயன்றான். அந்தச் சிரிப்பு பாதியிலேயே நின்றது.

“ஆனால் இதெல்லாம் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொல்ல வேண்டிய ஒருத்தி இப்போது இல்லை.”

நந்தினியின் முகம் மாறியது.

“உங்களுக்குப் பிடித்தவரா?”

சஞ்சய் தலையசைத்தான்.

“அவள் பெயர் காவ்யா.”

பெயரைச் சொன்னதும் அவன் கண்கள் கலங்கின. திடீரென்று குனிந்து, முகத்தை உள்ளங்கைகளுக்குள் மறைத்துக்கொண்டான்.

நந்தினி அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை எடுத்து அவன் முன் வைத்தாள். அவசரமாக ஆறுதல் சொல்லவில்லை.



சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சஞ்சய் முகத்தை நிமிர்த்தினான். அவன் கையில் இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலின் மூடி இன்னும் திறக்கப்படாமலேயே இருந்தது.

நந்தினி அதை வாங்கித் திறந்து மீண்டும் கொடுத்தாள்.

“அவசரமில்லை. முதலில் கொஞ்சம் தண்ணீர் குடியுங்கள்.”

இரண்டு மிடறுகள் குடித்துவிட்டு, பாட்டிலைத் தரையில் வைத்தான்.

“காவ்யாவுக்கு மழை என்றால் பிடிக்கும்,” என்றான் திடீரென்று. “காரில் போகும்போதுகூட கண்ணாடியை இறக்கிவிட்டுவிடுவாள். இருக்கை நனைந்துவிடும் என்று நான் சொன்னால், ‘அது காய்ந்துவிடும், சஞ்சய்’ என்பாள்.”

அவன் பார்வை ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைத்திருந்தது.

“ஒரு புத்தகக் கடையில்தான் முதலில் பார்த்தேன். நான் தேடிக்கொண்டிருந்த புத்தகம் அவள் கையில் இருந்தது. கடையில் அது கடைசிப் பிரதி. எனக்கு வேண்டும் என்று சொன்னதும், ‘முதலில் எடுத்தது நான்தானே’ என்று சண்டை போட்டாள்.”

நினைவுக்குள் ஒரு கணம் புன்னகைத்தவன், அடுத்த கணமே கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

காவ்யா ஒரு தனியார் பள்ளியில் ஆசிரியையாக வேலை செய்திருந்தாள். அவளுடைய தந்தை ஓய்வுபெற்ற அரசு ஊழியர். தாயார் வீட்டிலேயே தையல் வேலை பார்த்தார். சஞ்சய்யின் குடும்பச் செல்வத்தை அறிந்த பிறகும் அவள் அவனிடம் பழகிய விதம் மாறவில்லை.

அதுவே அவனை அவளிடம் இன்னும் நெருங்கச் செய்திருந்தது.

“என் வீட்டில் நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று கேட்பதற்கு முன்பே, எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிடுவார்கள். அவள் மட்டும்தான் என்னிடம் கேட்பாள்.”

அவர்களுடைய உறவைப் பற்றி அறிந்ததும் சஞ்சய்யின் தந்தை கடுமையாக எதிர்த்திருந்தார். ஆரம்பத்தில் மகனிடம் கோபப்பட்டவர், பின்னர் காவ்யாவின் குடும்பத்தினரையும் சந்தித்துப் பேசியிருந்தார்.

“அது பேச்சு இல்லை,” என்றான் சஞ்சய். “மிரட்டல்.”

அவளுடைய தந்தையின் அமைதியான வாழ்க்கையையும், அவள் வேலை செய்த பள்ளியையும், குடும்பத்தின் மரியாதையையும் தன்னால் பாதிக்க முடியும் என்று கூறியிருந்தார்.

அப்போது சஞ்சய் தொழில் தொடர்பாக வெளியூரில் இருந்தான். காவ்யா தொலைபேசியில் பேசும்போது வழக்கத்தைவிட அமைதியாக இருந்ததை அவன் கவனித்திருந்தாலும், அதன் பின்னால் இருந்த பயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

“நான் வந்த பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன்.”

