[Dheena2003]

ஒரு வழியாகச் சமைத்து முடித்து, கமகமக்கும் அந்தப் பருப்புக்குழம்பை எடுத்துக்கொண்டு பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி முன்னே பரிமாற வந்தாள் அம்பிகா. தரையில் அமர்ந்திருந்த அவருக்கு இணையாக அவள் குனிந்த அந்த ஒரு நொடி... காலம் அப்படியே உறைந்து போனது.

பெரியப்பா தளர்வாக வேட்டி கட்டியிருந்தார். அந்த 1996-ன் கிராமத்து மனிதர்களுக்கே உரிய பழக்கத்தில், உள்ளே ஏதும் அணியாததால், அவரது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மை இடது பக்கம் வேட்டி இடுக்கிலிருந்து தடையின்றி வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"அம்பிகாவின் கண்கள் தற்செயலாக அங்கே நிலைத்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான, கறுத்த, நரம்புகள் புடைத்த அந்தத் தகிப்பைக் கண்டதும் அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. அந்தச் சமையலறை அனலை விட, அவளது அடிவயிறு இப்போது அதிகமாய் சூடேறியது. தன் அக்கா புருஷனின் அந்த அப்பட்டமான ஆண்மையைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் அவளுக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது."

டக்கென்று நிமிர்ந்து அவரது முகத்தைப் பார்த்தாள். அவர் பதறவில்லை, மாறாக ஒரு வக்கிரமான, அதே சமயம் வசீகரிக்கும் சிரிப்போடு அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். "என்ன அம்பிகா... குழம்பு இன்னும் ஊத்தலையே?" என்று அவர் கேட்ட குரலில் ஒருவிதமான அதட்டலும் காமமும் கலந்திருந்தது.

அம்பிகா அவரது தீர்க்கமான பார்வையைத் தவிர்க்க முடியாமல் தவித்தாள். கைகள் நடுங்க, மீதியுள்ள குழம்பை அவசரம் அவசரமாகப் பரிமாறிவிட்டு நிமிர்ந்தாள். அவளது முகம் இப்போது தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போயிருந்தது. ஜாக்கெட் இடுக்கில் வழிந்த வியர்வை இப்போது அவளது மார்பகங்களுக்கு நடுவே ஒரு சூடான நதியாக ஓடியது

ராசகுட்டி பெரியப்பாவின் முதுகுப் பக்கத்தில் மறைவான இடத்தில் இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், அவனால் அம்மாவின் முகம் ஏன் இப்படித் திடீரெனச் சிவந்துவிட்டது என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை. 'ஒருவேளை அந்த அடுப்புச் சூடு அம்மாவை இப்படிப் படுத்தியிருக்குமோ?' என்று அவன் அப்பாவித்தனமாக நினைத்தான்.

பரிமாறி முடித்ததும், பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்பாமலே நின்றிருந்த அம்பிகாவுக்குத் தவிப்பு தாளவில்லை.

பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியும், அங்கிருந்து எட்டிப் பார்த்த அந்த முரட்டுத் தரிசனமும் அவளது மனக்கண்ணில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நிழலாடின

முத்துப்பாண்டி இப்போது நிதானமாகச் சாப்பிடத் தொடங்கினாலும், அவரது கண்கள் மட்டும் அம்பிகாவின் இடுப்பு வளைவையே அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தன. 'சாப்பிட்டு முடித்ததும், கை கழுவச் சொல்லி இவளை எப்படித் தன் வசப்படுத்துவது?' என்று அடுத்த அசுரத் திட்டத்தைத் தீட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு வக்கிரமான கள்ளச்சிரிப்பு மின்னியது

ஆனால், அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்த, அங்கே ஜன்னல் ஓரம் ஒரு புலி காத்துக் கொண்டிருப்பதை அந்த நரி உணரவில்லை!

சட்டெனச் சமையலறை வாசல் இருண்டது. ஒரு மாபெரும் உருவம் அங்கே வந்து நின்றது போல, அந்தச் சிறிய அறைக்குள் ஒரு நிழல் படர்ந்தது. பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார். அம்மா அம்பிகா பதற்றத்தில் தன் முந்தானையை இன்னும் பலமாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டாள். அங்கே... நம் நாயகன் ராசகுட்டி, ஒரு கையில் அரிவாளுடன் , மறு கையைத் தன் இடுப்பில் ஊன்றியபடியும், ஒரு சினிமா ஹீரோ போல கம்பீரமாக நின்று கொண்டிருந்தான்!"

அவனது கண்கள் இப்போது சிவந்திருந்தன. பெரியப்பாவின் அந்தத் தளர்வான வேட்டியையும், அம்மாவின் தவிப்பையும் அவன் ஒரு நொடியில் எடை போட்டுவிட்டான்.

.சமையலறை வாசலில் அரிவாளுடன் நின்ற ராசகுட்டியின் கண்கள் கனன்று கொண்டிருந்தன. அவனது அந்த இளமீசை துடித்தது. "என்னடா ராசு... அரிவாளும் கையுமா வந்திருக்க?" என்று அம்பிகா பதற்றத்தோடு கேட்டாலும், அவளது உள்ளுணர்விற்குப் புரிந்தது—தன் மகன் தன்னைக் காக்க வந்திருக்கிறான் என்று!

ராசகுட்டி தன் மீசையை ஒருமுறை முறுக்கிவிட்டுக் கொண்டு, பெரியப்பாவைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.

"அம்மா... இங்க அடுப்பங்கரையில ஒரு பெருச்சாளி சுத்திட்டு இருக்குமா! அது ரொம்ப நாளா இங்கேயே மேயுதுன்னு கேள்விப்பட்டேன். அதான் இன்னைக்கு அதை ஒரே வெட்டுல ரெண்டா பொளக்கப் போறேன்!"

அவன் சொன்ன அந்தப் 'பெருச்சாளி' யாருன்னு முத்துப்பாண்டிக்குப் புரியாமல் இல்லை. ராசகுட்டியின் பார்வை தன் வேட்டி இடுக்கில் இருந்த அந்தத் தரிசனத்தின் மேல் நிலைத்திருப்பதை உணர்ந்த அடுத்த நொடி... முத்துப்பாண்டிக்குக் குலைநடுங்கியது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஆண்மையை 'பட்'டென்று உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, வேட்டியை விறுவிறுவெனச் சரிசெய்தார்.

இதைப் பார்த்த அம்பிகாவுக்குப் 'புளக்'கென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது. தன் மகன் கொடுத்த அந்தத் தைரியத்தில், அவளும் பெரியப்பாவை வம்புக்கு இழுத்தாள்.

"ஆமாடா ராசு... அந்தப் பெருச்சாளி இப்போ பெரியப்பா கால்கிடையிலதான் பதுங்கி இருக்குன்னு நினைக்குறேன்! பார்த்தா அதை ரெண்டு போடு!" அம்மா அப்படி உசுப்பேற்றிய அந்த நொடியில், முத்துப்பாண்டிக்குச் சாப்பிட்ட சாப்பாடு புரைதட்டியது. கண்ணில் தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் வர, "இரு... இருடா... ம்ம்ம்..." என்று திணறினார். ராசகுட்டி விடுவதாக இல்லை. தன் கையில் இருந்த அரிவாளின் முனையைத் தரையில் 'டக்'கென்று ஊன்றி, அவரை மிரட்டலாகப் பார்த்தபடி தண்ணீர் மொண்டுக் கொடுத்தான்.

சாப்பிட்டது போதும் என்று நினைத்த முத்துப்பாண்டி, தட்டில் இருந்த மிச்சத்தைச் சுவைத்தாரோ இல்லையோ, அந்த இடத்தை விட்டுப் பிழைத்தால் போதும் என்கிற வேகத்தில் எழுந்தார்.

"தாயி... நான் போயிட்டு வர்றேன்!" என்று அலறியடித்துச் சொன்னவர், துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்று வாசலை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகத் தப்பித்தார். அவரது அந்த வெள்ளை புல்லட் அலறும் சத்தம், அவர் எவ்வளவு பயந்திருக்கிறார் என்பதை ஊருக்கே சொல்லியது.

வாசலில் நின்ற ராசகுட்டி, பெரியப்பா தப்பித்து ஓடுவதைப் பார்த்து ஒரு ஏளனச் சிரிப்பு சிரித்தான். சமையலறைக்குள் இருந்து அம்பிகாவின் கலகலவெனச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது.



அடுப்பங்கரையின் அந்தப் புழுக்கத்திலும், ராசகுட்டியின் வீரத்தைக் கண்டு அம்பிகாவின் முகம் பூரிப்பில் மலர்ந்திருந்தது. அவனைப் பாசத்தோடு அமரவைத்து, அவன் வாய் ருசிக்கப் பரிமாறினாள். அவன் ஒவ்வொரு கவளமாகச் சாப்பிடச் சாப்பிட, அவனையே இமைக்காமல் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


"ம்மா... நீ சாப்பிட்டியா?" என்று அவன் அக்கறையாகக் கேட்க, "இல்லடா ராசு... நீ சாப்பிடு, நான் அப்புறமா சாப்பிட்டுக்குறேன்," என்று சொன்னவளைச் சும்மா விடவில்லை நம் நாயகன்.

சட்டென அவளது கையைப் பற்றி, தன் மடியிலேயே அவளை இழுத்து அமர வைத்தான்.

"ஏய்... ராசு... என்னடா இது?" என்று அவள் தடுமாறினாலும், அவனது அந்த ஆக்ரோஷமான அன்பை அவளால் தடுக்க முடியவில்லை. அவளது அந்த மெத் மெத்தென்ற பழுத்தக் குண்டிகள் ராசகுட்டியின் இளவட்டத் தொடைகளில் பலமாக அமுங்கின. 19 வயது ரத்தம் அவனுக்குச் சுள்ளென்று ஏறியது.

தடுமாறியவள், கீழே விழுந்துவிடாமல் இருக்க ராசகுட்டியின் கழுத்தைச் சுற்றித் தன் கைகளைப் போட்டுக்கொண்டாள். அவனது முரட்டுக்கைகள் அவளது இடுப்பை வளைத்துப் பிடிக்க, அந்த அழுத்தத்தில் அவளது இடுப்புச் சதைகள் பிதுங்கிக்கொண்டு நிற்பதை அவள் ஒருவிதக் கிளர்ச்சியோடு ரசித்தாள்.

"இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துப் பிடித்தவாறு மிக நெருக்கமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். அம்பிகாவின் முகத்தில் இப்போது அந்தத் தாய்க்குரியப் பாசத்தையும் தாண்டி, ஒரு பெண்ணுக்குரிய வெட்கம் நிரம்பி வழிந்தது. ராசகுட்டியின் மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் படப் பட, அவளது சிவந்த முகம் இன்னும் சிவந்தது. அவனது அரவணைப்பு அவளுக்கு அத்தனை இதமாகவும், பாதுகாப்பாகவும் இருந்தது."


ம்மா... நீயே எனக்கு ஊட்டி விடு," என்று ராசகுட்டி ஆசையாகக் கேட்க, அம்பிகா தன் நீளமான அழகிய விரல்களால் சோற்றை அள்ளிப் பிசைந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். அவனது நாக்கும் உதடுகளும் அவளது விரல்களில் உரசியபோது, அவளுக்கு ஒருவிதச் சிலிர்ப்பும் கூச்சமும் ஏற்பட்டது.

ராசகுட்டி அவளது கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவளோ தலைகுனிந்து அவனுக்கு ஊட்டினாள். நான்கு வாய் ஊட்டிய பிறகு, அவன் அவளை நிறுத்தினான். அவனது முறை வந்தது. "ஆ... காட்டு ம்மா!" என்று அவன் சோற்றை நீட்ட, "வேணாம்டா ராசு..." என்று அவள் மறுத்தாள்.

"எல்லாத்தையும் எனக்குக் கொடுத்துட்டு நீ பட்டினியா இருக்கப் போறியா? ஆ... காட்டு!" என்று பிடிவாதம் பிடித்தவன், சட்டென்று அவளது நெற்றியில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்டான். "ஆ காட்டுடா செல்லம்... உனக்கு ஊட்டிவிடணும்னு எனக்கு ஆசை!"

அந்த ஒரு முத்தம், அம்பிகாவின் மனக்கோட்டையைத் தகர்த்தது. சட்டென்று அவனது நெஞ்சில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள்.




கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. அவளுக்கு இப்போது ராசகுட்டி தன் மகனாகத் தெரியவில்லை; மறைந்த தன் கணவனே மீண்டும் பிறந்து வந்து, அதே பாசத்தோடு தன் மடியில் அமர வைத்து ஊட்டுவது போல உணர்ந்தாள். அந்த நினைவுகள் அவளைச் சீண்ட, இன்னும் ஆழமாக அவனது நெஞ்சோடு ஒட்டிக்கொண்டாள்.


ராசகுட்டி அவளது உச்சந்தலையில் முத்தமிட்டு, தாடையைத் தூக்கி அவளைப் பார்த்தான். கண்கள் மூடியிருக்க, அவன் அன்போடு ஊட்டியதை அவள் மெல்லச் சுவைத்தாள். அவள் சாப்பிடும் அழகை ரசித்தபடி அவளது மூக்கிலும், கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டான். 'இப்படியே காலம் முழுக்க அவன் மடியிலேயே இருந்துவிடலாம்' என்று அம்பிகாவுக்குத் தோன்றியது.

    

அப்போது வாசலில் பள்ளிக்கூடம் சென்ற தங்கை வரும் சத்தம் கேட்க, இருவரும் திடுக்கிட்டு எழுந்து கைகளைத் தழுவிக் கழுவினார்கள். அந்த மதிய வேளையில், தாய்-மகன் இருவருக்குள்ளும் ஒரு புதிய தீப்பொறி பற்றிக்கொண்டது. ஆனால், அது முழுவதுமாக எரியும் முன்பே, ராசகுட்டி வெளிநாடு செல்வதற்கான நேரமும் வந்துவிட்டது.

பயண நாள் வந்தது. பெரியம்மா பத்மா உட்படச் சொந்தங்கள் அனைவரும் திரண்டிருந்தனர். எல்லோருடையக் கண்களிலும் ஒரு ஏக்கம். அப்போதுதான் மலர் அத்தை  , தன் நினைவாகத் தான் உடுத்தியிருந்த அந்த  பழையச் சேலையை ரகசியமாக சுருட்டி அவனிடம் ரகசியமாகத் திணித்தாள்.  

. அம்பிகாவின் கண்கள் கலங்கி நின்றன. தன் உயிரின் ஒரு பகுதியைத் தூரத்து தேசத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும் அந்தத் தவிப்பு அவளது முகத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அனைவரிடமிருந்தும் கனத்த இதயத்தோடு விடைபெற்றான் ராசகுட்டி. 1996-ன் அந்தப் பிரிவின் வலி, பின்னாளில் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான விதையாக அமையப் போவதை யாரும் அப்போது உணரவில்லை.

காலங்கள் பம்பரமாகச் சுழன்றன. 1996-ன் அந்த ஈரமான நினைவுகளைச் சுமந்து கொண்டு சென்ற ராசகுட்டிக்கு, அந்நிய தேசத்துத் தனிமையில் துணையாக இருந்தது காகிதங்கள் மட்டுமே. அன்றைய காலத்தில் செல்போன் வசதிகள் இல்லாததால், கடிதங்களே அவர்களின் இதயத் துடிப்பைப் பரிமாறிக்கொண்டன.

அம்மா அம்பிகாவுக்கு அவன் எழுதும் ஒவ்வொரு கடிதமும் ஒரு மகனின் பாசமாகத் தொடங்கினாலும், அது முடியும் போது ஒரு காதலனின் ஆவேசத்தோடு முடியும்.

உன் கை பட்டுக் கமகமக்கும் அந்தச் சோற்றை விட, உன் விரல்கள் என் உதட்டில் உரசிய அந்தச் சுகம் தான் எனக்குப் பசியைத் தூண்டுகிறது ம்மா. உன்னை ஒரு தாயாகப் பார்க்கத் துடித்த என் கண்கள், இப்போது உன்னை என் அணைப்பிற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு தேவதையாகவே பார்க்கின்றன. சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்,  ...

இப்படி அவன் கிறுக்கி அனுப்பும் வரிகளைப் படிக்கும்போது, அம்பிகாவின் உடல் சிலிர்க்கும். அந்த எழுத்துக்களின் மேல் தன் மென்மையான விரல்களை வைத்து வருடுவாள். அவன் கை பட்ட காகிதம் என்பதால், அதைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, கண்ணீர் மல்கக் கட்டிலில் புரளுவாள். அவளுக்கு அவன் மகனாகத் தெரியவில்லை; ஐந்து வருடங்களாகத் தன்னைப் பிரிந்து வாடும் தன் ஆசை நாயகனாகவே தெரிந்தான்.

அதே போலத்தான் பெரியம்மா பத்மாவுக்கும், மலர் அத்தைக்கும் ரகசியமாகச் சீட்டுப் போட்டு வந்தான். மலர் அத்தை கொடுத்த அந்த ஈரமானச் சேலை, இன்றும் அவனது பெட்டியின் அடியில் அவளது உடம்பு வாசனையைச் சுமந்து கொண்டுதான் இருந்தது. அந்த மூன்று பெண்களும், தங்கள் வாலிபத் தாகத்தைத் தீர்க்க அந்த ஒற்றை ஆண் சிங்கத்திற்காக ஐந்து வருடங்களாக வெறிகொண்டு காத்திருந்தார்கள்.

இதோ... காலம் சுழன்று இன்று அந்த நாள் வந்துவிட்டது!

விமான நிலையத்தின் இரைச்சலுக்கு நடுவே, ராசகுட்டி தன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். ஜன்னல் வழியாகத் தெரியும் மேகக் கூட்டங்களைப் பார்க்கும்போது,

"இன்னும் சில மணி நேரங்கள். அவன் நினைக்கும்போதே, அவனது உடம்பில் மின்னல் பாய்ந்தது...தொடரும் ...!!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 9

விமானம் தரைதட்டியபோது ராசகுட்டியின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு இனம் புரியாதத் தகிப்பு ஏற்பட்டது. ஐந்து வருட உழைப்பு, கைநிறையப் பணம், எல்லாவற்றையும் விட அந்த மூன்று பெண்களின் மீதான தீராதத் தாகம்... இவை அனைத்தும் அவனை வாட்டியெடுத்தன. ஏர்போர்ட்டிலிருந்து வாடகை கார் பிடித்து, தன் கிராமத்துச் சாலைகளில் நுழையும்போது, அந்த மண் வாசனை அவனுக்குப் பழைய நினைவுகளை அள்ளித் தந்தது.

அந்தக் கோயில், அந்தப் பெரிய அரசமரம், ஊர் மைதானம் என ஒவ்வொன்றையும் கடக்கும்போது, "இதோ வந்துவிட்டேன்!" என்று அவன் மனம் கூவியது. கார் மெல்ல அவனது வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது.

கார் சத்தம் கேட்டு, திண்ணையில் வாசலைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த அம்மா அம்பிகா, அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

"ஐந்து வருடங்கள் ஓடி மறைந்தாலும், அம்பிகாவின் அந்தப் பழுத்த மேனியில் முதிர்ச்சி இன்னும் ஒருவிதமான கவர்ச்சியைக் கூட்டியிருந்தது. சற்று பருத்திருந்த அவளது அந்த இடையும், ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறி நிற்கும் அந்தப் பெரிய மார்புகளும், அவள் கட்டியிருந்த அந்த இளமஞ்சள் நிறச் சேலையும் ராசகுட்டியின் கண்களை நிலைக்க வைத்தன. அவளது முகத்தில் வழிந்த அந்த ஆனந்தக் கண்ணீர், ஐந்து வருடக் காத்திருப்பின் வலியைச் சொல்லியது."

வாசலில் நின்ற அந்த ஆறடி உயரக் காளையைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு அடையாளம் தெரிய ஒரு கணம் பிடித்தது. மீசை அரும்பிய அந்தச் சிறுவன் இப்போது முரட்டு மீசையுடனும், அகலமான தோள்களுடனும், ஒரு அரசன் போல நின்று கொண்டிருந்தான். அவளது கண்கள் கலங்கின.

"ராசு..." என்று அவள் மெல்லக் கூவினாள். அந்த ஒரு சொல்லில் ஐந்து வருடத் தவிப்பும், தனிமையும், ஏங்கியக் காதலும் மொத்தமாக அடங்கியிருந்தது.

ராசகுட்டி கம்பிரமாக அவளை நோக்கி நடந்து   வந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அடியும்   அவன் நடந்து வரும்போது அவனது அந்த அகலமானத் தோள்களும், இறுக்கமான சட்டையும் அவனது முறுக்கேறிய உடலை அப்பட்டமாகக் காட்டின.

"ம்மா... இதோ உன் ராசுகுட்டி  வந்துட்டேன்," என்று அவன் சொன்ன அந்தக் கம்பீரமானக் குரல் அவள் காதோரம் தேனாகப் பாய்ந்தது.

அடுத்த விநாடி, அம்பிகா ஓடிப் போய் அவனது அகன்ற நெஞ்சில் தன்னை மறைத்துக் கொண்டாள். அவளது முகம் அவனது மார்பில் புதைய, அவனது அந்தப் புதிய ஆண் வாசனையை ஆழமாக முகர்ந்தாள்.



அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகள் அவனது இரும்பு போன்ற நெஞ்சில் அழுந்த, ராசகுட்டியின் கைகள் தானாகவே அவளது அந்தப் பூரித்த இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்தன. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் அவன் மடியில் அமர்ந்தபோது உணர்ந்த அதே பிதுங்கல்... இப்போது இன்னும் பலமாகத் தெரிந்தது


"இனிமே உன்னை விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டேன்மா," என்று அவன் அவள் உச்சந்தலையில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்டான்.

அம்பிகா கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. தன் இரு கைகளாலும் ராசகுட்டியின் அந்த அகலமானக் கன்னங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

"அவளது அந்தப் பழுத்த மேனி ராசகுட்டியின் முரட்டு உடம்போடு ஒட்டிப் பிசைந்தது. ஐந்து வருடத் தாகம் மொத்தத்தையும் தீர்த்துக்கொள்ள நினைப்பவள் போல, அவனது நெற்றியிலும், கன்னங்களிலும், அந்த முரட்டு மீசையோரத்திலும் சரமாரியாக முத்தங்களை வாரிப் பதித்தாள். ஒவ்வொரு முத்தமும் 'ஏன்டா என்னை இவ்வளவு நாள் தவிக்கவிட்டாய்?' என்று கேட்பது போல அத்தனை ஆழமாகவும், ஈரமாகவும் இருந்தது."

ராசகுட்டி அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றான். தன் அம்மாவின் அந்தப் பூரித்த மார்புகள் தன் நெஞ்சில் ஏறி இறங்குவதையும், அவளது அந்தப் பால் மணம் கலந்த வியர்வை வாசனையையும் அவன் ஆழமாக நுகர்ந்தான்

அவள் முத்தமிட்டு முடித்துவிட்டு, அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு தோளில் சாய்ந்தாள். "ராசு... இனிமே இந்தப் பெத்தவளை விட்டுப் போயிட மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுடா..." என்று அவள் தேம்பியபோது, அவளது அந்த மெத் மெத்தென்ற உடல் நடுக்கம் அவன் தொடைகளில் நன்றாகத் தெரிந்தது.

ராசகுட்டி, அம்மாவின் அந்தப் பருத்த இடுப்பைத் தன் முரட்டுக்கைகளால் வளைத்துப் பிடித்து இன்னும் நெருக்கமாகத் தூக்கியிருந்தான். அந்த அழுத்தத்தில் அம்பிகாவின் இடுப்புச் சதைகள் அவனது விரல்களுக்கு நடுவே பிதுங்கிக்கொண்டு நிற்க,

சரியாக அந்தத் தருணத்தில், உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தாள் தங்கை நந்தினி.

ஐந்து வருடம் முன்னால் 14 வயதுச் சிறுமியாக, சடைப் பின்னலோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தவளா இது? ராசகுட்டிக்கு அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு அப்படியே மாறிப் போயிருந்தாள். அவளது முகம் அச்சு அசலாக அம்மா அம்பிகாவின் சாயலிலேயே இருந்தது.

"மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் வயதுக்கு வந்திருந்த நந்தினியின் தேகம், இப்போது ஒரு இளவட்டப் பெண்ணுக்கே உரிய அத்தனை வனப்புகளோடும் பூரித்திருந்தது. அவளது அந்த இளமார்புகள் இப்போதுதான் புதுசாகப் பூத்தது போல, ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு நின்றன. அம்மாவைப் போலவே அகலமான இடுப்பும், அந்தப் பால் நிற மேனியும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்திருந்தது."

"அண்ணே...!" என்று அவள் ஓடி வந்து ராசகுட்டியைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

ராசகுட்டி ஒரு கையால் அம்மாவையும், மறு கையால் தன் தங்கையையும் அணைத்துக்கொண்டான். நந்தினியின் அந்த இளந்தேகம் அவனது மார்பில் அழுந்தியபோது, அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது. தன் வீட்டுப் பெண்கள் அனைவருமே இப்படி ஒரு செழுமையான மேனியோடு இருப்பதை அவன் ஒரு பெருமிதத்தோடும், தகிப்போடும் உணர்ந்தான்.

அம்மா அம்பிகா, நந்தினியைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். "பார்த்தியா நந்தினி... உன் அண்ணன் எப்படி மலையாலட்டம் வளர்ந்து வந்திருக்கான்னு!" என்று சொல்லும்போது, அவளது கண்கள் இன்னும் ராசகுட்டியின் அந்த முரட்டு மீசையையே சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.

அம்மா அம்பிகா சொன்னதைக் கேட்டு நந்தினி தன் அண்ணனை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒருமுறை ஆழமாக அளவெடுத்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு கள்ளச்சிரிப்பு மின்னியது.

"ஆமாம்மா... அண்ணனைப் பார்த்தா எனக்கே பயமா இருக்கு! அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி இருந்த அண்ணனா இது? அப்படியே ஒரு காட்டு யானை மாதிரி முரட்டுத்தனமா வளர்ந்து நிக்குது!" என்று சொன்னவள், சட்டென ராசகுட்டியின் அந்த அகலமானத் தோள்களில் தன் கைகளைப் போட்டுத் தொற்றிக்கொண்டாள்.

"நந்தினி அப்படித் தாவிக் குதித்து அண்ணனை அணைத்தபோது, அவளது அந்தப் புதுசாகப் பூத்திருந்த இளமார்புகள் ராசகுட்டியின் மார்பில் பலமாக அழுந்தின. 19 வயதுப் பெண்ணுக்கே உரிய அந்த மென்மையும், ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு நின்ற அந்தப் பூரிப்பும் ராசகுட்டியின் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தன. அம்மாவின் அந்தப் பழுத்த மேனி ஒரு பக்கம், தங்கையின் இந்த இளந்தேகம் ஒரு பக்கம் என ராசகுட்டி ஒரு இனிய இக்கத்தில் தவித்தான்."

"அண்ணே... எனக்கு என்ன கொண்டு வந்த? வெளிநாட்டுச் சொக்கலேட், டிரஸ் எல்லாம் இருக்கா?" என்று அவள் கொஞ்சலாகக் கேட்க, அவளது அந்தப் புதுப் பெண்மை வாசனை ராசகுட்டியின் மூக்கைத் துளைத்தது.

அம்பிகா தன் மகளைப் பார்த்துச் சிரித்தபடி, "அடியே... அவனை முதல்ல உள்ளே விடடி! பாவம், அத்தனை தூரத்துல இருந்து வந்திருக்கான்... கை கால் கழுவி ஆறி அமரட்டும், அப்புறம் உன் ஆசையெல்லாம் தீர்த்துக்கலாம்," என்று சொல்லும்போது, 'ஆசை' என்கிற வார்த்தையில் ராசுக்குட்டிக்கு என்னமோ தோணிச்சு 

ராசகுட்டி தன் இரு கைகளாலும் ஒரு பக்கம் அம்மாவையும், மறுபக்கம் தங்கையையும் அணைத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.


வாசற்படியைத் தாண்டி உள்ளே நுழைந்த ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பு தாளவில்லை. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பழையக் கூரை வீட்டின் அடையாளம் கூட அங்கே இல்லை. செங்கல் சுவர்களும், வழுவழுப்பானத் தரையுமாக அந்த வீடு இப்போது ஒரு குட்டி அரண்மனை போலக் காட்சியளித்தது.

"என்னடா ராசு... வீட்டைப் பார்த்துட்டு அப்படியே நின்னுட்ட? எல்லாம் நீ கஷ்டப்பட்டு அனுப்பின காசுல கட்டுனதுதான்," என்று அம்பிகா அவனது தோளைத் தொட்டுச் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒரு பெருமிதம் ததும்பியது.

ராசகுட்டி அந்தச் சுவர்களைத் தடவிப் பார்த்தான். தான் அந்நிய தேசத்தில் பனியில் நனைந்து, வெயிலில் காய்ந்து சம்பாதித்து அனுப்பிய ஒவ்வொரு ரூபாயையும் அம்மா வீணாக்காமல் அணுஅணுவாகச் செதுக்கி வைத்திருந்தது அவனுக்குப் புரிந்தது.

"ம்மா...   நான் நினைச்சதை விட ரொம்ப அழகா இருக்கு," என்று அவன் சொன்னபோது, நந்தினி ஓடி வந்து அவன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
 
"அண்ணே...அங்குட்டு  இருக்குண்ணே! ன்னு இடது பக்கம் ஒரு அறையை காண்பித்தாள்  அங்க தான் உன்னோட அந்தப் பழையப் பெட்டி, நீ அனுப்பின கிஃப்ட் எல்லாத்தையும் அம்மா பத்திரமா வச்சிருக்கா," என்று அவள் சொல்லும்போதே, கண்கள் ஜொலித்தது 

ராசகுட்டி மெல்ல அந்த அறைக்குள் அடி எடுத்து வைத்தான். அது ரொம்பவும் சிறிய அறையாக இருந்தாலும், அவனுக்காகவே பார்த்துப் பார்த்துத் தனித்துவமாக ஒதுக்கியிருந்தது தெரிந்தது. ஜன்னல் வழியாக வந்த அந்த மதிய வெயில், அறையின் தரையில் ஒரு பொன்னிறக் கோட்டை வரைந்திருந்தது.

அங்கே ஒரு மூலையில் அவன் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பழைய இரும்புப் பெட்டி இருந்தது. அதன் மேல் அம்மா அம்பிகா ஒரு துணியைப் போட்டுத் தூசியில்லாமல் துடைத்து வைத்திருந்தாள்.

அம்பிகா தன் மகள் நந்தினியைப் பார்த்து அதட்டினாள். "அடியே... அவனுக்குப் பிடிக்கும்னு மீன் வாங்கி வச்சிருக்கேன்டி. நீ போய் அந்தச் சமையல் வேலையை ஆரம்பி! ராசுக்குட்டி... வாடா, உன்னைக் குளிப்பாட்டி விடுறேன்," என்று அவள் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான உரிமையும் ஆசையும் ததும்பியது.

நந்தினி தன் அண்ணனை ஒரு கள்ளச்சிரிப்போடு பார்த்துவிட்டு, "அய்யோயோ... பையன் வந்ததும் இந்த வீட்டுல ஆட்டமே தாங்காது! இனி நம்மளை இருக்க விடமாட்டாங்க," என்று முணுமுணுத்தபடிச் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

ஒரு மெல்லிய டவலுடன் ராசகுட்டியின் முன்னே வந்து நின்றாள் அம்பிகா , "ராசு... சட்டையைக் கழட்டிட்டு வாடா. உன்னைத் தேச்சுக் குளிப்பாட்டி விடுறேன்!" என்று அவள் சொன்னபோது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான அதிகாரமும் ஆசையும் கலந்திருந்தது.

ராசகுட்டி மெல்லச் சிரித்தான். "என்னம்மா... இன்னும் என்னைச் சின்னப் பையன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நானே குளிச்சுக்குறேன் ம்மா," என்று அவன் சொல்ல, அம்பிகா விடவில்லை

"டேய்... நீ என்னதான் மாடு மாதிரி வளர்ந்து நின்னாலும், எனக்கு எப்போவுமே நீ அந்தச் சின்ன ராசுக்குட்டி தான்டா!" என்று உரிமையோடு சொன்னவள், அவனது முரட்டுக்கையைப் பற்றி, அவனை இழுத்துக்கொண்டு கொல்லபுறத்தில் இருந்த அந்தத் தண்ணீர்த் தொட்டிக்குச் சென்றாள். அங்கே வேப்பமர நிழலில் அந்தத் தொட்டித் தண்ணீர் சில்லென்று ததும்பி நின்றது.

அந்தக் காலத்தில் கிராமத்தில் தனியாகப் பாத்ரூம் வசதியெல்லாம் கிடையாது. செங்கல் வீடு கட்டியிருந்தாலும், குளியல் என்னவோ அந்தத் திறந்தவெளிக் கொல்லையில்தான். பெண்கள் துணி துவைப்பதும், ஆண்கள் மொண்டு ஊற்றிக் கொள்வதும் அந்தத் தொட்டிக்கு அருகில்தான். அந்தச் சுதந்திரமானச் சூழலில், அம்பிகா தன் மகனை அங்கே அழைத்துச் சென்றாள்.

ராசகுட்டி தன் சட்டையைக் கழற்றினான். ஐந்து வருட உழைப்பில் அவனது அகன்ற மார்பும், முறுக்கேறிய தோள்களும் ஒரு பாறை போலத் தெரிந்தன. அவனது அந்த முரட்டுத் தேகத்தைப் பார்த்ததும் அம்பிகாவின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் நிலைகுத்தின.

அவள் தன் சேலை முந்தானையை இடுப்பில் பலமாகச் சொருகிக் கொண்டாள், அந்த வேகத்தில் அவளது அந்தப் பருத்தத் தொடைச் சதைகளும், அகலமான இடுப்பும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன

ராசகுட்டியைத் தொட்டி விளிம்பில் முன்னே அமர வைத்தாள் அம்பிகா. அவன் சட்டையில்லாமல், தன் முரட்டுத் தேகத்தைக் காட்டியபடி அமர்ந்திருக்க, அம்பிகா அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய் கிண்ணத்தை எடுத்தாள்.

"குனிந்து அவன் உச்சந்தலையில் எண்ணெயை ஊற்றியபோது, அம்பிகாவின் அந்தப் பழுத்த மார்புகள் ராசகுட்டியின் தோள்களுக்கு மிக அருகிலேயே அலைபாய்ந்தன.

நெற்றியில் வடிந்த அந்தத் தேங்காய் எண்ணெயைத் தன் மென்மையான விரல்களால் வழித்து, மீண்டும் அவனது உச்சந்தலையில் தேய்த்து மசாஜ் செய்தாள் அம்பிகா. ராசகுட்டிக்கு அந்தத் தொடுதல் அத்தனை சுகமாக இருந்தது. சுகத்தில் அவனது கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன.

"என்னடா ராசு... முடி இவ்வளவு காஞ்சு போயிருக்கு? அங்க எண்ணெய் தேய்க்கிற பழக்கமே இல்லையா?" என்று பாசத்தோடு அதட்டினாள்.

ராசகுட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டே, "அங்க யாரு ம்மா இருக்கா என்னை இப்படித் தேய்ச்சு விட? ஆஆ... சுகமா இருக்கும்மா... அப்படியே அழுத்தித் தேயு ம்மா..." என்று முணுமுணுத்தான்.

"எண்ணெய் மெல்ல அவனது தலையிலிருந்து வழிந்து, அவனது கருநிறக் கழுத்தோரம் இறங்கி, அந்த அகலமானத் தோள்பட்டையில் வந்து நின்றது. அம்பிகா தன் உள்ளங்கைகளால் அவனது அந்த இரும்பு போன்ற தோள்களைத் தடவித் தேய்த்தபோது, அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. அந்த முறுக்கேறியத் தசைகள், அந்த முரட்டுத்தனமானத் தேகம்... அப்படியே அவளது கணவனை அவளுக்கு நினைவூட்டியது. காட்டு வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வரும் அவருக்கும் இப்படித்தான் அவள் எண்ணெய் தேய்த்து விடுவாள். அதே இரும்புத் தசைகள், அதே ஆண் வாசனை!"

அம்பிகா அப்படியே அவனுக்கு முன்னே வந்து நின்றாள். அவனது அந்த அகலமான மார்பில் தேங்காய் எண்ணெயைத் தன் மென்மையான உள்ளங்கைகளால் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அதேசமயம் ராசகுட்டி தன் கண்களைத் திறந்தான். அவனது கண் முன்னே விரிந்த அந்த அற்புதமானக் காட்சி, அவனை ஒரு நொடியில் நிலைகுலைய வைத்தது.

அம்பிகா குனிந்து அவனது மார்பில் அழுத்தித் தேய்க்கும் போது, அவளது அந்தப் பழுத்த மேனி அசைந்த விதம் ஒரு கவிதையாய் அவனது கண்களுக்குத் தெரிந்தது.

 அம்பிகா இன்னும் கொஞ்சம் குனிந்து, தன் உள்ளங்கைகளில் இருந்த மீதி எண்ணெயையும் ராசகுட்டியின் அகலமான மார்பில் அழுத்தித் தேய்த்தாள். அவள் கைகளை அசைத்துத் தேய்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் கட்டுப்படாமல் துள்ளி விளையாடின.

"அந்த இரண்டு மலைகளுக்கு நடுவே இருந்த அந்த ஆழமானப் பள்ளம், ஒரு கறுப்புக் கயிறு போல நீண்டு கிடக்க, ராசகுட்டி அதையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் குனியக் குனிய, ஜாக்கெட்டின் விளிம்பிலிருந்து பிதுங்கி நின்ற அந்தப் பழுத்தச் சதைகளும், அந்தப் பால் நிறத் தேகத்தின் தகிப்பும் அவனது இளம்  வயது ரத்தத்தைச் சுள்ளென்று ஏற்றியது. அந்த மதிய வெளிச்சத்தில் அவளது அந்த மார்புப் பிளவு அப்பட்டமாகத் தெரிய, அவனுக்கு மூச்சு முட்டியது."



ராசகுட்டியின் கண்கள் அலைபாய்ந்தன. அவனது முரட்டு மார்புக் காம்புகளில் அம்பிகாவின் மென்மையான விரல்கள் உரசியபோது, அவனது உடல் ஒருமுறை பலமாக விறைத்தது.


"ம்மா... போதும்மா... நானே தேய்ச்சுக்கிறேன்," என்று ராசகுட்டி தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னான்.  அவனது கண்கள் அவளது அந்தப் பிதுங்கி நின்ற ஜாக்கெட்டுக்குள்ளேயே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை கஷ்டப்பட்டு பார்வையை மாற்றினான் 

அதே சமயம் . அம்பிகா நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள்."இருடா... இன்னும் இடுப்புக்குக் கீழே தேய்க்கவே இல்லையே," என்று சொன்னவள், சட்டென அவனது ஒரு காலைத் தூக்கித் தன் மடி மீது வைத்துக் கொண்டாள்.

முட்டியிலிருந்து பாதம் வரை அவள் அழுத்தித் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அவள் குனிந்து தேய்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது அந்தப் பெரிய மார்புகள் ராசகுட்டியின் பாதத்தில் பட்டு நசுங்கின. ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக் கொண்டிருந்த அந்த மிருதுவான முலைகள் , அவனது கால்களுக்கு இடையே உரசிய அந்த நொடி... ராசகுட்டியின் அடிவயிற்றில் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது. அவனது சுன்னி நரம்புகள் துடிக்கத் தொடங்கின

அடுத்தக் காலையும் அதேபோல் தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு அவள் எண்ணெயைத் தேய்த்தாள்.

அம்பிகா குனிந்து மசாஜ் செய்யும் வேகத்தில், ராசகுட்டியின் காலில் இருந்த அந்தப் பெருவிரல் முழி, அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்த அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவில் பலமாக உரசியது. அந்தத் தகிப்பானத் தொடுதலில் ராசகுட்டி பித்துப்பிடித்துப் போனான். அவளது அந்தப் பழுத்தக் கனிகள் தன் காலில் பட்டு அமுங்குவதும், அந்தத் தகிப்பும் அவனை ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையாக மாற்றியது."

பாவம், அவளுக்குத் தெரியாது... ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் மடியில் அமர வைத்துச் சோறு ஊட்டிய அந்தச் சிறுவன் இப்போது ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையாக மாறித் தன் மேனியையே வெறியோடு அளவெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று!

அவள் தன் மகனை இன்னும் அந்த 19 வயது அப்பாவிப் பிள்ளையாகவே பார்த்தாள். "என்னடா ராசு... கால் நகம் இப்படி வளர்ந்திருக்கு? அங்க சரியா வெட்றது இல்லையா?" என்று கேட்டபடி, அவனது பாதங்களை உருவி விட்டாள். அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது கால் விரல்களுக்கு இடையே புகுந்து விளையாடின.


கிண்ணத்தில் கடைசியாக மிச்சம் இருந்த அந்தத் தேங்காய் எண்ணெயையும் வழித்து எடுத்தாள் அம்பிகா. அதை அவனது முழங்காலுக்கு மேலே மெல்லத் தேய்த்தபடி, அவளது கைகள் இன்னும் மேலே நகர்ந்தன. ராசகுட்டிக்கு அப்படியே தூக்கி வாரிப்போட்டது.

"அம்மா...!" என்று ஒருவிதக் கத்தலோடு அவளது கையைப் பற்றினான். அதற்கு மேல் அவளது விரல்களை நகர விடாமல் தடுத்து நிறுத்தினான்.

அம்பிகா ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போய் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். "என்னடா... ஏன் பதறுற? அங்கெல்லாம் நல்லா எண்ணெய் இறங்குனாதான்டா உடம்பு சூடு தணியும்," என்று அவள் சாதாரணமாகக் கேட்க, ராசகுட்டியால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

"ராசகுட்டி அப்படியே எச்சில் விழுங்கினான். அவனது கண்கள் சிவந்து போயிருந்தன. அவளுக்கு எப்படித் தெரியும்... இவ்வளவு நேரமாக அவளது அந்தப் பழுத்த மார்புகளையும், அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவனது கால் இடுகைக்குள் , அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மை நரம்பு புடைக்க ஒரு பெரும் வேங்கையைப் போலச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது என்று! அந்த நிலையில் அவளது கை அங்கே பட்டால், நம்ம நிலமையை வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிடும்  என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம்."

"ம்மா... அங்க... அங்க நானே தேச்சுக்கிறேன் ம்மா. நீ தண்ணி மொண்டு ஊத்து," என்று அவன் தழுதழுத்தக் குரலில் சொன்னான்.  


"சரிடா... இதோ தண்ணி ஊத்துறேன்," என்று சொன்னவள், எழுந்து நின்று வாளியில் தண்ணீர் மொண்டாள். .. எழுந்து நின்று வாளியில் தண்ணீர் மொண்டபோது, ராசகுட்டிக்கு "அப்பாடா... தப்பிச்சோம்!" என்று ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. அவளது அந்த மென்மையான விரல்கள் இன்னும் கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருந்தால்,அவ்ளோதான் 


ராசகுட்டி மெல்லத் தன் கையைத் தன் உடுத்திருந்த டவல் மேல் வைத்து, அந்த முரட்டுத்தனமானப் புடைப்பை மறைக்கப் பெரும் சிரமப்பட்டான். கால்களுக்கு இடையே நரம்பு புடைத்து, ஒரு முரட்டுக் காளையைப் போலச் சீறிக் கொண்டிருந்த தன் ஆண்மையைச் சரிசெய்து அமர்வதற்குள் அவனுக்குப் போதும் போதுமென்றாகிவிட்டது.

"ராசகுட்டி ஒரு மாதிரி நெளிவதைப் பார்த்த அம்பிகா, 'ஏன்டா... ஒரு மாதிரி நெளிஞ்சிட்டே இருக்க? ' என்று கேட்டபடி, வாளித் தண்ணீரைச் 'சலசல'வென அவனது உச்சந்தலையில் ஊற்றினாள்.அந்தச் சில்லென்றத் தண்ணீர் பட்டதும் அவனது முரட்டுத் தேகம் ஒருமுறை சிலிர்த்தது. ஆனால், தண்ணீரின் குளிர்ச்சியையும் தாண்டி, அவனது வேட்டிக்குள் இருந்த அந்தத் தகிப்பு அடங்க மறுத்தது."

 அம்பிகா வாளித் தண்ணீரைச் சரமாரியாக ஊற்ற, ராசகுட்டி அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய வெள்ளை நிறத் துண்டு அப்படியே நனைந்து அவன் மேனியோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ஈரமான அந்தத் துணி, எதையுமே மறைக்காமல் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

ராசகுட்டி எதையுமே கவனிக்காமல், அந்தச் சில்லென்றத் தண்ணீரின் சுகத்தில் கண்களை மூடித் தன் முரட்டு உடம்பைத் தன் கைகளாலேயே ராவிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த அம்பிகாவின் கண்கள் சட்டென அந்த இடத்திலேயே உறைந்து நின்றன

"அவளது கண்கள் நேராக அவனது கால்களுக்கு இடையே நிலைத்தன. அந்த மெல்லிய ஈரத் துணியைக் கிழித்துக்கொண்டு வெளியே வரும் அளவுக்கு, அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மை நரம்பு புடைத்து, ஒரு இரும்புத் தூண் போல விஸ்வரூபம் எடுத்து முட்டி நின்றது. இளம் வயது ரத்தத்தின் அந்த ஆக்ரோஷமான எழுச்சி, அந்தத் துண்டின் வழியே அணு அணுவாகத் தெரிந்தது.  

"தன் மகனின் அந்த முரட்டுச் சுன்னியைப் பார்த்ததும், அம்பிகாவிற்குத் தன் கணவனின் அந்தப் பழைய நினைவுகள் மின்னலாய் வந்து போயின. அதே அளவு, அதே முரட்டுத்தனம்! 'என் புள்ளை இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்து நிப்பானு நான் நினைக்கவே இல்லையே' என்று அவள் மனதுக்குள் நினைக்கும்போதே, அவளது அந்தப் பருத்தத் தொடைகளுக்கு இடையே ஒரு ஈரமானக் கசிவு ஏற்பட்டது."

ராசகுட்டி அப்படியே கண்களை மூடி, "ம்மா... இன்னும் ஒரு வாளி ஊத்து ம்மா... சூடு இன்னும் குறையல ம்மா..." என்று தழுதழுத்தக் குரலில் சொல்ல, அம்பிகா ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனாள்.

அவளுக்குத் தெரிந்தது, அவன் சொல்வது வெளியிலிருக்கும் வெயில் சூட்டைப் பற்றி அல்ல, அவனது வேட்டிக்குள் கனன்று கொண்டிருக்கும் அந்த ஆண்மைச் சூட்டைப் பற்றித்தான் என்று!

அவள் கைகள் நடுங்க மீண்டும் ஒரு வாளித் தண்ணீரை மொண்டு ஊற்றினாள் ,  ராசகுட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டு குளிப்பது போலப் பாவனை செய்தாலும், ஒவ்வொரு முறை அம்பிகா குனிந்து தண்ணீர் மோந்து நிமிரும்போதும், அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து பிதுங்கித் துள்ளும் அந்தப் பழுத்த மார்புகளையும், அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவையும் தன் இமை இடுக்கின் வழியாக ரகசியமாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அதே சமயம், அம்பிகாவும் சளைத்தவள் இல்லை. அவள் தன் மகனுக்குத் தெரியாமல், அந்த மெல்லிய ஈரத் துணியைக் கிழித்துக்கொண்டு விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்ற அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மையை ஒரு கள்ளத்தனமானப் பார்வையோடு அளவெடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

இப்படி ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் தெரியாமல், அந்த அங்கங்களை ரசித்துக்கொண்டே அந்தக் குளியலை ஒரு வழியாக முடித்தார்கள்."கடைசி வாளித் தண்ணீரை ஊற்றிவிட்டு, அம்பிகா ஒரு நீண்டப் பெருமூச்சை விட்டாள். அவளது முகம் வெட்கத்திலும்,   செக்கச் சிவந்து போயிருந்தது.


குளித்து முடித்துவிட்டு, தன் அறையில் உடையை மாற்றிக்கொண்டு வெளியே வந்தான் ராசகுட்டி. அதற்குள் சமையலறையில் இருந்து நந்தினி, "அம்மா... மீன் குழம்பு ரெடி!" என்று குரல் கொடுத்தாள்.

வீட்டின் கூடத்தில் இருந்த அப்பா புகைப்படத்தின் முன்னே மூவரும் கைகூப்பி நின்றார்கள். அந்தப் படத்தின் மேல் இருந்த ஒரு வாடாதப் பூவை எடுத்து, ராசகுட்டி மெல்லத் தன் அம்மா அம்பிகாவின் தலையில் வைத்தான். அந்தத் தொடுதலில் அம்பிகா அப்படியே நெகிழ்ந்து போனாள். தன் கணவனே நேரில் வந்து பூ வைத்தது போல ஒரு உணர்வு அவளுக்குள் எழ, அவளது உடம்பு  ஒருமுறை சிலிர்த்தது.

அப்பப்பா... அம்மா மேல எம்புட்டுப் பாசம்!" என்று நந்தினி நக்கலடிக்க, அம்பிகா வெட்கத்தில் தலைகுனிந்து சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் அவளது சிவந்த உதடுகள் இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தன.

மூவரும் சாப்பிட உட்கார்ந்தார்கள்.
"வளைகுடா நாட்டில் ரொட்டியும் பன்னுமே சாப்பிட்டுச் செத்துப் போன அவனது நாக்குக்கு, நந்தினியின் கைவண்ணத்தில் உருவான அந்த மீன் குழம்பு அமிர்தமாக இருந்தது. 'ஏப்பா... இதைச் சமைச்ச ஆளுக்குக் கையில தங்கக் காப்பே போடலாம், அப்படி இருக்கு!' என்று ராசகுட்டி பெருமையாகச் சொல்ல, நந்தினி முகம் மலர்ந்து, 'நிஜமாவா அண்ணே?' என்று ஆச்சரியமாகக் கேட்டாள்."

"ஆமா நந்தினி..." என்று சொன்னவன், சட்டென அவளது கையைப் பற்றி, "இப்போதைக்கு உன் அண்ணன்கிட்ட தங்கக் காப்பு செஞ்சு போட வசதி இல்லை. இப்போதைக்குப் பரிசா இதை வாங்கிக்கோ!" என்று சொல்லி, அவளது உள்ளங்கையில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.

நந்தினியின் இளமேனி அந்த முத்தத்தில் துடித்தது. பக்கத்தில் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அம்பிகா சும்மா இருப்பாளா?

"டேய்... போதும் போதும்! அவளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்ததே நான்தான். ஓவரா பிட்டுப் போட்டுட்டு இருக்காதே!" என்று வம்பு இழுக்க, அந்த வீடே கலகலப்பால் நிறைந்தது.


சாப்பிட்டு முடித்ததும், ராசகுட்டி மெல்ல எழுந்து தன் அறைக்குள் சென்று . அங்கே இருந்த அந்தப் பெரிய அட்டைப் பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு மூச்சு இறைக்க அந்தப் பெட்டியை நடுவில் வைத்தவன், அந்தப் பெட்டியின் மீது ஒட்டப்பட்டிருந்த வெளிநாட்டு முத்திரைகளே அதன் மதிப்பைச் சொல்லின.

 மெல்ல  பெட்டியைத் திறந்த அந்த நொடி... அந்த வீடே ஒரு புதிய வாசனையால் நிறைந்தது. வெளிநாட்டுச் சாக்லேட்டுகளின் இனிப்பு மணமும், புதிய துணிகளின் நறுமணமும் சேர்ந்து ஒரு மாய உலகத்தையே அங்கே உருவாக்கியது. அம்பிகாவும் நந்தினியும் ஆச்சரியத்தில் விழிகள் விரிய அந்தப் பெட்டியையே வெறித்துப் பார்த்தார்கள்.

இந்தா நந்தினி... இதெல்லாம் உனக்கு!" என்று சொல்லி, விதவிதமான சாக்லேட் பாக்கெட்டுகளையும், மின்னும் ஜரிகை பார்டர் வைத்த மெல்லியத் துணிகளையும் அள்ளி அவளிடம் கொடுத்தான்.

அடுத்ததாக, ஒரு பெரிய பட்டுச் சேலையையும், அதோடு சேர்த்து சில வாசனைத் திரவியங்களையும் எடுத்து அம்பிகாவின் கைகளில் வைத்தான்.

ரொம்ப நாளைக்குப் பிறகு அந்த வீட்டின் சுவர்கள் கலகலப்புச் சத்தத்தைக் கேட்டுப் பூரித்துப் போயின.அந்த வீடு இப்போது வெறும் வீடல்ல... அது உணர்ச்சிகள் முட்டி மோதும் ஒரு போர்க்களமாக மாறத் தொடங்கியது..தொடரும் ..!!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 10

அன்று நாள் முழுவதும் அந்த வீடே ஒரு களம் போலத் தெரிந்தது. அம்பிகாவும் நந்தினியும் ராசுக்குட்டியை அப்படியே தாங்கினார்கள். அவனைத் தப்பித் தவறிக்கூட வாசற்படியைத் தாண்ட விடவில்லை. ஐந்து வருடத்தில் அந்த ஊரில் நடந்த அத்தனை விவகாரங்களையும் அக்குவேறாக ஆணிவேறாக அவனிடம் கொட்டினார்கள்.

"ராசு... அந்த வருஷம் மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவுல நடந்த கூத்தைப் பாக்கணுமே... அந்தச் சின்னசாமி மகனுக்கும், ஊர்க்காரங்களுக்கும் நடந்த குழாயடிச் சண்டை இருக்கே... அது ஒரு பெரிய கதையேடா!" என்று அம்பிகா தன் அந்தப் பழுத்த மேனி அதிரச் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல, ராசுக்குட்டியும் வளைகுடா நாட்டில் தான் பார்த்த அந்தப் பிரம்மாண்டக் கட்டிடங்களையும், அங்கே இருக்கும் விசித்திரமானப் பழக்கவழக்கங்களையும் விவரித்தான்.

மறுநாள் விடிந்ததும், ராசுக்குட்டிக்குத் தன் மண்ணைத் தொட வேண்டும் என்கிற ஆசை வந்துவிட்டது. "அம்மா... நான் அப்படியே ஒருமுறை தோட்டத்துக்குப் போயிட்டு வர்றேன் ம்மா," என்று அவன் சொல்ல, அம்பிகா விடவில்லை.

"இப்போ எதுக்குடா அவசரம்? அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு வந்திருக்கே... ஒரு வாரம் வீட்டை விட்டு எங்கேயும் போக வேணாம். இங்கேயே இரு," என்று அவள் அதிகாரத்தோடு சொன்னாள். ஆனால், ராசுக்குட்டி அடம்பிடிக்கவே, "சரிடா... ஆனா நீ தனியாப் போகக் கூடாது. நந்தினியும் கூட வரட்டும்," என்று சொல்ல .

"அண்ணனும் தங்கச்சியும் அந்தப் பழைய ஹீரோ சைக்கிளில் கிளம்பினார்கள். ராசுக்குட்டி முன்னால் அமர்ந்து சைக்கிளை மிதிக்க, நந்தினி பின்னால் கேரியரில் அமர்ந்து அவனது அந்த அகலமான முதுகைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவளது அந்த இளமையான மார்புகள் ராசுக்குட்டியின் முதுகில் அழுத்தமாக உரச, சைக்கிள் ஓட்டும் அவனது கால்களில் வேகம் கூடியது. கொல்லையில் நின்றபடி அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அம்பிகா

அந்தக் கிராமத்து மண்பாதை இருபுறமும் தென்னை மரங்களாலும், நெல் வயல்களாலும் சூழப்பட்டு ராசுக்குட்டியை ஒரு குழந்தையைப் போல வரவேற்றது. வளைகுடா நாட்டில் வெறும் மணலையும் கான்கிரீட் கட்டிடங்களையும் பார்த்து வெந்து போன அவனது கண்களுக்கு, இந்தக் குளிர்ச்சியானக் காட்சி ஒரு பெரிய மருந்தாக அமைந்தது.


ராசுக்குட்டி சைக்கிளை மிதிக்கும் வேகத்தில், அந்த இதமானக் காற்று அவனது முகத்தில் வந்து மோதியது. பின்னால் கேரியரில் அமர்ந்திருந்த நந்தினி, அவனது அந்த அகலமான முதுகைத் தன் மென்மையானக் கைகளால் பலமாக அணைத்துக் கொண்டு " "என்னண்ணே... அங்க ஊர்ல இப்படிப் பச்சைப்பசேல்னு பார்க்கவே முடியாதா?" என்று நந்தினி அவனது முதுகோடு முகம் சாய்த்துக் கேட்டாள்



ஏது நந்தினி... அங்க எங்கப் பார்த்தாலும் வெறும் மணலும் கல்லும்தான். இந்தத் தண்ணிச் சத்தமும், இந்தக் குளுர்ச்சியும் அங்க கிடையாது. இதோ பாரு... நம்ம தென்னந்தோப்பு எவ்வளவு செழிப்பா வளர்ந்திருக்கு!" என்று அவன் பெருமையாகச் சொன்னான்.

"சைக்கிள் ஓட்டும் வேகத்தில் ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டுத் தொடைகள் ஏறி இறங்கின. அவனது அந்த வேட்டி காற்றில் படபடவென அடிக்க, உள்ளே விறைத்து நின்ற அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மை இப்போது அந்தப் பச்சைப்பசேல் காற்றில் ஒரு சுதந்திரத்தை உணர்ந்தது

தோட்டத்து வாசப்படியை நெருங்குனதும், அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தடியில 'கிர்ர்ர்'னு பிரேக் அடிச்சு சைக்கிளை நிறுத்துனான் ராசுக்குட்டி. ரெண்டு பேரும் அந்தப் பச்சைப்பசேல்னு இருக்குற வரப்புல கைக்கோர்த்துட்டு நடந்து போயிட்டு இருந்தாங்க. வளைகுடா நாட்டுப் பாலைவனத்துல காய்ஞ்சு போயிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, இந்த மண்பாசனையும், நந்தினியோட அந்த மென்மையானத் தொடுதலும் ஒருவிதமானப் போதையை ஏத்துச்சு.

அப்போதான் எதிரே தலையில ஒரு கட்டுப் புல்லோட, இடுப்பை வளைச்சு நெளிச்சு ஒரு 25 வயசுப் பொம்பளை வந்தா. அவ பேரு மைலு . கட்டுக்கடங்காத அந்தப் பருத்த உடம்பு, மாரியம்மன் கோவில் திருவிழாவுல ஆடுற கரகாட்டம் மாதிரி அவ இடுப்பு ஏறி இறங்குச்சு.

ரெண்டு பேரையும் ஒரு மாதிரி ஏறி இறங்கப் பார்த்தவ, புற்கட்டை அப்படியே தரையில போட்டுட்டு ராசுக்குட்டி முன்னாடி வந்து நின்னா.

"ஏலேய்... ராசுக்குட்டி! எப்படியா வந்தே ராசா? அஞ்சு வருசமா அப்பிடியே அந்தப் பாலைவனத்துல காஞ்சு போயிட்டியேடா!" அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டே, அவனோட கன்னத்தை ஒரு வஞ்சனையோட 'கிள்ளு'னு கிள்ளுனா

"நேத்துதான் வந்தேன் அக்கா..." அப்படின்னு ராசுக்குட்டி தழுதழுத்தக் குரல்ல சொல்ல, மயிலு அவனை ஒரு மாதிரி ரகசியப் பார்வையால அளவெடுத்தா.

"அக்கான்னு கூப்பிடாதடா... அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நம்ம ஒண்ணா இந்த வாயில வேலை செஞ்சிருப்போம் , அப்போ நான் உனக்கு அக்காவாவா தெரிஞ்சேன்?" அப்படின்னு அவ மெதுவாச் சொல்லும்போது, நந்தினி பக்கத்துல இருக்குறதைக் கூட அவ கவலைப்படல.

ராசுக்குட்டி முகம் சிவந்து போய் நிக்க, அவ விடல.""எனக்குக் கல்யாணம் கூட ஆகிப்போச்சுடா ராசுக்குட்டி ... இதோ பாரு!" அப்படின்னு சொல்லிக்கிட்டே, தன் சேலை முந்தானையை லேசா ஒதுக்கிவிட்டு, ஜாக்கெட்டுக்குள்ள கையை விட்டா.

