[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 24


அவனது புல்லட் சீறிப் பாய்ந்தது, ஆனால் அவனது நினைவுகள் மட்டும் இன்னும் அந்த மழை இரவிலும், இப்போது அம்மாவிடம் மலர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மர்மத்திலும் சிக்கித் தவித்தன.



வேலுவின் வீட்டில் அரட்டை அடித்துவிட்டு, பொழுது நன்றாகச் சாய்ந்த பிறகுதான் ராசுக்குட்டி வீடு திரும்பினான். வாசலில் மலர் அத்தையின் நடமாட்டம் இல்லை என்பதைத் தூரத்திலிருந்தே உறுதி செய்துகொண்டு, ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சோடு புல்லட்டை ஓரங்கட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான்.



அம்பிகா அவனைப் பார்த்ததும், "டேய் ராசுக்குட்டி வந்துட்டியா? பாவம்டா உன் அத்தை... உன்னைப் பாக்கணும்னு இம்புட்டு நேரம் காத்துக் கிடந்துட்டு இப்பதான் கிளம்பிப் போகுது. உன்னைப் பாக்கலையேன்னு அதுக்கு ரொம்ப வருத்தம்டா," என்றாள்.



'அவ மூஞ்சில முழிக்கக் கூடாதுன்னுதான் நான் இவ்வளவு நேரம் ஊர் சுத்துனேன்!' என்று ராசுக்குட்டி உள்ளுக்குள் பல்லைத் தேய்த்தபடி உறுமினான். அவள் எதற்காக வந்தாள், தன்னை ஏன் தேடினாள் என்று ஒரு வார்த்தை கூட அவன் கேட்கவில்லை.



"ம்மா... பசிக்குது. கண்டதையும் பேசிட்டு என் கடுப்பைக் கிளப்பாத. சோறு போடு, நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன்," என்று கடுகடுவெனச் சொல்லிவிட்டு, சட்டையைக் கழற்றிப் போட்டுவிட்டுக் கொல்லைப்புறத்திற்குச் சென்றான்.



அம்பிகா அவனது முதுகையே விசித்திரமாகப் பார்த்தாள். "என்ன இது... அத்தைன்னாலே உசுருக்கு உசுரா இருப்பான். இன்னைக்கு என்னடான்னா அந்தப் பேச்சை எடுத்தாலே எரியுறான்?  என்று முணுமுணுத்தபடி அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள்.



ராசுக்குட்டி குளித்துவிட்டு வந்து அமர, அவனுக்குச் சுடச்சுடக் கரிச் சோறு பரிமாறினாள் அம்பிகா. சாப்பிடும்போது பெரியம்மா வீட்டில் நடந்த கதைகளை ராசுக்குட்டி ஒவ்வொன்றாகச் சொன்னான். மதன் அண்ணன் தனக்குப் புல்லட் கொடுத்தது, பெரியம்மா கவனித்துக்கொண்ட விதம் என அந்தரங்க விஷயங்களைத் தவிர்த்து மற்ற எல்லாவற்றையும் விவரித்தான்.



எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அம்பிகா, திடீரெனக் குரலைத் தாழ்த்தி, "டேய்... உன் அத்தை எதுக்கு வந்துட்டுப் போகுதுன்னு தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.



சோற்றைக் கையில் எடுத்து வாய்க்குப் போகத் தயாரான ராசுக்குட்டி, 'அத்தை' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் அப்படியே கையைத் தளர்த்திச் சோற்றைக் கீழே போட்டான். "ம்மா... சாப்பிடுறப்போ என்ன பேசணும்னு தெரியாதா? பசியில இருக்கேன், கோபப்படுத்தாத," என்று தட்டை விட்டு எழ முயன்றவனை அம்பிகா ஆக்ரோஷமாகத் தடுத்தாள்.



"டேய் நில்லுடா! நானும் பார்த்துட்டே இருக்கேன்... உன் அத்தைன்னு சொன்னாலே உனக்கு ஏன் இம்புட்டு எரியுது? அவ உனக்கு என்னடா செஞ்சா?" என்று அம்பிகா படபடக்க, ராசுக்குட்டிக்குத் தன் தொண்டைக்குள் வார்த்தைகள் முட்டிக்கொண்டு வந்தன.



"அந்தத் தேவிடியாவுக்கு இனிமே என்னால மரியாதை கொடுக்க முடியாது..." என்று அம்பிகாவின் காதில் விழாத வண்ணம் வாய்க்குள் முணுமுணுத்தபடி, தன் ஆத்திரத்தை அடக்கிக்கொண்டு மீண்டும் அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன. அந்த அசிங்கமான ரகசியத்தை அம்மாவிடம் சொல்லவும் முடியாமல், மெல்லவும் முடியாமல் அவனது நெஞ்சு பாரமானது.



அம்பிகா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ராசுக்குட்டியின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றியது போல இருந்தது.



"டேய்... உன் அத்தை இந்த ஊரை விட்டே போறாடா. இனிமே இங்க திரும்ப வர மாட்டா. போறதுக்கு முன்னாடி கடைசியா உன்னைப் பார்த்துட்டுப் போகத்தான் காலையில இருந்தே காத்துக்கிட்டு இருந்தா," என்று சொல்லி முடிக்கவும், ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சு 'சுருக்'கென்றது.



"என்னம்மா சொல்ற? அத்தை ஊரை விட்டுப் போகுதா? ஏன்... என்ன ஆச்சு? என்ன பிரச்சனை?" என்று தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.



"இப்போ மட்டும் வக்கணையா கேளு! நீ வெளிநாட்டுக்கு போன ஒரு வருஷத்துலயே அந்த நாசமா போன உன் மாமன், அத்தையைத் தவிக்கவிட்டுட்டு வேறொருத்தியை இழுத்துக்கிட்டு ஓடிட்டான்டா. போனது மட்டும் இல்லாம ஊரு முழுக்கக் கடனை இழுத்து வச்சுட்டுப் போயிட்டான். பாவம்டா... சொந்தக்காரன்னு ஒரு நாதி அவளை எட்டிப் பார்க்கல. இருக்கிற சொத்தையெல்லாம் வித்தும் அவளால அந்தக் கடனை அடைக்க முடியல. ஒரு வேளைச் சோத்துக்குக் கூடப் பிச்சை எடுக்குற நிலைமைக்கு வந்துட்டாடா..." என்று சொல்லும்போதே அம்பிகாவின் குரல் உடைந்தது.



அம்பிகா கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே தொடர்ந்தாள், "நான்தான்டா அவளுக்கு அப்பப்போ அரிசியும் காய்கறியும் கொடுப்பேன். அப்போகூட, 'ராசுக்குட்டி வந்த பிறகு அவனைப் பார்த்துட்டு இந்த உயிர் போனா போதும்'னு உனக்காகவே உசிரைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தா. கடைசியில சுத்தி இருக்கிற கடன்காரங்க அவ கழுத்தை நெருக்க... வேற வழியே இல்லாம, முந்தானையை விரிச்சு அந்தப் பணத்தைச் சம்பாதிச்சாடா!"



இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் ராசுக்குட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. அவன் பார்த்த அந்த அருவருப்பானக் காட்சிக்கு பின்னால் இவ்வளவு பெரிய ரணமானக் கதையா?



"இனிமே இந்த ஊர்ல இருக்கப் பிடிக்கல, மெட்ராஸுக்குப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் போகத்தான் இன்னைக்கு வந்தா. போறதுக்கு முன்னாடி உன் முகத்தை ஒரு தடவை பார்த்தா போதும்னு சொன்னா..."



அம்மா சொல்லச் சொல்ல ராசுக்குட்டிக்கு மூச்சு முட்டியது. இதயம் தாறுமாறாக அடித்தது. கைகள் உதறின. "அப்போ... அன்னைக்கு நான் பார்த்தப்போ அத்தை..." என்று நினைக்கும்போதே அவனுக்குத் தன் மீதே அருவருப்பு வந்தது. தான் ஒரு தெய்வமாக நினைத்த அத்தை, தன்மானத்தைத் துறந்து அப்படி ஒரு தொழிலில் இறங்கியது அவனுக்காகவும், தன் சூழ்நிலைக்காகவும் தான் என்பதை உணர்ந்தபோது அவன் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்தது.



"அம்மா... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்மா! பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்... ஐயோ... ஐயோ!" என்று தன் தலையிலேயே அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதான்.



"டேய் ராசு... என்னடா ஆச்சு? ஏன் இப்படி அழுவுற?" என்று அம்பிகா பதறிப்போய் அவன் தலையைத் தன் மடியில் சாய்த்துக்கொண்டாள்.



"அம்மா... அத்தையை நான் தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டேன்மா... அவளை அசிங்கமா பேசிட்டு வந்துட்டேன்மா..." என்று விம்மி விம்மி அழுதான் ராசுக்குட்டி. அவனது கண்ணீர் அம்பிகாவின் மடியை நனைத்தது. எந்த வலியையும் தாங்கும்   அவனது அந்த முரட்டு இதயம் , இப்போது தன் அத்தைக்கு இழைத்த அநீதியை நினைத்து ஒரு சிறு குழந்தையைப் போலக் குலுங்கி அழுதது.