அவனுடைய குரல் உடைந்தது.

“பிறகு அவள் தற்கொலை செய்துகொண்ட செய்திதான் வந்தது.”

நந்தினி எதுவும் சொல்லவில்லை. அருகிலிருந்த காகிதத் துடைப்பான்களை அவன் கைக்கு எட்டும் இடத்தில் நகர்த்தினாள்.

அந்த மரணத்தை ஒரே காரணத்தால் விளக்கிவிட முடியாது என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள். ஆனால் அந்த இரவில் சஞ்சய்யின் மனதில் இருந்தது தந்தையின் மிரட்டலும், தான் அருகில் இல்லாமல் போன குற்றவுணர்வும்தான்.

“நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்.”

அவன் அந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் சொன்னான்.

நந்தினி மெதுவாகக் குறுக்கிட்டாள்.

“சஞ்சய், இப்போது நீங்கள் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். இதை முழுவதும் இன்றிரவே சொல்லி முடிக்க வேண்டியதில்லை.”

“யாரிடமும் இப்படி பேசியதில்லை.”

“அப்படியென்றால் நாளை, தெளிவாக இருக்கும்போது, நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் பேசுங்கள். தேவையானால் உதவியும் பெறுங்கள். இதைத் தனியாகச் சுமந்துகொண்டிருக்க வேண்டாம்.”

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவள் பரிதாபமாகப் பார்க்கவில்லை. பதற்றப்பட்டு கேள்விகளை அடுக்கவும் இல்லை. தன்னை உடனே சரிசெய்ய வேண்டிய ஒரு பிரச்சினையாக அவள் நடத்தாதது அவனுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி தந்தது.

சிறிது நேரத்தில் நந்தினி வரவேற்பறையை அழைத்தாள். சஞ்சய்க்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்கு அவனை அழைத்துச் செல்ல உதவி கேட்டாள். அவனுடன் வந்திருந்த நம்பிக்கையான உதவியாளருக்கும் தகவல் தெரிவித்தாள்.

புறப்படுவதற்கு முன் சஞ்சய் திரும்பிப் பார்த்தான்.

“நான் அதிகமாகப் பேசிவிட்டேனா?”

“இல்லை. இப்போது ஓய்வெடுங்கள்.”

கதவு மூடியதும் நந்தினி மீராவை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, சோபாவில் அமர்ந்தாள். வெளியே கொண்டாட்டத்தின் இசை நின்றுவிட்டிருந்தது.

அலுவலகத்தில் மறுநாள் இதைச் சொல்லி முடித்த நந்தினி, சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

“அவர் தன்னுடைய பழைய இழப்பைப் பற்றிப் பேசினார். மிகவும் வருத்தத்தில் இருந்தார். அதனால்தான் அவரையும் தனியாக அனுப்பவில்லை.”

மீரா மேலும் விவரம் கேட்கவில்லை.

“இரவு முழுவதும் எங்கள் இரண்டு பேரையும் நீ பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.”

“அந்த நேரத்தில் யார் இருந்தாலும் அதைத்தான் செய்திருப்பார்கள்.”

“நான் செய்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை,” என்றாள் மீரா.

அந்த நேர்மையான பதிலைக் கேட்டு நந்தினி அவளைப் பார்த்தாள்.

மீரா சற்றுக் குனிந்து அமர்ந்திருந்தாள். வழக்கமாக மேசையின் மறுபுறம் இருந்தவர்களை அளவிடும் அவளுடைய பார்வையில் அன்று களைப்பு மட்டுமே இருந்தது.

“நேற்று உன்னிடம் பேசியதற்கும், இதற்கு முன்பு பல முறை உன்னை ஒரு சக வழக்கறிஞராக நடத்தாமல் வேலை செய்கிற ஒருத்தியாக மட்டும் நடத்தியதற்கும் மன்னித்துவிடு.”

நந்தினியின் முகம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது.