"தாலி கொடியை வெளில எடுக்குறது அவ நோக்கமே கிடையாது. கையை உள்ள விட்டுத் தாலி கொடியை அலாக்கா தூக்கும்போது, ஜாக்கெட்டோட விளிம்புல இருந்து அவளோட அந்தப் பெரிய மார்புப் பிளவு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. 'சளக்'குனு பிதுங்கி நின்ன அந்தப் பால் நிறத் தேகத்தைப் பாத்ததும், ராசுக்குட்டிக்கு எச்சில் முழுங்கக்கூட மறந்துபோச்சு



"ம்ம்... அப்புறமா நம்ம வீட்டுப் பக்கம் வா ராசுக்குட்டி ... வந்து  கொஞ்சம் 'கவனிச்சிட்டு போ '   ... என்ன?" அப்படின்னு கண்ணடிச்சுட்டு, ஒரு வஞ்சனைச் சிரிப்போட சொல்ல


அந்தத் தாலி கொடியை அலாக்காத் தூக்கி, ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இருந்து அந்தப் பழுத்த மார்புப் பிளவை ராசுக்குட்டிக்கு அப்பட்டமாத் தகிப்பா காட்டிக்கிட்டு இருக்கும்போது, நந்தினி சும்மா இருப்பாளா?

அண்ணனை அந்தச் சிறுக்கி வளைக்கப் பாக்குறதை உணர்ந்த நந்தினி, இடுப்புல கையை வச்சுக்கிட்டு  சீறிக்கிட்டு முன்னாடி வந்தா.

அடியே சிறுக்கி! நில்லுடி... என்னமோ என் அண்ணன்கிட்ட தாலி கொடியைக் காட்டுறது போலக் காட்டி வளைக்கப் பாக்குறியா? ஊருக்குள்ள உன்னப் பத்தித் தெரியாதாக்கும்! வீட்ல உன் புருஷனையும் வளைச்சுப் போட்டு, உன் கொளுந்தனையும் வச்சுக்கிட்டு இருக்கியே... இன்னும் உனக்கு அடங்கலையாடி?" அப்படின்னு நந்தினி பச்சையாப் போட்டு உடைக்க, அவள் ஒரு வக்கணையானச் சிரிப்பைச் சிரிச்சா

"ஏலேய் நந்தினி... சின்ன சிறுக்கி  .. உனக்கு என்னடி தெரியும் ஆம்பளைப் பசி பத்தி? உன் அண்ணன் அஞ்சு வருசமாப் பாலைவனத்துல காஞ்சுப் போயிருக்கான்!" அப்படின்னு சொல்லி நந்தினியை வம்பு இழுக்க, நந்தினிக்குக் கோவம் கண்ணை மறைச்சுச்சு.

"அடியே... வந்தேன்னு வை, காலு ரெண்டையும் ஒடச்சு அடுப்புக்குள்ள வச்சுருவேன்!" அப்படின்னு நந்தினி சீற, அவள்  இடுப்புல கையை வச்சுக்கிட்டு இன்னும் எகத்தாளமா முன்னாடி வந்தா.

"ஆமாமா... அப்படியே கால ஒடச்சு அடுப்புல வைக்கிற வரைக்கும் என் கையி சும்மாருக்குமாக்கும்? இங்க பாருடி... கொண்ணே புடுவேன் பாத்துக்க. வீட்ல ரெண்டு இல்லடி, பத்து சுன்னி இருந்தாலும், நான் அவனை வரச் சொல்லுவேன் நீ யாருடி அதைக் கேட்க?" அப்படின்னு  அவள்  பச்சையாகக் கேட்டுவிட"

அப்பட்டமா அந்தப் வார்த்தையை விட்டதும், நந்தினிக்கு ரத்தம் கொதிச்சுப் போச்சு. அவ பதிலுக்கு ஏதோ 'பச்சையா' பேச வாய் திறக்க, ராசுக்குட்டிக்கு பகீர்னு ஆகிடுச்சு.

'இவளுக ரெண்டு பேரும் இப்பிடியே பேசிட்டு இருந்தா, இங்கேயே ஒரு குடுமிச் சண்டை நடந்தாலும் நடக்கும்'னு பயந்துபோய், தங்கச்சியை    பிடிச்சு வலுக்கட்டாயமா இழுத்துட்டுப் போனான்.

"ஏன் நந்து... இப்படிப் போட்டு மானத்தை வாங்குற? யாராச்சும் கேட்டுறப் போறாங்க. செவனேன்னு வா... எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்," அப்படின்னு சொல்லி, அவளை அலாக்காத் தூக்காத குறையா இழுத்துட்டு வந்தான் ராசுக்குட்டி.

"விடுண்ணே... அந்த சிறுக்கியை இன்னைக்கு ஒரு கை பாத்துருக்கணும்!"னு நந்தினி. பின்னால திரும்பி அந்த   அவளைப் பாத்து, "அடியே... இன்னைக்கு என் அண்ணன் கூட இருக்கான்னு தப்பிச்ச... இல்லைனா உன் சாயம் வெளுத்துருக்கும்!"னு கத்திக்கிட்டே வந்தா.

நந்தினியைத் தரதரன்னு இழுத்துட்டு வந்து அந்த மோட்டார் ரூம் முன்னாடி நிறுத்துனான் ராசுக்குட்டி. அவளோட முகம் கோவத்துல செக்கச் சிவந்து போய், மூச்சிரைப்புல அந்தப் பிஞ்சு மார்புகள் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள எகிறிக்குதிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவளோட இந்தப் 'பொசஸிவ்னஸ்' அவனுக்குப் புதுசு இல்லதான். சின்ன வயசுல இருந்தே, ராசுக்குட்டிகிட்ட யாராவது ஒரு வார்த்தை வழிஞ்சா போதும்... இவ ஏறி நின்னு எகிறிடுவா. அது ஊர் மந்தைன்னாலும் சரி, கோவில் திருவிழான்னாலும் சரி... அவளுக்குத் தன் அண்ணன் மேல அவ்வளவு ஒரு கிறுக்குப் பாசம்!

"ராசுக்குட்டி அவளைப் பார்த்து மெல்லச் சிரிச்சான். 'ஏலேய் நந்து... இம்புட்டு ஆவேசம் ஆகாதடி. அந்தச் சிறுக்கி ஏதோ ஒண்ணு பேசிட்டுப் போறா... அதுக்கு எதுக்கு நீ இப்பிடி எகிறுற?'" அப்படின்னு அவன் கேலியா கேட்க, நந்தினிக்கு இன்னும் கோவம் பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

"அவளைச் சொல்லிச் சொல்லிக் குற்றமில்லை... உன்னைத்தான் சொல்லணும்!" அப்படின்னு அண்ணனைப் பார்த்துச் சீறினாள் நந்தினி. அவளோட அந்தப் பிஞ்சு மார்புகள் கோவத்துல ஜாக்கெட்டுக்குள்ள விம்மி விம்மித் தணிஞ்சது.

"நான் ஏண்டி பண்ணுனேன்?" அப்படின்னு ராசுக்குட்டி அப்பாவி மாதிரி கேட்க...

"அவதான் தாலி காமிக்கிறேன்னு ஜாக்கெட்டைத் திறந்து  காட்டுறா... நீயும் அதையே நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுட்டுப் பார்த்துட்டு இருக்க!" அப்படின்னு சொல்லி, அவனோட அந்த அகலமான முதுகில் 'சுள்ளென்று' ஒரு அடி கொடுத்தாள்.

ராசுக்குட்டி "ஆ..." அப்படின்னு வலியிலத் துடிக்கிற மாதிரி நடிச்சுக்கிட்டே, "அடியே... இம்புட்டு ஆவேசமா நீ?"ன்னு சிரிச்சபடி, அவளோட கையைப் பிடிச்சு இழுத்துத் தன் மடியில உக்கார வச்சான்.

"விடுண்ணே... கோவமா இருக்கேன்ல..." அப்படின்னு அவ பொய்யாச் சொன்னாலும், அவனோடக் கழுத்தைக் கட்டிக்கிட்டா

என் தங்கச்சி கோபமா இருந்தாலும் எம்புட்டு அழகா இருக்கா...!!" அப்படின்னு ராசுக்குட்டி ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடச் சொல்லிக்கிட்டே, அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்பைத் தன் முரட்டுத்தனமான கைகளால் 'வலுக்க'ன்னு இறுக்கி அணைச்சுக்கிட்டான்.

அப்படியே அவ முகத்துக்கு நேராத் தன் முகத்தைக் கொண்டு போயி, அவளோட கூர்மையான மூக்கை விளிம்பாலத் தன் மூக்கோட வச்சு மெல்ல உரசினான். அந்த நொடி... அவகிட்ட இருந்து வந்த அந்த இளமையான மணம், அந்த நாட்டு மல்லி வாசனையும், இளமேனி வேர்வையும் கலந்த அந்தத் தகிப்பான வாசம் ராசுக்குட்டியோட நாசியைத் துளைச்சு, அவனோட நாடி நரம்பு  ரத்தத்தைச் சுள்ளுனு ஏத்துச்சு.

ச்சீ... போடா! அந்தச் சிறுக்கிகிட்டயே போயி மோந்து பாரு... என்கிட்ட எதுக்கு வர்ற?" அப்படின்னு நந்தினி உதட்டைப் பிதுக்கிக்கிட்டு, தன் தோள்பட்டையால அவனோடத் தாடையில 'டொக்'குனு ஒரு இடி இடிச்சா.

அவ முகம் கோபத்துல சிவந்து போயிருந்தாலும், அவளோட அந்தச் சிவந்த உதட்டுல அரும்பின அந்தச் சின்னப் புன்னகையை அவளால மறைக்க முடியலை

"ராசுக்குட்டிக்குத் தெரியும், தன் தங்கச்சியோட அந்தக் கோபம் எல்லாம் ஒரு நிமிஷக் கூத்துதான்னு. அவளோட அந்த மெல்லிய இடுப்புல தன் முரட்டுக் கைகளை இன்னும் கொஞ்சம் பலமா இறுக்கி, அவளை அலாக்காத் தூக்கித் தன் மார்போட இன்னும் நெருக்கமா அணைச்சுக்கிட்டான். , "ஏலேய் நந்து... அந்தச் சிறுக்கி பேச்சை விடுடி. அவ வெறும் வைக்கோல் காடு...நீதான் என் ரோஜா மலரு ! அவ வாசத்தை விட உன் வாசம்தான் என் உசிரையே உருக்குது!" அப்படின்னு ராசுக்குட்டி அவளோடக் காதோரம் கிசுகிசுக்க,நந்தினியோட அந்தச் சிரிப்பு இப்போ அப்பட்டமா வெளில வந்துருச்சு.

"அவளோட அந்தக் கள்ளச் சிரிப்பைப் பார்த்ததும் ராசுக்குட்டிக்குத் தாளல. 'இம்புட்டுப் அழகாச் சிரிக்கிறவளாடி இம்புட்டுப் பச்சையா அந்தச் சிறுக்கியைத் திட்டின?'ன்னு அவன் கேலியா கேட்க, நந்தினி வெட்கத்துல அவனோடக் கழுத்துல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டா


"அண்ணே... மத்தவங்க பாத்தா தப்பா நெனைக்கப் போறாங்க... விடுண்ணே..." அப்படனு அவ பொய்யாச் சொன்னாலும், அவனோட அந்த மடி தந்தத் தகிப்புல இருந்து அவ எந்திரிக்கவே இல்ல.

"எவன் என்னடி கேப்பான்? என் தங்கச்சி... நான் கொஞ்சுவேன்!" அப்படின்னு, நந்தினியோட அந்த மென்மையானக் காது மடல்களைத் தன் இதழ்களால் அழுத்தமா முத்தமிட்டான்."நான் முத்தம் கொடுப்பேன்... எவனுக்கு தைரியம் இருக்கு இதைக் கேட்க?" அப்படின்னு சத்தமாச் சொல்லிக்கிட்டே, அவளோட அந்தச் சிவந்தக் கன்னத்துல ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை வச்சான். அந்த முத்தத்துல பாசம் மட்டும் இல்ல... ஒருவிதமான முரட்டுத்தனமான ஆசையும் கலந்து இருந்துச்சு.

"நந்தினி அப்படியே சொக்கிப் போயிட்டா. அவனோட சட்டையைத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அவனோடக் கழுத்துல முகத்தைப் புதைச்சு, அண்ணனோட அந்த ஆம்பளை வாசனை கலந்த வியர்வையை அப்படியே ஆழமா முகர்ந்தா.  . அவளோட ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இருந்த அந்த இளமையான மார்புகள், ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சுல அழுத்தமா உரசி விம்மித் தணிஞ்சது."

"அண்ணே... உன் வாசம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குண்ணே..." அப்படின்னு நந்தினி அவனோடக் கழுத்துல முணுமுணுக்க,சுத்தி இருக்குற தென்னை மரங்கள் மட்டும் தான் இவங்களோட இந்தப் பாசப் போரைக் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு."


ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் சட்டைப் பையில கையை விட்டு, ஒரு பளபளப்பானத் தங்கச் செயினை வெளில எடுத்தான். அது நந்தினியோட அந்தப் பால் நிறக் கண்ணு முன்னாடி 'ஊசல்' ஆடுனதுமே, அந்த மதிய வெயில்ல அது இன்னும் ஜொலிப்பாத் தெரிஞ்சுது.

"அண்ணே... எனக்கா வாங்கிட்டு வந்தே?" அப்படின்னு நந்தினி ஆச்சரியத்துல வாயைப் பிளந்துக்கிட்டே, அதைத் தன் பிஞ்சு விரல்களாலத் தொட்டுப் பார்த்தா. அவளோட அந்தத் தகிப்பான மேனி இப்போ சந்தோஷத்துல இன்னும் ஒருமுறை சிலிர்த்துப் போச்சு.

ராசுக்குட்டி அவளோட அந்த மென்மையான நெத்தியில  ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தை கொடுத்து . "நந்து... பிடிச்சிருக்காடி?" அப்படின்னு அவன் தழுதழுத்தக் குரல்லக் கேட்க.

"அம்புட்டு அழகா இருக்குண்ணே... இந்தா நீயே இதைப் போட்டு விடு!" அப்படனு சொல்லி, அந்தத் தங்கச் சங்கிலியை அண்ணன் கையிலேயேக் கொடுத்துட்டு, தன் நீண்டப் பின்னலை ஒரு பக்கமா ஒதுக்கித் தள்ளிட்டுத் தன் வழுவழுப்பானக் கழுத்தை அவனுக்கு நேரா நீட்டினா. அவளோட அந்த இளமையானக் கழுத்து வளைவும், ஜாக்கெட்டுக்கு மேலத் தெரியுற அந்தப் பழுத்தத் தோள்களும் ராசுக்குட்டியோடஇளம்  ரத்தத்தைச் சுள்ளுனு ஏத்துச்சு."

ராசுக்குட்டி நந்தினியோட பின்னாடிப் போயி, அவளோட அந்த மென்மையானக் கழுத்தைச் சுத்திச் செயினை கொண்டு போனான். அவனோட முரட்டுத்தனமான விரல்கள் நந்தினியோட அந்த இளமேனியிலப் பட்டதும், அவ 'கிர்ரு'ன்னு சிலிர்த்துப் போயி அவனோட நெஞ்சுல இன்னும் பின்னாடிச் சாய்ஞ்சா.


ராசுக்குட்டி அந்தச் செயின் கொக்கியை போடும்போது , அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான மூச்சுக்காற்று நந்தினியோட இளமையானக் கழுத்தோரத்துல அனலாப் பட்டுத் தெரிச்சது. அவளோட அந்த மெல்லிய ஜாக்கெட் பட்டிகளோரமா அவனோட விரல்கள் லேசா உரசுனதுல, நந்தினிக்கு ஒரு புதுவிதமானத் தகிப்பு அடிவயித்துல 'கிர்ரு'ன்னு ஏறுச்சு.

சங்கிலியைப் பூட்டி முடிச்ச அந்த நொடி, ராசுக்குட்டி சும்மா இருக்காம, அவளோட அந்த வழுவழுப்பானக் கழுத்துச் சந்தில ஒரு கள்ள முத்தத்தை அழுத்தமாப் பதிச்சான்.


என் தங்கச்சிக்கு இது அம்புட்டுப் பொருத்தமா இருக்குடி... அப்படியே மகாலட்சுமி கணக்கா மின்னறே!' அப்படின்னு அவன் அவளோட காதோரம் முணுமுணுக்க, நந்தினி அப்படியே சொக்கிப் போயி அவனோட முரட்டுத் தோள்லத் தலை சாய்த்துக்கிட்டா

ராசுக்குட்டி ஆசையாப் போட்டுவிட்ட அந்தத் தங்கச் சங்கிலி, நந்தினி லேசா அசையவும் 'சளக்'குனு நழுவி அவளோட ஜாக்கெட்டுக்குள்ள போயிப் பதுங்கிக்கிச்சு.அதைப் பாக்குறதுக்காகத் தன்  விரல்களால அவளோடத் தாவணியை மெல்ல ஒதுக்கினான். நந்தினிக்கு ஒரு நிமிஷம் பகீர்னு ஆகிடுச்சு



"ஏய்... என்னடா பண்ணுற?" அப்படின்னு பதற்றத்தோட அவனோட கையைத் தடுத்தா. ஆனா ராசுக்குட்டி விடுறதா இல்ல. "இருடி... எவ்ளோ நீளமா இருக்குன்னு பாக்கட்டும்," அப்படின்னு சொல்லி அவளோட கையை மெல்ல விளக்கிட்டு, முந்தானையை நல்லாத் தள்ளிவிட்டான். இப்போ நந்தினியோட அந்தப் பால் நிற இளமேனி, அந்தப் பழுத்த மார்புப் பிளவு கொஞ்சமாத் தெரிய, அதுக்கு நடுவுல அந்தத் தங்கச் சங்கிலி ரகசியமா ஒளிஞ்சுக்கிட்டு இருக்க

ராசுக்குட்டிக்குக் கண்ணு அங்கேயே நிலைச்சுப் போக . அந்தச் செயினை வெளில எடுக்கணுங்கிற சாக்குல, ஜாக்கெட்டோட அந்த முதல் கொக்கியைத் தொட்டுப் பிடிக்கப் போனான். அவனோட விரல்கள் அந்தப் பிஞ்சு மார்புகளோட தகிப்புல லேசா உரசுன அந்த நொடி...

"ஏய்... அங்க என்னடா பண்ணுற?"  ன்னு பதறிய நந்தினி அவனோட கையில 'பட்டெண' ஒரு அடி கொடுத்தா. அவளோட முகம் கோவத்துல சிவந்து போயிருந்தாலும்,  . 'அண்ணன் தப்பா ஏதும் பண்ண மாட்டான்'கிற நம்பிக்கையும், அதே சமயம் அந்தத் தீண்டல் கொடுத்த ஒருவிதமானப் புதுக் கிளர்ச்சியும் அவளைத் திக்குமுக்காட வச்சது

"என்னடி... சங்கிலியை எடுக்கக்கூட விடமாட்டேங்கிற? ராசுக்குட்டி ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடக் கேட்க

நந்தினி தன் முந்தானையை அவசரமாச் சரி பண்ணிக்கிட்டு, "போடா... அண்ணனா லட்சணமா இரு," அப்படனு சொல்லி அவன் மார்புல செல்லமா ஒரு குத்து குத்தினா.


அப்போ யாரோ வர்ற அரவம் கேட்டு 'சட்'னு எருது மிரண்டாப்ல எழுந்து நின்னுக்கிட்டா. பார்த்தா, அது பக்கத்து நிலத்து முனுசாமி.என்ன ராசுக்குட்டி... சௌக்கியமா? துபாய்ல இருந்து எப்ப வந்தே?"ன்னு அவர் வினவ, ராசுக்குட்டி  சிரிப்போட "நேத்துதான் வந்தேன் பெரியவரே"ன்னு சொல்லி நலம் விசாரிச்சான். அவர் போனதுக்கப்புறம் அண்ணனும் தங்கச்சியும் மெல்லத் தோட்டத்தைச் சுத்திப் பார்த்தாங்க

சுத்தி இருக்குற நிலமெல்லாம் பருவம் போட்டுப் பச்சைப்பசேல்னு   இருந்துச்சு. ஆனா, இவங்க நிலம் மட்டும் லேசா வாடிப் போய், களை மண்டிப் போயிருந்தது. ராசுக்குட்டிக்கு மனசு ஒரு மாதிரி ஆகிடுச்சு.

"அஞ்சு வருஷமா அவன் ஊர்ல இல்ல... பாவம், அம்மாவும் தங்கச்சியும் மட்டும் என்னதான் பண்ணுவாங்க?  ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் கால் செருப்பைக் கழட்டி வீசினான். அந்தச் செம்மண்ணுல அவனோடப் பாதம் பதிஞ்ச அந்த நொடி... அஞ்சு வருஷப் பாலைவனத் தகிப்பையெல்லாம் அந்த மண் ஈரம் அப்படியே உறிஞ்சிக்கிச்சு. ஒரு புதுவிதமான மின்சாரம் அவனோட நரம்பு வழியா மூளைக்கு ஏறி, அவனோட முலையை தட்டி எழுப்புச்சு."

ராசுக்குட்டி அங்க கிடந்த ஒரு கூர்மையான அருவாளைத் கையில் எடுத்தான். தன் சட்டையைக் கழட்டித் தூரப் போட்டுட்டு, அங்க வளர்ந்திருந்த தேவையற்ற முட்செடிகளையும் களைகளையும் ஆக்ரோஷமா வெட்டி வீசினான்.

"சட்டை இல்லாம, அந்த மதுரை வெயில்ல ராசுக்குட்டியோட அந்த முரட்டு மேனி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. பாலைவனத்துல வேலை செஞ்சு செதுக்கப்பட்ட அவனோட அந்தத் தோள்கள், ஒரு மல்லுயுத்த வீரனைப் போலத் தசைகள் புடைக்க, வெயில்ல அப்படியே ஒரு வெண்கலச் சிலை மாதிரி ஜொலிச்சது. அவன் அருவாளை வீசும் போதெல்லாம் அவனோட முதுகுத் தசைகள் ஏறி இறங்குற அந்த அழகை, 'என் அண்ணன் எம்புட்டு வீரமா இருக்கான்!'னு நந்தினி ஒரு ஓரக்கண்ணால கள்ளத்தனமா ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தா."

மூணு மணி நேரக் கடும் உழைப்பு... ராசுக்குட்டியோட அந்த முரட்டு மேனி முழுக்க வியர்வை முத்துக்கள் அப்படியே வெயில்ல ஜொலிச்சது. பாதி நிலத்தைச் சுத்தம் பண்ணிட்டு, "மிச்சத்தை நாளைக்குக் கவனிச்சுக்கலாம்"னு அருவாளைக் கீழ போட்டுட்டு வரப்பு மேட்டுக்கு வந்தான்.

அண்ணனோட அந்த வீராவேசத்தைப் பார்த்துச் சொக்கிப் போய் நின்ன நந்தினி, அவனுக்காகத் தோட்டத்து இளநீரைத் தயாரா சீவி வச்சிருந்தா. அவன் வரவும், அந்த இளநீரை ஆசையா அவன்கிட்ட நீட்டுனா.

"ராசுக்குட்டி அந்த இளநீரை வாங்கி அண்ணாந்து குடிக்கும்போது, அவனோட அந்த முறுக்கேறியக் கழுத்து நரம்புகள் ஏறி இறங்குனது ஒரு தனி அழகு. வேகமா அவன் குடிச்சப்போ, அந்த இளநீர் தண்ணியோட சில துளிகள் அவனோட உதட்டோரத்துல இருந்து தப்பிச்சு, அவனோட அந்த முரட்டுத் தாடை வழியா இறங்கி, அவனோட அகலமான மார்புல வழிஞ்சு ஓடுச்சு. நந்தினி அதையே இமைக்காமப் பார்த்து ரசிச்சவ, தன்னையறியாமத் தன் உதட்டை நாக்காலத் தடவிக்கிட்டா.

ராசுக்குட்டி வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டே, "நந்து... நீ வீட்டுக்குக் கிளம்புடி. நான் மிச்சத்தை முடிச்சுட்டு வாரேன்,"  அவனுக்கு அந்த மண்ணுல இருக்குற அந்தத் தகிப்பு இன்னும் அடங்கல.

"ஐயே... நல்லா இருக்கே! அப்புறம் அம்மா என்னைக் சும்மா விடுமா? 'அண்ணனைத் தனியா விட்டுட்டு வந்துட்டியே'ன்னு என் முதுகை உரிச்சுப்புடும். மிச்சத்தை நாளைக்குக் பாத்துக்கலாம்... இப்போ நீ வா, நாம சேர்ந்தே போலாம்!" அப்படின்னு அதிகாரத்தோடச் சொன்ன நந்தினி, அங்க கிடந்த சைக்கிளை எடுத்து 'கிணுகிணு'ன்னு பெல் அடிச்சுச்  அவசரப்படுத்தினாள் .

ராசுக்குட்டி சிரிச்சுக்கிட்டே தன் சட்டையை எடுத்துத் தோள்ல போட்டுக்கிட்டான். "சரிடி மகராசி... உன் பேச்சைத் தட்ட முடியுமா?"ன்னு சொல்லிட்டு அவ பின்னாடியே நடந்தான்.

தோட்டத்து வேலையை முடிச்சுட்டு ரெண்டு பேரும் வெளிய வரவும், தூரத்துல ஒரு நாலைஞ்சு பொம்பளைங்க வேலையை முடிச்சுட்டு இவங்களை நோக்கியே வர்றது தெரிஞ்சுது. ராசுக்குட்டி சட்டை இல்லாம, அந்த முரட்டுத் தசைகள் மின்ன நிக்கிறதைப் பாத்ததும் நந்தினிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டுச்சு.

"அண்ணே... முதல்ல அந்தச் சட்டையை மாட்டுண்ணே! இந்த ஊருக் கண்ணு சும்மா இருக்காது... எவனாச்சும் எதையாச்சும் பேசி வைப்பான்!" அப்படின்னு நந்தினி பதற்றத்தோடச் சொல்ல...

"ஐயே... போடி நந்து! உடம்பெல்லாம் ஒரே வேர்வையா கஸ்கஸ்ன்னு இருக்கு... இப்பப் போயி எப்படிச் சட்டை போடுறது?" அப்படனு ராசுக்குட்டி அசால்ட்டா சொல்லிட்டு நடக்கப் பாத்தான்.

"அதுக்குன்னு ஊருக்காரி முன்னாடி இப்படியா வருவே? அவளுக எப்படா   கோதிட்டுப் போலாம்னு அலைஞ்சுக்கிட்டு இருக்காளுக!" அப்படின்னு பல்லக்கடிச்சுக்கிட்டு முணுமுணுத்தவள், அவனோடத் தோள்ல கிடந்த அந்தச் சட்டையை   எடுத்து அவனுக்குப் போட்டா. ராசுக்குட்டி "விடுடி... விடுடி..."ன்னு சொல்லியும் கேக்காம, வலுக்கட்டாயமா அவனோட   அந்தச் சட்டை பட்டன்களை மாட்டிவிட்டா

அவளோட அந்தப் பொசஸிவ் பார்வை, 'நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்'னு சொல்லாமச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சு. ராசுக்குட்டி அவளோட அந்த வேகத்தைப் பாத்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே, 'சரிடி... உன் இஷ்டப்படியே செஞ்சுக்க'ன்னு அமைதியா நின்னான்

சட்டை பட்டனை எல்லாம் மாட்டிவிட்ட நந்தினி, அதோட விடல. அங்க கிடந்த துண்டையும் எடுத்து அவன் அகலமான மார்புலப் போர்த்தி, "ம்ம்... இப்போ கிளம்பு!" என்றதும் , ராசுக்குட்டிக்குச் சிரிப்புத் தாங்கல. 'இந்தப் பொண்ணு என்னப்பா இம்புட்டுப்  வெவரமா இருக்கா?'ன்னு நினைச்சுக்கிட்டே சைக்கிளை மிதிச்சான்.

வீட்டு வாசல்ல வந்து சைக்கிளை நிறுத்தினாங்க.  , வாசல்லயே அம்பிகா இவங்களோட வருகைக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருந்தா. அவங்களப் பார்த்ததும், 'என்னடா... தோட்டத்துல அம்புட்டு வேலையா? ஏன் இம்புட்டுத் தாமதம்?'னு அவ கேட்க, நந்தினி 'ஆமாம்மா... அண்ணன் அத்தனை முள்ளையும் வெட்டித் தள்ளிட்டு வந்திருக்காரு!'ன்னு பெருமையாச் சொன்னா."

ராசுக்குட்டி வேர்வையோட வீட்டுக்குள்ள நுழைய, அந்தத் துண்டைக் கழட்டித் தோள்லப் போட்டான். சரி... போயி முதல்ல அந்தப் பைப்லத் தண்ணி வருது, நல்லாக் குளிச்சுட்டு வா... நந்தினி, அண்ணனுக்கு ஒரு நல்லத் துண்டு எடுத்து வைடி!"ன்னு அம்பிகா சொல்ல, ராசுக்குட்டி மெல்லக் குளிக்கப் போனான்.

ராசுக்குட்டி குளிக்கப் போறதுக்குத் தயாராகிக் கிட்டு இருந்த அந்தச் சமயத்துல, அம்பிகா தன் மகள் நந்தினியோடக் கழுத்துல ஏதோ புதுசாப் பளபளக்குறதை கவனிச்சா."என்னடி இது... புதுசா மின்னிக்கிட்டு இருக்கு? யாரது?" அப்படின்னு   கேட்டுக்கிட்டே, நந்தினி பக்கத்துல வந்து அவளோடக் கழுத்தோரத்துல இருந்த அந்தத் தங்கச் சங்கிலியைத் தன் விரல்களாலப் பிடிச்சு இழுத்தா.

"அண்ணன் வாங்கிட்டு வந்ததும்மா ... எனக்காகவே  எடுத்துட்டு வந்திருக்கான் !" ன்னு நந்தினி ஒரு பெருமையானக் கள்ளச் சிரிப்போடச் சொன்னா.

நந்தினி அந்தச் சங்கிலியைத் தூக்கிக் காட்டிப் பெருமையாச் சிரிச்ச அந்த நொடி, அம்பிகாவோட முகம் லேசா வாடிப் போச்சு.

தங்கச்சிக்கு மட்டும் தானா? பெத்தத் தாய்க்கு ஒண்ணுமே இல்லையா?" அப்படனு   அப்படனு அம்பிகா லேசா ஒரு செல்லக் கோபத்தோடச் சொல்லிவிட்டு, அடுப்பங்கறைப் பக்கம் திரும்புனா

"ராசுக்குட்டி இதையெல்லாம் அந்தப் பைப்லத் தண்ணி ஊத்திக்கிட்டே கவனிச்சுக்கிட்டுத் தான் இருந்தான்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 11

ராசுக்குட்டி ஊருக்கு வந்து ஒரு வாரம் ஓடி மறைந்திருந்தது. இந்த ஏழு நாட்களும் அந்த வீட்டில் அவன் ஒரு செல்லக் கைதி போலத்தான் இருந்தான். காலை எழுந்தால் அம்பிகாவின் கைமணத்தில் சுடச்சுட இட்லியும், மதியம் நந்தினியின் காரசாரமான மீன் குழம்பும், இரவு ஆட்டுக்கால் பாயாவும் என அவனை அப்படியே அள்ளி அணைத்து கவனித்தார்கள்.

"ஐந்து வருடப் பாலைவன உழைப்பில் இளைத்துப் போயிருந்த ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டுத் தேகம், இப்போது அம்மாவின் கைச்சப்பாப்பாட்டில் கொஞ்சம் பூரித்திருந்தது. அவனது அந்த அகலமான மார்புக்குக் கீழே, இப்போது ஒரு மெல்லிய சதையோடு கூடியத் தொப்பை எட்டிப் பார்த்தது. புது மாப்பிள்ளையைப் போல பளபளவென மின்னிய அவனது மேனியும், அந்த முறுக்கிய மீசையும் அவனை இன்னும் அதிகப்படியான வாலிபக் களைக்குக் கொண்டு வந்திருந்தது."

ஒரு வாரமாகப் 'புது மாப்பிள்ளை' போல வீட்டிலேயே அடங்கிக் கிடந்தவனுக்கு, இன்றுதான் வெளியே போக அம்பிகா அனுமதி கொடுத்திருந்தாள்.

"ராசு... இதோ பாரு, ஊருக்குள்ள போயிட்டு வரும்போது கண்ட பசங்க கூட எல்லாம் சேராத, எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டுப் பொழுது அடையறதுக்குள்ள வீடு வந்து சேரு," என்று அம்பிகா எச்சரித்தபடியே, அவனது சட்டையைச் சரி செய்து விட்டாள்.

"சரிம்மா... நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் அறைக்குள் வந்தான்.

மெல்லத் தன் பெட்டியைத் திறந்தவன், உள்ளே ரகசியமாக ஒளித்து வைத்திருந்த மலர் அத்தையின் அந்தப் பழையக் கிழிந்த சேலையை எடுத்தான். அதை அப்படியே தன் முகத்தில் அழுத்தி ஒரு நீண்ட மூச்சு இழுத்தான். "ஆஆ... அதே வாசனை!" ஐந்து வருடங்கள் கடந்தும் அந்தச் சேலையில் இன்னும் அத்தையின் அந்த மல்லிகைப் பூ மணமும், அவளது அந்த இளந்தேகத்தின் வியர்வை வாசமும் அப்படியே தங்கியிருந்தது.

"அத்தை... உன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்துட்டு இருக்கேன்!" என்று மனதுக்குள் கர்ஜித்தவன், அத்தைக்காக வளைகுடா நாட்டிலிருந்து பார்த்துப் பார்த்து வாங்கி வந்திருந்த அந்தப்  கோடாலி தைலம், வாசனைத் திரவியங்கள் மற்றும் சாக்லேட்டுகளை ஒரு கவரில் போட்டுக்கொண்டான். சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு   தெருவில் சீறிப் பாய்ந்தான்.


ராசுக்குட்டியின் கால்கள் சைக்கிள் பெடலை மிதிக்கும் வேகத்தில், அவனது மூளைக்குள் பழைய நினைவுகள் அலைமோதின.


"அத்தை இப்போ பார்க்க எப்படி இருப்பா? அந்த அஞ்சு வருஷத்துல இன்னும் பழுத்துப்போய் இருப்பாளா? என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் தெரிஞ்சு ஓடி வந்து கட்டிக்கிட்டு முத்தம் கொடுப்பாளா?


அன்னைக்கு நான் காய்ச்சல்ல கிடக்கப்போ... என் உசுரைக் காப்பாத்த அத்தை செஞ்ச அந்த விபரீத வைத்தியம்... அவளோட அந்த அம்மண மேனி என் மேல படர்ந்து, ஆவேசமா ஆடுன அந்த ஆட்டம்... ஐயோ ஐயோ... அதை நினைக்கும்போதே உடம்பு 'கிர்ரு'ன்னு கூசுதே!"


அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான ஆண்மை, வேட்டிக்குள் ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையைப் போல முட்டி நின்றது. சரியாக அந்தச் சமயம், வானம் ஒரு அதிரடி இடி இடித்தது. லேசான மழைத் தூறல் 'சுளீர்' என்று ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் வந்து விழுந்தது.

ராசுக்குட்டி நின்றபடி வானத்தைப் பார்த்தான். மேகம் கருகருவென்று இருண்டு, ஒரு பெரிய மழையைத் தன் வயிற்றுக்குள் சுமந்து கொண்டு நின்றது.

"ஆஹா... அதே மழை! அன்னைக்கு அத்தை கிட்ட என்னைக் கொண்டு போய் சேர்த்த அதே மழை மேகம்! இது நல்ல சகுனம்தான்!" என்று அவன் உதட்டில் ஒரு வஞ்சனைப் புன்னகை அரும்பியது.

பெடலை அந்த மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆவேசமாக மிதித்தான். மழை அதற்குள் தன் வேலையைக் காட்டத் தொடங்கிவிட்டது. 'பட... பட...'வெனப் பெரியத் துளிகள் அவன் மேல் இறங்கி, அவனது அந்த முரட்டுத் தோள்களை நனைக்கத் தொடங்கின. ஆனால், அவனது வேகம் கொஞ்சமும் குறையவில்லை; மாறாக அத்தையின் அந்தத் தகிப்பான நினைவுகள் அவனது வேகத்தை இன்னும் அதிகமாக்கின.

தூரத்திலேயே மலர் அத்தையின் வீடு தெரிந்தது. சைக்கிளை ஒரு தென்னை மரத்தடியில் தள்ளிவிட்டு, விறுவிறுவென வீட்டை நோக்கி நடந்தான் 

ராசுக்குட்டி முன் கதவு வரை சென்றுவிட்டு சட்டென நின்றான். "வேண்டாம்... நேரா உள்ள போனா அதுல என்ன சுவாரஸ்யம்? அத்தையை இன்னைக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியில   திக்குமுக்காட வைக்கணும்!" என்று ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடு நினைத்துக்கொண்டவன் .

அவனது இதயம் இப்போது ஒரு ரேஸ் குதிரையைப் போலப் படபடவென அடித்துக்கொண்டது. "கதவு முழுவதுமாகச் சாத்தப்படவில்லை... ஒரு நூலிழை இடைவெளியில் லேசாகத் திறந்திருந்தது. ராசுக்குட்டிக்குள்ளே பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகடிப்பது போன்ற ஒரு உணர்வு. மனதுக்குள் ஆயிரம் கனவுகள், அத்தையை எப்படி அள்ளப்போகிறோம் என்கிற அந்த ஒருவிதக் கிளுகிளுப்போடு, மூச்சைக் கூட அடக்கிக்கொண்டு கதவை மெல்லத் தள்ளினான்."

கதவு 'ஈஈஈ' என்று மெல்லிய சத்தத்துடன் நகர, உள்ளே தலையை விட்டுப் பார்த்த ராசுக்குட்டி அப்படியே உறைந்து போய் நின்றான். அவனது கண்கள் கண்ட காட்சி, அவனது ரத்த ஓட்டத்தையே ஒரு நிமிடம் நிறுத்திவிட்டது. நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. "நம்ம மலர் அத்தையா இது?" என்று அவனது அடிவயிறு பற்றி எரிந்தது



அங்கே, கூடத்தில் மலர் அத்தை குனிந்து நிற்க, அவளுக்குப் பின்னால் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு முரட்டு ஆள், தன் சுன்னியை அவளது புண்டையில் விட்டு ஆவேசமாக ஓத்துக்கொண்டிருந்தான். இருவர் உடம்பிலும் ஒற்றைத் துணி கூட இல்லை; முழு அம்மணமாக இருந்தார்கள். அத்தை முன்னால் குனிந்து நிற்க, அவளது அந்தப் பாரமான   முலைகள் ஜாக்கெட் இன்றித் தொங்கியபடி, அவன் பின்னால் இருந்து அடிக்கும் வேகத்திற்கு ஏற்ப ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தன.




ராசுக்குட்டிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. அவன் கண்ணியமாக நினைத்திருந்த அத்தையா இப்படி ஒரு களேபரத்தில் இருக்கிறாள்?


அதற்குள் அங்கே மூலையில் நின்றிருந்த முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க இன்னொருவன், முழு அம்மணமாக அத்தையின் முன்னால் வந்தான். "ஏய் தேவிடியா... கொஞ்சம் ஊம்பி விடுடி!" என்று அவன் அதிகாரம் செய்ய, அந்த 'தேவிடியா' என்ற வார்த்தை கேட்டதுமே ராசுக்குட்டியின் நரம்புகள் புடைக்க ஆரம்பித்தன. கண்கள் சிவந்து ரத்தக் காடாக மாறின.

ஆனால் மலர் அத்தையோ, அந்தப் பச்சை வசவை ஒரு பெரிய விஷயமாகவே நினைக்கவில்லை. இடியைப் போன்ற அந்த வார்த்தையை வாங்கிவிட்டு, சற்றும் சஞ்சலமின்றித் தன் கையால் அந்த முப்பது வயதுக்காரனின் சுன்னியைப் பிடித்து இழுத்தாள். அதைத் தன் முகத்திற்கு நேராகக் கொண்டு வந்து ஆவேசமாக ஊம்பத் தொடங்கினாள்.

அவள் அதை வெறுப்போடு செய்யவில்லை; நல்ல ரசிச்சு... ரசிச்சு... தன் முகத்தை முன்னும் பின்னும் ஆக்ரோஷமாக ஆட்டி அந்தச் சுன்னியைச் சப்பிக் கொண்டிருந்தாள்




மறைந்திருந்து இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, உள்ளுக்குள் ரத்தம் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது. தான் தெய்வமாக நினைத்த அத்தை, இப்படி இரண்டு முரட்டு ஆட்களிடம் சிக்கிச் சின்னபின்னமாவதை அவனால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

அப்போது, அத்தைக்கு பின்னால் இருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரன், தன் அசுரக் கரங்களை முன்னே நீட்டி, தொங்கிக் கொண்டிருந்த அத்தையின் அந்தப் பாரமான முலைகளை ஆக்ரோஷமாக அமுக்கிப் பிசைந்தான். அவன் இடுப்பை வேகமாக ஆட்டி அத்தையின் புண்டைக்குள் தன் சுன்னியை விட்டு ஓங்கி அடித்த அடியில்,



நிலைதடுமாறிய மலர் அத்தை முன்னால் ஊம்பிக் கொண்டிருந்த அந்தச் சுன்னியைத் தன் வாயிலிருந்து வெளியே எடுத்துவிட்டாள்.


இதற்குள் முன்னால் நின்றிருந்த அந்த முப்பது வயதுக்காரன், "தேவிடியா... சொன்னதைச் செய்யாம வெளிய எடுக்குற?" என்று கத்திக்கொண்டே, மலர் அத்தையின் அந்தச் சிவந்த கன்னத்தில் 'சுள்ளென்று' ஒரு அறை விட்டான்.

அவ்ளோதான்! ராசுக்குட்டியின் பொறுமை எல்லை கடந்தது. ஐந்து வருடம் வளைகுடா நாட்டின் தகிக்கும் வெயிலில் காய்ந்து இரும்பு போல முறுக்கேறியிருந்த அவனது நரம்புகள் இப்போது வெடிக்கத் தயாராகின. அவனது கண்கள் ரத்தச் சிவப்பாக மாற, ஒரு காட்டுச் சிறுத்தையைப் போல ஆவேசம் கொண்டான்.

"டமார்...!!!"

அவனது முரட்டுப் பாதம் கதவை ஓங்கி ஒரு மிதி விட, அந்தக் கனமானக் கதவு அப்படியே நிலைகுலைந்து சுவரில் மோதிச் சிதறியது. அந்தச் சத்தத்தில் அந்த வீடே ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்தது.

உள்ளே இருந்த அந்த இரண்டு காம வெறியர்களும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினார்கள். அங்கே... சட்டைப் பட்டன்கள் தெறிக்க, முறுக்கிய மீசையோடும், வெறிபிடித்தக் கண்களோடும் ஒரு எமனாக வந்து நின்றான் ராசுக்குட்டி.

ராசுக்குட்டியின் அந்த ஆக்ரோஷமான வருகையை, கூடத்தில் நிர்வாணமாக நின்றிருந்த அந்த இரு காம மிருகங்களும் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தவில்லை. மாறாக, அவர்களது முகத்தில் ஒரு வக்கிரமான நக்கல் புன்னகை அரும்பியது.

அத்தைக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அந்த முப்பது வயதுக்காரன், ராசுக்குட்டியை ஒரு ஏளனப் பார்வையால் அளவெடுத்துவிட்டு, பின்னால் அத்தையின் புண்டையை ஓத்துக்கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்துச் சிரித்தான். "டேய்... இவளை ஓக்கறதுக்கு அடுத்த கஸ்டமர் வந்துருக்கான்டா!" என்று அவன் கூச்சமில்லாமல் சொல்ல, ராசுக்குட்டியின் நரம்புகள் கோபத்தில் புடைக்க ஆரம்பித்தன.

பின்னால் இருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரன், அந்த நக்கலை ஆமோதிப்பது போல இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்றான். "ஆமாடா... இந்தத் தேவிடியாவுக்கு நம்ம ஊர்ல நல்ல ரேட்டுடா!" என்று பச்சையாகச் சொல்லிக்கொண்டே, தன் முரட்டுக்கையால் மலர் அத்தையின் அந்தப் பருத்தக் குண்டியில் 'பிளார்' என்று ஒரு அறை விட்டான்

ராசுக்குட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. தான் தெய்வமாக நினைத்த அத்தை, ஊர் ஊராகப் போய் உடம்பை விற்கும் ஒரு தாசியா? அந்த உண்மை அவனது நெஞ்சை சுக்குநூறாக உடைத்தது.

சரியாக அந்தச் சமயம், வானம் ஒரு அதிரடி இடி இடித்தது. மின்னல் வெட்டிய அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், மலர் அத்தை மெல்லப் பின்னாடித் தலையைத் திருப்பி வாசலைப் பார்த்தாள்.

ராசுக்குட்டியின் முகம் அந்த மின்னல் வெளிச்சத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

"இது... இது... ராசு... ராசுக்குட்டி...!!"

அவளது இதழ்கள் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயின. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் மடியில் கிடத்தி,  காப்பாற்றிய அதே ராசுக்குட்டி! இப்போது ஒரு முரட்டுக் காளையாகத் தன் அவலக் கோலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும், அவளுக்கு பூமி பிளக்காதா என்று தோன்றியது.

"ஆஆஆ... ராசு...!" என்று ஒரு கதறலோடு, பின்னால் இருந்தவனை ஆவேசமாக உதறித் தள்ளி  சட்டெனக் கட்டிலில் இருந்து எழுந்து நின்றாள்.

 
அத்தையின் பின்னால் இருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரன், ராசுக்குட்டியின் ஆக்ரோஷத்தைப் பார்த்துச் சற்றும் மசியவில்லை. "டேய்... அவனை அப்புறமா வரச் சொல்லுடா, கஸ்டமர் வந்து மூடை கெடுத்துட்டான்!" என்று எரிச்சலோடு கத்தினான்.

அவனை விட ஒரு படி மேலே சென்ற அந்த முப்பது வயதுக்காரன், தன் முழு அம்மணத்தையும் சற்றும் கூச்சமின்றி ராசுக்குட்டியின் முன்னால் கொண்டு வந்து காட்டினான். ஒரு நக்கல் சிரிப்போடு, "டேய் தம்பி... அப்படியே ஓரமா நின்னு எங்களை வேடிக்கை பார்த்துட்டு, கை அடிச்சிட்டுப் போயிட்டே இரு... உனக்கும் வேணும்னா கடைசியா ஒரு ரவுண்டு தர்றோம்!" என்று சொல்லி முடிக்கும் முன்னரே...

"பளார்...!!"

ராசுக்குட்டியின் இரும்பு போன்ற முஷ்டி அந்த முப்பது வயதுக்காரனின் முகத்தில் இடியென இறங்கியது. ஐந்து வருடப் பாலைவன உழைப்பில் இறுகிப் போயிருந்த அவனது கைகள், ஒரு முரட்டுச் சுத்தியலைப் போல அவனது மூக்கை உடைத்தன.

அந்த ஆள் ஐந்து அடி பின்னால் அந்த வேகத்தில் போய் விழுந்தான். கீழே விழுந்து எழுந்தவனின் மூக்கிலிருந்து 'பொலபொல'வென ரத்தம் கொட்டியது. அவனது அகம் பாவம் அந்த ஒரே குத்தில் காணாமல் போனது.

"ராசுக்குட்டி...!!" என்று பதறிய மலர் அத்தை, தன் அண்ணன் மகனின் இந்த விஸ்வரூபத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போனாள். தன்  கோலத்தை அவன் பார்த்துவிட்டான் என்கிற அவமானம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், இப்போது நடக்கும் ரத்தக் களரி அவளை நடுங்க வைத்தது.

தன் உடைகளை எங்கே என்று தேடி ஆவேசமாக அங்குமிங்கும் பார்த்தாள். தரையில் சிதறிக் கிடந்த தன் ஜாக்கெட்டையும், பாவாடையையும் எடுத்து அவசர அவசரமாகத் தன் அந்தப் பழுத்த மேனியை மறைக்க முயன்றாள். அவளது கைகள் நடுங்கின, மார்புகள் அந்தப் பதற்றத்தில் குலுங்கின

கீழே விழுந்தவன் மூக்கைத் துடைத்தபடி வெறி பிடித்தவன் போல எழ முயல, பின்னால் இருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரன் சுவரில் தொங்கிய அந்த வேட்டைக்கத்தியைச் சட்டென உருவினான். மின்னல் வெளிச்சத்தில் அந்தப் பழையக் கத்தி 'பளீர்' என மின்னியது.

"டேய்... சின்னப்பயலே! எங்ககிட்டயே உன் வீரத்தைக் காட்டுறியா?" என்று ஆவேசமாகச் சீறியவன், கத்தியை ஓங்கி ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சைக் குறிவைத்து வீசினான்.

ராசுக்குட்டி மின்னல் வேகத்தில் சற்றே விலக, அந்த கூர்மையானக் கத்தி அவனது இடது தோள்பட்டையில் 'சரேல்' என ஒரு கீறலை ஏற்படுத்தியது. நல்ல வேளை, நூலிழையில் அவன் ஒதுங்கவில்லை என்றால் அது அவனது மார்பைப் பதம் பார்த்திருக்கும். தோள்பட்டையிலிருந்து ரத்தம் கசியத் தொடங்கியது, ஆனால் அந்தச் சூடு அவனது ஆத்திரத்தை இன்னும் உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

அதற்குள் கீழே விழுந்த முப்பது வயதுக்காரனும் ஆவேசமாக எழுந்துகொண்டான். இருவரும் சேர்ந்து ராசுக்குட்டியை ஓங்கி ஒரு மிதி விட, அந்தப் பலமான அடியில் நிலைதடுமாறிய ராசுக்குட்டி, கொட்டும் மழையில் வாசலுக்கு வெளியே இருந்தச் சேற்றில் ஐந்து அடி தள்ளிப் போய் விழுந்தான்.

உடல் முழுவதும் சேறும் சகதியுமாகப் படிந்தது. மழையில் நனைந்த அவனது அந்த முரட்டுத் தேகம் இப்போது ஒரு காயம் பட்ட வேங்கையைப் போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால், அவனது கண்ணில் கொஞ்சமும் பயமில்லை; அந்த ஆக்ரோஷம் இமயமலை உயரத்திற்குச் சென்றிருந்தது.

அதற்குள் தன் சட்டையையும் பாவாடையையும் ஏனோ தானோவென அணிந்துகொண்டு வெளியே ஓடி வந்தாள் மலர். "டேய்... அவனை விட்ருங்கடா! என் புள்ளைடா அவன்... தெரியாம வந்துட்டான்... அவனை எதுவும் செஞ்சிடாதீங்க!" என்று அந்த இருவரிடமும் கைகளைக் கூப்பி மன்றாடினாள்.

பாவம், அந்த இரண்டு காம மிருகங்களிடமும் சிக்கித் தன் ராசுக்குட்டி சின்னப்பின்னமாகிப் போவான் என்று பயந்தாள் மலர். ஆனால் அவளுக்குத் தெரியாது, வளைகுடா நாட்டின் பாலைவனப் பாறைகளை உடைத்து உருவான இந்த ராசுக்குட்டி, இரண்டு பேர் இல்லை இருபது பேர் வந்தாலும் தூக்கித் துவம்சம் பண்ணும் பலம் கொண்டவன் என்று!

அந்த இருவரும் தங்கள் கைலியைத் தூக்கி இடுப்பில் மடித்துக் கட்டிக்கொண்டனர். ஒருவன் கத்தியுடனும், இன்னொருவன் கையில் ஒரு மரக்கட்டையுடனும் ராசுக்குட்டியைச் சுற்றி வளைத்தனர்.

மழையில் நனைந்து சேற்றில் அமர்ந்திருந்த ராசுக்குட்டி, மெல்லத் தன் முரட்டுக் கரங்களால் தரையை ஊன்றி எழுந்தான். தன் முகத்தில் வழிந்த மழையையும் ரத்தத்தையும் துடைத்துவிட்டவன், தன் கருகருவென்ற மீசையை ஒரு கையால் முறுக்கிவிட்டான். அவனது உதட்டில் ஒரு மெல்லியப் புன்னகை அரும்பியது.

அது ஒரு சாதாரணப் புன்னகை அல்ல... அந்த இரண்டு பேருக்கும் எமன் எழுதிய மரண சாசனம்!

ராசுக்குட்டியைச் சுற்றி வளைத்த அந்த இரு காம மிருகங்களும், கத்தியும் கட்டையுமாக ஆக்ரோஷமாக ஒரே சமயத்தில் அவனைத் தாக்கப் பாய்ந்தனர்.

ராசுக்குட்டியும் ஒரு காட்டுச் சிறுத்தையைப் போலப் பாய்ந்தான். தன் முன்னே கத்தியுடன் வந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரனின் கையை மின்னல் வேகத்தில் பிடித்து மடக்கியவன், அதே கத்தியை அவனது கையில் இருந்தே பிடுங்கி, அடுத்த நொடி...

"சரேல்...!!"

ஆக்ரோஷமாக மரக்கட்டையுடன் வந்த முப்பது வயதுக்காரனின் இடது தோள்பட்டையில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். அந்த கூர்மையானக் கத்தி, அவனது தோள்பட்டையில் பாதி வரை இறங்கியது. எலும்புகள் முறியும் சத்தத்தோடு, ரத்தம் கோபமுடன் பீய்ச்சி அடித்தது.

"ஆஆஆஆ....!!!" என்று வலியிலும் அதிர்ச்சியிலும் அலறியவன், மழையில் நனைந்த தரையில் அப்படியே சுருண்டு சாய்ந்தான். அவனது கையில் இருந்த கட்டை தூரப் போய் விழுந்தது.

ராசுக்குட்டி விடுவதாக இல்லை. தோள்பட்டையில் சொருகியிருந்த கத்தியை ஒரே இழுப்பாக உருவியவன், தன் அத்தையைத் தொட்ட அந்த நாற்பது வயதுக்காரனைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

"டேய்... அடுத்தது நீதான்டா!" என்று கர்ஜித்தபடி, அவனது முதுகுப் பக்கம் பாய்ந்தான்.

அவன் தப்பிக்க முயல்வதற்குள், ராசுக்குட்டி கத்தியை ஓங்கி அவனது முதுகில் ஒரு வெட்டு வெட்டினான். அந்த முரட்டுத்தனமான வெட்டு, அவனது தோல் மற்றும் சதையை ஆழமாகக் கிழித்துக் கொண்டு போனது. ரத்தம் பொலபொலவென வழிய, அவனும் அடுத்த நொடி அத்தையின் காலடியில் சுருண்டு கீழே விழுந்தான்.

மழையின் சத்தத்தையும் மீறி, அந்த இருவரின் மரண ஓலமும், ரத்தம் சிந்தும் சத்தமும் மட்டுமே அந்த அறையில் எதிரொலித்தது. இருவருக்கும் உயிர் தான் மிச்சம் இருந்தது; மற்றதெல்லாம் போச்சு!

"ராசு... ராசுக்குட்டி...!" என்று பதறிய மலர் அத்தை, தன் அண்ணன் மகனின் இந்த விஸ்வரூபத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போனாள்

தரையில் ரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த அந்த இரு காம மிருகங்களும், ராசுக்குட்டியின் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டு கைகளைக் கூப்பினர்.

"அண்ணே... மன்னிச்சிருங்கண்ணே! நாங்க இந்த ஊரு கிடையாது... அதான் நீங்க யாருன்னு தெரியாம உள்ள வந்துட்டோம்! புள்ள குட்டிங்க இருக்குண்ணே... விட்ருங்கண்ணே!" என்று பயத்தில் பதுங்கினர். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமானப் புன்னகையும், கையில் இருந்த ரத்தக் கத்தியும் அவர்களை நடுங்க வைத்தது.

ராசுக்குட்டி கத்தியைத் தரையில் குத்திவிட்டு, அவர்களை ஒரு ஏளனப் பார்வையால் அளவெடுத்தான்.கையில் இருந்த அந்தக் குருதி படிந்த கத்தியை ஓங்கி, தரையில் உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த அந்த நாற்பது வயதுக்காரனின் கழுத்தை அறுக்க ஆவேசமாகப் பாய்ந்தான் "செத்துத் தொலைங்கடா நாய்களா!" என்று அவன் கர்ஜித்தபடி கத்தியை நீட்டிய அந்த நொடி...

திடீரென ஒரு மென்மையான,   கரம் அவனது மணிக்கட்டைப் பற்றியது."டேய்... ராசுக்குட்டி! விட்ருடா... செத்துறப் போறாங்கடா! வேண்டாம்பா..விட்ருடா!" என்று மலர் அத்தை அவனது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கதறினாள்.

ராசுக்குட்டிக்குத் தலைக்கேறிய கோபம் இப்போது அத்தையின் பக்கம் திரும்பியது. தன்னை ஒரு தெய்வமாக, தன் அண்ணனின் மறு உருவமாக நினைத்துக் காப்பாற்றிய அதே அத்தை, இன்று இரண்டு காம மிருகங்களுக்காகப் பரிந்து பேசுவதைக் கண்டதும் அவனது உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று சுக்குநூறாக உடைந்தது.

"நீ யாருடி என்னைத் தடுக்க? எவன் கூடவோ படுத்துட்டு, அவனுங்களுக்கே வக்காலத்து வாங்குறியா?" என்று கத்தியவன், ஆத்திரம் தாளாமல் தன் முரட்டுக் கையால் அத்தையின் செவுளில் 'பளார்' என்று ஓங்கி ஒரு அறை விட்டான்.

அந்த அடியில் மலர் அத்தை   கொட்டும் மழையில், சேறும் சகதியுமாக இருந்த தரையில் அவள் 'பொத்தென' விழுந்தாள்

அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட அந்த இரு காயம்பட்ட மிருகங்களும், தட்டுத்தடுமாறி எழுந்து, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அந்த இருட்டில் மழையோடு மழையாக ஓடி மறைந்தார்கள். அவர்கள் உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்று ஓடிய வேகம், அவர்கள் மீண்டும் இந்தப் பக்கம் தலை வைத்துப் படுக்க மாட்டார்கள் என்பதைச் சொல்லியது.

மழையில் நனைந்தபடி சேற்றில் விழுந்த மலர் அத்தை, வலியில் முனகிக்கொண்டே கஷ்டப்பட்டு எழுந்தாள்.அவள் எதோ சொல்ல வாயெடுத்தாள். "ராசு... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளுடா..." என்று தழுதழுத்தாள்.

ஆனால் ராசுக்குட்டி கையில் இருந்த கத்தியைத் தூர எறிந்துவிட்டு, மழையில் நனைந்தபடி அவளையே வெறுப்போடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஐந்து வருடப் பாசம், அந்த ஒரு அறையிலும், அவள் செய்த அந்தச் செயலிலும் கசந்து போயிருந்தது.

மழை இன்னும் ஆவேசமாகப் பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த இருண்ட முற்றத்தில், ஒரு துரோகத்தின் வலியோடு அத்தையும், ஒரு ஏமாற்றத்தின் வலியோடு மருமகனும் மழையில் நனைந்தபடி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"பேசாதடி! என் அப்பாவோட கூடப் பிறந்த தங்கச்சின்னு உன்னைத் தெய்வமாப் பார்த்தேனே... என் அப்பாவுக்கு அப்புறம் உன்னை அந்த இடத்துல வச்சுப் பார்த்தேனே! ஆனா நீ... சீ!" என்று அருவருப்போடு அவள் முகத்திற்கு நேராகத் துப்பினான். "உன்னைப் பார்க்கணும்னு அஞ்சு வருஷமா ஆசை ஆசையா ஓடி வந்தேனே... அதுக்கு இதுதான் பரிசா?"

"ராசு... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் கேளுடா..." என்று மலர் அத்தை அழுதுகொண்டே அவனை நெருங்கினாள்.

அவள் தொட்டுவிடுவாளோ என்கிற அருவருப்பில் ராசுக்குட்டி இரண்டு அடி பின்னால் சென்றான். "தொடாதே! அந்த அசுத்தமான கையால என்னைத் தொடாதே!" என்று கத்தினான்.

மலர் அத்தையின் கண்களில் இருந்து அந்த மழையை விடவும் அதிகமானக் கண்ணீர் தாரை தாரையாக வழிந்தது. ராசுக்குட்டி தன் பையில் வைத்திருந்த, ஐந்து வருடமாகத் தன் உயிராகச் சுமந்து வந்த அந்தப் பழையக் கிழிந்தச் சேலையை எடுத்தான். அத்தையின் முகத்திலேயே அதை ஓங்கி வீசினான்.

"இந்தக் கிழிஞ்சத் துணியைத் தான் அத்தை உன் நினைப்பா வச்சிருந்தேன். இதுக்கும் இனி எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை!" என்று சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து தன் சைக்கிளைத் தூக்கிக்கொண்டு மழையில் வேகமாக மறைந்தான்.

தன் முகத்தில் விழுந்து சேற்றில் கிடந்த அந்தச் சேலையை மலர் அத்தை கைகளில் எடுத்தாள் ..அதைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, "ஐயோ... என் புள்ளை... என் ராசுக்குட்டி என்னை இப்படி நினைச்சிட்டானே!" என்று தன் தலையிலேயே அடித்துக்கொண்டு கதறினாள்.