"அம்மா, அத்தை எப்படிம்மா போகுது? எத்தனை மணிக்கு பஸ்ஸு?" என்று ராசுக்குட்டி பதற்றத்துடன் கேட்டான்.



"5 மணிக்குத்தான்டா பஸ்ஸு. மணி இப்போ அஞ்சு பத்தாயிடுச்சு... இந்நேரம் நம்ம ஊர் எல்லையைத் தாண்டிப் போயிருப்பாடா," என்று சொல்லும்போதே அம்பிகாவும் உடைந்து போய் அழுதாள்.



ராசுக்குட்டி சட்டெனத் தன் கண்ணீரைத் துடைத்தான். வாசலில் நின்றிருந்த அந்த முரட்டு புல்லட்டைப் பார்த்தான். "ம்மா... இன்னைக்கு என்ன ஆனாலும் சரி, அத்தையை அந்தப் பஸ்ஸை விட்டு இறக்கி இந்த ஊருக்குக் கூட்டிட்டு வருவேன். அவ இல்லாம நான் வரமாட்டேன்!" என்று ஆவேசமாகச் சொன்னவன், சட்டையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு ஓடினான்.

 



புல்லட்டில் ஏறி அமர்ந்தவனின் கண்களில் இப்போது ஒருவித வேட்டை வெறி தெரிந்தது. தன் அத்தைக்கு இழைத்த அநீதியைத் துடைக்கப் போகும் ஒரு வீரனின் ஆக்ரோஷம் அது. வலது காலைத் தூக்கி 'கிக்கரை' ஓங்கி ஒரு மிதி மிதித்தான். "டுபக்... டுபக்... டுரூம்..." என அந்த எஞ்சின் கர்ஜித்தது. அந்தச் சத்தம் ஊர் முழுக்க எதிரொலித்தது. ஆக்ஸிலரேட்டரை ஓங்கி முறுக்கியவன், கிளட்சை மெல்ல விட, புல்லட் ஒரு காட்டுக் குதிரையைப் போல முன்னங்கால்களைத் தூக்காத குறையாகச் சீறிப் பாய்ந்தது. காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு அவன் செல்லும் வேகத்தில் தெருப்புழுதி விண்ணைத் தொட்டது.



வேகமாகப் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தவன், அங்கிருந்தவர்களிடம், "சென்னை பஸ்ஸு போயிருச்சா?" என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டான்.



"ஆமாப்பா... கிளம்பிப் 20 நிமிஷம் ஆகுது. இப்போதான் அந்தத் திருப்பத்தைத் தாண்டிப் போச்சு," என்று அவர்கள் சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே, ராசுக்குட்டி வண்டியைத் திருப்பினான்.

  


இப்போது ராசுக்குட்டி ஒரு பைக் ரெஸ்  பந்தய வீரனாக மாறினான். சாலை முழுக்க அவனது புல்லட்டின் இடி முழக்கம் மட்டுமே கேட்டது. எதிரே வந்த வண்டிகள் எல்லாம் அவனது வேகத்தைக் கண்டு மிரண்டு ஒதுங்கின. "அத்தை... என்னை மன்னிச்சிரு அத்தை! உன்னை எக்காரணத்தைக் கொண்டும் நான் போக விடமாட்டேன்!" என்று மனதுக்குள் கத்தியபடி, முறுக்கிய மீசையோடு காற்றைக் கிழித்துச் சென்றான்.

குற்றம் சுமந்த கோபக்காரன் - இன்று

குலதெய்வம் தேடிப் பாய்கிறான்!

தவறு செய்தவன் தவிப்பிலே - அந்தத்

தார்ச் சாலையைத் தீய்க்கிறான்!

முண்டாசு கட்டிய மீசையோ - இன்று

முத்தமிடத் துடிக்குது!

முந்தானை விரித்தக் கண்ணீரோ - இவன்

முதுகெலும்பை உடைக்குது!

எஞ்சின் உமிழும் இடி முழக்கம் - அத்தையின்

நெஞ்சின் பாரத்தை இறக்குமா?

துரத்திப் பிடிக்கும் வாலிபம் - அவள்

துயரம் முழுதும் துடைக்குமா?

மன்னிப்புக் கேட்கும் மனிதாபிமானம் - மண்டியிடக்

காத்துக் கிடக்குது!

மறுமுறை அத்தை மடி சேர - இந்தக்

காலம் கனன்று துடிக்குது!

காணலாம் அடுத்த பதிவில்...!! 

அவனது புல்லட் சீறிப் பாய்ந்தது, ஆனால் அவனது நினைவுகள் மட்டும் இன்னும் அந்த மழை இரவிலும், இப்போது அம்மாவிடம் மலர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த மர்மத்திலும் சிக்கித் தவித்தன.



 

வேகமாகப் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தவன், அங்கிருந்தவர்களிடம், "சென்னை பஸ்ஸு போயிருச்சா?" என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டான்.



"ஆமாப்பா... கிளம்பிப் 20 நிமிஷம் ஆகுது. இப்போதான் அந்தத் திருப்பத்தைத் தாண்டிப் போச்சு," என்று அவர்கள் சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே, ராசுக்குட்டி வண்டியைத் திருப்பினான்.



  



இப்போது ராசுக்குட்டி ஒரு பைக் ரெஸ்  பந்தய வீரனாக மாறினான். சாலை முழுக்க அவனது புல்லட்டின் இடி முழக்கம் மட்டுமே கேட்டது. எதிரே வந்த வண்டிகள் எல்லாம் அவனது வேகத்தைக் கண்டு மிரண்டு ஒதுங்கின. "அத்தை... என்னை மன்னிச்சிரு அத்தை! உன்னை எக்காரணத்தைக் கொண்டும் நான் போக விடமாட்டேன்!" என்று மனதுக்குள் கத்தியபடி, முறுக்கிய மீசையோடு காற்றைக் கிழித்துச் சென்றான்.



அவனது வேகம் 100, 120, 140  என எகிறியது. வளைவுகளில் வண்டியைச் சாய்த்து அவன் வளைத்து ஓட்டிய தோரணை ஒரு சினிமாவில் வரும் ஹீரோவின் அதிரடித் சேசிங் போலவே இருந்தது. தூரத்தில் அந்தச் சிவப்பு நிறப் பேருந்தின் பின்புறம் மங்கலாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது. அவனது கண்கள் மின்னின, ஆக்ஸிலரேட்டரை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கி முறுக்கினான்..



நெரிசலுக்கு நடுவே அவன் புகுந்து சென்ற வேகம் பார்ப்பவர் நெஞ்சைப் பதற வைத்தது. இரு லாரிகளுக்கு நடுவே இருந்த ஒரு ஜான் இடைவெளியில், தன் கால்கள் அடிபடுமோ என்ற கவலையின்றி வண்டியைச் சாய்த்து "சர்ர்ர்..." என்று மின்னல் வேகத்தில் கடந்தான். ஒரு நொடித் தவற்றினாலும் மரணம் நிச்சயம் என்று தெரிந்தும், அவன் வேகம் குறையவில்லை. பெரிய கண்டெய்னர் லாரியின் சக்கரங்களுக்கு மிக அருகில் அவனது புல்லட் டயர்கள் உரசிச் சென்றபோது, அந்த முரட்டு எஞ்சினின் வெப்பம் அவனது உசுரைத் தீண்டியது.



  



அங்கே பேருந்துக்குள், மலர் அத்தை ஜன்னல் ஓரத்தில் செயலற்று அமர்ந்திருந்தாள். "ஊரும் போச்சு, உறவும் போச்சு... உசுரா நினைச்ச ராசுவும் என்னை ஒரு தேவிடியான்னு துப்பிட்டுப் போயிட்டானே," என்று நினைக்க நினைக்க அவள் கண்கள் குளம் போலத் தேங்கின. அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு கண்களை மூடிய அந்த நொடி, அவளது ஆழ்மனதில் "அத்தை...!" என்று ராசுக்குட்டியின் குரல் இடியெனக் கேட்டது.

 
 





சட்டென அதிர்ந்து எழுந்தாள். "ராசுக்குட்டி... ராசுக்குட்டி!" என்று அவள் பதற்றத்தில் கத்த, பேருந்திலிருந்தவர்கள் அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்தனர். "என்னம்மா... யாராவது வரணுமா?" என்று கேட்க, "இல்லங்க..." என்று தழுதழுத்தபடி மீண்டும் அமர்ந்தாள். 



 
 

ஆனாலும் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு, அவன் தன்னைத் தேடி வருகிறான் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்க, ஜன்னல் வழியே தலையை நீட்டிப் பின்னாடிப் பார்த்தாள். தூரம் வரை நீண்ட தார்ச்சாலையில் அவனது புல்லட் தெரியவில்லை.