“சரி. ஆனால் இனிமேல் எனக்கு ஏதாவது தவறாகத் தோன்றினால் சொல்வேன்.”

“சொல்.”

“கேட்பீர்களா?”

மீரா சிறிது சிரித்தாள்.

“முயற்சி செய்கிறேன்.”

அவர்களுடைய நட்பு அந்தச் சிறிய பதிலிலிருந்துதான் ஆரம்பித்தது.

@#ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு#@

மழை பெய்துகொண்டிருந்த ஒரு புதன்கிழமை மாலை, நகரின் நட்சத்திர விடுதி ஒன்றின் வரவேற்பறையில் நந்தினி நின்றிருந்தாள்.

ஒரு நிறுவனச் சட்டக் கருத்தரங்கு முடிந்திருந்தது. அவள் அழைத்திருந்த வாகனம் போக்குவரத்து நெரிசலில் சிக்கியிருந்தது.

“நந்தினி?”

திரும்பியவள் சஞ்சய்யைப் பார்த்தாள்.

அந்த இரவில் பார்த்த மனிதனைவிட அவன் தெளிவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தான். கையில் மடிக்கணினிப் பை. சட்டையின் கைகள் முழங்கைவரை மடிக்கப்பட்டிருந்தன.

“நீங்களா? எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”

“நன்றாக இருக்கிறேன். நீங்கள்?”

“வேலை நிறைய. மற்றபடி நன்றாகத்தான்.”

சஞ்சய் வெளியே பெய்த மழையைப் பார்த்தான்.

“கார் வருவதற்குள் ஒரு தேநீர் குடிக்கலாமா?”

நந்தினி கைப்பேசியில் நேரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.

உணவகத்தின் ஜன்னலோர மேசையில் அமர்ந்ததும், சில நொடிகள் இருவரும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் இருந்தார்கள்.

முதலில் சஞ்சய்தான் பேசினான்.

“அன்றைக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.”

“சொல்லிவிட்டீர்களே.”

“இல்லை. அன்றைக்கு என்ன சொன்னேன் என்பதே சரியாக நினைவில்லை.”

“அப்படியென்றால் இப்போது சொன்னதாக வைத்துக்கொள்கிறேன்.”

அவள் புன்னகைத்ததும் அவனுடைய தயக்கம் குறைந்தது.

“நான் இப்போது ஆலோசகரைச் சந்திக்கிறேன்,” என்றான் சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு. “ஆரம்பத்தில் பேசவே கடினமாக இருந்தது. இப்போது கொஞ்சம் எளிதாக இருக்கிறது.”

“நல்லது.”

அவள் தேவையற்ற கேள்விகள் கேட்கவில்லை. அதற்காகவே அவளிடம் இன்னும் பேச வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

தேநீர் வந்தது.

“சர்க்கரை?”

“பாதி தேக்கரண்டி போதும்.”

“இவ்வளவு துல்லியமாகவா?”

“வழக்கறிஞர். தெளிவில்லாத ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட மாட்டேன்.”

சஞ்சய் சிரித்தான்.

அதன்பிறகு உரையாடல் இயல்பாக நகர்ந்தது. அவன் புதிய நிர்வாகப் பொறுப்புகளைப் பற்றிச் சொன்னான். அவள் அலுவலகத்தில் நடந்த மாற்றங்களைப் பற்றிப் பேசினாள்.

“மீரா இப்போது கூட்டத்தில் மற்றவர்களை முழுமையாகப் பேசவிடுகிறார்,” என்றாள் நந்தினி.

“அது பெரிய மாற்றம்தான் போல.”

“ஆமாம். சில சமயம் அவருக்கே பொறுமை போய்விடும். ஆனாலும் காத்திருப்பார்.”

சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது



சஞ்சய் அவள் பேசுவதைக் கவனித்தான். வேலை பற்றிப் பேசும்போது நந்தினியின் முகத்தில் ஒரு தனி உற்சாகம் வந்தது. வழக்கமாக அளந்து பேசுகிறவள், தனக்குப் பிடித்த விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது கைகளையும் சேர்த்து அசைத்தாள்.