ராசுக்குட்டியால் சைக்கிளை மிதிக்கக் கூடத் தெம்பு இருக்கவில்லை. நெஞ்சில் விழுந்த அந்தப் பலமான அடி, அவனது உடம்பின் பலத்தையே உறிஞ்சிவிட்டது போல இருந்தது. மழையில் நனைந்தபடி, சேற்றில் காலை இழுத்துக்கொண்டு சைக்கிளைத் தள்ளியபடியே வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தான்.


வாசலில், அவனுக்காகவே கவலையோடு காத்திருந்த அம்பிகாவும் நந்தினியும், ராசுக்குட்டி மழையில் நனைந்து, உடல் முழுவதும் சேறும் சகதியுமாக வருவதைப் பார்த்துப் பதறிப்போனார்கள்.

"ராசுக்குட்டி!" என்று அலறியபடி அம்பிகா ஓடி வந்து அவனது தோள்களைப் பற்றினாள்.

அப்போதுதான் கவனித்தாள், அவனது தோள்பட்டையில் இருந்து ரத்தம் வழிந்து சட்டையை நனைத்திருந்தது. "ஐயோ! ராசு... யாருடா இப்படிப் பண்ணது? என் சிங்கத்து மேல கை வைக்க இந்த ஊர்ல எவன்டா துணிஞ்சான்?" என்று அம்பிகா கதறினாள்.

நந்தினியும் அண்ணனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள். ராசுக்குட்டியால் எதையும் சொல்ல முடியவில்லை. தான் பார்த்த அந்தக் கொடுமையானக் காட்சி அவனது இதயத்தை ஆயிரமாயிரம் துண்டுகளாக உடைத்திருந்தது.

உடல் வலியையும் விட மன வலி அதிகமாக இருக்க, கண்கள் சொருக அப்படியே தன் அம்மா அம்பிகாவின் மடியில் சரிந்து மயங்கினான் ராசுக்குட்டி.

"ராசு... கண்ணைத் திறடா ராசு!" அம்பிகாவின் அலறல் சத்தம் அந்த மழை இரவில் ஊர் முழுவதும் எதிரொலித்தது.

மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் நள்ளிரவிலும், ராசுக்குட்டியின் நிலை கண்டு பதறிப்போன அம்பிகா, ஊர் வைத்தியரை இழுத்துக்கொண்டு வந்தாள். விளக்கு வெளிச்சத்தில் ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டுத் தேகம் சேறும் ரத்தமுமாகப் படிந்திருப்பதைப் பார்த்த வைத்தியர் அதிர்ந்து போனார்.

"பயப்படாதம்மா அம்பிகா... காயங்கள் மேலோட்டமானதுதான். ஆனா ஏதோ பெரிய அதிர்ச்சியில தம்பி உறைஞ்சு போயிருக்காரு," என்று சொல்லிக்கொண்டே, பச்சை இலை மருந்துகளை அரைத்து அவனது தோள்பட்டைக் காயத்தில் வைத்தார்.

காயத்தில் மருந்து படும்போது கூட ராசுக்குட்டிக்கு வலி தெரியவில்லை. அவனது உடல் இங்கே கட்டிலில் கிடந்தாலும், மனமோ இன்னும் அந்த அத்தையின் வீட்டுத் திண்ணையிலும், அந்த அருவருப்பானக் காட்சியிலும்தான் முடங்கிக் கிடந்தது. ஒரு மதம் பிடித்தக் காளையாக வெளியே போனவன், இப்போது ஒரு முறிந்தக் கிளையைப் போலக் கட்டிலில் சுருண்டு கிடந்தான்.


வைத்தியர் அவனுக்கு ஒரு கசப்பானக் கஷாயத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, "ரொம்ப அலைச்சலும் மன உளைச்சலும் இருக்கு. ரெண்டு நாளைக்கு யாரையும் பார்க்க வேண்டாம், நல்லா ஓய்வு எடுக்கட்டும்," என்று சொல்லிவிட்டு விடைபெற்றார்.

அம்பிகாவும் நந்தினியும் ராசுக்குட்டியின் இருபுறமும் அமர்ந்து, அவனது நெற்றியில் ஈரத்துணியை வைத்து ஒத்தடம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நந்தினி அண்ணனின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள். "யாருண்ணே உன்னை இப்படி செஞ்சது? அதேபோல் அம்பிகா "ராசு... சொல்லுடா...   என் புள்ளை உடம்புல ஒரு சொட்டு ரத்தம் சிந்தக் காரணமானவன் எவனா இருந்தாலும், அவனை   சும்மா விடமாட்டேன்!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.


ராசுக்குட்டியின் காதுகளில் அம்மாவின் ஆவேசமானக் குரலும், தங்கையின் விம்மல் சத்தமும் ஒருவித இரைச்சலாகவே விழுந்தன. அவனது ஆழ்மனதில் இன்னும் அந்த அருவருப்பானக் காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தான் புனிதமாகக் கருதிய அத்தையின் அந்த உருவம் சிதைந்து போனதை அவனால் யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ள முடியவில்லை. அந்த ரகசியம் அவனது நெஞ்சுக்குள் ஒரு பெரும் பாரமாக அழுத்தியது.

ராசுக்குட்டிக்கு இப்போது அந்த உண்மையைச் சொல்லத் துணிவில்லை. "அத்தை இப்படி ஒரு கேவலமானத் தொழிலைச் செய்யுறா, அதைப் பார்த்துட்டுதான் அடிதடி ஆச்சு" என்று சொன்னால், தன் குடும்பத்தின் மானமே கப்பலேறிவிடும் என்று பயந்தான். தன் அம்மாவின் ரத்தம் கொதிப்பதையும், தங்கையின் தவிப்பையும் பார்க்க அவனுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது.

இப்போதைக்கு இவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான். மெல்லக் கண்களைத் திறந்து, வலியால் துடிப்பது போல ஒரு பாவனையைச் செய்தான்.

"அம்மா... உடம்பெல்லாம் ரொம்ப வலிக்குதுமா. அந்தத் தையல் போட்ட இடம் அப்படியே இழுக்குது. இப்போதைக்கு என்னால எதுவும் பேச முடியல... கொஞ்சம் தூங்க விடுங்கம்மா," என்று மிக மெதுவானக் குரலில், கண்களில் நீரோடு சொன்னான்.

மகனின் அந்தக் களைத்துப் போன முகத்தையும், தழுதழுத்தக் குரலையும் பார்த்த அம்பிகாவின் ஆத்திரம் அப்படியே ஒருவிதத் தாய்மைப் பாசமாக மாறியது.

"சரிடா கண்ணு... நீ எதையும் யோசிக்காதே. முதல்ல தூங்கு. நந்தினி, மெதுவா விசிறி விடுடி. என் புள்ளை நிம்மதியா தூங்கட்டும்," என்று சொல்லிக்கொண்டே அம்பிகா அவனது கால்களை மெல்ல வருடினாள்.

ராசுக்குட்டி கண்களை மூடிக்கொண்டான். ஆனால் அவனது இமைகளுக்குப் பின்னால் இன்னும் அந்த மழை இரவும், அத்தையின் அந்த  வக்கிரக் காட்சியும் நிழலாடிக் கொண்டிருந்தன. அம்மாவிடம் உண்மையைச் சொல்லப் போகிறானா? அல்லது இந்த ரகசியம் அவனுக்குள்ளேயே புதைந்து கிடக்கப் போகிறதா? காணலாம் அடுத்த பதிவில் ..

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 12  

அடுத்த நாள் காலை, பொழுது புலர்ந்தும் புலராத அந்த அதிகாலை வேளையில், கிராமமே அதிரும்படி ஒரு பெரும் சத்தம் கேட்டது.


ராசுக்குட்டியின் வீட்டைச் சுற்றி மூன்று ராட்சத டிராக்டர்கள் வந்து நின்றன. அவற்றிலிருந்து குதித்த ஒவ்வொரு ஆளும் கருகருவெனப் பாறையைப் போன்ற உடம்போடும், கையில் வீச்சரிவாள் மற்றும் உருட்டுக் கட்டைகளோடும் இறங்கினார்கள். 50-க்கும் மேற்பட்ட அந்த முரட்டு ஆட்களின் கண்களில் ரத்த வெறி தாண்டவமாடியது. அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வேட்டையாடும் ஓநாயைப் போல வீட்டைச் சூழ்ந்து வளைத்தார்கள்.



உள்ளே, ராசுக்குட்டி இன்னும் அந்தப் பழைய நினைவுகளின் வலியிலும், வைத்தியர் கொடுத்த மருந்தின் மயக்கத்திலும் ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அடுப்பங்கரையில் அம்பிகா, தன் மகனுக்காகப் பால் காய்ச்சிக் கொண்டிருந்தாள். பாலில் எழும் ஆவி போல அவளது மனதிலும் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத பயம் குடிகொண்டிருந்தது.



முற்றத்தில் கோலம் போட வந்த நந்தினி, கையில் கோலப்பொடி கிண்ணத்தோடு வாசலுக்கு வந்தாள். தலையை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் அப்படியே உறைந்து போனாள். தன் வீட்டைச் சுற்றி ஒரு பெரும் படையே கையில் ஆயுதங்களோடு நிற்பதைப் பார்த்ததும், அவளது கை நடுங்கியது.



"சலசல..." அவளது கையிலிருந்த கோலப்பொடி கிண்ணம் நழுவித் தரையில் விழுந்து சிதறியது. கிண்ணம் உருளும் சத்தம் அந்த நிசப்தமான அதிகாலையில் ஒரு அபாயச் சங்காக ஒலித்தது.



"அ... அம்மா...!" என்று நந்தினியின் தொண்டையிலிருந்து ஒரு மெல்லியக் கதறல் மட்டுமே வந்தது.



வெளியே நின்றிருந்த கூட்டத்தில் ஒருவன், தன் கையில் இருந்த சிலம்பு காம்பை தரையை ஓங்கித் தேய்த்தான். அந்த கம்பு உரசும் சத்தம் நந்தினியின் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தது....



அதற்குள் அங்க அம்பிகாவும் வந்து விட , அந்த கூட்டத்தில் நின்றிருந்த அந்த ஒற்றை ஆள், மற்ற எல்லோருக்கும் ஒரு சைகை செய்தான். அவன் கையை உயர்த்தியதும், அந்த 50 முரட்டு ஆட்களும் கைகட்டி இரண்டு அடி பின்னாடி நின்றனர். அந்த ஒரு சைகையில் இருந்த அதிகாரம், அவன் அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் என்பதை அப்பட்டமாகத் தெரிவித்தது.



அவன் கையில் இருந்த சிலம்பு கம்பை ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றினான். அந்தக் கம்பு காற்றில் சுழலும் சத்தம் 'உஷ்... உஷ்...' என்று பயமுறுத்தியது. அவன் மெல்ல, அடிமேல் அடி வைத்து அவர்களை நெருங்கினான்.



பனிப்பொழிவு அதிகமாக இருந்ததால், அந்த அதிகாலை வெளிச்சத்தில் அவன் முகம் சரியாகத் தெரியவில்லை. ஒரு இருண்ட உருவம் போலத்தான் தெரிந்தது. ஆனால் அவன் நெருங்க நெருங்க, அவனது முகம் வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.



ஒரு கருகருவென்ற முகம், முறுக்கிய மீசை, நெற்றியில் ஒரு பெரியத் தழும்பு. அவன் கண்களில் இருந்த அந்த ரத்த வெறி, ராசுக்குட்டியைத் தேடுவது போல இருந்தது. அம்பிகாவுக்கு அந்த முகம் பழக்கப்பட்டதாக இருந்தது.





"டேய்... நீ... நீ.."


ஆனால், அந்த இருண்ட உருவம் வெளிச்சத்திற்கு வந்ததும், திடீரென ஒரு கள்ளச் சிரிப்பை உதிர்த்தது.

"அட என்ன மாமி... என்னைய அடையாளம் தெரியலையா? நாந்தான்... உங்க ராசுக்குட்டியோட தோஸ்த்து... இந்த ஊரு வேலுவே!" என்று பல்லை இளித்துக்கொண்டே, தன் கையில் இருந்த சிலம்பு காம்பை ஸ்டைலாக ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றித் தரையில் ஊன்றினான்.

ஆமாம், இது வேலுக்குட்டிதான்! ராசுக்குட்டியின் சிறுவயது நண்பன் அவனைக் கண்டதும் அம்பிகாவும் நந்தினியும் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து நின்று, பின் 'புளக்'கெனச் சிரித்துவிட்டார்கள். நந்தினி தன் பயத்தைத் தள்ளிவிட்டு, "அடப்பாவிகளா... விடியக்காலையிலேயே வந்து மனுசனை இப்படி பீதியாக்கிட்டீங்களே!" என்று மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரித்தாள்.




அம்பிகா தன் இடுப்பில் கட்டியிருந்த சேலை முந்தானையை லேசாகத் தளர்த்திவிட்டு, "ஏலேய் வேலு, நீ இங்க என்னடா பண்ணுற? விடிய காலங்காத்தால டிராக்டரைக் கட்டிக்கிட்டு, இம்புட்டு ஆளுகளோட வந்து நிக்குற?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.


"என்ன மாமி இப்படி கேட்டுப்புட்டீங்க? என் தோஸ்து ராசுக்குட்டி அஞ்சு வருஷம் கழிச்சு ஊருக்கு வந்திருக்கான். அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசையா ஓடி வந்தேன். ஆனா, நேத்து ராத்திரி அவனுக்கு ஏதோ அடிதடி ஆச்சுன்னு கேள்விப்பட்டேன். என் ராசுக்குட்டி மேலேயே கை வைக்க இந்த ஊர்ல எவன்டா துணிஞ்சான்? அவனைப் பார்த்துட்டு சும்மா இருக்கச் சொல்லுறீங்களா என்ன?" என்று வேலு ஆவேசமாகக் கேட்டான்.


வேலு தன் கையில் இருந்த சிலம்பு காம்பை மீண்டும் ஒருமுறை 'உஷ்... உஷ்...' என்று காற்றில் சுழற்றி, "அந்தப் பய எவன், எதுன்னு மட்டும் சொல்லுங்க மாமி... இப்பவே போயி அவன் சோலியை முடிச்சு, பார்சல்ல கட்டி எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்!" என்று ஏதோ பார்டர்ல போர் புரியப் போற தளபதி மாதிரி கர்ஜித்தான்.

   

அம்பிகா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், "ஏலேய் வேலு... முதல்ல உன் ஆக்ரோஷத்தை நிறுத்துடா. அதெல்லாம் ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்ல. முதல்ல உன் 'படைத் தளபதி'களையெல்லாம் போச் சொல்லு. தெருவுல போறவன் வர்றவன் எல்லாம் ஏதோ ஷூட்டிங் நடக்குதுன்னு வேடிக்கை பார்க்குறாங்க. உள்ள வா... சூடா ஒரு காப்பியைக் குடிச்சுக்கிட்டே பேசலாம்," என்று சொல்லிவிட்டு, அடுப்பில் வைத்திருந்த பால் பொங்கிவிடப் போகிறதே என அவசரமாக உள்ளே ஓடினாள்.

வேலு தன் நண்பர்களிடம், "டேய்... நீங்க கெளம்புங்கடா! நான் அப்புறமா வர்றேன்!" என்று சைகை காட்ட, அந்த மூணு டிராக்டர்களும் 'டுர்ர்ர்' எனச் சத்தம் போட்டுக்கொண்டு கிளம்பின.

முற்றத்தில் நந்தினி மீண்டும் கோலப்பொடி கிண்ணத்தை எடுத்து கோலம் போட ஆரம்பித்தாள். வேலு சும்மா இருக்காமல், அவளுக்குத் தன் வீரத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தான். கையிலிருந்த சிலம்பு காம்பை விசிறிப் பறக்கவிட்டு, கையைச் சுற்றி, கழுத்தைச் சுற்றி எனப் படுவேகமாகச் சுழற்றினான். ஒரு கட்டத்தில் கம்பை மேலே தூக்கிப் போட்டு கேட்ச் பிடித்து, ஏதோ ஒலிம்பிக் தங்கம் வென்றது போல ஒரு போஸ் கொடுத்தான்.



கோலம் போட்டு முடித்து நிமிர்ந்த நந்தினி, அவனை ஒரு இகழ்ச்சியானப் பார்வையால் அளவெடுத்தாள். "ஏலேய்... என்னடா காலங்காத்தால வாசல்ல நின்னு 'சர்க்கஸ்' காமிச்சிட்டு இருக்க? ஊருக்குள்ள வேற எங்கயும் எடம் கிடைக்கலையா உனக்கு?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.



 



வேலு அப்படியே 'ஷாக்' ஆகிப் போனான். "என்னது... சர்க்கஸா? அடிப்பாவி மகளே! நான் உசுரக் கொடுத்து, காத்துல வித்தை காட்டி, என் வீரத்தைக் காட்டிட்டு இருக்கேன்... நீ என்னடான்னா புசுக்குன்னு சர்க்கஸ்ன்னு சொல்லி என் கௌரவத்தையே காலி பண்ணிட்டியே!" என்று நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சோகமாக நடித்தான்.



"உன்னால பாரு... என் கோலப்பொடி எல்லாம் சிதறி கெடக்கு. மரியாதையா அதைத் துடைச்சுட்டு உள்ள வா, இல்லைன்னா அந்தப் பழைய துடைப்பத்தை எடுத்து உன் காலை ஒடிச்சுருவேன் பாத்துக்க!" என்று நந்தினி குறும்பாகச் சொல்ல,



அப்போது பின்னாடியே வந்த அம்பிகா, "ஏலேய் வேலு... அவ கெடக்கிறா விடு தம்பி, நீ பேசாம உள்ள வா. சூடா காப்பி குடிச்சிட்டுப் போலாம்," என்று அவனை அழைத்தாள்.



"பார்த்தியா நந்தினி... மாமிக்கு இருக்கிற அந்த மரியாதை கூட உனக்கு இல்ல! மாமி... உங்க மரியாதைக்காகவும், அந்தப் பாசத்துக்காகவும் (முக்கியமா அந்த காபிக்காகவும்) நான் உள்ள வரேன்," என்று வீரமாகச் சொன்னவன், தன் மானத்தை விடக் காபி முக்கியம் என்று நினைத்து, சிலம்பு காம்பை ஓரமாய் வைத்துவிட்டுத் துள்ளிக் குதித்து வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.



(சரி, யாருடா இந்த புது கேரக்டர்னு கேக்குறீங்களா? இவன்தான் நம்ம ஹீரோவோட ஆருயிர் நண்பன் சிங்காரவேலன். ஆனா, ஊரே இவனை 'வேலு ன்னுதான் கூப்பிடும். ஆளு பார்க்கப் பயங்கரமான டெரர் பீஸ் மாதிரி இருந்தாலும், மனசு அப்படியே ஒரு குழந்தை மனசு.



அதுலயும் தன் நண்பன் ராசுக்குட்டின்னா இவனுக்கு உசுரு. பள்ளிக்கூட காலத்துல இருந்தே ராசுக்குட்டி மேல அவ்வளவு பாசம். அதான், ராசுக்குட்டிக்கு ஏதோ அடின்னு கேள்விப்பட்டதும், ரத்தக் கொதிப்பு ஏறித் தன் கூட்டாளி, பங்காளிங்களோட டிராக்டர்ல ஏறி வந்துட்டான்.



அப்புறம் ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்ல மறந்துட்டேன் பாருங்க... 'என்னடா இவனுக்கு இவ்வளவு பில்டப் கொடுக்குறாங்களே'ன்னு நீங்க நினைக்கலாம். அதுக்கு ஒரு பலமான காரணம் இருக்கு நண்பர்களே! நம்ம வேலு  கடந்த மூணு வருஷமா நம்ம நந்தினியை ஒருதலையா காதலிச்சுட்டு இருக்கான். இது அவனைத் தவிர இந்த உலகத்துல வேற யாருக்கும் தெரியாது.



சரி, அந்த லவ் மேட்டரை அப்புறமா நிதானமாப் பார்த்துக்கலாம்... இப்போ வாங்க, கதைக்குள்ள போவோம்!)





உள்ளே வந்த சிங்காரவேலன் (நம்ம வேலு ), கட்டிலில் கட்டுடன் படுத்திருந்த தன் நண்பன் ராசுக்குட்டியின் நிலமையைக் கண்டு அப்படியே உறைந்து போய் நின்றான். அந்த முரட்டு உடம்புக்குள் இருந்த மென்மையான இதயம் துடித்தது. நேற்று வரை சிங்கமாகச் சுற்றி வந்தவன், இன்று ஒரு உடைந்த சிலையாகக் கிடப்பதைக் கண்டு அவனது கண்கள் உண்மையிலேயே கலங்கின.



அதற்குள் அம்பிகா ஆவி பறக்கும் காபியுடன் வர, அதை வாங்கிக் குடித்தபடியே ராசுக்குட்டியின் அருகில் அமர்ந்தான் வேலு.



டேய் ராசு... உண்மையச் சொல்லுடா. எந்தப் பய மகன் உன் மேல கை வச்சான்?



ஆனால் ராசுக்குட்டி அமைதியாக இருந்தான். மலர் அத்தையைப் பற்றித் தெரிந்தால் தன் குடும்பத்தின் மானம் போய்விடும், அதுமட்டுமில்லாமல் தன் நண்பன் வேலு ஆவேசத்தில் எதாவது அசம்பாவிதம் செய்துவிடுவான் என்று பயந்தான். கடைசி வரை எவ்வளவோ வற்புறுத்திக் கேட்டும், ராசுக்குட்டி அந்த 'கசப்பான' உண்மையை அவனிடம் சொல்லவே இல்லை. "சும்மா ஏதோ சின்னத் தகராறுடா வேலு... விட்டுடு," என்று மழுப்பிவிட்டான்.



அதுவரை அந்த வீடே ஒரு மயான அமைதியில், சோகத்தில் மூழ்கிக் கிடந்தது. ஆனால் வேலு உள்ளே வந்த பிறகு கதையே மாறிவிட்டது. நண்பன் உண்மையைச் சொல்லவில்லை என்றாலும், அவனைச் சோகத்தில் இருந்து மீட்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான் வேலு



அவன் பேச ஆரம்பித்தான்... தன் வளைகுடா நாட்டுப் பயணக் கனவுகள், ஊருக்குள் அவன் செய்த சின்னச் சின்ன லொள்ளுகள், அந்த மூன்று டிராக்டர் ஆட்களை அவன் எப்படி 'பில்டப்' கொடுத்துக் கூட்டி வந்தான் என்று அவன் விவரிக்க விவரிக்க... அந்த வீடே சிரிப்பொலியில் குலுங்கியது.



"மாமி... இவன் அங்க துபாய்ல ஒட்டகம் மேய்ச்சுட்டு இருந்திருப்பான் போல, இங்க வந்து பெரிய பில்டப் கொடுக்குறான் பாருங்க!"



ராசுக்குட்டியின் முகத்திலும் நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு ஒரு மெல்லியப் புன்னகை அரும்பியது. தன் நண்பனின் பேச்சும், அந்த வீட்டின் கலகலப்பும் அவனது மனப் பாரத்தைச் சற்று குறைத்தது.



சோகமாக இருந்த அந்த வீடு, வேலுவின் வருகையால் மீண்டும் உயிர் பெற்றது.

 



சரிடா ராசு, நான் போயிட்டு வர்றேன். சாயந்திரம் வந்து பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு வேலு கிளம்ப எத்தனித்தான்.


அப்போது அம்பிகா அவன் கையை வாஞ்சையோடு பற்றிக்கொண்டாள். "ஐயா ராசா... நீ வந்ததுக்கு அப்புறம் தான்யா, ரெண்டு நாளா அழுகையுமாவே இருந்த இந்த வீடு கொஞ்சம் சிரிச்சிருக்கு. நீ வந்தாத்தான் என் புள்ளைக்கும் கொஞ்சம் தெம்பு வருது," என்று நெகிழ்ச்சியோடு சொன்னவள், தன் மகன் போலவே பாவித்து வேலுவின் கன்னத்தைக் கிள்ளி முத்தமிட்டாள்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 13


வேலு ஒரு நிமிடம் நெகிழ்ந்து போனாலும், அடுத்த நொடியே தன் நக்கல் பாணிக்கு மாறினான். "அட என்ன மாமி... இப்படிச் சொல்லிப்புட்டீங்க! இது நம்ம வீடு மாமி. இனி பாருங்க, நம்ம ராசுக்குட்டி பழையபடி ஓடி ஆடிச் சிரிப்பான், அதுக்கு இந்தச் சிங்கக்குட்டி கேரண்டி ! ஆனா உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச இந்த வேலுவோட அருமை... உங்க பொண்ணு இருக்கே..."

அப்படியே ஓரக்கண்ணால் நந்தினியைப் பார்த்தபடி, "சரியான ராங்கி மாமி உங்க பொண்ணு! என்னைப் பார்த்தாலே சர்க்கஸ் காரன்னு சொல்லுது," என்று ஒரு போலி வருத்தத்தோடு சொன்னான்

நந்தினி சும்மா இருப்பாளா? வாசலில் நின்றிருந்த சிங்கக்குட்டியை நோக்கி ஒரு பாய்ச்சல் பாய்ந்தாள்.

"டேய்... என்னைப் பத்தி என்னடா அங்கே பேசிட்டு இருக்கே?" என்று அவள் குரலை உயர்த்த, வேலுவுக்கு லேசாக 'பக்' என்றது.

"ஐயோ... இவளுக்குக் கேட்டுடுச்சா?" என்று முனகியபடி, "மாமி, நான் கிளம்புறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு அவன் வாசலை நோக்கி ஓடப் பார்த்தான். அம்பிகா இதைப் பார்த்து வாய்விட்டுச் சிரித்துவிட்டாள்.

ஆனால் நந்தினி விடுவதாக இல்லை. அவன் வாசலில் காலை எடுத்து வைப்பதற்குள், மின்னல் வேகத்தில் ஓடிப் போய் அவனது சட்டைக் காலரைப் பின்னாடியே பிடித்து இழுத்தாள்.

"டேய்... நில்லுடா! என்னைப் பத்தி எங்க அம்மாகிட்ட என்னவோ சொன்னியே... என்ன சொன்னே? மரியாதையாச் சொல்லிட்டுப் போ!" என்று அவள் அதிகாரமாகக் கேட்க, வேலு அப்படியே சிலையாக நின்றான்.

சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்த வேகத்தில் வேலுவின் உடல் சற்றே பின்னோக்கிச் சாய்ந்தது. நந்தினியின் முகத்துக்கு மிக அருகில் அவனது முகம் இருந்தது. அந்த நெருக்கத்தில் அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் பட, நம்ம சிங்கக்குட்டிக்கு அப்படியே இதயம் 'லப்டப்' என ஒரு தாளம் தப்பியது.

இருந்தாலும் மானத்தை விடக்கூடாது என்று நினைத்து, உடம்பை விறைப்பாக்கிக் கொண்டு சொன்னான், "ஏய்... என்னது 'நீ', 'டா'ன்னு போட்டுப் கூப்பிடுற? எனக்கு உன் அண்ணன் வயசுதான் இருக்கும்ன்னு உனக்குத் தெரியும்ல? மரியாதையா  கூப்பிடு!"

நந்தினி அவனது சட்டைக் காலரைச் சற்றுத் தளர்த்திவிட்டு, அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தாள். "ஓ... அப்படியா சங்கதி? உன்னை அண்ணன்னு கூப்பிடணுமாக்கும்? சரிடா... அண்ணாவே! போதுமா?" என்று அவள் கேலியாக இழுக்க...

வேலுவுக்கு நெஞ்சுக்குள் 'பகீர்' என்றது. 'அடி சண்டாளி! மனசுக்குள்ள உன்னை மூணு வருஷமா உசுருக்கு உசுரா லவ் பண்ணிட்டு இருக்கேன்... நீ என்னடான்னா அண்ணன்னு கூப்பிட்டு என் ஆசையில மண்ணை அள்ளிப் போட்டுருவியோ?' என்று அவனது அடிவயிறு கலங்கியது.

சட்டெனச் சுதாரித்துக்கொண்ட வேலு, "ஏய்... ஏய்... வேண்டாம்! ஒரு பேச்சுக்குச் சொன்னா உடனே செஞ்சுருவியா? அந்த அண்ணன் கூப்பிடு எல்லாம் எனக்குச் செட் ஆகாது. நீ பழையபடியே 'நீ', 'டா'ன்னே கூப்பிட்டுக்கோ... அதுல தான் ஒரு மரியாதை இருக்கு!" என்று அவசர அவசரமாகச் சமாளித்தான்.

நந்தினிக்குச் சிரிப்பு வந்தது. "சரி,  அது இருக்கட்டும்... அது என்ன எங்க அம்மாவை மட்டும் 'மாமி... மாமி...'ன்னு கூப்பிடுற? மத்தவங்களைச் சித்தி, பெரியம்மான்னு கூப்பிடுறவன், எங்க அம்மாகிட்ட மட்டும் ஏன் இந்த ஒட்டுதல்?" என்று குறுக்கு விசாரணை செய்தாள்.

வேலுவுக்கு வியர்க்க ஆரம்பித்தது. 'ஐயோ... இவ எப்போ பாரு நம்மள லாக் பண்ணுறதே வேலையா வச்சிருக்காளே!' என்று நினைத்துக்கொண்டான். உள்ளுக்குள், 'உங்க அம்மா எனக்கு அத்தை முறை வரணும், நீ எனக்குப் பொண்டாட்டி முறை வரணும்... அதான் மாமின்னு கூப்பிடுறேன்' என்று சொல்லத் துடித்தது நாக்கு. ஆனால், இப்போதைக்குச் சொன்னால் அண்ணன் ராசுக்குட்டியே எழுந்து வந்து உதைப்பான் என்று பயந்தான்.

"அ... அது... அது ஒன்னும் இல்ல நந்து. சும்மா கூப்பிட்டுப் பழகிடுச்சு. எங்க ஊர்ல பெரியவங்களை அப்படித் தான் கூப்பிடுவோம்," என்று மழுப்பினான்.

நந்தினி அவன் முகத்தையே ஒரு நிமிடம் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஏதோ ஒரு சந்தேகம் மின்னி மறைந்தது. "சும்மாதானே? இல்லை வேற ஏதும் உள்நோக்கம் இருக்கா?" என்று அவள் கேட்க, வேலுவுக்குத் தொண்டை அடைத்தது.

நந்தினி தன் கைவிரல்களை மடக்கிக் காட்டி, வேலுவின் மூக்குக்கு நேராகக் கொண்டு சென்றாள். "இந்தப்பாரு... உன் நடவடிக்கைகளை எல்லாம் நான் கவனிச்சுட்டுதான் வர்றேன். காலேஜ் போற தூரத்துல இருந்து ரூட் விடுறது, கோவிலுக்குப் போனா அங்கே வந்து பல்லைக் காட்டுறது... இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது, பார்த்துக்கோ!" என்று எச்சரிக்கும் விதமாக அவனை முறைத்தாள்.

வேலு தப்பிப்பதற்காக அங்கேயும் இங்கேயும் விழித்தான். அப்போதுதான் சுவரில் ஒரு பல்லி இருப்பதை கவனித்தான். 'இவ கிட்ட இருந்து தப்பிக்க இதுதான் வழி' என்று நினைத்தவன், சட்டென அந்தப் பல்லியைத் தட்டிவிட்டான்.

அது நேராக நந்தினியின் தலையில் விழுந்து, அவளது தோள்பட்டை வழியாக ஓடியது. "ஐயோ... பல்லி! பல்லி!" என்று அலறிய நந்தினி, பயத்தில் துள்ளிக்குதித்தாள். பதற்றத்தில் தன் தாவணியைக் கீழே போட்டுவிட்டு உதறினாள். 




அவளது அலறல் சத்தமும், பயத்தில் துள்ளிக் குதித்த வேகமும், தாவணி விலகிய தருணமும் ஒருவிதக் கவர்ச்சியானக் காட்சியைக் கண்முன் நிறுத்தின. தாவணி விலகியதில் அவளது மார்பின் வனப்பும், அந்தப் பல்லி ஓடிய வேகத்தில் மார்பகங்கள் துள்ளிக்குதித்ததும் வேலுவின் கண்களுக்கு விருந்தளித்தன. அந்தப் பல்லி விழுந்த பயம், அவளது மேனியில் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்த, அந்த நடுக்கம் அவள் உடம்பில் இன்னும் பல மாற்றங்களைக் காட்ட, வேலு ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனான்


அதுமட்டுமில்லாமல், கீழே விழுந்த அந்தப் பல்லி தன் காலடியில் வந்துவிடுமோ என்கிற பயத்தில், முன்னால் நின்றிருந்த வேலுவை ஆக்ரோஷமாகக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டாள்.

நந்தினியின் அந்தப் பலமானப் பிடியில் அவளது மேனி வேலுவின் மார்போடு அழுத்தமாகப் பொருந்தியது. அந்த நெருக்கத்தில் அவளது இளமைத் துடிப்பு வேலுவின் தேகத்தில் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. வேலு ஒரு நிமிடம் கண்களை மூடி அந்த சுகத்தை அனுபவித்தான். 'ஆஹா... அந்தப் பல்லிக்கு ஒரு கோவில் கட்டி கும்பிடலாம் போலயே!' என்று மனசுக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.



அவன் பார்வை மெல்லக் கீழே இறங்கி, தன்னை இறுக்கக் கட்டிப்பிடித்திருக்கும் நந்தினியைப் பார்த்தது. ஏதோ அவளைப் பல்லியிடம் இருந்து காப்பாற்றுவது போலப் பாவனை செய்து, அவளை இன்னும் இறுக்கமாகத் தூக்கி அணைத்துக்கொண்டான்.



வேலுவின் மனதிற்குள் அப்போது ஒரு இளையராஜா பாடல் டூயட்டாக ஒலிக்க, அவன் சந்தோஷத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றான்.



ஆனால் சில நிமிடங்களிலேயே சுதாரித்துக்கொண்ட நந்தினி, வேலுவிடம் இருந்து விலகிச் சென்றாள். சிதறிக் கிடந்த தன் தாவணியை எடுத்துத் தன் மேனியை மறைத்தபடி, "டேய் நாயே! எல்லாம் உன்னாலதான்டா!" என்று ஆத்திரத்தில் கத்தினாள். தரையில் கிடந்த அந்தத் துடைப்பக் கட்டையை எடுத்துக் கொண்டு அவனை அடிக்கப் பாய்ந்தாள்.



வேலு அங்கிருந்து துள்ளிக்குதித்து வாசலை நோக்கி ஓடினான். தூரமாகப் போனவன், சட்டெனத் திரும்பி அவளைப் பார்த்து, "நந்து... அந்த சீனை என்னால வாழ்க்கையில மறக்கவே முடியாதுடி!" என்று குறும்பாக ஒரு கண்ணடித்தான்.


அவளது கோபம் இன்னும் அதிகமாக, கையில் இருந்த துடைப்பக் கட்டையை ஓங்கி அவன் முதுகைக் குறிவைத்து வீசினாள். கட்டை அவன் முதுகில் 'டொக்' என விழுந்தும், அந்த வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் சிரித்துக்கொண்டே ஓடி மறைந்தான் சிங்கக்குட்டி.

"சீ... கழுதை! இவன் மேலயா போய் விழுந்தேன்?" என்று நந்தினி தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டாள். பல்லி விழுந்ததை விட, அவனைப் போய் அணைத்துக்கொண்டது அவளுக்கு ஒருவித அருவருப்பாகவும் சங்கடமாகவும் இருந்தது. உடனே குளித்துவிட்டு அந்தத் தவிப்பைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவள், கொள்ளைப்புறம் நோக்கி விறுவிறுவெனச் சென்றாள்.


  குளித்துவிட்டு, ஈரக்கூந்தலைத் துடைத்தபடி உள்ளே வந்தாள் நந்தினி. அவளது முகம் இன்னும் அந்தச் சங்கடத்திலும் கோபத்திலும் சிவந்து போயிருந்தது.



வாசலில் நின்றிருந்த அம்பிகா, தன் மகள் மீண்டும் குளித்துவிட்டு வருவதைப் பார்த்து ஆச்சரியமடைந்தாள். "என்னடி நந்தினி... காலையிலேயே ஒரு தரம் குளிச்சிட்டுத்தானே கோலம் போட வந்தே? இப்போ மறுபடியும் எதுக்குக் குளிச்சிட்டு வர்ற?" என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.



நந்தினி ஒரு நிமிடம் தடுமாறினாள். 'அந்தச் வேலு பையன் மேல விழுந்த அருவருப்புல தான் குளிச்சேன்' என்று உண்மையைச் சொல்ல முடியுமா?


"அது... அது ஒன்னும் இல்லம்மா. கோலம் போடும்போது மேல பல்லி விழுந்துருச்சு. அது உடம்பெல்லாம் ஓடுன மாதிரி ஒரு அருவருப்பு... அதான் மனசு கேக்காம மறுபடியும் குளிச்சிட்டு வந்தேன்," என்று திக்கித் திணறிச் சமாளித்தாள்

நந்தினி ஒரு நிமிடம் தடுமாறினாள். 'அந்தச் வேலு பையன் மேல விழுந்த அருவருப்புல தான் குளிச்சேன்' என்று உண்மையைச் சொல்ல முடியுமா?



"அது... அது ஒன்னும் இல்லம்மா. கோலம் போடும்போது மேல பல்லி விழுந்துருச்சு. அது உடம்பெல்லாம் ஓடுன மாதிரி ஒரு அருவருப்பு... அதான் மனசு கேக்காம மறுபடியும் குளிச்சிட்டு வந்தேன்," என்று திக்கித் திணறிச் சமாளித்தாள்.



அம்பிகா அவளைப் பாவமாகப் பார்த்துவிட்டு, "சரிடி... நீ போய் அண்ணன் அறையைக் கொஞ்சம் துடைச்சுப் போடு. நான் அப்படியே சந்தைக்குப் போயிட்டு வர்றேன். பத்தியம்னு பையன் நாக்கு செத்துப்போயிருக்கும். இன்னைக்கு வாய்க்கு ருசியா ஆட்டுக்கறி சமைச்சுப் போடணும்," என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒரு பையை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள்.



நந்தினி ஒரு வாளியில் தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு அண்ணன் அறைக்குள் சென்றாள். அங்கே அந்தப் பழைய நார்க்கட்டிலில் ராசுக்குட்டி மேலுடல் வெறுமையாக, தோள்பட்டைக் கட்டோடு படுத்திருந்தான். அவன் கண்கள் மூடியிருந்தாலும், அவன் தூங்கவில்லை என்பது அவனது நெற்றிச் சுருக்கங்களிலேயே தெரிந்தது.



நந்தினி உள்ளே வந்து தரையை விளக்கமாறால் பெருக்கிவிட்டு, ஈரத்துணியால் துடைக்கத் துவங்கினாள். குனிந்து தரையைத் துடைக்கும்போது அவளது ஈரக்கூந்தலில் இருந்து ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் தரையில் தெறித்தது.




அமைதியாக இருந்த அந்த அறையில், விளக்கமாறு தரையில் உராய்ந்த சத்தமும், நந்தினியின் கை வளையல்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி எழுப்பிய மெல்லிய ஒலியும் மட்டுமே கேட்டன. அந்த நிசப்தம் ராசுக்குட்டியின் மனபாரத்தை இன்னும் அதிகமாக்கியது. மெல்லத் தன் இமைகளைத் திறந்தான்.




ஆனால், அவன் கண்ட காட்சி அவனது நரம்புகளை ஒரு நிமிடம் புடைக்கச் செய்தது.



நந்தினி தரையைத் துடைப்பதற்காகக் குனிந்திருந்த நிலையில், அவளது தாவணி முந்தானை தோளிலிருந்து விலகித் தளர்வாகக் கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. குளித்துவிட்டு வந்த ஈரத்தோடு, அவள் அணிந்திருந்த ரவிக்கை அவளது மேனியில் அப்பியிருக்க, நந்தினியின் மார்புப் பிளவு   அப்பட்டமாக அவன் கண்களுக்குத் தெரிந்தது





முக்கியமாக,   ராசுக்குட்டி ஆசை ஆசையாகத் தன் தங்கைக்கு வாங்கிப் போட்ட அந்தத் தங்கச் செயின், அவளது மார்பகப் பள்ளத்தாக்கிற்கு நடுவே ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் குனிந்து ஒவ்வொரு முறை தரையைத் துடைக்கும் போதும், அந்தச் செயின் அவளது மென்மையான மேனியில் உரசி அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தது.




அவளது இளமையும், அந்தப் பிளவுபட்ட வனப்பும், அந்தச் சங்கிலியின் ஆட்டமும் அந்த அறையின் உஷ்ணத்தை ஏற்றியது போல இருந்தது. ராசுக்குட்டி தன் பார்வையைத் திசைதிருப்ப முயன்றான், ஆனால் அந்தத் தங்கச் சங்கிலி அவனது நினைவுகளைப் பின்னோக்கி இழுத்தது







தன் வளையல் சத்தத்தால் அண்ணன் எழுந்துவிடுவானோ என்ற அச்சத்தில், நந்தினி மெல்ல அண்ணனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அப்போதுதான் கவனித்தாள்... அண்ணனின் கண்கள் எங்கே இருக்கின்றன என்று! அவள் திடுக்கிட்டுத் தன் உடம்பைக் குனிந்து பார்த்தாள்.



அவளது மார்புக் குளம் அப்பட்டமாகத் தெரிய, ராசுக்குட்டி அதையே கண்கொட்டாமல், ஒருவித வெறித்த பார்வையோடு பார்த்துக் கொண்டிருப்பது நந்தினிக்கு ஒரு மாதிரி ஆனது. அவளது இதயம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது. உடல் முழுவதும் ஒரு புதுவிதமானக் கூச்சம் பரவியது.



'இப்போவே இந்த அறையை விட்டு ஓடிவிடலாமா?' என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் தோன்றியது. ஆனால், சற்று முன் அந்த வேலு பையன் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட அந்த அருவருப்புத் தன்மை, இப்போது அண்ணன் பார்க்கும்போது அவளுக்கு ஏற்படவில்லை. மாறாக, அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய இனம் புரியாத உணர்வு தோன்றியது. அண்ணனின் அந்தப் பார்வை அவளுக்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் பிடித்திருந்தது.



அவள் நினைத்திருந்தால், அந்த நொடியே எழுந்து நின்று தன் தாவணியைச் சரி செய்து, அந்த அப்பட்டமானக் காட்சியை மறைத்திருக்கலாம். ஆனால், அவள் அதைச் செய்யவில்லை. மாறாக, அவள் கட்டிலுக்குக் கீழே துடைப்பது போலப் பாவனை செய்து, இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகக் குனிந்தாள்.



நந்தினி கட்டிலுக்குக் கீழே துடைப்பது போலப் பாவனை செய்து, இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகக் குனிந்தாள். அவள் குனிந்த வேகத்தில், அவளது இளமைத் ததும்பும் மார்பகங்கள் ரவிக்கைக்குள் இருந்து இன்னும் அதிகமாக வெளியே முட்டித் தள்ளின. அந்தத் தங்கச் சங்கிலி, அவளது மார்பகப் பள்ளத்தாக்கின் இருண்ட, ஆழமானப் பகுதிக்குள் மெல்லச் சரிந்து, அவளது வெம்மையானச் சதையை உரசியபடி ஆடியது.





அவ்ளோவு தான்! ராசுக்குட்டியின் பொறுமை இற்றுப் போனது. அவனது வேட்டியின் அடியில், ஆண்மையின் எழுச்சி நரம்புகளைப் புடைக்கச் செய்து துடித்தது. அவனது கண்கள் அந்த முலை பள்ளத்தாக்கில் நிலைத்து நின்றன. அங்கே, அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற உள்ளாடையின்  லேசான விளிம்பும், அந்தத் தங்கச் சங்கிலியும் கலந்திருந்த அந்தக் காட்சி, அவனது கண்களுக்கு ஒரு காம விருந்தாக அமைந்தது. தன் தங்கை தன்னை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பது கூட அவனது மங்கிய புத்தியில் படவில்லை. அவன் கண்களை விரித்து, அந்த வனப்பை அணு அணுவாக ரசித்தான். காமத்தின் உஷ்ணத்தில் அவனது உதடுகள் காய்ந்து போக, நாக்கால் அவற்றை ஈர்ப்படுத்தினான்.

 



அறையில் நிலவிய அந்த நிசப்தம் இப்போது ஒரு காமத் தீயாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது. நந்தினிக்குத் தெரியும், அண்ணனின் கண்கள் எங்கே நிலைகுத்திப் போயிருக்கின்றன என்று. தன் மார்பகங்களின் எழுச்சியில் அவன் ஆவி தொலைந்து கொண்டிருப்பதை அவள் ஓரக்கண்ணால் ரசித்தாள்.



உள்ளுக்குள் பட்டாம்பூச்சிகள் சிறகடிப்பது போன்ற ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் அவளது அடிவயிற்றில் ஊடுருவியது. கடந்த இரண்டு நாட்களாக     ஏதோ ஒரு கசப்பான விஷயத்தால் முகம் முழுக்க வேதனையோடு, செத்துப்போன பிணமாகக் கிடந்தவன் அவன். ஆனால், இன்று தன்னை—தன் மார்பின் அந்த அப்பட்டமான வனப்பைப்—பார்க்கும்போது அவனது முகம் மாறுகிறது, கண்களில் ஒரு புதுவிதமான உயிர்ப்புத் தெரிகிறது, அவன் நரம்புகள் துடிக்கின்றன என்றால், அதற்காக அவள் எதையும் செய்யத் துணிந்தாள்.



தன் அண்ணனின் அந்தப் புதிய உற்சாகத்திற்காக, தன் மானம், தர்மம் என எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்ய அவள் தயாராக இருந்தாள். அவன் கண்கள் தன் முலை பள்ளத்தாக்கின் ஆழத்தை அணு அணுவாக ரசிப்பதைப் பார்த்தவள், சட்டென முந்தானையைச் சரி செய்வதற்குப் பதிலாக, இன்னும் ஒரு படி மேலே போனாள்.



துடைப்பது போன்ற பாவனையில், அப்படியே மெல்ல அசைந்தாள். அந்த அசைவில் அவளது மார்பகங்கள் ரவிக்கைக்குள் ஒரு பெரிய அலை போலத் ததும்பி ஆடின. அந்தத் தங்கச் சங்கிலி இப்போது இன்னும் ஆழமாக இறங்கி, அவளது பிளவின் அடிவாரத்தைத் தொட்டுத் திரும்பியது. ராசுக்குட்டியின் மூச்சுக்காற்று இப்போது ஒரு சூறாவளியாக மாறியிருந்தது.

அறையின் வெப்பநிலை இப்போது தகிக்கும் அனலாக மாறியிருந்தது. ராசுக்குட்டியின் ஒவ்வொரு அசைவையும், அவனது பார்வையில் தெரிந்த அந்தப் பசியையும் நந்தினி ரசித்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவனது காயப்பட்ட மனதிற்குத் தன் மேனியே மருந்தாகட்டும் என்ற முடிவோடு, அவள் அடுத்த கட்டத்திற்குத் தயாரானாள்.




தரையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தவள், மெல்ல நகர்ந்து அப்படியே கட்டிலின் ஓரம் இருக்கும் சுவரைத் துடைப்பது போல் பாவனை செய்தாள். அவள் கட்டிலுக்கு மிக அருகில் வருவதைக் கண்ட ராசுக்குட்டி, பதற்றத்திலும் குற்ற உணர்விலும் சட்டெனக் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான். அவனது இதயம் உலைக்களத்தைப் போல அடித்துக்கொண்டது. அவனது இந்தத் தவிப்பைக் கண்ட நந்தினிக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு பிறந்தது.



அவள் சுவரைத் துடைக்க ஆரம்பித்தாள். தன் தங்கை தன்னை கவனித்து விடுவாளோ என்ற பயத்தில் கண்களை மூடியிருந்தவன், ஒரு கட்டத்தில் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மெல்ல இமைகளைத் திறந்தான்.



அவன் கண்ட காட்சி... அவனுள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அத்தனை நரம்புகளையும் வெறிகொண்டு எழச் செய்தது!



நந்தினி அவன் தலைமாட்டில் சுவரைத் துடைப்பது போல் குனிந்திருந்தாள். அவள் குனிந்திருந்த கோணம், சரியாக அவன் முகத்திற்கு நேராக அவளது மார்பகங்களைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருந்தது. அவனது கண்களுக்கும், அந்தத் ததும்பு இளமைக்கும் இடையே வெறும் ஒரு ஜான் இடைவெளிதான் இருந்தது.



குளித்துவிட்டு வந்த அந்த ஈரவாசனையும், ரவிக்கைக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கும் அந்தச் சதையின் வெம்மையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான மணம் அவன் மூக்கைத் துளைத்தது. அவனது மூச்சுக் காற்று அனலாக வெளிவந்து, அவளது மார்புப் பள்ளத்தாக்கில் பட்டுச் சிதறியது. அந்தச் சூடான காற்றுத் தன் மேனியில் பட்டதும் நந்தினிக்கு உடல் சிலிர்த்தது.



அவள் அணிந்திருந்த அந்தத் தங்கச் சங்கிலி, இப்போது ராசுக்குட்டியின் முகத்திற்கு நேராக ஊஞ்சலாடியது.



அவன் குனிந்து ஒரு முத்தம் கொடுத்தால் கூட, அது அந்தச் சங்கிலியைத் தாண்டி அவளது மார்பின் ஆழத்தைத் தொட்டுவிடும் தூரத்தில் இருந்தது. ரவிக்கையின் பிடிமானம் தளர்ந்து, அவளது மார்பகங்கள் வெளியே விழத் துடிப்பது போலத் தெரிந்தன.




ராசுக்குட்டியின் கண்கள் அந்தப் பிளவின் ஆழத்தை வெறித்துப் பார்த்தன. அவனது வாய் காய்ந்து போக, அவன் அறியாமலேயே அவன் நாக்கு உதடுகளைத் துழாவியது. நந்தினி வேண்டுமென்றே மெதுவாகச் சுவரைத் துடைக்க, அந்தத் ததும்பும் மேனி அவன் முகத்தின் முன் ஒரு நடனத்தையே ஆடியது. அந்த அறையில் இப்போது உறவு முறைகள் மறைந்து, வெறும் ஆணும் பெண்ணும் மட்டுமே எஞ்சி நின்றனர்.



 அவளது மார்பிலிருந்து வழியும் அந்த இளமையின் வாசம் அவன் மூக்கைத் துளைத்தது. கட்டிலில் இருந்தவன், தன் காயத்தையும் வலியையும் மறந்து, அந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்குள் புதைந்து போகத் துடித்தான். நந்தினி வேண்டுமென்றே மெதுவாகத் துடைத்தாள், அவன் அந்த விருந்தை இன்னும் அதிக நேரம் சுவைக்கட்டும் என்று.



ராசுக்குட்டியின் கை இப்போது மெல்லக் கட்டிலை விட்டு இறங்கி, நந்தினியின் பக்கம் நகர்ந்தது. அவனது விரல்கள் துடித்தன... அந்தச் சங்கிலியைத் தொடுவதற்கா? அல்லது அந்தச் சங்கிலி ஊஞ்சலாடும் அந்த மென்மையானச் சதையைக் கசக்குவதற்கா?



அப்போது எதிர்பாராமல் (அல்லது அனிச்சையாக வேண்டுமென்றே) சுவரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தவள், கைகள் பிடிமானமின்றி அப்படியே கீழே விழுந்தாள். அவள் விழுந்த வேகத்தில், அவளது பஞ்சு போன்ற மென்மையான மார்பகங்கள் ரவிக்கைக்குள் இருந்து ததும்பி வெளியே வந்து, சரியாக அந்தத் தருணத்தில் தன் உதடுகளை ஈரப்படுத்தத் தன் நாக்கை வெளியே எடுத்த ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் மோதின. அவனது நாக்கு அவளது மார்புப் பிளவின் அந்த ஆழமான, வெம்மையானச் சதையோடு உரசி நசுங்கியது.



ராசுக்குட்டிக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது. அவனது நாக்கு அந்த மென்மையானச் சதைகளைத் தொட்டு உரசி வர... "ஆஅ...!" அவனது ஆண்மை தார்மாறாகத் துடித்தது. அவனையும் அறியாமல் வாயை அகலமாக விரிக்க, அவளது மார்பின் மேற்சதை அவனது வாய்க்குள் அடிபினைந்தது. அந்தத் தருணம், காலம் உறைந்து நின்றது



தன் அண்ணனின் நாக்கு தன் மார்பில் பட்டு உரசியதும், நந்தினிக்குச் சொல்ல முடியாத ஒரு உணர்வு உடல் முழுவதும் பரவியது. ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற நடுக்கம். ஆனாலும், தன்னை மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, "ஐயாயோ... அண்ணா! கை வலிக்கிது!" என்று பொய்யாகக் கத்தினாள். விழுந்த வேகத்தில், அண்ணனின் முகத்திற்குச் சரியாக ஒரு அழுத்தம் கொடுத்துவிட்டுச் சட்டென எழுந்தாள்.




எழுந்தவளால் அண்ணனின் முகத்தைக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. பார்த்தால், அவனது காம வெறியும், தன் மார்பின் மேல் படிந்த அவனது எச்சிலின் தடமும் அவளை இன்னும் சங்கடப்படுத்தும் என்று பயந்தாள். அனல் பறக்கும் முகத்தோடு, தன் தாவணியைச் சரிசெய்து மூடிக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினாள்.



ராசுக்குட்டிக்கு நடந்தது எதுவுமே கனவு இல்ல, நிஜம் என்பதை நம்ப முடியவில்லை. தன் தங்கையின் அந்தத் ததும்பும் இளமையும், அவளது மார்பின் வெம்மையும், அவனது நாக்கில் இன்னும் படிந்திருக்கும் அவளது சுவையும் அவனை ஒரு புது உலகத்திற்கே கூட்டிச் சென்றது.



நந்தினி தன் அறைக்குள் ஓடிவந்தவள், கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்கக்கூட வெட்கப்பட்டாள். அவளது முகம் காமத்தின் உஷ்ணத்தில் சிவந்து போயிருந்தது. அவளது கழுத்தோரம், மார்பில் இன்னும் அண்ணனின் அந்த ஆண் வாசனை—அவனது எச்சிலின் மணம்—பிடித்திருந்தது.



காலையில் வேலுவின் வாசனை அவள் மேல் பட்டபோது, அருவருப்பாக இருக்கிறது என்று குளிக்க ஓடினாள். ஆனால், அண்ணனின் அந்த வாசனை போகாமல் இருக்க, ஒரு வாரம் குளிக்காமல் இருக்கக்கூட அவள் தயாராக இருந்தாள். அந்தத் தீண்டல் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான காதலைத் தூண்டியது.



"உன் உதடுகள் என் மார்பில்

ஓவியம் வரைந்த அந்த நொடி,

சகோதரம் மறைந்து

காமம் மலர்ந்ததே ஏன்?

உன் எச்சிலின் வாசனையில்

குளிக்காமல் நான் காத்திருக்க,

இது பாசமா... இல்லை,

பரிசுத்தமான காதலா?"

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 14

ராசுக்குட்டி இப்போது ஓரளவுக்குத் தேறிவிட்டான். காயங்கள் ஆறிவிட்டாலும், மனதின் ஆழத்தில் அந்தப்   அத்தை செய்த துரோகத்தின் வடுக்கள் அப்படியேதான் இருந்தன. கடந்த இரண்டு நாட்களாகத் தோட்டத்திற்குச் சென்று வேலை பார்த்தது அவனுக்குச் சற்று நிம்மதியைக் கொடுத்திருந்தது. மண்ணோடும் மரம் செடிகளோடும் புழங்கும்போதுதான் அந்த அசிங்கமான நினைவுகள் மறைகின்றன.

வழக்கம்போல் அன்று தோட்டத்திற்குப் போவதற்காகச் சட்டையை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான் ராசுக்குட்டி. அப்போது அம்பிகா உள்ளே வந்தாள்.

"ராசு..." என்று மென்மையாகக் குரல் கொடுத்தாள்.

"என்னம்மா?" என்று கேட்டபடித் தன் தோள்பட்டையைச் சரிசெய்துகொண்டான்.

"ராசு, உன் பெரியப்பனை ஒரு எட்டு வீட்டுக்குப் போய் பார்த்துட்டு வாயேன் ராசா. நீ ஊருக்கு வந்து பத்து பதினைஞ்சு நாளாச்சு. இன்னமும் நீ அங்கிட்டுப் போகலைன்னா, உன் பெரியம்மா அப்புறம் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து தையா தக்கான்னு குதிக்கும். 'பெரியப்பனை மதிக்க மாட்டேங்குறான்'னு ஊர் பூராம் தம்பட்டம் அடிக்கும்,"  என்று சொல்லிக்கொண்டே கையில் இருந்த காபி டம்ளரை அவனிடம் நீட்டினாள்.

 

அதை வாங்கி ஒரு மிடறு உறிஞ்சிக் குடித்தவனுக்கு, அம்மா சொல்வது நியாயமாகத்தான் பட்டது. தான் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்குப் போனபோது பெரியப்பாதான் முன்நின்று பணம் கொடுத்து உதவி செய்தார். அப்படி இருக்கையில், ஊருக்கு வந்து இத்தனை நாட்களாகியும் அவரைப் போய்ப் பார்க்காமல் இருப்பது தப்புதான் என்று அவனது மனசாட்சி சொன்னது.

"சரிம்மா, நீ சொல்றதும் சரிதான். அந்தப் பையில பெரியம்மாவுக்கு வாங்கிட்டு வந்த சேலை, மத்த சாமானெல்லாம் இருக்கும், அதை எடுத்து வை. நான் அப்படியே ஒரு எட்டு போயிட்டு வந்திடுறேன்," என்றான்.

ராசுக்குட்டி புதுச் சட்டையை மாட்டிக்கொண்டு கிளம்பத் தயாரானான். அம்பிகா ஒரு பையில் பெரியம்மாவுக்கு வாங்கிய பட்டுச் சேலை, பெரியப்பாவுக்கு வேட்டி, மற்றும் சில வெளிநாட்டுச் சாமான்களை அடுக்கி எடுத்து வைத்தாள்.

அவன் கையில பையைக் கொடுத்த அம்பிகா, "ராசு... ஒன்னு சொல்ல மறந்துட்டேன். உன் அக்கா மது, நீ அவ கல்யாணத்துக்கு வரலைன்னு உன் மேல பயங்கரக் கடுப்புல இருப்பா. அவளுக்குத்தான் கொஞ்சம் வாய் நீளம்னு உனக்குத் தெரியுமே... கண்டமேனிக்கு ஏதாச்சும் பேசுவா. அதுக்காக நீயும் ஏட்டிக்குப் போட்டியா எகிறிட்டு நிக்காதே. கொஞ்சம் அனுசரிச்சுப் போயிட்டு வா,"" என்று எச்சரித்து அனுப்பி வைத்தாள்.

சட்டென எதோ நினைத்தவள், "அப்புறம் ராசு... அங்க போன உடனே திரும்பி வந்துறாத. அக்கா இப்போதான் விசேஷத்துக்காகத் தாய் வீட்டுக்கு வந்திருக்கா. அதனால அங்கே ஒரு ரெண்டு நாள் ஆற அமர தங்கிட்டு வா. அப்போதான் அவ கோபமும் குறையும், பெரியம்மாவும் சந்தோஷப்படுவார்," என்று கூடுதல் அன்புக்கட்டளையிட்டு அனுப்பி வைத்தாள்.


ராசுக்குட்டி சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு ஊர் எல்லையைத் தாண்டும்போது, மனதுக்குள் பழைய நினைவுகள் அலைமோதின.

   

அக்கா மதுமிதா... அவனுக்கும் அவளுக்கும் அப்படி ஒரு பாசம். ஆனால், அவன் வெளிநாடு செல்வதற்கு முன்னால் அவள் அவனிடம் ஒரு ரகசியத்தைச் சொன்னாள். தான் ஒருத்தனைக் காதலிப்பதாகவும், அவனையே கல்யாணம் செய்துகொள்ளப் போவதாகவும், அதற்குத் தம்பியாகிய அவன்தான் பக்கபலமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டாள்.

ஆனால், ராசுக்குட்டி அதை அப்போது பெரிதாகப் பொருட்படுத்தவில்லை. வேலை, வெளிநாட்டுப் பயணம் என்ற முனைப்பில் இருந்தவன், அக்கா காதலித்த அந்தப் பையனைப் பற்றி விசாரித்தபோது அவன் ஒரு உருப்படாத உதாரி என்பது தெரிந்தது. குடித்துவிட்டு ஊர் சுற்றும் பொறுப்பில்லாத ஒருவனுக்குத் தன் அக்காவைக் கொடுக்க அவனுக்குத் துளியும் விருப்பமில்லை.

