[Sandy2009]

[Sandy2009]

தொடர்ச்சி



"நிறைய. கடினமான நாளில் ஏதாவது நடக்கும். வாதம் இருக்கும், குறுக்குக் கேள்வி இருக்கும், ஆவணங்கள் இருக்கும். ஆனால் காத்திருக்கும் நாளில்... உங்கள் திருவிளக்கு எரிந்துகொண்டே இருக்கும். எதிர்வாதி தன் ஆவணங்களைத் தயாரிக்கிறார். நீங்கள் ஒரு கேள்வியைத் தயாரிக்கிறீர்கள். நீதிபதி அறையின் மற்றொரு வழக்கை விசாரிக்கிறார். எல்லோரும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் உங்கள் வழக்கு இன்னும் அதே இடத்தில் தான் இருக்கிறது. அது ஒருவிதத்தில் சோகமானது."

அவள் கூறிய விதத்தில், ஒரு தொழில் நிபுணரின் அனுபவக் கசப்பும், அதேசமயம் ஒரு சாதாரண மனிதரின் களைப்பும் ஒலித்தன. சஞ்சய் அதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாகனத்தை மெதுவாக இயக்கிக் கொண்டிருந்தான், அவள் பேச முடிந்த வரை.

"உங்கள் வழக்கு இன்று காத்திருக்கும் நாளில் இருந்ததா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இருந்தது. இன்னும் மூன்று தேதிகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேதிக்கும் நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம், ஆனால் நீதிமன்றத்திற்கு நேரம் இருக்கிறதோ இல்லையோ என்பது வேறு விஷயம்."

"அதற்காக நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமா?"

"காத்திருக்க வேண்டும். கட்டணம் வாங்குவதற்காக கூட."

அவள் கடைசி வரியைச் சொல்லும்போது அவள் குரலில் நகைச்சுவை தொனித்தது. சஞ்சய் சிரித்தான்.

"காத்திருப்பதற்கும் கட்டணம் வாங்கலாமா?"

"காத்திருப்பதற்கு எனக்குக் கட்டணம் வாங்க முடியும். ஆனால் என் வாடிக்கையாளருக்கு மனசாட்சி வரும்."

"அது நல்ல விஷயம்."

"நிச்சயமாக. வாடிக்கையாளர்கள் இல்லாவிட்டால், நான் யாருக்காக வழக்காடுவேன்?"

"உங்களுக்காக."

அவன் சொன்னது எதிர்பாராததாக இருந்தது. நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் வீதியை உற்றுப் பார்த்தவாறே வாகனத்தைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வாய் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை இருந்தது.

"நான் எனக்காக வழக்காடுவதில்லை," என்று அவள் கூறினாள், அவளது குரல் மென்மையாக இருந்தது. "நான் மற்றவர்களுக்காக வழக்காடுகிறேன். அவர்களின் பிரச்சனைகளைத் தீர்க்கிறேன். அவர்களின் சொந்த வார்த்தைகளைக் கூட சரியாகச் சொல்ல முடியாத நிலையில், நான் அவர்களுக்காகப் பேசுகிறேன். அது என்னுடைய வேலை."

"அதுவும் சரிதான். ஆனால் உங்கள் வேலை உங்களை வரையறுக்கிறதா?"

அவள் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வானொலியில் ஒலித்த பழைய பாடல் முடிந்து, விளம்பரம் வந்தது. ஒரு புதிய மொபைல் போனின் அம்சங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. இருவரும் கவனிக்கவில்லை.

"என்னை வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன," என்று அவள் இறுதியாகக் கூறினாள். "என் வேலை அதில் ஒன்றுதான்."

"மற்றவை?"

"என் குடும்பம். என் நண்பர்கள். நான் விரும்பும் புத்தகங்கள். வார இறுதியில் அம்மா செய்யும் பாயசம்."

அவள் இவற்றைச் சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒரு வெளிப்படையான அன்பும், பெருமையும் கலந்திருந்தன. சஞ்சய் அதைக் கவனித்தான். அவனுக்கு ஒரு கணம் அவளுக்கு முன்பாகத் தனது சொந்த வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்கத் தோன்றியது. காலியான அறை, காலணியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்ட காலணிகள், ஃபிரிட்ஜில் அரை நிரம்பிய தண்ணீர் பாட்டில். அவன் அந்த எண்ணத்தை விரட்டிவிட்டான்.

"நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி," என்று அவன் சொன்னான்.

"எப்படி?"

"உங்களைச் சுற்றி வரையறுக்கும் விஷயங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அது நல்லது."

அவன் சொன்ன விதத்தில் சிறிது வெறுமையின் சாயல் இருந்தது. நந்தினி அதை உணர்ந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள். அவனது கைகள் வாகனப் பிடியில் இருந்தன, அவனது முகபாவம் கவனமாக இருந்தது. ஆனால் அவனது கண்களில் ஒரு சோகம் தெரிந்தது, அது அவனுக்குத் தெரியாமலே வெளிப்பட்டது.

"நீங்கள்?" என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.

"நான்?"

"உங்களை வரையறுக்கும் விஷயங்கள்?"

சஞ்சய் சிறிது நேரம் பேசவில்லை. வாகனம் ஒரு சிக்னலை நெருங்கியது. அவன் அதில் நின்றான். மழை இப்போது மெல்லிய தூறலாக மாறியிருந்தது. முன்பக்க கண்ணாடியில் விழும் துளிகள் விளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் முத்துக்கள்போல் மின்னின.

"என் வேலை," என்று அவன் இறுதியாகக் கூறினான். "என் கார். என் அறை. என் வாடகைக்காரர். என் வங்கிக் கணக்கு."

அவன் ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டே போனான், ஒரு பட்டியலைப் படிப்பதுபோல. ஒவ்வொரு பெயரும் காற்றில் தொங்கியது, பின்னர் மழையில் கரைந்தது.

நந்தினி கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவனது சுயவிவரம் விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. அவன் ஒரு வெற்றிகரமான மனிதன். அவனிடம் பணம் இருந்தது, புகழ் இருந்தது, ஒரு தொழில் இருந்தது. ஆனால் அவன் பட்டியலிட்ட விஷயங்களில், மனிதர்கள் இல்லை. உறவுகள் இல்லை. அன்பு இல்லை.

அவளுக்கு ஒரு கணம் பரிதாபம் வந்தது. ஆனால் அது விரைவில் மறைந்துவிட்டது. பரிதாபம் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவனுக்குத் தேவை...

அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

"அது போதுமானதாக இல்லை," என்று அவள் மென்மையாகக் கூறினாள்.

"என்ன?"

"அந்தப் பட்டியல். உங்களை வரையறுப்பதற்கு அது போதுமானதாக இல்லை."

சஞ்சய் சிரித்தான், ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இல்லை.

"நீங்கள் சொல்வது சரிதான். ஆனால் இப்போதைக்கு அது தான் உள்ளது."

சிக்னல் பச்சை மாறியது. அவன் வாகனத்தை முன்னோக்கி நகர்த்தினான். மழை மீண்டும் கனத்துக் கொண்டிருந்தது. தெரு விளக்குகள் ஒளி மங்கலான வட்டங்களை உருவாக்கின.

"இங்கே வலதுபுறம் திரும்பவேண்டும்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சொன்ன திசையில் அவன் திரும்பினான். சாலை குறுகலாகி, மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதை அவர்கள் காண முடிந்தது. பழைய வீடுகள், சிறிய கடைகள். இது அவனது பகுதி இல்லை. இது நந்தினியின் உலகம்.

"இந்தத் தெருவில் மூன்றாவது வீடு," என்று அவள் கூறினாள்.

அவன் வாகனத்தை மெதுவாக நிறுத்தினான். வீட்டின் முன்புறம் ஒரு சிறிய தோட்டம் இருந்தது. வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது, அதன் வெளிச்சம் ஈரமான இலைகளில் பிரதிபலித்தது. வீட்டிற்குள் ஒருவர் நடமாட்டம் இருப்பதைக் காண முடிந்தது.

"இங்கே தான்," என்று நந்தினி கூறினாள். அவள் பையை எடுத்துக் கொண்டாள். "கோப்புப்பையைத் தருகிறீர்களா?"

சஞ்சய் பின்புற இருக்கையில் இருந்து அதை எடுத்து அவளிடம் கொடுத்தான்.

"நன்றி," என்று அவள் கூறினாள்.

"பரவாயில்லை."

அவள் கதவைத் திறக்கப் போனாள், பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"நீங்கள்... உள்ளே வருகிறீர்களா? குளிர்ச்சியாக ஒரு தேநீர் அருந்தலாம்."

அவள் அழைப்பு எதிர்பாராததாக இருந்தது. சஞ்சய் தயங்கினான். அவன் வீட்டிற்குள் இருந்த நடமாட்டத்தைப் பார்த்தான். ஒரு குடும்பம். ஒரு வீடு. அவனுக்குச் சொந்தமானது அல்ல.

"வேண்டாம்," என்று அவன் கூறினான். "உங்கள் அம்மா காத்திருப்பார். நான் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை."

"அவர் தொந்தரவு படமாட்டார்."

"இன்னும்... நன்றி."

அவள் அவனது மறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டாள். ஆனால் அவள் கதவைத் திறப்பதற்கு முன்பாக, அவள் மீண்டும் திரும்பினாள்.

"சஞ்சய்," என்று அவள் கூறினாள், அவனது பெயரை முதல் முறையாகச் சொல்வது போல. "அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை என்று நான் சொன்னேன். அதை மாற்ற முடியும்."

அவன் அவளைப் பார்த்தான். அவளது கண்கள் வாசல் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் மென்மையாக ஒளிர்ந்தன.

"எப்படி?" என்று அவன் கேட்டான்.

"புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்."

"என்னவாக?"

"நண்பர்கள். உறவுகள். ஒரு வீட்டில் சாப்பிடும் சாப்பாடு. வார இறுதியில் செய்யும் பாயசம்."

அவள் புன்னகைத்தாள்.

"அவை எல்லாம் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியவை அல்ல."

சஞ்சய் பதிலளிக்க முடியவில்லை. அவனது தொண்டை சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. அவன் தலையை அசைத்தான்.

"நன்றி," என்று அவன் மெல்லிய குரலில் கூறினான்.

"பரவாயில்லை. நன்றி, என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்ததற்கு."

"பரவாயில்லை."

நந்தினி கதவைத் திறந்து வெளியேறினாள். மழை இன்னும் தூறிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவள் வீட்டை நோக்கி ஓடவில்லை. அவள் நடந்தாள், அவளது உயரமான குதிகால் செருப்புகள் ஈரமான பாதையில் லேசான ஒலியை எழுப்பின.

வாசலில் சென்றதும், அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கையை உயர்த்தி அசைத்தாள்.

சஞ்சயும் கையை உயர்த்தினான்.

பிறகு அவள் உள்ளே சென்றாள். வீட்டின் கதவு திறந்து, மூடப்பட்டது. விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது, பிறகு மறைந்தது.

சஞ்சய் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கேயே இருந்தான். மழை அவனது காரின் மீது விழுந்து கொண்டிருந்தது. வானொலி இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் அவன் அதைக் கேட்கவில்லை.

அவன் நந்தினி சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அவன் தனது வாகனத்தை இயக்கத் தொடங்கினான். மழையில் மெதுவாக முன்னேறிய அவனது கார், வெளியேற்றப்பட்ட வாயுக்களின் மங்கலான நிறத்தை விட்டுச் சென்றது.

வீட்டிற்குள், நந்தினி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி வைத்தாள். அவளது தாய் அவளைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

"யாருடன் வந்தாய்?" என்று கேட்டாள்.

"ஒரு நண்பர்," என்று நந்தினி கூறினாள்.

அவள் சாளரத்திற்கு அருகில் சென்று பார்த்தாள். வெளியே, மழையில், ஒரு காரின் பின்புற விளக்குகள் தொலைவில் மங்கலான சிவப்புப் புள்ளிகளாக மாறி மறைந்தன.

அவள் சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றாள்.

பிறகு திரும்பி, சாப்பாட்டு மேசையை நோக்கி நடந்தாள்.

வீட்டில், சூடான உணவின் மணம் நிறைந்திருந்தது. அது ஒரு வரையறை. அது போதுமானது என்று அவள் நினைத்தாள்.

வெளியே, மழை தொடர்ந்து விழுந்து கொண்டிருந்தது.

“தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.

முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.

அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.

இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.

சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.

அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.

சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.

குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.

முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.

அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.

நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.

அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.

அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.

வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.

இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.

அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.

மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.

நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.

மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.

மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.

அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.

“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”

முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!

நண்பா முந்தைய பகுதியில் நான் சிறு சிறு எபிசோடுகளாக எழுத முடிவு எடுத்திருந்தேன். இத்தளத்தில் நண்பர் ஒருவரின் ஆலோசனையின் பெயரில் நெடுந்தொடராக எழுத ஆசைப்படுகிறேன். குறிப்பாக நான் ஒன்றை கூற ஆசைப்படுகிறேன் நண்பா. மீரா ஒரு காரியவாதி அவள் தான் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காக எந்த ஒரு எல்லைக்கும் செல்ல க்கூடியவர். எந்த ஒரு எல்லைக்கும் முன் பகுதியில் குறிப்பிட்டது போல நந்தினி மீரா உதவியாளர் வழக்கறிஞர் ஆனால் அவளைப் போன்று குணம் உடையவள் அல்ல  மென்மையானவள். இந்த கதை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்றால் மீராவினால் நந்தினியின் வாழ்க்கையில் ஏற்படக்கூடிய மாற்றங்கள் அதை நோக்கி கதைசெல்கிறது 
இதில் காதல் இருக்கும் பிரிவுகள் இருக்கும் காமம் இருக்கும் 
அனைத்தும் இயல்பாக இருக்கும் மென்மையாக இருக்கும் 
வந்தான் போனான் அந்த மாதிரி இருக்காது பொறுமையாக தான் இருக்கும். எந்த ஒரு பெண்ணும் அவ்வளவு எளிதாக ஒரு ஆணுக்கு தன் உடலை தருவது இல்லை .. மெதுவாக கதை நகரும் மெதுவாக காமம் வரும் நண்பா. இந்த முறை நான் அவசரப்பட போவதில்லை. மீரா வரும் இடங்கள் மற்றும் கொஞ்சம் அதிரடியாக இருக்கும்.

[Sandy2009]

“தி கோர்ட்” — Sandy2009 அவர்களின் கதையில், இந்தப் புதிய அப்டேட் ஒரு வழக்கின் தீர்ப்பைத் தாண்டி மனிதர்களுக்குள் நடக்கும் இன்னொரு நீதிமன்றத்தைத் திறந்திருக்கிறது.

முந்தைய கமெண்ட்டில் நாம் குறிப்பிட்டிருந்த ஒரு முக்கியமான விஷயம்—மீராவின் அதிகார வளர்ச்சியும், அந்த அதிகாரம் அவளுடைய மனிதநேயத்தை எப்படி மெதுவாக மாற்றுகிறது என்பதும்தான். இந்த அப்டேட்டில் அந்த மாற்றம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருகாலத்தில் பிறருடைய தவறுகளை உடனே சுட்டிக்காட்டிய மீரா, இப்போது தன்னுடைய தவறை உணர்ந்து நந்தினியிடம் மன்னிப்பு கேட்கிறாள். அதைவிட முக்கியமாக, “கேட்பீர்களா?” என்ற நந்தினியின் கேள்விக்கு “முயற்சி செய்கிறேன்” என்று மீரா சொல்வது சிறிய வசனமாக இருந்தாலும், அவளுடைய குணநலனில் பெரிய மாற்றத்தைச் சொல்கிறது.

அதிகாரம் மனிதனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் தன்னைத் திருத்திக்கொள்ளும் மனம்தான் மனிதனை உண்மையில் உயர்த்துகிறது. அந்த மாற்றத்தை ஆசிரியர் இந்தப் பகுதியில் நேரடியாகப் பிரசங்கிக்காமல், ஒரு சிறிய உரையாடலுக்குள் வைத்திருப்பது சிறப்பு.