தார்ச்சாலையில் பேருந்தை எட்ட முடியாது என்று உணர்ந்த ராசுக்குட்டி, சட்டென ஒரு மண் சாலைக் குறுக்குப்பாதையைக் கண்டான். "இப்படியே போனா அந்த வளைவுல பஸ்ஸை மறிச்சிரலாம்!" என்று கணக்குப் போட்டவன், சற்றும் யோசிக்காமல் புல்லட்டை அந்த மேடுபள்ளம் நிறைந்த காட்டுப் பாதைக்குள் திருப்பினான்.



 



மண் சாலை மரணப் படுகுழியாக இருந்தாலும், புல்லட் ஒரு காட்டுக் குதிரையைப் போலச் சீறிப் பாய்ந்தது. கற்களும் முட்களும் டயர்களில் பட்டுத் தெறிக்க, புழுதிப் படலம் அவன் உருவத்தையே மறைத்தது. வண்டி ஒவ்வொரு மேட்டிலும் துள்ளிக்குதித்தபோதும், அவன் ஹேண்டில் பாரை இரும்புப் பிடியாகப் பற்றி, ஆக்ஸிலரேட்டரை உச்சகட்டத்திற்கு முறுக்கினான். புல்லட்டின் ஒவ்வொரு வெடிப்பும் அவனது இதயத் துடிப்போடு போட்டி போட்டது



ஜன்னல் ஓரத்தில் சாய்ந்திருந்த மலர் அத்தையின் கண்களில் அந்தப் புழுதிப் படலம் தட்டுப்பட்டது. அந்த மண் சாலையில், மேடு பள்ளங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், ஒரு மாவீரனைப் போலப் புல்லட்டில் சீறி வந்து கொண்டிருந்தான் ஒருவன். புழுதி விலக விலக, அந்த உருவம் அவளுக்கு நெருக்கமாகத் தெரிந்தது. அகலமான மார்பு, காற்றில் பறக்கும் தலைமுடி, முறுக்கிய மீசையோடு ஆவேசமாக வண்டியை ஓட்டி வருவது...





"ராசு... ராசுக்குட்டி!"



மலர் அத்தையின் கண்கள் விரிந்தன, உடல் நடுங்கியது. "ராசுக்குட்டி!" என்று அவள் போட்ட கூச்சலில் பேருந்தே ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்தது. சீட்டை விட்டுத் துள்ளிக் குதித்து எழுந்தவள், ஓட்டுநரின் அருகில் ஓடினாள். "தம்பி... வண்டியை நிறுத்துப்பா! என் மகன் வாரான்... வண்டியை நிறுத்து!" என்று கைகூப்பிக் கெஞ்சினாள்.



"அக்கா... ஏற்கனவே இருபது நிமிஷம் லேட்டு. இது எக்ஸ்பிரஸ் பஸ், அடுத்த பெரிய பஸ் ஸ்டாண்ட்ல தான் நிக்கும்," என்று கடுகடுவெனச் சொன்ன ஓட்டுநர், வேகத்தைக் குறைக்காமல் இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டினான்.



"ஐயோ... என் புள்ள என்னைத் தேடி வாரானே! பாவிங்களா நிறுத்துங்கடா!" என்று கதறியவள், மீண்டும் ஜன்னல் ஓரம் ஓடித் தன் கைகளை வெளியே நீட்டி, "ராசு... குட்டி... இதோ இருக்கேன்டா!" என்று ஆவேசமாகக் கையாட்டினாள்.



ராசுக்குட்டி அத்தையைப் பார்த்துவிட்டான். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அந்தத் தவிப்பும் கண்ணீரும் அவனது ஈரலை உருக்கியது. பேருந்து வேகம் குறையவில்லை என்று தெரிந்ததும், அவனது ஆண்மை சீறியது. ஆக்ஸிலரேட்டரை அதன் கடைசி எல்லை வரை திருகினான். புல்லட் ஒரு ஏவுகணையைப் போலப் பாய்ந்து பேருந்தை முந்தியது.



சரியாக இருநூறு மீட்டருக்கு முன்னால் சென்றவன், சாலையின் குறுக்கே மின்னல் வேகத்தில் வண்டியைத் திருப்பி, 'சடார்' எனப் பிரேக் அடித்து அப்படியே நின்றான். டயர்கள் தார்ச்சாலையைத் தேய்த்துப் புகையைக் கிளப்பின.



"எவன்டா இது... நடு ரோட்டுல வண்டிய நிப்பாட்டுறவன்?" என்று கோபமாகச் சீறிய ஓட்டுநர், மிக அருகில் ராசுக்குட்டியின் புல்லட் நிற்பதைக் கண்டு பதறிப்போய், "கீஈஈச்..." என்ற ஒலியோடு பிரேக்கை மிதித்தார். பேருந்து அவன் முன்னால் சில அங்கல தூரத்தில் குலுங்கி நின்றது.



   



ராசுக்குட்டி மெல்ல புல்லட்டை விட்டு இறங்கினான். தன் முரட்டு வேட்டியை மடித்துக் கட்டி, ஒற்றைக் கையால் மீசையை ஒரு முறுக்கு முறுக்கினான். பின், ஒரு கம்பீரமான சிங்கத்தைப் போலப் பேருந்தை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்து, முகம் இறுகி இருந்தது. அவன் நடந்து வந்த தோரணையும், அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆளுமையும் பார்த்த ஓட்டுநருக்கே ஒரு நிமிடம் உதறல் எடுத்தது. "யாரோ பெரிய இடத்து ஆள் போல இருக்கே, வம்பு வேண்டாம்" என்று அவர் மௌனமானார்.



ராசுக்குட்டி பேருந்துக்குள் நுழைந்த அந்த நொடி, அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்தப் பயணிகளும் மூச்சடைத்துப் போய் அவனைப் பார்த்தார்கள். அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்த ஆக்ரோஷமும், முகத்தில் வழிந்த வேர்வையும் அவன் சாதாரண ஆள் இல்லை என்பதைச் சொல்லாமல் சொன்னது.



ஜன்னல் ஓரத்தில் இருந்த மலர் அத்தை, "ஏன் புள்ள... ராசு!" என்று கதறியபடி ஓடி வந்து, அவனை அப்படியே அள்ளிக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது கண்ணீர் ராசுக்குட்டியின் சட்டையை நனைத்தது. அத்தையின் அந்தத் தவிப்பை நேரில் பார்த்ததும், அவனது இரும்பு நெஞ்சமும் ஒரு நிமிடம் இளகியது. அவனது கண்களிலும் கண்ணீர் முட்டியது, ஆனால் அதை வெளிக்காட்டாமல் தன் ஆத்திரத்தை அடக்கிக்கொண்டான்.

 

 

அவளது கையைப் பலமாகப் பற்றியவன், ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் சரசரவென அவளைப் பேருந்தை விட்டு வெளியே இழுத்துச் சென்றான்.



"டேய் ராசு... விடுடா! நான் மெட்ராஸுக்குப் போகணும்டா... இனிமே அங்கதான் என் பொழப்பு," என்று மலர் அத்தை தழுதழுத்த குரலில் சொல்லிக்கொண்டே பின்னால் வர மறுத்தாள்.



ராசுக்குட்டி சட்டெனத் திரும்பி அவளை ஒரு ஆக்ரோஷமானப் பார்வை பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில், "இனிமே உன் பொழப்பு என் கூடத்தான்!" என்கிற அதிகாரமும், அவளைத் தவிக்கவிட்டதற்கான குற்ற உணர்ச்சியும் ஒருசேர மின்னி மறைந்தது. அந்த ஒரே பார்வையில் மலர் அத்தை அப்படியே அடங்கிப் போனாள். அவனது பிடிவாதம் அவளுக்குத் தெரியும். மறுபேச்சு பேசாமல், அவன் பின்னாடியே பேருந்தை விட்டு இறங்கினாள்.



கீழே இறங்கியதும், பஸ் கண்டக்டர், "என்னப்பா வண்டிய வழிமறிச்சு ஆளை இழுத்துட்டுப் போறீங்க? லேட்டாகுது பாருங்க," என்று சத்தமிட முயன்றார்.



ராசுக்குட்டி அவரைத் திரும்பிப் பார்த்து, "வண்டிய எடுங்கண்ணே... இவ எங்கேயும் வரல, என் கூட வர்றா!" என்று கட்டளையிடும் தொனியில் சொல்லிவிட்டு, தன் புல்லட்டை நோக்கி நடந்தான்.



பேருந்து மெல்ல நகரத் தொடங்கியது. ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்த பயணிகளுக்கு, சாலையில் கம்பீரமாக நின்றிருந்த அந்த வாலிபனும், அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்ற அந்தப் பெண்ணும் ஒரு காவிய நாயகன்-நாயகி போலத் தெரிந்தார்கள்.



பேருந்து தூரத்தில் ஒரு சிறு புள்ளியாக மறைந்து, அந்தச் சாலை வெறிச்சோடியது. இப்போது அங்கே ராசுக்குட்டியும், மலர் அத்தையும் மட்டுமே. அந்தச் சாலையோர அமைதியில், ராசுக்குட்டி அவளை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தான்.