மதுமிதாவின் திருமணத்திற்கு அவன் வர முடியாமல் போனது ஒரு பக்கம் என்றாலும், அவன் வராததால் அவளால் தன் காதலை வீட்டில் தைரியமாகச் சொல்ல முடியாமல் போனது. கடைசியில், காதலனை விட்டுவிட்டு, வீட்டில் பார்த்த மாப்பிள்ளையைக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலைக்கு மது தள்ளப்பட்டாள். அவளது காதல் முறிவுக்குத் தானும் ஒரு மறைமுகக் காரணம் என்பது ராசுக்குட்டிக்கும் தெரியும்.

'ஒருவேளை நான் இருந்திருந்தா, அவ காதலனைச் சேர்த்து வச்சிருப்பேனா? இல்லை, இப்போ நடந்த மாதிரி ஒரு நல்ல இடத்துல அவளைக் கட்டிக் கொடுத்திருப்பேனா?' - இந்த ஊசலாட்டம் அவன் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.


ராசுக்குட்டி சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே நுழையும்போது, ..அதே பெரிய பண்ணை வீடு. பெயின்ட் மட்டும் புதிதாக அடித்து இருந்தார்கள். திண்ணையில் அமர்ந்து வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டிருந்த முத்துப்பாண்டி பெரியப்பா அவனைப் பார்த்துச் சட்டென எழுந்தார். "வாடா ராசு! இப்பதான் உனக்கு வழி தெரிஞ்சுதா?

பெரியப்பா வயித்துல தொந்தி விழுந்து தலையில முடி கொட்டி வழுக்கை விழுந்து இருந்தது.
“என்ன பெரியப்பா முடிலாம் கொட்டி போச்சு. ஆளே அடயாளம் தெரியாம போய்ட்டீங்க” எனச் சொல்லியபடி உள்ள நுழைந்தான் .

 

அதற்குள் பேச்சு சத்தம் கேட்டு , அடுப்பங்கக்கரியில் இருந்த பெரியம்மா , சதை கேட்டு வெளிய வந்தால் ராசுவை பார்த்ததும் “வாடா ராசு . இந்த பெரியம்மாவை உனக்கு தேடவே இல்லியாடா. எத்தன வருஷமாச்சு உன்ன பார்த்து. ஆளே இளச்சு கரிச்சுப் போய்ட்ட. ஒழுங்கா வேலா வேலைக்கு சாப்புடுவியா. இல்ல ஏதோ கடமைக்குச் சாப்பிட்டு இருக்கியாடா.  ” எனப் பாசத்தோட கேட்டு அவனை வாராய் அணைத்தாள் 

பெரியப்பாவுக்கு வயதான அறிகுறிகள் தெரிந்தாலும், பத்மா பெரியம்மா ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகும் கட்டுக்குலையாத கனி போல அப்படியே இருந்தாள். அடுப்பங்கரையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த அவசரத்தில், முந்தானையைச் சரிசெய்யாமல் அவள் வெளியே வந்த விதம் ராசுவின் நாடித் துடிப்பை எகிற வைத்தது.

 

நாற்பதுகளைத் தொட்டாலும், அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்பகங்கள் இறுக்கமான ரவிக்கைக்கும் கட்டுப்படாமல் திமிறிக்கொண்டு நின்றன. ஒரு பெரும் பகுதி ரவிக்கையைத் தாண்டி வெளியே துருத்திக் கொண்டு தெரிய, அந்தப் பொலிவானத் தேகம் ராசுவின் கண்ணில் அப்பட்டமாக விழுந்தது. அவள் ஓடி வந்து அவனை வாஞ்சையோடு அணைத்தபோது, அந்த மென்மையான அழுத்தமும் அவளது மேனியின் தகிப்பும் ராசுவின் மூச்சைக் காற்றிலேயே உறையச் செய்தது.



அவள் மூச்சு வாங்கியபடி பேசும்போது, இடுப்பு மெல்ல வளைய... சற்றே இறங்கிய சேலைக்கு இடையில் அவளது ஆழமானத் தொப்புள் குழி ஒரு ரகசியச் சுனை போலத் தெரிந்தது. அந்த ஒரு நொடித் தரிசனம் ராசுவின் பார்வையைச் சிதறடித்து, அவனுள் ஒரு இனம்புரியாதப் போதையை ஏற்றியது.

 

""பெரியம்மா... நான் நல்லாதான் இருக்கேன்," என்று ராசுக்குட்டி தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான். அவனது கண்கள் இன்னும் பெரியம்மாவின் அந்தப் பிரம்மாண்டமானத் தோற்றத்திலிருந்து மீளவில்லை.

அவன் கையில் இருந்த கனமானப் பையை வாங்கிய பத்மா, "வாடா... உள்ளே வந்து உட்காரு," என்று அவள் முன்னே நடக்கச் அவனும்  பின்னாடியே வந்தான் 

ராசுக்குட்டி முன்னே பெரியமாவின் பின்னே நடந்தாலும் , அவனது கவனம் முழுவதும் முன்னாடி பொய் கொண்டிருந்த பெரியம்மா மீதே இருந்தது. அவள் நடந்து போகும்போதே , அவளது அந்தப் பருத்தப் பின்புறம்   தளுக்கு புளுக்குன்னு ஆடியது. சேலையின் மடிப்புகளுக்குள் மறைந்திருந்தாலும், அந்த அசைவு ராசுவின் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது. அந்த தாளம் தப்பாத ஆட்டத்தைப் பார்த்தபடியே ஒருவிதப் போதையில் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.

  

"என்னடா பேக்ல இவ்வளவு வச்சு இருக்க? இந்த கனம் கனக்குது!" எனப் பத்மா மூச்சு வாங்கிக் கேட்க,  


"உங்க எல்லாருக்கும் டிரஸ் எடுத்து வந்து இருக்கேன் பெரியம்மா...  ," என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே நுழையவும்    அங்கே கட்டில் ஓரத்தில் மது அக்கா அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். அவள் தன் மடியில் இருந்த ஒரு வயதுக் குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ராசுக்குட்டி உள்ளே வந்த வேகத்தில், மதுவின் ஒரு பக்க மார்பகத்தின் இளஞ்சிவப்பு முனையை அந்தக் குழந்தை ஆசையோடு சப்பிக்கொண்டிருந்தது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. சட்டென ராசுவைப் பார்த்ததும், மது திடுக்கிட்டுத் தன் மாராப்பை இழுத்து அந்த வனப்பை மறைத்துக் கொண்டாள்.

"ம்மா... இவனை எதுக்கும்மா உள்ள வரச் சொன்னே?" என்று ராசுக்குட்டியைப் பார்த்ததுமே சீறினாள் மது.

 

பெரியம்மா பத்மா குறுக்கிட்டு, "அடியே... அவன் என் தங்கச்சிப் பையன்டி! ஏதோ உன் வீட்டுக்கு வந்த அந்நியன் மாதிரி எகிறுற... நீ உட்காருடா ராசா," என்று ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டுவிட்டு, காபி போட அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள்.

ராசுக்குட்டி அக்காவையே பார்த்தான். அவள் முகத்தில் கோபம் கொப்பளித்தது; ஒரு கட்டுவிரியனைப் போல அவனைத் தீண்டத் துடித்தாள். மடியில் இருந்த பாப்பா பால் குடித்து முடித்ததோ என்னவோ, மது தன் கையை ரவிக்கைக்குள் விட்டு அந்தப் பருத்த முலையைச் சரிசெய்து, ஹூக்கை மாட்டினாள். அந்த அசைவில் அவளது மார்பின் மேல்பகுதி ரவிக்கையை மீறித் துள்ளியது.



ராசுக்குட்டி மெதுவாக எழுந்து, அவள் மடியில் இருந்த பாப்பாவை ஆசையோடு நெருங்கினான். "டேய் குட்டி... மாமா வந்திருக்கேன் பாருடா!" என்று சொல்லிக்கொண்டே குழந்தையைத் தூக்கச் சென்றான்.

"டேய் நாயே! குழந்தையைத் தூக்காதடா..." எனத் திட்டிக்கொண்டே மது சட்டென எழுந்து நின்றாள். தன் மாராப்பை இன்னும் இறுக்கி இழுத்து இடுப்பில் சொருகிக்கொண்டு, "என் பிள்ளையைக் கொடுடா..." என அவனிடமிருந்து பிடுங்குவது போல முன்னே வந்தாள்.
 
அக்கா கோபமாக இருப்பாள் என்று ராசுக்குட்டிக்குத் தெரியும், ஆனால் இந்த அளவுக்கு உக்கிரமாக இருப்பாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அடுப்பங்கரையில் இருந்து இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெரியம்மா பத்மா, கையில் காபி டம்ளருடன் வெளியே வந்து, "ஏண்டி... ஏன் அந்தப் புள்ளையை இப்படி வாட்டி வதைக்கிற?" என்று அதட்டினாள்.

"பின்ன என்னம்மா? இந்த நாயி என் கல்யாணத்துக்குக் கூட வரல... அது கூடப் பரவாயில்லை. ஊருக்கு வந்து எத்தனை நாளாவுது? ஒரு எட்டு வந்து புள்ள பெத்தவளைப் பார்த்திருப்பானா? இவனை எத்தனை நாள் என் மடியில போட்டு கொஞ்சிருப்பேன்... அப்பலாம் அக்கா அக்கான்னு என் மடியிலேயே படுத்துக்குவான். இப்போ வெளிநாட்டுப் பணம் வந்ததும் எல்லாம் மறந்து போச்சா?" எனக் கோபமாகப் பேசிவிட்டு, மதுவின் கண்கள் லேசாகக் கலங்கின. அதை மறைக்க மாடிக்கு வேகமாக ஓடினாள்.

ராசுக்குட்டிக்கு மது அக்கா எப்போதும் சிடுசிடுவெனப் பேசுபவள் என்று தெரியும். ஆனால், அவளது கண்ணீர் அவனது மனதை என்னவோ செய்தது. தான் செய்த அலட்சியம் அவளை இந்த அளவுக்குக் காயப்படுத்தியிருக்குமே என்று நினைத்தபோது அவனுக்கும் சங்கடமாக இருந்தது.

பெரியம்மா காபியை அவனிடம் நீட்டி, "விடுடா ராசு... அவ அப்படித்தான். கோபம் தலைக்கேறினா எதை வேணா பேசுவா. ஆனா உன் மேல அவளுக்கு உசிரே இருக்கு.ன்னு அவனை சமாதானம் படுத்தினாள் , 

கொல்லைப்புறத்தில் குளிக்கச் சென்றிருந்த பெரியம்மாவின் மகன் மதன் அப்போதுதான் உள்ளே வந்தான். ராசுக்குட்டியைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு அளவில்லா மகிழ்ச்சி. "என்னடா ராசு! எப்ப வந்தே?" என்று கேட்டபடி ஓடி வந்து அவனை ஆசையோடு கட்டிக்கொண்டான். இருவரும் வெளிநாட்டு அனுபவங்களையும் ஊர் கதைகளையும் பேசத் தொடங்கினர்.

     

பெரியம்மாவும் மதனும் அவனிடம் சகஜமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தாலும், ராசுக்குட்டியின் கண்கள் மட்டும் அடிக்கடி அந்த மாடிப் படிக்கட்டுகளையே சுற்றி வந்தன. 'அக்கா இன்னும் இறங்கி வரமாட்டாளா? என் மேல் பரிதாபப்பட்டு ஒரு வார்த்தை பேசமாட்டாளா?' என அவனது மனம் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அன்று நாள் முழுவதும் மதுமிதா கீழே வரவே இல்லை. அவள் காட்டிய பிடிவாதம் ராசுவின் மனதை பாரமாக்கியது. மதியம் சாப்பாட்டைக் கூடப் பெரியம்மாதான் தட்டில் வைத்து மாடிக்குக் கொண்டு போய் கொடுத்துவிட்டு வந்தார். ஆனாலும் ராசுக்குட்டிக்கு ஒரு ஆறுதல் கிடைத்தது; மதுவின் ஒரு வயதுக் குழந்தை அவனிடம் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டது.

அவன் அந்தக் குழந்தையைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு நாள் முழுக்கக் கொஞ்சி விளையாடினான். அந்தக் குழந்தை அச்சு அசல் மது அக்கா போலவே இருந்தது. குழந்தையைத் தூக்கித் தழுவும்போதும், அதன் கன்னங்களில் முத்தம் கொடுக்கும்போதும், மதுவின் மேனியில் வீசும் அதே இளம்பால் வாசனையும் மல்லிகை மணமும் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

இரவு நேரம் நெருங்கியதும், மது அக்காவின் கணவன் பழனி வீட்டுக்கு வந்தார். அவர் வேறு யாருமல்ல, பெரியப்பாவின் அக்கா  மகன்; ராசுக்குட்டிக்கு முறை மாப்பிள்ளைதான். ஏற்கனவே அறிமுகமானவர் என்பதால் ராசுவிடம் மிகவும் சகஜமாகப் பேசினார். ஆனால், இவ்வளவு நடந்தும் மது அக்கா இரவு வரை கீழே வரவே இல்லை.

'நாம இங்கே இருக்கிறதுனாலதான் அக்கா கீழே வராம பிடிவாதம் பிடிக்கிறாளோ?' என்று ராசுக்குத் தோன்றியது. "பெரியப்பா, நான் கிளம்புறேன்... தோட்டத்துல நாளைக்கு விடியக்காலையில வேலை இருக்கு," என்று கிளம்ப எத்தனித்தான். பெரியப்பாவும் பெரியம்மாவும் தங்குமாறு வற்புறுத்தினாலும், ராசு பிடிவாதமாக இருந்தான்.

[Dheena2003]

கடைசியில், "உனக்கும் சேர்த்துதான் சமைச்சிருக்கேன்... சாப்பிட்டுத்தாவது போடா," என்று பெரியம்மா கெஞ்ச, அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. சாப்பிடுவதற்கு முன்னால் கை கால்களை அலம்பிக் கொள்ளலாம் என்று கொல்லைப்புறத்தில் இருக்கும் கிணற்றடிக்குச் சென்றான்.

இருள் சூழ்ந்த அந்தப் பகுதியில், திடீரென்று பின்னால் இருந்து ஒரு உருவம் பாய்ந்து வந்து அவன் கழுத்தைப் பிடித்துச் சுவரோடு சாய்த்தது. ராசுக்குட்டி பயத்தில் கத்தப் போனான், ஆனால் கத்துவதற்குள் ஒரு மென்மையான கரம் அவன் வாயை அழுத்திப் பொத்தியது. அது மதுமிதா!

அவளது பிடி அவ்வளவு இறுக்கமாக இருந்தது. அவளது மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் மோதி நசுங்க, அவளது மூச்சுக் காற்று அனலாக அவன் முகத்தில் பட்டது.

"டேய் நாயே! என்கிட்ட பேசாமலே ஊருக்குப் போயிடலாம்னு பாத்தியா? இன்னைக்கு நீ இங்கதான் தங்கணும். நைட்டு மொட்டை மாடியில படுத்துக்கோ... நான் அங்கே வருவேன். என்கிட்ட பேசாம நீ தப்பிக்க முடியாது!" என்று எச்சரித்தவள், அவன் பதிலுக்கு எதையும் சொல்லும் முன்பே அவனைத் தள்ளிவிட்டுவிட்டு மின்னலாக மறைந்தாள்.

ராசுக்குட்டிக்கு மூச்சு வாங்கியது. 'அடப்பாவிகளா... இதைச் சொல்றதுக்கா இப்படி ஒரு கொலைவெறி? இவ நம்மகிட்ட பேசவும் மாட்டேங்குறா, ஆனா போகவும் விட மாட்டேங்குறா... இவளை நம்பி இங்கே தங்கலாமா?' என்று யோசித்தான்.

சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தவன், "சரி பெரியம்மா, இன்னைக்கு நைட்டு இங்கேயே தங்கிடுறேன்," என்றான்.

சாப்பிடும்போது கூட மது அக்கா அவனைக் கண்டுகொள்ளவே இல்லை. ஆனால் மொட்டை மாடியில் நிலவு காயும் அந்த நள்ளிரவில், தன்னிடம் அவள் என்ன கணக்குத் தீர்க்கப் போகிறாள் என்ற எதிர்பார்ப்பு ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சை அடைத்தது.

அப்போது அங்கே ஒரு புதிய வரவு. அக்காவின் மாமியார், அதாவது பெரியப்பாவின் அக்கா செல்வி அங்கே வந்தாள். "அட... மருமகனும் இங்கதான் இருக்காரா?" என்று ராசுக்குட்டியைப் பார்த்ததும் தன் அகன்ற கண்களை உருட்டி, ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டாள்.
 
சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டி அவசரமாக எழுந்து, "வாங்க அத்தை... எப்படி இருக்கீங்க?" என நலம் விசாரித்தான்.

"சின்ன வயசுல பார்த்தது... எம்புட்டு வளர்ந்திருக்கான்!" என்று சொல்லிக் கொண்டே, அவனது கன்னத்தை வஞ்சனையோடு கிள்ளி, ஒரு முத்தமிட்டாள். அந்த முத்தத்தில் உறவுமுறைத் தாண்டி ஏதோ ஒரு ஆழமான அழுத்தம் இருந்தது போல ராசுக்குத் தோன்றியது.

செல்வி — நிறம் கருப்பாக இருந்தாலும், சரியான நாட்டுக்கட்டை போன்ற உடற்கட்டு. பெரியப்பா குடும்பம் போல இவர்களும் நல்ல வசதி படைத்தவர்கள் என்பதால், அவளது கழுத்திலும் கைகளிலும் தங்க நகைகள் ஜொலித்தன.  

   

"வாங்க அண்ணி, அப்படியே உட்காருங்க. உங்களுக்கும் இலை போடுறேன்," என்று பெரியம்மா பத்மா உபசரிக்க, செல்வி அத்தையும் சிரித்துக்கொண்டே அமர்ந்தாள். எல்லோரும் அமர்ந்து சாப்பிட்டபடி பழைய கதைகளைப் பேசி அரட்டை அடிக்க, அந்தச் சாப்பிடும் இடமே கலகலப்பாக இருந்தது.  
 
சாப்பிட்டு முடித்ததும், ஒரு வழியாக எல்லோரும் உறங்குவதற்காகத் தங்கள் அறைகளுக்குச் செல்லத் தொடங்கினர். மதன், ராசுவை ஒரு தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். "ராசுக்குட்டி, நீ இந்த அறையிலேயே படுத்துக்கோடா... உனக்குத் தேவையான எல்லாம் இங்கே இருக்கு," என்று சொல்லி, கட்டிலில் படுக்கை விரிப்புகளைச் சரிசெய்து கொடுத்துவிட்டுச் சென்றான்.

அந்த அறை மிகவும் வசதியாகவும், காற்றோட்டமாகவும் இருந்தது. ஆனால், ராசுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. மது அக்கா கொல்லைப்புறத்தில் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் அவன் காதுக்குள் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தன.

"நைட்டு மொட்ட மாடியில படுத்துக்க... அங்க வருவேன்!"

ராசுக்குட்டி மெல்ல எழுந்து, சத்தமில்லாமல் அறையை விட்டு வெளியே வந்து மொட்டை மாடிக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்.

நிலவு பால் போலப் பொழிந்து கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவில், மொட்டை மாடி அமைதியாக இருந்தது. குளிர்ந்த காற்று அவனது முகத்தில் பட, ராசு அங்கே இருந்த ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் மல்லாக்கப் படுத்து வானத்தைப் பார்த்தான்.

நிசப்தமான அந்த நள்ளிரவில், படிக்கட்டுகளில் ஒரு மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் கேட்டது. யாரோ மேலே வருகிறார்கள்!

அக்கா தானா? அல்லது தன்னை   செல்வி அத்தையா? இல்லை, பெரியம்மா பத்மாவா? ராசுவின் இதயம் படபடவென அடித்துக்கொண்டது.

நிசப்தமான அந்த நள்ளிரவில், படிக்கட்டுகளில் கேட்ட மெல்லிய கொலுசுச் சத்தம் ராசுவின் இதயத் துடிப்பை அதிகமாக்கியது. நிலவொளியில் மெல்லத் தலைகாட்டியது அவன் எதிர்பார்த்த மது அக்கா தான். ஆனால், அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் ராசுக்குட்டிக்கு வாய் பிளந்துவிட்டது.

தலை நிறைய மல்லிகைப்பூச் சரம், கருகருவென மின்னும் கூந்தலை அழகாகச் சீவி முடித்திருந்தாள். எதோ ஒரு பெரிய ஊர்த் திருவிழாவிற்குச் சிங்காரித்துக்கொண்டு போவதைப் போல, மேனி முழுக்க வாசனை மணக்க அவள் மேலே வந்திருந்தாள்.

   

"என்ன இது... இந்த நேரத்துல எதுக்கு இவ்வளவு அலங்காரம்? திருவிழாவுக்குப் போற மாதிரியில்ல வர்றா!" என்று ராசுக்குட்டி வியப்பில் உறைந்து நிற்க, மது அவனை நெருங்கி வந்தாள்.

அவள் அருகில் வர வர, அவளது தலையில் இருந்த மல்லிகை மணமும், அவன் வெளிநாட்டிலிருந்து ஆசையாகத் தமக்கைக்கு வாங்கி வந்த அந்த விலையுயர்ந்த அத்தர் வாசனையும் கலந்து காற்றில் ஒரு காமப் போதையை உருவாக்கியது. அந்த வாசனை ராசுவின் மூளையை மயக்கச் செய்தது. அவன் ஏதோ கேட்பதற்காகத் தன் வாயைத் திறக்க, மது மின்னல் வேகத்தில் தன் மென்மையான உள்ளங்கையால் அவன் வாயைப் பொத்தினாள்.

"ஷ்..." என்று உதட்டில் விரல் வைத்து எச்சரித்தவள், "இங்கே வச்சு எதுவும் பேசாதே... சத்தம் கீழே கேட்கும்," என அவன் காதருகே குனிந்து கிசுகிசுத்தாள். அவளது சூடான மூச்சுக்காற்று அவன் காதுகளில் பட்டுத் தெறிக்க, ராசுவுக்கு உடல் சிலிர்த்தது.

அவன் கையைத் தன்  மென்மையான விரல்களால் கோர்த்துக்கொண்ட மது, அவனை இழுத்துக்கொண்டு மொட்டை மாடியின் மூலையில் இருந்த அந்த இருண்ட பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அங்கே தண்ணீர் தொட்டிக்கு மறைவாக இருந்த அந்த இருட்டான  இடத்திற்கு வரவும் , 

மது அவனது சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இழுக்க, அவளது மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் மென்மையாக உரசி நசுங்கின. "இப்போ சொல்லுடா நாயே... எம்புட்டுத் திமிரு இருந்தா என் கல்யாணத்துக்கு வராம இருப்பே?" என்று அதட்டினாள். ஆனால் அந்தச் சத்தத்தில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான ஏக்கம் கலந்திருந்தது

அக்கா ..நான் வருன்னு தான் நினைச்சேன் ஆனா லீவு கிடைக்கல க்கா , ன்னு அப்பாவியாக அவன் சொல்ல , ஆத்திரத்தில் அவன் தலையில் கொட்டினால் , நாயே நாயே ..இதுவே உன் சொந்த அக்கா ன்ன வராம இருந்திருப்பியா நான் எவ்ளோ ஒருத்தி அதுனால தான என் கல்யாணத்துக்கு வரலைன்னு அவள் ஆத்திரத்தில் சொல்லும்போதே அவள் கண்ணில் கண்ணீர் கொப்பளித்தது 

அக்காவின் அடியை தங்கியவன் அவள் கண்ணில் வடிந்த கண்ணீரை அவனால் தங்கி கொள்ள முடியவில்லை , அவளை அப்படியே தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான் , அதில் எந்த காமம் எண்ணமும் இல்லை ஒரு அக்கா தம்பியின் பாசம் தான் இருந்தது இருவற்கிடையில் 

ராசுக்குட்டி அவளது கண்களைப் பார்க்க முடியாமல் தவித்து, "அக்கா... நான் வரணும்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா கடைசி நேரத்துல லீவு கிடைக்கல க்கா..." என்று மிகவும் அப்பாவியாகச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன பதிலில் இன்னும் ஆத்திரமடைந்த மது, "நாயே... நாயே!" என்று கத்தியபடி அவன் தலையில் ஓங்கி ஒரு கொட்டு வைத்தாள். "இதுவே உன் சொந்த அக்காவா இருந்தா வராம இருந்திருப்பியா? நான் எட்டயிருப்பவ... ஒருத்திதானே, அதனாலதானே என் கல்யாணத்துக்கு வரலை?" என்று அவள் ஆவேசமாகச் சொல்லும்போதே, அவளது குரல் உடைந்து விம்மலாக மாறியது. நிலவொளியில் அவளது கன்னங்களில் கண்ணீர் முத்துக்கள் உருண்டு ஓடின.

   

அவளது அந்த வார்த்தைகள் ராசுவின் நெஞ்சைத் துளைத்தன. அவள் அடியைத் தாங்கியவன், அவளது கண்களில் வடிந்த அந்தக் கண்ணீரைத் தாங்க முடியாமல்  . சட்டென அவளது தோள்களைப் பற்றி, அவளை அப்படியே தன் மார்போடு சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டான்.

 

அந்த அணைப்பில் ஒரு சொட்டு காமமும் இல்லை. தன் உயிரான அக்கா அழுது கொண்டிருக்கிறாள் என்கிற தவிப்பும், அவளை ஆற்றுப்படுத்த வேண்டும் என்கிற தம்பிக்குரிய பாசமுமே அந்த அறையின் இருட்டில் மேலோங்கி நின்றது. மதுவும் அவனது மார்பில் முகம் புதைத்து, இத்தனை நாள் தேக்கி வைத்திருந்த அத்தனை பாரத்தையும் கண்ணீராகக் கொட்டினாள்.


மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இருவருக்கும் இடையே ஒரு பாசத் திரையாகப் படர, ராசு அவளது தலையை மென்மையாகத் தடவிக் கொடுத்தான். "மன்னிச்சிடு க்கா... இந்த கல்யாணம் உன் விருப்பப்படி நடக்கலைன்னு எனக்குத் தெரியும். என்னாலயும் சரியான நேரத்துக்கு வர முடியாம போயிட்டு, இல்லனா..." என்று அவன் இழுக்க...

"இல்லனா வந்து பெரிய கிழி கிழிச்சிருப்பே! அதான் நீ வெளிநாட்டுக்குக் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடியே, இந்தக் கல்யாணத்துல எனக்கு இஷ்டம் இல்லை, நான் ஒருத்தனை லவ் பண்றேன்னு உன் கால்ல விழாத குறையா சொன்னேனே... அப்போ என்னடா செஞ்ச? எந்த ஊர்ல போய் கிழிச்ச?" என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு உறுமினாள் மதுமிதா.

அவளது ஆக்ரோஷமான கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் ராசுக்குட்டி திணறினான். "அது... அது வந்து க்கா... அப்போ நான் வெளிநாட்டுக்குப் போறதுக்குத் தேவையானப் பணத்தைத் திரட்டுற அவசரத்துல இருந்தேனா... அதான் சரியா கவனிக்க முடியல," என்று எதோ ஒரு சாக்கைச் சொல்லி மழுப்பினான்.

"எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்டா மயிறு!" என்று மது உறுமியபோது, அவளது மூச்சுக்காற்று அனலாக ராசுவின் கழுத்தில் பட்டது. அவனது சட்டைக் காலரைப் பிடித்துத் தன் பக்கம் இன்னும் ஆக்ரோஷமாக இழுத்தாள்.

"உனக்கு உன் சம்பாத்தியம் பெருசாப் போச்சு. இங்க ஒருத்தி செத்துச் சுண்ணாம்பா போயிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தோணல. உன்னை நம்பித் தானேடா அன்னைக்கு உண்மையைச் சொன்னேன்? ஆனா நீ ஒரு வார்த்தை கூட எனக்காகப் பேசல. கடைசியில என் கழுத்துல   தாலி கட்டுற வரைக்கும் நீ வேடிக்கை பார்த்துட்டுத் தானே இருந்தே?" என்று அவள் கேட்கும்போது, அவளது மார்பகம் அவன் மார்பில் ஏறி இறங்கிய  
அவளது கோபத்தில் நியாயம் இருப்பதை உணர்ந்த ராசு, தலைகுனிந்து நின்றான். மதுமிதாவின் கண்களில் இப்போது கோபம் தணிந்து, ஒருவிதமான ஏமாற்றமும் ஏக்கமும் கலந்திருந்தது. இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் தனிமை, கோபத்தைத் தாண்டி வேறொரு உணர்வைத் தூண்டத் தொடங்கியது

[Dheena2003]

குளிர்ந்த தண்ணீர் அவள் மேல் பட்ட அடுத்த விநாடி, அவள் மார்பு வரை ஏற்றித் தார் பாய்ச்சிப் பிணைத்திருந்த அந்த ஒற்றைப் பாவாடை முழுவதுமாக நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டது. ஈரமான அந்த மெல்லிய துணி, அவளது திரட்சியான மார்பகங்களின் வடிவத்தை அணுவணுவாக அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது. நனைந்த வேகத்தில் அவளது பருத்த மார்புக் காம்புகள் குளிரிலும் கிளர்ச்சியிலும் விறைத்துக் கொண்டு, அந்தத் துணியைத் தள்ளிக் கொண்டு வெளியே துருத்திக் தெரிந்தன.

தண்ணீர் அவளது முகத்திலிருந்து வழிந்து மார்பிடுக்கில் ஓடுவதையும், நனைந்த பாவாடை அவளது எடுப்பான இடைக்கும் தொடைக்கும் இடையே ஒரு வரைபடம் போலப் படிந்திருப்பதையும் பார்த்த ராசுக்குட்டிக்கு உடல் சிலிர்த்தது.
  
 

பத்மா தன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே, "என்னடா ராசு... அப்படிப் பார்க்கிறே? தண்ணி சில்லுன்னு இருக்குடா... நீயும் ஒரு வாளி ஊத்திக்கிறியா?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்க, அவள் அசைந்த வேகத்தில் அந்த ஈரப் பாவாடை அவளது முலைகளின் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் இன்னும் கொஞ்சம் கீழே சரிந்தது.

சோப்புக் கட்டியை எடுத்த பத்மா, தன் மேனியெங்கும் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். முதுகில் சோப்புப் போடுவதற்காக அவள் கைகளை வளைத்து மார்பை முன்னால் எக்கி நிமிர்ந்தபோது, மார்பு வரை ஏற்றிச் செருகியிருந்த அந்தப் பாவாடை தளர்ந்து, எந்த விநாடியும் கீழே விழுந்துவிடுமோ என்பது போல இருந்தது. ராசுக்குட்டி மூச்சடைத்துப் போய், 'இப்போ விழுந்துடும்... இதோ இப்போ விழுந்துடும்' என்று தவிப்போடு அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

  

ராசுக்குட்டி  தன் அழகில் நிலைகுலைந்து நிற்பதை ஓரக்கண்ணால் ரசித்த பத்மா, "என்னடா ராசு... அப்படிப் பார்க்கிறே? இந்த முதுகுல கொஞ்சம் சோப்புப் போட்டு விட்றியா? கை எட்டலடா செல்லம்," என்று மெல்லிய குழைவோடு கேட்டாள்.

இதற்காகவே காத்திருந்தது போல, ராசுக்குட்டி தன் கைலியை மடிதுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு அவளிடம் நெருங்கினான். அவளிடமிருந்து சோப்பை வாங்கியவன், அவளது முதுகுப் புறத்திற்குச் சென்றான். அவளது பளபளக்கும் வழுவழுப்பான முதுகு, அந்த அந்தி நேரத்து வெளிச்சத்தில் நெய்யால் வார்க்கப்பட்ட சிலை போல மின்னுவதைக் கண்டு அவன் கைகள் நடுங்கின.

கழுத்தின் கீழிருந்து முதுகின் அடிவாரம் வரை சோப்பைத் தேய்த்தவன், மெல்லத் தன் உள்ளங்கைகளை அவள் முதுகில் படரவிட்டான். தண்ணீரில் நனைந்திருந்த அவளது தோல், தொட்டாலே வழுக்கிக் கொண்டு போகும் அளவுக்கு அவ்வளவு மென்மையாக இருந்தது. அவன் கைகள் அவளது முதுகெலும்பின் தடத்தில் மெல்லக் கீழே இறங்கி, பாவாடை செருகப்பட்டிருந்த இடத்தின் இடுப்பு மடிப்பு வரை சென்றபோது, பத்மா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள்.

  

 ராசுக்குட்டியின் கைகள் அவளது முதுகின் வழுவழுப்பில் கிறங்கி, மெல்லத் தரையிறங்கி இடுப்பு மடிப்பைத் தாண்டி கீழே செல்லத் துடித்தன. ஆனால், மார்பு வரை ஏற்றி இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் பாவாடை முடிச்சு அவனது வேகத்தைத் தடுத்தது. அவனது தவிப்பை உணர்ந்த பத்மா, சட்டெனத் திரும்பி ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு சிரித்தாள்.

"இருடா ராசு... முடிச்சு ரொம்ப டைட்டா இருக்கு போல, கொஞ்சம் அவுத்துக்குறேன்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, முன்னால் இருந்த அந்தப் பாவாடை முடிச்சை மெல்லத் தளர்த்தினாள். ஒரு கையில் பாவாடை நழுவிவிடாமல் மார்போடு சேர்த்துப் பிடித்துக் கொள்ள, முடிச்சு தளர்ந்த அடுத்த நொடி அவளது திரட்சியான மார்பகங்கள் பக்கவாட்டில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.

 

தளர்ந்த அந்தப் பாவாடைக்குள் தன் கையை நுழைத்த ராசுக்குட்டி, அவளது கழுத்து வழியாக முன்னால் குனிந்து பார்த்தவன் விக்கித்துப் போனான். அங்கே சோப்பு நுரை படிந்து, பனிப்பொழிவில் நனைந்த மலைக் குன்றுகளைப் போல அவளது இரு முலைகளும் தளர்ந்து ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தன. காம்புப் பகுதி மட்டும் இன்னும் அந்தப் பாவாடைத் துணிக்குள் பாதியளவு மறைந்திருக்க, அந்த அரைகுறைத் தோற்றம் அவனது ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தது.

ராசுக்குட்டி எச்சிலை விழுங்கியபடி, முதுகுப் பக்கம் சோப்புப் போடுவது போலப் பாசாங்கு செய்துகொண்டே, தன் கைகளைக் கக்கத்தின் வழியாக மெல்ல முன்னால் நகர்த்தினான். அவன் கைகள் எதைத் தேடி வருகின்றன என்பது பத்மாவிற்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அவள் தன் கைகளைச் சற்றே உயர்த்தி அவனுக்கு வழிவிட, ராசுக்குட்டியின் முரட்டுத்தனமான கைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி, இறுதியாக அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகளைத் தொட்டன.

அந்த மென்மையான, சூடான ஸ்பரிசம் பட்ட அடுத்த நொடி, ராசுக்குட்டியின் சுன்னி நரம்புகள் புடைக்க, கைலிக்குள் அவனது ஆண்மை ஒரு முரட்டுத் தடியைப் போல விம்மித் தூக்கிக் கொண்டது. பத்மா அவனது கைகளின் அழுத்தத்தில் ஒரு நீண்ட முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.

அந்த மென்மையான, சூடான ஸ்பரிசம் பட்ட அடுத்த நொடி, ராசுக்குட்டியின் சுன்னி நரம்புகள் புடைக்க, கைலிக்குள் அவனது ஆண்மை ஒரு முரட்டுத் தடியைப் போல விம்மித் தூக்கிக் கொண்டது. பத்மா அவனது கைகளின் அழுத்தத்தில் ஒரு நீண்ட முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.

 பத்மா இன்பத்தின் உச்சிக்கே சென்றாள். தன் முழங்கைகளை துணி துவைக்கும் கல்லில் பலமாக ஊன்றிக்கொண்டு, தலையை நன்றாக உயர்த்தி வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றாள். ராசுக்குட்டி அவளது கொழுத்த குண்டிப் பிளவை இரு கைகளாலும் பலமாக விரித்தான். அந்தத் தார் பாய்ந்த பாவாடை இன்னும் விலக, ஒட்டிக் கிடந்த அந்தச் சதைகளுக்கு இடையே இருண்ட பள்ளம் போல அவளது ஆசனவாய் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
 

 

 

அவன் அப்படியே அவள் குண்டியின் மீது கவிழ்ந்தான். அந்தச் சதைகளில் முத்தமிட்டு, மெல்லத் தன் பற்களால் கடித்தான். கடித்த சதையை மொத்தமாகத் தன் வாய்க்குள் கவ்விச் சப்பினான். பத்மா இன்பத்தில் துள்ளினாள்; உடல் சிலிர்த்துத் தன் குண்டியைத் தூக்கி ஆட்டினாள். கிளுகிளுப்புடன் சன்னமாகச் சிரித்தபடி, "ராசு... என்னடா பண்ற..." என்று முனகினாள்.

 


 


அந்தச் சோப்பு வாசனையோடு கலந்திருந்த அவளது மேனி வாசம் அவனை இன்னும் கிறங்கடித்தது. ஆழமாக மூச்சை இழுத்து அந்த நறுமணத்தைச் சுவாசித்தவன், அவள் குண்டி முழுவதும் எச்சில் ஈரம் பட நக்கத் தொடங்கினான். பின், அவள் குண்டிகளை இருபுறமும் விலக்கிப் பிடித்து, அந்த மலவாய் ஓட்டையில் தன் நாக்கை வைத்து ஒரு நீண்ட கோடு இழுத்தான்.

 
 

 
பத்மா இன்பச் சிலிர்ப்புடன் துள்ளி, தன் இடுப்பை எக்கி குண்டியை அரையடி மேலே தூக்கினாள். ராசுக்குட்டி தன் கைகளை அவளது தொடைகளுக்குள் விட்டுப் பிரிக்க, அவளது புண்டையும் அந்த அந்தி வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. ஆனால், அவன் கவனம் முழுவதும் அந்த மலவாயிலேயே இருந்தது. அவன் தன் முகத்தை அந்தப் பிளவுக்குள் புதைத்து, அவளது குண்டி ஓட்டையை அப்படியே சப்பி எடுத்தான். தன் நாக்கைச் சுருட்டி அந்தச் சிறிய துவாரத்திற்குள் விட்டுத் தேய்த்தும், நுனி நாக்கால் அந்த இடத்தை வருடியும் அவன் காட்டிய வித்தை பத்மாவை நிலைகுலையச் செய்தது.
 
   
 
இதெல்லாம் அவள் வாழ்நாளில் அனுபவித்திராத ஒரு சுகம். அவள் கணவனுக்கு அவளது புண்டையும் முலைகளும்தான் இலக்கு. ஆனால், ஒருமுறை கூட அவன் உதடுகள் அவளது குண்டி ஓட்டையை ருசித்ததில்லை. ராசுக்குட்டியோ இந்தச் சுகத்தில் கரை கண்டவனாக, அவளது மலவாய் ஓட்டையில் உதடுகளை வைத்து உறிஞ்சி, நாக்கால் துழாவினான்.
 

 
"ம்ம்ம்ம்ம்மா... ஷ்ஷ்ஷ்..." என்று பத்மா உடலை அசைத்து, தன் குண்டியை இன்னும் உயர்த்தி அவனது வாய்க்கு வசதியாகக் காட்டினாள். இன்பம் என்றால் இதுவல்லவோ இன்பம் என்று அவள் மனதுக்குள் கூவினாள். அந்தத் திறந்த வெளியில், அந்திச் சூரியனின் சாட்சியாக, தன் பெரியம்மாவின் குண்டியை ஒரு வாலிபன் ஆசை தீர ருசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
"ஐயோ... இத்தனை வருஷத்துல இப்படி ஒரு சுகத்தை நான் பார்த்ததே இல்லைடா," என்று அவள் மூச்சு வாங்கச் சொல்ல, ராசுக்குட்டிக்கு இன்னும் வேகம் கூடியது. அவன் தன் முகத்தை நகர்த்தி, அவளது இரு குண்டி மேடுகளையும் தன் கைகளால் நன்றாகப் பிசைந்து, அந்தப் பள்ளத்தில் தன் எச்சிலை வாரி இறைத்தான்.
 
பின்பு, தன் நாக்கை நீட்டி அந்தப் பிளவின் ஆழத்திலிருந்து மேடு வரை ஒரு நீண்ட நக்கல் போட்டான். அந்த ஈரமும், அவனது நாவின் சொரசொரப்பும் பத்மாவை நிலைகுலைக்க, அவள் தன் இடுப்பைத் தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆட்டினாள். அவள் ஒரு பக்கமாகத் தலையைத் திருப்பி, தன் பின்னால் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ராசுக்குட்டியின் வெறியைப் பார்த்தாள்.
 
ராசுக்குட்டி இப்போது அவளது குண்டி ஓட்டையை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாமல், சுற்றியுள்ள அந்த வழுவழுப்பான சதைகளையும் தன் வாயால் கவ்வி இழுத்தான்

    
 
ஆஆஆ... ராசு... அம்மாவால முடியலடா... போதும்... நிறுத்த..." என்று அலறிய பத்மா, கால்கள் நிற்கப் பலமில்லாமல் நடுங்க, தன் முழங்கைகளை அந்தக் கல்லில் இன்னும் பலமாக ஊன்றித் தலைகவிழ்ந்தாள். அவளது உடல் வில்லாக வளைந்து குலுங்கிய வேகத்திலேயே, ராசுக்குட்டிக்குத் தெரிந்துவிட்டது—அவள் தன் இன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டாள் என்று.
 
தன் வாழ்நாளில் ஆசனவாயில் ஒரு சிறு விரல் கூடப் படாமல் வாழ்ந்தவள் அவள். அவளது கணவன் அவளை ஒரு இயந்திரமாகவே பார்த்திருந்த நிலையில், இன்று ஒரு வாலிபனின் நாக்கு அந்தத் தீண்டத்தகாத இடத்தில் செய்த வித்தையில், அவள் இதுவரை கண்டிராத ஒரு மாபெரும் உச்சத்தை எட்டினாள். அவளது குண்டித் தசைகள் துடிக்க, அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய திரவம் கசிய, அவள் அப்படியே அந்தத் துணி துவைக்கும் கல்லிலேயே சரிந்து கிடந்தாள்.
 
ராசுக்குட்டி தன் முகத்தை எடுக்கவில்லை. அவளது அந்த இன்ப அவஸ்தையைத் தன் நாக்கால் வழித்துத் துடைத்தான். பத்மாவின் மூச்சுத் திணறல் குறையச் சற்று நேரமானது. மெல்லச் சுதாரித்தவள், திரும்பித் தன் பின்னால் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ராசுக்குட்டியின் தலையைத் தன் கைகளால் கோதி அணைத்துக் கொண்டாள்.
 
 ராசுக்குட்டி நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான்; அவனது முகமெல்லாம் அவளது எச்சிலும் சோப்பு நுரையும் கலந்து ஒரு போர்வீரனைப் போலக் காட்சியளித்தது.
 
அந்தச் சிறு கணம் இருவருக்கும் இடையே இருந்த பெரியம்மா-மகன் என்கிற உறவுப் பாலத்தைக் கடந்து, ஒரு ஆண்-பெண் என்கிற உணர்வோடு அந்த இருண்ட கொல்லைப்புறத்தில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
 
பத்மா தள்ளாடியபடி எழுந்தாள். அவள் உடல் இன்னும் அந்த உச்சத்தின் அதிர்விலிருந்து மீளவில்லை. மார்பு வரை இறங்கியிருந்த பாவாடையை மீண்டும் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டவள், கிணற்றிலிருந்து ஒரு செம்பு தண்ணீரை எடுத்து ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் ஊற்றி, தன் கைகளாலேயே அவனது முகத்தில் இருந்த எச்சிலையும் சோப்பு நுரையையும் துடைத்துவிட்டாள்.
 
அவனது இரு கன்னங்களையும் தன் மென்மையான உள்ளங்கைகளால் தாங்கிப் பிடித்தாள். அவளது கண்கள் நன்றியிலும் காமத்திலும் கனிந்திருக்க, அவனது நெற்றியில் ஒரு அழுதமான முத்தத்தைப் பதித்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் ஒரு தாயின் அரவணைப்பும் இருந்தது, ஒரு காதலியின் தவிப்பும் இருந்தது.
 
சரியாக அந்தத் தருணத்தில், வீட்டின் வெளிப்பக்கம் புல்லட் வண்டி வந்து நிற்கும் 'டக் டக் டக்' என்ற சத்தம் கேட்டது.
 
"போடா குட்டி... உன் பெரியப்பா வந்துட்டாரு," என்று அவள் பதற்றத்துடன் சொல்ல, அவனை உடனே வீட்டுக்குள் செல்லும்படி சைகை காட்டினாள். அவளது குரலில் ஒருவித நடுக்கம் இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை மிஞ்சியிருந்தது.
 
ராசுக்குட்டி அவளைப் பிரிய மனமில்லாமல், அவளது இடையில் கை போட்டு இழுத்து, அவளது கன்னத்தில் ஒரு ஆழ்மன முத்தத்தைப் பதித்தான். அந்த ஒரு முத்தத்தில் பல அர்த்தங்கள் பொதிந்திருந்தன. சட்டென விலகி, இருண்ட அந்தப் பாதையில் விறுவிறுவென நடந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். பெரியப்பா வீட்டிற்குள் நுழையும்போது, ராசுக்குட்டி எதுவும் நடக்காதது போல ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். ஆனால், அவனது நாவிலும் கைகளிலும் இன்னும் பெரியம்மாவின் அந்த வழுவழுப்பான மேனியின் சுவை அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.
 
அன்று இரவு ராசுக்குட்டி பெரியம்மா வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டான். பெரியப்பா வீட்டில் இருந்ததால் இருவரும் வெளிப்படையாக எதுவும் பேசிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும், அவர்கள் கண்கள் ஆயிரம் கதைகள் பேசின. ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ரகசியமாகப் புன்னகைத்துக் கொள்வதும், யாருக்கும் தெரியாமல் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்வதும் ஒரு சுகமான விளையாட்டாக இருந்தது.
 
யாரும் கவனிக்காத நேரத்தில், ராசுக்குட்டி அவள் அருகில் செல்லும்போது சட்டென அவளது அந்தப் பருத்த குண்டியில் 'பட்டென' ஒரு அடி அடிப்பான். பத்மா வலியால் "ஆ..." என்று மெலிதாக முனகி, குண்டியைத் தடவிக்கொண்டே அவனை முறைப்பாள்.

  
 
 அந்த முறைப்பில் கோபத்தை விட, 'இங்கேயாடா இப்படி பண்ணுவே?' என்கிற ஒரு இன்பமான மிரட்டலே மேலோங்கி இருக்கும். அந்த வலியையும் அவள் உள்ளுக்குள் ரசிக்கவே செய்தாள்.
 
சாப்பாட்டு நேரத்தில் அந்தச் சித்து விளையாட்டு இன்னும் சூடு பிடித்தது. ராசுக்குட்டி கீழே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்க, பத்மா அவனுக்குப் பரிமாறினாள். வேண்டும் என்றே தன் சேலை முந்தானையைச் சற்றுத் தளர்த்திக்கொண்டவள், அவன் முன்னே குனிந்து குழம்பு ஊற்றுவது போல் தன் மார்புப் பிளவை அப்பட்டமாகக் காட்டினாள். ஜாக்கெட் இல்லாமல் பாவாடையை மட்டும் கட்டிப் பார்த்த அந்த உருவம், இப்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு அவன் கண் முன்னே ஆடியது.
    
 
 
ராசுக்குட்டி உணவை விழுங்க முடியாமல், வாயைத் திறந்து அவளது மார்புகளையே விக்கித்துப் பார்த்தபடி நெளிந்தான். அவன் தவிப்பதைக் கண்டு பத்மா உள்ளுக்குள் கர்வப்பட்டாள். இப்படி அவன் அவளைச் சீண்டுவதும், அவள் அவனை ஏங்க வைப்பதுமாக அந்த இரவு ஒரு மாயாஜாலமாக நகர்ந்தது.
 
ஆனால், அன்று இரவு ராசுக்குட்டியின் அறையில் அவனது தம்பி மதன் தூங்குவதற்காக வந்திருந்தான். அதனால் அதற்கு மேல் எதுவும் அரங்கேற வாய்ப்பில்லாமல் போனது. இருவரும் தனித்தனி அறைகளில் படுத்திருந்தாலும், அவர்களின் நினைவுகள் மட்டும் ஒன்றாகவே இருந்தன.
 
 பத்மாவிற்குப் படுத்தால் தூக்கம் வரவில்லை. மதியக் கொல்லைப்புறத்து நினைவுகள் அவளை அலைக்கழித்தன. ராசுக்குட்டியின் நாக்கு தன் மலவாயில் செய்த அந்த ரசவாதம் அவளை உறங்க விடாமல் தவிக்க வைத்தது. அவன் நினைவிலேயே புரண்டு படுத்தவள், அடக்க முடியாத வேட்கையில் தன் புண்டையை தலையணையோடு சேர்த்து வைத்து அழுத்தி உரசிப் பார்த்தாள்.  


ஆனாலும் , பத்மாவிற்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தீயை அணைக்கத் தலையணையின் உரசல் போதவில்லை. கொல்லைப்புறத்தில் ராசுக்குட்டி காட்டிய அந்த வித்தை, அவளது நரம்புகளைத் தறி கெடச் செய்திருந்தது. அருகில் முத்துப்பாண்டி எருமை போலக் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, அவளுக்குச் சித்தம் கலங்கியது. ஒரு வெறியில் புரண்டு அவர் மேல் விழுந்தாள்.



தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த முத்துப்பாண்டி, தன் நெஞ்சில் ஏதோ பாரம் அழுத்துவதையும், மென்மையான கைகள் தன் மார்பைத் தடவுவதையும் உணர்ந்து திடுக்கிட்டு விழித்தார். மங்கலான அந்த இரவு வெளிச்சத்தில் பத்மாவைப் பார்த்தார். சேலை முந்தானை எங்கோ சரிந்து கிடக்க, அவள் ஒரு காலை அவர் வயிற்றில் போட்டு அவரை ஆக்கிரமித்திருந்தாள்.


 


"ஏய்... என்னடி ஆச்சு?" என்று அவர் அதட்டலாகக் கேட்க, பத்மா பதில் பேசவில்லை. அவளது கைகள் மார்பிலிருந்து வழுக்கிக் கொண்டு கீழே இறங்கி, வேட்டிக்குள் சுருண்டு படுத்திருந்த அவரது ஆண்மையைச் சட்டெனப் பற்றிக் கொண்டது.



முத்துப்பாண்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 'சிறுக்கி மவ... நாமளே ராத்திரி வேணும்னு கிட்டப் போனாலும் எட்டி உதைப்பா... இன்னைக்கு அவளாவே வந்து உரசுறாளே!' என்று அவர் வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவள் கைகள் வேட்டியை விலக்கி அவரது உறுப்பை வேகமோடு உருவத் தொடங்கின.



ஆனால் பகல் முழுதும் அலைந்த களைப்பில் இருந்த முத்துப்பாண்டிக்கு இப்போது அதில் நாட்டம் இருக்கவில்லை. "விடுடி... நேரம் காலம் தெரியாம சேட்டை பண்ணிக்கிட்டு... போய்த் தூங்கு," என்று அவள் கையைத் தட்டிவிட்டார்.



அவரது மறுப்பு பத்மாவின் காமத்தீயில் எண்ணெயை ஊற்றியது போலிருந்தது. "முடியாது" என்று அவர் சொன்னது அவளுக்குக் கேட்கவே இல்லை. அவரைப் பலமாகப் படுக்கையில் தள்ளிவிட்டு, அவர் மேல் ஏறி அமர்ந்தாள். விரிந்து கிடந்த தன் கலைந்த தலைமுடியை வாரிச் சுருட்டி ஒரு கொண்டையாகப் போட்டாள்.



முத்துப்பாண்டி திகைத்துப் போயிருக்க, பத்மா ஆவேசமாகத் தன் சேலையை உருவி எறிந்தாள். பிளவுஸ் ஹூக்குகளை 'பட் பட்' எனப் பிிக்காத குறையாகக் கழற்றி ஒரு மூலையில் வீசினாள். அந்த இருட்டில் மனைவியின் இந்த விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்.



"ஏய் பத்மா... என்னடி இது?" என்று அவர் கேட்க, அவள் மவுனமாகத் தன் மார்பகங்களை அவர் முகத்தில் அழுத்திக் காட்டினாள். எத்தனையோ முறை அவர் கெஞ்சியும் தூக்கம் தான் முக்கியம் என்று ஒதுங்கியவள், இன்று அவளாகவே இப்படிச் செய்வதைப் பார்த்து அவருக்குத் தன் பொண்டாட்டி தானா என்கிற சந்தேகம் வரும் அளவுக்கு இருந்தது அவளது ஆவேசம். பத்மாவின் மனதில் இப்போது முத்துப்பாண்டி இல்லை; கொல்லைப்புறத்தில் ராசுக்குட்டி கொடுத்த அந்த அதிர்வுகள் மட்டுமே அவளை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தன.





பத்மாவின் வேகம் முத்துப்பாண்டியை நிலைகுலைய வைத்தது. ஜாக்கெட் இல்லாத தன் பருத்த மார்புகளை அவரது பரந்த மார்போடு போட்டு அழுத்திக் கொண்டு, மேலும் கீழுமாக ஆவேசமாக உரசினாள். சட்டை இல்லாமல் படுத்திருந்த முத்துப்பாண்டியின் மேல், அவளது கொழுத்த மார்பகங்களின் சூடும், அவளது கழுத்தில் இருந்த தாலிக்கொடியும் கன்னாபின்னாவென உரச... அவரது நரம்புகள் முறுக்கேறின.



ஏற்கெனவே தூக்கத்திலும் களைப்பிலும் இருந்த முத்துப்பாண்டிக்குள், அந்தத் தீண்டல்கள் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அவரது நெஞ்சில் பத்மாவின் மார்புக் காம்புகள் உரசி விளையாட, அவருக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஆண் மிருகம் மெல்ல விழித்துக்கொண்டது. பத்மாவின் மூச்சுக்காற்று அனலாக அவர் முகத்தில் வீச, அவளது உடல் அவரோடு ஒன்றிப் பிணைந்திருந்தது.



"என்னடி... இம்புட்டு ஆவேசம்?" என்று அவர் அவளது இடையைப் பற்றி இழுக்க, பத்மா பதில் சொல்லாமல் அவரது உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் கவ்விக்கொண்டாள். அவரது ஆண்மை இப்போது வேட்டிக்குள் துடித்துக்கொண்டு வீறுகொண்டு எழுந்தது. அவளது ஆவேசமான அந்த விஸ்வரூபத்தில், முத்துப்பாண்டியின் களைப்பு எல்லாம் காணாமல் போனது.



அவர் அவளை அப்படியே புரட்டிப்போட்டுத் தன் வசமாக்க முயன்றார். ஆனால் பத்மாவோ, "இன்னைக்கு நான் சொல்ற மாதிரிதான் எல்லாம் நடக்கணும்..." என்பது போல அவர் மேல் அதிகாரம் செலுத்தி, அவரைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தாள். இருவருக்கும் இடையே அந்த இரவு ஒரு காட்டுத்தீயாகப் பரவத் தொடங்கியது.



பத்மாவின் வேகம் இன்று ஒரு கட்டுக்கடங்காத காட்டாறு போல இருந்தது. முத்துப்பாண்டியின் முகம் முழுவதும் வெறித்தனமாக முத்தமிட்டவள், அவரது எதிர்ப்பை சற்றும் சட்டை செய்யாமல் அவரது உதடுகளைத் தன் இதழ்களால் கவ்விக்கொண்டாள். அவரது உதடுகளை வன்மையாகப் பிரித்தவள், தன் நாக்கை ஒரு போர்வாளைப் போல அவரது வாய்க்குள் பலவந்தமாகச் செலுத்தினாள்.



அவளது நாக்கு அவரது வாய்க்குள் புகுந்து, அவரது நாக்கைச் சுழற்றித் தீண்டி ஒரு ஆதிக்கப் போரைத் தொடங்கியது. முத்துப்பாண்டி மூச்சுத் திணறிப் போனார். தன் பொண்டாடியின்  முத்தம் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமாக இருக்குமென்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவள் அவரை முத்தமிடவில்லை, மாறாக அவரை முழுவதுமாகத் தன் வசப்படுத்த முயன்றாள். அவளது எச்சில் அவரது வாயோடு கலக்க, அந்த ஆழமான முத்தத்தில் ஒரு பேரதிிகாரத்தை நிலைநாட்டினாள்.



அவள் குனிந்து அவரை அழுத்திப் பிடித்திருந்த விதத்தில், முத்துப்பாண்டியால் நகரக் கூட முடியவில்லை. அவர் கைகளை அவளது இடுப்பில் வைத்துத் தள்ள முயன்றாலும், பத்மா தன் முலைகளின் பாரத்தால் அவரை அமுக்கி, தன் நாவால் அவரது வாய்க்குள் வித்தை காட்டினாள். இது ஒரு சாதாரண முத்தமல்ல; ராசுக்குட்டி கொடுத்த அந்தத் தீண்டல்களை அப்படியே தன் கணவனிடம் காட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.



பத்மாவின் இந்தத் தீவிரமான ஆக்கிரமிப்பில் முத்துப்பாண்டி மெல்ல மெல்லத் தன் சுயத்தை இழந்து, அவளது ஆதிக்கத்திற்கு அடிபணிந்தார். அவளது நாக்கு அவரது அண்ணத்தைத் தொட்டுத் துழாவ, அவருக்குள் இருந்த ஆண்மை உச்சகட்ட வீரியத்துடன் துடிக்கத் தொடங்கியது.





முத்துப்பாண்டியின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட பத்மா, அவரது நெஞ்சில் ஈரம் பட முத்தமிட்டாள். அப்படியே மெல்லக் கீழே இறங்கி, அவரது வயிற்றுப் பகுதியில் தன் இதழ்களைப் பதித்துத் தடவினாள். அங்கே வேட்டி விலகி, கம்பீரமாக நட்டுக்கொண்டு நின்ற அவரது ஆண்மையை ஆசையோடு பார்த்தவள், தன் மென்மையான கைகளால் அதை இறுகப் பற்றி உருவினாள்.





மெல்லக் கண்களை மூடிக்கொண்டாள் பத்மா. இப்போது அவளது கற்பனையில் இருப்பது முத்துப்பாண்டி அல்ல; கொல்லைப்புறத்தில் தன்னை ஆட்டிப்படைத்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்து ராசுக்குட்டி! தன் முன்னே நிற்பது ராசுக்குட்டியின் வீரியம் என்று எண்ணிக் கொண்டவள், கண்களைத் திறக்காமலேயே அந்தத் தடியைத் தன் முகம் முழுவதும் தேய்த்து அதன் சூட்டை ரசித்தாள்.



முத்துப்பாண்டிக்கு நடப்பது எதுவுமே நம்பும்படியாக இல்லை. "என்னடி நடக்குது இங்க?" என்று அவர் வியப்போடு பார்க்க, பத்மா சட்டெனத் தன் ஆதிக்கத்தைத் தொடங்கினாள். எப்போதுமே வேண்டாவெறுப்பாகத் தீண்டும் அவள், இன்று ஒரு பசித்த வேங்கையைப் போல அவரது சுண்ணியைத் தன் வாய்க்குள் திணித்தாள்.

 
 

 

முழுத் தடியையும் தன் வாய்க்குள் ஆழமாக இறக்கியவள், அவரது அடிவயிறு வரை முகம் பதியும்படி அழுத்தி உறிஞ்சினாள். அவளது கன்னங்கள் குழிந்து மீள, அந்த முரட்டுத்தனமான ஊம்பலில் முத்துப்பாண்டிக்கு உயிரே போவது போலிருந்தது. அவள் மென்மையாகச் செய்யவில்லை; மாறாக, ஒரு பேரதிகாரத்துடன் அந்தத் தடியைத் தன் நாவால் சுழற்றி, உதடுகளால் இறுகப் பற்றிச் சப்பினாள். அவரது சுண்ணியின் மகுடப் பகுதியைத் தன் அண்ணத்தில் வைத்து அழுத்தி அவள் காட்டிய வித்தையில், முத்துப்பாண்டி கட்டிலின் விளிம்பைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு அலறினார்.

 
 a
"ஆஅ... பத்மா... மெல்லடி... மெல்ல..." என்று அவர் கெஞ்சினாலும், அவள் விடுவதாக இல்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டு ராசுக்குட்டியின் நினைவிலேயே அந்தத் தடியை ஒரு சர்க்கரைப் பாகு போலச் சுவைத்து, தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டினாள்.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 15

"ஏன் க்கா... பழனி மாமா உன்னைச் சரியா கவனிக்கிறது இல்லையா? நீ... நீ சந்தோஷமா இல்லையா?" என்று ராசுக்குட்டி தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டான்.




மதுமிதா ஒரு நிமிடம் அமைதியாகி, நிலவு காயும் அந்த வெட்டவெளியைப் பார்த்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். "என்ன சொல்லணும்னு தெரியலடா ராசு. அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான், என் மேல பாசமாத்தான் இருக்காரு, பார்த்துப் பார்த்துதான் கவனிச்சுக்கிறாரு... அதுல எந்தக் குறையும் இல்லை. ஆனா..."