இந்த அப்டேட்டில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாத்திரம் நந்தினி. ஆரம்பத்தில் மீராவின் குழுவில் இருக்கும் ஒரு சக வழக்கறிஞராக மட்டுமே தெரிந்த அவள், இப்போது கதையின் உணர்ச்சியை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முக்கியமான மனிதராக மாறுகிறாள். மீரா தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை இழந்த நேரத்தில் அவளை கவனித்துக்கொள்வதும், சஞ்சய் தன்னுடைய பழைய காதல் காவ்யாவைப் பற்றிய வலியை வெளிப்படுத்தும்போது அவசரமாக அறிவுரை சொல்லாமல் அமைதியாகக் கேட்பதும், நந்தினியின் முதிர்ச்சியை அழகாக காட்டுகிறது.

சஞ்சய்யின் காவ்யா பற்றிய நினைவுகள் இந்தக் கதைக்கு முற்றிலும் வேறொரு அடுக்கைக் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெரிய சொத்து, வெற்றி, வழக்கு, பணம் என்று எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும், அவன் தன்னை வரையறுக்கும் விஷயங்களின் பட்டியலில் மனிதர்கள் இல்லாமல் போயிருப்பது மிகவும் வலுவான எழுத்து. “என் வேலை, என் கார், என் அறை, என் வங்கிக் கணக்கு...” என்று அவன் சொல்லும் வரிசை, ஒரு வெற்றிகரமான மனிதனுக்குள் இருக்கும் வெறுமையை மிகச் சாதாரணமான வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுத்துகிறது.

அதற்கான பதிலாக நந்தினி சொல்லும் “அந்தப் பட்டியல்... அது போதுமானதாக இல்லை” என்ற கருத்து இந்தப் பகுதியின் முக்கியமான வரிகளில் ஒன்று. பணத்தால் வாழ்க்கையின் வசதிகளை வாங்க முடியும்; ஆனால் வாழ்க்கையை நிரப்பும் மனிதர்களை வாங்க முடியாது என்பதைத்தான் அந்தக் காட்சி உணர்த்துகிறது.

காவ்யாவின் மரணத்தை வெறும் கதைக்கான திருப்பமாக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சஞ்சய்யின் குற்றவுணர்வு, தந்தையின் அதிகார மனப்பான்மை, அவன் இழந்த உறவு ஆகியவற்றோடு இணைத்திருப்பது கதாபாத்திரத்திற்கு ஆழம் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக “நான் அன்றே போயிருக்க வேண்டும்” என்ற அவனுடைய வருத்தம், அவன் இன்னும் கடந்தகாலத்திலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரவில்லை என்பதை உணர்த்துகிறது.

அதே நேரத்தில், இங்கே ஆசிரியர் ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் செய்திருக்கிறார். சஞ்சய்யின் துயரத்தை நந்தினி உடனடியாக காதலாக மாற்றவில்லை. அவள் அவனை “சரி செய்ய” முயற்சிக்கவில்லை; அவனுடைய வலியை கேட்கிறாள், தேவையான உதவியைப் பெறச் சொல்கிறாள். இதனால் அவர்களுடைய அடுத்தகட்ட உறவு இயற்கையாக வளர்வதற்கான இடம் கிடைக்கிறது.

சில உறவுகள் சந்திப்பால் உருவாகாது; ஒருவர் மற்றொருவரின் அமைதியை மதிக்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் அவை உருவாக ஆரம்பிக்கும்.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு வரும் நந்தினி–சஞ்சய் சந்திப்பு மிகவும் மெதுவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. இங்கே வேகமான காதல் திருப்பத்தை கொண்டு வராமல், தேநீர், வேலை, நகைச்சுவை, மழை, குடும்பம் போன்ற சாதாரண விஷயங்களின் வழியாக இருவரையும் நெருக்கமாக்கியிருப்பது கதையின் முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த அதிகப்படியான உணர்ச்சி அழுத்தத்திற்கு நல்ல மாறுபாடு.

குறிப்பாக “வழக்கறிஞர்களிடம் பழகுவதில் சில ஆபத்துகள் இருக்கின்றன”, “வாய்மொழி ஒப்பந்தம் போதும்” போன்ற உரையாடல்கள் இருவருக்கும் இடையிலான chemistry-யை வலுக்கட்டாயமாக காட்டாமல் இயல்பாக உருவாக்குகின்றன. காதல் என்று சொல்லாமல் காதலுக்கான சாத்தியத்தை உணர வைப்பது இங்கே நல்ல எழுத்து.

முந்தைய கமெண்ட்டில் உணர்ச்சியை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் தொடர்ந்து உயர்த்தாமல், சில இடங்களில் இயல்பான அமைதியை விட வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இந்த அப்டேட்டில் அந்த விஷயம் மிகவும் நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. காருக்குள் மழையில் இருவரும் சில நிமிடங்கள் பேசாமல் இருப்பதும், சஞ்சய்யின் வெறுமையான வாழ்க்கையை நந்தினி கவனிப்பதும், கடைசியில் வீட்டின் வாசலில் அவள் அவனை அழைப்பதும்—எதுவுமே அவசரப்படுத்தப்படவில்லை.

அதில் குறிப்பாக ஒரு சிறிய காட்சி மனதில் நிற்கிறது.

நந்தினி வீட்டிற்குள் செல்லும் முன் சஞ்சய்யிடம், “புதிய விஷயங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்வது.

அது வெறும் நட்புக்கான அறிவுரை இல்லை. சஞ்சய்யின் முழு வாழ்க்கைக்கும் சொல்லப்பட்ட ஒரு வரி.

அவன் வாழ்க்கையில் பணம் இருக்கிறது. தொழில் இருக்கிறது. சொத்து இருக்கிறது. ஆனால் அவனுடைய “பட்டியலில்” மனிதர்கள் இல்லை. நந்தினி அந்தப் பட்டியலில் புதிய வார்த்தைகளைச் சேர்க்கச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அவள் வீட்டுக்குள் செல்லும்போது, “ஒரு நண்பர்” என்று தாயிடம் சொல்வதும், வீட்டுக்குள் இருக்கும் சூடான உணவும், வெளியே மழையும்—இந்த மூன்றையும் இணைத்த விதம் அழகான முடிவு.

வாழ்க்கையின் பெரிய வெற்றிகள் கணக்கில் சேரும்; ஆனால் நம்மை நினைத்து காத்திருக்கும் ஒருவர் இருந்தால்தான் அந்த வெற்றி மனதில் சேரும்.

இங்கே நந்தினி கதாபாத்திரம் சஞ்சய்யை காதலிக்கிறாளா இல்லையா என்பதை ஆசிரியர் இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவில்லை. அதுதான் நல்லது. அவளுடைய பார்வை, அவனுடைய சிறிய செயல்களை கவனிப்பது, அவனைப் பற்றி பரிதாபப்படாமல் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது, வீட்டிற்குள் அழைப்பது—இவை அனைத்தும் வாசகரை அடுத்த கட்டத்தை எதிர்பார்க்க வைக்கின்றன.

அதேபோல் சஞ்சய்யின் வாழ்க்கையிலும் ஒரு கேள்வி திறந்தே இருக்கிறது. காவ்யாவின் இழப்புக்குப் பிறகு உருவான வெறுமையை நந்தினி நிரப்பப் போகிறாளா? அல்லது அவள் அவனுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல நண்பராக மட்டுமே இருப்பாளா? இந்த உறவை எந்த வேகத்தில் ஆசிரியர் நகர்த்தப் போகிறார் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளுக்கான சுவாரஸ்யமான எதிர்பார்ப்பு.

மீரா–அர்ஜுன் மையமாகத் தொடங்கிய இந்தக் கதையில், இப்போது நந்தினி–சஞ்சய் பாதை தனியாக உருவாகத் தொடங்கியிருப்பது கதையின் பரப்பை விரிவாக்குகிறது. ஆனால் இங்கே ஒரு கவனம் தேவை. புதிய உறவுகள் அதிகமாக வந்தாலும், ஆரம்பத்தில் கதைக்கு அடித்தளமாக இருந்த நீதிமன்றம், சட்டம், அதிகாரம், மனசாட்சி ஆகிய மையக் கருக்கள் பின்னால் மறைந்து போகாமல் தொடர்ந்து இணைக்கப்பட வேண்டும். இல்லையென்றால் “தி கோர்ட்” என்ற தலைப்பின் வலிமை குறைய வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இந்தப் பகுதியில் அந்த இணைப்பை மீண்டும் கொண்டு வந்திருப்பது நல்ல விஷயம். “காத்திருக்கும் நாள்”, நீதிமன்றத்தின் தேதிகள், வழக்கறிஞரின் தொழில் வாழ்க்கை, கட்டணம், வாடிக்கையாளர்கள்—இவை கதையின் ஆரம்ப அடையாளத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்துகின்றன.

நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்புக்கு தேதி இருக்கும்; ஆனால் மனித மனத்தின் தீர்ப்புக்கு சில நேரங்களில் ஆண்டுகளே ஆகலாம்.

மொத்தத்தில், இந்த அப்டேட் முந்தைய பகுதிகளிலிருந்த பரபரப்பை விட மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வெற்றிடத்தையும், மாற்றத்தையும், உறவுகளின் மெதுவான உருவாக்கத்தையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக மீராவின் தன்னுணர்வு, நந்தினியின் முதிர்ச்சி, சஞ்சய்யின் காவ்யா இழப்பு, அதன்பிறகு உருவாகும் நந்தினி–சஞ்சய் நெருக்கம்—இந்த நான்கு அடுக்குகளும் கதையை இன்னும் மனிதமாக்குகின்றன.

மழை இந்தப் பகுதியில் வெறும் பின்னணி அல்ல; கடந்த காலத்தை கழுவிவிட்டு புதிய வாழ்க்கைக்குள் நுழையும் ஒரு குறியீடாகவே தோன்றுகிறது. ஆரம்பத்தில் சஞ்சய் தனது இழப்பைப் பற்றி மழை இரவில் பேசுகிறான். இறுதியில் நந்தினியின் வீட்டின் வெப்பத்துக்குள் அந்த மழை வெளியில் தொடர்ந்து விழுகிறது. ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இருந்த வெறுமையிலிருந்து, இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் குடும்ப வெப்பத்தை நோக்கி அவன் ஒரு சிறிய பயணம் செய்துவிட்டான்.

அந்தப் பயணம் காதலா, நட்பா, அல்லது இன்னும் பெயரிடப்படாத ஒரு உறவா என்பதைத் தீர்மானிப்பது அடுத்தடுத்த பகுதிகளின் கையில் இருக்கிறது.

“ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்ற பெரிய தீர்ப்பு தேவையில்லை; சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையும், ஒரு கப் தேநீரும் போதும்.”

முந்தைய பகுதிகளில் இருந்த குறைகளைத் தாண்டி, இந்த அப்டேட்டில் உரையாடல்களின் இயல்புத்தன்மையும், காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வும், கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் அணுகுமுறையும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மேம்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக நந்தினியை வெறும் துணைக் கதாபாத்திரமாக விட்டுவிடாமல், கதையின் உணர்ச்சி சமநிலையைத் தாங்கும் அளவுக்கு வளர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.

“தி கோர்ட்” இப்போது நீதிமன்றத்தில் நடக்கும் வழக்குகளைப் பற்றிய கதை மட்டுமல்ல; ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மனதுக்குள் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் வழக்கைப் பற்றிய கதையாகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்த அழகான மாற்றத்தையும், கதாபாத்திரங்களை அவசரப்படுத்தாமல் நகர்த்திய விதத்தையும் பாராட்டுகிறேன். Sandy2009 அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். குறிப்பாக இந்தப் புதிய பாதையில் நந்தினி–சஞ்சய் உறவை எவ்வளவு நிதானமாகவும் இயல்பாகவும் எடுத்துச் செல்கிறீர்கள் என்பதுதான் அடுத்த பகுதிகளின் மீதான எதிர்பார்ப்பை அதிகரிக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“தி கோர்ட்” நீதியைத் தேடி நீதிமன்றத்துக்குள் சென்றது… ஆனால் இப்போது சில மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கை என்ற நீதிமன்றத்தில், பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒரு புதிய தீர்ப்பை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறது!

நண்பா தங்களின் பாராட்டுக்களுக்கு என் தலை குனிந்த நன்றிகள். 
நிச்சயம் நல்ல ஒரு கதையை ந தருவேன் தங்களின் பாராட்டுகளை தொடர்ந்து பெறுவேன். 
இந்த கதைக்கு தங்களின் ஆதரவுகளை தாருங்கள் 

தினமும் ஒரு எபிசோடு பதிவிட்டு விடுவேன்

[Sandy2009]

தொடர்ச்சி

அன்று இரவு மழை நின்றபாடில்லை.

நந்தினி வீட்டிற்குள் சென்றுவிட்ட பிறகும், சஞ்சய் சில நிமிடங்கள் காருக்குள் அமர்ந்திருந்தான். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது மனதில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

“என் வாழ்க்கையில் உண்மையிலேயே புதிதாக எதையாவது சேர்க்க முடியுமா?” என்று தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டான்.

கார் மெதுவாக அந்தத் தெருவை விட்டு வெளியேறியது.

சில நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்.

திடீரென்று காரின் வேகம் குறைந்தது.

சஞ்சய் ஆக்சிலரேட்டரை அழுத்தினான்.

எந்தப் பதிலும் இல்லை.

மீண்டும் முயன்றான்.

கார் சில அடி நகர்ந்துவிட்டு, சத்தமின்றி நின்றுவிட்டது.

“ச்சே…”

அவன் ஸ்டியரிங்கில் கையை வைத்தபடி சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தான்.

செல்போனை எடுத்துப் பார்த்தான். நேரம் இரவு வெகுவாகிவிட்டது.

கார் மீண்டும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.

அவன் காரிலிருந்து இறங்கி பானெட்டைத் திறந்து பார்த்தான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் விழுந்துகொண்டிருந்தன. என்ன பிரச்சனை என்று அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

அதே நேரத்தில்…

நந்தினி வீட்டின் சாளரத்தின் அருகே நின்றுகொண்டு வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவள் கவனித்தாள்.

சற்று தொலைவில் சஞ்சயின் கார் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது.

“இன்னும் போகவில்லையா?”


“அம்மா, நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வருகிறேன்.”

“இந்த நேரத்திலா?”

தெருமுனை வரைக்கும்

அவள் குடையை எடுத்துக் கொண்டாள்.

வாசலைத் திறந்து மழைக்குள் நடந்தாள்.

“சஞ்சய்!”

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

கையில் குடையுடன் நந்தினி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“என்னாச்சு?”

“கார் திடீரென்று நின்றுவிட்டது.”

“ஸ்டார்ட் ஆகவில்லையா?”

“இல்லை.”

“மெக்கானிக்குக்கு போன் செய்தீர்களா?”

“போன் செய்தேன். இப்போது இரவு ஆகிவிட்டதால் உடனடியாக வர முடியாது என்றார்கள். வேறு ஒரு காரை எடுத்துக்கொண்டு வரச் சொல்லியிருக்கிறேன்.”

“அப்படியா?”

நந்தினி சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.

“அதுவரை இங்கேயே நின்றுகொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா?”

“வேறு வழியில்லை.”

நந்தினி “இருக்கிறது.”

அவன் புரியாமல் அவளைப் பார்த்தான்.

“எங்கள் வீட்டிற்கு வாருங்கள்.”

“வேண்டாம் நந்தினி. ஏற்கனவே நேரமாகிவிட்டது.”

“அதனால்தான் அழைக்கிறேன். மழையிலே நின்றுகொண்டிருப்பதைவிட வீட்டுக்குள் வந்து உட்காருங்கள்.”

“உங்கள் அம்மா…”


அவள் புன்னகைத்தாள்.

“வாங்க.”

சஞ்சய் சிறிது தயங்கினான்.

பிறகு காரை பூட்டிவிட்டு அவளுடன் நடந்தான்.



நந்தினி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அவளது தாய் சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.

“வாங்க தம்பி,” என்றார்.

சஞ்சய் மரியாதையாகத் தலையசைத்தான்.

“வணக்கம்

“இவர்தான் சஞ்சய்,” என்று நந்தினி அறிமுகப்படுத்தினாள். “இன்று என்னை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தவர்.”

“கார் பழுதாகிவிட்டது அம்மா.”
என்றால் நந்தினி.

“தம்பி மழையில் நனைந்து இருக்கிறார்”

டவல் கொடு என்றார். அவள் அம்மா.

தலையைத் துவட்டி கொண்டு

சஞ்சய் சோபாவில் அமர்ந்தான்.

சில நிமிடங்களிலேயே வீடு முழுவதும் ஒரு விதமான இயல்பான சூழல் உருவானது.


“சாப்பிட்டுவிட்டீர்களா?”