அவளுடைய தேநீர் ஆறிக்கொண்டிருந்தது.

“உங்களிடம் ஒரு குறை இருக்கிறது,” என்றான் சஞ்சய்.

பேச்சை நிறுத்திய நந்தினி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.

“ஆறு மாதங்கள் கழித்துச் சந்தித்திருக்கிறோம். அதற்குள் குறையா?”

“உங்கள் வேலையைப் பற்றிப் பேசும்போது மட்டும் சிரிக்கிறீர்கள்.”

“அப்படியா?”

“இப்போது கவனித்தேன்.”

நந்தினி கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டாள்.

“மற்ற விஷயங்களில் சிரிக்கக் கொஞ்சம் காரணம் தேவைப்படுகிறது.”

அவள் அதைச் சாதாரணமாகச் சொன்னாலும், பின்னால் ஏதோ இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். உடனே விசாரிக்கவில்லை.

“அப்படியென்றால் அடுத்த முறை நல்ல நகைச்சுவை ஒன்றைத் தயார் செய்துகொண்டு வருகிறேன்.”

“மோசமாக இருந்தால் பாதியில் எழுந்து போய்விடுவேன்.”

“வாய்ப்புக் கொடுப்பதிலேயே இவ்வளவு நிபந்தனைகளா?”

“வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன.”



இருவரும் சிரித்தார்கள்

அந்தச் சிரிப்பிற்குப் பிறகு, அவர்களுக்கிடையில் இருந்த மரியாதையான இடைவெளி கொஞ்சம் குறைந்தது. சஞ்சய் தனது கைக்கடிகாரத்தைக் கழற்றி மேசையில் வைத்தான். இன்னொரு சந்திப்புக்காக அவசரப்படாமல், அங்கே அமர்ந்திருக்க விரும்புகிறான் என்பதை அந்தச் சிறிய செயல் நந்தினிக்குப் புரியவைத்தது.

“உங்களுக்கு அடுத்த கூட்டம் இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.

“இருந்தது. முடிந்துவிட்டது.”


எனக்காக நேரம் மாற்றியிருந்தால் சொல்லிவிடுங்கள்.

பிறகு அதற்கும் கட்டணம் கேட்கக்கூடாது.”

நந்தினி சொல்லி முடித்ததும் சஞ்சய் சிரித்தான்.

“கட்டணம் கேட்பது உங்கள் தொழில். நான் ஏன் போட்டிக்கு வரப்போகிறேன்?”

“நல்லது. எல்லைகள் தெளிவாக இருக்கட்டும்.”

அவள் கோப்பையை உதட்டருகே எடுத்துச் சென்றாள். தேநீர் ஆறிவிட்டிருந்தது. முதல் மிடறிலேயே அவள் முகம் சுருங்கியதை அவன் கவனித்தான்.

“இன்னொரு தேநீர் சொல்லட்டுமா?”

“வேண்டாம். வீட்டிற்குப் போனதும் அம்மா கொடுப்பார்.”

“அப்படியென்றால் வீட்டுத் தேநீருடன் போட்டி போட முடியாது,” என்றான் சஞ்சய்.

“நிச்சயமாக முடியாது. இந்தக் கோப்பையின் விலைக்கு எங்கள் வீட்டில் ஒரு வாரம் தேநீர் குடிக்கலாம்.”

சஞ்சய் சிரித்தான். நந்தினியும் அவனுடன் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டு, ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள். மழை ஓரளவு குறைந்திருந்தது. விடுதியின் வாசலில் நின்றிருந்த பணியாளர் ஒருவர் குடையை விரித்துக்கொண்டு காரை நோக்கி ஓடினார்.

அவளுடைய கைப்பேசி ஒலித்தது.

“அம்மா… கிளம்பப்போகிறேன். கார் இன்னும் வரவில்லை.”

மறுமுனையில் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்டதும் அவள் முகத்தில் சிறிய புன்னகை தோன்றியது.