"ஆனா என்ன க்கா...?"



மது அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் அந்த இருட்டில் ஒரு தாகத்தோடு மின்னின. "அவருக்கு அந்த அளவுக்கு... அந்த மாதிரியான விஷயத்துல வெவரம் பத்தாதுடா," என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.



ராசுக்குட்டிக்கு விஷயம் புரிந்தாலும், புரியாதது போலவே நடித்தான். "அந்த விஷயம்னா... என்ன க்கா சொல்ற?"

"டேய்! நீ ஒன்னும் பால் குடிக்கிற பாப்பா கிடையாது. உனக்கு நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னு நல்லாவே தெரியும், என்கிட்ட நடிக்காதடா!" என்று சொன்ன மது, அவனது கன்னத்தை ஆசையாகவும் வஞ்சமாகவும் கிள்ளினாள்.  


"ஓ... அதைச் சொல்றியா? ஏன் க்கா, மாமாவுக்கு உன் மேல இஷ்டம் தானே?"



"அதெல்லாம் இஷ்டம்தான்... ஆனா, அந்த விஷயத்துல ரொம்பச் சோர்வா போயிடுறாருடா. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கூடத் தாக்குப் பிடிக்க மாட்டேங்குறாரு. அவருக்கு எப்போவுமே உடம்புல ஒரு அசதி இருந்துகிட்டே இருக்கு. எனக்குள்ள இருக்கிற வேகம், அவருக்குத் துளியும் இல்லை. பொம்பள மனசுக்குள்ள எவ்வளவோ ஆசைகள் இருக்கும்னு அவருக்குப் புரியவே மாட்டேங்குது," என்று சொல்லும்போதே மதுவின் கை ராசுவின் தோள்களில் தழுவி, அவனது சட்டையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தது.



மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அவள் மேனியிலிருந்து இன்னும் உக்கிரமாக வீசியது. "கல்யாணமாகி மூணு வருஷம் ஆகுது ராசு... ஆனா ஒரு நாள் கூட மனசுக்கும் உடம்புக்கும் திருப்தியா அவர் என்னை வச்சுக்கல. பாப்பா பிறந்ததுக்கு அப்புறம் அது இன்னும் மோசமாயிடுச்சு," என்று அவள் குமுறலாகச் சொன்னபோது, அவளது மார்பின் அழுத்தம் ராசுவுக்குள் இருந்த ஆண்மையைக் கிளறத் தொடங்கியது.



அதுக்காக தாண்டா உன்னை இப்படி மொட்ட மாடிக்கு வரச் சொன்னேன்," என்று மதுமிதா சொல்லும்போதே அவளது குரலில் ஒருவிதமான குழைவும், கிறக்கமும் கலந்திருந்தது.



ராசுக்குட்டியின் எண்ணங்கள் அனைத்தும் தாறுமாறாகச் சிதறின. 'அப்போ... அக்கா அந்தச் சுகத்துக்காகத்தான் என்னை இங்கே வரச் சொல்லிருக்காளா?' என்று அவன் நினைக்கும்போதே, அவனது கை கால்கள் லேசாக நடுங்கின, மேனியில் இருந்த முடிகள் எல்லாம் சிலிர்த்துக் கொண்டன. தன் கண் முன்னே நின்றிருக்கும் இந்தப் பேரழகி, தன் அக்கா என்கிற திரையைத் தாண்டி ஒரு தாகம் கொண்ட பெண்ணாகத் தெரிந்தாள்.



"சொல்லுக்கா... நான் என்ன பண்ணனும்?" என்று அவன் தழுதழுத்த குரலில் கேட்டான்.



மது இன்னும் அவனிடம் நெருங்கி வந்தாள். அவளது மேனியின் வெப்பம் ராசுவின் மேல் அப்பட்டமாகப் படர்ந்தது. "டேய்... ஒரு அக்கா இதைச் சொல்லுறேன்னு நீ தப்பா நினைக்கக் கூடாதுடா. எனக்கு இப்போ இருக்குற ஒரே துணை நீ தாண்டா," என்று குழைவாகச் சொன்னவள், மெல்ல அவனது சட்டையின் மேல் பட்டனைத் தன் விரல்களால் வருடினாள்.

 



அவளது கை நடுங்கியதா அல்லது அவனது இதயம் துடித்ததா என்று தெரியவில்லை, அந்த வேகத்தில் அவனது சட்டையின் மேல் பட்டன் கழன்று கொண்டது. அந்தத் திறந்த இடைவெளி வழியாக அவனது அகன்ற மார்பு நிலவொளியில் மின்ன, மதுவின் பார்வை அந்தப் பரப்பில் ஒரு தாகத்தோடு படர்ந்தது.



அவளது எண்ணம் இப்போது முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டது. அவளை இப்போதே வாரி அணைத்து, அவள் இத்தனை காலம் தேக்கி வைத்திருக்கும் அந்த ஏக்கத்தைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று ராசுக்குட்டியின் ஆண்மை துடித்தது. மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் அவனது புத்தியைச் சிதறடிக்க, அவன் அவளது இடுப்பை வளைக்கத் துடித்தான்.



இருந்தாலும், அக்கா தன் வாயால் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லட்டும் என்று அவன் அமைதியாகக் காத்திருந்தான். அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியின் இருட்டில், இருவரின் மூச்சுக் காற்றும் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து அனலாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.



டேய்... உனக்குத்தான் தெரியுமே, நான் முனியாண்டி பையன் கணேஷைக் காதலிச்சேன்னு. அவனுக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு, நானும் அவனைச் சுத்தமா மறந்துட்டேன். ஆனா நேத்து கோவில்ல இருந்து வரும்போது எதிர்த்தாப்புல பார்த்தேன். அவனும் என்னைப் போலத்தான் ரொம்ப ஏங்கிப் போயிருக்கான். அதான் அவனை இன்னைக்கு இங்கே வரச் சொல்லிருக்கேன். நீதாண்டா அவனை அழைச்சுட்டு வரணும். அவன் நம்ம வடக்குத் தெருவுலதான் இருக்கான். யார் கண்ணுலயும் படாம அவனை இங்க கூட்டிட்டு வாடா," என்று மதுமிதா குழைவாகச் சொன்னாள்.



அதுவரை அக்கா தனக்காகத்தான் வந்திருக்கிறாள், தன் மேல் இருக்கும் தாகத்தால்தான் இப்படிப் பேசுகிறாள் என்று எண்ணிக் கனவு கண்டுகொண்டிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, இடி விழுந்தது போல இருந்தது. 'அந்தப் பயல் போன கணேஷுக்காகத்தான் இவ்வளவு சிங்காரமா?' என்று நினைக்கும்போதே அவன் உடைந்து போனான். அதுவும் ஒரு தம்பியாகத் தன்னையே அந்தக் காரியத்தைச் செய்யச் சொல்கிறாளே என்று கேட்கும்போது, கோபத்தில் அவனது கண்கள் சிவந்தன.



"அக்கா... உனக்கு என்ன பைத்தியமா? கல்யாணம் ஆனவ இப்படிப் பேசலாமா? அந்த நாயைப் போய் நான் ஏன் கூட்டிட்டு வரணும்? முடியாது!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினான்.



அதுவரை குழைவாகப் பேசிய மதுமிதா, சட்டெனத் தன் சுயரூபத்தைக் காட்டினாள். அவளும் எகிறினாள். "டேய்... உன்னால தாண்டா என் கல்யாணம் அவன்கூட நடக்காம போச்சு. நீ அன்னைக்கு உதவி செஞ்சிருந்தா நான் ஏன் இன்னொருத்தன்கூடக் குடும்பம் நடத்தப் போறேன்? அதான் சொல்றேன், நீதான் அவனை இப்போ கூட்டிட்டு வரணும். இன்னைக்கு மட்டும் நீ அவனை அழைச்சுட்டு வரல... அப்புறம் ஊர் அறிய நானே நாளைக்கு அவனைத் தேடிப் போவேன். அப்போ உன் மானம், மரியாதை எல்லாம் என்னாகும்னு பாத்துக்கோ!" என்று ஆவேசமாகச் சீறினாள்.



ராசுக்குட்டிக்குக் கைகள் பரபரத்தன. ஒரு தம்பியாகத் தன்னை இவ்வளவு கேவலமான ஒரு வேலைக்கு ஏவுகிறாளே என்கிற ஆத்திரத்தில், மதுவின் கன்னம் சிவக்கப் 'பளார்' என்று ஒரு அறை விட அவனது கைகள் துடித்தன.



மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இப்போது அவனுக்கு அருவருப்பைத் தந்தது. தன் முன்னே நிற்பது பாசமான அக்காவா அல்லது காமத்தால் அறநெறி தவறிய ஒரு பெண்ணா என்கிற குழப்பத்தில் அவன் கைகளை இறுக மூடிக்கொண்டு நின்றான்.



"இந்த பாரு ராசு, நீ இப்போ யாருக்கும் தெரியாம அவனை இங்க கூட்டிட்டு வந்தா, இந்த மொட்டை மாடியில யாருக்கும் தெரியாம நாங்க காரியத்தை முடிச்சுப்போம். நாங்க பண்ணி முடிக்கிற வரைக்கும் நீதான் எங்களுக்குக் காவல் நிக்கணும். எல்லாம் முடிஞ்சதும் அவனைப் பத்திரமா கொண்டு போய் அவன் வீட்ல விட்டுட்டு வந்திரு," என்று மதுமிதா மிகவும் சாதாரணமாக, ஒரு வேலையை ஏவுவது போலச் சொல்லி முடித்தாள்.

  



ராசுக்குட்டிக்கு அந்த இடத்திலேயே ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. இதயம் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தது. 'அக்கா... என்னைப் பெத்தவளுக்குச் சமமா நினைச்சேனேடி உன்னை! இப்போ என்னை எப்படிப் பார்க்குற? ஒரு தம்பியாகவா? இல்லை, ஒரு தேவிடியாவுக்கு ஆள் பிடிச்சுத் தரும் புரோக்கராகவா?' என்று நினைக்கும்போது அவனது உடம்பு ஆத்திரத்தில் நடுங்கியது.



மல்லிகை வாசம் வீச, சிங்காரித்துக் கொண்டு வந்த அக்காவின் அந்தப் பொலிவான முகம், இப்போது அவனுக்கு ஒரு சாக்கடையைப் போல அருவருப்பாகத் தெரிந்தது.



    

[Dheena2003]

 [b]"அக்கா... உன்னை உசிரை விட மேலா மதிச்சேன். ஆனா நீ ஒரு கீழ்த்தரமான பொம்பளையா மாறிட்டியே! உன் தம்பியைப் பார்த்து எவனோ ஒருத்தனுக்குக் காவல் நிக்கச் சொல்றதுக்கு உனக்கு எப்படிடி மனசு வந்துச்சு? செத்துடுவேன் க்கா... ஆனா இந்தக் காரியத்துக்கு மட்டும் நான் ஒத்துக்க மாட்டேன்," என்று பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு சொன்னான்.
[/b]






மதுமிதா அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தாள்.



  



 "ரொம்பப் பேசாதடா ராசு. அன்னைக்கு என் காதலை நீ மதிக்காததுனாலதான் இன்னைக்கு நான் இப்படி நிக்கிறேன். நீ செஞ்ச பாவத்துக்கு நீதான் பரிகாரம் செய்யணும். நீ வரலைன்னா பரவாயில்லை... நான் இப்போதே வடக்குத் தெருவுக்குக் கிளம்புறேன். வழியில எவனாவது பார்த்தா, 'உன் தம்பி தான் என்னை அனுப்பி வச்சான்'னு சொல்லி உன் மானத்தையும் சேர்த்து கப்பல் ஏத்துவேன்," என்று மிரட்டினாள்.







ராசுக்குட்டி திகைத்துப் போய் நின்றான். அவளது பிடிவாதம் அவனுக்குத் தெரியும். சொன்னதைச் செய்யத் தயங்கமாட்டாள். அந்தப் பண்ணை வீட்டின் கௌரவமும், பெரியப்பாவின் மானமும், தன் குடும்பத்தின் மரியாதையும் இந்தப் பித்துப்பிடித்தப் பெண்ணின் கையில் ஒரு நூலாய் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.







அவள் விறுவிறுவெனப் படிக்கட்டை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்க, ராசுக்குட்டிக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை. அவளைத் தடுத்து நிறுத்தப் போனால் சத்தம் வரும், விட்டால் ஊரே சிரிக்கும்.







"நில்லுக்கா!" என்று ஆவேசமாக அவளை வழிமறித்தான்.







"நில்லு... அவசரப்படாத! உனக்காகப் போய் தொலைக்கிறேன்," என்று ராசுக்குட்டி பல்லைக் கடித்தபடி சொன்னான். அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ரத்தம் கசிவது போன்ற வேதனை இருந்தது.







படிக்கட்டில் காலை எடுத்து வைத்த மதுமிதா, அவன் சம்மதித்ததும் ஒரு விஷத்தன்மை கொண்ட சிரிப்போடு திரும்பினாள். "தெரியும்டா தம்பி... இந்த அக்காவுக்காக இந்தத் தம்பி என்ன வேணாலும் பண்ணுவான்னு எனக்குத் தெரியும்!" என்று அருகில் வந்து, அவனது கன்னத்தில் ஆசையாக ஒரு முத்தமிட்டாள்.



  







ஆனால், அந்த முத்தம் ராசுவுக்குத் தேள் கொட்டியது போல இருந்தது. அவளது எச்சில் பட்ட இடத்தில் ஒருவித அருவருப்பு பரவ, இருவரும் பழையபடி அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி மறைவில் இருந்த இருட்டான இடத்திற்கு வந்தார்கள்.







அவனது கோபமான முகத்தைப் பார்த்த மதுமிதா, "என்னடா தம்பி... இன்னும் அக்கா மேல கோபத்துல இருக்க போல?" என்று கொஞ்சும் குரலில் கேட்டு, அவனது தோள்பட்டையில் கையை போட்டு அணைக்க வந்தாள்.







ராசுக்குட்டி ஆவேசமாக அவளது கையை உதறித் தள்ளினான். "இந்த பாரு... இனிமே உன் வாயால 'தம்பி, தம்பி'ன்னு சொல்லாதே! இப்படி ஒரு கேவலமான காரியத்தைச் செய்யச் சொல்லிட்டு, எவன் முகத்தையாவது பார்த்து நீ தம்பின்னு சொல்லுவியா? எப்போ போகணும்னு மட்டும் சொல்லு... போய் அந்த நாயைக் கூட்டிட்டு வர்றேன்," என்று கண்கள் சிவக்கக் கத்தினான்.





தம்பியின் மன வேதனையைச் சற்றும் புரிந்துகொள்ளும் நிலையில் மதுமிதா இல்லை. அவளது புத்தியை மல்லிகைப் பூ மணமும், கணேஷின் நினைவும், அடக்க முடியாத காமமும் முழுமையாக மறைத்திருந்தது.







"இருடா ராசு... இப்போ வேணாம். நம்ம ஊர்க் கோவில்ல 11 மணிக்கு மணி அடிக்கும். அதுக்கு அப்புறம் போ. அவனை நான் 11 மணிக்குத்தான் கோவில் தெருவுல வந்து நிக்கச் சொல்லிருக்கேன்," என்று ஒரு குறும்பானச் சிரிப்போடு சொன்னாள். ஒரு தம்பியின் முன்னால், தான் செய்யப்போகும் கள்ளக்காதல் சந்திப்பை இவ்வளவு வெளிப்படையாகச் சொல்ல அவளுக்குக் கூச்சமே இல்லை.







ராசுக்குட்டிக்கு ஆத்திரம் தாங்கவில்லை. அவளது கையைப் பிடித்துக் கரடுமுரடாக இழுத்தவன், அவளது மணிக்கட்டில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். 11 மணி ஆவதற்கு இன்னும் 20 நிமிடங்கள் இருந்தன.







அவளது கையை அருவருப்போடு உதறித் தள்ளியவன், அவளது முகத்தைக் கூடப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் அப்படியே எதிர் திசையில் திரும்பிக்கொண்டான். அந்த 20 நிமிடங்கள் அவனுக்கு 20 யுகங்களாகத் தெரிந்தன. வானத்தில் இருந்த நிலவு கூடத் தன் அக்காவின் இந்த விபரீதச் செயலால் கறை படிந்து போனது போல அவனுக்குத் தோன்றியது.







டேய் தம்பி அப்படியே திரும்பி இருந்துக்க டா ன்னு சொல்லிய மது , அந்த இருட்டில் கொஞ்சம் பின்னாடி சென்று தன் முந்தானைக்குள் கையை விட்டு "பட் ..பட் ...ன்னு பிளவுசின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக கழட்டினாள் 







அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு கல்லாய் நின்றான். அந்த நிசப்தமான இரவில், "பட்... பட்..." என அவளது ரவிக்கையின் கொக்கிகள் ஒவ்வொன்றாகக் கழலும் சத்தம் அவனது செவிகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றுவது போல இருந்தது. அவளது வளையல்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிச் சிணுங்கிய அந்த ஓசை, அடுத்து நடக்கப்போகும் விபரீதத்தை முன்கூட்டியே எச்சரித்தது.







திடீரென்று, ஒரு மென்மையானத் துணி ராசுவின் தோள்பட்டையில் வந்து விழுந்தது. பதற்றத்துடன் அதை எடுத்துப் பார்த்தவன் அப்படியே உறைந்து போனான். அது அக்கா அணிந்திருந்த அதே ரவிக்கை! அந்தத் துணியில் படிந்திருந்த அவளது மேனிச் சூடும், மல்லிகை வாசமும் அவனது கைகளை நடுங்கச் செய்தன.







"அக்கா... என்ன பண்ற நீ?" என்று அவன் அதிர்ச்சியில் அலறிக் கொண்டே திரும்பிய அந்த நொடி, அவனது முகத்தில் இன்னொரு துணி வந்து விழுந்தது. அது அவளது மாராப்பைத் தாங்கி நின்ற உள்ளாடை    ...ப்ர ...ப்ரா ....!! அதை கையில் ஏந்தியபடி ராசுக்குட்டி நிலைகுலைந்து அவளைப் பார்த்தான். 







ரவிக்கையும் உள்ளாடையும் கழற்றப்பட்ட நிலையில், மதுமிதா வெறும் சேலையை மட்டும் மேலோட்டமாகப் போர்த்தித் தன் மார்புகளை மறைத்தபடி அவன் முன் வந்து நின்றாள். அந்த மெல்லிய சேலை அவளது பிரம்மாண்டமான வனப்பை மறைக்கப் போதுமானதாக இல்லை. அவள் மூச்சு வாங்கும் வேகத்தில், அந்தச் சேலையின் இழைப்பிற்குப் பின்னால் அவளது அந்தப் பால் குடங்கள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.



   







குளிரிலோ அல்லது காமத் தவிப்பிலோ அவளது மார்புக் காம்புகள் அந்தத் துணியையும் மீறி விறைத்துக்கொண்டு குத்திக் கொண்டு நின்றன. எப்பேர்ப்பட்ட ஆணையும் நிலைகுலையச் செய்யும் அந்தப் பேரழகு, ராசுக்குட்டியின் உணர்ச்சிகளை ஒரு நிமிடம் தூண்டிவிட்டாலும், அடுத்த கணமே அவனுள் ஆத்திரம் தான் மேலோங்கியது.







"என்னடா அப்படிப் பாக்குற? உன் அக்கா இவ்வளவு அழகா இருக்கான்னு இப்பதான் தெரியுதா?" என்று அவள் ஏளனமாகத் தன் இடையை நெளித்துக் கேட்டாள். 



  







என்னக்கா இது...?" என்று தன் கையில் இருந்த அவளது ரவிக்கையையும், உள்ளாடையையும் ஒருவித அருவருப்போடும் வலியோடும் தூக்கிக் காட்டினான் ராசுக்குட்டி. அவன் கைகள் நடுங்கின.







"டேய்... அவன் வந்துட்டான்னா சட்டுபுட்டுன்னு காரியத்தை முடிக்கணும்ல? அதான் முன்னாடியே கழட்டி வச்சுக்கிட்டேன். அதை அங்கே ஓரமாப் போடு," என்று மதுமிதா எந்தச் சலனமும் இன்றிச் சொன்னாள். ஒரு தம்பியிடம் இதையெல்லாம் இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேச அவளுக்கு எப்படி மனது வந்தது என்று அவனது இதயம் துடித்தது.







அவளது வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் ஈட்டியாக அவன் நெஞ்சைத் துளைக்க, ராசுக்குட்டியின் கண்ணோரத்தில் முதல் கண்ணீர்த்துளி மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. தான் தெய்வமாக மதித்த அக்கா, ஒரு அந்நியனுக்காகத் தன் துகிலைத் தன் முன்னாலேயே உரித்துவிட்டு நிற்பதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், காமப் போதையில் இருந்த மதுவின் கண்களுக்குத் தம்பியின் அந்த ரத்தக் கண்ணீர் தெரியவே இல்லை.







அதே சமயம், ஊர்க் கோவிலில் இருந்து "டங்... டங்..." என மணிச் சத்தம் கணீரென்று ஒலித்தது. நள்ளிரவு 11 மணி!







"டேய் ராசுக்குட்டி... மணி அடிச்சிருச்சு பாரு! போடா... போய் நம்ம ஆளைக் கூட்டிட்டு வா," என்று உற்சாகமாகக் கூறி, அவனது தோள்பட்டையைத் தட்டி அவசரப்படுத்தினாள் மது.



 







ராசுக்குட்டி மெல்ல முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டான். அவளது அந்தப் பொலிவான மேனியைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல், கண்ணில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான். நெருப்பில் நடப்பதைப் போன்ற ஒரு உணர்வோடு, பாரமான இதயத்துடன் அவளை விட்டு விலகி நடந்தான்.







படிக்கட்டுகளில் அவன் இறங்கும்போது, பின்னால் மதுமிதா தன் மாராப்பைச் சரிசெய்து கொண்டு, அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியின் இருட்டில் தன் கள்ளக்காதலனுக்காகத் தாகத்தோடு காத்திருப்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது. ஒரு தம்பியாகத் தன் அக்காவைக் காமுகனிடம் தாரை வார்க்கப் போகும் அந்தப் பெரும் பாவம் அவன் தோள்களை அழுத்தியது.







ராசுக்குட்டி பழைய சைக்கிள் ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு, ஊர் அடங்கிய அந்த நிசப்தத்தில் வடக்குத் தெருவை நோக்கிப் புறப்பட்டான். பெடலை மிதிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கௌரவம் அந்தச் சக்கரங்களுக்கு அடியில் நசுங்குவது போல ஒரு வலி. ஆள் நடமாட்டம் அதிகம் இல்லை என்றாலும், ஆங்காங்கே தெரிந்த ஓரிரு மனித நடமாட்டங்கள் கூட அவனது முகத்தில் கரியைப் பூசுவது போலத் தோன்றியது.



 

 



கோவில் மரத்தடிக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, அங்கே இருட்டில் ஒரு சிகரெட்டின் நெருப்புப் புள்ளி மட்டும் மின்மினிப் பூச்சி போல அலைபாய்ந்தது. ராசுக்குட்டியைப் பார்த்ததும், சுவரில் சாய்ந்து புகை பிடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த உருவம் நிமிர்ந்தது.







"அடேய் ராசு... வந்துட்டியா?" என்று எழுந்து நின்றான் கணேஷ்.







ராசுக்குட்டி சைக்கிளை ஒரு ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு அவனை மேலிருந்து கீழ் வரை அளவெடுத்தான். பார்க்கவே நோஞ்சா மாதிரி ஒரு சப்பைப் பயலாக இருந்தான். ராசுக்குட்டி ஒரு குத்து விட்டாலே ஆள் ஆம்புலன்ஸில் ஏற வேண்டியதுதான். அவன் அருகே நெருங்க நெருங்க, கணேஷின் வாயிலிருந்து சாராய வாடை குப்பென்று அடித்து ராசுவின் மூக்கைத் துளைத்தது.



 







'சீ... அக்காவுக்குப் போயும் போயும் இவன்தானா கிடைச்சான்?' என்று ஆத்திரம் அவன் நெஞ்சை அடைத்தது. தன் அக்கா அந்த மல்லிகைப் பூ வாசனையோடு, மேலாடையின்றி யாருக்காகக் காத்திருக்கிறாளோ, அவன் இங்கே சாராய நெடியோடு அருவருப்பாக நின்றிருந்தான்.







"வர மாட்டேன்னு நினைச்சேன்... அக்கா அனுப்பி வச்சாளா?" என்று பல்லை இளித்தான் கணேஷ். அவன் சிரித்தபோது, பல் தேய்த்து எத்தனை காலம் ஆனதோ என்று கேட்கும் அளவுக்குப் பற்களில் மஞ்சள் கரை படிந்திருந்தது.







"கையேடு அக்காவையும் குட்டி வந்திருக்கலாம்ல இங்கயே முடிச்சிக்கலாம் .. ?" என்று அவன் நக்கலாகக் கேட்க, ராசுக்குட்டியின் கைகள் துடித்தன.







"அதிகம் பேசாதே... பின்னாடி ஏறு. சத்தம் போடாம வரணும்," என்று ராசுக்குட்டி பல்லைக் கடித்தபடி சொன்னான்.







கணேஷ் தள்ளாடிக்கொண்டே சைக்கிளின் பின்னால் ஏறிக்கொண்டான். அவன் ஏறிய வேகத்தில் ராசுவின் முதுகில் அவனது அந்தச் சாராய மூச்சு பட்டது. அந்தச் சைக்கிள் இப்போது ஒரு பாவ மூட்டையைச் சுமந்துகொண்டு பண்ணை வீட்டை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது. வழியில் தெரிந்த அம்மன் கோவில் சிலைகள் கூடத் தன்னைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடுவது போல ராசுவுக்குத் தோன்றியது



 







சைக்கிளின் பின்னால் அமர்ந்திருந்த கணேஷ், ராசுக்குட்டியின் தோள் மேல் தன் அசுத்தமான கையைப் போட்டான். சாராய நெடியோடு அவன் வாயைத் திறக்க, வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் விஷமாகக் கசிந்தன.



 



"அப்புறம்... உன் அக்கா புள்ளை எல்லாம் பெத்திருக்கான்னு சொன்னாங்க. இப்போ பால் குடம் நல்லா நிரம்பி இருக்குமே?" என்று மீண்டுமொரு முறை நக்கலாகச் சொல்ல, கைப்பிடியைப் பிடித்திருந்த ராசுவின் கைகள் இறுகின. அவனது நரம்புகள் புடைக்க, ரத்தம் கொதி நிலைக்கு ஏறியது.







அந்தப் பொறுக்கி அத்தோடு நிறுத்தவில்லை. ராசுவின் முதுகில் தட்டியபடி, "நேத்து கோவில்ல பார்த்தேன்... முன்னாடி பார்த்ததுக்கும் இப்போவும் ஆளே நல்லா புசுபுசுன்னு மாறிட்டா. அப்படியே அவ அம்மா ஜாடை! ரெண்டுமே சரியான நாட்டுக்கட்டைங்க தான்," என்று தன் அக்காவை மட்டுமல்லாமல், தாய்க்குச் சமமான பெரியம்மாவையும் சேர்த்து இழிவுபடுத்திப் பேசினான்.







அவ்வளவுதான்! அதுவரை கௌரவத்திற்காகக் கட்டுப்பட்டு இருந்த ராசுக்குட்டியின் பொறுமை அடியோடு சரிந்தது. தன் ரத்தத்தையும், தன்னை வளர்த்தவளையும் ஒரு சாராயக் குடிகாரன் இப்படிப் பேசுவதைக் கேட்டுக் கொண்டு அவனால் மேற்கொண்டு ஒரு அடி கூட நகர முடியவில்லை.



    







ராசுக்குட்டி சைக்கிளைச் சரேலென பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான். மணலில் டயர்கள் உரசி 'சச்...' என்ற சத்தத்துடன் சைக்கிள் நின்றது. "அட என்னாச்சு ராசுக்குட்டி?" என்று கேட்டபடியே, பின்னால் இருந்த கணேஷும் தடுமாறி இறங்கினான்.



ராசுக்குட்டி சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். தூரத்தில் ஒரே ஒரு ஆள் மட்டும் இவர்களைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தான். "ஒண்ணுக்கு வருது... இருங்க வந்துடுறேன்" என்று சொன்னபடி, ராசுக்குட்டி ஒரு இருட்டான புதருக்குப் பின்னால் ஒதுங்குவது போல் வேட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்றான்.







கணேஷ் அந்தச் சாராயப் போதையில் சிரித்துக்கொண்டே, "அட, இதுக்கா இவ்வளவு உசரம்? நானும் என்னமோ ஏதோன்னு பயந்துட்டேன்," என்று சொன்னபடி, அவனும் ராசுக்கு அருகே இருந்த இன்னொரு புதர் மறைவிற்குச் சென்றான்.







நிசப்தமான அந்த நள்ளிரவில், புதருக்குப் பின்னால் இருள் அடர்ந்து கிடந்தது. தன் அக்காவை வெறும் தசைப்பிண்டமாகப் பேசிய அந்தப் பொறுக்கியின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ராசுவின் காதுக்குள் ஈட்டியாகத் தைத்துக்கொண்டிருந்தது. "பால் குடம்," "நாட்டுக்கட்டை" என்று அவன் சொன்ன அருவருப்பான வார்த்தைகள் ராசுவின் ரத்தத்தை எரிக்க, புதருக்குள் மறைந்தவன் தன் வேட்டியைச் சரிசெய்து கொண்டு ஒரு வேங்கையைப் போலத் தயார் நிலையில் நின்றான்.







ராசுக்குட்டி அந்த நபர் மறையும் வரை வேட்டையை மடித்துக் கட்டி, மீசையை முறுக்கியபடி காத்திருந்தான். அவனது கண்கள் கோபத்தில் கனன்று கொண்டிருந்தன. அந்த ஆள் பார்வையில் இருந்து மறைந்ததும், புதருக்குள் தன் வேலையை முடித்துவிட்டு வெளியே வரத் தயாராக இருந்த கணேஷைக் கவனித்தான்.







கணேஷ் தன் ஆணுறுப்பை ஆட்டியபடியே, "டேய்... இன்னைக்கு உனக்குச் செம வேட்டைடா!" என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டு, எவ்விதக் கூச்சமும் இன்றி அதை வேட்டிக்குள் சுருட்டினான். அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்தச் சாராய வாடையும் ராசுவின் பொறுமையைச் சோதித்தன.







வேட்டியைச் சரிசெய்து கொண்டு கணேஷ் நிமிர்ந்தபோது, அவனுக்கு முன்னால் எமனாக வந்து நின்றான் ராசுக்குட்டி. போதையில் தள்ளாடியபடி சைக்கிள் அருகே வந்தவன், உக்கிரமாக நின்று கொண்டிருந்த ராசுவைப் பார்த்து, "சீக்கிரம் சைக்கிள் எடுடா... உன் அக்கா அங்கே தவிச்சுக்கிட்டு..." என்று அவன் பேசி முடிப்பதற்குள், ராசுவின் வலது கை இரும்புத் துண்டாக மாறி அவன் நெஞ்சில் இறங்கியது.







'தடா...க்!'







இரும்புச் சுத்தியால் அடித்தது போன்ற அந்த அடியில், கணேஷ் இரண்டு மூன்று அடி பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு, அங்கிருந்த ஒரு முள் மரத்தில் மோதித் தொப்பென்று கீழே விழுந்தான். தத்தளித்து எழுந்தவனுக்கு என்ன நடந்தது என்றே புரியவில்லை. பூமி சுழல்வது போலவும், கண்கள் இருண்டு போவது போலவும் இருந்தது. அவன் கண்களைக் கசக்கிப் பார்க்கும் அந்த ஒரு நொடிக்குள், ராசுக்குட்டி ஒரு வேங்கையைப் போலப் பாய்ந்து வந்து அவன் நெஞ்சிலேயே ஓங்கி ஒரு மிதி விட்டான்.







அந்த வேகத்தில் கணேஷ் ஐந்து அடி தூரம் சுருண்டு விழுந்தான். அவன் தரையில் விழுந்த வேகத்தில், அவனது இடது தோள்பட்டை எலும்பு 'நார்ர்ர்...' என்று முறிந்த சத்தம் அந்த நிசப்தமான இரவில் தெளிவாகக் கேட்டது.







"ஆ...ஆ..." என்று கத்தக் கூட அவனுக்குத் தெம்பில்லை. நெஞ்சின் கூட்டில் காற்று அடைத்துக்கொள்ள, வாய் வழியே நுரை தள்ளியது. எலும்பு உடைந்த அந்தத் தாங்க முடியாத வலி அவனது போதையைச் சுத்தமாக இறக்கிவிட்டது







கணேஷ் தன் உடைந்த கையைத் தாங்கியபடி, சொல்லொணா வலியால் துடித்தான். அவனால் வாய்விட்டுப் பேசக்கூட முடியவில்லை; அவ்வளவு வேதனை. ஆனால் ராசுக்குட்டியின் ஆத்திரம் அடங்கவில்லை. அவன் தன் வேட்டிக்கு பின்னால் செருகி வைத்திருந்த அந்தப் பளபளக்கும் அருவாளை உருவினான்.







நிலவொளியில் அந்த இரும்பு மின்னிய விதமும், ராசுக்குட்டி ஒரு வேட்டையாடும் மிருகத்தைப் போலக் கம்பீரமாக நின்ற தோரணையும் பார்த்த கணேஷுக்குப் பயத்தில் மூச்சு முட்டியது. அவன் உடுத்தியிருந்த வேட்டியிலேயே ஒண்ணுக்குப் போய்விட்டான். அந்தச் சாராய வாடையோடு இப்போது சிறுநீர் நாற்றமும் கலந்தது.







ராசுக்குட்டி பாய்ந்து வந்து அருவாளின் கூர்மையான முனையை கணேஷின் சங்கு மடியில் வைத்துக் கழுத்தோடு அமுக்கினான். அந்த ஜில்லிட்ட இரும்பு பட்ட மாத்திரத்தில், தோலைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு சொட்டு ரத்தம் 'சரேல்' என வழிந்து அவனது சட்டையை நனைத்தது. இன்னும் ஒரு நூலளவு அழுத்தம் கொடுத்திருந்தால், கணேஷின் தலை தனியாகக் கீழே விழுந்திருக்கும்.







"இங்க பாருடா நாயே... இப்போ உன்னை மொட்டை மாடிக்குக் கூட்டிட்டுப் போவேன். அங்கே என் அக்கா முன்னாடி நின்னு, 'இனிமே இதெல்லாம் தப்பு... எனக்குன்னு ஒரு குடும்பம் இருக்கு, என் பொண்டாட்டிக்குத் துரோகம் பண்ண மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி வரணும். அதை விட்டுட்டு, அங்கே ஏதாவது எசகுபிசகா நடந்துச்சு... என் அக்கா முன்னாடியே உன் தலையைச் சீவி அவ மடியில போட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்பேன்!" என்று கண்கள் சிவக்க மிரட்டினான் ராசுக்குட்டி.







அருவாள் முனையில் மரணத்தைக் கண்ட கணேஷ், உடைந்த தோள்பட்டையையும் பொருட்படுத்தாமல் தலையை ஆட்டிச் சம்மதித்தான். அவனது காமவெறி எல்லாம் இப்போது உயிர்ப்பயமாக மாறிப் போயிருந்தது.







"எழுந்திருடா!" என்று கர்ஜித்த ராசு, அவனைத் தரதரவென இழுத்து வந்து சைக்கிளில் உட்கார வைத்தான்.




[b]சைக்கிளை மிதிக்கும்போது ராசுவின் கைகளில் இருந்த அந்த அருவாள் அவன் தொடையில் உரசிக்கொண்டிருந்தது. மொட்டை மாடியில் மல்லிகைப் பூ மணக்க, மேலாடையின்றித் தாகத்தோடு காத்திருக்கும் மதுமிதாவுக்குத் தெரியாது — தான் எதிர்பார்த்து வரும் காதலன், இப்போது தன் தம்பியின் அருவாள் முனைக்கு அடிபணிந்து ஒரு நடைப்பிணமாக வந்து கொண்டிருக்கிறான் என்று!

[/b]

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 16

மொட்டை மாடியில் மதுமிதா ஒரு நிமிடம் கூட அமைதியாக இருக்கவில்லை. குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்துகொண்டிருந்தவள், அவ்வப்போது சுற்றுச்சுவர் வழியாகத் தெருவை எட்டி எட்டிப் பார்த்தாள். இத்தனை காலம் சரியான உடலுறவு என்கிற தீனி இல்லாத அவளது உடம்பு, இன்றைக்கு நடக்கப்போகும் அந்த முரட்டுத்தனமான ஆட்டத்திற்காகக் தாகத்தில் தவித்தது. அவளது பெண்மை 'கபகப'வெனத் துடிக்க, ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்த மல்லிகைப் பூ வாசமும், அவளது மேனிச் சூடும் ஒன்றோடொன்று போட்டிப் போட்டன.

'ராசு அவனைப் பார்த்திருப்பானா? இப்போ எங்கே வந்துட்டு இருப்பாங்க?' என்று நகத்தைக் கடித்தபடி ஒருவிதமான பதட்டம் கலந்த உற்சாகத்துடன் காத்துக்கொண்டிருந்தாள் மதுமிதா.

அப்போது, தூரத்தில் ராசுக்குட்டியின் சைக்கிள் மெல்லத் தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மதுவின் கண்கள் ஜொலித்தன. "வந்துட்டான்... ராசு வந்துட்டான்!" என்று முணுமுணுத்தவள், அடுத்த நொடியே பின்னால் அமர்ந்திருந்த உருவத்தை உற்றுப் பார்த்தாள்.

அது கணேஷ்தான் என்று உறுதி செய்ததும், அவளது மேனியில் ஒருவித நடுக்கம் பரவியது. 'வாடா கணேஷா... இன்னைக்கு நான் உனக்குத்தான். என்னை என்ன வேணாலும் பண்ணு... நான் கதறக் கதற என்னை அனுபவிடா!' என்று மனதிற்குள் ஏங்கினாள். தம்பி அருகில் இருக்கிறான் என்கிற கூச்சம் கூட அவளுக்குத் துளியும் இல்லை.

அவசர அவசரமாகத் தன் மாராப்பைச் சரி செய்துகொள்வது போல் பாசாங்கு செய்தாலும், ரவிக்கையும் உள்ளாடையும் இல்லாத அவளது மார்பின் எழுச்சி அந்த மெல்லிய சேலைக்குள் துள்ளிக்குதித்தது.

சைக்கிள் பண்ணை வீட்டின் காம்பவுண்டிற்குள் நுழைந்து நின்றது. கீழே அமைதி நிலவியது. மதுமிதா படிக்கட்டுப் பக்கம் ஓடிப் போய் ஆவலோடு நின்றாள். இருட்டில் இரண்டு உருவங்கள் மேலே ஏறி வருவது தெரிந்தது.

முதலில் ராசுக்குட்டி ஏறினான். அவனது முகம் இரும்பைப் போல இறுகிக் கிடந்தது. அவனுக்குப் பின்னால், ஒரு கையைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு, தலையைக் குனிந்தபடி தள்ளாடித் தள்ளாடி ஏறி வந்தான் கணேஷ்.

"கணேஷா..." என்று மதுமிதா தழுதழுத்த குரலில் அழைத்துக்கொண்டே ஓடி வந்தவள், சந்தோஷத்தில் ராசுக்குட்டியை அப்படியே இறுக்கித் தழுவிக்கொண்டாள். "ரொம்ப தேங்க்ஸ் டா ராசு!" என்று அவள் சொன்னபோது, மேலாடை ஏதுமில்லாத அவளது அந்தப் பஞ்சு மெத்தை மார்புகள் ராசுவின் மார்பில் அழுந்தி நசுங்கின.

ஆனால் ராசுக்குட்டியின் மனதில் எந்தச் சலனமும் இல்லை; அருவருப்புதான் மேலோங்கியது. அவனைச் சட்டென விலக்கிவிட்டவள், "ராசுக்குட்டி... நீ அப்படியே இந்தப் படிக்கட்டு ஓரமாவே இருடா. நாங்க அப்படியே அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி மறைவுக்குப் போயிட்டு வரோம்," என்று சொல்லிவிட்டு, ஆசை ஆசையாகக் கணேஷின் கையைப் பற்றி இழுத்தாள்.

ராசுக்குட்டி அவனைத் தும்சம் செய்திருந்தாலும், அடியெல்லாம் உடம்பின் உள்ளே விழுந்திருந்தது. முகத்தில் காயங்கள் தெரியாதபடி கழுத்தில் கசிந்த ரத்தத்தைத் துடைத்து, கச்சிதமாகவே அவனை அழைத்து வந்திருந்தான். போதையில் தள்ளாடுவது போலத் தெரிந்த கணேஷை, 'தன் மீதான தாகத்தில் தள்ளாடுகிறான்' என்று மதுமிதா தப்பாகப் புரிந்து கொண்டாள்.

அவர்கள் அந்த இருட்டு மறைவை நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்த ராசுக்குட்டி, தன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு ஒரு குரூரமானச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். 'போடி போ... அடிச்ச அடியில இனிமே அவன் தாலி கட்டுன பொண்டாட்டியைக் கூடத் தொடுறதுக்கு யோசிப்பான். அவனோட அந்தத் தில்லாலங்கடி வேலை எல்லாம் இன்னையோட முடிஞ்சுது!' என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

அங்கே அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி மறைவில்...

மதுமிதா அவனைச் சுவரோடு சாய்த்து, பசியெடுத்த பெண்புலி போல அவன் முகமெங்கும் முத்தங்களால் அபிஷேகம் செய்தாள். அவனது நெற்றியிலும், கன்னத்திலும், இதழ்களிலும் அவள் தன் மென்மையான உதடுகளைப் பதிக்கும்போதெல்லாம், கணேஷுக்குப் பேரின்பத்திற்குப் பதில் நரக வேதனைதான் மிஞ்சியது. ராசுக்குட்டி அடித்த அடியில் அவனது தாடை எலும்புகள் நகரக்கூட முடியாமல் முனகின.

அவள் அவனை இறுக்கி அணைக்கும்போது, அந்த உடைந்த தோள்பட்டை எலும்பு ஒன்றோடு ஒன்று உரச, அவனால் வலியைக் கூட வெளியே சொல்ல முடியாமல் கண்கள் சொருகியது. மதுவின் அந்தத் தீண்டல்கள் அவனுக்குக் கள்ளிப்பால் போலக் கசந்தன.

ஒரு கட்டத்தில் மதுமிதாவுக்குச் சந்தேகம் வந்தது. 'என்ன இவன்... ஒரு மனுஷன் இவ்வளவு தூரம் முத்தமிட்டுக் கொஞ்சுறேன், ஒரு சலனமும் இல்லாம மரக்கட்டை மாதிரி நிக்கிறானே!' என்று எண்ணியவள், அவனது முகத்தை நிலவொளியில் ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

"என்னடா கணேஷ்... என்ன ஆச்சு? ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்கே?" என்று கேட்டபடி அவனது கன்னத்தை மென்மையாக வருடினாள்.

கணேஷ் மெல்ல வாயைத் திறந்தான். அவனது பார்வை தற்செயலாகப் படிக்கட்டுப் பக்கம் திரும்பியது. அங்கே இருட்டில் ராசுக்குட்டி தன் அருவாளைச் சுழற்றியபடி இவர்களையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போன்ற ஒரு பிரமை அவனுக்கு ஏற்பட்டது. சட்டென ராசுவின் மிரட்டல் அவன் காதுகளில் ஒலித்தது.


அவனால் வாய்திறந்து பேசக்கூட முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறை தாடையை அசைக்கும்போதும் நரம்புகள் இழுத்துப் பிடிப்பது போன்ற வலி. கஷ்டப்பட்டுத் தன் வாயைத் திறந்தவன், "மது... இது வேண்டாம் மது. எனக்கும் கல்... கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. எனக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு. இனிமே இதெல்லாம் வேண்ட... வேண்டாம்..." என்று சொல்லிவிட்டு மூச்சிரைக்கத் தவித்தான்.

மதுமிதா அப்படியே உறைந்து போனாள். நிலவொளியில் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்த அவளது ஆசைகள் அனைத்தும், அவன் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தையில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறின. மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் இப்போது அவளுக்குப் பிணவாடை போலத் தோன்றியது.

"என்னடா சொன்ன? வேண்டாம்னு சொல்ல உனக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா என் முன்னாடியே வந்து இப்படிப் பேசுவ? அன்னைக்குக் கோயில்ல பார்த்தப்போ இதெல்லாம் உனக்குத் தெரியலையா? இப்போ மட்டும் எப்படிடா திடீர்னு ஞானோதயம் வந்துச்சு?" என்று மது ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

அவளது கைகள் அவன் சட்டையைப் பிடித்து உலுக்கியபோது, கணேஷின் உடைந்த தோள்பட்டை கொடுமையான வேதனையைத் தர, அவன் அலறக்கூட முடியாமல் சுருண்டு விழுந்தான். அவனது தள்ளாட்டத்தை மது தன் அவமானமாகப் பார்த்தாள்.

"தம்பியை அனுப்பி உன்னை இங்க வரவச்சதுக்கு, நீ எனக்குக் கொடுக்கிற மரியாதை இதுதானா? உனக்காக இங்க மேலாடை இல்லாம, நாணத்தை விட்டு ஒருத்தி காத்துட்டு இருக்கேன்... ஆனா நீ பெண்டாட்டி பத்திப் பேசுறியா?" என்று அவள் வெறிபிடித்தவள் போல் கத்தினாள்.

படிக்கட்டு ஓரத்தில் நின்றிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு மதுவின் அலறல் கேட்டது. அவன் மெல்ல மீசையை முறுக்கிக்கொண்டான். அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி மறைவில் நடக்கும் நாடகம் அவன் எதிர்பார்த்ததுதான். தன் அக்காவின் காமத் தீயை விட, தான் கொடுத்த அடியும் மிரட்டலும் கணேஷுக்குப் பெரியதாகப் போய்விட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்து கொண்டான்.

கணேஷ் என்று ஆசையோடு அவனை நெருங்கிச் சென்ற மதுமிதாவைத் தடுத்து, அவன் இரண்டு அடி பின்வாங்கிப் போனான். "இதைச் சொல்லத்தான் நான் வந்தேன் மது. இனிமே என்னைப்பார்க்க வராதே... என்னை மறந்துடு," என்று ஒரு வழியாகத் தன் வாயைத் திறந்து சொன்னவன், அவளது முகத்தைக் கூட ஏறிட்டுப் பார்க்கத் துணிவில்லாமல் விறுவிறுவெனப் படிக்கட்டை நோக்கி நடந்தான்.

அவமானம் ஒருபுறம், ஏமாற்றம் ஒருபுறம் என மதுமிதா அப்படியே நிலைகுலைந்து போனாள். நிலவொளியில் ஜொலித்த அவளது மேனி இப்போது வேர்வையிலும் வேதனையிலும் நனைந்திருந்தது.

படிக்கட்டு ஓரத்தில் காத்துக்கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டி, கணேஷ் தள்ளாடியபடி ஓடி வருவதைப் பார்த்துவிட்டு, "என்னடா... நம்ம நினைச்ச நேரத்தை விடவும் ரொம்பச் சீக்கிரமா வர்றீங்க?" என்று ஒரு நக்கலான சிரிப்போடு கேட்டான்.

அவனுக்குப் பின்னாடியே மதுமிதா தலையைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு, ஒருவிதமான சோகத்தோடும் பெரும் ஆத்திரத்தோடும் நடந்து வந்தாள். கழற்றிப் போட்டிருந்த தன் ரவிக்கையையும், உள்ளாடையையும் ஒரு கையில் சுருட்டிப் பிடித்திருந்தாள்.

ராசுக்குட்டி ஒன்றுமே தெரியாத அப்பாவி போல, "என்ன க்கா... என்னாச்சு? எதுக்கு இப்படி வாரீங்க?" என்று கேட்டான்.

மதுமிதா ராசுவைப் பார்த்துப் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு உறுமினாள். "டேய்! இவனை முதல்ல இங்கிருந்து போகச் சொல்லுடா... இவன் முகத்திலேயே நான் முழிக்க விரும்பல. இழுத்துட்டுப் போய்த் தொலை இவனை!" என்று கோபத்தில் ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

"என்னது... அவனை இதுக்காகவே இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கூட்டிட்டு வந்தேன்! வந்தது வந்துட்டான், சட்டுபுட்டுன்னு காரியத்தை முடிச்சிட்டு வாங்க. நான் இங்கயே இருக்கேன்," என்று ராசுக்குட்டி ஒன்றுமே தெரியாதது போல மிகவும் அக்கறையாக நடித்தான்.

மதுமிதா பல்லைக் கடித்தபடி ராசுவின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவளது கண்கள் கோபத்தில் அனலாகத் தெரித்தன. "ராசுக்குட்டி... என் கோபத்தைக் கிளறாதே! இந்த நாய் மூஞ்சியில முழிக்கவே எனக்குப் பிடிக்கல. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி என்னவெல்லாம் பேசிட்டு இருந்தான்? இப்போ வந்து பொண்டாட்டிதான் பிடிச்சிருக்குன்னு என்கிட்டயே சீன் போடுறான். இவனை இனி என் ஜென்மத்துல பார்க்கவே மாட்டேன்!" என்று ஆவேசமாகக் கத்தினாள்.

கணேஷ் தலை குனிந்தபடி நிற்க, மதுமிதா மேலும் சீறினாள். "ஏதோ நான் மட்டும் தேவடியா மாதிரி, இவன் பெரிய உத்தமன் மாதிரி பேசிட்டு இருக்கான். இவனை இப்போவே இங்கிருந்து போகச் சொல்லு... இல்லன்னா நானே இவன் கழுத்தை நெரிச்சுக் கொன்றுவிடுவேன்!"

ராசுக்குட்டிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் தாங்க முடியவில்லை. அக்கா வாயாலேயே அவன் 'தேவையில்லை' என்று சொல்ல வைத்ததுதான் அவனது பெரிய வெற்றி. இருந்தாலும் அதை முகத்தில் காட்டிக்கொள்ளாமல், "கணேஷ்... பயப்படாதடா. நான் இங்க பார்த்துக்குறேன். நீ அக்கா கூடக் கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வா," என்று தேன் ஒழுகப் பேசினான். ஆனால் அவனது பேச்சில் இருந்த இனிமை, அவன் கண்களில் இருந்த அந்த உக்கிரமான ஆக்ரோஷத்தோடு ஒத்துப் போகவில்லை.

அவன் கண்ணில் தெரிந்த அந்த அருவாள் முனை மிரட்டலைத் தற்செயலாகக் கவனித்த கணேஷுக்கு, 'இன்னும் ஒரு நிமிடம் இங்கிருந்தால் நமக்குப் பாடைதான்' என்பது புரிந்துவிட்டது.

"ஐயோ! ஆளை விடுங்கடா சாமி..." என்று முணுமுணுத்தவன், படியில் இறங்கி ஓடாத குறையாகக் கீழே குதித்தான். படிக்கட்டு வழியாகப் போனால் யாரிடமாவது சிக்கிக்கொள்வோமோ என்கிற பயத்தில், நேராகக் காம்பவுண்ட் சுவரைத் தாண்டி இருட்டுக்குள் மறைந்தான்.

மொட்டை மாடியில் இப்போது மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் மட்டுமே இருந்தனர். அந்த நள்ளிரவு அமைதியில், மதுவின் விம்மல் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.

ராசுக்குட்டி மெல்ல அவளருகே சென்றான். தரையில் சிதறிக் கிடந்த அவளது மேலாடைகளைத் தன் கைகளால் எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான். மதுமிதா அதை வாங்கிக் கோபத்தில் ஒரு ஓரமாக விசிறி எறிந்தாள். "இது ஒன்னுதான் கேடு... போய்த் தொலைக்கட்டும்!" என்று ஆத்திரத்தில் ஏதோ சொல்ல வந்தவள், ஏமாற்றத்தின் விளிம்பில் விம்மித் தணிந்தாள்.

அவளது அந்தத் தவிப்பையும், தளர்ச்சியையும் பார்த்த ராசுக்குட்டி, மெல்ல அவளைத் தன் கைகளால் அணைத்துக்கொண்டான். அதுவரை ஒரு வேங்கையைப் போலச் சீறிக்கொண்டிருந்த மதுமிதா, தம்பியின் அணைப்பில் அப்படியே அடங்கிப் போனாள். அவனது அகன்ற மார்பில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, ஏமாற்றத்தின் பாரம் தாங்காமல் விம்மத் தொடங்கினாள்.

அவளது கண்ணீர் அவனது சட்டையை நனைத்துத் தாரை தாரையாக வழிந்தது. அந்தத் துக்கத்திற்கும், அவளது ஆசை நிராசையானதற்கும் திரைக்குப் பின்னால் தான் ஆடிய ஆட்டம்தான் காரணம் என்று ராசுக்குட்டிக்குத் தெரியும். இருப்பினும், ஒரு தம்பியாக அவளை அணைத்து முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தான்.

"விடு அக்கா... எதுக்கு இப்படி அழுதுட்டு இருக்கே? அவன் ஒரு பொறுக்கி... உனக்கு அவனை விட நல்ல ஆளா கிடைக்கவா போறான்? அவன் தான் உன்னை வேண்டாமனு சொல்லிட்டுப் போயிட்டான்ல, அப்புறம் எதுக்கு அவனை நினைச்சு வருத்தப்படுற?" என்று மென்மையாகச் சமாதானம் படுத்தினான்.

மதுமிதா அவனது அணைப்பிலேயே சில நிமிடங்கள் இருந்தாள். "எனக்கு என்ன குறைச்சல் ராசு? இவ்வளவு தூரம் நான் இறங்கி வந்தும் அவன் என்னை மதிக்காம போயிட்டானே... என் மனசு எவ்வளவு துடிச்சிருக்கும்னு உனக்குத் தெரியுமாடா?" என்று கேவிக்கேவி அழுதாள்.

ராசுக்குட்டி அவளது தலையை மெல்ல வருடிவிட்டான். "நீ அழகுக்கா... உன்னைக் கொண்டாடுறவன் உனக்கு வருவான். இவன் மாதிரி பயந்தாங்கொள்ளி எல்லாம் உனக்குச் சரிப்பட்டு வரமாட்டான். இப்போதைக்கு அமைதியா இரு," என்று சொல்லி அவளை மெல்லத் தேற்றினான்.

மதுமிதாவின் அழுகை மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது. தம்பியின் அரவணைப்பு அவளுக்கு ஒரு விதமான நிம்மதியைக் கொடுத்தது. தான் செய்த தப்பு, தனக்கே ஒரு பாடமாக மாறியதை அவள் உணரத் தொடங்கினாள். ராசுக்குட்டி அவளை அப்படியே அணைத்தபடி, அந்த நள்ளிரவு நிலவொளியில் நின்றிருந்தான். கள்ளக்காதலை விட, இரத்த உறவின் அரவணைப்பு மேலானது என்பதைத் தன் மௌனத்தாலேயே அவளுக்குப் புரிய வைத்தான்.

அந்த நள்ளிரவு அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு, படிக்கட்டுகளில் யாரோ ஏறி வரும் 'சலங்... சலங்...' என்ற கொலுசு சத்தம் கேட்டது. ராசுக்குட்டி திடுக்கிட்டுத் தலையைச் சாய்த்துப் பார்த்தான். நிலவொளியில் ஏறி வருவது யார் என்று தெரிந்ததும் அவனுக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.

வந்தது மதுமிதாவின் மாமியார் செல்வி!

"அக்கா... உன் மாமியார் வராங்க!" என்று ராசுக்குட்டி பதற்றத்துடன் கிசுகிசுத்தான்.

அவ்வளவுதான், மதுமிதாவுக்கு ரத்த ஓட்டமே நின்றுவிட்டது போல இருந்தது. உள்ளாடை ஏதுமின்றி, ரவிக்கையையும் கழற்றி எறிந்துவிட்டுத் தம்பியிடம் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் கோலத்தில் மாமியார் பார்த்துவிட்டால்... நினைக்கும்போதே அவளுக்குக் கைகால்கள் நடுங்கின. ஆத்திரத்தில் எறிந்த தன் ஆடைகளை இருட்டில் தேடினாள், ஆனால் பதற்றத்தில் அவை எங்கே விழுந்தது என்றே தெரியவில்லை.

கொலுசு சத்தம் இப்போது மொட்டை மாடியின் விளிம்பைத் தொட்டுவிட்டது. செல்வியின் தலை படிக்கட்டு மறைவிலிருந்து மேலே எட்டிப் பார்த்தது.

ராசுக்குட்டி ஒரு விநாடி கூடத் தாமதிக்கவில்லை. மதுமிதாவின் கையைப் பிடித்துத் தரதரவென இழுத்தவன், அவளை அப்படியே தூக்கி அங்கிருந்த சிமெண்ட் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இறக்கினான். தானும் சட்டென அவளோடு உள்ளே குதித்து, அந்தத் தொட்டியின் விளிம்பிற்கு கீழே குனிந்து மறைந்துகொண்டான்.

அதற்குள் மேலே வந்த செல்வி, "என்ன... ஏதோ பேச்சுச் சத்தம் கேட்டதே?" என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டபடி மொட்டை மாடிக்குள் நுழைந்தாள்.

செல்வி அந்த இருட்டில் நாலாபுறமும் சுற்றி முற்றிப் பார்த்தாள். மல்லிகைப் பூக்களின் வாசம் காற்றில் பலமாக வீசியது. "மது... மதுமிதா!" என்று மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டுப் பார்த்தாள். ஆனால் அங்கே ஒரு நிழல் கூட அசையவில்லை.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள், மதுமிதா ராசுக்குட்டியின் மார்போடு ஒட்டிப் போய், மூச்சைக் கூட விட பயந்து நின்றிருந்தாள். மேலாடை இல்லாத அவளது உடல் நடுக்கத்தில் அவனோடு உரசிக் கொண்டிருந்தது. ராசுக்குட்டி அவளது வாயைத் தன் கைகளால் பொத்தி, வெளியே சத்தம் வராதபடி அமுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

செல்வி தண்ணீர் தொட்டிக்கு மிக அருகில் வந்தாள். "பூனை எதாவது வந்திருக்குமோ?" என்று தனக்குத் தானே முணுமுணுத்தவள், தரையில் கிடந்த மதுமிதாவின் ரவிக்கையைத் தற்செயலாகப் பார்த்துவிட்டால் எல்லாம் முடிந்துவிடும். ராசுக்குட்டியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிப்பதை நிறுத்தியது

செல்வி மெல்லக் குனிந்து தரையில் கிடந்த அந்தத் துணியைக் கையில் எடுத்தாள். தண்ணீர் தொட்டிக்குள் பதுங்கியிருந்த இருவருக்கும் மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது. ஆனால், நல்லவேளையாக இருட்டில் அது ரவிக்கை என்பது செல்விக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை.

"இந்தப்புள்ள துணியைக் காயப்போடும்போது கிளிப் போட்டுப் போடமாட்டாளோ? காத்துல இவ்வளவு தூரம் அடிச்சிட்டு வந்திருக்கு," என்று முணுமுணுத்தபடி, அதை எடுத்து அங்கிருந்த கொடியில் போட்டு ஒரு கிளிப்பை மாட்டிவிட்டாள். தலைக்கு வந்த கத்தி தலைப்பாகையோடு போனது போன்ற நிம்மதி ராசுக்குட்டிக்கும் மதுமிதாவுக்கும் ஏற்பட்டது.

செல்வி அங்கிருந்து நகர்ந்து படிக்கட்டு நோக்கிச் செல்வது வரை இருவரும் சிலையாக நின்றனர். அவளது கொலுசு சத்தம் கீழ்த் தளம் வரை சென்று அடங்கிய பிறகுதான், மதுமிதா ராசுக்குட்டியின் கையைத் தன் வாயிலிருந்து மெல்ல நகர்த்தினாள்.

"டேய்... இப்படியா இறுக்கிப் பிடிப்ப? மூச்சே முட்டும் போல இருக்குடா!" என்று சொல்லியபடி வேகவேகமாக மூச்சு வாங்கினாள். அந்தப் பதற்றத்தில் அவளது மார்பின் எழுச்சிகள் ராசுவின் மார்பில் உரசித் துடித்தன.

"ஸ்ஸ்ஸ்... மெதுவா அக்கா! இன்னும் அவங்க கீழே போய் அவங்க அறைக்குள்ள நுழைஞ்சிருக்க மாட்டாங்க. சத்தம் கேட்டா மறுபடி வந்துடுவாங்க," என்று ராசுக்குட்டி எச்சரித்தபடி அவள் காதுக்கருகே கிசுகிசுத்தான்.