“இல்லை அம்மா.”
வீட்டிற்குச் சென்று தான்

“அப்படியானால் இன்று இங்கேயே சாப்பிடுங்கள்.”

“வேண்டாம் அம்மா…”

“வேண்டாம் என்று சொல்லக்கூடாது.
மழையில் நனைந்து வந்திருக்கிறீர்கள்.”

நந்தினி சிரித்தாள்.

“அம்மாவிடம் நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது.”

சஞ்சயும் சிரித்தான்.

அந்த இரவு, ஒரு பெரிய நட்சத்திர விடுதியின் விலையுயர்ந்த உணவகத்தில் சாப்பிடும் உணவைவிட, அந்தச் சிறிய வீட்டின் சாப்பாடு அவனுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.

அந்த உணவின் சுவையில் வீட்டின் அன்பு இருந்தது.

“நல்லா இருக்கிறது ,” என்றான் சஞ்சய்.

“இன்னும் கொஞ்சம்

நந்தினி அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அவள் தாய் மகிழ்ச்சியாக அவனது தட்டில் உணவு பரிமாறினார்.

அந்த இரவு, சஞ்சய்க்கு ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது.

ஒரு வீட்டில் விருந்தினராக இருப்பது.



சில நேரத்தில் அவனது மாற்றுக் கார் வந்தது.

வாசலில் நின்றுகொண்டு சஞ்சய் கிளம்பத் தயாரானான்.

“நன்றி என்றான்.

“எதற்கு நன்றி? மறுபடியும் வர வேண்டும்.”

சஞ்சய் நந்தினியைப் பார்த்தான்.

அவள் புன்னகைத்தாள்.

“வாங்க.”

காரில் ஏறுவதற்கு முன் சஞ்சய் திடீரென்று கேட்டான்.

“நந்தினி… உங்கள் நம்பர் என்கிட்ட இல்லை.”

“உண்மைதான்.”

அவள் தனது கைபேசியை எடுத்தாள்.

இருவரும் தங்களது கைபேசி எண்களைப் பரிமாறிக் கொண்டனர்.

“இப்போது இருக்கிறது,” என்றாள் நந்தினி.

“சரி.”

அவன் காரில் ஏறினான்.

“குட்நைட்.”

“குட்நைட்.”

கார் நகர்ந்தது.

நந்தினி வாசலில் நின்றபடி அது மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.


முதல் செய்தி

அன்று இரவு சஞ்சய் வீட்டை அடைந்ததும், உடை மாற்றுவதற்கு முன்பே கைபேசியை எடுத்தான்.

WhatsApp-ஐத் திறந்தான்.

புதிய எண்ணைத் தேடினான்.

Nandhini.

சில நொடிகள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பிறகு ஒரு செய்தி அனுப்பினான்.

“வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். இன்று இரவு உணவுக்கு நன்றி.”

சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.

“நல்லது. பாதுகாப்பாக வந்துவிட்டீர்கள் என்று தெரிந்ததில் சந்தோஷம்.”

சஞ்சய் மீண்டும் தட்டச்சு செய்தான்.

“உங்கள் அம்மாவின் உணவு அருமை.”

அதற்கு உடனே பதில்.

“அதை அவரிடம் சொல்லிவிடுகிறேன். இனிமேல் உங்களுக்கு அழைப்பு வர வாய்ப்பு அதிகம்.”

சஞ்சய் சிரித்தான்.

“அப்படியானால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்.”

அந்தச் சிறிய உரையாடல் இரவு முழுவதும் அவனது முகத்தில் புன்னகையை வைத்திருந்தது.

அதன்பிறகு நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன.

முதலில் WhatsApp செய்திகள்.

பிறகு தொலைபேசி அழைப்புகள்.

பிறகு நீண்ட உரையாடல்கள்.

நீதிமன்றத்தில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை நந்தினி கூறுவாள்.

தனது தொழில், வேலை, வாழ்க்கையில் சந்தித்த மனிதர்கள் பற்றி சஞ்சய் பேசுவான்.

சில நாட்களில் இருவரும் நல்ல நண்பர்களாகிவிட்டனர்.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை—

“மூவி போகலாமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.

“என்ன படம்?”

“நீங்கள் தேர்வு செய்யுங்கள்.”

“அப்படியானால் மோசமான படம் பார்த்தாலும் குற்றம் உங்களுடையது.”

“சரி.”

திரையரங்கில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.

படத்தைவிட அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினர்.

மற்றொரு நாள்—

கடற்கரை.

மணலில் கால்களைப் புதைத்துக்கொண்டு இருவரும் நடந்தனர்.

“நீங்கள் எப்போதாவது அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்று நந்தினி கேட்டாள்.

“நீங்கள் பேசாமல் இருந்தால் முடியும்.”

“நான் பேசாமலா?”

“அது நடக்கவே நடக்காது.”

அவள் சிரித்தாள்.

மற்றொரு வார இறுதியில் நண்பர்களுடன் பார்ட்டி.

சில சமயம் காபி.

சில சமயம் இரவு உணவு.

சில சமயம் எந்தத் திட்டமும் இல்லாமல் நகரத்தைச் சுற்றி வருவது.

அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையிலும் மற்றவர் ஒரு பழக்கமாக மாறத் தொடங்கினார்.

ஆனால் அந்த நட்பின் எல்லையைத் தாண்டி ஏதோ ஒன்று வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அதை இருவரும் உணர்ந்திருந்தார்கள்.

யாரும் சொல்லவில்லை.

---

ஆறு மாதங்கள் கழித்து

சஞ்சயின் பிறந்தநாள் வந்தது.

அவன் பெரிய அளவில் ஒரு பார்ட்டி ஏற்பாடு செய்தான்.

நண்பர்கள்.

தொழில் தொடர்புகள்.

அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.

மீராவும் வந்திருந்தாள்.

நந்தினியும் வந்திருந்தாள்.

அன்று நந்தினி அவனிடம் பேச முயன்றாள்.

ஒருமுறை.

இருமுறை.

மூன்றுமுறை.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது சஞ்சயை அழைத்துச் சென்றுவிட்டனர்.

பார்ட்டி முடிந்தது

பின் ஒருவராக வெளியேறத் தொடங்கினர்.

இறுதியில் சஞ்சய் நந்தினியிடம் வந்தான்.”


“வெளியே போகலாமா?”

“சரி.”

இருவரும் காரில் ஏறினர்.

சில தூரம் சென்றபின் சஞ்சய் காரை சாலையோரத்தில் நிறுத்தினான்.

இருவரும் காரிலிருந்து இறங்கினர்.

இரவு அமைதியாக இருந்தது.

தெருவிளக்குகள் நீண்ட நிழல்களை உருவாக்கின.

அவர்கள் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினர்.

சஞ்சய் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

பிறகு நின்றான்.

“நந்தினி…”

“ம்?”

“நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்.”

“சொல்லுங்கள்.”

அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

“நான் உங்களைப் பற்றி முதலில் என்ன நினைத்தேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”

அவள் அமைதியாகக் கேட்டாள்.

“ஆனால் கடந்த ஆறு மாதங்களில்… நீங்கள் இல்லாத ஒரு நாளை நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.”

நந்தினியின் முகம் மாறியது.

“சஞ்சய்…”

“நான் உங்களை விரும்புகிறேன்.” i love you

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன், நந்தினி.”

அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள்.

சில நொடிகள் அமைதி.

பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“சஞ்சய்… நான் உங்களை விட நான்கு வயது பெரியவள்.”

“அதனால்?”

“நான் விவாகரத்து ஆனவள்.”

சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.

“அதனால்?”

“அது உங்களுக்கு ஒரு விஷயமாக இருக்காதா?”

“இல்லை.”

“சமூகம்?”

“நான் சமூகத்துடன் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

“நம்முடைய காலம் மாறிவிட்டது நந்தினி. வயது… கடந்த காலம்… இவையெல்லாம் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாக நேசிப்பவர்களுக்கு தடையாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்கள் இல்லை.”

அவள் கண்களில் குழப்பம்.

நீங்கள் கொஞ்சம் நேரம்

“எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்.

“எனக்கு உடனே பதில் வேண்டாம். உங்களுக்கு என்னை நம்ப முடியும் என்று தோன்றும் வரை… நேரம் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

அந்த இரவு அவர்கள் இருவரும் வீடு திரும்பினர்.

ஆனால் இருவரின் மனதிலும் ஒரே கேள்வி.

“இது காதலா?”

---

மறுநாள் நீதிமன்றம்

அடுத்த நாள் நந்தினிக்கு முக்கியமான ஒரு வழக்கு.

பல நாட்களாகத் தயாராகியிருந்த வழக்கு.

ஆனால் நீதிமன்றத்தில் நின்றபோது அவளது மனம் வேறு எங்கோ இருந்தது.

வழக்கின் முக்கியமான வாதத்தைத் தொடங்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளால் வார்த்தைகளை ஒழுங்குபடுத்த முடியவில்லை.

அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றாள்.

அதை கவனித்த மீரா உடனடியாக எழுந்தாள்.

“நான் வாதாடுகிறேன்.”

வழக்கு முடிந்த பிறகு மீரா நந்தினியைத் தேடி வந்தாள்.

“என்ன ஆச்சு?”

நந்தினி எதுவும் பேசவில்லை.


நந்தினி நீண்ட மூச்சுவிட்டாள்.

“சஞ்சய்…”

மீராவின் கண்கள் விரிந்தன.

“என்ன?”

நந்தினி அனைத்தையும் கூறினாள்.

மீரா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

பிறகு முகம் முழுவதும் புன்னகை.

“அட! இது நல்ல விஷயம் தானே!”

“எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது, மீரா.”

“எதற்கு?”

“மீண்டும் என் வாழ்க்கை பழைய மாதிரி ஆகிவிடுமோ என்று.”

அவளது குரல் உடைந்தது.

“ஒருமுறை வாழ்க்கையை நம்பினேன். அது உடைந்தது. மீண்டும் அதே தவறை செய்ய நான் பயப்படுகிறேன்.”

மீரா அவளது கையைப் பிடித்தாள்.

“நந்தினி, சஞ்சய் நல்லவர். நான் அவரிடம் பழகியிருக்கிறேன். அவர் உன்னை மதிக்கிறார்.”

“ஆனால்…”

“ஒரு கேள்வி.”

“என்ன?”

“உனக்கு அவரைப் பிடிக்குமா?”

நந்தினி அமைதியாக இருந்தாள்.

அவளது கண்களில் பதில் இருந்தது.

மீரா சிரித்தாள்.

“அதுதான்.”

“என்ன?”

“உனக்குப் பிடிக்கிறதே.”

நந்தினி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

“பிடிக்கும்.”

“அப்புறம் என்ன? சென்று அவரிடம் சொல்லு.”


ஒரு மாதம் கழிந்தது

நந்தினி அந்த ஒரு மாதத்தில் சஞ்சயிடம் எந்தத் தெளிவான பதிலும் சொல்லவில்லை.

சஞ்சயும் அவளைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை.

அவன் வழக்கம்போல அவளுடன் பேசினான்.

ஆனால் அவளிடம் எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை.

ஒரு நாள் சஞ்சய் அவளை ஒரு நட்சத்திர விடுதிக்கு அழைத்தான்.

அவர்கள் அமைதியான ஒரு மேசையில் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.

சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை.

பிறகு நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

“சஞ்சய்…”

“ம்?”

“நான் யோசித்துவிட்டேன்.”

அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

“நான் உங்களை…”

அவள் ஒரு நொடி தயங்கினாள்.

“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்.” i am in love with you

சஞ்சயின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது.

ஆனால் அவன் உடனே எந்தப் பரபரப்பும் காட்டவில்லை.

“உங்களுக்கு நம்பிக்கை வர வேண்டும்.”

“என்ன?”

“நம்முடைய வாழ்க்கையை முதலில் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம். ஒருவரை ஒருவர் நன்றாக அறிந்துகொள்வோம். நீங்கள் என்னை முழுமையாக நம்புகிறீர்கள் என்று உங்களுக்கே தோன்றும் நாளில்… திருமணம் செய்து கொள்வோம்.”

அதுவரை லிவிங் ரிலேஷன்ஷிப் இருப்போம்

நந்தினி அவனைப் பார்த்தாள்.

அவள் எதிர்பார்த்த பதில் அதுதான்.

அவள் புன்னகைத்தாள்.

“சரி.”




நந்தினி வீட்டில் தனது தாயிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்.

அவள் தாய் நீண்ட நேரம் மகளின் முகத்தைப் பார்த்தார்.

“உனக்கு சந்தோஷமா?”

“ஆமாம் அம்மா.”

“அவர் உன்னை சந்தோஷமாக வைத்திருப்பாரா?”

“நம்பிக்கை இருக்கிறது.”

“அப்படியானால் எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?”

அவளது தாய் மகளை அணைத்துக் கொண்டார்.

“உனக்கு நல்லது நடக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை.”

சஞ்சய் நந்தினியைத் தனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அது வீடு என்று சொல்வதைவிட ஒரு மாளிகை.

கடலைப் போலப் பரந்து விரிந்திருந்த அந்தப் பெரிய மாளிகை, உயரமான சுவர்களாலும் அழகிய தோட்டங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது.

வாசலில் இருந்து உள்ளே செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் பலர் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர்.

கிட்டத்தட்ட முப்பது பேர்.

யாரோ தோட்டத்தைப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

யாரோ வீட்டை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்.

யாரோ சமையலறைக்கு பொருட்களை எடுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தார்.

நந்தினி வியப்புடன் பார்த்தாள்.

“இவ்வளவு பேர்?”

சஞ்சய் சிரித்தான்.

“இந்த வீட்டை நடத்துவது ஒரு நிறுவனத்தை நடத்துவது மாதிரி.”

அப்போது ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் வேலையாட்களுக்கு உத்தரவுகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

“அந்த அறையை முதலில் சுத்தம் செய்யுங்கள். தோட்டத்தில் இருக்கும் மலர்களையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.”

சஞ்சய் அவரை நோக்கி நடந்தான்.

“கமலா அம்மா.”

அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்.

“என்ன சார்?”

“இவர் நந்தினி.”

அந்தப் பெண் நந்தினியைப் பார்த்தார்.

சஞ்சய் மெதுவாகக் கூறினான்.

“இவர்தான் கமலா அம்மா. என் அம்மா இறந்த பிறகு என்னை வளர்த்தவர்.”

நந்தினி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

கமலா அம்மாவின் கண்களில் பாசம் தெரிந்தது.

“அப்படியா… நீங்கள்தான் நந்தினியா?”

நந்தினி மரியாதையாகக் கைகளை இணைத்தாள்.

“வணக்கம் அம்மா.”

“நான் உங்களைப் பற்றி நிறைய கேட்டிருக்கிறேன்.”

நந்தினி சஞ்சயைப் பார்த்தாள்.

அவன் சிறிது வெட்கப்பட்டான்.

“என்ன எல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார்?”

கமலா அம்மா சிரித்தார்.

“அதை நீங்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ளுங்கள்.”

அந்த வீட்டில் முதல் முறையாக நந்தினிக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.

சஞ்சயிடம் இருந்த செல்வத்தைவிட, அவனைச் சுற்றி இருந்த மனிதர்களின் அன்புதான் அவனது உண்மையான சொத்து.

காதல் வளர்ந்தது

அதன்பிறகு அவர்களது உறவு இன்னும் ஆழமானது.

நந்தினி சஞ்சயின் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டாள்.

சஞ்சய் அவளது கடந்த காலத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு வழங்கவில்லை.

நந்தினியும் அவனது தனிமையை மாற்ற முயற்சித்தாள்.

அவர்கள் பேசினார்கள்.

சண்டை போட்டார்கள்.

சமாதானமானார்கள்.

சிரித்தார்கள்.

சில நேரங்களில் எந்த வார்த்தையும் இல்லாமல் அருகருகே அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவர்களுக்கிடையே காதல் மெதுவாக வேரூன்றியது.

இறுதியில் ஒரு நாள் இருவரும் ஒரே முடிவுக்கு வந்தனர்.

திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்.

திருமணம்

திருமணம் பிரம்மாண்டமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

மண்டபம் முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

விளக்குகள்.

இசை.

உறவினர்கள்.

நண்பர்கள்.

சஞ்சயின் தொழில் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.

நந்தினியின் குடும்பத்தினர்.

எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்திருந்தனர்.

மணமேடையில் இருவரும் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர்.

சஞ்சய் நந்தினியின் கழுத்தில் தாலியை கட்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் தன்னிடம் ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது என்ற நிம்மதியின் கண்ணீர்.