“சாப்பிடாமல் காத்திருக்க வேண்டாம் என்று காலையிலேயே சொன்னேனே… சரி, வந்துவிடுகிறேன்.”

அழைப்பை முடித்தவள் கைப்பேசியைப் பைக்குள் வைத்தாள்.

“காத்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான் சஞ்சய்.

“காத்திருக்கவில்லை என்பார். ஆனால் நான் போன பிறகுதான் சாப்பிடுவார்.”

அவன் தலையசைத்தான்.

“அப்படிக் காத்திருக்கும் ஒருவர் வீட்டில் இருப்பது நல்ல விஷயம்.”

அவன் சொன்ன விதத்தில் ஏக்கம் இருந்தது. நந்தினி அதைக் கவனித்தாள்; ஆனால் உரையாடலை மீண்டும் அவனுடைய தனிமைக்குள் இழுத்துச் செல்லவில்லை.

“நீங்கள் இப்போது நேரத்திற்கு சாப்பிடுகிறீர்களா?”

“பெரும்பாலும்.”

“அது நம்பும்படியான பதிலாக இல்லை.”

“என்னுடைய மருத்துவரும் இதைத்தான் சொல்கிறார்.”

“அப்படியென்றால் அவராவது சொல்வதைக் கேளுங்கள்.”

அவன் சிரித்தபடி தலையசைத்தான்.

அப்போது அவளுடைய வாகன ஓட்டுநரிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. போக்குவரத்து நெரிசலால் இன்னும் இருபது நிமிடங்கள் ஆகும் என்றார்.

“நான் உங்களை அழைத்துச் செல்லட்டுமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான். “

“உங்களுக்கு வசதியாக இருந்தால் மட்டும்.”

நந்தினி கைப்பேசியில் வாகனம் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தாள். திரையில் சிறிய கார் குறியீடு இன்னும் அதே சாலையில்தான் நின்றிருந்தது.

“உங்களுக்கு எதிர்த்திசையாக இருக்குமே?”

“இன்று அவசரமான வேலை எதுவும் இல்லை.”

அவள் ஒரு கணம் யோசித்துவிட்டுத் தலையசைத்தாள்.

“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”





“சரி. ஆனால் வழியில் முக்கியமான தொலைபேசி அழைப்பு வந்தால் காரை நிறுத்திவிட்டுப் பேச வேண்டும்.”

சஞ்சய் தனது கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டான்.

“இன்னும் ஏதாவது நிபந்தனை இருக்கிறதா?”

நந்தினி யோசிப்பதுபோல முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள்.

“வேகமாக ஓட்டக்கூடாது. சோகமான பாடல்களைப் போடக்கூடாது.
. வீட்டில் அம்மா காத்திருக்கிறார்.”

“இவ்வளவையும் எழுதி கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுக்க வேண்டுமா?

“இப்போதைக்கு வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்,” என்று நந்தினி முடித்தாள்.

“நல்லவேளை. கையெழுத்துப் போடுவதற்கு முன்பு படித்துப் பார்க்கச் சொல்வார்களே, அதற்கு இன்று நேரம் இருக்காது என்று நினைத்தேன்.”

“நீங்கள் படிக்காமல் கையெழுத்துப் போடுகிறவரா?”

“சில சமயங்களில் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில்—”

“அந்தப் பழக்கத்தை முதலில் மாற்றுங்கள்.”

அவள் உடனே குறுக்கிட்ட விதத்தில் சஞ்சய் சிரித்துவிட்டான்.

“சரி, வழக்கறிஞரே. முதலில் வீட்டிற்குப் போகலாம்.”

மேசையில் இருந்த கைக்கடிகாரத்தை அணிந்துகொண்டு அவன் எழுந்தான். நந்தினி தனது பையையும் கோப்புகள் இருந்த துணிப்பையையும் எடுத்தாள். இரண்டையும் ஒரே தோளில் மாட்ட முயன்றபோது, கோப்பின் ஓரம் மேசையில் இடித்தது.

“ஒன்றை என்னிடம் கொடுக்கலாமே.”