மலர் அத்தைக்கு அவன் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்ததில் அத்தனை சந்தோஷம். "டேய் ராசு... நீ வருவேன்னு எனக்குத் தெரியும்டா. என் அண்ணன் ரத்தம்டா நீ... என்னை அப்படி விட்டுடுவியா?" என்று தழுதழுத்த குரலில் கொஞ்சலாகச் சொல்லி முடிக்கும் முன்னே...



"பளார்...!!"



ராசுக்குட்டியின் இரும்பு போன்ற கை மலர் அத்தையின் கன்னத்தில் இடியென இறங்கியது. அந்தச் சத்தம் அந்தப் பரந்த வெளியில் எதிரொலித்தது. அவனது விரல் தடம் அப்படியே அவளது சிவந்த கன்னத்தில் தழும்பாகப் பதிந்தது. அடியின் வேகத்தில் தலை சரிந்து  , அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளுக்கு வலித்ததை விட, தன் ராசுக்குட்டி தன்னை அடித்தது அவளது ஆன்மாவைத் துளைத்தது.



ஆனால், அவள் கண்களில் நீர் திரளும் முன்னரே, ராசுக்குட்டியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாகக் கொட்டியது. "ஏண்டி இப்படி பண்ணுன? ஏன் இப்படிப் பண்ணுன?" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தியவன், அடுத்த நொடி அவளைத் தன் மார்போடு சேர்த்து இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான்.



அந்த அணைப்பில் அவன் அவள் மேல் வைத்திருந்த அடங்காத கோபம், கொளுந்துவிட்டு எரியும் காதல், தான் செய்த தவறுக்கான மன்னிப்பு என எல்லாம் ஒருசேரக் கலந்திருந்தது.



மலர் அத்தைக்குக் கன்னம் எரிந்தது, ஆனால் அவன் அணைத்த அந்தச் சூட்டில் அந்த வலி அவளுக்கு இன்பமாகத் தெரிந்தது. "இனிமேல் இவன் முகத்தைப் பார்க்கவே முடியாது" என்று நினைத்து ஊரை விட்டு ஓடியவளுக்கு, இப்போது அவன் மார்பில் சாய்ந்திருப்பது ஒரு பெரும் வரமாகத் தோன்றியது. அவனது இந்த அன்பிற்காக இன்னும் பத்து அடிகள் கூட வாங்க அவள் தயாராக இருந்தாள்.



அவளும் அவன் முதுகைத் தன் மெல்லியக் கரங்களால் கட்டிக்கொண்டாள். அந்தச் சாலை ஓரத்தில், காயப்பட்ட இரண்டு இதயங்கள் ஒருவரை ஒருவர் பிணைத்துக் கொண்டு நின்றன. அவனது முரட்டுத்தனமான மீசை அவளது தோள்களில் உரச, அந்த மதிய வெயிலிலும் அவர்கள் ஒரு புது உலகிற்குள் நுழைந்தனர்.



ராசுக்குட்டியின் அகலமான மார்பில் சாய்ந்திருந்த மலர் அத்தை, விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்த அவனது முதுகினை மெல்லத் தடவிக் கொடுத்தாள். ஒரு கரடுமுரடான பாறை உருகித் தன் மடியில் வீழ்ந்தது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.



"என்னை மன்னிச்சுடுடா ராசுக்குட்டி... இந்த பாவிக்கு வேற வழி தெரியலடா. உன்னைப் பார்த்த அந்த அஞ்சு வருஷத்து ஆசையில, உன்னைத் தேடி வந்த இடத்துல உன்கிட்டயே அசிங்கப்பட்டு நின்னதுக்கு அப்புறம், எனக்குச் சாகுறதைத் தவிர வேற வழி இல்லைன்னு தோணுச்சுடா. ஆனா, சாகுறதுக்கும் துணிச்சலில்லாம தான் இப்படி ஊரை விட்டு ஓடத் துணிஞ்சேன்," என்று அவள் கேவிக்கேவி அழ, ராசுக்குட்டியின் அணைப்பு இன்னும் இறுகியது.



அவன் அவளைத் தன் மார்பிலிருந்து மெல்ல விலக்கி, அவளது முகம் சிவந்து விரல் தடம் பதிந்திருந்த அந்தக் கன்னத்தைத் தன் கரங்களால் ஏந்தினான். அவனது கட்டை விரலால் அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தவன், "இனிமே எவனாவது உன்னைத் தொடணும்னு நினைச்சா, அவன் கையை வெட்ட மாட்டேன்... தலையையே உருட்டிடுவேன். அந்த நாய்கிட்ட நீ போனதுக்குக் காரணம் இந்தக் கடன்காரப் பசங்கதானே? அவனுங்களை நான் பாத்துக்கிறேன்," என்று உறுமினான்.



மலர் அத்தை அவனது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் இருந்த தீர்க்கம் அவளுக்கு ஒரு பெரும் பாதுகாப்பை உணர்த்தியது. தான் இழந்த கௌரவத்தையும், தொலைத்த வாழ்க்கையையும் இவன் மீட்டுத் தருவான் என்கிற நம்பிக்கை அவளுக்குள் துளிர்விட்டது.



"வா... வண்டியில ஏறு," என்று அதிகாரமாகச் சொன்னவன், அவளது கையைப் பிடித்துத் தன் புல்லட் அருகில் அழைத்துச் சென்றான்.



இனி அவள் அத்தை மட்டுமல்ல... அவனது மானம், அவனது உயிர். அவளை ஊருக்குள் அழைத்துச் செல்வது என்பது ஒரு போருக்குச் செல்வதற்குச் சமம் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால், அந்தப் போரைச் சந்திக்க ராசுக்குட்டி இப்போது ஒரு போர்வீரனைப் போலத் தயாராகிவிட்டான்.



வரும்போது காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு சீறிப் பாய்ந்த அந்தப் புல்லட், இப்போது ஒரு அமைதியான நதியைப் போலச் சாலையில் ஊர்ந்து சென்றது. எஞ்சினின் "டுபக்... டுபக்..." சத்தம் இப்போது ஒரு தாலாட்டைப் போல ஒலித்தது.



  



பின்னாலிருந்த மலர் அத்தை, ராசுக்குட்டியின் அகலமான மார்பைச் சுற்றித் தன் இரு கைகளையும் போட்டு, அவனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். தன் மார்பை அவனது இரும்பு போன்ற முதுகில் அழுத்திச் சாய்த்து, ஒருவிதப் பாதுகாப்பான உணர்வில் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ராசுக்குட்டி உண்மையிலேயே தன்னைத் தேடி வருவான் என்றும், இப்படித் தன் கையைப் பிடித்து ஊருக்கு அழைத்துச் செல்வான் என்றும் அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.



அவளது நீண்ட கூந்தல் காற்றில் பறந்து ராசுக்குட்டியின் தோள்களில் விளையாடியது. அவன் அவ்வப்போது தன் கைகளை எடுத்து, தன் மார்பில் பிணைந்திருக்கும் அவளது மென்மையான கரங்களை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டான். "நான் இருக்கேன்... இனி எதற்கும் பயப்படாதே," என்று அவன் சொல்லாமல் சொல்லும் அந்தத் தொடுதல் அவளுக்குள் ஒரு பேரமைதியைத் தந்தது.



சாலையில் சென்றவர்கள் எல்லாம் இவர்களைப் பார்த்து அப்படியே வாய் பிளந்து நின்றார்கள். ஊர் எல்லையைத் தாண்டிப் போக வேண்டிய 'தேவிடியா' என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒருத்தி, அதே ஊரின் முரட்டுக் காளையின் பின்னால் அமர்ந்து, உரிமையோடு கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு வருவதைக் கண்டு ஊரே விக்கித்து நின்றது.



ஆனால், ராசுக்குட்டியோ, மலர் அத்தையோ எதற்கும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. உலகமே எதிர்த்து நின்றாலும், இந்த அணைப்புக்கு முன்னால் அது தூசி என்பது போல இருவரும் ஒருவரோடு ஒருவர் பிணைந்திருந்தார்கள். ராசுக்குட்டியின் முறுக்கிய மீசையும், மலர் அத்தையின் அந்த மௌனமானப் புன்னகையும் அந்த ஊரின் புதிய விதிமுறைகளை எழுதத் தயாராகின.



புல்லட் மலர் அத்தையின் வீட்டு வாசலில் வந்து ஒரு கச்சிதமான பிரேக் அடித்து நின்றது. வண்டியை ஸ்டாண்ட் போட்டு நிறுத்திய ராசுக்குட்டி, அந்தத் தெருவில் போய்க்கொண்டிருந்த  ஒரு பெரியவரை என்பவரைப் பார்த்தான்.



"தாத்தா ... எங்க கிளம்பிட்டீங்க?" என்று அதிகாரத்தோடு கேட்டான்.



"பழனியாண்டி வீட்டுக்கு போறேன்ப்பா..." என்றார் அவர்



"அண்ணே, அப்படியே எங்க வீட்டுத் தெரு வழியாத்தானே போவீங்க? எங்க அம்மாகிட்ட சொல்லிடுங்க... ராசுக்குட்டி இன்னைக்கு அத்தை வீட்டிலேயே தங்கிக்கிறான்னு சொல்லுங்க.  