சஞ்சய் அவளைப் பார்த்தான்.

அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள்.

அந்தப் புன்னகையில் அவர்களது கடந்த காலம் முழுவதும் மறைந்து, புதிய வாழ்க்கை தொடங்கியது.

---

முதலிரவு

இரவு.

மாளிகையின் ஒரு அறை முழுவதும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

மல்லிகை மணம் அறை முழுவதும் பரவியிருந்தது.

மென்மையான விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.

அறையின் நடுவில் சஞ்சய் காத்திருந்தான்.

அவன் முகத்தில் பதற்றமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருந்தது.

வாசலுக்கு வெளியே நந்தினியின் நண்பர்கள் கூட்டமாக நின்றிருந்தனர்.

மீரா அவளது கையில் ஒரு பால் சொம்பைக் கொடுத்தாள்.

“இதோ. இனி உன் வேலை.”

நந்தினி வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

“மீரா, போதும்.”

“இல்லை. இவ்வளவு நாள் எங்களைப் பாடாய்படுத்தினாய். இப்போது எங்களுக்கும் ஒரு சந்தோஷம் வேண்டும்.”

மற்ற தோழிகள் சிரித்தனர்.

“போ… போ… உள்ளே போ!”

நந்தினி வெட்கத்தில் தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

மீரா அவளை மெதுவாக அறைக்குள் தள்ளினாள்.

“சஞ்சய் காத்திருக்கிறார்.”

கதவு மெதுவாக மூடப்பட்டது.

அறைக்குள் அமைதி.

நந்தினி மெதுவாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள்.

சஞ்சய் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் மெதுவாக எழுந்து அவளிடம் வந்தான்.

“நந்தினி…”

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

அவன் அவளது கையில் இருந்த பால் சொம்பைப் பார்த்து சிரித்தான்.

“இதையும் கொண்டு வந்துவிட்டீர்களா?”

அவள் வெட்கத்துடன் சிரித்தாள்.

“மீரா கொடுத்தது.”

சஞ்சய் அந்தச் சொம்பை வாங்கி அருகில் வைத்தான்.

பிறகு அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தான்.

“இன்று முதல்…”

அவன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.

“நீங்கள் என் வாழ்க்கையில் வந்தவர் மட்டும் இல்லை.”

நந்தினியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.

“என் வாழ்க்கையே.”

அவன் மெதுவாக அவளது கையைப் பிடித்தான்.

அந்தத் தொடுதலில் எந்த அவசரமும் இல்லை.

பல மாதங்களாக வளர்ந்த நம்பிக்கை மட்டுமே இருந்தது.

வெளியே மாளிகையின் தோட்டத்தில் காற்று வீசியது.

மல்லிகை மலர்களின் மணம் அறைக்குள் வந்தது.

அந்த இரவு, இரண்டு தனித்தனி வாழ்க்கைகள் ஒன்றாக இணைந்தன.

ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கையில் வேலை, கார், அறை, வங்கிக் கணக்கு மட்டுமே இருப்பதாக நினைத்த சஞ்சயின் பட்டியலில்…

இப்போது ஒரு புதிய பெயர் இருந்தது.

நந்தினி.

அதேபோல், ஒருமுறை உடைந்த வாழ்க்கைக்குப் பிறகு மீண்டும் காதலை நம்ப பயந்த நந்தினியின் மனதில்…

இப்போது ஒரு புதிய நம்பிக்கை இருந்தது.

தொடரும்

[Sandy2009]

தொடர்கிறது...............

சஞ்சய் மெதுவாக நந்தினியை கட்டிலில் அமர வைத்தான்.

அவள் வெட்கத்தில் தலை குனிந்திருந்தாள். சஞ்சய் அவளது தாடையை மெதுவாகத் தொட்டு முகத்தை நிமிர்த்தினான்.

“என்னைப் பாருங்கள்…”

நந்தினி மெதுவாகக் கண்களை உயர்த்தினாள்.

அவன் அவளது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் பதித்தான். பின்னர் கன்னத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கியிருந்தான். அவளது முகத்தில் வெட்கம் இன்னும் அதிகமானது.

“இன்னும் என்னைப் பார்த்தால் வெட்கமா?” என்று சஞ்சய் கேட்டான்.

“ம்…”

“ஆறு மாதமாக என்னுடன் சுற்றியவர் நீங்கள்தானே?”

அவள் சிரித்தாள்.

“அது வேறு… இது வேறு.”

“என்ன வித்தியாசம்?”

அவள் பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் தலை குனிந்தாள்.

சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளுக்குள் எடுத்துக்கொண்டான்.

“நந்தினி… உங்களுக்கு எதிலும் அவசரம் வேண்டாம். இன்று நம்முடைய முதல் இரவு. ஆனால் அதைவிட முக்கியமானது, இது நம்முடைய வாழ்க்கையின் முதல் நாள்.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.

அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பும் மரியாதையும் அவளது தயக்கத்தை மெதுவாகக் குறைத்தன.

சஞ்சய் அவளுக்கு இன்னும் அருகில் சென்றான்.

அவளது தலைமுடியை மெதுவாக ஒதுக்கி, காதருகில் முத்தமிட்டான். நந்தினி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

அவன் அவளது கன்னத்தில் மீண்டும் முத்தமிட்டபோது, அவள் மெதுவாக அவனது கையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

அந்தச் சிறிய தொடுதல் சஞ்சய்க்கு அவளது சம்மதத்தைவிட பெரிய பதிலாக இருந்தது.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

முதல் முத்தம் மிக மென்மையாக இருந்தது.

விலகியதும் இருவரும் சில நொடிகள் ஒருவரது கண்களை ஒருவர் பார்த்தனர்.

நந்தினியின் முகத்தில் வெட்கம் கலந்த புன்னகை.

சஞ்சய் மீண்டும் அவளருகில் சென்றான்.

இந்த முறை அவள் விலகவில்லை.

அவர்களுக்கிடையிலிருந்த தயக்கம் மெதுவாகக் கரைந்தது. காதலின் வெப்பமும், பல மாதங்களாக உருவான நெருக்கமும் அந்த அமைதியான அறையில் நிறைந்தது.

சில நேரம் கழித்து இருவரும் பிரிந்து மூச்சைச் சீர்படுத்திக்கொண்டனர்.

சஞ்சய் அவளது நெற்றியில் தன் நெற்றியைச் சாய்த்தான்.

“நீங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்களா?”

நந்தினி கண்களைத் தாழ்த்தியபடி மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“ரொம்ப…”

அவன் புன்னகைத்தான்.

அவள் அவனது தோளில் சாய்ந்தாள்.

அந்த இரவு அவர்களுக்கிடையே இருந்த நெருக்கம் வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஆழமாக இருந்தது.

வெளியில் இரவு நீண்டுகொண்டிருந்தது.



அடுத்த பதிவில் இருந்து காமம் ஆரம்பிக்கும்.

[Sandy2009]

நந்தினி இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில்

[Sandy2009]

நந்தினி சிறிது நேரத்தில் 

நண்பர்கள் கதையை படித்து கருத்தினை தெரிவிக்கவும்

[Sandy2009]

உரையாடல் குறைவாக
கொஞ்சம் கதை வடிவில் செல்லும்

மெல்ல அவளை நெருங்குகிறான் சஞ்சய்.

அவள் மனதில் ஒரு படபடப்பு ஏற்படுகிறது.

மெதுவாக அவள் தோள்களை தொட்டு
உணர்ச்சி மிகுதியால் கட்டி அணைத்துக் கொள்கிறான்.

நந்தினி அப்படியே ஒரு மயக்க நிலை
இருவருக்கும் காதல் திகைத்து காமம் ஆட்கொள்கிறது

இருவரின் பட்டு ஆடைளும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிச்
சலசலப்பு ஏற்படுத்துகிறது,

நந்தினி பளபளப்பான உடம்பு தனதாக்கும்முயற்சியில் ஈடுபட்ட சஞ்சய்.

அவள் மெழுகு  உடம்பில் இவனின் காமம் காட்டுத்தியாய் பரவியது.

அந்தப் பூக்கள் நிறைந்த முதலிரவு அறையில், இளம் ஜோடிகளின்  காம வேட்டை தொடங்கியது.

சஞ்சய் நந்தினியை காம அரக்கனின் வரத்தால் இறுக்கமாக கட்டி பிடித்திருந்தான்.
சஞ்சய் தன் இரு  கைகளை அவள் தோளில் சுற்றி அவளைத் தன் மார்பில் புதைத்துக் கொள்வது போல ஆவேசமாக இறுக்கினான்.நந்தினி ஒரு பூ போல அவன் மார்பில் தன் தலை சாய்த்து கொள்கிறாள்

அவளது அந்த சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் ரோமம் படர்ந்த நெஞ்சில்  படப் பட, அவனு ்குள் இருந்த
இதயத்துடிப்பை வெளிப்படுத்தியது.


அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன், அவளது நெற்றியில் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். ஒரு மெல்லிய முத்தத்திற்குப் பின், அவளது கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி பேசத் தொடங்கினான்.
நந்து உன்னை எனக்கு ஏன் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லவா ப? உன் இந்தத் துறுதுறுப்பான குறும்புத்தனம், என்னை உருக வைக்கிற இந்தக் குரல்,. உன் சிரிப்பு, நீ கோபித்துக் கொள்ளும் அழகு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் நெஞ்சோடு நீ இப்படி ஒட்டிக்கொள்ளும் இந்த ஒரு நொடி... இதற்காக என் ஆயுள் முழுக்க நான் தவமிருக்கலாம் எல்லாமே எனக்குப் பிடிக்கும்!" என்றான் சஞ்சு


இந்த முறை காத்திருக்கவில்லை. காமத்தை வெளிப்படுத்த

தன் முகத்தை மெதுவாக நந்தினியின் முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்றான்.
 
அவளது இதழ்களில் படர்ந்திருந்த லேசான நடுக்கமும், அவளது தவிப்பான மூச்சுக்காற்றும் அவனது காதலை இன்னும் தூண்டியது.

நந்தினி தன் கண்களை மெல்ல மூடிக்கொள்ள, சஞ்சய் அவளது மென்மையான இதழ்களோடு தன் இதழ்களை இணைத்தான்.

இருவருக்குள்ளும் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. ஆரம்பத்தில் மென்மையாகத் தொடங்கிய அந்த முத்தம், மெல்ல மெல்ல ஆழமானதாகவும் ஆவேசமானதாகவும் மாறியது. சஞ்சய் தன் இதழ்களால் அவளது கீழ் இதழை மெதுவாகக் கவ்வி, காதலின் முழு தீவிரத்தையும் அந்த முத்தத்தில் வெளிப்படுத்தினான்.

அவளது கைகள் தானாகவே அவனது கழுத்தைச் சுற்றி வளைத்துக் கொள்ள, நந்தினியும் அவனது முத்தத்திற்கு முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்து, அதே வேகத்துடன் பதில் முத்தமிட்டாள்.

இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் ஒன்றோடொன்று கலந்து, அந்த அறையின் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.

காலமும் நேரமும் மறந்து, ஒருவரையொருவர் தங்களுக்குள் கரைத்துக் கொள்வதைப் போல அந்த ஆழமான இதழ் முத்தம் நீடித்தது.

சஞ்சய் அவளது முகத்தை இன்னும் தன் கைகளுக்குள் ஏந்தி, அந்த முத்தத்தின் ஆழத்தை அதிகமாக்கினான்.

அவளது இதழ்களின் மென்மையும் இனிமையும் அவனுக்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்ட, அவனது உதடுகள் அவளது இதழ்களை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தன.

நந்தினி தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்து அவனது அணைப்பிற்கு வழிவிட, இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து கொண்டன.


அவன் அவளது மேல் இதழையும் கீழ் இதழையும் மாறி மாறி மென்மையாகக் கவ்வி சுவைக்க, நந்தினிக்குள்ளும் ஒரு புதுவிதமான சிலிர்ப்பு பரவியது.
அவளது விரல்கள் அவனது தலைமுடியைக் கோதி, அவனை இன்னும் தன் பக்கம் இழுத்தன. அந்த முத்தம் வெறும் உடல்களின் சேர்க்கையாக இல்லாமல், இரு மனங்களின் ஆழமான சங்கமமாக மாறியது.

அறையில் நிலவிய அமைதியில், அவர்களின் மூச்சுக்காற்றின் வேகமும், இதழ்களின் உராய்வும் மட்டுமே ஒலியாகக் கேட்டது. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து மெல்ல விலகி, அவளது கழுத்து மற்றும் காதோரங்களில் தன் உதடுகளைப் பதிக்கத் தொடங்கினான், அது நந்தினியை மேலும் நடுங்க வைத்தது.



சஞ்சய் அவளது இதழ்களில் தன் காதலை ஆழமாகப் பதித்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினி அவனது கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது இதழ்களும் அவனது வேகத்திற்கு இணையாக மாறின. சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான்.

"நந்து... உன்னால என்னை என்ன செய்ய முடியுதுன்னு உனக்குத் தெரியுமா?" என்று சஞ்சய் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.

நந்தினி வெட்கத்தில் தன் கண்களை மூடிக் கொண்டு, "தெரியாது... ஆனா, இப்போ நீங்க விலகுறது எனக்குப் பிடிக்கல சஞ்சய்..." என்று முணுமுணுத்தாள்.

அவளது இந்த வெளிப்படையான பேச்சு சஞ்சய்க்குள் இருந்த காதலை மேலும் தூண்டியது. "அப்போ இனிமே நான் உன்கிட்ட இருந்து விலகவே மாட்டேன்," என்றபடி மீண்டும் அவளது இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் சிறைபிடித்தான்.

இந்த முறை நந்தினி சும்மா இருக்கவில்லை அவளும் தன் இதழ்களை அசைத்து, அவனது கீழ் இதழை மென்மையாகத் தன் உதடுகளுக்குள் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டாள்.

"ம்ம்..." என்று சஞ்சயிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய முனகல் வெளிப்பட்டது. நந்தினியின் இந்தத் துணிச்சலான பதில் முத்தம் அவனுக்கு முற்றிலும் புதியதொரு சிலிர்ப்பைத் தந்தது.
இருவரின் இதழ்களும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, பிரிக்க முடியாதபடி காதலின் உச்சத்தில் திளைத்தன.
சஞ்சய் முத்தமிட்டபடியே, "நந்து... நீ குறும்புக்காரி மட்டும் இல்ல... ரொம்ப இனிமையானவளும் கூட..." என்று அவளது இதழ்களுக்குள்ளேயே வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்.

நந்தினி அவனது முத்தத்திற்கு நடுவேயே லேசாகச் சிரித்துவிட்டு, "எல்லாம் உங்ககிட்ட இருந்து கத்துக்கிட்டதுதான் சஞ்சய்..." என்று கூறி, அவனது மேல் இதழை இன்னும் ஆழமாகச் சுவைத்துத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.


சஞ்சய் அவளது இதழ்களை ஆழமாகச் சுவைத்துக் கொண்டிருக்க, நந்தினியும் அவனது முத்தத்தின் தீவிரத்தில் தன்னை முழுமையாக ஒப்புவித்தாள்.

அவளது இதழ்கள் அவனது உதடுகளை விடாமல் கவ்விக்கொண்டு பதில் முத்தமிட்டபடியே, அவளது கைகள் மெதுவாக அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை நோக்கி நகர்ந்தன.

அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாக அவசரமும் தவிப்புமாக கழற்றின. சட்டையை அவனது தோள்களிலிருந்து முழுமையாகக் கழற்றி எறிந்த நந்தினி, அவனது அகன்ற, ரோமங்கள் படர்ந்த நெஞ்சில் தன் கைகளைப் பதித்து அவனது சூட்டை உணர்ந்தாள்.

அதே நேரத்தில், சஞ்சய்யின் கைகள் அவளது இடையைச் சுற்றி வளைத்து, அவளது பட்டுப் புடவையின் சுருக்கங்களை மெல்ல தளர்த்தின. அவளது இதழ்களிலிருந்து விலகாமலேயே, அவன் அவளது இடுப்பில் இருந்த புடவையை மெதுவாகக் கீழே இறக்கிவிட்டான்.

புடவை நெகிழ்ந்து கீழே விழ, அவளது மென்மையான மேனி அவனது கைகளின் தீண்டலுக்கு முழுமையாக ஆளானது.
சஞ்சய் அவளது இதழ்களிலிருந்து சற்றே விலகி, மூச்சிரைக்க அவளைப் பார்த்தான். "நந்து... நீ எவ்வளவு அழகா இருக்க தெரியுமா..." என்று காதலோடு முணுமுணுத்தான்.