தொட்டியில் இடுப்பு வரை தண்ணீர் இருக்க, இருவரது ஆடைகளும் நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. மேலாடை ஏதுமின்றி நின்ற மதுமிதாவின் குளிர்ச்சி, தண்ணீரின் ஜில்லிப்பு, மற்றும் அருகாமையில் இருந்த தம்பியின் கதகதப்பு என அந்த இடம் ஒரு விசித்திரமான சூழலில் இருந்தது.

"தண்ணி ரொம்பக் குளிருதுடா ராசு... இப்போ எப்படி வெளியே போறது?" என்று மதுமிதா நடுங்கிய குரலில் கேட்டாள். அவளது நடுக்கம் ராசுவின் உடலிலும் பரவியது. இடுப்பு வரை தண்ணீரில் நனைந்தபடி, அந்த நள்ளிரவில் மாமியார் கண்ணில் படாமல் தப்பிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருவரும் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி நின்றனர்.

ராசுக்குட்டி மெல்லத் தலையை நீட்டிப் பார்த்து யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்தான். தொட்டியை விட்டு வெளியே குதித்தவன், மதுமிதாவைத் தூக்கிவிடக் கையை நீட்டினான். மதுமிதா இடுப்பு வரை நனைந்த பாவாடையோடு கஷ்டப்பட்டு ஏறிக்கொண்டிருந்த அந்த விநாடி, படிக்கட்டுகளில் மீண்டும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

இம்முறை வந்தது மதுபாண்டி பெரியப்பா!

ராசுக்குட்டிக்குத் தலை சுற்றியது. "ஐயோ... அப்பா வர்றார்!" என்று மதுமிதா அலறிக் கொண்டே பின்வாங்கிய அடுத்த நொடி, ராசுக்குட்டி அவசரத்தி்ல் அவள் கையை விட்டான். மதுமிதா 'பொத்தென' மீண்டும் அந்தத் தண்ணீருக்குள்ளேயே விழுந்தாள். பெரியப்பா மேலே வருவதற்குள் ராசுக்குட்டியும் மின்னல் வேகத்தில் உள்ளே குதித்தான்.

விழுந்த வேகத்தில் இருவரும் தண்ணீருக்குள் ஒருமுறை முழுமையாக மூழ்கி எழுந்தார்கள். ஏற்கெனவே ரவிக்கையும், உள்ளாடையும் கழற்றப்பட்டு வெறும் சேலையை மட்டும் மேலோட்டமாகப் போர்த்தியிருந்த மதுமிதாவுக்கு, தண்ணீர் தொட்டி ஒரு பெரிய சிக்கலை உண்டாக்கியது. தண்ணீரில் விழுந்த வேகத்தில், அவளது மாராப்பு சேலை அவளது மேனியை விட்டு நழுவி, தண்ணீரோடு தண்ணீராக உருவிக்கொண்டு மேலே மிதக்கத் தொடங்கியது.

இப்போது மதுமிதா மேலாடை எதுவுமின்றி, வெறும் பாவாடையோடு மட்டுமே தண்ணீருக்குள் நின்றிருந்தாள். குளிரினாலும், பயத்தினாலும் அவளது உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது. தன் தம்பியின் முன்னால் இப்படி ஒரு கோலத்தில் நிற்பதா என்று அவளுக்குப் பதற்றம் ஒருபுறம், அப்பாவிடம் சிக்கிக் கொண்டால் என்ன ஆகுமோ என்கிற பயம் மறுபுறம்.

தொட்டிக்குள், மதுமிதா தன் மேனியைத் தண்ணீருக்குள் மறைத்தபடி, கைகளால் மார்புகளை அணைத்துக்கொண்டு ஒடுங்கி நின்றாள். ராசுக்குட்டி அவளுக்குப் பின்னால் அரணாக நின்று, இருவரும் மூச்சைக் கூட வெளியே விடாமல் சிலையாக உறைந்தனர்.

தண்ணீரில் மிதக்கும் அந்தப் பட்டுச் சேலை நிலவொளியில் லேசாகத் தெரிந்தது. பெரியப்பா எட்டிப் பார்த்தால், எல்லாம் முடிந்துவிடும். அக்கா - தம்பி இருவரின் மானமும், ஒரு பாவச் செயலின் விளிம்பில் இப்போது ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.


பெரியப்பா முத்துபாண்டிக்கு அந்தத் தண்ணீர் சத்தம் மிகத் தெளிவாகக் கேட்டிருந்தது. அவர் சந்தேகத்துடன் தொட்டியைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார். ஆனால், அந்தத் தொட்டி சற்று உயரமாக இருந்ததால், எட்டிப் பார்ப்பதற்கு அவர் அந்தச் சிமெண்ட் படிக்கட்டில் ஏற வேண்டும். அவருக்கு இருக்கும் அந்தப் பெரிய தொப்பையை வைத்துக் கொண்டு அதில் ஏறுவது என்பது அவருக்குச் சாத்தியமில்லாத காரியம்.

"எதோ தண்ணி விழுற சத்தம் கேட்டுச்சே... தொட்டியில ஓட்டை எதுவும் விழுந்துடுச்சோ?" என்று மண்டையைச் சொரிந்தபடி அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார்.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் ராசுக்குட்டியும் மதுமிதாவும் ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, கற்சிலை போல உறைந்து நின்றனர். மேலாடை ஏதுமின்றி, வெறும் பாவாடையுடன் தண்ணீருக்குள் நின்றிருந்த மதுமிதாவின் உடல் குளிரிலும் பயத்திலும் 'தகதக'வென நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ராசுக்குட்டியின் சட்டையும் நனைந்து அவன் உடலோடு ஒட்டியிருக்க, அவன் தன் அக்காவின் நடுக்கத்தைத் தன் மார்பில் உணர்ந்தான்.

பெரியப்பா சரியாகத் தொட்டியின் விளிம்பிற்கு அருகில் வந்து நின்றார். "ஒருவேளை பூனை எதாவது உள்ள விழுந்துடுச்சோ?" என்று முணுமுணுத்தவர், கையைத் தூக்கித் தொட்டியின் மேலே தடவிப் பார்த்தார்.

அவரது கை விரல்கள் தொட்டியின் விளிம்பைத் தொட்ட போது, உள்ளே இருந்த மதுமிதா பயத்தில் ராசுக்குட்டியின் தோளில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள். தம்பியின் கைகள் அவளை அரவணைத்துத் தேற்றின. அந்த ஒரு விநாடி, காலம் நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.

பெரியப்பா அண்ணாந்து பார்த்தார். "நல்ல நிலா வெளிச்சம்... ஆனா ஆளக் காணோம். சரி, காலையில பாத்துக்கலாம்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, மீண்டும் மண்டையைச் சொரிந்தபடி படிக்கட்டை நோக்கித் திரும்பினார்.

ராசுக்குட்டியும் மதுமிதாவும் தொட்டியின் விளிம்பில் லேசாகத் தலையை உயர்த்தி எட்டிப் பார்த்தார்கள். முத்துப்பாண்டி பெரியப்பா அங்கே குட்டி போட்ட பூனை போலத் திண்ணையும் மொட்டை மாடியின் விளிம்புமாக அங்கும் இங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தார். ஏதோ ஒன்றை அவர் தீவிரமாகத் தேடுவது போலவும், எதற்கோ காத்துக் கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தது.

"என்னாக்கா இது... பெரியப்பா இந்நேரத்துக்குப் போய்த் தூங்காம இப்படி அலைஞ்சிட்டு இருக்காரு?" என்று ராசுக்குட்டி குரலைத் தாழ்த்திக் கேட்டான்.

"அதாண்டா எனக்கும் தெரியல! படுத்தா அடுத்த நிமிஷம் குறட்டை விட்டுத் தூங்குற மனுஷன்... இன்னைக்கு என்னமோ ஆவி புடிச்ச மாதிரி இப்படி நடந்துட்டு இருக்காரு," என்று மதுமிதா நடுங்கியபடி சொன்னாள்.

அவள் குளிரில் உதறிக் கொண்டிருந்தாள். இடுப்பு வரை தண்ணீரில் நனைந்திருக்க, மேலாடை இல்லாமல் தன் உடலைத் தண்ணீருக்குள்ளேயே ஒடுக்கி வைத்திருப்பது அவளுக்கு மிகுந்த சிரமத்தைக் கொடுத்தது. "ராசு... இப்படியே இருந்தா எனக்கு ஜன்னி வந்துடும் போல இருக்குடா. தண்ணி ஐஸ் மாதிரி சுடுது," என்று தன் தம்பியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

தண்ணீருக்குள் ஒரு தர்மசங்கடமான போராட்டம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. வெளியே அதிகாரத்தோடு அமர்ந்திருக்கும் தந்தை, உள்ளே மானத்தைக் காக்கப் போராடும் மகளும், அவளுக்கு அரணாக நிற்கும் தம்பியும்.

முத்துப்பாண்டி பெரியப்பா படிக்கட்டுப் பக்கமாகத் திரும்பிப் பார்த்து, "ஹ்ம்ம்... வா... வா..." என்று ரகசியமாகத் தன் கையை அசைத்து யாரையோ அழைத்தார்.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் குளிரில் விறைத்துப்போயிருந்த ராசுக்குட்டியும் மதுமிதாவும் ஒருவரை ஒருவர் குழப்பத்துடன் பார்த்துக் கொண்டனர். 'இந்நேரத்துல பெரியப்பா யாரை வரச் சொல்றாரு?' என்று அவர்கள் அரவமில்லாமல் எட்டிப் பார்த்தபோது, படிக்கட்டுகளில் இருந்து அந்த 'ஜில்... ஜில்...' கொலுசு சத்தம் மீண்டும் கேட்டது.

இருளில் இருந்து மெல்ல உருவம் வெளிப்பட, அங்கே வந்து நின்றது மதுமிதாவின் மாமியார் - அதாவது முத்துப்பாண்டியின் சொந்த அக்கா செல்வி!

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 17

 

தொட்டிக்குள் இருந்த மதுமிதாவுக்குத் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. ஒரு பக்கம் ஆச்சரியம், இன்னொரு பக்கம் பயம். "அத்தை எதுக்கு இங்க வர்றாங்க?" என்று மதுமிதா ராசுவின் காதருகே மெல்லியக் காற்றாகக் கேட்டாள்.

செல்வி மெல்ல நடந்து வந்து முத்துப்பாண்டிக்கு அருகில் நின்றாள். "என்ன பாண்டி... யாராவது பார்த்தாங்களா?  " என்று அவள் கேட்ட குரலில் ஒருவிதமான ஏக்கம்  தெரிந்தது.

   

முத்துப்பாண்டி அவளது கையைப் பற்றித் தன் அருகில் இழுத்து அமர வைத்தார். "யாரும் பார்க்கலைக்கா. அந்தப் புள்ளை மதுமிதா தூங்கிடுச்சுன்னு நினைக்கிறேன். மருமகனும் அவனோட ரூமுக்குப் போயிட்டா . அதான் உன்னை வரச் சொன்னேன்," என்றார் முத்துப்பாண்டி.

தண்ணீருக்குள் இருந்த ராசுக்குட்டிக்கும் மதுமிதாவுக்கும் இப்போதுதான் விஷயம் மெல்லப் புரியத் தொடங்கியது. விடிய விடியத் தர்மம் பேசும் பெரியவர்கள், இந்த நள்ளிரவில் மொட்டை மாடியில் எதற்காக இப்படித் திருட்டுத்தனமாகச் சந்திக்கிறார்கள்?

மதுமிதாவுக்குத் தன் மீதிருந்த குற்ற உணர்வு மெல்லக் குறைந்து, தன் மாமியார் மற்றும் தந்தை மீதான கோபம் தலைக்கேறியது. அவள் தன் தம்பியின் கையைத் தண்ணீருக்குள் பலமாக அழுத்தினாள். ராசுக்குட்டியும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயிருந்தான். ஊருக்கே ஒழுக்கம் சொல்லிக் கொடுக்கும் பெரியப்பா, தன் சொந்த அக்காவிடமே இப்படி ஒரு உறவில் இருப்பார் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

வெளியே குளிர்காற்று வீச, உள்ளே இடுப்பு வரை தண்ணீரில் நனைந்து, மேலாடை எதுவுமின்றி இருந்த மதுமிதா, தன் மாமியாரும் தந்தையும் பேசிக்கொள்வதை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

முத்துப்பாண்டி தன் அக்கா செல்வியை இழுத்துத் தன் மடியில் உட்கார வைக்க, அவளும் ஒரு பதின்வயதுக் காதலியைப் போல நாணத்துடன் அவர் மடியில் அமர்ந்து கொண்டாள். தன் கைகளை அவர் கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்டு, அவர் கண்களையே உற்றுப் பார்த்தாள். அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பது தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த இவர்களுக்குத் தெளிவாகக் கேட்கவில்லை என்றாலும், அங்கே அரங்கேறிய சேட்டைகள் எதையும் இவர்கள் பார்க்கத் தவறவில்லை.

 

முத்துப்பாண்டி பேசிக்கொண்டே தன் அக்கா செல்வியின் கன்னத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டது, நவீன காலக் காதலர்களை மிஞ்சும் வகையில் இருந்தது. அதற்குப் பதிலுக்குச் செல்வியும் தன் தம்பியான முத்துப்பாண்டியின் தலையைக் கோதிவிட்டு, செல்லமாக அவர் மூக்கைப் பிடித்துத் திருகினாள். அவரது உதடுகளைக் கிள்ளி அவள் செய்த குறும்புகள், அங்கிருந்த மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனையை விடத் தீவிரமாக இருந்தன.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இடுப்பு வரை தண்ணீரில் நனைந்து, மேலாடை எதுவுமின்றி ஒடுங்கிக் கிடந்த மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் இந்தத் தர்மசங்கடமான காட்சியை வாய்பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மதுமிதாவுக்குத் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. 'தன் தந்தை இவ்வளவு பெரியக் காமக் கோட்டையையா தன் மாமியாரிடம் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்?' என்று அவள் திகைத்துப் போனாள். ராசுக்குட்டிக்கோ, ஊருக்கே ஒழுக்கம் பேசும் பெரியப்பா, தன் சொந்த அக்காவிடமே ஒரு மொட்டை மாடி ரொமான்ஸ் டிராக்கை ஓட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துத் தலை சுற்றியது.

பெரியப்பா செல்வியின் இடையைச் சுற்றித் தன் கைகளைப் போட்டு இழுத்து அணைக்க, செல்வி அவரது தோளில் சாய்ந்து கொண்டு நிலவைப் பார்த்தபடி ஏதோ சொன்னாள். இருவருக்குள்ளும் இருந்த அந்த அன்னியோன்னியம், அவர்கள் பல வருடங்களாக இந்தத் திருட்டுத் தொடர்பில் இருப்பதை அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டியது.

மதுமிதா தன் தம்பியின் கையைத் தண்ணீருக்குள் பலமாக அழுத்திக் கிள்ளினாள். அவளது கண்கள் கோபத்திலும் ஆச்சரியத்திலும் விரிந்திருந்தன. 'இவர்கள் பேசுவதை விட இவர்கள் செய்யும் இந்தச் சின்னச் சின்னச் சேட்டைகள்தான் ராசுவுக்கும் மதுவுக்கும் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்தன.'

தண்ணீரின் ஜில்லிப்பை விட, வெளியே நடக்கும் இந்த 'அசிங்கமான' ஆட்டம் மதுமிதாவின் ரத்தத்தை அதிகமாகச் சூடாக்கியது. தன் தம்பியின் மார்பில் சாய்ந்தபடி, தன் தந்தையின் இன்னொரு முகத்தைத் திரையில் பார்ப்பது போல வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.


மதுமிதா தன் தம்பியின் காதருகே முகம் கொண்டு வந்து, "என்னடா... ரெண்டு பெருசுகளும் பிட்டுப் படத்துல பார்க்குற மாதிரி நமக்கு ஷோ காட்டுறாங்க?" என்று கோபம் கலந்த ஏக்கத்துடன் கேட்டாள். அவள் குரலில் அதிர்ச்சியும், தன் தந்தை இப்படி நடந்து கொள்கிறாரே என்கிற ஆத்திரமும் ஒருசேரத் தெரிந்தன. குளிரில் நனைந்த அவள் மேனி தம்பியின் மார்பில் உரசிக்கொண்டிருக்க, அவளது கண்கள் அந்த ஜோடியையே வெறித்தன.

ராசுக்குட்டிக்கு அங்கே நடப்பது என்ன என்று நன்றாகவே தெரிந்தது. பெரியப்பா தன் அக்காவின் சேலைத் தலைப்பைச் சரி செய்வது போலக் கைகளை அலைபாய விடுவதும், செல்வி அத்தை அவரது மார்பில் சாய்ந்து குழைவதும் சாதாரணப் பேச்சு கிடையாது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால், தன் அக்கா மதுமிதாவிடம் இப்போதைக்கு இதை உறுதிப்படுத்த அவன் விரும்பவில்லை.

"இல்லக்கா... எனக்கு இன்னும் அவங்க தப்பா நடந்துக்கிற மாதிரி தெரியல. சும்மா ஏதோ குடும்பக் கதையைப் பேசிட்டு இருக்காங்க போல," என்று உண்மையைத் தெரிந்தே மறைத்தான் ராசுக்குட்டி.

"சும்மாப் பேசிட்டா இருக்காங்க? மடியில உட்கார வச்சுட்டு கொஞ்சுறதுதான் சும்மாப் பேசுறதா?" என்று மதுமிதா பல்லைக் கடித்தாள்.

அப்போது வெளியே, முத்துப்பாண்டி செல்வியின் காதோரம் ஏதோ ரகசியமாகச் சொல்லிச் சிரிக்க, செல்வி வெட்கப்பட்டு அவர் மார்பில் ஒரு செல்லக் குத்து விட்டாள்


"ஆமாக்கா பார்த்தியா... அவங்க ஏதோ ஜாலியாப் பேசிக்கிறாங்க. எனக்கு இதுல ஒன்னும் பெருசாத் தப்பாத் தெரியல," என்று ராசுக்குட்டி தன் அக்காவைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். ஆனால், அடுத்த நொடி அங்கே அரங்கேறிய காட்சி, அவன் சொன்ன சமாதானங்கள் அனைத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்து எறிந்தது.

முத்துப்பாண்டி, தன் அக்கா செல்வியின் தாடையை மெல்ல உயர்த்திப் பிடித்தார். நிலவொளியில் அவள் முகம் சிவந்து காணப்பட, எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி அவள் உதட்டில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஓர் ஆழமான, இறுக்கமான முத்தத்தைக் கொடுத்தார்.

    

முதலில் சற்றே அதிர்ந்து 'ஜெர்க்'கான செல்வி, அடுத்த விநாடியே அந்த முத்தத்திற்கு முழுமையாகத் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். தம்பியின் முத்தம் தன்னைத் துளைப்பது போன்ற உணர்வில், அவர் சட்டைக் காலரை இரு கைகளாலும் பற்றித் தன்னோடு இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டாள். தன் இதழ்களை மெல்லப் பிளந்து, தம்பியின் நாவிற்கு வழிவிட்டவள், கண்களை மூடி அந்த இன்பத்தில் திளைத்தாள்.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதுமிதாவுக்கும் ராசுக்குட்டிக்கும் ரத்தம் உறைந்து போனது. 'தம்பி... அக்கா... என்ன உறவு இது?' என்று ராசுக்குட்டி திகைத்து நிற்க, மதுமிதா கோபத்தில் மூச்சிரைத்தாள்.

"இப்பவும் இது சாதாரணப் பேச்சுன்னு சொல்லுடா ராசு!" என்று மதுமிதா அவன் காதருகே சீறினாள். அவளது கண்கள் அந்த ஜோடியின் அசிங்கமான நெருக்கத்தை வெறித்தன.

வெளியே, அந்த முத்தம் நீண்ட நேரமாகத் தொடர்ந்தது. ஒரு காலத்தில் இவர்களுக்கு ஒழுக்கம் சொல்லிக் கொடுத்த அதே மனிதர், இன்று ஒரு பெண்ணின் மோகத்தில் தன் உறவு முறையையே மறந்து நின்றார். செல்வியோ, தன் தம்பியின் அணைப்பில் ஒரு பதின்வயதுப் பெண்ணைப் போலக் கரைந்து போயிருந்தாள்.

அந்தத் தண்ணீர் தொட்டிக்குள், மேலாடை இல்லாமல் தன் தம்பியின் மார்போடு ஒட்டி நின்றிருந்த மதுமிதாவுக்கு, வெளியே நடக்கும் இந்தக் காட்சி ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியையும், அதே சமயம் பெரும் ஆத்திரத்தையும் கொடுத்தது. "பெரிய மனுஷங்க பண்ற காரியத்தைப் பாரு..." என்று அவள் முணுமுணுத்தபோது, அவளது இதயம் வேகமாகக் துடித்தது

இதை நேரில் பார்த்த ராசுக்குட்டி முற்றிலும் மிரண்டுதான் போனான். ஆங்கிலப் படங்களில் வரும் அந்தத் தீவிரமான முத்தக் காட்சியை, தன் கண்முன்னே 'லைவ்' ஆகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அங்கே அவர்கள் பரிமாறிக்கொண்ட அந்த ஆக்ரோஷமான முத்தம், இங்கே தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த மதுமிதாவை வியர்க்க வைத்தது. முதலில் கோபப்பட்டவள், இப்போது இமைக்காமல் அந்த நெருக்கத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். 'இந்த வயதிலும் தன் அப்பா இவ்வளவு அழகாகவும், ஆழமாகவும் முத்தமிடுகிறாரே!' என்று அவளது கோபம் தணிந்து ஒருவித ரசிப்புத்தன்மை அவளுள் ஏற்பட்டது.

செல்வி தன் தம்பியின் இதழ்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்வி இழுத்தாள். முத்துப்பாண்டி அவளது கீழ் இதழைத் தன் பற்களால் மெல்லக் கடித்து இழுக்க, செல்வி வலியும் இன்பமும் கலந்த ஒரு முனகலோடு தன் வாயை இன்னும் நன்றாகத் திறந்தாள். இருவரின் நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று போரிடுவது போலச் சுழன்றன.



 

செல்வி தன் நாக்கை முத்துப்பாண்டியின் வாய்க்குள் ஆழமாக நுழைத்து, அவரது நாவோடு பின்னிப் பிணைந்து துழாவினாள். இருவரது நாவுகளும் ஒருவரை ஒருவர் சுவைப்பதும், நக்குவதும் அந்த நிசப்தமான இரவில் ஒரு மெல்லிய ஈரப்பதமான சத்தத்தை உண்டாக்கியது. எச்சில் வழிய வழிந்து, ஒருவரின் மூச்சுக் காற்று இன்னொருவரின் முகத்தில் பட, அவர்கள் உலகத்தையே மறந்து அந்த ஈரமான போரில் மூழ்கிப் போயிருந்தனர்.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள், இதைப் பார்த்த மதுமிதாவுக்குத் தாகம் எடுத்தது. தன் தந்தை இவ்வளவு முரட்டுத்தனமாகக் காதல் செய்வார் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் அறியாமலேயே தன் அருகில் இருந்த ராசுக்குட்டியின் தோளைத் தன் நகங்களால் அழுத்தினாள்.

ராசுக்குட்டியோ, "இது என்னடா கூத்து!" என்பது போலப் பேச்சற்று நின்றான். வெளியே அந்த முத்தப் போர் நீண்ட நேரம் தொடர்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் செல்வி மூச்சு வாங்கத் தள்ளி வந்து, முத்துப்பாண்டியின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். அவளது முகம் சிவந்து போய், கண்கள் காமக் கிறக்கத்தில் சொருகிக் கிடந்தன


இத்தோடு நிறுத்திவிடுவார்களா அல்லது இன்னும் அத்துமீறுவார்களா என்கிற எதிர்பார்ப்போடு மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் இமைக்காமல் அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். தாகம் கொண்ட இரு வேங்கைகளைப் போல அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சுவைத்த விதம், தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த இருவரின் ரத்த ஓட்டத்தையும் எகிற வைத்திருந்தது.

அங்கே முத்துப்பாண்டி தன் அக்கா செல்வியிடம் காதருகே ஏதோ ரகசியமாகச் சொல்ல, அதைச் கேட்டதும் செல்வி கலகலவெனச் சிரித்தாள். "போடா ஆசைப்பிடிச்சவனே!" என்பது போல அவனது தொப்பை வயிற்றில் செல்லமாக ஒரு குத்து விட்டுவிட்டு, அவரது மடியில் இருந்து மெல்ல எழுந்தாள்

   

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த இருவருக்கும், 'அப்பாடா, இதோடு கிளம்பிவிடுவார்கள்' என்கிற நிம்மதி ஒருபுறம் இருந்தாலும், அடுத்த என்ன நடக்கும் என்கிற ஆர்வம் மறுபுறம் துடித்தது.

அப்பாடா... ஒருவழியா கிளம்பிப் போறாங்க!" என்று தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். குளிரிலும் நடுக்கத்திலும் விறைத்துப் போய் நின்ற அவர்களுக்கு, இப்போது அங்கிருந்து தப்பித்துத் தன் அறைக்குச் சென்றால் போதும் என்று இருந்தது.

ஆனால், வெளியே இருந்தவர்களின் ஆட்டம் இனிமேல்தான் ஆரம்பமாகப் போகிறது என்பது போல அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். திடீரென்று முத்துப்பாண்டி தன் அக்கா செல்வியிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைக் கோரிக்கையாகச் சொல்ல, அதைத் தமாஷாகக் கேட்ட செல்வி, "ஆஹா... அதெல்லாம் இப்போ முடியாது போடா!" என்று தலையை அசைத்துச் சிரித்தபடி ஓடினாள்.

அவள் ஓட, பின்னாடியே முத்துப்பாண்டியும் அவளைப் பிடிக்க ஓடினார். அந்த நள்ளிரவில், மொட்டை மாடியில் இரண்டு வயதானவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் துரத்திக் கொண்டு விளையாடுவது விசித்திரமாகவும், அதே சமயம் அதிர்ச்சியாகவும் இருந்தது.

மதுமிதா தன் தம்பியின் தோளைத் தொட்டு, "டேய் ராசு... இங்க என்னடா நடக்குது? ரெண்டு பேரும் சின்னப் பிள்ளைங்க மாதிரி ஓடிப் பிடிச்சு விளையாடிட்டு இருக்காங்க!" என்று வியப்புடனும் கோபம் கலந்த ஏக்கத்துடனும் கேட்டாள்.

செல்வி அந்த மொட்டை மாடியின் தூணுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொள்ள, முத்துப்பாண்டி அவளைச் சுத்தி வந்து மடக்க முயன்றார். "பாண்டி... வேணாம்... விட்ரு!" என்று செல்வி மெல்லிய குரலில் செல்லமாகக் கத்தினாள்.

 
ராசுக்குட்டி -- "ஆமாக்கா... ரெண்டு பேரும் ஜாலியா இருக்காங்க. இதெல்லாம் தப்பு இல்லக்கா..." என்று ராசுக்குட்டி தன் வாயைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், வெளியே ஒரு அதிரடியான மாற்றம் நிகழ்ந்தது.

முத்துப்பாண்டி எட்டிச் செல்வியைப் பிடிக்கப் பாய, அவள் துள்ளி ஓடித் தப்பிக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த வேகத்தில் அவளது சேலை முந்தானை மட்டும் முத்துப்பாண்டியின் கையில் வசமாகச் சிக்கிக்கொண்டது. 

   

அவர் விடாமல் அந்தப் பட்டுச் சேலையைச் 'சர்ரென' இழுக்க, ஒரு கணம் நிலைதடுமாறிய செல்வி பம்பரம் போலச் சுழன்றாள். அடுத்த நொடி, அவள் மேனியிலிருந்து சேலை முழுவதுமாக விலகி முத்துப்பாண்டியின் கையில் வந்து விழுந்தது.

இப்போது செல்வி, நிலா வெளிச்சத்தில் வெறும் ரவிக்கையுடனும் பாவாடையுடனும் அவர் முன் நின்றாள். முத்துப்பாண்டி அந்தச் சேலையை ஓரமாக வீசி எறிந்துவிட்டு, மீண்டும் அவளைப் பிடிக்கத் துரத்தினார்.

அந்த வெட்டவெளி மொட்டை மாடியில், செல்வி தன் மேனி அழகைச் சுமந்து கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே ஓடினாள். அவள் ஓடும் வேகத்தில், அந்த இறுக்கமான ரவிக்கைக்கும் மேலாக அவளது கனமான மார்பகங்கள் 'குலுங்க குலுங்க'த் துள்ளின. அவள் மூச்சிரைக்க ஓடும்போது, ரவிக்கையின் கழுத்துப்பகுதி வழியே அவளது ஆழமான மார்புப் பிளவு  நிலவொளியில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

ரவிக்கையின் மேல்புறம் விம்மித் தணிந்த அவளது மார்பின் மேல்பகுதிகள்  , அவள் ஒவ்வொரு முறை துள்ளி ஓடும்போதும் வெளியே குதித்துவிடுவது போல அசைந்தாடின. ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்ணின் முதிர்ந்த அழகு, அந்த நள்ளிரவு நிலவில் ரவிக்கைக்குள் அடங்க மறுத்து அலைபாய்ந்தது.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மதுமிதாவுக்கும் ராசுக்குட்டிக்கும் பேச்சே வரவில்லை. மதுமிதாவுக்குத் தன் மாமியாரின் அந்த மேனி அழகைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பாக இருந்தது. ராசுக்குட்டியோ, தன் பெரியப்பா ஒரு இளவட்டத்தைப் போலத் தன் அக்காவைத் துரத்திப் பிடிப்பதைப் பார்த்துத் திகைத்து நின்றான்.

"பாண்டி... வேணாம்டா... விட்ரு... யாராவது பாத்துடப் போறாங்க!" என்று செல்வி சிரித்துக் கொண்டே ஓடினாலும், அவளது கண்கள் தன் தம்பியின் பிடியில் சிக்கவே ஏங்கின.


மதுமிதாவால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. வீட்டில் இருக்கும்போது யாராவது வெளியாட்கள் வந்தாலோ, அல்லது ஒரு ஆண்மகன் எதிரே வந்தாலோ, தன் இடுப்பு மடிப்பு கூடத் தெரியாத அளவிற்குச் சேலையை இழுத்துப் போர்த்தி, மகா பத்தினி போலத் திரியும் அந்தச் செல்வி அத்தையா இது? இவ்வளவு பெரியக் குடும்பத்தின் கௌரவத்தைச் சுமக்கும் மாமியார், இன்று இப்படி ஒரு பதின்வயதுப் பெண்ணைப் போலப் பாதி உடலோடு ஓடுவதைப் பார்த்து அவள் திகைத்துப் போனாள்.

மறுபுறம் ராசுக்குட்டியின் நிலைமையோ வேறு. எதிரில் ஓடி ஆடித் திரும்புபவர் தன் அக்காவின் மாமியார் என்பதையே அவன் அந்த நொடி மறந்து போனான். செல்வி அத்தை ஓடும்போது, அவளது அந்தப் பெரிய மார்பகங்கள் ரவிக்கைக்குள் அடங்காமல் மேலேயும் கீழேயும் துள்ளி விளையாடுவதைக் கண்டு அவன் இமைக்காமல் ரசித்தான்.

செல்வி ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், நிமிரும்போதும் அந்தப் பால் குடங்கள் ஊஞ்சல் ஆடுவது போலப் பக்கவாட்டில் அலைபாய்ந்தன. செல்வி அத்தை மாநிறத்திற்கும் சற்றே கூடுதல் கருப்பாக இருந்தாலும், அவளது உடல்வாகு செதுக்கி வைத்த சிலையைப் போல அவ்வளவு அருமையாக இருந்தது. அந்த நள்ளிரவு நிலவொளியில், அவளது கருமை நிற மேனி ஒருவித மினுமினுப்போடு காட்சியளித்தது.

 

"என்னடா அப்படிப் பார்க்குற?" என்று மதுமிதா மெல்ல அவன் தோளைத் தட்டினாள்.

"இல்லக்கா... அத்தைக்கு இவ்வளவு பெரிய... அதாவது, இவ்வளவு அழகா இருப்பாங்கன்னு நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கலை," என்று உளறிக் கொட்டினான் ராசுக்குட்டி.

வெளியே ஆட்டம் இன்னும் சூடுபிடித்தது. முத்துப்பாண்டி ஒரு வழியாக ஓடிச் சென்று செல்வியைப் பின்னாலிருந்து கட்டிப் பிடித்தார். அவர் கைகள் அவளது வயிற்றைச் சுற்றி வளைக்க, செல்வி அவரது பிடியில் சிக்குண்டாள். மூச்சிரைக்க நின்ற அவளது அந்த விம்மல்கள், அவள் மார்பகங்களை இன்னும் வேகமாகத் துள்ளச் செய்தன.


முத்துப்பாண்டி தன் அக்காவை பின்னாலிருந்து அணைத்தபடி, தன் கைகளை முன்னால் கொண்டு வந்தார். செல்வியின் மூச்சுக் காற்று வேகமாக வெளிவர, அவர் அவளது ரவிக்கையின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றத் தொடங்கினார். செல்வி மேலோட்டமாகத் தடுப்பது போல நடித்தாலும், உள்ளுக்குள் தன் தம்பியின் தீண்டலுக்காக ஏங்கினாள். அவர் கழற்றுவதற்கு வசதியாகத் தன் மார்பை நன்றாக எக்கி கொடுத்து, எந்தச் சிரமமுமின்றி ஒத்துழைத்தாள்.

'பட்... பட்...' என ஒவ்வொரு கொக்கியும் விடுபட, அந்த இறுக்கமான ரவிக்கைக்கும் உள்ளே விம்மித் தணிந்த அவளது மார்பகங்கள் வெளியே துள்ளி வரத் தயாராக இருந்தன. கடைசி கொக்கியும் கழன்ற அந்த விநாடி, சிறைப்பட்டிருந்த இரு மாம்பழங்களும் விடுபட்டுத் துள்ளிக் கொண்டு வெளியே வந்தன. நிலவொளியில் செல்வி அத்தையின் அந்த முதிர்ந்த மேனி அழகு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

  

இதைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியடைந்த மதுமிதா, சட்டெனத் தன் கைகளால் ராசுக்குட்டியின் கண்களைப் பொத்தினாள். "டேய்... பார்க்காதடா!" என்று பதறினாள்.

கண்களைப் பொத்தியதால் எரிச்சலான ராசுக்குட்டி, "அக்கா... என்னக்கா பண்ணுற? கையை எடு... விடு!" என்று அவள் கைகளை அகற்ற முயன்றான். வெளியே நடக்கும் அந்த உச்சகட்டக் காட்சியைப் பார்க்க விடாமல் தடுப்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆத்திரத்தைத் தந்தது.

"டேய்! அது நம்ம அத்தைடா... அவங்களை இப்படிப் பார்க்காத. இது பாவம்டா," என்று மதுமிதா மிரட்டலும் கெஞ்சலும் கலந்த குரலில் சொன்னாள். ஆனால் அவளே ஒரு பக்கம் கண்கொட்டாமல் தன் தந்தையின் லீலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தாள்.

"ஏன் அக்கா... அவங்க பண்றது மட்டும் சரியா? நான் பார்த்தா தப்பா? கையை எடு..." என்று ராசுக்குட்டி முணுமுணுத்தான்

வெளியே, முத்துப்பாண்டி தன் கைகளால் செல்வியின் அந்த மேனி அழகை ஆசை தீர வருடிக்கொண்டிருந்தார். செல்வி நிலவைப் பார்த்தபடி, தன் தம்பியின் அணைப்பில் அப்படியே உருகிப் போனாள். தண்ணீர் தொட்டிக்குள், மேலாடை இல்லாமல் தன் தம்பியின் மார்போடு ஒட்டி நின்றிருந்த மதுமிதாவுக்கும், கண்களைப் பொத்தித் தவிக்கும் தம்பிக்கும் இடையில் ஒரு போராட்டமே நடந்தது.

ராசுக்குட்டி ஆக்ரோஷத்தோடு தன் அக்காவின் கையைத் தட்டிவிட்டான். "அக்கா! என்ன சின்னப் புள்ளத் தனமா பண்ணிட்டு இருக்க? விடு!" என்று எரிச்சலோடு அவள் பக்கம் திரும்பியவன், அடுத்த நொடி அப்படியே வாயடைத்துப் போனான்.

காரணம், அதுவரை தன் தம்பி தன் நிர்வாண மார்புகளைப் பார்த்துவிடக் கூடாது என்று தண்ணீருக்குள் மார்பு வரை பதுங்கியிருந்த மதுமிதா, வெளியே தன் தந்தைக்கும் அத்தைக்கும் இடையில் நடந்த அந்த உச்சகட்டக் காட்சியைக் கண்ட அதிர்ச்சியிலும் ரசிப்பிலும், தன்னையும் அறியாமல் தண்ணீருக்குள் எழுந்து நின்றுவிட்டாள்.

அவள் சட்டென எழுந்த வேகத்தில், தண்ணீர்ப் படலம் விலக, அவளது கோதுமை நிற மேனி நிலவொளியில் ஜொலித்தது. ராசுக்குட்டியின் கண்களுக்கு நேரே, மிக அருகில் அவளது இரு மார்பகங்களும் அழகிய ஓவியம் போலக் காட்சியளித்தன.

அத்தையின் மார்பகங்கள் கருமை நிறத்தில் இருந்தன என்றால், மதுமிதாவின் மார்பகங்கள் பளபளக்கும் கோதுமை நிறத்தில், பசும்பால் போன்ற நளினத்தோடு   மின்னின. அந்த ஜிலுஜிலுக்கும் தண்ணீரின் குளிர்ச்சியால், அவளது மார்புக் காம்புகள்  அடர் பழுப்பு நிறத்தில் விறைத்துக் கொண்டு  கூர்மையாக நின்றன.

 
  

கோதுமை நிற மார்பகங்களுக்கு நடுவே, அவளது மஞ்சள் கயிறு தாலி  , அந்த ஆழமான மார்புப் பள்ளத்தில் ஊஞ்சலாடுவது போலத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. அந்த மஞ்சள் கயிறு, அவளது மாநிற மேனிக்கும், விறைத்த காம்புகளுக்கும் இடையில் ஒரு விசித்திரமான புனிதத்தையும் காமத்தையும் கலந்தே காட்டியது.

ராசுக்குட்டி அப்படியே உறைந்து போனான். தன் அக்காவின் இந்த முழுமையான மேனி அழகை, இவ்வளவு அருகில், அதுவும் நிலவொளியில் பார்ப்பான் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவளது மார்பகங்களின் மென்மையும், அந்த விறைத்த காம்புகளும் அவனது இள ரத்தத்தைச் சூடாக்கின.

மதுமிதா சட்டெனத் தன் தம்பியின் பார்வையை உணர்ந்தாள். அவளது கண்கள் விரிந்தன. "ராசு..." என்று தழுதழுத்த குரலில் கூப்பிட்டபடி, மீண்டும் தண்ணீருக்குள் பதுங்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த ஒரு நொடிப் பார்வை, இருவருக்குள்ளும் இருந்த உறவின் எல்லையை அசைத்துப் பார்த்திருந்தது


ஐயோ! அத்தை மானத்தைக் காப்பாத்தப் போய், என் மானத்தை இப்படி கப்பல் ஏத்திட்டேனே!" என்று மதுமிதா மனதிற்குள் கதறினாள். தம்பியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தப் புதியப் பார்வை அவளை நிலைகுலையச் செய்தது. பதற்றத்தில் மீண்டும் தண்ணீருக்குள் பதுங்கியவள், தன் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்காகக் கட்டிக்கொண்டு குறுகிப் போனாள்.

சங்கடத்திலும் வெட்கத்திலும் அவளது உடல் தண்ணீருக்குள் நெளிந்தது. அந்த நடுக்கத்தில், இடுப்பு வரை நனைந்திருந்த பாவாடை அவளது கால்களைச் சுற்றிப் பின்னி அவளைத் தடுமாறச் செய்தது.

ராசுக்குட்டி இன்னும் அந்தப் பிரமிப்பிலிருந்து மீளவில்லை. அவன் கண்கள் மதுமிதாவின் முகம் பார்த்தாலும், மனக்கண்ணில் அந்தச் சில நொடித் தரிசனம் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. கோதுமை நிறத்தில் மின்னிய அந்த மார்பகங்களும், அதற்கு நடுவே ஊஞ்சலாடிய அந்தத் தாலியும் அவனது எண்ணங்களைச் சிதறடித்தன.

"அக்கா... அது... நான் வேணும்னே பார்க்கலக்கா," என்று ராசுக்குட்டி தழுதழுத்தான். அவன் குரலில் இருந்த நடுக்கம், அவனும் அந்தப் பாதிப்பில் இருப்பதை மதுமிதாவுக்கு உறுதிப்படுத்தியது.

"விடுடா... இதுவும் ஒரு நேரம்னு நமக்கு இப்படி அமையுது," என்று தலையைக் குனிந்தபடி சொன்ன மதுமிதா, மெல்ல வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள்.

வெளியே இன்னும் 'பெரியவர்களின்' ஆட்டம் ஓயவில்லை. முத்துப்பாண்டி செல்வியின் மேனியில் தன் கரங்களால் கவிதை எழுதிக்கொண்டிருக்க, செல்வி இன்பச் சுகத்தில் கண்ணயர்ந்து கிடந்தாள். ஒருபுறம் தந்தையின் லீலைகள், மறுபுறம் தம்பியின் முன்னால் தான் நின்ற கோலம்—இந்த இரட்டைச் சிக்கலில் மதுமிதா தவித்துப் போனாள்.

தண்ணீரின் ஜில்லிப்பு இப்போது அவளுக்குத் தெரியவில்லை; மாறாக, ராசுக்குட்டியின் அருகாமையும், அவன் கண்ட காட்சியும் அவளது மேனியைச் சூடாக்கிக் கொண்டிருந்தது. இருட்டுக்குள்ளும் அவளது முகம் சிவந்து போயிருப்பதை ராசுக்குட்டி கவனித்தான்.

டேய்... என்னடா இன்னும் அங்கயே பார்த்துட்டு இருக்க? திரும்புடா!" என்று மதுமிதா மெல்லிய குரலில் உறுமினாள். தன் மேனி அவனது கண்களில் பட்ட சங்கடம் அவளை வாட்டியது.

"அக்கா... நீதானே சொன்ன அத்தையை அப்படிப் பார்க்கக்கூடாதுன்னு? அதான் உன் பக்கம் திரும்பி நிக்கிறேன்," என்று ராசுக்குட்டி ஒருவிதமான கள்ளச்சிரிப்புடன் சொன்னான்.

மதுமிதாவுக்கு இப்போது கோபப்படுவதா அல்லது சிரிப்பதா என்றே தெரியவில்லை. தன் தந்தையும் மாமியாரும் செய்யும் லீலைகளைப் பார்க்கும்போது, தனக்கும் தன் தம்பிக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட இந்தச் சிறிய 'தரிசனம்' அவ்வளவு பெரிய தவறாக அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. "ஐயோ... சரி சரி, பரவாயில்லை... பார்த்துத் தொலை!" என்று அவளும் மெல்லச் சிரித்தபடி அனுமதி கொடுக்க, ராசுக்குட்டி மெல்லத் திரும்பினான்.

இப்போது இருவரும் மீண்டும் தொட்டியின் விளிம்பில் தலையை வைத்து வெளியே வேடிக்கை பார்த்தனர். அங்கே முத்துப்பாண்டி பெரியப்பா ஒரு முழுநேரக் காதலனாகவே மாறியிருந்தார். செல்வியின் ஒரு மார்பகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்திப் பலமாகப் பிசைந்தவர், அடுத்த நிமிடம் அப்படியே குனிந்து அதன் காம்பைத் தன் வாய்க்குள் திணித்து ஆழமாகச் சப்பத் தொடங்கினார்.

 
  

செல்விக்கு இன்பம் தாங்கவில்லை. தன் தம்பியின் தலைமுடியைச் செல்லமாகக் கோதிவிட்டபடி, அவர் இன்னும் ஆழமாகச் சுவைப்பதற்கு வசதியாகத் தன் மார்பை நன்றாக எக்கிக் கொடுத்தாள். "ம்ம்ம்... பாண்டி..." என்று அவளது வாய் முனக, அந்த நிசப்தமான இரவில் அவளது சிணுங்கல் சத்தம் தண்ணீர் தொட்டி வரை எதிரொலித்தது.

செல்வியின் உடல் வளைந்து நெளிவதையும், முத்துப்பாண்டி ஒரு குழந்தையைப் போல அவளது மார்பில் பால் குடிப்பது போலச் சுவைப்பதையும் பார்த்த மதுமிதாவுக்குத் தாகம் எடுத்தது. "அப்பாவைப் பாருடா ராசு... ஒரு நிமிஷம் கூட விடாம எப்படி வேலை பாக்குறாரு!" என்று வியப்புடன் முணுமுணுத்தாள்.

ராசுக்குட்டியோ, வெளியே அத்தையின் மார்பில் பெரியப்பா செய்யும் வித்தைகளைப் பார்ப்பதா, அல்லது தன் பக்கத்திலேயே தண்ணீரில் நனைந்து, மேலாடை இல்லாமல் நிற்கும் அக்காவின் அழகை நினைத்துப் பார்ப்பதா என்று தெரியாமல் திணறினான்.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 18

வெளியே நிலவொளியில் முத்துப்பாண்டியின் வெறித்தனம் இன்னும் உச்சத்தைத் தொட்டது. செல்வியின் மார்பைக் கவ்விச் சுவைத்துக் கொண்டிருந்தவர், அப்படியே அவளது ஒரு கையைப் பற்றித் தன் வேட்டிக்கு அடியில் கொண்டு போனார். செல்வியும் இதற்காகவே நெடுநேரம் காத்திருந்தது போல, ஒரு காந்த ஈர்ப்போடு தன் கையை வேட்டிக்குள் செலுத்தினாள். அடுத்த நொடி, அவரது ஆண்மையை உறுதியாகப் பற்றி உருவத் தொடங்கினாள்.

   

முத்துப்பாண்டியின் வேட்டிக்குள்ளே அவளது கைகள் மறைந்திருந்ததால், தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்த மதுமிதாவுக்கும் ராசுக்குட்டிக்கும் அவர் உறுப்பை நேரடியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால், செல்வியின் கைகள் எந்த வேகத்தில் அங்கு வேலை பார்க்கின்றன என்பதை முத்துப்பாண்டியின் முக பாவனைகளே காட்டிக் கொடுத்தன.

முத்துப்பாண்டி சுகத்தின் எல்லைக்கே சென்று கொண்டிருந்தார். அவர் கண்கள் சொருகிப் போக, வாய் மெல்லத் திறந்திருக்க, செல்வியின் கைகளின் அசைவிற்கு ஏற்ப அவரது உடல் சிலிர்த்தது. "ம்ம்ம்... அக்கா... அப்படியேதான்..." என்று அவர் தழுதழுத்த குரலில் முனக, செல்வி இன்னும் வேகமாகத் தன் கைவரிசையைக் காட்டினாள்.

  

வேட்டியின் இறுக்கம் தாளாமல், முத்துப்பாண்டி அதை உருவிவிட, அது சுருண்டு அவர் காலடியில் விழுந்தது. நிலா வெளிச்சத்தில் அவரது அந்த முதிர்ந்த ஆண்மை பளிச்செனத் தெரிய, அதைத் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்து பார்த்த மதுமிதா வாய்பிளந்து போனாள். இதுவரை இப்படி ஒரு காட்சியை அவள் நேரில் கண்டதில்லை. அவளது தொண்டை வறண்டு போக, ஒரு பெரிய எச்சில் உருண்டையைச் சிரமப்பட்டு விழுங்கினாள்.

உள்ளுக்குள் ஏற்பட்ட அந்தத் தாகமும், வெளியே நடக்கும் கிளர்ச்சியான காட்சிகளும் மதுமிதாவை நிலைகுலையச் செய்தன. தன்னையும் அறியாமல், தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த ராசுக்குட்டியை அவள் இன்னும் நெருங்கிப் போய்க் கட்டிக்கொண்டாள். ஜில்லிடும் தண்ணீருக்குள்ளும் அவளது மார்பு வியர்த்துப் போயிருக்க, விறைத்து நின்ற அவளது காம்புகள் தம்பியின் முதுகில் அழுத்தமாக உரசின.

அந்த உரசல் ராசுக்குட்டியின் முதுகைச் சிலிர்க்க வைத்தது. தன் அக்கா பின்னால் இருந்து அமுக்கும் அந்த மென்மையான, சூடான பரிசத்தை உணர்ந்த ராசுக்குட்டி, அவனது கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். அவனும் லேசாகப் பின்னால் சாய, மதுமிதாவின் இரு மார்பகங்களும் அவனது முதுகில் நன்றாக அமுங்கி, தட்டையாகும்படி அவள் உடலோடு ஒட்டி நின்றான்.

மதுமிதா தன் மார்பின் கனத்தை அவன் முதுகில் ஏற்றிவிட்டு, அவன் தோளில் தலை சாய்த்துக் கொண்டாள். வெளியே முத்துப்பாண்டியின் ஆண்மையைச் செல்வி இப்போது இரு கைகளாலும் பிடித்து ஆக்ரோஷமாக உருவத் தொடங்க, முத்துப்பாண்டி இன்பத்தில் தலையைப் பின்னால் சாய்த்து முனகினார்.

வெளியே நிலவொளியில் அந்த ஆட்டம் அதன் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது. செல்வியின் கைகள் முத்துப்பாண்டியின் ஆண்மையை மிக வேகமாக உருவத் தொடங்க, அந்த வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அவளது பெரிய மார்பகங்கள் தாலிக்கொடியுடன் சேர்ந்து 'தையா தக்கா' எனத் தாளம் போட்டுக் குதித்தன. அந்தப் பால்குடங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொள்ளும் அழகை, தண்ணீர் தொட்டிக்குள் இருந்து ராசுக்குட்டி கண்சிமிட்டாமல் ரசித்தான்.



அப்போது முத்துப்பாண்டி தன் கையை முன்னால் கொண்டு வந்து, செல்வியின் பாவாடை நாடாவைப் பிடித்து ஒரு இழு இழுத்தார். அடுத்த நொடி, அந்தப் பாவாடையும் கீழே விழ, இருவரும் நிலா வெளிச்சத்தில் முழு நிர்வாணிகளாக நின்றனர்.

    

செல்வியின் அந்தரங்கப் பகுதி இருட்டில் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றாலும், அவளது உடல் அமைப்பின் ஒட்டுமொத்தப் பரிமாணமும் அந்த வெளிச்சத்தில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. முத்துப்பாண்டிக்குத் தொப்பை இருந்தாலும், செல்விக்குக் கொஞ்சமும் தொப்பையே இல்லாமல், செதுக்கி வைத்த கருங்கற் சிலையைப் போலக் கருத்த மேனியுடன் நின்றாள். அவளது அகன்ற இடுப்பும், திரண்ட தொடை அழகும் அந்த வயதிலும் ஒரு கவர்ச்சியான தோற்றத்தைத் தந்தது.

முத்துப்பாண்டி மெல்லத் தன் கையைச் செல்வியின் கால்களுக்கிடையே கொண்டு போக, செல்வி ஒருவிதமான இன்பச் சிணுங்கலோடு தன் கால்களை மெல்ல விரித்துக் கொடுத்தாள்.

இதைக் கண்ட மதுமிதாவுக்குத் தன் தாகம் இன்னும் அதிகரித்தது. தன் தம்பியின் முதுகில் தன் மார்புகளை இன்னும் அழுத்தமாகத் தேய்த்தாள். "ராசு... பாருடா... அவங்க பண்றதை..." என்று அவள் கிசுகிசுத்தபோது, அவளது காம்புகள் தம்பியின் முதுகில் ஊசி கொண்டு குத்துவது போல விறைத்து நின்றன.

ராசுக்குட்டிக்குத் தன் முதுகில் அமுங்கும் அந்த மென்மையான மார்பகங்களின் பாரமும், வெளியே அத்தை கால்களை விரித்து நிற்கும் காட்சியும் சேர்ந்து ஒரு மந்திரித்த உணர்வைத் தந்தன. அவன் மெல்லத் தன் கைகளைத் தண்ணீருக்குள் பின்னால் கொண்டு சென்று, தன் முதுகில் அமுங்கிக் கொண்டிருக்கும் மதுமிதாவின் தொடைகளைத் தேடினான்.

வெளியே தந்தை தன் அக்காவின் அந்தரங்கத்தைத் தடவிக் கொண்டிருக்க, இங்கே தம்பி தன் அக்காவின் நெருக்கத்தில் உருகிக் கொண்டிருந்தான்.

அடுத்த விநாடி, அங்கே ஒரு மௌனப் புரட்சி வெடித்தது. யார் முதலில் தொடங்கினார்கள் என்று இருவருக்குமே தெரியவில்லை; ஆனால், இருவர் உதடுகளும் காந்தம் போல ஒன்றோடொன்று ஒட்டிக்கொண்டன. மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் ஒருவரையொருவர் வெறித்தனமாக இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டு, அந்த ஆழமான முத்தத்தில் மூழ்கிப் போனார்கள். மதுமிதாவின் அந்த இளமையான கோதுமை நிற மார்புகள், ராசுக்குட்டியின் நெஞ்சில் பலமாக அமுங்கிப் பிதுங்கின. அந்த அழுத்தத்தில் அவள் ஒரு மெல்லிய முனகலோடு அவனை இன்னும் தன்னோடு பிணைத்துக்கொண்டாள்.

கணேஷ் எனும் கள்ளக்காதலன் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டுச் சென்ற பிறகு, ஒருவித ஏக்கத்துடனும் தனிமையுடனும் தவித்துக்கொண்டிருந்த மதுமிதாவின் உடலுக்கு, தம்பியின் இந்த முத்தம் ஒரு பெரும் மருந்தாக அமைந்தது. இத்தனை நாள் தேக்கி வைத்திருந்த அந்தப் பெண்மையின் தாகம், இன்று தன் தம்பியின் இதழ் தீண்டலில் எரிமலையாக வெடித்தது.

 

அவர்களது முத்தம் ஒரு சாதாரண முத்தமாக இல்லை; அது ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான வேட்டையைப் போல  இருந்தது. ராசுக்குட்டி தன் நாவால் மதுமிதாவின் இதழ் பிளவுகளைத் துழாவ, மதுமிதா தன் வாயை நன்றாகத் திறந்து அவனது நாவைத் தன் வாய்க்குள் வரவேற்றாள். இருவரது நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று போரிடுவது போலச் சுழன்று பிணைந்தன. ஒருவர் எச்சிலை மற்றொருவர் சுவைப்பதும், நாவால் ஒருவரின் மேல் அண்ணத்தை மற்றொருவர் வருடுவதும் என அந்த ஈரமான போர் நீடித்தது.

வெளியே அவள் தந்தை தன் அத்தையோடு என்ன செய்தாரோ, அதையே இங்கே மதுமிதா தன் தம்பியோடு மிகத் தீவிரமாகச் செய்துகொண்டிருந்தாள். அந்தத் தண்ணீர்த் தொட்டியின் குளுமையையும் மீறி, இருவரது உடலும் அனலாகக் கொதித்தது. மதுமிதா தன் கைகளால் ராசுக்குட்டியின் தலைமுடியைக் கோதி, அவனைத் தன் முகத்தோடு இன்னும் ஆழமாக அழுத்திக்கொண்டாள்.



அவர்களது மூச்சுக் காற்று ஒன்று கலக்க, அந்தத் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் முத்தச் சத்தமும், அவர்களின் வேகமான மூச்சுப் பரிமாற்றமும் மட்டுமே எதிரொலித்தது. உறவு முறைகள் அங்கே கருகிப் போயின; எஞ்சியது இரண்டு உடல்களின் தீராத தாகம் மட்டுமே.


வெளியே நிலவொளியில் காமம் அனலாகத் தகித்தது. ஒருவரை ஒருவர் வெறிகொண்டு தடவிக்கொண்டிருந்த முத்துப்பாண்டியும் செல்வியும், ஒரு கட்டத்தில் கைகளைத் தளர்த்தி ஒருவரை ஒருவர் மிக இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டனர். அவர்கள் பரிமாறிக்கொண்ட முத்தங்கள் தாகம் தீராத வேங்கைகளின் வேட்டை போல இருந்தது. முத்துப்பாண்டி தன் கரங்களைச் செல்வியின் முதுகின் வழியே கீழே இறக்கி, அவளது பின்னழகைப் பலமாகப் பற்றித் தன்னோடு இழுத்து அணைத்தார்.

செல்வியும் சளைத்தவள் அல்ல; தன் அந்தரங்கத்தைத் தம்பியின் ஆண்மையோடு அழுத்தி உரசி, இன்பத்தில் மெய்மறந்தாள். அந்த நெருக்கத்தில் அவளது பெரிய மார்பகங்கள் முத்துப்பாண்டியின் நெஞ்சில் அமுங்கி, பக்கவாட்டில் பிதுங்கி வழிந்தன. அந்தப் பால் குடங்கள் அழுத்தப்படும் அழகு, வெளியே இருந்த நிலவின் வெளிச்சத்தையும் மிஞ்சியது.

தண்ணீர் தொட்டிக்குள், இந்த அதிர்ச்சியான மற்றும் கிளர்ச்சியான காட்சிகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டியால் இனிமேலும் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. வேகமாக மூச்சுவாங்கிக்கொண்டிருந்தவன், சட்டெனத் திரும்பித் தன் அக்கா மதுமிதாவை நேருக்கு நேர் பார்த்தான்.

மதுமிதா அந்தத் தருணத்தில் தண்ணீருக்குள் இருந்து சற்று எழும்பி நிற்க, அவளது கோதுமை நிற மார்பகங்கள் தண்ணீர்த் துளிகளுடன் சேர்ந்து முத்து முத்தாக ஜொலித்தன. தன் தம்பி தன்னை இமைக்காமல் பார்க்கிறான் என்று தெரிந்தும், மதுமிதா இந்த முறை அதை மறைக்க முயலவில்லை. "பார்க்காதே" என்று அவள் சொல்லவுமில்லை. அவளது கண்களில் ஒருவிதமான ஏக்கம் படர்ந்திருந்தது.

குளிர்ச்சியான தண்ணீருக்குள் இருந்தாலும், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் ஒரு வெப்பமான மௌனம் நிலவியது. மதுமிதாவின் மார்புக் காம்புகள் குளிரிலும் கிளர்ச்சியிலும் இன்னும் விறைத்துத் துருத்திக்கொண்டு நிற்க, ராசுக்குட்டியின் கண்கள் அந்தப் பால் போன்ற மேனியில் நிலைத்து நின்றன.

அந்தக் குளிர்ந்த தண்ணீரின் ஜில்லிப்பும், வெளியே நிலவொளியில் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்த அந்த அனல் பறக்கும் நிகழ்வுகளும், மதுமிதா மற்றும் ராசுக்குட்டியின் மனதிலிருந்த அனைத்துக் கட்டுப்பாடுகளையும் தவிடுபொடியாக்கியது.

இதுவரை 'அக்கா - தம்பி' என்கிற புனிதமான வேலிக்குள் தங்களை ஒடுக்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள், வெளியே தன் தந்தையும், சொந்த அத்தையும் எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி நிர்வாணமாகக் கூடி நிற்பதைக் கண்டதும், அந்த வேலி அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றியது. 'சொந்த அக்கா தம்பியே அங்கே அப்படி இருக்கும்போது, நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?' என்கிற துணிச்சல் இருவர் மனதிலும் காட்டுத்தீயாகப் பரவியது. இருவரது கண்களிலும் இப்போது பாசத்திற்குப் பதில், அதே காமத் தீ கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது.

யார் முதலில் தொடங்குவார்கள் என்கிற மெல்லியத் தவிப்பு அங்கிருந்த மௌனத்தில் நிலவியது. மதுமிதா இமைக்காமல் தன் தம்பியின் கண்களைப் பார்க்க, ராசுக்குட்டியும் அவளது அந்தத் தீர்க்கமான பார்வையில் கரைந்து போனான். இருவர் முகமும் காந்தம் போல ஒன்றை ஒன்று ஈர்க்க, மிக நெருக்கமாக வந்தன.

இருவரது உதடுகளும் முட்டிக்கொள்ளும் அளவுக்கு இடைவெளி குறைந்தது. ராசுக்குட்டியின் சூடான மூச்சுக்காற்று மதுமிதாவின் முகத்தில் பட, மதுமிதாவின் அனல் போன்ற சுவாசத்தை ராசுக்குட்டி தன் இதழ்களில் உணர்ந்தான். தண்ணீருக்குள் நின்றிருந்தாலும், அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் ஒரு பெரும் போர் தொடங்கக் காத்திருந்தது.

வெளியே முத்துப்பாண்டி செல்வியின் முதுகைப் பிடித்துத் தன்னோடு இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொள்ள, இங்கே ராசுக்குட்டி மெல்லத் தன் கைகளைத் தண்ணீருக்குள் உயர்த்தி, மதுமிதாவின் முகத்தைத் தன் உள்ளங்கைகளால் ஏந்தினான். மதுமிதா கண்களை மெல்ல மூடி, தன் தம்பியின் முதல் தீண்டலுக்குத் தன்னை அர்ப்பணிக்கத் தயாரானாள்.