அவரும் சரின்னு  தலையை ஆட்டிவிட்டு நகர்ந்தார். .



வண்டியை விட்டு இறங்கிய மலர் அத்தையை,  . அவளது மெல்லிய இடுப்போடு தன் முரட்டுக் கரங்களை விட்டு இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். அத்தையிடம் ஏதோ ஒரு பெரிய உரிமையைப் பெற்றுவிட்டது போல, ஒரு அதிகாரத்தோடும் கம்பீரத்தோடும் அவளை வீட்டுக்குள்ளே அழைத்துச் சென்றான்.


மலர் அத்தை ஒரு நிமிடம் தடுமாறினாள். ஆனால், ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டுத்தனமான அணைப்பும், அவன் கொடுத்த அந்த உரிமையும் அவளுக்கு ஒரு புதுத் தெம்பைக் கொடுத்தது. கதவைத் திறந்து இருவரும் உள்ளே நுழைய, அந்தப் பழைய வீட்டின் சுவர்கள் அவர்களின் புதிய உறவின் சாட்சிகளாய் மௌனமாக நின்றன.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 25

வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் மலர் அத்தைக்கு ஏனோ முதலில் ஒரு கடமை உணர்வு மேலோங்கியது. மூன்று வாரங்களாக இருண்டு கிடந்த அந்த வீட்டின் மூலைகளில், துயரமும் அவமானமும் சிலந்தி வலைகளாய் படர்ந்திருந்தன. அவள் மெல்லச் சாமி அறைக்குச் சென்றாள். அங்கிருந்த தூசுகளைத் தன் சேலை முந்தானையாலேயே துடைத்துவிட்டு, படங்களை ஒழுங்குபடுத்தினாள்.

ஒரு அகல் விளக்கை எடுத்து, அதில் எண்ணெயை ஊற்றித் திரியைத் தூண்டிவிட்டாள். தீக்குச்சியை உரசும் சத்தம் அந்த அமைதியான வீட்டில் ஒரு சங்கீதமாய் ஒலித்தது. அவள் விளக்கை ஏற்றிய அந்த நொடி, அந்தச் சிறிய அறை முழுவதும் ஒரு தெய்வீக ஒளி பரவியது.



 
ராசுக்குட்டி கடைசியாக அந்த வாசலை விட்டு வெளியேறியபோது அணைந்து போன அந்த வீட்டு விளக்கு, இன்று மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் உயிர் பெற்று ஜொலித்தது. அந்தச் சுடரின் வெளிச்சத்தில் மலர் அத்தையின் முகம் ஒரு புதுப் பொலிவோடு மின்னியது. அத்தனை வலிகளையும், அவமானங்களையும் அந்த ஒற்றைச் சுடர் சுட்டெரிப்பது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.


சாமி அறைக்கு வெளியே கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, வாசலில் சாய்ந்து நின்றிருந்த ராசுக்குட்டி அந்த ஒளியைப் பார்த்தான். விளக்கு வெளிச்சத்தில் அத்தையின் அந்த உருவம், அன்று பார்த்த அந்த 'அசிங்கமான' நிழலை அழித்துவிட்டு, ஒரு மங்களகரமான தேவதையாக அவனுக்குத் தெரிந்தது.


அவள் கண்களை மூடிச் சாமி கும்பிட்டு முடித்துவிட்டுத் திரும்பியபோது, ராசுக்குட்டி அவளையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஒளியின் பின்னணியில், அவளது அந்தப் பழுத்த மேனியும், இப்போது படிந்திருந்த அமைதியும் அவனை ஏதோ செய்யத் தூண்டியது.

 

சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் மலர் மெல்லத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது, ஆனால் முழுதாகச் சிரிக்க முடியவில்லை. ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டு அறை கொடுத்த வலி, இன்னும் அவளது கன்னத்தில் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. "ஆ..." என்று மெல்லிய முனகலோடு தன் சிவந்த கன்னத்தை வருடிப் பார்த்தவள், வலியால் முகத்தைச் சுளித்தாள்.



அவள் முகம் சுளிப்பதைப் பார்த்த அடுத்த நொடி, சிங்கமாக நின்றிருந்த ராசுக்குட்டி ஒரு சிறு குழந்தையாக மாறி அவள் அருகே வந்தான். அவளது முகத்தைத் தன் இரு கரங்களுக்குள் ஏந்தியவன், "ரொம்ப வலிக்குதா அத்தை?" என்று தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான். அவனது கண்களில் இப்போது ஆக்ரோஷம் இல்லை,   அன்பு மட்டுமே இருந்தது.



மலர் அவனை ஒரு குறும்பானப் பார்வையால்  . "பின்ன... இரும்பு மாதிரி கைய வச்சுட்டு இப்புடி ஒரு அறை விட்டுட்டு, இப்போ வந்து வலிக்குதான்னு கேக்குறியே... ஆமாடா, ரொம்பவே வலிக்குது!" என்று செல்லமாகக் கோபித்துக் கொண்டாள்.



ராசுக்குட்டி மறுபேச்சு பேசவில்லை. தான் இழைத்த அந்த வலிக்கான மருந்தை அவனே கொடுக்கத் துணிந்தான். மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, அவனது முரட்டு மீசை அவளது கன்னத்தில் மென்மையாக உரச, தான் அடித்த அதே இடத்தில் தன் இதழ்களால் ஒரு இதமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

    

அந்த மென்மையானத் தீண்டலில் மலர் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவனது இதழ்களின் சூடும், அந்த அன்பும் அவளது ஒட்டுமொத்த வலியையும் ஒரு நொடியில் மாயமாய் மறையச் செய்தது. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டவள், அந்தத் தருணத்தைச் சொர்க்கமாக உணர்ந்தாள். ராசுக்குட்டியின் அந்த முத்தத்தில் ஆயிரம் மன்னிப்புகளும், ஒரு மாபெரும் பாதுகாப்பும் பொதிந்திருந்தது.


அவனது இதழ்கள் கன்னத்தில் பதிந்தபோது ஏற்பட்ட அந்தச் சிலிர்ப்பு, மலர் அத்தையின் உடல் முழுவதும் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் முகத்தை நகர்த்தி, அவளது கண்களை நேருக்கு நேராகப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் இருந்த தாகமும், தகிப்பும் அவளை ஊமை ஆக்கியது.

அவன் செய்த அந்தத் தவறுக்கு, அந்த அறைக்கு அவன் கேட்கும் மன்னிப்பு இதுதான் என்று அவளுக்குப் புரிந்தது. அந்த மன்னிப்பை முழுமனதோடு ஏற்றுக்கொண்டவள் போல, மலர் அத்தை தன் இதழ்களை மெல்லப் பிரித்தாள். ஒரு மலர் விரிவதைப் போல அவளது இதழ்கள் பிரிய, ராசுக்குட்டியின் ஆக்ரோஷமான தேடலுக்கு அவள் தன் நாவால்  விரித்து வரவேற்றாள்.

 

அடுத்த நொடி, இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தூரம் காணாமல் போனது. ராசுக்குட்டி அவளை இன்னும் நெருக்கமாகத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொள்ள, மலர் அத்தை அவனது பிடறியைத் தன் இரு கரங்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நாவின் மென்மையும், அவனது ஆண்மையின் வேகமும் அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் ஒரு புதுக் கவிதையை எழுதத் தொடங்கின.



ஐந்து வருடப் பிரிவு, மூன்று வாரக் கோபம், அத்தனை அவமானங்கள் என எல்லாம் அந்த ஒரு ஆழமான முத்தத்தில் கரைந்து போயின. ராசுக்குட்டியின் முரட்டு மீசை அவளது மூச்சுக்காற்றோடு கலந்து உறவாட, மலர் அத்தை அந்தப் பரவசத்தில் தன்னை முழுவதுமாக அவனிடம் ஒப்படைத்தாள்.

   

அந்தச் சிறிய வீட்டில், சாமி அறை விளக்கின் சுடர் மட்டும் இவர்களின் இந்தத் தீராத காதலுக்குச் சாட்சியாக அமைதியாக எரிந்து கொண்டிருந்தது.



அந்த முத்தம் வெறும் மன்னிப்பாகத் தொடங்கி, இப்போது ஒரு கட்டுக்கடங்காத காமப் பெருவெளியாக மாறியிருந்தது. ராசுக்குட்டியின் நாக்கு அவளது வாய்க்குள் ஒரு போர்க்களத்தையே நடத்தியது. மலர் அத்தை சற்றும் சளைக்காமல் அவனது நாவைத் தன் நாவால் சுழற்றிச் சுழற்றிச் சுவைக்க, இருவரின் எச்சிலும் கலந்து ஒருவித போதையை அவர்களுக்குள் ஏற்றியது. அந்தச் சிறிய அறையில் அவர்களின் மூச்சுக் காற்று அனலாய் வீசியது.