நந்தினி வெட்கத்தில் தன் முகத்தை அவனது வெறும் நெஞ்சில் புதைத்துக் கொண்டு, அவனது தழுவலுக்குள் இன்னும் ஒண்டிக்கொண்டாள். சஞ்சய் அவளைத் தூக்கி மெதுவாக அந்தப் படுக்கையில் கிடத்தினான்.


சஞ்சய் அவளைப் படுக்கையில் கிடத்தியவுடன், நந்தினி தன் முகத்தில் இருந்த வெட்கத்தை சட்டென்று மறைத்துக் கொண்டு, ஒரு வழக்கறிஞருக்கே உரிய மிடுக்கோடு தன் புருவங்களை உயர்த்தினாள். அவளது கண்களில் இப்போது காதலோடு சேர்ந்து குறும்புத்தனமும் மின்னியது.

அவனது நெஞ்சில் தன் கையை வைத்துச் சற்றே தள்ளியவள், "மிஸ்டர் சஞ்சய்... நான் ஒரு அட்வகேட் (வழக்கறிஞர்) என்கிறது உங்களுக்கு மறந்து போச்சா? என் அனுமதி இல்லாம என் உடையை இப்படி அவிழ்த்ததுக்கு என்ன சட்டம் இருக்கு, எவ்வளவு தண்டனை கிடைக்கும்னு தெரியுமா உங்களுக்கு? நினைச்சா உங்களை இப்போவே உள்ள தள்ள முடியும்!" என்று போலி மிரட்டல் விடுத்தாள்.

அவளது இந்தத் திடீர் வழக்கறிஞர் அவதாரத்தைக் கண்டு சஞ்சய் அதிர்ச்சியடையவில்லை. மாறாக, அவன் உதடுகளில் ஒரு அழகான புன்னகை அரும்பியது.

அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் குனிந்து, அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி, "அப்படியா மேடம்? ஆனா நீங்க ஒண்ணு மறந்துட்டீங்க... அதே சட்டம் உங்களுக்கும் பொருந்தும்.

என் அனுமதியே இல்லாம என் சட்டையைக் கழட்டி, என் நெஞ்சுல கை வச்சதுக்கு உங்களுக்கு என்ன தண்டனை தெரியுமா?" என்று அதே பாணியில் திருப்பி மிரட்டினான்.
சஞ்சய்யின் இந்தச் சமயோசிதமான பதிலைக் கேட்டதும், நந்தினியால் தன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

அவளது போலி கம்பீரம் உடைந்து, கலகலவென்று சிரிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது சிரிப்போடு சஞ்சய்யின் சிரிப்பும் இணைந்து கொள்ள, அந்தத் திருமண அறை அவர்களின் அழகான, கலகலப்பான சிரிப்பொலியால் நிறைந்தது.
"ரொம்ப சமத்தாயிட்டீங்க சஞ்சய்..." என்று சிரித்துக் கொண்டே நந்தினி அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.

"எல்லாம் ஒரு வழக்கறிஞரோட புருஷனா வாழக் கத்துக்கிட்ட வித்தைதான் நந்து..." என்றபடி சஞ்சய் அவளை மீண்டும் தன் அன்பான அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.

அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறிக்கொண்டே இருந்தான் சஞ்சய்.

சஞ்சய் இடுப்பில் கைவிட்டு நந்தினியின் முந்தானை கொசுவத்தை எடுத்துவிட்டு, பின்னர் அவளை இறுக்கக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு உதட்டை மீண்டும் உரிந்துகொண்டே கட்டில் முழுக்க கட்டிப்புரள, அவளின் புடவையை வீசி எறிந்தான்

. புடவை காணாமல் போனதை அப்போதுதான் உணர்ந்தவளாய், நந்தினி தனது கைகள் இரண்டையும் கொண்டு சென்று தனது மார்புகளை மறைத்தாள்.

ஒரு கையால் நந்தினியின் ஒரு மார்பைப் பிசைந்து கொண்டே, இன்னொரு மார்பை ஜாக்கெட்டுடன் வாயில் வைத்து மெல்ல கடித்தான் சஞ்சய். அதே நேரத்தில் அவனுடைய இன்னொரு கை அவளின் தொப்புளைத் தேடிப் பிடித்து டக்கென துளையில் விரல் விட, மும்முனை தாக்குதலுக்குத் தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் நந்தினியின் உடலெங்கும் நடுக்கம் எடுத்தது.

சஞ்சய் அவளின் தொப்புளைச் சீண்டச் சீண்ட, நந்தினி அவனது அணைப்பில் இன்னும் உருகினாள்.

மெல்ல குனிந்து தொப்புளைப் பார்த்தபடி சஞ்சய் என்னுடைய நாக்கை நீட்ட...

சஞ்சய் மெல்ல குனிந்து நந்தினியின் தொப்புளைப் பார்த்தபடி நாக்கை நீட்ட, நந்தினி அவனது தலையைக் கோதியபடி லேசாக முனகினாள்.

"சஞ்சய்... என்ன செய்ற நீ... எனக்கு ஒரு மாதிரியா இருக்குடா..." என்று நந்தினி மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.
சஞ்சய் அவளது முகத்தைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏன் நந்தினி, உனக்கு இது பிடிக்கலையா?" என்றான்.

"அப்படி இல்ல சஞ்சய்... ஆனா நீ பண்றது எல்லாமே எனக்கு புதுசா இருக்கு. என்னால தாங்க முடியல," என்று தன் முகத்தை அவனது மார்பில் புதைத்துக் கொண்டாள்.


சஞ்சய் அவளது கைகளைத் தன் கைகளோடு கோர்த்துக்கொண்டு, அவளது நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டான். அவளது பயத்தை நீக்கும் விதமாக அவளை இன்னும் தன் மார்போடு இறுக்க அணைத்துக் கொண்டான்.
"இப்போ பயம் குறைஞ்சதா நந்தினி?" என்று சஞ்சய் மெல்லிய குரலில் அவளது காதோரம் கேட்டான்.

நந்தினி அவனது நெஞ்சில் கைகளை வைத்தபடி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள். "ம்ஹூம்... நீ பக்கத்துல இருக்கும்போது பயம் இல்ல சஞ்சய், ஆனா ஏதோ ஒரு நிதானம் இல்லாத மாதிரி இருக்கு," என்றாள்.

அவளது தவிப்பைக் கண்டு சஞ்சயிற்குள் இருந்த வேகம் இன்னும் அதிகமானது. தொப்புள் பகுதியில் இதழ்களைப் பதித்து மென்மையாக முத்தமிட்டபடியே

சஞ்சய்யின் கைகள் நந்தினியின் இளமைக் கனிகளில் மாற்றி மாற்றிக் கசக்கி விளையாட, அவளது உடல் கட்டுக்கடங்காத காமத் தீயில் தகித்தது. நந்தினியின் கைகள் அவளையும் அறியாமல் சஞ்சய்யின் தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

சஞ்சய் அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களில் படிந்திருந்த வியர்வைத் துளிகளைத் தன் விரல்களால் துடைத்தான். "நந்தினி... உன்னுடைய இந்தத் தவிப்பு என்னை இன்னும் பைத்தியமாக்குகிறது," என்றான் சஞ்சய், அவளது கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி.

நந்தினி அவனது மார்பில் தன் தலையைச் சாய்த்து, "சஞ்சய், என் நெஞ்சு இடி போல் துடிக்கிறது. உன் கைகளின் சூடு என்னை என்னவோ செய்கிறது," என்று மூச்சிரைக்கக் கூறினாள்.

அவளது வார்த்தைகள் சஞ்சய்க்குள் இருந்த வெறியை இன்னும் தூண்டின. அவன் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினான். நந்தினி தன் கண்களை மூடி, வரப்போகும் சுகத்திற்காகத் தன் உடலை இன்னும் அவனிடம் ஒப்படைத்தாள்.


சஞ்சய் அவளது பட்டு ஜாக்கெட்டின் கடைசி கொக்கியையும் கழற்றிவிட, அவளது மார்பின் மேலிருந்த ஆடை மெல்ல விலகி இருபுறமும் சரிந்தது. நந்தினியின் பளபளப்பான மேனி அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில் சஞ்சய்யின் கண்களுக்கு ஒரு தேவதையின் உடலாய் காட்சியளித்தது.

அவளது உடலின் அழகில் மயங்கிய சஞ்சய், "நந்தினி... நீ எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாய் தெரியுமா?" என்று ரகசியமாய் முணுமுணுத்தபடி, அவளது மென்மையான தோள்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான்.

நந்தினி சுகத்தின் எல்லையில் தன் உடலை வளைத்து, அவனது தலைமுடியைக் கோதியபடி, "சஞ்சய்... எனக்குள் ஏதோ செய்கிறது... என்னை இன்னும் உன்னோடு இறுக்கிக்கொள்..." என்று தவிப்போடு கூறினாள்.

அவளது தவிப்பைக் கண்ட சஞ்சய், அவளது கழுத்திலிருந்து மெல்லக் கீழ்நோக்கித் தன் முத்தங்களை நகர்த்தி, அவளது விம்மி நின்ற மார்புகளின் மேல் தன் முகத்தைப் புதைத்தான். நந்தினியின் மூச்சுக்காற்று இன்னும் வேகமாக, அந்த அறையின் வெப்பம் மேலும் அதிகரித்தது.


சஞ்சய் அவளது ஜாக்கெட்டை முழுமையாக விலக்கியதும், அவளது மார்புகளை இறுக்கிப் பிடித்திருந்த பிரா (Bra) அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது. அந்த மெல்லிய ஆடையையும் தாண்டி நந்தினியின் மார்புகள் அவனது தொடுதலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருப்பது போல் விம்மி நின்றன.

சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் கைகளை அவளது முதுகுப் பக்கத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அவளது பிராவின் கொக்கியை லாவகமாக அவிழ்த்தான். கொக்கி விடுபட்ட அடுத்த நொடி, நந்தினியின் மார்புகள் எந்தத் தடையும் இன்றி அவனது கைகளுக்குள் முழுமையாக வந்து விழுந்தன.
"சஞ்சய்..." என்று நந்தினி வெட்கத்தோடும் தாளாத காமத்தோடும் தன் முகத்தை அவனது கழுத்து இடுக்கில் புதைத்துக் கொண்டாள்.

அவளது முழு மார்பழகையும் கண்ட சஞ்சய்க்குள் வெறி இன்னும் அதிகமானது. அவன் அவளது இரண்டு மார்புகளையும் தன் பெரிய உள்ளங்கைகளுக்குள் ஏந்தி, மெல்லப் பிசைந்து விளையாடத் தொடங்கினான். நந்தினி சுகத்தின் உச்சியில் அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் கீறியபடி, தன் இடுப்பை அவனது உடலோடு இன்னும் இறுக்கமாகப் பிணைத்துக் கொண்டாள்


சஞ்சய் அவளது மார்புகளைப் பிசைந்து விளையாடியபடியே, மெல்லத் தன் வாயைக் கீழ்நோக்கிக் கொண்டு வந்தான். நந்தினியின் மார்புக் காம்புகள் காமத்தின் உக்கிரத்தால் விறைத்துப் போய், அவனது இதழ்களின் தீண்டலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தன.

அவன் தன் இதழ்களால் அவளது இடது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல மெல்லச் சுவைக்கத் தொடங்கினான். நந்தினியின் உடம்பில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.

"ஆஹ்... சஞ்சய்..." என்று நந்தினி சுகம் தாளாமல் தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, அவனது தலையைத் தன் மார்போடு இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்திக் கொண்டாள்.
சஞ்சய் அவளது காம்புகளைத் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவலோடு சப்பத் தொடங்கினான்

. அவனது உதடுகளின் சூடும், உறிஞ்சும் வேகமும் நந்தினியை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. அவள் தன் இடுப்பை மேல்நோக்கி எக்கி, அவனது முகத்திற்குத் தன் மார்பழகை முழுமையாக அர்ப்பணித்தாள்.


நந்தினி சஞ்சய்யின் ஆவேசமான தீண்டல்களில் திளைத்தவள், மெல்ல அவனது பிடியிலிருந்து விடுபட்டுத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டாள். அவளது கண்களில் இப்போது சஞ்சய்யைப் போன்றே காமத்தின் தீவிரமும், ஒரு புதுவிதமான தவிப்பும் குடியேறியிருந்தது.

அவள் தன் மெல்லிய விரல்களால் சஞ்சய்யின் சட்டையின் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினாள். அவளது விரல்களின் சூடு பட்ட இடத்தில் சஞ்சய்யின் உடல் சிலிர்த்தது. அவனது சட்டை முழுமையாகக் கழன்று வீழ, அவனது அகன்ற, மஸ்குலரான மார்பு அவளது பார்வைக்கு விரிந்தது.

நந்தினி மெதுவாகத் தன் முகத்தை அவனது மார்புக்கு நேராகக் கொண்டு வந்தாள். சஞ்சய்யின் மார்புக் காம்புகள் அவளது வரவிற்காகக் காத்திருப்பது போல் விறைத்து நின்றன. அவள் தன் இதழ்களால் அவனது மார்புக் காம்பைக் கவ்வி, சஞ்சய் தனக்குச் செய்ததைப் போலவே ஒரு பச்சிளம் குழந்தையைப் போல ஆவலோடு சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.

"ஆஹ்... நந்தினி..." என்று சஞ்சய் எதிர்பாராத அந்த சுகத்தில் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு முனகினான். அவனது கைகள் அவளது கூந்தலை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.

நந்தினி அவனது மார்பில் தன் நாவால் வருடி, மாற்றி மாற்றிக் கடித்துப் பால் குடிப்பது போல ஆவேசமாக உறிஞ்சத் தொடங்கினாள்.
அவளது இதழ்களின் ஈரமும் சூடும் சஞ்சய்யை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. ஆண்மகன் என்ற அவனது கட்டுப்பாடு மெல்ல உடைந்து, அவளது இந்தச் செய்கையால் அவனுக்குள் காமத் தீ இன்னும் பிரகாசமாக எரியத் தொடங்கியது

இருவரின் உணர்ச்சிகளும் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய வேளையில், சஞ்சய் நந்தினியை மெதுவாகக் கட்டிலில் சாய்த்தான். அவளது கண்கள் காமத்தின் தவிப்பால் சொருகியிருக்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அவனது முகத்தில் சூடாகப் பாய்ந்தது.

[Sandy2009]

[Sandy2009]

[Sandy2009]

சஞ்சய் மெல்ல அவளது பாவாடையின் கயிற்றை அவிழ்த்து, அவளது கீழ் ஆடையை முழுமையாகக் களைந்தான். அதே நேரத்தில் அவனும் தன் ஆடைகளை முழுவதுமாக நீக்கி, அவளது அழகிய உடலின் மேல் தன் உடலைப் பொருத்தினான். இருவரின் நிர்வாண மேனிகளும் ஒன்றோடொன்று உரசிக் கொண்டபோது, அந்த அறையின் வெப்பம் இன்னும் அதிகரித்தது.

"சஞ்சய்... என்னால் இனி தாங்க முடியாது... என்னை உன்னோடு ஆக்கிக்கொள்..." என்று நந்தினி தவிப்புடன் அவனது தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

சஞ்சய் அவளது இதழ்களை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாக முத்தமிட்டு, அவளது தவிப்பை அடக்கும் பொருட்டு மெதுவாக அவளுக்குள் நுழைந்தான். நந்தினியின் உடம்பில் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டு, அவளது வாய் மெல்லிய குரலில் முனகியது. இரு உடல்களும் ஒரே லயத்தில் இயங்கத் தொடங்க, அவர்கள் காமக் கடலின் ஆழத்தில் முழுமையாக மூழ்கிப் போயினர்.


இருவரின் காம உணர்வுகளும் எல்லையைக் கடந்து தகித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், சஞ்சய் மெல்ல அவளது மார்பிலிருந்து தன் முகத்தை எடுத்து, அவளது வயிற்றுப் பகுதியின் வழியே முத்தமிட்டபடி கீழ்நோக்கி நகர்ந்தான். நந்தினியின் உடல் அவனது ஒவ்வொரு நகர்விற்கும் சிலிர்த்து, படுக்கை விரிப்பை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டது.