ராசுக்குட்டி தன் ஒரு காலைத் தூக்கி மடக்கி, மதுமிதாவின் இடுப்போடு சேர்த்து அவளைத் தன்னோடு பலமாக இழுத்தான். அவன் இழுத்த இழுப்புக்கு, மதுமிதா தன் இடுப்பை நன்றாக வளைத்து எக்கி, அவனது உடலோடு ஒரு காகிதத்தைப் போல ஒட்டிக்கொண்டாள். தண்ணீருக்கு அடியில், ஆடை ஏதுமில்லாத அவளது அந்தரங்கம், ராசுக்குட்டியின் ஆணுறுப்போடு அழுத்தமாக உரசியது. ராசுக்குட்டி இன்னும் தன் கீழ் ஆடைகளைக் களையாமல் இருந்தாலும், அவனது வேட்டியின் வழியே விம்மி நின்ற அந்தப் புடைப்பை மதுமிதாவால் அப்பட்டமாக உணர முடிந்தது.
 
  
அந்த அழுத்தம் அவளுக்குள் ஒரு மின்னலைப் பாய்ச்சியது. வெளியே நிலவொளியில் தன் தந்தையும் அத்தையும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் இப்போது முழுமையாகவே மறந்து போனார்கள். அந்தச் சிறிய தண்ணீர் தொட்டிக்குள், இரண்டு நாகப் பாம்புகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைவதைப் போல, அக்காவும் தம்பியும் உடல் ரீதியாக ஒன்றிப் போனார்கள்.

மதுமிதா தன் கால்களால் ராசுக்குட்டியின் இடுப்பைச் சுற்றி வளைக்க முயல, ராசுக்குட்டியோ அவளது பிதுங்கி நின்ற மார்புகளைத் தன் மார்போடு சேர்த்து நசுக்கினான். இருவரது முத்தமும் இன்னும் தீவிரம் அடைந்தது; இதழ்கள் பிரிவதும் மீண்டும் கவ்விக் கொள்வதுமாக அந்த நள்ளிரவு நேரத்தை அவர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டனர்.

"ராசு... மெதுவாடா..." என்று மதுமிதா அவனது இதழ்களுக்குள்ளேயே முனகினாள். ஆனால் அவளது கைகள் அவனது முதுகை நகங்களால் கீறி, அவனது வேகத்தை இன்னும் அதிகரித்தன.

தண்ணீருக்குள் அவர்களின் அசைவுகள் மெல்லிய அலைகளை உண்டாக்கின. வெளியே ஒரு காலத்தில் ஒழுக்கம் பேசிய மனிதர்கள் நிர்வாணமாக நிற்க, இங்கே அதே குடும்பத்தின் வாரிசுகள் தர்மத்தின் எல்லைகளைத் தாண்டி, ஒருவருக்கொருவர் இன்பத்தை வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தத் தண்ணீர் தொட்டி இப்போது அவர்களின் அந்தரங்க சொர்க்கமாக மாறியிருந்தது.

வெளியே நிலவொளியில் அந்த முதிர்ந்த காதல் அதன் உச்சத்தைத் தொட்டது. முத்துப்பாண்டி தன் அக்கா செல்வியை மொட்டை மாடித் தரையில் மெல்லப் படுக்கவைத்தார். செல்வி தன் கால்கள் இரண்டையும் நன்றாக விரிக்க, அவளது அந்தரங்கப் பகுதி நிலவொளியில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது பெருத்த, கருமை நிறமான அந்த இதழ்கள் விரிந்து, உள்ளே இருந்த சிவந்த சதைப்பகுதி மென்மையாகத் தெரிந்தது.

 


அதைப் பார்த்த முத்துப்பாண்டிக்கு எச்சில் ஊறியது. தன் ஒரு விரலை மெல்லக் கொண்டு சென்று அந்த இதழ்களைத் தொட்டுப் பார்த்தார். அது ஏற்கனவே காமக் கசிவில் 'கொழகொழவென' ஈரப்பற்றுடன் இருக்க, அவரது விரல் பட்டதும் அந்தத் திரவம் பொங்கி வழிந்தது. "பாண்டி... சீக்கிரம் விடுடா... தாள முடியல," என்று செல்வி தன் இடுப்பை எக்கி முனகினாள்.

முத்துப்பாண்டி தன் அக்காவின் மேல் மெல்லப் படர்ந்தார். அவரது பருத்த தொப்பை செல்வியின் வயிற்றில் அழுத்தமாக இடிக்க, அது ஒரு சிறிய தடையாக இருந்தாலும், அவரது ஆண்மையின் நுனி அவளது வாசலைத் தொட்டு உரசியது. முத்துப்பாண்டி தன் இடுப்பை மெல்ல ஆட்ட, அந்த ஆணுறுப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உள்ளே இறங்கத் தொடங்கியது. செல்வி ஒரு பெருமூச்சோடு இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் உயர்த்தி ஒத்துழைக்க, ஒரு கட்டத்தில் அது 'புளக்'கென்று முழுவதுமாக உள்ளே புகுந்துகொண்டது.

அந்த இன்பத்தில் செல்வி ஒரு நீண்ட முனகலை வெளியிட்டாள். தன் கால்களை முத்துப்பாண்டியின் இடுப்பைச் சுற்றி வளைத்துப் போட்டு, அவரைத் தன்னோடு இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டாள். முத்துப்பாண்டிக்குத் தன் பெரிய தொப்பை ஒரு தர்மசங்கடத்தைக் கொடுத்தாலும், அவர் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் ஆக்ரோஷமாக இடுப்பை ஆட்டத் தொடங்கினார்.


 
ஒவ்வொரு முறையும் அவர் முன்னேறிப் பாயும்போது, அவரது வயிறு அவளது வயிற்றில் இடித்து ஒரு மெல்லிய சத்தத்தை உண்டாக்கியது. ஆனாலும், அவர் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி 'இடிக்க  அவரது ஆண்மை செல்வியின் ஆழம் வரை சென்று திரும்பியது. செல்வி அவரது வேகத்திற்கு ஈடுகொடுத்துத் தன் இடுப்பைச் சுழற்ற, அந்த நள்ளிரவு அமைதியில் அவர்களின் உடல் உரசல் சத்தமும், வேகமான மூச்சுக்காற்றும் சங்கீதமாக ஒலித்தன.

வெளியே தந்தை தன் அக்காவைப் போர்க்களத்தில் வீழ்த்துவது போல வீழ்த்திக் கொண்டிருக்க, உள்ளே தண்ணீர் தொட்டிக்குள் மதுமிதாவும் ராசுக்குட்டியும் அதே வேகத்தில் ஒருவரை ஒருவர் பிணைத்துக் கொண்டிருந்தனர்


 
தண்ணீருக்கு அடியில் ராசுக்குட்டியின் ஆண்மை தன் பெண்மையோடு உரசித் தவிப்பதைக் கண்ட மதுமிதாவுக்கு, அதைத் தன்னுள் ஏந்திக் கொள்ள வேண்டும் என்கிற வெறி பிறந்தது. தன் வலது கையைத் தண்ணீருக்குள் விட்டு, அவனது வேட்டியை மெல்ல விலக்கி அந்த உறுப்பைத் தொட்டாள். தொட்ட அடுத்த விநாடி, ஏதோ ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலப் பயத்தில் கையைத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டாள். அவளால் நம்பவே முடியவில்லை; அது உண்மையிலேயே தன் தம்பியின் ஆண்மைதானா என்று வியந்து போனாள்.

"அக்கா... ஏன் கையை எடுத்துட்ட?" என்று குழப்பத்துடன் கேட்ட ராசுக்குட்டி, அவளது கையைப் பற்றி மீண்டும் தன் ஆண்மையின் மேல் வைத்தான். மதுமிதா இப்போது தயக்கமில்லாமல் அதைத் தன் பிடிக்குள் சிறைப்படுத்தினாள். அவளது மென்மையான விரல்கள் அந்த உறுப்பின் நீளத்தையும், பருமணத்தையும் தொட்டுத் தொட்டு அளவெடுத்தன. அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பயமும் கிளர்ச்சியும் ஒருசேரத் தோன்றின.
   

அவனை விட்டுச் சற்று ஒதுங்கிய மதுமிதா, இப்போது ஆக்ரோஷமாக மாறினாள். ராசுக்குட்டியின் வேட்டியைச் 'சர்ரென' உருவி எறிந்தவள், அவனை அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியின் உட்புறப் படிகளில் அமரச் சொன்னாள். நிலவொளி அவன் மீது விழ, இப்போது அவனது ஆண்மை அவளது கண்களுக்கு நேரே ஒரு கம்பீரமான காட்சிப் பொருளாக நின்றது. தன் தம்பியின் உறுப்பு இந்த அளவிற்கு ஆக்ரோஷமாக இருக்கும் என்று அவள் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

தன் மென்மையான கைகளால் அதைத் தொட்டு வருடியவள், முன்னும் பின்னும் ஆட்டிப் பார்த்தாள். அது ஒரு தடிமனான இரும்பு ராடைப் போலக் கெட்டியாக இருந்தது. அந்த மொட்டுப் பகுதி  இன்னும் மெல்லிய தோலுக்குள் பதுங்கிக் கொண்டு ஒரு மர்மமான அழகைத் தந்தது.

மதுமிதா தன் இரு கைகளையும் பயன்படுத்தி அந்தத் தோலை மெல்லப் பின்னுக்கு இழுத்தாள். தோல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சரிந்து, உள்ளே மறைந்திருந்த அந்தச் சிவந்த மொட்டுப் பகுதி முழுமையாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அதன் மென்மையை ரசித்தபடி, தன் பெருவிரலால் அந்த மொட்டின் முனையில் இருந்த சிறிய துவாரத்தைத் தடவிக் கொடுத்தாள். அந்த இடத்தைச் சுற்றித் தன் விரலால் வட்டமிட்டு அவள் செய்த ஜாலங்கள், ராசுக்குட்டியின் உடலை வில்லாக வளைக்கச் செய்தது.

மதுமிதாவுக்கு அப்போதே அந்தச் சுன்னியைத் தன் புண்டைக்குள் வாங்கி ஆழம் வரை அனுபவிக்க வேண்டும் என்றுதான் ஆசை. ஆனால், அங்கே போதிய வசதிகள் இல்லை; தவிர, வெளியே அப்பாவுக்கும் அத்தைக்கும் இன்னும் ஆட்டம் ஓயாததால் இப்போதைக்கு வெளியே வரவும் முடியாது. அதனால், அந்தச் சிறிய தண்ணீர் தொட்டிப் படிக்கட்டில் அமர்ந்திருந்த ராசுக்குட்டியின் முன்னால் அவள் மண்டியிட்டாள். இன்னும் நம்ப முடியாமல் அந்தச் சுன்னியைத் தன் மூக்கிற்கு நேராக வைத்துக்கொண்டு பார்த்தாள்.


அது அவளது தாடையில் தொடங்கி நெற்றிக்கு மேல் வரை நீண்டிருந்தது. "என்னடா இது... இவ்வளவு பெருசா இருக்கு!" என்று வியந்தவள், அதை ஒரு குழந்தையைக் கொஞ்சுவது போலத் தன் முகத்தோடு அணைத்துக் கொண்டாள். அதன் தண்டுப் பகுதியில் சின்னச் சின்ன முத்தங்களைப் பதித்தாள்.

அவன் சுன்னி கன்னாபின்னா என அவள் முகத்தில் உரசியது. அவளது மூக்குத் துவாரங்களில் பட்டு உரசிச் செல்ல, அந்தச் சுன்னியிலிருந்து வந்த ஒருவிதமான ஆண்மை வாசத்தைக் கண்களை மூடி ஆழமாக உள்ளிழுத்து ரசித்தாள். சற்று முன்பு வரை கணேசன் தன்னை ஏமாற்றியதை நினைத்துத் துரதிஷ்டசாலி என எண்ணியவள், இப்போது தன் தம்பியிடம் இப்படி ஒரு முரட்டுச் சுன்னி இருப்பதை எண்ணி, தானே உலகின் பெரிய அதிர்ஷ்டசாலி எனப் பெருமிதம் கொண்டாள்.

'இப்படி ஒரு முரட்டுச் சுன்னி வீட்டிலேயே இருக்கும்போது, நாம் ஏன் அடுத்தவன் பின்னால் அலைந்து அவமானப்பட வேண்டும்? நமக்கென்று தம்பி இருக்கும்போது வெளியாட்கள் எதற்கு?' என்று அவள் முடிவு செய்தாள். மெல்லத் தன் வாயைத் திறந்து அந்தச் சிவந்த மொட்டை உள்ளே இழுத்தாள். தன் நாக்கைச் சுழற்றி அந்த மொட்டின் முனையில் சிலேற்றி நக்கினாள்.

ஏற்கனவே தண்ணீர் கசிந்து மென்மையாக இருந்த அந்த முனையை அமிழ்தம் போலச் சுவைத்தவள், அப்படியே வாயை அகலத் திறந்து முழுச் சுன்னியையும் உள்ளே வாங்க முயற்சித்தாள். அது அவளது தொண்டை வரை சென்று முட்ட, ஒரு கணம் மூச்சு முட்டியது. சட்டென வெளியே எடுக்க, அவளது எச்சில் பட்டு அந்தச் சுன்னி நிலவொளியில் மினுமினுத்தது.
 
 

ராசுக்குட்டியின் கண்களைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தபடியே, மீண்டும் ஒரு கையால் அந்தச் சுன்னியைப் பற்றினாள். இன்னொரு கையை மெல்லக் கீழே கொண்டு சென்று, அவனது இரு விதைப்பைகளையும் வருடிக் கொடுத்தாள். அந்தப் பந்து போன்ற உருண்டைகளைத் தன் விரல்களால் மென்மையாகத் தேய்த்தபடி, மீண்டும் சுன்னியை வாய்க்குள் திணித்து வெறித்தனமாக ஊம்பினாள்.

அவளது வாய்க்குள் அந்தச் சுன்னி முன்னும் பின்னும் போய் வர, ராசுக்குட்டி சுகத்தில் கண்கள் செருக, தொட்டியின் விளிம்பைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டான். மதுமிதா காதலோடும் காமத்தோடும் தன் தம்பியின் சுன்னியைச் சுவைக்கும் விதம், அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியையே ஒரு காமச் சொர்க்கமாக மாற்றியது.

வெளியே மொட்டை மாடியில் இப்போது காட்சி தலைகீழாக மாறியிருந்தது. முத்துப்பாண்டி தன் தொப்பையான வயிற்றை வைத்துக் கொண்டு இடிப்பதற்குக் கஷ்டப்படுவதைச் செல்வி உணர்ந்தாள். "விடு பாண்டி... நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்று முணுமுணுத்தவள், அவரைத் தரையில் மல்லாக்கப் படுக்க வைத்தாள்.

அவர் மேல் ஏறி மண்டியிட்ட செல்வி, தன் கால்களை அகல விரித்து, முத்துப்பாண்டியின் விறைத்து நின்ற சுன்னியைத் தன் புண்டையின் வாசலில் வைத்து ஒரே அமுக்காக அமுக்கினாள். அந்த முரட்டுச் சுன்னி அவளது புண்டைக்குள் முழுவதுமாக இறங்கியதும், செல்விக்கு ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு வந்தது. அவள் முத்துப்பாண்டியின் நெஞ்சில் கைகளை ஊன்றி, மெல்ல ஏறி ஏறி இறங்கத் தொடங்கினாள்.


 
செல்வி மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கும்போது, அவளது அந்தப் பாரமான மார்பகங்கள் தாளத்திற்கேற்ப மேலேயும் கீழேயும் துள்ளி விளையாடின  . முத்துப்பாண்டி கீழே படுத்திருந்தபடி செல்வியின் இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்கிவிட, அவள் மட்டையை உரிப்பது போல வேகவேகமாகச் சுன்னியைத் தன்னுள் வாங்கித் தள்ளினாள். ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் உச்சத்தை நெருங்கினர். முத்துப்பாண்டி தன் முழு வேகத்தையும் காட்ட, செல்வி கத்தியபடியே அவரோடு பின்னிப் பிணைந்தாள். இருவரது உடலும் அதிர்ந்து, அனல் போன்ற விந்து செல்வியின் புண்டைக்குள் பாய்ந்து நிரம்பியது.

அதே சமயம், இங்கே தண்ணீர் தொட்டிக்குள் ராசுக்குட்டியின் நிலைமையும் உச்சத்தைத் தொட்டிருந்தது. மதுமிதா அவனது சுன்னியை ஆழமாகத் தொண்டை வரை விட்டு ஊம்பிக் கொண்டிருந்த வேகத்தில், ராசுக்குட்டியால் இனிமேல் தாள முடியவில்லை. "அக்கா... வருதுக்கா!" என்று "புளிச்....புளிச்...." என் விந்து அவள் வாயில் பாய "க்ஹா.....க்ஹா.....க்ஹா.....க்ஹா.. அவனது சுன்னியிலிருந்து விந்து அசுர வேகத்தில் பீய்ச்சி அடித்தது.

அது நேராக மதுமிதாவின் தொண்டைக்குள்ளேயே பாய்ந்தது. ஒரு சொட்டு கூட வெளியே சிதறாமல், அந்தச் சூடான விந்தை மதுமிதா ஒருவிதத் திருப்த்தியுடன்  முழுவதுமாக விழுங்கினாள்  . தன் தம்பியின் சாரம் தன் வயிற்றுக்குள் இறங்கிய அந்த நொடி, அவள் ஒரு முழுமையான சுகத்தை உணர்ந்தாள்.

தண்ணீர் தொட்டிக்கு வெளியேயும், உள்ளேயும் ஒரு நீண்ட போர் முடிவுக்கு வந்திருந்தது. இரு ஜோடிகளும் மூச்சிரைக்க, நிலவொளியில் வியர்வையும் எச்சிலும் விந்துவும் கலந்து மின்ன, அந்த நள்ளிரவு அமைதியாகத் தணிந்தது.


இருவரும் சிறிது நேரம் தண்ணீர் தொட்டிக்குள்ளேயே அமைதியாக இருந்தனர். ராசுக்குட்டி மெல்லத் தலையை உயர்த்தி வெளியே எட்டிப் பார்த்தான். அங்கே முத்துப்பாண்டியும் செல்வியும் மெல்லத் தங்கள் ஆடைகளைச் சரி செய்து கொண்டிருந்தார்கள். நிலவொளியில் கலைந்திருந்த தலைமுடியையும், மேனியையும் துடைத்துக் கொண்டவர்கள், எவ்விதச் சத்தமுமின்றி மாடிப் படிகள் வழியாகக் கீழே இறங்கிச் சென்றுவிட்டனர். அவர்கள் சென்றதை உறுதி செய்த ராசுக்குட்டி, முதலில் தொட்டியிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

அவன் வெளியே வந்து தன் அக்காவிற்கு நேராகக் கையை நீட்டினான். மதுமிதா அவன் கையைப் பற்றிப் பலமாக ஊன்றித் தொட்டிக்கு வெளியே ஏறி வந்தாள். நள்ளிரவுக் காற்றும், நனைந்த உடலும் அவர்களைக் கடும் குளிரில் நடுங்கச் செய்தன. மதுமிதா  தன் கைகளால் உடலைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

சுற்றுமுற்றும் பார்த்த ராசுக்குட்டி, அங்கே தரையில் கிடந்த அந்தச் சேலையை எடுத்தான். அது  பெரியம்மாயுடையது  என்றாலும், இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் மதுமிதாவின் மானத்தைக் காக்க அதுவே தேவையாக இருந்தது.

"இந்தாக்கா... இதை முதல்ல சுத்திக்கோ," என்று அவன் சொல்ல, மதுமிதா எவ்விதத் தயக்கமுமின்றி அந்தச் சேலையை வாங்கி, தன் நனைந்த உடலின் மேல் சுற்றிக்கொண்டாள்.

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளவில்லை. சற்று முன் நடந்த அந்த அதீத நெருக்கமும், ஒருவரை ஒருவர் அம்மணமாகக் கண்டு அனுபவித்த சுகமும் அவர்கள் கண்களில் ஒருவித மௌனமான தவிப்பை உண்டாக்கியது. மதுமிதா அந்தச் சேலையை ஏனோதானோவென்று போர்த்திக் கொண்டு, படிகளில் இறங்கித் தன் அறை நோக்கிச் சென்றாள். அவளது தாலிக் கயிறு இன்னும் ஈரத்துடன் அவள் மார்பில் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது.

ராசுக்குட்டியும் நிலவின் வெளிச்சத்தில் மௌனமாகத் தன் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டான்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 19

மறுநாள் விடிந்தது. 'கொக்கரக்கோ' எனச் சேவல்கள் கூவும் சத்தம் ஊரெங்கும் கேட்க, மொட்டை மாடியிலேயே படுத்திருந்த ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் சூரிய ஒளி நேரடியாக வந்து விழுந்தது. கண்கள் கூச மெல்ல விழித்துப் பார்த்தவன், ஒரு நிமிடம் எங்கே இருக்கிறோம் என்று புரியாமல் திகைத்தான். சட்டென நேற்று இரவு நடந்த சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்றாக அவன் நினைவுக்கு வந்து மோதின.

 

சுற்றிப் பார்த்தான். அந்த மொட்டை மாடி இப்போது மிகவும் அமைதியாக, எதுவுமே நடக்காதது போலக் காட்சியளித்தது. ஆனால், இதே இடத்தில்தான் நேற்று இரவு ஒரு பெரிய காமக் கலவரமே நடந்திருக்கிறது என்பதை அவனால் இன்னும் நம்பவே முடியவில்லை. குறிப்பாக, அந்தத் தண்ணீர் தொட்டியை அவன் உற்றுப் பார்த்தான்.

நேற்று இரவு அந்தத் தொட்டிக்குள் தன் அக்கா மதுமிதா மண்டியிட்டு, தன் சுன்னியை ஆழமாக ஊம்பி, அந்த விந்தை முழுவதுமாக விழுங்கிய காட்சி அவன் மனக்கண்ணில் நிழலாடியது. அதை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே ராசுக்குட்டியின் உதட்டோரத்தில் ஒரு சின்னப் புன்னகை தானாகவே மலர்ந்தது. தன் அக்காவிடம் அத்தகைய ஒரு மாற்றத்தை அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

"சரியான கில்லாடி அக்கா..." என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டவன், கலைந்திருந்த தன் வேட்டியைச் சரி செய்து இடுப்பில் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டான். கீழே போனால் எல்லோரையும் எப்படி எதிர்கொள்வது என்கிற ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் இருந்தாலும், நேற்று இரவு பெற்ற சுகத்தின் தைரியம் அவனை வழிநடத்தியது.

மெல்லப் படிகளில் இறங்கி கீழே செல்லத் தொடங்கினான். அங்கே சமையலறையில் பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டது. ஒருவேளை மதுமிதாவாக இருக்குமோ அல்லது அத்தையாக இருக்குமோ என்கிற படபடப்புடன் அவன் வரவேற்பு அறைக்குள் நுழைந்தான்.


 சமையலறையில் பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டது. உள்ளே சென்றால், பத்மா பெரியம்மா  பாத்திரங்களை விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

  

 "டேய் ராசு... எழுந்து வந்திட்டியா? இருப்பா, காபி போட்டு எடுத்துட்டு வரேன்" என்று சொன்னவர், அடுப்பில் பாலை வைத்தார். நேற்று இரவு தன் கணவர் முத்துப்பாண்டி, தன் நாத்தனாருடனேயே மொட்டை மாடியில் ஆடிய ஆட்டத்தைப் பற்றி ஏதும் அறியாத அந்த அப்பாவிப் பெண்ணைப் பார்க்க ராசுக்குட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் பாவமாக இருந்தது.


அப்படியே  கொல்லைப்புறம்  வந்தான். அங்கிருந்த செழிப்பான வேப்ப மரத்தில் எட்டி ஒரு குச்சியைப் பறித்து, அதை இரண்டாக நொடித்துப் பல் துலக்க ஆரம்பித்தான். வேப்பங்குச்சியின் கசப்பு அவன் நாவில் பட்டபோது, நேற்று இரவு மதுமிதா தன் சுன்னியைத் தொண்டை வரை வாங்கி விழுங்கிய அந்தத் தருணமும், அவளது எச்சில் கலந்த அந்த விந்தின் சுவையும் நினைவுக்கு வந்து அவனைச் சிலிர்க்க வைத்தது.

வேப்பங்குச்சியின் கசப்போடு கைகால்களை அலம்பிக் கொண்டு வந்த ராசுக்குட்டிக்கு, அக்காவின் அறைக்குள் செல்லலாமா என்கிற ஒரு தயக்கம் இருந்தது. நேற்று நடந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு அவளை எப்படி எதிர்கொள்வது என்கிற தயக்கத்தோடு அவன் அந்த அறையின் கதவைத் தட்டப்போனான். ஆனால், மீண்டும் ஏதோ ஒரு தயக்கத்தில் கையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டான்.

"டேய்... என்னடா யோசனை? கதவு திறந்துதான் இருக்கு, உள்ளே வா!" என்று உள்ளே இருந்து மதுமிதாவின் குரல் கம்பீரமாக ஒலிக்க, ராசுக்குட்டி மெல்ல அசடு வழிந்தபடி கதவைத் திறந்தான்.

உள்ளே கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, தன் மகனை மடியில் படுக்கவைத்து பால் ஊட்டிக் கொண்டிருந்தாள் மதுமிதா. அவள் தன் முந்தானையால் மார்புகளை மறைத்திருந்தாலும், பாப்பா குடிக்கக் குடிக்க, பக்கவாட்டில் அந்தப் பருத்த பால்குடத்தின் ஒரு பகுதி பளிச்சென்று தெரிந்தது. நேற்று இரவு இதே மார்புகள் தன் முதுகில் அமுங்கித் தேய்ந்ததை நினைத்து ராசுக்குட்டியின் உடல் ஒரு தரம் சிலிர்த்தது.

"அக்கா... நான் அப்புறமா வரட்டா?" என்று அவள் கண்களைப் பார்க்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்துக்கொண்டே அவன் கேட்டான்.

அவனது அந்தப் பயத்தையும் தயக்கத்தையும் ரசித்த மதுமிதா, ஒரு மெல்லிய சிரிப்போடு, "டேய்... இப்படி வந்து உக்காரு. வெட்கப்பட வேண்டிய நானே இவ்வளவு அமைதியா இருக்கேன், நீ என்னடான்னா பொண்ணு மாதிரி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு நிக்கிறே!" என்று உரிமையுடன் அதட்டினாள்.

ராசுக்குட்டி மெல்லக் கட்டிலின் ஓரத்தில், அவளிடமிருந்து கொஞ்சம் தள்ளியே அமர்ந்தான். ஆனாலும், அறையெங்கும் நிறைந்திருந்த அவளது வாசனையும், குழந்தை பால் குடிக்கும்போது ஏற்படும் அந்த மெல்லிய சத்தமும் அவனை மீண்டும் அதே பழைய நினைவுகளுக்கு இழுத்துச் சென்றன.

பெரியம்மா பால் தம்ளருடன் உள்ளே வரவும், ராசுக்குட்டி சட்டென நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். "ராசு, இங்கதான் இருக்கியா? இந்தாப்பா, பால் சூடா இருக்கு குடி," என்று கூறிவிட்டு அதை மேசையிலேயே வைத்தார். "ஏண்டி மது... ரூம் இப்படி அனலா அடிக்குது? இந்த ஃபேன்-ஐ போட்டுத் தொலைக்கக் கூடாதா?" என்று படபடத்தபடி, போற போக்கில் ஃபேன் சுவிட்சைப் போட்டுவிட்டுச் சென்றார்.

 
 

'சுர்ர்...' எனச் சுழன்ற ஃபேன் காற்று, அறையிலிருந்த வெப்பத்தைத் தணிக்க முயன்றது. ஆனால், அந்தக் காற்றின் வேகத்தில் மதுமிதாவின் தோளில் இருந்த முந்தானை இன்னும் கொஞ்சம் விலகிச் சரிந்தது. அதுவரை மறைந்திருந்த அவளது அந்தப் பருத்த பால்குடம் இப்போது ராசுக்குட்டியின் கண்களுக்கு முழுமையாக விருந்தானது.

முழு முலையும் வெளிச்சத்துக்கு வந்துவிட்டாலும், அதன் காம்பு மட்டும் பாப்பாவின் வாய்க்குள் இருந்தது. அந்தக் காம்பைச் சுற்றியிருந்த கரிய நிற கருவளையம், பால் போன்ற அந்த வெண்மை நிறத்தில் எடுப்பாகத் தெரிந்தது. ராசுக்குட்டிக்கு இதயம் படபடக்க, "ஐயோ... என்ன இது!" என்கிற அதிர்ச்சியில் சட்டென முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

 

"ஆஆ..." என்று மதுமிதா திடீரெனச் சத்தமிடவும், ராசுக்குட்டி பயந்துபோய், "அக்கா... என்னாச்சுக்கா?" என்று பதற்றமாகக் கேட்டான்.

"ம்ம்ம்... உன் மருமக கடிக்கிறாடா!" என்று சலித்துக் கொண்டவள், பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த மார்பை இன்னும் கொஞ்சம் அவனுக்கு நேராக எக்கிக் காட்டினாள். "ரொம்ப சேட்டைக்காரி... பால் குடிச்சு முடிச்சதும் விட வேண்டியதானே? சும்மா சும்மா கடிச்சு வெச்சுட்டு இருக்கா," என்று அவள் சாதாரணமாகச் சொன்னாள்.

அவள் எதேச்சையாகச் சொன்னாலும், ராசுக்குட்டிக்கு அங்கே மூச்சு முட்டியது. நேற்று இரவு தன் சுன்னியை ஆழமாக வாங்கிக் கொண்ட அதே வாய்க்காரியிடம் இருந்து இப்படியொரு பேச்சு வருவதைக் கேட்கக் கேட்க, அவனது வேட்டிக்குள் ஏதோ ஒன்று மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவளது மார்பின் அழகையும், அவள் பேசும் பாவனையையும் கண்டு ராசுக்குட்டி அங்கேயே நெளிந்துகொண்டிருந்தான்.

ஒரு மார்பில் பால் தீர்ந்ததோ என்னவோ, மதுமிதா குழந்தையை மெல்லத் தூக்கி அடுத்த மார்பிற்கு மாற்ற முயன்றாள். பாப்பாவின் பிடியிலிருந்து அந்தக் காம்பு விடுபட்ட அந்த விநாடி, அழுத்தமாக இருந்த காம்பிலிருந்து ஒரு சொட்டுப் பால் 'தெறித்து' நேராக வந்து ராசுக்குட்டியின் கன்னத்தில் பட்டது.

 

அதுவரை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், தன் கன்னத்தில் பட்ட அந்த வெதுவெதுப்பான திரவத்தின் ஸ்பரிசத்தில் அப்படியே சிலிர்த்துப் போனான். தன் அக்காவின் உடலிலிருந்து வந்த அந்த ஜீவ ரசம் தன் முகத்தில் பட்டது அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது.

மதுமிதா இதைக் கவனித்துவிட்டாள். அவள் துடைத்துக் கொள்வாள் என்று பார்த்தால், அவள் எவ்விதப் பதற்றமும் இன்றி ராசுக்குட்டியின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் ஒருவிதமான மந்திரித்த புன்னகை இருந்தது. "என்னடா ராசு... மருமகளோட பிரசாதம் உன் மேல பட்டுடுச்சா?" என்று கேலியாகக் கேட்டவள், தன் முந்தானையைச் சரி செய்யாமல் அப்படியே அடுத்த மார்பில் குழந்தையை அணைத்துக்கொண்டாள்.

ராசுக்குட்டிக்குக் கை கால்கள் நடுங்கின. கன்னத்தில் ஒட்டியிருந்த அந்தப் பால் சொட்டைத் துடைக்கத் தோன்றாமல், அவன் அப்படியே சிலையாக அமர்ந்திருந்தான். .

"அக்கா... அது..." என்று அவன் ஏதோ சொல்ல வர, மதுமிதா அவன் அருகில் மெல்ல நகர்ந்து வந்தாள். "துடைக்கலையா நீ?" என்று கேட்டவள், தன் கட்டை விரலால் அவன் கன்னத்தில் இருந்த அந்தப் பால் சொட்டை மெல்ல வருடி எடுத்தாள். அந்தத் தீண்டலில் ராசுக்குட்டியின் உடலில் மீண்டும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது.

 தன் கன்னத்தில் இருந்த அந்தப் பால் சொட்டைத் தன் கட்டை விரலால் வழித்து எடுத்த மதுமிதா, அதைத் துடைத்து எறியவில்லை. மாறாக, அவள் கண்கள் ராசுக்குட்டியின் கண்களோடு ஆழமாகப் பிணைந்திருக்க, அந்த விரலை மெல்ல அவனது உதடுகளுக்கு அருகில் கொண்டு சென்றாள்.

"ஏன்டா... அப்படியே சிலையா நிக்குற?" என்று அவள் குரல் தேனாக ஒலிக்க, ராசுக்குட்டி என்ன செய்கிறோம் என்று தெரியாமல் தன் இதழ்களைச் சற்றுப் பிரித்தான். அந்தச் சிறிய இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட மதுமிதா, தன் கட்டை விரலில் இருந்த அந்தப் பால் துளியை அப்படியே அவனது வாய்க்குள் மெல்லத் திணித்தாள்.

அவளது விரல் நுனி அவன் நாவில் பட்ட அந்த நொடி, மதுமிதாவின் உடலிலிருந்து வந்த அந்தப் பாலின் ருசி அவனுக்குள் ஒரு பேரானந்தத்தைக் கொடுத்தது. நேற்று இரவு அவள் அவனது விந்தை அமுதாக உண்டாள்; இன்று அவள் தன் உடலின் சாரத்தை அவனுக்குச் சுவைக்கக் கொடுத்தாள்.

ராசுக்குட்டி அவளது விரலைத் தன் நாவால் மெல்லத் தடவ, ரஸ்குட்டிக்குள்  ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் ஏற்பட்டது. 

"ம்ம்ம்... எப்படி இருக்குடா?" என்று அவள் கிசுகிசுப்பாகக் கேட்க, அறையின் ஃபேன் காற்றுக்கு மத்தியிலும் இருவரது சுவாசமும் அனலாகக் கொதித்தது.

கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டே, அவள் தன் தம்பியின் உணர்ச்சிகளோடு மிகத் துணிச்சலாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். ராசுக்குட்டிக்கு இப்போது அவள் வெறும் அக்கா மட்டுமல்ல, தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் கலக்கப்போகும் ஒரு பேரழகியாகத் தெரிந்தாள்.

"ராசு... அக்காவோட பால் பிடிச்சிருக்கா? குடிக்கிறியா?" என்று மதுமிதா அந்தக் குறும்பான கேள்வியைக் கேட்டபோது, ராசுக்குட்டிக்குத் தொண்டை அடைத்தது. அவள் பேச்சில் இருந்த அந்தத் துணிச்சலும், கண்கள் காட்டிய விவகாரமும் அவனை நிலைகுலைய வைத்தன.

"என்னடா... வேணுமா?" என்று கேட்டவள், தன் முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் விலக்கி, காற்றோடு ஊசலாடிக் கொண்டிருந்த அடுத்த மார்பை மெல்ல ஆட்டிக் காட்டினாள். அந்தப் பருத்த மார்பின் காம்பில் ஒரு சிறிய பால் சொட்டு முத்துப்போல ஒட்டியிருந்தது. 

   

ராசுக்குட்டி அதைப் பார்த்துக் கொண்டே, 'ஆமாம்' என்று சொல்லத் தயங்கினான்; ஆனால் 'வேண்டாம்' என்று சொல்லவும் அவனது வாலிப மனதுக்கு இடமில்லை. அவன் தலை மாவு அரைப்பது போல ஒருவிதக் குழப்பத்தில் ஆடியது.

"டேய்... ஒண்ணு வேணும்னா இப்படி ஆட்டு, இல்லன்னா அப்படி ஆட்டு. என்னடா இப்படிச் சுத்திட்டு இருக்க? இப்படி வா..." என்று அதிகாரமாகச் சொன்னவள், அவனது கையைப் பற்றி இழுத்து, தன் வலது மார்பின் ஓரத்தில் அவனுக்கு நேராக உட்கார வைத்தாள்.

"அப்படியே என் மடியில் படுத்துக் குடிடா..." என்று அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, ராசுக்குட்டியின் காதுக்குள் தேனா அல்லது அனலா என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.

ராசுக்குட்டி ஒருமுறை பலமாக எச்சில் விழுங்கினான். அறைக்கதவு பாதி திறந்துதான் இருந்தது. கூடத்திலிருந்து பெரியம்மா பாத்திரங்களை அடுக்கும் சத்தமும், அடுப்பங்கரை வேலையும் தெளிவாகக் கேட்டது. 'அக்கா என்ன நிலைமையில இதையெல்லாம் சொல்றான்னு தெரியலையே... ஒருவேளை பெரியம்மா பார்த்தா அவ்வளவுதான்' என்று பயந்தவன், "வேண்டாம்க்கா... யாராவது பார்த்துடப் போறாங்க," என்று தலையை வேகமாத் தடுத்தபடி அசைத்தான்.

ஆனால் மதுமிதா அவனது பயத்தைக் கண்டு பின்வாங்கவில்லை. அவள் இதழ்களில் விரிந்த அந்தப் புன்னகை, 'யார் பார்த்தால் எனக்கென்ன?' என்பது போல இருந்தது.


"டேய்... என்ன இப்படிப் பேந்தப் பேந்த முழிச்சிட்டு இருக்க? இப்படி வந்து படுடா!" என்று சொன்ன மதுமிதா, தன் பருத்த தொடையை ஓங்கித் தட்டினாள்.

ராசுக்குட்டிக்குக் கை கால்கள் உதறின. "அக்கா... சும்மா இருப்பா! இது என்ன நேரங்காலன்னு பாரு. நேத்து மாதிரி இருட்டுல தண்ணித் தொட்டிக்குள்ள இருக்கோம்னு நினைச்சியா? பெரியம்மா வீட்டிலேயேதான் இருக்காங்க. ஏதாவது ஏடாகூடமா நடந்துவிடப் போகுதுக்கா..." என்று படபடப்புடன், தன் பயத்தையெல்லாம் கொட்டித் தீர்த்தான்.

மதுமிதா அவனைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தாள். "ஓ... அப்படின்னா உனக்குப் பெரியம்மா இருக்கிறதுதான் பிரச்சனை, அப்படித்தானே?" என்று தன் ஒரு புருவத்தை உயர்த்தி, குறும்பாகக் கேட்டாள். ராசுக்குட்டியும் 'ஆமாம்' என்பது போலத் தலையசைத்தான்.

"சரி... அப்படின்னா அம்மாவையே உன்னைச் சொல்லச் சொல்லவா?" என்று அவள் கேட்ட அடுத்த நொடி, ராசுக்குட்டி அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். அதற்குள் மதுமிதா கதவை நோக்கித் திரும்பி, சத்தமாகப் பெரியம்மாவைக் கூப்பிட்டாள்.

"அம்மா... ராசுக்குட்டி நான் கொடுத்தப் பாலைக் குடிக்க மாட்டேங்கிறான்மா!"

"ஐயோ அக்கா... என்ன பண்ணுற?" என்று பதறிப்போன ராசுக்குட்டி, அவளது வாயைப் பொத்தினான். ஆனால், அதற்குள் சமையலறையிலிருந்து பெரியம்மாவின் குரல் கணீரென்று கேட்டது.

"டேய் ராசு... வீம்பு பண்ணாம அக்கா கொடுத்தப் பாலைக் குடிடா!" (பெரியம்மா நினைத்தது மேசையில் டம்ளரில் இருந்த பால்; ஆனால் இங்கே மதுமிதா ஆடிக்கொண்டிருந்ததோ வேறு விளையாட்டு).

மதுமிதா அவன் கையைத் தட்டிவிட்டாள். "பார்த்தியா? அம்மாவே சொல்லிட்டாங்க. இப்போ சந்தோஷமா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே, ராசுக்குட்டியின் தலையைப் பிடித்துத் தன் மடியில் அழுத்தமாகச் சாய்த்தாள்.

  

அவளது மென்மையான தொடையின் கதகதப்பும், அருகே அசைந்து கொண்டிருந்த அந்தப் பாரமான மார்பகத்தின் வாசனையும் அவனை மொத்தமாகச் சுருட்டியது.  அவன் கண்கள் மதுமிதாவின் மார்புக் காம்பையே வெறித்தனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவனது இதழ்கள் அந்தப் பால் வாசம் வீசும் இலக்கை நோக்கி மெல்லத் துடித்தன.

மதுமிதா தன் முதுகைச் சற்று பின்னால் சாய்க்க, அவளது அந்தப் பருத்த மார்புக் காம்பு ராசுக்குட்டியின் உதடுகளில் உரசியது. அந்தத் தீண்டலில் அவன் இதழ்கள் தானாகவே வழிவிட்டன. அவனால் நம்பவே முடியவில்லை; தன் அக்காவின் மார்புக் காம்பை அவன் வாய்க்குள் திணித்து அடுத்த நொடியே வெறித்தனமாகச் சப்பி இழுத்தான்.

சற்றும் எதிர்பாராத வேகத்தில், 'சித்தென்று' அந்தச் சூடான பால் அவனது வாய்க்குள் பீறிட்டுப் பாய்ந்தது. 

  

ஒரு பக்கம் தன் கைக்குழந்தை, மறுபக்கம் தன் வாலிபத் தம்பி என இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் பால் புகட்டும் அந்த விசித்திரமான இன்பத்தில் மதுமிதா தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு முனகினாள்.

அவளது உடலிலிருந்து சுரந்த அந்த இனிப்பான பால், ராசுக்குட்டியின் தொண்டையை நனைத்து உள்ளே இறங்கியது. அந்த ருசியில் மயங்கியவன், தன் வாயை இன்னும் அகலத் திறந்து, அவளது மார்பை இரு கைகளாலும் பிசைந்து பிழிந்து  குடித்தான். அவனது நாக்கு அந்தச் சிவந்த காம்பைச் சுற்றிச் சுழன்று நக்க, மதுமிதாவுக்குள் காமமும் தாய்மையும் கலந்து ஒரு புதிய போதையை ஏற்றியது.

அவன் பால் குடிக்கும் வேகத்தில், மதுமிதாவின் கழுத்தில் இருந்த அந்தத் தாலிக் கொடி ராசுக்குட்டியின் மூக்கில் பட்டு உரசி இடையூறு செய்தது. தன் தம்பிக்கு எந்த இடையூறும் இருக்கக் கூடாது என்று நினைத்தவள், அந்தத் தாலிக் கொடியைத் தூக்கித் தன் கழுத்துக்குப் பின்னால் போட்டுக் கொண்டாள்.

வெளியே பெரியம்மா எந்நேரமும் உள்ளே வரலாம் என்கிற ஆபத்து இருந்தது. ஆனால், தன் தம்பிக்காக எத்தகைய ரிஸ்க்கையும் எடுக்க மதுமிதா தயாராக இருந்தாள். தன் மடியில் படுத்துப் பால் குடிக்கும் ராசுக்குட்டியின் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டபடி, ஒரு தாயைப் போலவும் அதே சமயம் ஒரு காதலியைப் போலவும் அவனைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.
 
சமையலறையில் பெரியம்மா பாத்திரங்களை உருட்டும் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டே இருக்க, இங்கே அறைக்குள் ஒரு ரகசியப் பால் திருவிழாவே அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.


ராசுக்குட்டிக்கு அந்தப் பாலின் ருசி ஒரு புதுவிதமான கிறக்கத்தைக் கொடுத்தது. ஒரு குழந்தையைப் போல அவளது மார்பில் முகம் புதைத்தவன், காம்பைச் சுற்றி இருந்த அந்த மென்மையான கருப்பு வளையத்தை   தன் நாவால் வட்டமிட்டு நக்கினான். அவனது எச்சிலும், சுரக்கும் பாலும் கலந்து அவளது மார்பு முழுவதும் ஒரு மினுமினுப்பைத் தந்தது.

 

அவளது மார்பை மெல்லப் பற்களால் கடித்துச் சுவைக்க, மதுமிதா "ஆ... மெதுவாடா ராசு..." என்று செல்லமாக அதட்டியபடி அவனது தலையை இன்னும் ஆழமாகத் தன் மார்போடு அமுக்கிக்கொண்டாள். அவள் தன் ஒரு கையால் குழந்தையை அணைத்திருக்க, மறு கையால் ராசுக்குட்டியின் காதோரம் வருடினாள்.

அவன் மார்பை அமுக்கிப் பிழியப் பிழிய, பால் தாரை தாரையாக அவனது வாய்க்குள் பாய்ந்தது. சில சொட்டுகள் அவனது தாடை வழியாக வழிந்து அவளது வயிற்றில் பட, அந்த ஈரப்பதம் அவளுக்குள் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. வெளியே பெரியம்மா நடக்கும் சத்தம் கேட்கும் போதெல்லாம் ராசுக்குட்டியின் உடல் ஒரு தரம் நடுங்கியது, ஆனால் அந்த நடுக்கமே அவனது இன்பத்தைக் கூட்டிக் கொடுத்தது.

தனக்குச் சொந்தமானவள் என நினைத்தவள் இன்று இப்படித் தன் தம்பிக்குத் தன் மேனியையும், உயிரையும் தந்து கொண்டிருப்பதை எண்ணி மதுமிதா பெருமிதம் கொண்டாள். தாலிக் கொடி பின்னால் கிடக்க, கணவனின் நினைவே அற்று, தன் தம்பியின் தாகம் தீர்ப்பதிலேயே அவள் குறியாக இருந்தாள்.

ஒரு கட்டத்தில் ஒரு சொட்டு விடாமல் அந்தப் பால்குடத்தை ராசுக்குட்டி காலி செய்திருந்தான். தாகம் தீர்ந்தாலும், அவனது மனதிற்கு அந்தப் பருத்த முலையை விட்டு அகல மனமே இல்லை. காம்பைச் சுற்றித் தன் நாவால் மீண்டும் மீண்டும் நக்கிக் கொண்டிருந்தான். "டேய் ராசு... போதும்டா, அவ்வளவுதான்," என்று மதுமிதா மெல்ல அவன் தலையைத் தட்டிச் சொல்ல, வேறு வழியின்றி மனமே இல்லாமல் எழுந்தான்.

அதற்குள் அவள் மடியில் படுத்திருந்த பாப்பாவும் நிம்மதியாகத் தூங்கிவிட, மெல்ல எழுந்து அவளைத் தொட்டிலில் கிடத்தினாள். பிறகு, பால் சுரந்து கனத்திருந்த தன் இரண்டு மார்புகளையும் கஷ்டப்பட்டு பிளவுசுக்குள் அடக்கி, ஹூக்குகளை மாட்டினாள். அந்தப் பிளவுஸ் அவளது பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் திணறியது.

நேராக ராசுக்குட்டிக்கு முன்னே வந்து நின்ற மதுமிதா, அவன் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தாள். அவனது உதட்டின் ஓரத்தில் ஒரு சொட்டுப் பால் எச்சிலாக ஒட்டியிருந்தது. அதைப் பார்த்தவள், ஒரு கள்ளச் சிரிப்போடு, "என்னடா... முதல்ல வேண்டாம் வேண்டாம்னு அடம் பிடிச்ச... ஆனா ஆரம்பிச்ச உடனே எம்புட்டு பாலையும் அப்படியே உரி உரியா உறிஞ்சி எடுத்துட்டியே!" என்று அவன் இரு கன்னத்தையும் பிடித்துக் கொஞ்சலாகக் கேட்டாள்.

ராசுக்குட்டி வெட்கத்தில் தலை சாய்த்தான். அந்த மௌனத்தைப் பார்த்த மதுமிதா, "இப்படி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே எல்லா காரியத்தையும் சாதிக்கிறியேடா நீ," என்று முணுமுணுத்தாள். அப்படியே குனிந்து, அவனது உதட்டின் ஓரத்தில் இருந்த அந்தப் பால் சொட்டைத் தன் நாவால் மெல்ல வருடி எடுத்தவள், அடுத்த நொடி அவன் உதடுகளோடு தன் உதடுகளைப் பொருத்தி ஆழமாக முத்தமிட்டாள்.

 
 
தன் தம்பியின் நாக்கில் எஞ்சியிருந்த அந்தப் பாலின் சுவையை, தன் நாக்கை அவன் வாய்க்குள் சுழற்றித் தேடி எடுத்தாள் மதுமிதா. அந்த முத்தத்தில் தம்பி என்கிற நினைவே அவளுக்குத் துளியும் இல்லை; ஒரு காதலியாக, அவனது வாலிபத்தை முழுமையாக ருசித்தாள். ராசுக்குட்டியும் அவளது இடுப்பை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு அந்த முத்தத்தில் கரைந்து போனான்.

நீண்ட நேர முத்தத்திற்குப் பிறகு, அவனது நெற்றியில் ஒரு அழுத்தமான முத்தமிட்ட மதுமிதா, "இப்போதான்டா மனசுக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு," என்று அவன் கன்னத்தைக் கிள்ளி உருகினாள்

வெளியே ஏதோ ஒரு வண்டி வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டு, மதுமிதா சட்டென ஜன்னலைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள். ஒரு பெரிய கார் வாசலில் வந்து நின்றிருந்தது. "வந்துட்டாங்க... இனி இவங்க அலப்பறை தாங்க முடியாது," என்று சலிப்புடன் முணுமுணுத்தாள்.

"யாருக்கா?" என்று ராசுக்குட்டி குழப்பத்துடன் கேட்க, "வேற யாரு... உன் அத்தானோட பங்காளிங்க வந்திருக்காங்க, பாப்பாவைப் பார்க்கணுமாம். இனிமே ஊர் கதை, உலகக் கதைன்னு ஆரம்பிச்சிருவாங்க," என்று கூறிவிட்டு, "சரி, நீ போய் சாப்பிடு போ," என்று அவனை அனுப்பி வைத்தாள்.

ராசுக்குட்டி மெல்ல அறைக் கதவைத் திறக்கப் போனான். அப்போது பின்னால் இருந்து, "டேய்... பால் குடிக்காம போற? பாலைக் குடிச்சிட்டுப் போடா!" என்று மதுமிதா மீண்டும் சொல்லவும், ராசுக்குட்டியின் உள்ளம் குதூகலித்தது. 'மறுபடியும் கூப்பிடுறாளே!' என்கிற ஆர்வத்தில் சட்டெனத் தலையைத் திருப்பியவன் அப்படியே திகைத்து நின்றான்.

மதுமிதா கையில் அந்த எவர்சில்வர் டம்ளருடன், அதில் இருந்த பாலை நீட்டியபடி நின்றாள். ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் இருந்த ஏமாற்றத்தைப் பார்த்தவள், கலகலவெனச் சிரித்தாள். "ஏன்டா... எப்பவுமே அந்தப் பால் நினைப்பாவே இருப்பியா? நான் இந்த மாட்டுப் பாலைச் சொன்னேன்டா," என்று கொஞ்சலாக அவன் தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்தாள்.

டம்ளரை அவனிடம் நீட்ட, அதை வாங்கிக்கொண்டு ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தான். ஆனால், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு அந்தப் பருத்த முலைக்காம்பிலிருந்து நேரடியாகக் குடித்த அந்த அமிழ்தத்தின் சுவைக்கு முன்னால், இந்த டம்ளர் பால் அவனுக்கு ஒருவிதக் கசப்பாகவே இருந்தது. அந்தத் தேவாமிர்தம் நாக்கில் இன்னும் ஒட்டியிருக்க, இக்கட்டான இந்தச் சூழலில் வேறு வழியின்றி டம்ளரைக் காலி செய்துவிட்டு விறுவிறுவென வெளியேறினான்.

வாசலில் அத்தானின் பங்காளிகள் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தனர்.

பத்மா பெரியம்மா, சூடாகத் தோசை சுட்டுத் தட்டில் வைத்து ராசுக்குட்டியைச் சாப்பிட அழைத்தார். அவன் தோசையைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே, அத்தானின் சொந்தக்காரர்கள் ஒவ்வொருவராக வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்கள். அந்த மாளிகையே ஒரு நிமிடம் திருவிழா கோலம் பூண்டது. மதுமிதாவின் கணவர் வீட்டுப் பங்காளி உறவுகள் என்பதால், அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் நல்ல பண்ணையார் குடும்பத்துத் தோரணையில் இருந்தார்கள்.

ஆண்கள் கழுத்தில் கனமான தங்கச் சங்கிலிகளும், பெண்கள் சரசரக்கும் பட்டுச் சேலைகளுடனும் ஜொலித்தார்கள். அவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும் நேராகத் தொட்டிலில் இருந்த பாப்பாவைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். "அப்படியே அச்சு அசலா மது மாதிரியே இருக்காளே... என்ன ஒரு நிறம், என்ன ஒரு லட்சணம்!" என்று ஆளாளுக்குக் கொஞ்சித் தீர்த்தார்கள்.

அந்தப் பெரிய கூட்டத்தின் நடுவே செல்ல ராசுக்குட்டிக்கு ஒருவிதக் கூச்சமாக இருந்தது. குறிப்பாக, மதுமிதாவோடு சற்று முன்பு அந்த அறைக்குள் தான் செய்த லீலைகள் எங்கே தன் முகத்தில் தெரிந்துவிடுமோ என்கிற பயமும் அவனுக்குள் இருந்தது. யாரிடமும் பேசாமல், நைசாகத் தன் துண்டை எடுத்துத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு, பின்வாசல் வழியாகக் குளிப்பதற்காகப் பாத்ரூம் நோக்கி நடந்தான்.

வீட்டின் கொல்லைப்புறத்தில் இருந்த அந்தப் பெரிய பாத்ரூமுக்குள் தண்ணீரை மொண்டு தன் மேல் ஊற்றிக் கொண்ட ராசுக்குட்டிக்கு,  , வீட்டின் உள்ளே இருந்து பெண்களின் சிரிப்புச் சத்தமும் பேச்சு சத்தமும் ,   கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. மதுமிதாவின் மாமியார் வீட்டுத் தரப்பு என்பதால், அவர்கள் அதிகாரம் அந்த வீடெங்கும் நிறைந்து காணப்பட்டது.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 20

அந்தப் பெரிய கூட்டத்தின் சிரிப்பொலிக்கும், கேலி கிண்டல்களுக்கும் நடுவே, ஒரு பத்தொன்பது வயதுச் சிட்டுக்குருவியைப் போலச் சுறுசுறுப்பாகத் துள்ளி ஓடிக்கொண்டிருந்தாள் திவ்யா. அவள் மதுமிதாவின் கணவருடைய தங்கை. மலர்ந்த முகம், துறுதுறுப்பான கண்கள், இளமைத் துள்ளல் மாறாத மேனியுடன் அந்த வீட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் ஓடி வந்து கலகலப்பை உண்டாக்கினாள்.

திவ்யா அந்தப் பண்ணையார் குடும்பத்தின் இளவரசி. பட்டுப் பாவாடை சட்டையில் அவளது மெலிதான இடை மின்ன, கழுத்தில் கிடந்த மெல்லிய தங்கச் சங்கிலி அவள் துள்ளலுக்கு ஏற்ப ஊசலாடியது. "அண்ணி... பாப்பா முழிச்சிட்டாளா? நான் கொஞ்சம் தூக்கட்டுமா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே மதுமிதாவைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தாள்.

 
 

மதுமிதா தன் நாத்தனாரைப் பார்த்து மெல்லப் புன்னகைத்தாள். திவ்யாவின் அந்தத் துறுதுறுப்பும், கவலையற்ற இளமையும் ஒரு நிமிடம் மதுமிதாவிற்குத் தன் பழைய நாட்களை நினைவுபடுத்தியது. "தூக்கு திவ்யா... ஆனா மெதுவா, இப்பதான் பால் குடிச்சுட்டுத் தூங்குனா," என்று மதுமிதா சொல்ல, திவ்யா பாப்பாவைத் தூக்கித் தன் தோளில் போட்டுக்கொண்டு கொஞ்ச ஆரம்பித்தாள்.


திவ்யா திடீரெனத் தன் வயிற்றைப் பிடித்தபடி, "அண்ணி... சூசூ வருது," என்று சுண்டு விரலைக் காட்டினாள். அந்தப் பத்தொன்பது வயதுப் பெண், அவசரத்தில் நெளிவதைப் பார்க்க மதுமிதாவிற்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

"நான் வேணும்னா ஏதாவது பாத்திரம் எடுத்துட்டு வரவா?" என்று மதுமிதா குறும்புடன் கேட்க, "ஐயோ அண்ணி... விளையாடாதீங்க! அவசரமாப் போகணும்," என்று திவ்யா தன் இடையை வளைத்து நெளிந்தாள்.
 

மதுமிதா விடுவதாக இல்லை. தன் உள்ளங்கையை விரித்து, திவ்யாவின் மடிக்கு நேராக நீட்டி, "உனக்காகத்தான் கையை வச்சிருக்கேன்... இதுலயே போய்க்க," என்று சொல்ல, திவ்யா வெட்கத்திலும் அவசரத்திலும் "அண்ணி..." என்று கத்தியபடி தரையில் தன் கால்களை உதறினாள்.

இதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த பெரியம்மா பத்மா, "ஏண்டி புள்ள அவஸ்தைப்படுறான்னு அவகிட்ட விளையாடிட்டு இருக்க? பாப்பா... நீ போம்மா, பின்னாடி இருக்கு," என்று கையை காண்பித்து வழி சொன்னார். பெரியம்மா சொன்னதுதான் தாமதம், திவ்யா தன் வயிற்றைப் பிடித்தபடி மின்னல் வேகத்தில் கொல்லைப்புறத்தை நோக்கி ஓடினாள்.

அங்கே பின்வாசல் பாத்ரூமில், ராசுக்குட்டி குளித்துக் கொண்டிருந்தான். உடல் முழுவதும் சோப்புப் போட்டுக் கொண்டிருந்தவனுக்கு, நேற்று இரவு அந்தத் தண்ணீர் தொட்டிக்குள் மதுமிதா அக்காவுடன் அரங்கேறிய லீலைகள் நினைவுக்கு வந்தன. அக்கா தன் சுன்னியைத் தொண்டை வரை வாங்கிச் சுவைத்த அந்த உணர்வை எண்ணியபோது, அவனது வாலிப ரத்தம் கொதித்தது.

தன் சுன்னிக்கு சோப்புப் போட்டுக் கொண்டே, அந்த நினைவுகளில் மூழ்கி அவன் அதை வேகமாக உருவினான். நினைவுகள் ஏறிட ஏறிட, அவனது சுன்னி நரம்புகள் புடைக்க, ஒரு முரட்டுச் சிங்கத்தைப் போல வெறிகொண்டு நிமிர்ந்து நின்றது.

அந்த நேரம் பார்த்து, வெளியே நடக்கும் எந்தச் சத்தமும் அறியாமல், அவசரத்தில் கதவைத் தாழ்ப்பாள் போடாததை அறியாத திவ்யா, "சட்" என கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே பாய்ந்தாள்.

அடுத்த நொடி, அங்கே கண்ட காட்சியால் திவ்யா உறைந்து போனாள். ராசுக்குட்டியின் அந்த விஸ்வரூபமெடுத்த ஆணுறுப்பு அவளது கண்களுக்கு நேராகத் தெரிய, இருவருக்கும் இடையே ஒரு மரண அமைதி நிலவியது.

  

தன் வாழ்நாளில் முதல்முறையாக ஒரு ஆணின் சுண்ணியை, அதுவும் இவ்வளவு நெருக்கத்தில் பார்த்த அதிர்ச்சியில் திவ்யாவுக்குத் தொண்டை விக்கித்தது. அவளது கண்கள் விரிந்து, அந்த விஸ்வரூபக் காட்சியைப் பார்த்த இடத்திலேயே நிலைத்து நின்றன. 'சூசூ' வரும் அவசரம் எல்லாம் அந்த விநாடி அவளை விட்டுப் பறந்துபோய்விட்டது.

இங்கே ராசுக்குட்டிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஒரு பெண், அதுவும் அத்தானின் தங்கை திவ்யா இப்படி திடீரென உள்ளே வருவாள் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அதிர்ச்சியில் தன் கையில் இருந்த சுண்ணியை மறைக்கக்கூட அவனுக்குத் தோன்றவில்லை. பதற்றத்தில் தன் வாயை மட்டும் பொத்திக்கொண்டு அப்படியே சிலையாக நின்றான்.

அவன் சுன்னி முழு வீச்சில், ஒரு கூர்மையான ஈட்டியைப் போலச் சோப்பு நுரையுடன் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றது. அந்த நுரையிலும் அதன் நரம்புகள் புடைத்துத் தெரிவதும், அதன் முரட்டுத்தனமான அளவும் திவ்யாவை ஒரு இனம் புரியாத பயத்திற்கும், அதே சமயம் ஒருவித திகைப்பிற்கும் உள்ளாக்கியது.