“பரவாயில்லை. எடுத்துக்கொள்வேன்.”

சஞ்சய் கையை நீட்டியபடியே நின்றான். வற்புறுத்தவில்லை.

சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு கோப்புப்பையை மட்டும் அவனிடம் கொடுத்தாள்.

“இதற்குள் முக்கியமான ஆவணங்கள் இருக்கின்றன.”

“அப்படியென்றால் இதை உங்களைவிடப் பத்திரமாக அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.”

“அதுதான் சரியான முன்னுரிமை.”

அவர்கள் வாசலை அடைந்தபோது மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது. சாலையோர விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் விழும் துளிகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. நனைந்த உடையுடன் ஒரு சிறுவன் தனது தாயின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக நடந்து சென்றான். அவனைப் பார்த்த நந்தினி சற்று ஒதுங்கி வழிவிட்டாள்.

“நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள். காரை அருகில் கொண்டு வருகிறேன்,” என்றான் சஞ்சய்.

அவன் ஓடிச் செல்லும்போது, கையில் வைத்திருந்த அவளுடைய கோப்புப்பையைத் தனது சட்டைக்குள் மழை படாதபடி மறைத்துக்கொண்டான்.

நந்தினி அதைப் பார்த்தாள்.

சில விஷயங்களைப் பற்றிப் பெரிதாகப் பேச வேண்டியதில்லை என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவற்றைக் கவனித்தால் போதும்.

காருக்குள் மெல்லிய குளிர் இருந்தது. அவள் அமர்ந்ததும் சஞ்சய் குளிர்சாதனத்தின் வேகத்தைக் குறைத்தான்.

“இது சரியா?”

“சரி.”

அவன் கோப்புப்பையைப் பின்புற இருக்கையில் வைத்துவிட்டு, அவள் சொன்ன முகவரியை வழிகாட்டியில் பதிவு செய்தான். வானொலியில் பழைய பாடல் ஒன்று ஒலித்தது.

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

“இது சோகப்பாடல் இல்லை,” என்று அவன் உடனே சொன்னான்.

“நான் இன்னும் ஒன்றும் சொல்லவில்லையே.”

“முன்னெச்சரிக்கை.”

அவள் சிரித்தபடி இருக்கையில் சாய்ந்தாள்.

சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை. கண்ணாடியில் விழுந்த மழைத்துளிகளைத் துடைப்பான் ஒரே சீராக அகற்றிக்கொண்டிருந்தது. சிக்னலில் நின்றபோது அருகிலிருந்த இருசக்கர வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த பெண், முன்னால் இருந்த குழந்தையின் தலையைத் தனது சேலையால் மூடினாள். நந்தினியின் பார்வை அங்கேயே நின்றது.

“இன்று நீதிமன்றத்தில் கடினமான நாளா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.

“கடினமான நாள் என்று சொல்ல முடியாது. காத்திருக்கும் நாள்.”

“வேறுபாடு இருக்கிறதா?”

“நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும்,





தொடரும்...

[Sandy2009]

தொடர்ச்சி



"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."

அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.

"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."

"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"

"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."

அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.

"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"

"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."

"அது நல்ல விஷயம்."

"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"

"உங்களுக்காக."

அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.

"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."

"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"

அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.

"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."

"மற்றவை?"

"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."

அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.

"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.

"எப்படி?"

"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.

"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"நான்?"

"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"

சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.

"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."

அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.

நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.

அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.

"என்ன?"

"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."

சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."

சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.

"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.

"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.

அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.

"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"

சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.

"பரவாயில்லை."

அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."

அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.

"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."

"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."

"இன்னும்... நன்றி."

அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.

"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.

"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.

"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."

"என்னவாக?"

"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."

அவள் புன்னகைத்தாள்.

"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."

சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.

"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.

"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."

"பரவாயில்லை."

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.

வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.

சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.

பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.

சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.

வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.

"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.

அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.

வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.

வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.