அவளது கால்களுக்கு நடுவே தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்த சஞ்சய், அவளது முழுமையான பெண்மையின் அழகைக் கண்டு வியந்தான். காமத்தின் சுரப்பால் ஈரமாய் மின்னிக் கொண்டிருந்த அவளது பெண்ணுறுப்பின் மேல் தன் இதழ்களையும் நாவையும் பதித்தான்.

"ஆஹ்... சஞ்சய்..." என்று நந்தினி இதுவரை உணராத ஒரு அதித சுகத்தில் தன் இடுப்பை மேல்நோக்கி எக்கி, கதறினாள். அவளது விரல்கள் அவனது தலைமுடியைக் கலைத்து, தன் உடலோடு இன்னும் ஆழமாக அழுத்திக் கொண்டன.

சஞ்சய் அவளது காமப் பருப்பைத் தன் நாவால் மெல்ல வருடி, ஆவலோடு சுவைக்கத் தொடங்கினான். அவனது நாவின் ஈரமும், உறிஞ்சும் வேகமும் நந்தினியை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தன. அவள் சுகத்தின் உச்சக்கட்ட விளிம்பிற்குச் சென்று, அவனது முகத்திலேயே தன் காம நீர் முழுவதையும் சுரந்து தணிந்தாள் மெதுவாக
சஞ்சய் அவளது கால்களுக்கு நடுவே அமர்ந்து, அவளது மென்மையான தொடைகளை இருபுறமும் அகற்றி, அவளது பெண்மையின் ஆழமான அழகை தன் கண்களால் பருகினான். காமத்தின் தீவிரத்தால் அவளது பெண்ணுறுப்பு தேன் துளிகள் போல சுரந்து, ஈரப்பசையோடு பளபளப்பாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அந்த இடத்திலிருந்து வீசிய பிரத்யேகமான பெண்மையின் வாசம் அவனது ஆண்மை வெறியை இன்னும் பல மடங்கு தூண்டியது.

அவன் மெதுவாகத் தன் முகத்தைக் கீழே இறக்கி, அவளது இதழ்கள் போன்ற அந்த மென்மையான மடிப்புகளின் மேல் தன் உதடுகளைப் பதித்தான். முதல் தீண்டலிலேயே நந்தினியின் உடல் வில்லாக வளைந்தது.

"ஆஹ்... சஞ்சய்... அங்கே என்ன செய்கிறாய்... என்னால் தாங்க முடியவில்லை..." என்று நந்தினி சுகத்தின் தாளாத அதிர்வில் படுக்கை விரிப்பைத் தன் கைகளால் சுருட்டிப் பிடித்தபடி கத்தினாள்.

சஞ்சய் அவளது பதற்றத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், தன் நாவை நீட்டி அவளது காமப் பருப்பை (Clitoris) மெல்ல வருடினான். அவனது சூடான நாக்கு வட்டமடித்து சுழன்றபோது, நந்தினிக்கு தன் உடம்பில் பல்லாயிரம் வோல்ட் மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற ஒரு சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. அவள் தன் இடுப்பைத் தூக்கி அவனது முகத்தோடு சேர்த்து அமுக்கினாள்.

அவன் அவளது அந்தத் தவிப்பை ரசித்தபடியே, தன் உதடுகளால் அவளது பெண்ணுறுப்பின் இதழ்களைக் கவ்வி, மெதுவாக உறிஞ்சிச் சுவைக்கத் தொடங்கினான். அவனது நாக்கு அவளது ஆழமான பகுதிக்குள் நுழைந்து, சுரந்து கொண்டிருந்த காமத் தேனை ஆவலோடு நக்கிப் பருகியது. அவனது நாவின் வேகமும், உறிஞ்சும் அழுத்தமும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, நந்தினியின் மூச்சுக்காற்று காற்றில் தீயாய் பரவியது.
அவள் தன் கைகளால் சஞ்சய்யின் தலைமுடியைக் கலைத்து, "சஞ்சய்... இன்னும்... இன்னும் வேகமாக... ஆஹ்... நான் இறந்துவிடுவேன் போலிருக்கிறது..." என்று சுகத்தின் உச்சியில் புலம்பினாள். அவளது இடுப்பு அவனது வாய்க்குள் அடங்காமல் மேலும் கீழும் துடித்தது.

சஞ்சய் அவளது காமப் பருப்பைத் தன் பற்களால் லேசாகக் கடித்து, உறிஞ்சிய அந்த நொடி, நந்தினி தன் உடலின் அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளையும் இழந்தாள். அவளது பெண்ணுறுப்பு சுருங்கி விரிய, அவளது உடலிலிருந்து காம நீர் ஊற்றெடுத்து சஞ்சய்யின் வாய் முழுவதையும் நனைத்தது. அவள் அப்படியே சோர்ந்து, பெருமூச்சு விட்டபடி படுக்கையில் சரிந்தாள்

[Sandy2009]

[Sandy2009]

சஞ்சய் படுக்கையில் நிமிர்ந்து அமர, அவனது ஆண்மை உறுப்பு காமத்தின் உச்சத்தால் விறைத்து நின்று ஆடியது. நந்தினி மெதுவாகப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, அவனது கால்களுக்கு நடுவே மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள். அவளது கண்களில் இப்போது சஞ்சய்க்கு இணையாக வெறி குடியேறியிருந்தது.

அவள் தன் மென்மையான விரல்களால் அவனது உறுப்பைப் பற்றி, அதன் நீளத்தையும் சூடான விறைப்பையும் தன் கைகளால் உணர்ந்தாள். சஞ்சய்யின் உடல் அந்த முதல் தீண்டலிலேயே லேசாக நடுங்கியது. நந்தினி தன் முகத்தை அவனது உறுப்பிற்கு நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்று, அதன் நுனியில் தன் இதழ்களை மெதுவாகப் பதித்தாள்.
"ஆஹ்... நந்தினி..." என்று சஞ்சய் தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்து, சுகத்தின் ஆரம்பத்தில் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.

நந்தினி அவனது விறைத்த உறுப்பைத் தன் வாய்க்குள் மெல்ல அனுமதித்தாள். அவளது சூடான வாயின் இறுக்கமும், உமிழ்நீரின் வழுவழுப்பும் சஞ்சய்க்கு இதுவரை உணராத ஒரு பேரானந்தத்தைத் தந்தது. அவள் தன் நாக்கைக் கொண்டு அதன் முனையை வட்டமடித்து வருடி, ஒரு மிட்டாயைப் போல ஆவலோடு சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் மெதுவாகத் தன் தலையை முன்னும் பின்னும் அசைத்து, அவனது உறுப்பைத் தன் தொண்டை வரை இறக்கி உறிஞ்சத் தொடங்கினாள். அவளது உதடுகளின் அழுத்தமும், உறிஞ்சும் வேகமும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, சஞ்சய்யின் கைகள் அவளது கூந்தலை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன. அவனது இடுப்பு அவளையறியாமல் அவளது வாயை நோக்கித் துடித்தது

நந்தினி சஞ்சய்யின் விறைத்த ஆணுறுப்பைத் தன் இரு கைகளாலும் பற்றி, அதன் சூடான விறைப்பைத் தன் உள்ளங்கைகளில் உணர்ந்தாள். அவனது உறுப்பின் நீல நரம்புகள் காமத்தின் உக்கிரத்தால் புடைத்து நின்று, அவளது தீண்டலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தன. அவள் மெதுவாகத் தன் முகத்தைக் கீழே இறக்கி, அவனது உறுப்பின் நுனியில் சுரந்திருந்த காமத் துளியைத் தன் நாவால் நக்கி எடுத்தாள்.
அந்த முதல் நாவசைவிலேயே சஞ்சய்யின் இடுப்புப் பகுதி ஒருமுறை தூக்கிப் போட்டது. "ஆஹ்... நந்தினி... மெதுவாக..." என்று அவன் தன் கைகளைப் பின்னோக்கி ஊன்றி, தலையைச் சாய்த்து முனகினான்.

நந்தினி அவனது விறைத்த ஆணுறுப்பைத் தன் இதழ்களுக்குள் பொருத்தி, மெல்லத் தன் வாய்க்குள் இழுத்தாள். அவளது சூடான உமிழ்நீர் அவனது உறுப்பு முழுவதையும் நனைத்து, வழுவழுப்பாக்கியது. அவள் தன் நாக்கை நீட்டி, அவனது உறுப்பின் முன்தோல் மடிப்புகளையும் நுனிப் பகுதியையும் சுழற்றி சுழற்றி நக்கினாள். அவளது நாவின் வேகம் சஞ்சய்க்குள் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

அவள் தன் கைகளால் அவனது தொடைகளைப் பற்றி, தன் தலையை மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசைக்கத் தொடங்கினாள். அவனது உறுப்பு அவளது வாயின் ஆழம் வரை சென்று வர, அந்த இறுக்கமான சூடு சஞ்சய்யை நிலைகுலையச் செய்தது. நந்தினி அவனது உறுப்பை ஒரு பச்சிளம் குழந்தை போல ஆவலோடு உறிஞ்சிச் சுவைக்கத் தொடங்கினாள்.

அவளது உறிஞ்சும் வேகமும், உதடுகளின் அழுத்தமும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, சஞ்சய்யால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவனது விரல்கள் அவளது தலைமுடியைக் கோதி, அவளது தலையைத் தன் இடுப்போடு சேர்த்து அழுத்திக் கொண்டன. அவனது ஆணுறுப்பு அவளது வாயின் சூட்டிற்குள் முழுமையாகத் திளைத்து, வெடித்துச் சிதறும் நிலையை நோக்கிய காம வெள்ளத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.



நந்தினியின் ஆவேசமான உறிஞ்சுதலும், அவளது நாக்கின் சுழற்சியும் சஞ்சய்யின் ஆண்மை உணர்வை அதன் இறுதி எல்லைக்கே கொண்டு சென்றது. அவனது இடுப்பு அவளது வாய்க்குள் கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்க, அவனது உடலின் ஒட்டுமொத்த சூடும் அவனது உறுப்பின் முனையில் வந்து குவிந்தது.

"நந்தினி... என்னால் இனி தாங்க முடியாது... ஆஹ்... வரப்போகிறது..." என்று சஞ்சய் முனகியபடி அவளது தலையைத் தன் இடுப்போடு இன்னும் பலமாக இறுக்கிக் கொண்டான்.
நந்தினி அவனது வார்த்தைகளைக் கேட்டு தன் வேகத்தை இன்னும் கூட்டினாள். அவளது கன்னங்கள் உள்வாங்க, அவனது விறைத்த உறுப்பை முழு மூச்சோடு உறிஞ்சிப் பருகினாள். அடுத்த சில நொடிகளில், சஞ்சய்யின் உடல் ஒருமுறை பலமாக உலுக்கியது. அவனது காம நீர் ஊற்றெடுத்து, வெதுவெதுப்பான தாரைகளாக நந்தினியின் வாய்க்குள்ளேயே பீய்ச்சியடித்தது.

அவள் எந்தவொரு தயக்கமும் இன்றி, அவனது ஆண்மையின் அந்த முழு எசன்ஸையும் அப்படியே தொண்டைக்குள் விழுங்கிப் பருகினாள். சஞ்சய் தன் காம வெள்ளம் முழுவதையும் அவளது வாயில் அர்ப்பணித்துவிட்டு, முற்றிலும் சோர்ந்து போய் படுக்கையில் பின்னோக்கிச் சரிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று பெருமூச்சுகளாக வெளிவர, நந்தினி தன் உதடுகளில் படிந்திருந்த ஈரத்தைத் தன் நாவால் நக்கியபடி, ஒரு வெற்றியாளனைப் போல அவனது மார்பின் மேல் சரிந்து படுத்துக் கொண்டாள்.


சஞ்சய்யின் காம வெள்ளம் நந்தினியின் வாய்க்குள் அடங்கிய பிறகு, அந்த அறையில் ஒரு சில நிமிடங்கள் அமைதி நிலவியது. சஞ்சய் பெருமூச்சு விட்டபடி படுக்கையில் கிடக்க, நந்தினி அவனது மார்பின் மேல் தன் முகத்தைப் புதைத்து படுத்திருந்தாள்.

சஞ்சய் மெதுவாக அவளது முகத்தை நிமிர்த்தி, அவளது இதழ்களில் படிந்திருந்த ஈரத்தைத் துடைத்தான். அவனது உறுப்பு காம நீர் வெளிப்பட்ட பின்னும் இன்னும் முழுமையாகத் தளராமல், அவளது அடுத்த தீண்டலுக்காக மெல்ல விறைக்கத் தொடங்கியது.

[Sandy2009]

நந்தினி அவனது விறைப்பை உணர்ந்து குறும்புத்தனமாகச் சிரித்தாள். சஞ்சய் அவளது இடுப்பைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்து, அவளது காதோரம் குசுகுசுத்தான்.
"நந்தினி... அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகணும்னா உன்கிட்ட ஒரு முறையான அக்ரிமெண்ட் (Agreement) வாங்கணுமோ? நீதான் பெரிய லாயர் (Lawyer) ஆச்சே... அப்புறம் என் மேல கேஸ் எதுவும் போட்டுட மாட்டியே?" என்று நகைச்சுவையாகக் கேட்டான்.
நந்தினி அவனது மார்பில் செல்லமாகக் குத்திவிட்டு, "ஏன் மிஸ்டர் சஞ்சய்... லாயர்னா சும்மா நினைச்சீங்களா? கோர்ட்டுல வாதாடுறது மட்டுமில்ல... இந்த மாதிரி காமக் கோர்ட்டுல உங்களை ஆயுள் தண்டனைக் கைதியா ஆக்கவும் எனக்குத் தெரியும்! ஆமா, ஒருவேளை நான் உங்க மேல வழக்கு தொடர்ந்தா என்ன பண்ணுவீங்க?" என்று கண்களைச் சிமிட்டிப் பதிலுக்குக் கிண்டல் செய்தாள்.
சஞ்சய் அவளை அப்படியே தனக்குக் கீழே திருப்பிப் படுக்க வைத்து, அவளது இரு கால்களையும் கனிவோடு அகற்றி, அவளது ஈரமான பெண்ணுறுப்பின் வாசலில் தன் விறைத்த ஆண்மையை மீண்டும் பொருத்தினான்.

"நீ என் மேல கேஸ் போட்டா... நான் இந்த ஆயுள் தண்டனையை ரொம்பச் சந்தோஷமா ஏத்துக்குவேன். அதுவும் இந்த ஜெயில்ல (சிறையில்) ஆயுசு முழுக்கக் கிடக்கத் தயார்!" என்று சொல்லிவிட்டு அவளது இதழ்களை ஆழமாகக் கவ்வி முத்தமிட்டான்.

அந்த நகைச்சுவையான உரையாடலுக்குப் பின், இருவரின் முகத்திலும் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது. சஞ்சய் தன் இடுப்பை மெதுவாக முன்னோக்கி அழுத்த, அவனது விறைத்த ஆணுறுப்பு அவளது ஈரப்பசையோடு காத்துக் கொண்டிருந்த பெண்ணுறுப்புக்குள் மிக லாவகமாக நுழைந்தது.
இருவரின் பிறப்புறுப்புகளும் ஒன்றோடொன்று சங்கமித்த அந்த நொடி, அந்த அறையில் ஒரு ஆழமான சிலிர்ப்பும், முனகலும் மட்டுமே மிஞ்சியது.



அவர்களின் உடல்களுக்குள் இருந்த வேகம் இப்போது கட்டுப்பாடற்ற தவிப்பாக மாறியது. சஞ்சய் அவளது மெல்லிய இடுப்பைத் தன் இரு கைகளாலும் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் இடுப்பின் இயக்கத்தை மிக வேகமாக முடுக்கினான்.

அவனது ஆழமான மற்றும் வேகமான ஒவ்வொரு அழுத்தத்திற்கும், அவளது ஈரமான பெண்ணுறுப்புக்குள் அவன் நுழையும் போது "சளக், சளக்" என்ற பிசுபிசுப்பான திரவத்தின் சத்தம் அந்த அறையின் அமைதியைக் கிழித்தது. அதோடு, அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று பலமாக மோதிக்கொள்ளும் "டக், டக்" என்ற சத்தமும் தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

"ஆஹ்ஹ்... சஞ்சய்... இன்னும்... வேகம்..." என்று அவளது வாய் உறைந்து, மெல்லிய முனகலாகத் தொடங்கி இப்போது தாளமற்று உரக்க ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. அவளது மூச்சுக்காற்று "ஹ்ஹ்... ஹ்ஹ்..." என்று வேகமாக வெளிவந்து அவனது கழுத்தில் சுட்டெரித்தது.