ராசுக்குட்டியின் முரட்டுக் கரங்கள் அவளது முதுகுப் புறத்தில் சறுக்கிச் சென்று, அவளது கனமான பிட்டங்களை  அடைந்தன. அந்தப் பருத்தத் தசைக்கோளங்களை அவன் தன் உள்ளங்கைகளால் ஆக்ரோஷமாக அமுக்கிப் பிசைந்தான்.  இரும்பு போல முறுக்கேறியிருந்த அவனது கைகளின் அழுத்தத்தில், மலர் அத்தைக்கு வலி கலந்த ஒரு சுகம் பிறந்தது

 

அவன் அமுக்கும் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுப்பது போல, மலர் அத்தை தன் மேனியை அவனோடு இன்னும் நெருக்கமாகப் பிணைத்துக்கொண்டாள். அவளது பாரமான முலைகள் ஜாக்கெட்டையும் தாண்டி ராசுக்குட்டியின் அகலமான மார்பில் பலமாக அழுந்தின. அவள் தன் மார்பைக் கொண்டு அவனது நெஞ்சில் உரசி ஒருவிதத் தகிப்பை ஏற்படுத்த, ராசுக்குட்டிக்குள்ளே ஒரு மதம் பிடித்தக் காளை விழித்துக்கொண்டது.





அந்தக் காமத் தகிப்பில் மலர் அத்தை தன்னை மறந்திருந்தாள். ஒரு கையை அவனது அகன்ற முதுகின் வழியே கீழே கொண்டு சென்று, அவனது இடுப்போடு சேர்த்துத் தன்னை இறுக்கி அணைத்தாள். அவளது பெண்மை அவனது முரட்டுத் தேகத்தோடு உரச, அந்த இன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட முயன்ற அந்த நொடி...



"ஆஆஆ...!!!" என்று ராசுக்குட்டி அலறினான். சட்டென அவளது முத்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு பின்வாங்கினான். அவனது முகத்தில் இன்பத்திற்குப் பதில் கடுமையான வலி தெரிந்தது.



டேய் ராசு... என்னடா ஆச்சு?" என்று மலர் அத்தை பதறிப்போய்க் கேட்டாள். அவனது முகம் வேதனையில் சுருங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டு அவளது உள்ளம் துடித்தது.



ராசுக்குட்டி தன் இடுப்பின் ஒரு பக்கத்தை அழுத்திப் பிடித்தபடி, மெல்லத் தட்டுத் தடுமாறி அங்கிருந்த கட்டிலில் அமர்ந்தான். "அத்தை... அந்த மண் பாதையில ஏனோ தானோன்னு புல்லட்டைப் பறக்கவிட்டேனா... அந்த மேடு பள்ளத்துல குதிச்சு வந்தப்போ ஏதோ சுளுக்குப் பிடிச்சிருச்சுன்னு நினைக்கிறேன். இப்போ இடுப்பைப் பிடிச்சு இழுக்குது அத்தை," என்று முனகினான்.



"ஐயோ... என் புள்ளைக்கு இவ்வளவு வலியா? எல்லாம் என்னால வந்த வினைடா," என்று அவசரமாய் அவன் அருகே அமர்ந்த மலர் அத்தை, அவனது சட்டையைச் சற்றே தூக்கி, இடுப்புக்கும் முதுகிற்கும் இடைப்பட்டப் பகுதியில் தன் மென்மையானக் கரங்களால் வருடினாள். "இங்கேயாடா ராசு? இங்கதான் வலிக்குதா?" என்று கவலையோடு கேட்டாள்.



"ஆஆ... ஆஅ... அங்கதான் அத்தை... கொஞ்சம் அமுக்கினாலே உசிரு போகுது... ஆஅ..." என்று அவன் வழியில் துடித்தான்.



அவனுக்காகத் துணிந்து நின்ற அந்த வீரத் தமிழன், இப்போது வலியால் ஒரு குழந்தையைப் போலத் துடிப்பதைப் பார்க்க மலருக்கு நெஞ்சு பொறுக்கவில்லை. அவனது வேதனையைக் குறைக்கத் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவளது மனம் தவித்தது. அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில், அவனது வலியும் அவளது தவிப்பும் ஒரு புதிய உணர்வைப் பரிமாறிக்கொண்டன.



இருடா... உனக்கு நான் இப்போவே சுளுக்கு எடுத்து விடுறேன். அப்படியே விட்டுட்டா நாளைக்கு உன்னால எந்திரிக்கக் கூட முடியாது," என்று சொன்ன மலர் அத்தை, சாமி அறைக்குள் விறுவிறுவென நுழைந்தாள். அவிழ்ந்து தோள்களில் சரிந்திருந்த கூந்தலை வாரிச் சுருட்டி ஒரு கொண்டையாகப் போட்டுக் கொண்டாள். அங்கிருந்த பரணில் தேடி, ஒரு பழைய பாட்டிலில் இருந்த 'காயத்ரி' எண்ணெயை ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் ஊற்றினாள்.
 
 

மலருக்கு அந்த ஊரில் ஒரு ரகசியப் பெயர் உண்டு—'கைராசிக்காரி'. தன் பாட்டியிடம் கற்றுக்கொண்ட அந்த வர்மக் கலை அவளுக்கு அத்துப்படி. எப்பேர்ப்பட்ட முரட்டுச் சுளுக்காக இருந்தாலும், எந்த நரம்பைத் தொட்டால் அது தானாக வழிக்கு வரும் என்பது அவளது விரல் நுனிகளுக்குத் தெரியும். ஊரில் கண்டவனுக்கெல்லாம் சுளுக்குப் பிடித்து, நடக்க முடியாதவனை ஓட வைத்தவள் அவள். இன்று தன் ரத்தமான ராசுக்குட்டிக்கே சுளுக்கு என்றதும், அவளுக்குள் இருந்த அந்த வைத்தியக்காரி விழித்துக் கொண்டாள்.



கிண்ணத்தில் இருந்த எண்ணெயோடு அவன் முன்னால் வந்து நின்ற மலர் அத்தைக்கு, இப்போது அவனது உடல் ஒரு ஆணின் உடலாகத் தெரியவில்லை; வலியால் துடிக்கும் தன் பிள்ளையின் உடலாகவே தெரிந்தது.



"ராசு... இருடா, நானே எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கிறேன். நீ சும்மா படு," என்றவள், அவனது சட்டைப் பொத்தான்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினாள். சட்டையை உருவி எடுக்கும்போது ஏற்பட்ட சிறு அசைவிலும், "ஆ... அத்தை... மெதுவா," என்று அவன் வேதனையில் முனகினான்.



அவன் இடுப்பு வலியால் அவஸ்தைப்படுவதைப் பார்க்கப் பொறுக்காமல், அடுத்ததாக அவனது கைலியையும் உருவினாள். அது 'தொப்'பென்று தரை வீழ்ந்தது. இறுதியாக அவன் உடலில் இருந்த அந்தச் சிறிய உள்ளாடையையும் அகற்றி, அவனைப் பிறந்த மேனியாக முழு அம்மணமாக்கினாள். அந்தப் பருவத்தின் எழுச்சியும், அவனது உறுப்பும் அவள் கண்ணில் பட்டாலும், மலருக்குள் எந்தச் சலனமும் பிறக்கவில்லை. அவளுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்—தன் ராசுக்குட்டியின் வலியைப் போக்க வேண்டும். அந்தத் தாயுள்ளமும், வைத்தியக்காரியின் பிடிவாதமுமே அவளை ஆட்கொண்டிருந்தது.





"அப்படியே மெதுவா குப்புறப் படுடா ராசு," என்று சொல்லி, அம்மணமாக நின்றவனைத் தூக்கி அப்படியே கட்டிலில் குப்புறப் படுக்க வைத்தாள்



 அம்மணமாகக் கிடந்த அவனது முரட்டு உடலில், சூடான அந்த எண்ணெய் பட்டதுமே ராசுக்குட்டி "ஆஅ...!" என்று உடலை ஒருமுறை வில்லாக வளைத்து நெளிந்தான். மலர் அத்தை சற்றும் பதறவில்லை. ஒரு தேர்ந்த வேட்டைக்காரன் இலக்கைத் தேடுவது போல, அவளது பெருவிரல்கள் அவனது இடுப்புத் தசைக்குள் ஒளிந்திருந்த அந்த முரட்டு நரம்பைத் தேடிப் பிடித்தன.

 

சரியாக அந்த நரம்பு முடிச்சின் மேல் தன் கட்டை விரலை வைத்து, ஒரு அழுத்து அழுத்தித் தடவினாள். "ஆஅ... அத்தை... ஆஆ... அங்கதான்... ஆஆ... இன்னும் கொஞ்சம்... அத்தை...!" என்று அவன் வலியும் சுகமும் கலந்த குரலில் கத்தினான்.  



மலருக்கு இப்போது புரிந்துவிட்டது. "இது சாதாரணச் சுளுக்குதான்டா ராசு. அந்த வளைவுல வண்டியச் சாய்ச்சப்போ நரம்பு ஏறி இறங்கிருச்சு. நான் இப்போ தட்டி விடுறேன் பாரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, எண்ணெயை இன்னும் கொஞ்சம் எடுத்து அந்த இடத்தில் அழுத்தமாகத் தடவி, நரம்பைப் பிடித்து இழுத்து விட்டாள்.