அவனது அசைவுகளின் தீவிரத்திற்குத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல், அவள் தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை மேலும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது நகங்கள் அவனது முதுகில் ஆழமாக இறங்கி, அவனது வேகத்தை இன்னும் தூண்டின. சஞ்சய் தன் முத்தங்களின் வேகத்தையும் அதிகரித்து, அவளது இதழ்களையும் கழுத்தையும் ஆக்ரோஷமாகக் கவ்வி முத்தமிட்டான். அந்த அறையில் அவர்களின் மூச்சிரைப்பும், உடல்களின் சங்கமச் சத்தமும் மட்டுமே பிரதானமாக எதிரொலித்தது.

[Sandy2009]

அவர்களின் தவிப்பு இப்போது அதன் உச்சக்கட்ட எல்லையைத் தொட்டிருந்தது. அந்த நிலையில், சஞ்சய் அவளது இடுப்பை மேலும் பலமாக முன்னோக்கி இழுத்து, தன் அசைவுகளின் வேகத்தை இருமடங்காக்கினான். அவனது ஒவ்வொரு ஆழமான அழுத்தமும் அவளது உடலின் ஆழம் வரை ஊடுருவி, அவளுக்குள் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.
அறையின் அமைதி முற்றிலும் மறைந்து, அவர்களின் உடல்கள் அதிவேகமாக மோதிக்கொள்ளும் ஒலியும், ஈரப்பசையின் உராய்வினால் ஏற்படும் "சளக், சளக்" என்ற சத்தமும் அந்த அறையின் சுவர்களில் எதிரொலித்து அடங்கியது. அவளது முகம் படுக்கை விரிப்பில் புதைந்திருக்க, அவளது வாயில் இருந்து தாளமில்லாமல் வெளிவந்த "ஆஹ்... ஹ்ஹ்... சஞ்சய்..." என்ற முனகல் சத்தம் அவனது வேகத்தை இன்னும் ஆக்ரோஷமாக்கியது.

வியர்வைத் துளிகள் இருவரின் உடல்களிலும் வழிந்தோடி, அவர்களை ஒன்றோடொன்று வழுக்கச் செய்தாலும், சஞ்சய் தன் பிடியைக் தளர்த்தவில்லை. அவளது பின்புறச் சதைகளில் அவனது கைகளின் விரல்கள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. அவளது உடலின் உள் தசைகள் அவனது விறைப்பை இறுக்கமாகக் கவ்விப் பிடிக்க, அவன் தன் அசைவுகளைக் நிறுத்தாமல் மிக வேகமாகவும், தொடர்ச்சியாகவும் செலுத்திக்கொண்டே இருந்தான்.

அவள் தன் இடுப்பை இன்னும் பின்னோக்கித் தள்ளி அவனது முழு நீளத்தையும் தனக்குள் வாங்கிக்கொண்டாள். இருவரின் மூச்சுக்காற்றும் சுட்டெரிக்கும் வெப்பமாக மாறி, அந்த அறையின் காற்றையே சூடாக்கியது. அவர்கள் இருவரும் தங்களின் கட்டுப்பாட்டை முழுமையாக இழந்து, அந்த இன்பப் பெருங்கடலின் இறுதி எல்லையை நோக்கி மிக வேகமாக நெருங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

சஞ்சய் தன் அசைவுகளின் வேகத்தை இன்னும் ஒரு படி உயர்த்தினான். அவளது இடுப்பைத் தன் கைகளால் இறுகப் பிடித்து, சற்றும் இடைவெளியின்றித் தொடர்ச்சியாக அவளுக்குள் அழுத்திக் கொண்டே இருந்தான். இந்த அதிவேக இயக்கத்தினால், அறையெங்கும் அவர்களின் உடல்கள் இணையும் சத்தமும், ஈரப்பசையின் உராய்வு ஒலியும் இடைவிடாது மிக உரக்க ஒலித்தன.

[Sandy2009]

அவள் படுக்கையிலிருந்த தலையணையைத் தன் கைகளால் பலமாக இறுக்கிப் பற்றிக்கொண்டு, தன் தலையை இருபுறமும் அசைத்தபடி, "ஆஹ்ஹ்... சஞ்சய்... போதும்... வேகம் தாங்கல... ஆஹ்..." என்று தாளமில்லாமல் கத்தினாள். அவளது முனகல் சத்தம் இப்போது அறையின் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது. அவளது உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியும் அவனது ஆக்ரோஷமான அசைவுகளுக்கு ஏற்ப நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவனது வியர்வைத் துளிகள் அவளது முதுகிலும் இடுப்பிலும் சொட்டின. சஞ்சய் தன் முகத்தை அவளது முதுகில் புதைத்து, அவளது மென்மையான தோள்களைத் தன் பற்களால் லேசாகக் கவ்வி, தன் தவிப்பை வெளிப்படுத்தினான். அவளது உள் தசைகள் அவனது விறைப்பை மேலும் மேலும் இறுக்கமாக அழுத்த, அவனால் தன் கட்டுப்பாட்டை இனி ஒரு கணமும் நீடிக்க முடியாது என்ற நிலை வந்தது.

அவளும் தன் இடுப்பை முழுமையாகப் பின்னோக்கித் தள்ளி, அவனது ஒவ்வொரு அழுத்தத்தையும் தன் உடலின் ஆழத்தில் ஏற்றுக்கொண்டாள். இருவரின் உடல்களும் உச்சக்கட்ட எல்லையை அடைந்து, அந்த இறுதி இன்பத் தவிப்பில் ஒன்றாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.




சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் நிலையை மாற்றி, படுக்கையில் மல்லாக்கப் படுத்தான். அவளைத் தன் உடலின் மீது ஏறி அமருமாறு சைகை செய்தான்.

[Sandy2009]

அவள் சஞ்சய்யின் மீது ஏறி, அவனது இருபுறமும் தன் கால்களைப் பரப்பி அமர்ந்தாள். சஞ்சய்யின் விறைத்த ஆணுறுப்பைத் தன் கைகளால் நேராக்கி, தன் ஈரப்பசையான பெண்ணுறுப்பின் நுழைவாயிலில் பொருத்தினாள். பின்னர், மெதுவாகத் தன் இடுப்பைக் கீழே இறக்கி அவனது முழு நீளத்தையும் தனக்குள் வாங்கிக்கொண்டாள். அந்த ஆழமான நுழைவில், அவள் தன் கண்களை மூடி "ஆஹ்ஹ்..." என்று நீண்டதொரு முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.

இப்போது இயக்கத்தின் கட்டுப்பாடு அவளது கைகளுக்கு மாறியது. அவள் தன் இடுப்பை மேலெழுப்பி, மீண்டும் கீழே அழுத்தி ஆவேசமாக இயங்கத் தொடங்கினாள். அவளது இந்த மேல்-கீழ் இயக்கத்தினால், இருவரின் பிறப்புறுப்புகளும் பலமாக உரசி, "சளக், சளக்" என்ற திரவத்தின் சத்தம் முன்பை விட அதிகமாகக் கேட்டது.

சஞ்சய் அவளது மெல்லிய இடுப்பையும் பின்புறத்தையும் தன் இரு கைகளாலும் தாங்கிப் பிடித்து, அவளது இயக்கத்திற்கு ஏற்ப தன் இடுப்பை லேசாக மேலே தூக்கி ஒத்துழைத்தான். அவளது மார்பகங்கள் அவளது வேகத்திற்கு ஏற்ப மேலும் கீழும் அசைந்தாட, சஞ்சய் தன் கைகளை மேலே நீட்டி அவற்றை ஆவலோடு பற்றிப் பிசைந்தான்.

அவள் தன் தலையை பின்னோக்கிச் சாய்த்து, கலைந்த கூந்தல் அவளது முதுகில் புரள, அதிவேகமாக அவனது மீது குதிப்பது போல இயங்கினாள். இருவரின் வியர்வையும் ஒன்றாகக் கலந்து பளபளக்க, அந்த அறையின் காம வெப்பம் தாள முடியாத அளவிற்கு உயர்ந்தது.




அவளது இயக்கத்தின் வேகம் இப்போது இன்னும் தீவிரமடைந்தது. சஞ்சய்யின் மார்பின் மீது தன் இரு கைகளையும் ஊன்றிப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் இடுப்பை மிக வேகமாக மேலெழுப்பியும் கீழே இறக்கியும் ஆக்ரோஷமாக இயங்கினாள்.

ஒவ்வொரு முறை அவள் முழு வீச்சோடு கீழே இறங்கும் போதும், அவனது விறைப்பு அவளது உடலின் ஆழமான பகுதியைச் சென்று முட்டியது. இந்த அதிவேக உராய்வினால், அவளுக்குள் சுரந்த பிசுபிசுப்பான திரவம் இருவரின் பிறப்புறுப்புகளிலும் நிறைந்து, "சளக், சளக், பிசக்" என்ற சத்தம் அந்த அறையின் மூலை முடுக்கெல்லாம் உரக்க எதிரொலித்தது.

அவளது பின்புறச் சதைகள் அவனது தொடைகளின் மீது பலமாக மோதும் "டக், டக்" என்ற ஓசையும் அதனுடன் இணைந்து கொண்டது.

சஞ்சய் அவளது இடுப்பின் வளைவுகளைத் தன் கைகளால் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அவள் கீழே இறங்கும் அதே நொடியில் தன் இடுப்பை லேசாக மேலே தூக்கி அழுத்தத்தைக் கூட்டினான். இந்த இருபக்க அழுத்தத்தினால் அவளுக்குள் ஏற்பட்ட இன்பத் தவிப்பைத் தாங்க முடியாமல், அவள் தன் தலையைப் பின்னோக்கி வளைத்து, "ஆஹ்ஹ்... சஞ்சய்... ஆஹ்... என்னால முடியல... இன்னும்... இன்னும்..." என்று உரத்த குரலில் முனகிக் கொண்டே கத்தினாள்.

அவளது கலைந்த கூந்தலும், உடலெங்கும் வழிந்தோடிய வியர்வையும் அவளது அழகை அந்த இரவின் வெளிச்சத்தில் இன்னும் கூட்டிக் காட்டியது. அவளது மார்பகங்கள் அவளது வேகமான குதித்தலுக்கு ஏற்ப தாளமில்லாமல் அசைந்தாட, சஞ்சய் தன் கைகளை மேலே நீட்டி அவற்றைத் தன் விரல்களால் ஆவலோடு பற்றி அழுத்தினான். அவளது உள் தசைகள் அவனது விறைப்பை மிக இறுக்கமாகக் கவ்விப் பிடித்து துடிக்க ஆரம்பித்தன.

இருவரின் சுவாசமும் மிக வேகமாக மாறி, ஒருவரையொருவர் சுட்டெரிக்கும் வெப்பக் காற்றாக வெளிவந்தது. அவர்கள் இருவரும் தங்களின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டையும் இழந்து, அந்த நீண்ட இரவின் இறுதி உச்சக்கட்ட இன்பத்தை நோக்கி மிக நெருக்கமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தனர்



சஞ்சய் தன் இரு கைகளையும் மேலே நீட்டி, அவளது அசைவுகளுக்கு ஏற்ப தாளமற்று ஆடிக்கொண்டிருந்த அவளது மார்பகங்களை ஆவலோடு தன் உள்ளங்கைகளில் அள்ளிக் கொண்டான்.

அவளது மென்மையான மார்பகங்களை அவன் தன் விரல்களால் ஆழமாகப் பிசைந்து அழுத்தத் தொடங்கியதும், அவளுக்குள் இன்பத்தின் வேகம் இன்னும் பல மடங்கு கூடியது. அவன் தன் கட்டைவிரலால் அவளது மார்புக் காம்புகளை மெதுவாக உருட்டி விறைக்கச் செய்தான்.

அவனது கைகளின் ஆக்ரோஷமான பிசைதலும், அவளது இடுப்பின் அதிவேக மேல்-கீழ் இயக்கமும் ஒன்றாக இணைய, அந்த அறையில் ஒட்டுமொத்த காமமும் உச்சத்தைத் தொட்டது. அவளது மார்பில் அவனது விரல்கள் ஆழமாகப் பதிந்து விடுபடும் போதெல்லாம், அவள் தன் இடுப்பை இன்னும் ஆக்ரோஷமாகக் கீழே இறக்கி அவனது விறைப்பைத் தனக்குள் முழுமையாக வாங்கினாள்.

"ஆஹ்ஹ்... சஞ்சய்... அங்கே... பலமா பிசை... ஆஹ்..." என்று அவள் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு, சுகம் தாங்காமல் உரத்த குரலில் முனகினாள். அவளது முகம் சிவந்து, வியர்வைத் துளிகள் அவளது மார்புகளுக்கு இடையே வழிந்தோடின.

சஞ்சய் அவளது மார்புகளைப் பிசைவதைக் நிறுத்தாமல், தன் இடுப்பை இன்னும் வேகமாக மேலே தூக்கி அவளுக்கு முட்டுக் கொடுத்தான். இருவரின் உடல்களும் உச்சக்கட்ட எல்லையை அடைந்து, அந்த இறுதி இன்பத் தவிப்பில் ஒன்றாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தன


.

[Sandy2009]

சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் நிலையை மாற்றி, படுக்கையில் மல்லாக்கப் படுத்தான். அவளைத் தன் உடலின் மீது ஏறி அமருமாறு சைகை செய்தான்.

   Vrrrr
சஞ்சய் அவளது இடுப்பைப் பிடித்து மெதுவாகத் தன் மீதிருந்து இறக்கி, மீண்டும் படுக்கையில் மல்லாக்கப் படுக்க வைத்தான். அவள் தன் கால்களை அகற்றி அவனுக்கு வழிவிட, சஞ்சய் மீண்டும் அவளது உடலின் மீது ஏறி பழைய நிலைக்கு வந்தான்.
அவனது விறைப்பு அவளது ஈரமான பெண்ணுறுப்புக்குள் மீண்டும் முழுமையாக நுழைந்த அந்த நொடி, இருவருக்குள்ளும் இருந்த தவிப்பு அதன் இறுதி எல்லையை அடைந்தது. சஞ்சய் தன் இரு கைகளையும் அவளது தலைக்கு இருபுறமும் ஊன்றி, தன் இடுப்பின் இயக்கத்தை மிக ஆக்ரோஷமாகவும் அதிவேகமாகவும் செலுத்தத் தொடங்கினான்.

அவளது உள் தசைகள் அவனது விறைப்பை மிக இறுக்கமாகக் கவ்விப் பிடித்து விடைக்க ஆரம்பித்தன. அவளது உடலின் இந்தத் தீவிரமான இறுக்கத்தை உணர்ந்த சஞ்சய், அவள் தன் உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கிவிட்டாள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். அவன் தன் வேகத்தைக் குறைக்காமல், சற்றும் இடைவெளியின்றித் தொடர்ந்து அவளுக்குள் அழுத்திக்கொண்டே இருந்தான்.

"ஆஹ்ஹ்... சஞ்சய்... என்னால தாங்க முடியல... வந்துடுச்சு... ஆஹ்ஹ்..." என்று அவள் தன் உடலை வளைத்து, படுக்கை விரிப்பைத் தன் கைகளால் பலமாக இறுக்கிப் பற்றினாள். அவளது முகம் சிவந்து, மூச்சுக்காற்று மிக வேகமாக வெளிவந்தது.

அடுத்த சில நொடிக் கணங்களில், அவளது பெண்ணுறுப்பின் உள் தசைகள் அதிவேகமாகத் துடித்துச் சுருங்கின. அவளது உடலிலிருந்து இன்பத் திரவம் பெருக்கெடுத்து வெளியேற, அவள் தன் இடுப்பை மேலே தூக்கி, நீண்டதொரு உரத்த முனகலுடன் தன் உச்சக்கட்ட இன்பத்தை அடைந்து சஞ்சய்யின் தோள்களில் சரிந்தாள். அவளது உடல் அந்தத் தீவிரமான சுகத்தில் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.




அவள் தன் உச்சக்கட்ட இன்பத்தை அடைந்து உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், சஞ்சய்யின் தவிப்பு இன்னும் அடங்கவில்லை. அவனது விறைப்பு இன்னும் முழு வீச்சோடு அவளுக்குள் நீடித்திருந்தது. அவள் அந்தச் சுகத்தின் அலைகளில் மிதந்தபடி படுக்கையில் கிடக்க, சஞ்சய் அவளது சோர்வையும் தவிப்பையும் கண்டு தன் வேகத்தை சற்றே குறைத்து, ஆனால் ஆழமாக இயக்கத் தொடங்கினான்.