அவளது கை வித்தையில் அந்த நரம்பு மெல்ல மெல்லத் தன் பழைய இடத்திற்குத் திரும்பியது. அவனது பிட்டங்களுக்கு மேலிருந்த அந்த இறுக்கம் தளரத் தளர, ராசுக்குட்டியின் அலறல் மெல்ல மெல்ல முனகலாக மாறியது. "ஆஆ... ஆ... அப்படித்தான்... அப்படியே அழுத்தி விடு அத்தை... இப்பதான் ஏதோ உசிரு வர்ற மாதிரி இருக்கு... ஆஅ..." என்று அவன் கண்கள் சொருகிக் கிடக்க, மலர் விடாமல் தன் கைவித்தையைக் காட்டினாள்.



அவளது மென்மையான விரல்கள் அவன் முதுகிலும் இடுப்பிலும் ஏறி இறங்க, அந்த காயத்ரி எண்ணெயின் வாசம் அறை முழுக்கப் பரவியது. வலியால் துடித்த அந்த முரட்டு தேகம், இப்போது அத்தையின் கை பட்டு ஒரு மெழுகு போல உருகத் தொடங்கியது.



நேரம் செல்லச் செல்ல, ராசுக்குட்டியின் இடுப்பில் இருந்த அந்த நரம்புப் பிடிப்பு மெல்லத் தளர்ந்து, வலி முற்றிலுமாக மறைந்தது. அத்தையின் கை பட்ட இடமெல்லாம் இப்போது ஒரு இதமான சூடு பரவியிருந்தது.



"ஆஅ.. போதும் அத்தை, இப்போ வலி சுத்தமா தெரியல. நான் அப்படியே மெதுவா திரும்பிக்கவா?" என்று அவன் எழ முயன்றான்.

[Dheena2003]

"டேய் இருடா.. அவசரப்படாத. இன்னும் முழுசா சரியாகல, இனிமேதான் முக்கியமான விஷயமே இருக்கு," என்று மலர் அவன் காதோரம் ரகசியமாய்ச் சொன்னாள். அவன் இடுப்பிலிருந்து மெல்லத் தன் கைகளை விலக்கியவள், கட்டிலை விட்டு இறங்கி கீழே நின்றாள்.



ராசுக்குட்டி குப்புறப் படுத்திருந்தபடியே, "இன்னும் என்ன இருக்கு?" என்று யோசனையில் ஆழ்ந்தான். இங்கே மலர் தன் சேலையைச் சத்தமில்லாமல் உருவி கீழே எறிந்தாள். அவள் மேனியில் இருந்த அந்த ஒற்றைப் பாரம் விலகியது. அடுத்து, அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை 'பட்... பட்...' என்று ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றினாள். 
 

கடைசி கொக்கியும் விடுபட்ட அந்த நொடி, அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த அவளது அந்தப் பாரமான முலைகள் இரண்டும் ஒரு பெரும் விடுதலையோடு குதித்து வெளியே வந்தன.

 

"அத்தை.. என்ன சத்தத்தையே காணோம்? தூங்கிட்டியா?" என்று ராசுக்குட்டி லேசாகத் தலையைத் திருப்பப் பார்க்க...



"டேய்.. பின்னாடி திரும்பாதடா! நான் சொல்ற வரைக்கும் அப்படியே படுத்துக்கிட்டே இரு. பின்னாடி என்ன நடக்குதுன்னு எட்டிப் பார்க்கக் கூடாது, புரியுதா?" என்று ஒரு வைத்தியக்காரிக்கே உரிய அதிகாரத்தோடு அதட்டினாள். ராசுக்குட்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை என்றாலும், அத்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அப்படியே குப்புறப் படுத்திருந்தான்.



மலர் தனக்குள் ஒரு குறும்பானச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். தன் இடுப்பில் இருந்த அந்தப் பாவாடையின் கயிற்றைத் தளர்த்த, அதுவும் 'தொப்'பென்று தரை வீழ்ந்தது. இப்போது அவள் அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் ஒளியில் ஒரு தங்கச் சிலையாக அம்மணமாக நின்றாள்.

 

காயத்ரி எண்ணெயை ஓரமாக வைத்தவள், தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்தாள். எண்ணெயைத் தன் உள்ளங்கைகளில் ஊற்றி, கழுத்து வழியாகத் தன் மேனி முழுவதும் தடவினாள். எண்ணெய் அவளது மார்பகங்களின் சரிவுகளில் வழிந்து உருண்டோட, அந்தப் பளபளப்பில் அவளது மேனி மின்னியது. இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை எடுத்து, தன் கால்களைச் சற்று விரித்து, தன் பெண்மையின் ஆழம் வரை படும்படி தாராளமாகத் தடவிக்கொண்டாள்.

காயத்ரி எண்ணெயை ஓரமாக வைத்தவள், தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்தாள். எண்ணெயைத் தன் உள்ளங்கைகளில் ஊற்றி, கழுத்து வழியாகத் தன் மேனி முழுவதும் தடவினாள். எண்ணெய் அவளது மார்பகங்களின் சரிவுகளில் வழிந்து உருண்டோட, அந்தப் பளபளப்பில் அவளது மேனி மின்னியது. இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை எடுத்து, தன் கால்களைச் சற்று விரித்து, தன் பெண்மையின் ஆழம் வரை படும்படி தாராளமாகத் தடவிக்கொண்டாள்.

 

ராசுக்குட்டி எதையும் பார்க்கவில்லை என்றாலும், அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் வாசமும், பின்னால் கேட்கும் அவளது அசைவுகளும் அவனுக்குள் ஒரு புதுவிதமானப் பதற்றத்தை உண்டாக்கியது. அவன் அப்படியே மௌனமாக, தன் அத்தை என்ன செய்யப்போகிறாள் என்று தெரியாமல் காத்துக்கிடந்தான்.



மலர் மெல்லக் குனிந்து, குப்புறப் படுத்திருந்த ராசுக்குட்டியின் பிடரிக்கு அருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றாள். அவள் குனிந்த வேகத்தில், அவளது பாரமான முலைகள் இரண்டும் கீழ்நோக்கி ஊசலாடின. அவை அவன் முதுகில் படுவதற்கு முன்பே, தன் இடது கையால் அந்தச் சுமையைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

 

"டேய் ராசுக்குட்டி... என்னைக்காவது ஒரு முழு அரிசி மூட்டையை உன் முதுகுல தூக்கிருக்கியாடா?" என்று அவன் காதோரம் ரகசியமாகக் கேட்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் காது நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தது.



ராசுக்குட்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. "என்ன அத்தை சம்பந்தமே இல்லாம கேக்குற? இப்போ எதுக்கு அரிசி மூட்டை? எதாவது மூட்டையைத் தூக்கணும்னா சொல்லு, இப்போவே தூக்கிடுறேன்," என்றான் குழப்பத்துடன்.

 
 
"இல்லடா ராசு... இப்போ ஒரு மூட்டையை உன் முதுகுல வைக்கப்போறேன். அதை நீ தாங்குனாலே போதும்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, கட்டிலின் ஒரு பக்கமாக ஏறி அவன் கால்களுக்கு இடையில் வந்து நின்றாள்.



தன் இரு கைகளையும் அவனது தோள்பட்டையின் இருபுறமும் ஊன்றி ,  அவன் மேல் கவிழ்ந்தாள். அவள் குனிந்திருக்கும் அந்தத் தோரணையில், அவளது முலைகள் மாட்டு மடி போலத் திரண்டு அவன் முதுகுக்கு நேராகத் தொங்கின. மெல்ல மெல்லத் தன் உடலை அவன் முதுகின் மேல் இறக்கினாள்.



அடுத்த நொடி, எண்ணெய்ப் பசையோடு இருந்த அவளது மென்மையான முலைகள் ராசுக்குட்டியின் முரட்டு முதுகில் பட்டு அப்படியே நசுங்கின. தன் உடம்பின் முழு பாரத்தையும் அவன் மேல் இறக்கி, அப்படியே ஒரு கொடி படர்வது போல அவன் மேல் படுத்தாள்.



ராசுக்குட்டிக்கு அந்தச் சூடும், அந்தப் பாரமும் ஒரு நிமிடம் மூச்சடைக்க வைத்தது. "அத்தை... இது..." என்று அவன் திக்கித் திணற, "பேசாதடா ராசு... .. அப்படியே அனுபவி," என்று அவன் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி சொன்னாள் மலர்.



அம்மணமாய் இருந்த இரு உடல்களும், எண்ணெய்ப் பிசுபிசுப்போடு ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகப் படர்ந்து கிடந்த அந்தத் தருணம், அந்தச் சாமி அறை விளக்கின் வெளிச்சத்தில் ஒரு அபூர்வச் சிலையாகத் தெரிந்தது



மலர் தன் இரு கைகளையும் கட்டிலின் விளிம்பில் பலமாக ஊன்றி, தன் உடம்பை லேசாக மேலே உயர்த்தினாள். அவள் எழுந்த வேகத்தில், அவள் மார்பில் தடவி இருந்த அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் அவளது காம்புகளில் திரண்டு நின்றது. மீண்டும் மெல்லக் கீழ்நோக்கி இறங்கியவள், தன் பாரமான முலைகளால் ராசுக்குட்டியின் முதுகில் மேலிருந்து கீழ் வரை மெல்லத் தேய்த்து உரடினாள்.



"ஆஆ... அத்தை... இது என்னவோ செய்யுது அத்தை..." என்று ராசுக்குட்டி முனகினான்.

 
   
அவளது பருத்த முலைகள் அவன் தோள்பட்டையில் அழுத்தமாகப் பதிந்து நசுங்கின. எண்ணெய்ப் பசையோடு இருந்த அவளது மேனி அவன் முதுகில் சறுக்க, அந்த முலைக்காம்புகள் அவன் முதுகின் ஒவ்வொரு நரம்பையும் உரசிச் சென்றன. அந்தத் தீண்டலில் ராசுக்குட்டிக்கு இடுப்பு வலி இருந்த இடம் தெரியாமல் போனது.



கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டவன், அந்த 'முலை மசாஜை' ஒரு போதையில் அனுபவித்தான். மலர் விடவில்லை; தன் உடலை முன்னும் பின்னும் அசைத்து, அந்தப் பாரமான மார்புகளால் அவன் முதுகுத் தண்டுவடம் முழுவதும் ஒரு அழுத்தமான வருடலைக் கொடுத்தாள்.



"ஆஆ... அப்புடித்தான் அத்தை... அப்படியே செய்..." என்று அவன் சொல்ல, மலர் இன்னும் ஆவேசமாகத் தன் மார்புகளை அவன் முதுகில் தேய்த்தாள். அவளது முலைக்காம்புகள் அவனது தோள் பட்டையில் வட்டமிட்டு உரசியபோது, ராசுக்குட்டியின் உடல் ஒரு தரம் அப்படியே சிலிர்த்து அடங்கியது.

 
 
முதுகில் மசாஜ் செய்துகொண்டிருந்த மலர், இப்போது தன் இடுப்பை மெல்லக் கீழிறக்கி ராசுக்குட்டியின் பின் பக்கத்திற்கு வந்தாள். தன் கால்களை நன்றாக விரித்து, அவனது இரு கால்களுக்கு இடையில் கச்சிதமாகப் பொருந்தியவள், எண்ணெயால் வழுவழுப்பாக இருந்த தன் புண்டையைச் சரியாக அவனது குண்டியின் மேல் வைத்து அழுத்தினாள்.



"ஆஆ... அத்தை!" என்று ராசுக்குட்டி அலறினான். அவளது பெண்மையின் மென்மையான முடிகள் அவனது குண்டியில் உரசிச் செல்ல, அந்தத் தீண்டலில் அவனது இடுப்புத் தசைகள் எல்லாம் ஒருமுறை துடித்து அடங்கின. வலியும் இன்பமும் கலந்த அந்த உணர்வில், அவன் தன் குண்டியை லேசாகத் தூக்கி எக்கினான்.



மலர் இப்போது மறுபடியும் . தன் இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்து, எண்ணெயில் ஊறியிருந்த தன் புண்டைச் சதைகளை அவனது குண்டிப் பள்ளத்தில் வைத்து நன்றாகத் தேய்த்தாள். அந்த மென்மையான சதைகள் அவனது முரட்டுத் தசைகளில் ஏறி இறங்க, ராசுக்குட்டிக்கு உலகமே சுழல்வது போல இருந்தது. முடிகளைத் தாண்டி அவளது ஈரமான அந்தப் பெண்மையின் சூடு அவன் உடலில் நேரடியாகப் பதிய, அவன் போதையில் அப்படியே கட்டிலைப் பற்றிக்கொண்டான்.



"அத்தை... என்னவோ செய்யுது அத்தை... ஆஆ..." என்று அவன் முனக, மலர் இன்னும் ஆவேசமாகத் தன் கால்களை விரித்து, அவனைத் தன்னுள் அடக்கிக்கொள்ளும் வேகத்தில் தேய்த்தாள்.



மலர் இப்போது மு  குப்புறப் படுத்திருந்த ராசுக்குட்டியின் பருத்த இரு குண்டிகளையும் தன் வலிமையான கரங்களால் பற்றி, நன்றாக விரித்தாள். அவனது குண்டி ஓட்டை ரோஜா மொட்டுப் போலத் தெரிய, கிண்ணத்தில் இருந்த குளிர்ச்சியான தேங்காய் எண்ணெயைத் துல்லியமாக அதில் ஊற்றினாள்.



எண்ணெய் அந்த இரு சதைக் கோளங்களுக்கு நடுவில் வழுக்கிக்கொண்டு, ஆழமாக இறங்கிய அந்த நொடி... "ஆஆஆ... அத்தை!" என்று ராசுக்குட்டி அலறினான். அந்த ஜில்லென்ற குளிர்ச்சி அவனது நரம்பு மண்டலத்தையே ஒருமுறை உலுக்கி எடுத்தது. இடுப்புச் சுளுக்குக்காகத் தொடங்கிய இந்த வைத்தியம், அவனது நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்பியது.



அடியில் கட்டிலோடு அழுந்திக் கிடந்த அவனது அந்த முரட்டுச் சுன்னி, இப்போது சொல்லொணாத வேகத்தில் முறுக்கேறியது. கட்டிலுக்கும் அவனது அடிவயிற்றுக்கும் இடையே அது பிதுங்கி, இடமில்லாமல் வலி எடுத்தது. முன்னால் இருக்கும் அந்த விடைப்பும், பின்னால் அத்தை ஊற்றிய அந்த எண்ணெய்ப் பசையும் அவனை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தவிக்க வைத்தது.



மலர் தன் விரலால் அந்த எண்ணெயை அவனது குண்டி ஓட்டையைச் சுற்றித் தடவி விட, ராசுக்குட்டியின் உடல் அப்படியே வில்லாக வளைந்து நெளிந்தது. " 



மலர் இப்போது தன் ஆவேசத்தின் உச்சத்தில் இருந்தாள். ராசுக்குட்டியின் பருத்த இரு குண்டிகளையும் தன் கைகளால் நன்றாக விரித்துப் பிடித்தவள், எண்ணெய் வழவழப்பில் மின்னிக்கொண்டிருந்த அவனது ஆசனவாயின் மீது சரியாகத் தன் பெண்மையைப் பொருத்தினாள்.



அவள் தன் இடுப்பை அழுத்தித் தேய்க்க, மலரின் புண்டை இதழ்கள் அப்படியே பிளந்து கொண்டு, உள்ளிருந்த மென்மையானச் சதைகள் அவனது குண்டி ஓட்டையின் மீது நேரடியாக உரசின. அந்த ஈரமானத் தீண்டலும், எண்ணெய்ப் பசையும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான இன்பத்தில் ராசுக்குட்டி நிலைகுலைந்து போனான்.



"ஆஆஆ... அத்தை... என்னால முடியல அத்தை...!" என்று அலறியவன், தாங்க முடியாத அந்தச் சுகத்தில் கட்டிலின் விளிம்பைப் பலம்கொண்டு நகங்களால் பிடித்துக்கொண்டான்.



ராசுக்குட்டிக்கு அந்தத் தருணம் ஒரு விசித்திரமான உணர்வைத் தந்தது. அவள் மேலே அமர்ந்து கொண்டு தன் இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டித் தேய்ப்பதைப் பார்த்தால், ஏதோ அவள் இவனது குண்டியில் வைத்துத் தன்னை உறவாடுவது போலவே இருந்தது. அத்தையின் அந்த ஆதிக்கமும், அவளது அந்த மென்மையானச் சதைப்பற்று தன் குண்டி ஓட்டையில் உரசிச் செல்லும் அந்தத் துடிப்பும் அவனது நரம்புகளைத் தட்டி எழுப்பியது.


மலரோ விடாமல், தன் முலைகள் அவன் முதுகில் நசுங்க, இடுப்பால் அவனது பின் பக்கத்தைத் துவம்சம் செய்துகொண்டிருந்தாள்...அந்தச்  அறை விளக்கு இவர்களின் இந்தப் புதுவிதமானப் பிணைப்பைக் கண்டு இன்னும் பிரகாசமாய் எரிந்தது.

[Dheena2003]

Indha comment podrathukagavah bro new id open pannirukkinga.... Impressed 

அவர் என்னோட ரெகுலர் டெலிகிராம் ஃபாலோயர் நண்பா! என்னோட கதைக்கு ரொம்பவே அருமையான ஃபீட்பேக் கொடுத்திருந்தாரு. அதான், முடிஞ்சா Xossipy-ல கதையைப் பத்தி ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க, மற்ற வாசகர்களுக்கும் தெரியவரும்னு ஒரு சின்ன ரெக்வெஸ்ட் வச்சேன். எனக்காகவே தனியா புதுசா அக்கவுண்ட் தொடங்கி ரிவ்யூ போட்டிருக்காரு! அவ்ளோதான் நண்பா... இதை ஏதோ ஸ்கேம்னு தப்பா நினைச்சுடாதீங்க... ஹா... ஹா... ஹா!