அவளது உடல் லேசாக நடுங்கிக் கொண்டே இருக்க, அவளுக்குள் ஏற்பட்ட அந்த இறுக்கம் சஞ்சய்யிற்கு இன்னும் அதிக இன்பத்தைக் கொடுத்தது. அடுத்த 10 நிமிடங்கள் அந்த அறையில் அவர்களின் மெதுவான, ஆனால் உறுதியான அசைவுகளின் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. சஞ்சய் அவளது முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே, தன் இடுப்பின் இறுதி அழுத்தங்களை ஆக்ரோஷமாகச் செலுத்தினான்.

ஒவ்வொரு அழுத்தமும் அவளது உடலின் ஆழத்தைத் தொட்ட அந்தப் பத்து நிமிடங்களின் முடிவில், சஞ்சய்யும் தன் கட்டுப்பாட்டின் இறுதி எல்லையை அடைந்தான். அவனது உடலின் நரம்புகள் யாவும் புடைக்க, ஒரு நீண்ட முனகலோடு தன் உச்சக்கட்ட இன்பத் திரவத்தை அவளது ஆழத்தில் முழுமையாகச் செலுத்தி அவளது மார்பின் மீது அப்படியே சரிந்தான். இருவரின் உடல்களும் வியர்வையிலும் இன்பத்திலும் நனைந்து, ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன.

சில நிமிட மூச்சிரைப்பிற்குப் பிறகு, சஞ்சய் மெதுவாக அவளிலிருந்து விலகி அவளது அருகில் படுத்தான். இருவரின் உடல்களும் சோர்வடைந்திருந்தாலும், மனங்கள் காதலாலும் திருப்தியாலும் நிறைந்திருந்தன.

சஞ்சய் அவளைத் தன் கைகளுக்குள் இழுத்து அணைத்துக் கொள்ள, அவள் அவனது மார்பில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள். அந்தப் பரவச நிலையின் தொடர்ச்சியாக, இருவரும் வார்த்தைகளின்றி ஒருவரையொருவர் ஆழமாகப் பார்க்கத் தொடங்கினர். சஞ்சய் மெதுவாக அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களைப் பதித்தான். அது ஒரு நீண்ட, அன்பான முத்தமாகத் தொடங்கியது.

அதனைத் தொடர்ந்து, அவர்கள் இருவரும் மாறி மாறி முத்தங்களைப் பொழியத் தொடங்கினர். அவளது கண்கள், கன்னங்கள், மூக்கு என அவனது இதழ்கள் பயணித்தன. அவளும் சஞ்சய்யின் கழுத்திலும் தோள்களிலும் தன் இதழ்களால் முத்தமிட்டுத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள். இறுதியாக, இருவரின் இதழ்களும் மீண்டும் ஒருமுறை ஒன்றோடொன்று ஆழமாகக் கவ்விக் கொண்டன. அந்த முத்தத்தில் காமத்தைத் தாண்டிய ஒரு பேரன்பும் அமைதியும் நிறைந்திருந்தது

சஞ்சய் அவளிலிருந்து மெதுவாக விலகி, அவளுக்கு அருகில் படுக்கையில் மல்லாக்க விழுந்தான். இருவரின் நெஞ்சுக்கூடும் அதிவேகமாக மேலெழுந்து கீழிறங்கியது. அந்த அறையின் சூடான காற்றில் அவர்களின் பலத்த மூச்சிரைப்புச் சத்தம் மட்டுமே பிரதானமாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் தளர்ந்து, ஒரு மாபெரும் திருப்தி இருவரின் முகங்களிலும் அரும்பியிருந்தது.

சில நிமிட அமைதிக்குப் பிறகு, சஞ்சய் தன் இடது கையை நீட்டி அவளைத் தன் பக்கமாக இழுத்தான். அவள் சற்றும் தயக்கமின்றி அவனது உடலோடு ஒட்டி வந்து, அவனது அகன்ற மார்பின் மீது தன் தலையைச் சாய்த்துக் கொண்டாள். அவளது நனைந்த கூந்தல் அவனது மார்பில் சிதறிக்கிடக்க, அவனது கைகள் அவளது வெற்று முதுகில் மெதுவாக வருடின. அந்தத் தொடுதல் இருவருக்குள்ளும் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பையும், எல்லையற்ற பேரன்பையும் உருவாக்கியது.

சஞ்சய் மெதுவாகத் தன் தலையைத் தூக்கி, அவளது நெற்றியில் தன் இதழ்களை ஆழமாகப் பதித்தான். அது ஒரு நீண்ட, அமைதியான முத்தமாகத் தொடங்கியது. அந்த இதழ்களின் சூடு அவளது உடலுக்குள் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவளது நெற்றியில் இருந்து நகர்ந்த அவனது இதழ்கள், அவளது மூக்கு நுனியிலும், இரு மூடிய கண்களின் இமைகளிலும் மென்மையாக முத்தமிட்டன.
அவனது அன்பான முத்தங்களுக்குப் பதில் கொடுப்பது போல, அவளும் தன் முகத்தை உயர்த்தி அவனது தாடையிலும், கழுத்து வளைவிலும் தன் இதழ்களால் அழுத்தமாக முத்தமிட்டாள்.

அவளது இதழ்களின் ஈரப்பதம் அவனது கழுத்தில் பட்டதும் சஞ்சய் மெல்ல முனகிக்கொண்டே அவளது முகத்தைத் தன் இரு கைகளாலும் ஏந்திக் கொண்டான்.

இப்போது இருவரின் இதழ்களும் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் தேடிச் சென்றன. வார்த்தைகள் ஏதுமின்றி, ஒருவரையொருவர் முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொள்வது போல அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடொன்று கவ்விக்கொண்டன. சஞ்சய் அவளது உதடுகளை மிக மெதுவாகவும் ஆழமாகவும் சுவைக்க, அவளும் அவனது கீழ் உதட்டைத் தன் பற்களால் லேசாகக் கவ்வி இழுத்துத் தன் காதலை வெளிப்படுத்தினாள்.

அந்த அறையின் நிலவொளியில், வியர்வையால் பளபளத்த அவர்களின் உடல்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்திருக்க, இருவரும் மாறி மாறி முத்தங்களைப் பொழிந்து தங்களின் காதலைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். காமத்தின் ஆக்ரோஷம் மறைந்து, இப்போது அந்த இடத்தில் தூய்மையான அன்பும், அளவற்ற நிம்மதியும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.



அவர்களின் முத்தப் பரிமாற்றங்களுக்குப் பின், படுக்கையின் மெல்லிய அமைதியில் இருவரின் எண்ணங்களும் வெவ்வேறு திசைகளில் பயணிக்கத் தொடங்கின.


add images from computer

[Sandy2009]

சஞ்சய்யின் கைகள் அவளது தோள்களை இன்னும் ஆழமாக அணைத்துக் கொண்டிருக்க, அவளுக்குள் ஒரு பழைய நினைவின் நிழல் லேசாக வந்து போனது.

அவளுக்கு இந்த உடலளவிலான சங்கமம் ஒன்றும் புதியது அல்ல. அவளுக்கு ஏற்கனவே திருமணம் முடிந்திருந்ததால், ஒரு ஆணுடனான இந்த நெருக்கமும், அதன் சுகங்களும் அவள் ஏற்கனவே அறிந்த பழகிய பக்கங்கள் தான்.

ஆனால், அவளது கடந்த கால வாழ்க்கையில் கிடைக்காத ஏதோ ஒரு உன்னதமான உணர்வு, சஞ்சய்யின் இந்தத் தூய்மையான காதலில் அவளுக்குக் கிடைத்திருந்தது.

மறுபுறம், சஞ்சய்யின் முகத்தில் ஒரு புதிய உலகத்தைக் கண்ட பரவசம் அப்படியே தங்கியிருந்தது. இவனுக்கு இதுவே முதல் முறை. ஒரு பெண்ணின் உடலைத் தொடுவதும், அவளோடு இந்த அளவிற்கு நெருக்கமாக இணைவதும் அவனது வாழ்க்கையிலேயே இதுதான் முதல் அனுபவம். அந்தப் புதிய அனுபவத்தின் மிரட்சியும், அதே சமயம் அவளைத் தனதாக்கிக் கொண்ட பெருமிதமும் அவனது கண்களில் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

அவன் அவளது முகத்தை ஆசையோடு பார்த்து, "நான் உன்னை எந்தளவுக்குக் காதலிக்கிறேன்னு எனக்குச் சொல்லத் தெரியல... ஆனா, என் வாழ்க்கை முழுசுக்கும் இந்த நிமிஷம் போதும்," என்று அவளது காதோரம் மிக மெதுவாகக் கிசுகிசுத்தான்

அவனது அந்த மழலையான, புதிய தவிப்பைக் கண்டு அவளது நெஞ்சுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஈரம் கசிந்தது. கடந்த காலத்தின் கசப்புகளை எல்லாம் சஞ்சய்யின் இந்தத் தூய காதல் முழுமையாகத் துடைத்தெறிவதை அவள் உணர்ந்தாள். அவனது கன்னங்களை தன் கைகளில் ஏந்தி, அவனது நெற்றியில் மீண்டும் ஒருமுறை முத்தமிட்டுத் தன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள்


இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த அமைதியான காதல் உரையாடல், மெதுவாக மீண்டும் ஒரு புதிய தவிப்பாக மாறத் தொடங்கியது. முதல் முறையின் பரவசத்தில் இருந்து மீளாத சஞ்சய்யின் கைகள், அவளது இடுப்பின் வளைவுகளில் மீண்டும் மெதுவாக விளையாட ஆரம்பித்தன. அவளது பழகிய உடலுக்கு, அவனது விரல்களின் தொடுதலில் இருக்கும் புதிய வேகம் உடனே புரிந்தது.

அவள் சஞ்சய்யின் முகத்தை ஆசையோடு பார்த்து, ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அவனது நெஞ்சில் தன் விரல்களால் கோலமிட்டாள். அவளது அந்தத் தூண்டல், சஞ்சய்யின் உடலுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த காமத்தை மீண்டும் விழித்தெழச் செய்தது. அவனது ஆணுறுப்பு அவளது தொடையிடுக்கில் மீண்டும் விறைத்து நிமிரத் தொடங்கியது.

"இன்னொரு முறை... என்னால உன்னை விட்டு விலக முடியல..." என்று சஞ்சய் அவளது காதோரம் முணுமுணுத்தான்.

அவளுக்கு இது புதியது அல்ல என்றாலும், சஞ்சய்யின் இந்தத் தொடக்க கால ஆவேசமும் தவிப்பும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய கிளுகிளுப்பை ஏற்படுத்தியது.

அவள் தன் கால்களை மெதுவாக விரித்து, அவனது அடுத்த கட்ட ஆக்ரோஷத்தை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாரானாள். சஞ்சய் அவளது உடலின் மீது மெதுவாக ஏறி, அவளது இதழ்களை மீண்டும் ஆழமாகக் கவ்விக்கொண்டு, தங்களின் இரண்டாவது முறைக்கான பயணத்தை மிகத் தீவிரமாகத் தொடங்கினான்.



அவர்களின் இரண்டாவது முறையின் ஆவேசமும் தவிப்பும் முதல் முறையை விடவும் தீவிரமாக இருந்தது. சஞ்சய்யின் அடங்காத இளமை வேகமும், நந்தினியின் அனுபவப்பூர்வமான ஒத்துழைப்பும் இணைந்து அந்த இரவை மீண்டும் ஒரு முறை காமத்தின் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றன. எல்லையற்ற இன்பத்தின் இறுதி எல்லையைத் தொட்டு, இருவரும் தங்களின் தாகத்தைத் தணித்துக் கொண்ட போது, கடிகாரம் நள்ளிரவைத் தாண்டியிருந்தது.

அதன் பின், உடலின் ஒட்டுமொத்த சோர்வும் மனதின் மாபெரும் நிம்மதியும் அவர்களை ஆட்கொள்ள, இருவரும் ஒருவர் மீது ஒருவர் சாய்ந்தபடி அடுத்த 3 மணி நேரத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் மூழ்கிப் போனார்கள்.

[Sandy2009]

அதிகாலை நேரம்.


அறையின் ஜன்னல் வழியே லேசான வெளிச்சம் உள்ளே வரத் தொடங்கியிருந்தது. அப்போது, அறையின் மரக்கதவு "டக், டக், டக்" என்று பலமாகத் தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு நந்தினி திடுக்கிட்டு கண்விழித்தாள். தூக்கக் கலக்கத்திலும், கதவு தட்டப்படும் வேகம் அவளுக்குள் ஒரு பதற்றத்தை உருவாக்கியது. சஞ்சய் இன்னும் நல்ல உறக்கத்தில் இருந்தான்.
அவள் சட்டென்று படுக்கையை விட்டு எழுந்து, கீழே சிதறிக்கிடந்த தன் ஆடைகளை அள்ளிக்கொண்டு அவசர அவசரமாக அணிந்து கொண்டாள். கலைந்திருந்த கூந்தலை ஒற்றைக் கையால் அள்ளி முடிந்துவிட்டு, படுக்கையில் இருந்த ஒரு பெட்ஷீட்டை அவன் உடலின் மேல் போர்த்திக் கொண்டு விறுவிறுவென்று சென்று கதவைத் திறந்தாள்.
அங்கே, கதவுக்கு வெளியே கமலம் அம்மா—(அதாவது சஞ்சய்யின் வளர்ப்பு அம்மா)—கையில் இரண்டு பித்தளைக் டம்ளர்களில் ஆவி பறக்கும் காபியுடன் நின்று கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் வழக்கமான அதிகாலை சுறுசுறுப்பு தெரிந்தது.

நந்தினியின் தூக்கக் கலக்கத்தையும், அவசரக்கோலத்தையும் பார்த்த கமலம் அம்மா லேசாகப் புன்னகைத்து, "என்ன நந்தினி, இன்னும் தூங்கி எந்திரிக்கலையா? சஞ்சய் இன்னும் தூங்குறானா?" என்று கேட்டபடியே காபி டம்ளர்களை அவளிடம் நீட்டினார்.

நந்தினி சற்றுத் தயக்கத்துடனும் பதற்றத்துடனும், "இல்ல அம்மா... இதோ எந்திரிச்சுட்டோம். சஞ்சய்யும் முழிச்சுட்டான்," என்று சமாளித்தாள்.

கமலம் அம்மா அவளிடம், "சீக்கிரம் கிளம்புங்கள், இன்னைக்கு விடியற்காலையிலேயே கோவிலுக்குச் செல்ல வேண்டும். பூசாரி கிட்ட அர்ச்சனைக்கு சொல்லி வச்சிருக்கேன். காலம் தாழ்த்தாம ரெண்டு பேரும் சீக்கிரம் குளிச்சுட்டுக் கிளம்பி வாங்க," என்று அன்புக் கட்டளையிட்டு விட்டுப் பூசை அறைப் பக்கம் நகர்ந்தார்.
கமலம் அம்மா சென்றதும் நந்தினி நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டு, கதவைச் சாத்திவிட்டு காபியுடன் சஞ்சய்யை எழுப்ப படுக்கை நோக்கி நடந்தாள்.

நந்தினி கதவைச் சாத்திவிட்டு, கையில் இருந்த இரண்டு காபி டம்ளர்களுடன் படுக்கையை நோக்கி வந்தாள். சஞ்சய் இப்போதுதான் மெல்லக் கண்விழித்து, படுக்கையில் எழுந்து அமர்ந்திருந்தான். கலைந்த தலைமுடியும், தூக்கக் கலக்கமான அவனது முகமும் அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய அழகைத் தந்தது.
"இந்தா சஞ்சய், அம்மா காபி கொடுத்துட்டுப் போனாங்க. சீக்கிரம் குடி, கோவிலுக்குக் கிளம்பணுமாம்," என்று கூறி ஒரு டம்ளரை அவனிடம் நீட்டினாள்.

சஞ்சய் காபியை வாங்கி ஒரு மடக்கு குடித்தான். பின்னர் குறும்புத்தனமாக நந்தினியின் கையில் இருந்த டம்ளரையும் வாங்கி, அவளது எச்சில் பட்ட பகுதியில் தன் இதழ்களைப் பொருத்தி ஒரு மடக்கு குடித்தான். "ம்ம்... என்னோட டம்ளரை விட, உன் டம்ளர்ல இருக்கிற காபிதான் இன்னும் ரொம்ப சுவையா இருக்கு நந்தினி," என்று அவளைப் பார்த்து ஒற்றைக் கண்ணை அடித்தான்.