அந்தப் பாத்ரூம் அறைக்குள் நிலவியது வெறும் அமைதி மட்டுமல்ல; ஒரு முரட்டு வாலிபனுக்கும், ஒரு குமரிப் பெண்ணுக்கும் இடையிலான முதல் ரகசிய மோதல் அது. திவ்யாவின் மூச்சுக்காற்று வேகமாக இருந்தது. வெளியே பெரியம்மா மற்றும் உறவினர்களின் குரல்கள் மங்கலாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, உள்ளே திவ்யாவின் கண்கள் அந்தச் சோப்பு நுரை படிந்த ஈட்டியையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
 
 

அதற்குள் திவ்யாவின் உறவினரான, 40 வயது மதிக்கத்தக்க அந்தச் சித்தி, "திவ்யா... இருடி, எனக்கு ரொம்ப அவசரமா இருக்கு, நான் போய்க்கிறேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே பாத்ரூம் நோக்கி வந்தார். திவ்யாவுக்குப் பித்து பிடித்தது போல் ஆகிவிட்டது. ஐயோ, சித்தி மட்டும் உள்ளே இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டால், நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்? ராசுக்குட்டியின் இந்த முரட்டுக் கோலத்தைப் பார்த்தால் குடும்பமே நாறிவிடுமே என்று பதறியவள், வேறு வழியின்றி சட்டென உள்ளே நுழைந்து கதவை உள்பக்கமாக மூடிக்கொண்டாள்.

அந்தப் பெண்மணி கதவின் கிட்டே வரவும், கதவு 'பட்டென' அடைக்கப்பட்டது. "ஏண்டி... நான்தான் முதல்ல வந்தேன்னு சொன்னேனே!" என்று அந்தச் சித்தி வெளியிலிருந்து சொல்ல, திவ்யாவுக்குத் தொண்டை வறண்டது.

"ஐயோ சித்தி... நீங்க பக்கத்துல இருக்கிற பாத்ரூமுக்குப் போய்க்கோங்க, எனக்கு ரொம்ப அவசரம்!" என்று உள்ளே இருந்தபடியே கத்த, அந்தப் பெண்மணியும் முணுமுணுத்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். இப்போது அந்தச் சிறிய அறைக்குள், துளித் துணியற்ற நிர்வாணமான ராசுக்குட்டியும், இளமை ததும்பும் திவ்யாவும் மிக நெருக்கமாக மாட்டிக்கொண்டனர்.

ராசுக்குட்டி அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு, "சாரி... நான்..." என்று ஏதோ பேச வர, திவ்யா சட்டெனத் தன் மென்மையான உள்ளங்கையால் அவன் வாயைப் பொத்தினாள். "ஷ்ஹ்... சத்தம் போடாதீங்க! வெளிய கேட்டுடும்," என்று தன் பெரிய கண்களால் மிரட்டினாள்.

அவள் மிரட்டிய வேகத்தில் அவன் மேல் சாய்ந்தபோது, அவளது தொப்புளில் ஏதோ ஒன்று சூடாக இடித்தது போல் இருந்தது. திவ்யா திடுக்கிட்டு மெல்லக் கீழே பார்த்தாள். அங்கே, சோப்பு நுரையுடன் கம்பீரமாக நின்றிருந்த ராசுக்குட்டியின் அந்த முரட்டுச் சுன்னி, அவள் பட்டுப் பாவாடை அணிந்திருந்த தொப்புள் குழியின் மேல் அழுத்தமாக உரசியபடி நின்றது.
 
 

திவ்யா சட்டெனத் தன் உடலைச் சற்றே பின்னுக்கு இழுத்து விலகினாள். அவளது தொப்புளில் உரசிய அந்த வெப்பம், அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சிச் சென்றிருந்தது. முகம் செக்கச்செவேரென மாற, "அதான் அங்கே துண்டு இருக்கே... அதைக் கட்டிக்க வேண்டியதுதானே!" என்று சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த துண்டைச் சுட்டிக்காட்டிச் சற்றே அதிகாரமாகக் கேட்டாள்.

அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கம் அவளுக்கே புரிந்தது. ராசுக்குட்டிக்கு இப்போதுதான் தன் நிலைமை உறைத்தது. "ஐயோ... ஆமா! பதற்றத்துல இதை அப்படியே மறந்துட்டேன்," என்று முணுமுணுத்தவன், அவசரம் அவசரமாக அந்தத் துண்டை எடுத்துத் தன் இடுப்பில் சுற்றிக் கட்டிக்கொண்டான்.

ஆனாலும், அந்தத் துண்டு அவனது முரட்டுத்தனமான வீக்கத்தை முழுமையாக மறைக்க முடியாமல் திணறியது. துண்டின் அடியில் அந்த 'ஈட்டி' இன்னும் நிமிர்ந்துதான் நின்றது.

திவ்யா ஒரு நிமிடம் பெருமூச்சு விட்டாள். கதவுக்கு வெளியே சித்தி நடமாடும் சத்தம் மெல்ல அடங்கியது. அந்தச் சிறிய இடைவெளியில், இருவருக்கும் இடையே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. "நீங்க... நீங்க மது அண்ணியோட தம்பி ராசு தானே?" என்று திவ்யா மெல்லக் கேட்க, ராசுக்குட்டி "ஆமாம்" என்பது போலத் தலையசைத்தான்.

குளிர்ந்த தண்ணீர் சொட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த அறையில், துண்டு கட்டிய பிறகும் ராசுக்குட்டியின் கம்பீரமான தோற்றமும், அவனது திரண்ட மார்பும் திவ்யாவின் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு சலனத்தை உண்டாக்கியது. அவசரத்திற்கு வந்தவள், இப்போது அந்த வாலிபனின் அருகாமையில் ஒரு புதுவிதமான மயக்கத்தை உணர்ந்தாள்.

வெளியே யாரும் நடமாடும் சத்தம் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட திவ்யா, மெல்லக் கதவைத் திறந்து தலையை நீட்டிப் பார்த்தாள். முற்றம் காலியாக இருந்தது. 'அப்பாடா' என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டவள், அங்கிருந்து அவசரமாக நகரப் பார்த்தாள். அப்போது பின்னால் இருந்து ராசுக்குட்டி, "என்னங்க..." என்று மெல்லிய குரலில் அவளைக் கூப்பிட்டான்.

திவ்யா அப்படியே நின்று, "என்ன?" என்பது போலத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவளது முகம் இன்னும் அந்தச் சூட்டில் சிவந்தே இருந்தது.

"யார்கிட்டயாவது இதைச் சொல்லிடாதீங்க..." என்று ராசுக்குட்டி மிகவும் பாவமாகக் கெஞ்சினான். அவன் முகம் இருந்த பரிதாப நிலையைப் பார்த்ததும் திவ்யாவுக்கு உள்ளுக்குள் சிரிப்புப் பொங்கியது. ஆனாலும் அதை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல், ஒரு கள்ளப் புன்னகையோடு, "ஆமாங்க... இப்போ போன உடனேயே எல்லார்கிட்டயும் இதையச் சொல்றதுதான் எனக்கு வேலையா? மறைக்க வேண்டியதை  மறைக்கத் தெரியாம, இப்ப வந்து சொல்லாதீங்கன்னு சொல்லுது பாரு!" என்று குறும்பாகச் சிரித்தபடி மின்னல் வேகத்தில் அங்கிருந்து ஓடிப்போனாள்.

  

திவ்யா சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டு நின்ற ராசுக்குட்டி, தன்னைத் தானே திட்டிக் கொண்டான். "டேய் ராசு... உனக்கு இது தேவையா? இப்படி அசிங்கப்பட்டு நிக்கிறியே! அந்தப் பொண்ணு நம்மளைப் பற்றி என்ன நினைக்கும்? ஐயோ... மானமே போச்சு!" என்று முணுமுணுத்தபடி, மீண்டும் கதவைத் தாழ்ப்பாள் போட்டான். கட்டியிருந்த துண்டைக் கூடக் கழற்றத் தோன்றாமல், அந்த ஈரத் துண்டோடு அப்படியே தலையில் தண்ணீரை ஊற்றிக் கொண்டு குளிக்கத் தொடங்கினான்.

ராசுக்குட்டி ஒருவழியாகக் குளித்து முடித்துவிட்டுத் துணியை மாற்றிக்கொண்டான். ஆனால், அந்தப் பெரிய பண்ணையார் வீட்டுச் சொந்தங்கள் இருக்கும் இடத்திற்குப் போக அவனுக்குக் கால்கள் ஓடவில்லை. குறிப்பாகத் திவ்யாவைத் தற்செயலாகப் பார்த்த அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அவளிடம் எப்படி முகம் கொடுப்பது என்று தெரியாமல் கொல்லைப்புறத்திலேயே பதுங்கி இருந்தான்.

அங்கே அறையில் மதுமிதா தன் தம்பியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். "என்ன இவன்... அப்பவே குளிக்கப் போனான், இன்னும் ஆளையே காணோம்?" என்று முணுமுணுத்தவள்,   வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தன் அம்மாவிடம்   "ம்மா... ராசு எங்க? 


பெரியம்மா பத்மா சிரித்துக்கொண்டே, " அந்தப் புள்ளைக்கு ஏதோ தயக்கம் போலிருக்கு," என்றார்.

"அவனுக்கு என்ன இப்போ பொண்ணு பார்க்கவா வந்திருக்காங்க? அவனை முதல்ல வரச் சொல்லு ம்மா," என்று மதுமிதா சற்றே அதிகாரமாகக் கட்டளையிட்டாள். தன் தம்பி தன் அருகிலேயே இருக்க வேண்டும் என்கிற அவளது ஆசை அந்தச் சொல்லில் தெரிந்தது.

பெரியம்மா பத்மா கீழே இருந்தபடியே குரலை உயர்த்திச் சத்தமிட்டார். "டேய் குட்டி... ராசுக்குட்டி! அக்கா கூப்பிடுது பாருடா, சீக்கிரம் உள்ள வா!"

படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து ஏதோ யோசனையில் இருந்த ராசுக்குட்டி, பெரியம்மாவின் குரல் கேட்டதும் வேறு வழியின்றி எழுந்தான். திவ்யா அங்கேதான் இருப்பாள் என்கிற பயமும்,  , வேண்டாம் வெறுப்பாக மெல்லத் தலைகுனிந்தபடி வீட்டிற்குள் வந்தான்.

ராசுக்குட்டி உள்ளே நுழைந்தபோது, சோபாவில் அமர்ந்து பாப்பாவைக் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்த திவ்யா, மெல்லத் தலைநிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவளது இதழ்களில் அந்தப் பழைய குறும்புச் சிரிப்பு இன்னும் ஒட்டியிருந்தது

சுற்றியிருந்த சொந்தபந்தங்களிடம் ஏனோ தானோவென்று நலன் விசாரித்துவிட்டு, தப்பித்தோம் பிழைத்தோம் என்று அக்காவின் அறைக்குள் மெல்லச் சென்றான். அங்கே மதுமிதா கட்டிலில் சாய்ந்து அமர்ந்திருக்க, ராசுக்குட்டியைக் கண்டதும் அவள் முகம் மலர்ந்தது. "டேய்... இங்குட்டு வாடா!" என்று மதுமிதா அவனை அழைத்து, தன் கட்டிலின் ஒரு ஓரத்தில் அருகில் உட்கார வைத்தாள்.

அக்காவிடம் ஏதோ பேசலாம் என்று அவன் நினைப்பதற்குள், திவ்யாவும் கையில் பாப்பாவை ஏந்தியபடி துள்ளிக்குதித்து அறைக்குள் வந்தாள். "அண்ணி... பாப்பா என்கிட்டேயே இருக்கட்டும்," என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்தவள், மதுமிதாவின் அருகிலேயே அமர்ந்தாள்.

இப்போது மதுமிதா நடுவில் அமர்ந்திருக்க, அவளது இடதுபுறம் திவ்யாவும், வலதுபுறம் ராசுக்குட்டியும் நெருக்கமாக உட்கார்ந்திருந்தனர். ஒரு பக்கம் தன் ரகசியக் காதலி, இன்னொரு பக்கம் சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் நிர்வாணமாகத் தரிசித்த இளம்பெண் என இருவருக்கும் நடுவில் சிக்கிக்கொண்ட ராசுக்குட்டிக்குத் தொண்டை வறண்டது.

மதுமிதா தன் தம்பியின் கையை ஆதரவாகப் பற்றிக்கொண்டு, திவ்யாவிடம் அறிமுகப்படுத்தினாள். "அடியே வாலு... இவன் என் தம்பி ராசுக்குட்டி. யாருன்னு தெரியுமா? முன்னே பின்னே பார்த்திருக்கியா?" என்று மிகவும் இயல்பாக, ஒரு பெருமிதத்துடன் கேட்டாள்.

திவ்யா தன் பார்வையை மெல்ல உயர்த்தி, ராசுக்குட்டியின் கண்களை நேருக்கு நேர் சந்தித்தாள். அவளது இதழோரம் ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியது. "ஓ... இப்போதான் பார்த்தேன் அண்ணி. உங்க தம்பி... நல்லா பெருசா வளர்ந்து... வளர்ந்திருக்காங்க!" என்று அவள் 'பெருசா' என்கிற வார்த்தைக்கு ஒரு அழுத்தம் கொடுத்து, குறும்பாகச் சொன்னாள்.

அவள் சொன்ன அந்த வார்த்தையும், அதைச் சொல்லும்போது அவள் கண்கள் காட்டிய ஜாடையும் ராசுக்குட்டிக்கு 'பக்கென்று' இருந்தது. 'ஐயோ... இவ எந்தத் தம்பியைப் பத்தி சொல்லுறா? ஒருவேளை பாத்ரூம்ல பார்த்த அந்தத் தம்பியைப் பத்தித்தான் இப்படி இரட்டை அர்த்தத்துல பேசுறாளோ?' என்று பயந்தவன், அக்கா ஏதாவது கண்டுபிடித்துவிடுவாளோ என்கிற பதற்றத்தில் வேர்க்கத் தொடங்கினான்.

மதுமிதா எதையும் கவனிக்காமல், "ஆமாடி... சின்ன வயசுல இவன் ரொம்ப ஒல்லியா இருப்பான். இப்போ பாரு, நல்லா ஆள் உயரமா, திரட்சியா வளர்ந்துட்டான்," என்று பெருமையாகச் சொல்ல, திவ்யாவோ மனதிற்குள் சிரித்துக்கொண்டாள்.

"ஆமாண்ணி... பார்த்தாலே தெரியுது, ரொம்ப முரட்டுத்தனமா... வீரமா வளர்ந்திருக்காருன்னு!" என்று திவ்யா மீண்டும் ஒரு போடு போட, ராசுக்குட்டி அக்காவிடம் இருந்த தன் கையை மெல்ல விடுவித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்று வழி தேடினான்.

அறைக்குள் ஒரு பக்கம் அக்காவின் பாசமான பிடி, இன்னொரு பக்கம் நாத்தனாரின் நக்கலான பேச்சு என ராசுக்குட்டி ஒரு வழி ஆகிக்கொண்டிருந்தான்.

மதுமிதா திவ்யாவைச் சந்தேகமாகப் பார்த்தாள். "அது சரி... என் ராசுக்குட்டிதான் அஞ்சு வருஷமா வெளிநாட்டுல இருந்தானே! நீ எப்போ அவனைப் பார்த்தே?" என்று கேட்க, திவ்யாவின் குறும்பு இன்னும் அதிகமானது.

"அதை உங்க தம்பி கிட்டயே கேளுங்க அண்ணி," என்று கண்களை உருட்டி அவள் சொல்ல, ராசுக்குட்டிக்குத் தொண்டை விக்கித்தது. மதுமிதா மெல்லத் திரும்பி அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள். "ஏன் ராசு... உனக்குத் திவ்யாவை இதுக்கு முன்னாடி தெரியுமா என்ன?"

'ஐயோ சண்டாளி! இப்படிப்   மாட்டி விட்டுட்டாளே!' என்று மனதிற்குள் கதறியவன், "அது... அது வந்து அக்கா..." என்று இழுத்தான். வார்த்தைகள் வர மறுத்தன.

"ஏன்டா இப்படி பதட்டமா இருக்கே? நான் அப்படி என்ன கேட்டுட்டேன்?" என்று மதுமிதா அவன் முதுகில் மெல்லத் தட்டிக் கேட்க, திவ்யா இடைமறித்தாள். "நல்லா கேளுங்க அண்ணி... பார்த்த நானே இவ்வளவு அமைதியா இருக்கேன், உங்க தம்பிக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி வேர்க்குது?" என்று சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு கேட்டாள்.

மதுமிதா அவனது நெற்றியில் படர்ந்திருந்த வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டாள். "அவன் அப்படித்தான் திவ்யா... கொஞ்சம் கூச்ச சுபாவம்," என்று தன் தம்பிக்கு வக்காலத்து வாங்கினாள்.

"ஆமாம்மா... ரொம்ப கூச்ச சுபாவம்தான்! அந்த கூச்சத்துலதான் பாத்ரூமுக்குள்ள..." என்று திவ்யா எதையோ சொல்ல வர, ராசுக்குட்டியின் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று துடித்தது. அவன் அவளைப் பார்த்துக் கண்ணால் 'வேண்டாம்' என்று கெஞ்சினான்.

நல்லவேளையாக, ஹாலில் இருந்து அவளது உறவினர்கள் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது. "அம்மாடி... பாப்பாவுக்கு இங்க சுத்திப் போடணும், பாப்பாவைக் கூட்டிட்டு வாம்மா!"

அப்பாடா... தப்பிச்சோம் என்று ராசுக்குட்டி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். திவ்யா குறும்பாக  அவனைப் பார்த்துவிட்டு, பாப்பாவைத் தூக்கிக்கொண்டு மதுமிதாவுடன் ஹாலுக்குச் சென்றாள். ஆனால் செல்லும் முன், ராசுக்குட்டியின் காதோரம் சாய்ந்து, "மறைக்க வேண்டியதை இனிமேலாவது ஒழுங்கா மறைங்க தம்பி!" என்று மெல்லிய குரலில் கிசுகிசுத்துவிட்டுச் சென்றாள்.

ஹாலில் திருவிழா கோலம் பூண்டிருந்தது. உறவினர்கள் போட்டி போட்டுக்கொண்டு தாங்கள் வாங்கி வந்த தங்க ஆபரணங்களை பாப்பாவிற்கு அணிவிக்கத் தொடங்கினர். ஒருவர் பளபளக்கும் தங்கச் செயினைப் போட, இன்னொருவர் நவரத்தினக் கம்மலை மாட்ட, ஒருசிலர் தங்கக் காசுகளைத் தொட்டிலில் போட்டுத் தங்கள் அந்தஸ்தைப் பறைசாற்றினர். அந்தப் பண்ணையார் வீட்டுச் சொந்தங்கள் தங்கள் செல்வச் செழிப்பை அங்கே கொட்டித் தீர்த்தனர்.
 
 
இதை எல்லாம் ஓரமாக நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு நெஞ்சுக்குள் ஒரு பாரம் அழுத்தியது. 'சின்னதா ஒரு குண்டு மணியாவது நாமளும் வாங்கி இருக்கலாமோ?' என்று ஏக்கம் அவன் மனதை வாட்டியது.

அப்போது கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு பெரியவர், "என்ன தம்பி... நீ பாப்பாவுக்குத் தாய் மாமா தானே? நீ ஒண்ணுமே செய்யலையா?" என்று குரலை உயர்த்தி நக்கலாகக் கேட்டுவிட்டார்.

அடுத்த விநாடி, மொத்தக் கூட்டமும் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தது. 5 வருடம் வெளிநாட்டில் ரத்தம் சிந்திச் சம்பாதித்த பணத்தைக் கடன் அடைக்கவும், நிலம் வாங்கவும் செலவிட்ட ராசுக்குட்டியிடம் இப்போது கையில் தங்கம் வாங்கும் அளவுக்குப் பணமில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம். ஆனால், இந்த ஆதிக்கக் கூட்டத்தின் முன்னால் அவன் மௌனமாக நின்றது அவர்களை இன்னும் உசுப்பியது.

கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு பெண்மணி ஏளனமாகச் சிரித்துக்கொண்டு, "ஏண்டி... அந்தப் பையன்கிட்டப் போய்க் கேட்டுட்டு? அவன் பிழைப்புக்காக வெளிநாட்டுக்குப் போய் ரெண்டு காசை இப்பதான் பார்த்திருக்கான். அவனைப் பார்த்தாலே தெரியல... பஞ்சத்துல அடிபட்டவன் மாதிரி நிக்கிறான்!" என்று சொன்னதும், அந்த இடமே கேலிச் சிரிப்பால் நிறைந்தது.

அவ்வளவுதான்! தன் தம்பியை ஒருத்தி 'பஞ்சத்தில் அடிபட்டவன்' என்று சொன்ன அடுத்த நொடி, மதுமிதாவின் முகம் சிவந்து கண்கள் நெருப்பாய் ஜொலித்தன. ஒரு பெண் சிங்கம் தன் குட்டியைக் காக்கப் பாய்வதைப் போலக் கூட்டத்தின் நடுவே கர்ஜித்துக் கொண்டு வந்தாள்.
 

"யாரடி அது? என் தம்பியைப் பத்தி அசிங்கமாப் பேசினது?" என்று மதுமிதா கேட்டபோது, அங்கிருந்த சிரிப்பொலிகள் சட்டென அடங்கின. 40 வயதுப் பெண்மணி என்றாலும் மதுமிதாவின் அந்த ருத்ர தாண்டவத்திற்கு முன்னால் அவர் நடுங்கிப் போனார்.

 

ராசுக்குட்டியின் கையை இறுகப் பற்றி இழுத்து வந்து கூட்டத்தின் நடுவே நிறுத்தியவள், அந்தப் பெண்மணியின் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்துச் சீறினாள். "உங்களுக்கு என்ன தெரியும் என் தம்பியைப் பத்தி? நகையைப் போட்டு உங்க கௌரவத்தைக் காட்டத் துடிக்கிறீங்களே... இந்தத் தங்கம், வைரம் எல்லாம் எனக்குத் தூசு! உங்க நகைக்கு முன்னால என் தம்பியோட பாசம் மசுருக்குச் சமம்டி!" என்று வார்த்தையால் அந்தப் பெண்மணியின் தோலை உரித்தாள்.

மதுமிதாவின் ஆவேசம் ஒரு வீரத்தமிழச்சியின் வீரத்தைக் காட்டியது. "பஞ்சத்துல அடிபட்டவனா? ஊருக்காக உழைச்சு, குடும்பத்தைக் கரைசேர்த்த என் தம்பிக்கு முன்னால நீங்க போட்டிருக்கிற இந்தத் தங்கம் எல்லாம் வெறும் பித்தளை! இனிமே எவனாவது என் தம்பியைப் பத்தி ஒரு வார்த்தை தப்பாப் பேசினா... அப்புறம் நான் மனுஷியாவே இருக்க மாட்டேன், ஜாக்கிரதை!" என்று அவள் வீராவேசமாகப் பேசியபோது அந்த மாளிகையே அதிர்ந்தது.

 
 

பத்மா பெரியம்மாவும் மகளின் இந்தக் கோபத்தைத் தடுக்கவில்லை. மாறாக, தன் மகனை அவமானப்படுத்தியவர்களுக்கு இது தேவைதான் என்கிற ரீதியில் கம்பீரமாக நின்றார். சுற்றிலும் இருந்த சொந்தபந்தங்கள் மதுமிதாவின் இந்தப் புதிய அவதாரத்தைக் கண்டு தலைகுனிந்து நின்றனர். ராசுக்குட்டி தன் அக்கா காட்டிய அந்தப் பேருருவத்தைக் கண்டு கண்கலங்கி நின்றான்.



மதுமிதாவின் ஆக்ரோஷம் அடங்குவதாக இல்லை. "என் தம்பி கொண்டு வராத இந்தத் தங்க மசுருதானே உங்களுக்குப் பெருசு? இதோ வச்சுக்கங்கடி உங்க கௌரவத்தை!" என்று கர்ஜித்த மதுமிதா,  . பாப்பாவிற்கு அந்தப் பெண்மணி அணிவித்திருந்த தங்கச் செயினை  சட்டெனக் கழற்றியவள், "இந்தத் தங்க மசுருக்காகத்தானே இவ்வளவு பேசுற? இதோ... உன் மூஞ்சியிலேயே வீசிட்டுப் போறேன்!" என்று அந்தப் பெண்மணியின் முகத்திலேயே வீசியெறியக் கையை ஓங்கினாள்.


ஆனால், அங்கே ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போல ராசுக்குட்டி அவள் கையை இறுகப் பற்றிக் தடுத்து நிறுத்தினான். "அக்கா...!" என்று அவன் அழைத்த குரலில் ஒருவித வலி இருந்தது.

 

ஆக்ரோஷத்தில் திகைத்துத் திரும்பித் தம்பியைப் பார்த்த மதுமிதா, அவனது கண்கள் கலங்கியிருப்பதைக் கண்டாள். அவன் வேண்டாம் என்பது போலத் தீர்க்கமாகத் தலையசைக்க, அந்த ஒரு பார்வை அவளது எரிமலையை மெல்லக் குளிர்வித்தது. சிங்கமாக நின்றவள், தன் தம்பியின் கண்ணீரைப் பார்த்ததும் உள்ளுக்குள் அப்படியே உடைந்து போனாள். அவன் கையை விடுவித்தாலும், அவள் கண்கள் இன்னும் சிவந்தே இருந்தன.

அதற்குள் கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு பொறுப்பான பெரியவர் நிலைமையைச் சீர் செய்ய முன்வந்தார். "அம்மா மது... அவ ஏதோ தெரியாமத் தாமசத்துக்குச் சொல்லிட்டா. அதை மனசுல வச்சுக்காதேம்மா," என்று சமாதானம் பேசினார். சுற்றியிருந்த மற்றவர்களும் அந்தப் பெண்மணியைக் கண்டித்து, ஓரமாக உட்கார வைத்தனர்.

சூழல் மெல்லச் சீரானாலும், மதுமிதாவின் நெஞ்சுக்குள் எரிந்த அந்த எரிமலை இன்னும் அணையவில்லை. தன் தம்பியைப் 'பஞ்சத்தில் அடிபட்டவன்' என்று சொன்ன அந்த வார்த்தை அவளை இன்னும் ரணமாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

ராசுக்குட்டிக்கு அங்கே மேற்கொண்டு இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. அக்கா இன்னும் ஆவேசத்தில் ஏதாவது பேசிப் பெரிய பிரச்சனையாகி விடுமோ என்கிற பயத்திலும், ஏற்பட்ட அவமானத்தின் வலியிலும் அவன் மெல்ல அங்கிருந்து நகர்ந்தான். படிக்கட்டுகளில் விறுவிறுவென ஏறி, வீட்டின் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றுவிட்டான். அங்கே தனிமையில் நின்றவனுக்கு, அந்தத் தங்கம் கொடுத்த கௌரவத்தை விட, தன் அக்கா தனக்காக உலகத்தையே எதிர்த்து நின்ற அந்த வீராவேசம் நெஞ்சை நெகிழச் செய்தது.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 21  - 22 

படிகளில் யாரோ ஏறி வரும் சத்தம் கேட்டது. மெல்லிய கொலுசு ஓசை அந்த நிசப்தமான மொட்டை மாடியில் எதிரொலித்தது. 'அக்கா தான் நம்மைத் தேடி வருகிறாள்' என்று நினைத்த ராசுக்குட்டி, அவசரம் அவசரமாகத் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டான். அக்கா முன் பலவீனமாக நிற்க அவனுக்கு விருப்பமில்லை.

மெல்லத் திரும்பிப் பார்த்தவனுக்கு ஏமாற்றமும் அதிர்ச்சியும் ஒருசேரக் காத்திருந்தது. அங்கே வந்தது அவனது அக்கா மதுமிதா இல்லை; அவளது நாத்தனார் திவ்யா.

பட்டுப் பாவாடை சரசரக்க, கையில் ஒரு சிறிய தட்டுடன் அவள் மாடிக்கு வந்தாள். கீழே நடந்த அந்த ரணகளத்திற்குப் பிறகு, திவ்யாவின் முகம் முன்னைப் போலத் துறுதுறுப்பாக இல்லாமல் சற்றே அமைதியாக இருந்தது. ராசுக்குட்டியின் சிவந்த கண்களைப் பார்த்தவள், எதையும் கேட்காமல் அவன் அருகில் வந்து நின்றாள்.

  

"ஏன் இங்க வந்து தனியா நிக்கிறீங்க?" என்று மென்மையான குரலில் கேட்டாள்.

ராசுக்குட்டி பதில் சொல்லாமல் வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றான். "அண்ணி கோபப்பட்டதுல தப்பில்லைங்க... ஆனா அந்தப் பொம்பளை பேசினதுக்கு நீங்க ஏன் வருத்தப்படுறீங்க?" என்று கேட்டபடி, கையில் இருந்த தட்டை அவனிடம் நீட்டினாள். அதில் இரண்டு கிளாசில் சர்பத்தும் கொஞ்சம் மிச்சரும்  இருந்தது.

"நீங்க சரப்த குடிக்கலைன்னு  அண்ணிதான் கொடுத்து விடச் சொன்னாங்க. ஆனா அவங்க வரல... வந்தா மறுபடியும் அழுதுடுவீங்கன்னு என்னை அனுப்பி வச்சாங்க," என்று திவ்யா சொல்லும்போது, அவளது குரலில் ஒருவிதமான புரிதல் இருந்தது.

ராசுக்குட்டி அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். பாத்ரூமில் பார்த்த அந்தத் துடுக்குத்தனமான திவ்யாவிற்கும், இப்போது ஆறுதலாகப் பேசும் இந்தத் திவ்யாவிற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்! அவன் தட்டை வாங்க மறுக்க, திவ்யா விடவில்லை. "இந்தாங்க... இப்போ நீங்க சாப்பிடலைன்னா அண்ணி கீழ உட்கார்ந்து அழுதுட்டு இருப்பாங்க. அவங்களுக்காகவாவது சாப்பிடுங்க," என்று ஒரு சின்ன அதிகாரத்துடன் சொன்னாள்.

அவளது அந்தப் பேச்சு ராசுக்குட்டியின் பிடிவாதத்தைத் தளர்த்தியது. தட்டை வாங்கிக் கொண்டவன், "நீங்க... நீங்க ஏன் வந்தீங்க?" என்று மெல்லக் கேட்டான்.

"உங்க தம்பி எவ்வளவு பெருசா வளர்ந்திருக்கான்னு பார்க்க வந்தேன்!" என்று அவள் மீண்டும் அதே குறும்புடன் கண் சிமிட்டினாள். அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் அவள் செய்த அந்தக் கேலி, ராசுக்குட்டியின் மனப் பாரத்தைச் சட்டெனக் குறைத்து, அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை வரவழைத்தது.

அப்படி சிரிச்சிட்டீங்க... இப்பதான் அழகா இருக்கீங்க!" என்று திவ்யா மெல்லச் சொன்னபோது, அவளது குரலில் இருந்த நெருக்கம் ராசுக்குட்டியின் மனதைக் கரைத்தது. அவள் இன்னும் கொஞ்சம் அவனை நெருங்கி வந்து, தன் மென்மையான கையை நீட்டினாள். "என் பேரு திவ்யா ஸ்ரீ... உங்க பேரு என்ன?"

ராசுக்குட்டி அவளது கையைப் பற்றாமல், ஒரு சங்கடமான புன்னகையுடன், "என் பேரு ராஜேஷ்," என்றான்.

"ஓ... அப்போ ராசுக்குட்டிங்கிறது யாரு?" என்று அவள் புருவத்தை உயர்த்திச் சந்தேகமாகக் கேட்க, "அது... சும்மா வீட்ல செல்லமா கூப்பிடுவாங்க," என்று அவன் தலையைச் சொரிந்தான்.

"அப்படியா? நானும் உங்க 'தம்பி' பேர் தான் ராசுக்குட்டின்னு நினைச்சேன்!" என்று அவள் மீண்டும் பாத்ரூம் சம்பவத்தை இழுத்து வம்பு வளர்க்க, ராசுக்குட்டி மெல்ல முறைத்தான்.

"ஹலோ... ஹலோ... முறைக்காதீங்க! சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொன்னேன்," என்று அவள் கலகலவெனச் சிரித்துக் கண்ணடித்தாள். அவள் அப்படித் துறுதுறுவெனப் பேசுவது ராசுக்குட்டியின் மனப் பாரத்தை மெல்லக் குறைத்தது. அவன் அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை மெல்ல அளவெடுத்தான்.

திவ்யா பார்க்க அவ்வளவு லட்சணமாக இருந்தாள். அவளது கண்கள் மையிட்டுக் கருமையாக, எதையும் ஊடுருவிப் பார்ப்பது போல் தீர்க்கமாக இருந்தன. லேசாகத் துடிக்கும் அந்தச் சிவந்த உதடுகளும், செதுக்கி வைத்தது போன்ற அவளது மூக்கும் அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைத் தந்தன. தன் தங்கை நந்தினி வயதுதான் இருக்கும், ஆனால் நல்ல உயரம். பட்டுப் பாவாடை சட்டையில் அவளது திரட்சியான மார்பகங்கள் அந்த இளமைக்கே உரிய பூரிப்போடு கச்சிதமாக இருந்தன.

அதே மொட்டை மாடியில் நேற்று இரவு அவள் அம்மா செலவியும் , பெரியப்பாவும் போட்ட ஆட்டம் அவன் நினைவுக்கு வராமல் இல்லை. அந்த நினைவுகள் ஒரு பக்கம் கசந்தாலும், முன்னே நிற்கும் திவ்யாவின் அழகு அவனுக்குள் ஒரு புதுவித கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. திவ்யா தன் அம்மா செல்வி மாதிரி இல்லாமல், அப்பா மாதிரி நல்ல சிவப்பு நிறத்தில், ஒரு தேவலோகத்துச் சிலை போல் ஜொலித்தாள்.

திவ்யா தன் நெற்றி முடியைச் சரி செய்தபடி, "என்ன அப்படிப் பார்க்கிறீங்க? இன்னும் அந்தப் பாத்ரூம் ஞாபகத்திலேயே இருக்கீங்களா?" என்று அவள் மீண்டும் சீண்ட, ராசுக்குட்டிக்கு முகம் சிவந்தது.

கீழே உறவினர்கள் அனைவரும் கிளம்புவதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர். "அடியே திவ்யா... கிளம்புடி நேரம் ஆகுது!" என்று கீழே இருந்து பெரியவர்கள் குரல் கொடுக்க, "ஆ... இதோ வரேன் அண்ணி!" என்று திவ்யா பதிலளித்தாள். ராசுக்குட்டியும் தன் அக்கா மதுமிதாவையும் மற்றவர்களையும் வழியனுப்பி வைப்பதற்காக மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கத் தயாரானான்.

திவ்யா கிளம்பும் முன் அவன் முகத்தைப் பார்த்து, "சரிங்க... நான் போயிட்டு வர்றேன்," என்று ஒரு அழகான புன்னகையுடன் தன் தலையைச் சாய்த்துச் சொல்ல, ராசுக்குட்டியும் மெல்லத் தலையசைத்து "சரி" என்றான்.

ஆனால் திவ்யா அங்கிருந்து நகரவில்லை. திடீரென, "அங்க என்னது அது?" என்று ராசுக்குட்டியின் பின்னால் கை காட்டித் திகைப்பது போல் நடித்தாள். ராசுக்குட்டி நிஜமாகவே ஏதோ இருக்கிறது என்று நம்பி, "எங்க?" என்று கேட்டபடி பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.

 

அந்த நொடிதான் வாய்ப்பு! திவ்யா மின்னல் வேகத்தில் அவனை நெருங்கி, அவனது வலது கன்னத்தில் "பச்" என்று ஒரு அழுத்தமான, ஈரமான முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அவன் சுதாரிக்கும் முன்னே திரும்பிப் பார்க்காமல் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி ஓடிவிட்டாள்.

ராசுக்குட்டி அப்படியே அதிர்ந்து போய் நின்றான். அவனது இதழோரம் ஒரு மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது. தன் கன்னத்தில் இன்னும் காயாத அந்த எச்சில் ஈரத்தைத் தடவிப் பார்த்தான். பாத்ரூம் சம்பவத்தின் தர்மசங்கடம், கீழே நடந்த அவமானம் என அனைத்தும் அந்த ஒரு நொடி முத்தத்தில் காணாமல் போனது போலிருந்தது. அவளது துறுதுறுப்பைக் கண்டு தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான்.

மொட்டை மாடிச் சுவரோரம் வந்து கீழே பார்த்தான். அங்கே வண்டிகள் வரிசையாகத் தயாராக நிற்க, உறவினர்கள் ஒவ்வொருவராக ஏறிக்கொண்டிருந்தனர். அக்கா மதுமிதா பாப்பாவைத் தூக்கிக்கொண்டு வண்டியில் ஏறப் போனவள், ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் மாடியைப் பார்த்தாள்.

அங்கே தன் தம்பி ராசுக்குட்டி நிற்பதைக் கண்டதும் அவளது முகம் மலர்ந்தது. ராசுக்குட்டி கைகளை அசைத்து அக்காவுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் "டாட்டா" சொல்ல, மதுமிதாவும் கையை அசைத்து விடைபெற்றாள். திவ்யா வண்டிக்குள் ஏறிய பிறகும், ஜன்னல் வழியாகத் தலையை நீட்டி, ராசுக்குட்டியைப் பார்த்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன் கண்ணடித்தாள். வண்டிகள் ஒவ்வொன்றாக அந்தப் பெரிய பண்ணை வீட்டை விட்டு நகரத் தொடங்கின.

எல்லோரும் கிளம்பிப் போனதும், அந்தப் பெரிய பண்ணை வீடு சட்டென அமைதியானது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை கலகலப்பாகவும், ஆக்ரோஷமாகவும் இருந்த அந்த இடம் இப்போது வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. பத்மா பெரியம்மா மட்டும் களைப்புடன் அங்கிருந்த எச்சில் தட்டுகளை எடுத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

ராசுக்குட்டி மெல்லப் படி இறங்கி வந்து, பெரியம்மாவுக்கு உதவியாகத் தட்டுகளை எடுத்துச் செல்லத் தொடங்கினான்.

"டேய் ராசு... இருக்கட்டும்டா, நானே பார்த்துக்கிறேன். நீ மாடியிலயே ஓய்வெடு," என்று பெரியம்மா தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை. அங்கிருந்த மேசைகளை இழுத்துப் போட்டுச் சரிசெய்து, வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தினான். அவன் காட்டிய அந்தப் பொறுப்பும், அமைதியும் பெரியம்மாவின் மனதை நெகிழச் செய்தது.

அவன் அருகில் வந்த பத்மா, அவன் கன்னத்தைச் செல்லமாகத் தடவிக்கொடுத்தார். "இம்புட்டுப் பொறுப்பா இருக்கிற புள்ளைய... அந்தச் சண்டாளி எப்படிப் பேசிட்டுப் போறா பார்த்தியா?" என்று வஞ்சனையோடு கேட்டார். மகனை அவமானப்படுத்திய அந்தப் பெண்மணியின் மீதான கோபம் இன்னும் அவர் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை.

 
 
"அதை விடுங்க பெரியம்மா... அவங்க பேச்சை எல்லாம் நான் மனசுல வச்சுக்கல," என்று ராசுக்குட்டி அமைதியாகச் சொன்னான்.  

"நீ ஒன்னும் பஞ்சத்துல அடிபட்டவன் கிடையாதுடா. இந்த வீட்டுக்கு நீயும் ஒரு வாரிசுதான். மதுமிதா அக்கா பேசினதுல ஒரு துளி கூடத் தப்பில்லை. அவங்களுக்குத் தங்கம் இருந்தா, எங்களுக்கு நீ இருக்கடா," என்று பெரியம்மா உருக்கமாகச் சொன்னபோது, ராசுக்குட்டியின் உள்ளம் குளிர்ந்தது.

 

திவ்யாவின் முத்தம் தந்த ஒருவிதமான சிலிர்ப்பும், அக்காவின் வீரமும், இப்போது பெரியம்மாவின் இந்த அரவணைப்பும் ராசுக்குட்டியை  நெகிழ செய்தது .

வீட்டு வேலைகள் அனைத்தையும் முடித்துவிட்டு, உடல் களைப்பில் ஓய்வெடுக்கச் சென்றாள் பத்மா. தன் அறையில் கட்டிலில் சாய்ந்திருந்தவள், "ராசு... இங்க வாயேன்" என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

ராசுக்குட்டி உள்ளே வந்து, "என்ன பெரியம்மா?" என்று வினவ, "என்கூட வந்து படுடா, கொஞ்சம் பேசணும்" என்றாள். அந்த ஒற்றை ஆள் படுக்கையில் அவள் ஓரமாகப் படுத்து இடம் ஒதுக்க, ராசுக்குட்டி தயக்கத்துடனேயே அவள் உடலோடு ஒட்டிப் படுத்தான்.

  

அவன் படுத்த அடுத்த நொடி, பத்மா அவனை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். அவள் அணைத்த வேகத்தில், அவளது அந்தப் பருத்த மார்பகங்கள் ராசுக்குட்டியின் தோள்பட்டையில் பலமாக அழுந்தின. அந்த கதகதப்பில் ராசுக்குட்டியின் உடல் சூடாகியது. "உன் அப்பனை மாதிரியே நல்ல பையன்டா நீ. அதனாலதான் உன்னை எனக்கு ரொம்ப ரொம்ப பிடிக்குது," என்று அவன் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.

"பெரியம்மா... ஏதோ பேசணும்னு சொன்னீங்களே?" என்று அவன் பேச்சை மாற்ற முயன்றான்.

"அது அப்புறம்... இப்ப எனக்கு ஒரு உம்மா கொடு," என்று அவள் உரிமையோடு கேட்க, ராசுக்குட்டி மெல்ல அவளது கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

"ப்ச்... இது சின்ன பாப்பாவுக்கு கொடுக்கிற முத்தம். எனக்கு இங்க வேணும்," என்று தன் சிவந்த உதடுகளைக் குவித்துக் காட்டினாள் பத்மா. ராசுக்குட்டி ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போய் விக்கினான். "பெரியம்மா... இது..." என்று அவன் இழுக்க, "கொடுடா செல்லம்" என்று அவள் ஆசையோடு அவனை இழுத்து அணைத்தாள்.

வேறு வழியின்றி, ராசுக்குட்டி தன் உதடுகளை அவளது உதடுகளோடு சேர்த்தான். முதலில் மென்மையாகத் தொடங்கிய அந்த முத்தம், பத்மாவின் வேகத்தில் ஆழமானது. அவனது தயக்கத்தைப் பார்த்த பத்மா, சட்டெனத் தன் இதழ்களைத் திறந்து அவன் வாய்க்குள் தன் நாவை நுழைத்தாள். ராசுக்குட்டி தன் நாவை உள்ளே நுழைக்கச் சற்றுத் தயங்கியபோது, அவளே அவனது நாவைப் பற்றி இழுத்துத் தன் வாய்க்குள் போட்டுச் சுவைத்தாள்.

  

ஒரு நீண்ட, ஆழமான முத்தத்தில் இருவரும் கரைந்தனர்.

பத்மா அவன் நெஞ்சில் முகம் கவிழ்ந்து, அவனது மார்பு ரோமங்களைத் தன் விரல்களால் கோதியபடி மெல்லப் பேசினாள். "ஏன்டா... இம்புட்டு வயசு ஆகியும் ஒரு முத்தம் கொடுக்க ஏன்டா இப்படித் தயங்குற?" என்று அவள் கேட்கும்போது, அவளது மூச்சுக் காற்று அவன் நெஞ்சில் அனலாகப் பட்டது.

அவன் வெட்கமாய் சிரித்துக் கொண்டே அவளது இடையை மெல்ல வருடினான். “அதில்ல பெரியம்மா... எனக்கும் உங்க மேலே ஆசை உண்டு. ஆனாலும் ஒரு சின்ன பயம். யாருக்காவது தெரிஞ்சா எத்தனை சங்கடம்?”

அவள் சட்டெனத் தலை நிமிர்ந்து அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். "தெரியாமப் பாத்துக்கணும்டா ராசு... அதுதான் ஆம்பிளை சாமார்த்தியம். இப்போ நாம மட்டும் தானே இங்க இருக்கோம்?" என்று சொல்லிவிட்டு, பத்மா அவன் மேல் அப்படியே புரண்டு ஏறினாள்.

அவளது பருத்த மேனி அவன் மீது அழுத்தமாகப் படிய, ராசுக்குட்டியின் மூச்சு திணறியது. அவள் தன் முகத்தோடு அவன் முகத்தைத் தேய்த்து, மூக்கோடு மூக்கை உரசி ஒரு சின்ன உராய்வை ஏற்படுத்தினாள். கன்னத்தோடு கன்னம் வைத்துத் தேய்த்தவள், அவனது முரட்டு மீசையைத் தன் பற்களால் லேசாகக் கடித்தாள். பின், தன் எச்சில் படர்ந்த இதழ்களால் அவனது உதடுகளில் ஈரத்தைத் தடவினாள்.

"ஏன்டா... 5 வருஷம் முன்னாடி என் குண்டியையெல்லாம் ஆசையாத் தடவிக் கொடுத்தியே...

 
 

 இப்போ ஏன்டா இப்படிப் பம்முற?" என்று அவள் குறும்பாகக் கேட்க, அந்தப் பழைய நினைவுகள் ராசுக்குட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தன.

அவன் எதைக் கேட்டும் பதில் சொல்லாமல் இளித்தபடியே அவளைப் பார்க்க, "என்ன இளிப்பு வேண்டிக் கிடக்கு? பதில் சொல்லுடா ராசா!" என்று அவள் அவன் மார்பில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள். அவளது அணைப்பும், அந்த வாலிபப் பேச்சும் ராசுக்குட்டியை அப்படியே கட்டிப் போட்டது.

பத்மா அவன் கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தபடி, "நான் மட்டும் உனக்கு அத்தையா இருந்திருந்தா, என் மதுவை உனக்கே கட்டி வச்சிருப்பேன்டா..." என்று கொஞ்சலாகச் சொல்ல,

"மது அக்கா வேணாம்... நீயே என்னைக்கட்டிக்க," என்று விளையாட்டாகச் சொன்னவன், அவளது நெற்றியில் ஒரு அழுதமான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அவள் கலகலவெனச் சிரித்தாள். 

  

"இனிமே எப்படிடா கட்டிக்கிறது? வயசு காலம் கடந்து போச்சே... இனி உன்னை வச்சிக்கத்தான் முடியும்!" என்று அவள் அந்த வார்த்தையில் ஒரு குறும்புச் சுவையைக் கூட்டிச் சொல்ல, ராசுக்குட்டிக்குக் கிக்கேறியது.



"அதுக்கென்ன பெரியம்மா... தாராளமா வச்சிக்கோ!" என்று அவன் அவளது இடையை இன்னும் நெருக்கமாக இழுக்க, பத்மா அவன் மேல் அப்படியே உருகிப் போனாள்.

"வச்சிக்கத்தான் போறேன்... என் தங்கம்டா நீ!" என்று அவன் முகத்தை இரு கைகளாலும் வருடி, ஒரு தாய்மை கலந்த காமத்தோடு முத்தமிட்டாள். "உன்னை எப்பவும் என் நெஞ்சுக்குள்ளயே வச்சிருக்கேன்டா ராசு..." என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனது பரந்த மார்பை மெல்லத் தடவினாள். அவளது விரல்கள் அவன் நெஞ்சில் விளையாட, அவனை  நெஞ்சோடு அணைத்து கொள்ள...பிரா அணியாத மார்புகள் கிண்ணென்று முகத்தில் அழுந்தியது...

பத்மாவின் அந்தப் பருத்த மார்புகள், எந்தத் தடையுமின்றி ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் கிண்ணென்று அழுந்தியது. அந்த மென்மையும் கதகதப்பும் அவனை என்னவோ செய்தது. "ஏன் பெரியம்மா... இந்த ஊரில் யாரும் பிரா போட மாட்டாங்களா?" என்று அவன் விவரம் புரியாமல் கேட்க, ..."

"ம்க்கும்... இந்த வெயிலிலே பிரா முடியுமா? இருக்குறதையே கழட்டிப் போட்டிட்டு ஓடலாமான்னு இருக்கு. சாயந்திரம் பாரு... ஜாக்கெட்டு கூடப் போட மாட்டேன். உக்கிரம் தாங்க முடியாது. சில நேரம் கரண்ட் இல்லைன்னா பேன் கூட சுத்தாது... வீட்டுக்கொல்லைப்புறத்துலதான் பாய் விரிச்சுத் தூங்க வேண்டியதுதான். ஆமா... நீ என்ன இப்போ தூங்காம பிரா ஆராய்ச்சி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே?" என்று அவள் அவன் மூக்கைப் பிடித்துத் திருகினாள்.

"இல்லே... சும்மா தான்..." என்று சொன்ன ராசுக்குட்டி, அவளது நெஞ்சோடு முகத்தை இன்னும் ஆழமாக அழுத்தி அணைத்துக்கொண்டான்.

"சின்னப் பிள்ளையிலே என் நெஞ்சு மேலேயேதான் தூங்குவே... நெஞ்சுல, முதுகுல, இடுப்புலேன்னு என் மேலயேதான் படுப்பே. நீ நல்லாத் தூங்குன பிறகுதான் உங்க அப்பா வந்து உன்னைத் தூக்கிட்டுப் போவாரு. அங்கே போய் முழிப்பு வந்துட்டா ஓ-ன்னு அழுவியாம்..." என்று பழைய நினைவுகளில் மூழ்கினாள் பத்மா.

"இப்போ உன் மேல படுத்துக்கவா?" என்று அவன் கேட்க, "நீதான் வளர வளர நிறுத்திட்டே... நான் எப்பவும் போல இப்பவும் அதே ஆசையோடத்தான் இருக்கிறேன்," என்று அவள் பச்சைக்கொடி காட்டினாள்.

ராசுக்குட்டி அவளை மெல்ல மல்லாக்கத் தள்ளி, அவள் மேல் அப்படியே படர்ந்தான். பத்மா அவனை அணைத்து, அவன் தலையைக் கோதிவிட்டு முதுகைத் தடவிக்கொடுத்தாள். அந்த இதமான வருடலிலும், அவளது மார்புகளின் வாசனையிலும் ராசுக்குட்டி அப்படியே சொக்கிப்போனான். அவளது கிண்ணென்ற மார்புகளில் முகம் புதைத்து, 

  

அவளது வயிற்றுச் சூட்டில் தன் வயிற்றை அமுக்கி, அவள் தொடைகளின் மேல் தன் பருத்த ஆண்மை அழுந்தி இருக்க... அப்படியே அயர்ந்து தூங்கிப் போனான்.

பத்மாவிற்குத் தூக்கம் வரவில்லை. அவள் தன் கைகளால் அவன் முதுகிலிருந்து தடவிக்கொண்டே வந்து, அவனது திரண்ட குண்டிகளைத் தடவித் தடவி அழுத்திவிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் மார்பிடுக்கில் சூடாகப் படர, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள். அவன் நன்கு உறங்கியதை உறுதி செய்த பின், மெல்ல அவனை இறக்கிப் படுக்க வைத்துவிட்டு, தன் சேலையைச் சரிசெய்தபடி அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றாள்.

ராசுக்குட்டி எவ்வளவு நேரம் தூங்கினான் என்று அவனுக்கே நினைவில்லை. பத்மா பெரியம்மாவின் அந்த இதமான அணைப்பிலும், மார்பகங்களின் கதகதப்பிலும் அவன் உலகத்தையே மறந்து உறங்கிவிட்டான். மெல்லக் கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, அறையினுள் வெளிச்சம் குறைந்திருந்தது.

எழுந்து அமர்ந்து, அவிழ்ந்து கிடந்த கைலியை எடுத்து இடுப்பில் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டான். சுற்றிப் பார்த்தான்; பெரியம்மா எப்போது எழுந்து போனாள் என்று கூட அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபோது, சூரியன் மறையும் நேரத்தின் இளஞ்சிவப்பு ஒளி மரக்கிளைகளின் ஊடே கசிந்து கொண்டிருந்தது. மாலை மங்கி அந்தி சாயும் நேரமென்று அவனுக்குப் புரிந்தது.

தூக்கக் கலக்கம் இன்னும் முழுமையாக நீங்கவில்லை. உடல் ஒருவிதமான அயர்ச்சியில் இருக்க, சிறுநீர் கழிப்பதற்காக மெல்ல எழுந்து வீட்டின் கொல்லைப்புறத்திற்குச் சென்றான்

கொல்லைப்புறத்தில் குளிர்ந்த காற்று இதமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. ராசுக்குட்டி தூக்கக் கலக்கத்தோடு கிணற்றடியின் ஓரம் ஒதுங்கி, தன் கைலியைச் சற்றே தூக்கிக் கொண்டு சிறுநீர் கழிக்கத் தொடங்கினான். அப்போது திடீரென, "ராசுக்குட்டி... முழிச்சிட்டியாடா?" என்று பெரியம்மாவின் குரல் மிக அருகில் கேட்டது.

எதிர்பாராத அந்தக் குரலில் திடுக்கிட்டுப் போன ராசுக்குட்டி, பதற்றத்தில் கையைச் சற்றே நகர்த்த, அவனது சிறுநீர் அவனது காலிலேயே பட்டது. இதைக் கவனித்துவிட்ட பத்மா, "புளக்" என்று சத்தமாகச் சிரித்துவிட்டாள். "என்னடா இது... இம்புட்டு வயசாகியும்  மிரண்டு நிக்கிறியே!" என்று அவள் கேலி செய்ய, ராசுக்குட்டிக்கு வெட்கத்தில் முகம் சிவந்தது.

சிறுநீரை அடக்கிவிட்டுத் தன் கைலியைச் சரி செய்தவன், நிமிர்ந்து பெரியம்மாவைப் பார்த்தான். அவளது கோலத்தைக் கண்டவன் . கிணற்றுக்கு ஒதுக்குப்புறமாக ஒரு கல்லில் உட்கார்ந்து துணிகளைத் துவைத்துக்கொண்டிருந்தாள் பத்மா. அவள் ஜாக்கெட், பாடி என மேலே எதுவுமே அணியவில்லை. வெறும் பாவாடையை மட்டும் மார்பு வரை ஏற்றிச் சுருக்கிக் கட்டியிருந்தாள்.

 

அவள் குனிந்து துணி துவைக்கும்போது, மார்பு வரை ஏற்றித் துணித்திருந்த அந்தப் பாவாடை அவளது பாரமான மார்பகங்களின் பாரம் தாங்காமல் மெல்லக் கீழே இறங்கிச் சரிந்து கொண்டிருந்தது. தண்ணீரில் நனைந்த அந்தப் பாவாடை, அவளது திரட்சியான உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டு, அவளது மார்பு வடிவத்தை அப்படியே அப்பட்டமாகக் காட்டியது. பாவாடையின் மெல்லிய துணி வழியாக அவளது அந்தச் சிவந்த மார்புக் காம்புகள் 'மறை காயாக'த் துருத்திக் கொண்டு தெரிந்தன.

பத்மா எதையும் கவனிக்காதவள் போல் துணிகளைப் பிழிந்து கொண்டே, "காலுல பட்டதை முதல்ல கழுவுடா... அப்படியே அந்த வாளியில தண்ணி மொண்டு கொடு, இந்தத் துணியை அலசணும்," என்று சொன்னாள். அவள் பேசும்போது மார்புகள் அதிர, ராசுக்குட்டிக்குத் தொண்டை வறண்டது

கால்களைக் கழுவிவிட்டு வந்த ராசுக்குட்டி, கிணற்றிலிருந்து தண்ணீரை இறைத்து அவளிடம் கொடுத்தான். பத்மா துணிகளை அலச, அவனும் கூடவே இருந்து ஒத்தாசை செய்தான். அலசிய ஈரத்துணிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு போய், அங்கிருந்த கொடியில் ஒவ்வொன்றாகக் காயப் போட்டான்.

துணிகளைத் தொங்கவிட்டுத் திரும்பியவனுக்கு அங்கே காத்திருந்தது ஒரு மாபெரும் காட்சி. பத்மா அங்கேயே கிணற்றடியில் குளிக்கத் தொடங்கினாள். வாளி நிறையத் தண்ணீரை மொண்டு, தன் தலை வழியாக அப்படியே சரித்துக் கொண்டாள்.
குளிர்ந்த தண்ணீர் அவள் மேல் பட்ட அடுத்த விநாடி, அவள் மார்பு வரை ஏற்றித் தார் பாய்ச்சிப் பிணைத்திருந்த அந்த ஒற்றைப் பாவாடை முழுவதுமாக நனைந்து உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டது. ஈரமான அந்த மெல்லிய துணி, அவளது திரட்சியான மார்பகங்களின் வடிவத்தை அணுவணுவாக அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது. நனைந்த வேகத்தில் அவளது பருத்த மார்புக் காம்புகள் குளிரிலும் கிளர்ச்சியிலும் விறைத்துக் கொண்டு, அந்தத் துணியைத் தள்ளிக் கொண்டு வெளியே துருத்திக் தெரிந்தன.



தண்ணீர் அவளது முகத்திலிருந்து வழிந்து மார்பிடுக்கில் ஓடுவதையும், நனைந்த பாவாடை அவளது எடுப்பான இடைக்கும் தொடைக்கும் இடையே ஒரு வரைபடம் போலப் படிந்திருப்பதையும் பார்த்த ராசுக்குட்டிக்கு உடல் சிலிர்த்தது.



 



பத்மா தன் கைகளால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டே, "என்னடா ராசு... அப்படிப் பார்க்கிறே? தண்ணி சில்லுன்னு இருக்குடா... நீயும் ஒரு வாளி ஊத்திக்கிறியா?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்க, அவள் அசைந்த வேகத்தில் அந்த ஈரப் பாவாடை அவளது முலைகளின் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் இன்னும் கொஞ்சம் கீழே சரிந்தது.



சோப்புக் கட்டியை எடுத்த பத்மா, தன் மேனியெங்கும் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். முதுகில் சோப்புப் போடுவதற்காக அவள் கைகளை வளைத்து மார்பை முன்னால் எக்கி நிமிர்ந்தபோது, மார்பு வரை ஏற்றிச் செருகியிருந்த அந்தப் பாவாடை தளர்ந்து, எந்த விநாடியும் கீழே விழுந்துவிடுமோ என்பது போல இருந்தது. ராசுக்குட்டி மூச்சடைத்துப் போய், 'இப்போ விழுந்துடும்... இதோ இப்போ விழுந்துடும்' என்று தவிப்போடு அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.



 



ராசுக்குட்டி  தன் அழகில் நிலைகுலைந்து நிற்பதை ஓரக்கண்ணால் ரசித்த பத்மா, "என்னடா ராசு... அப்படிப் பார்க்கிறே? இந்த முதுகுல கொஞ்சம் சோப்புப் போட்டு விட்றியா? கை எட்டலடா செல்லம்," என்று மெல்லிய குழைவோடு கேட்டாள்.



இதற்காகவே காத்திருந்தது போல, ராசுக்குட்டி தன் கைலியை மடிதுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு அவளிடம் நெருங்கினான். அவளிடமிருந்து சோப்பை வாங்கியவன், அவளது முதுகுப் புறத்திற்குச் சென்றான். அவளது பளபளக்கும் வழுவழுப்பான முதுகு, அந்த அந்தி நேரத்து வெளிச்சத்தில் நெய்யால் வார்க்கப்பட்ட சிலை போல மின்னுவதைக் கண்டு அவன் கைகள் நடுங்கின.



கழுத்தின் கீழிருந்து முதுகின் அடிவாரம் வரை சோப்பைத் தேய்த்தவன், மெல்லத் தன் உள்ளங்கைகளை அவள் முதுகில் படரவிட்டான். தண்ணீரில் நனைந்திருந்த அவளது தோல், தொட்டாலே வழுக்கிக் கொண்டு போகும் அளவுக்கு அவ்வளவு மென்மையாக இருந்தது. அவன் கைகள் அவளது முதுகெலும்பின் தடத்தில் மெல்லக் கீழே இறங்கி, பாவாடை செருகப்பட்டிருந்த இடத்தின் இடுப்பு மடிப்பு வரை சென்றபோது, பத்மா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டாள்.



 



 ராசுக்குட்டியின் கைகள் அவளது முதுகின் வழுவழுப்பில் கிறங்கி, மெல்லத் தரையிறங்கி இடுப்பு மடிப்பைத் தாண்டி கீழே செல்லத் துடித்தன. ஆனால், மார்பு வரை ஏற்றி இறுகக் கட்டப்பட்டிருந்த அந்தப் பாவாடை முடிச்சு அவனது வேகத்தைத் தடுத்தது. அவனது தவிப்பை உணர்ந்த பத்மா, சட்டெனத் திரும்பி ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு சிரித்தாள்.



"இருடா ராசு... முடிச்சு ரொம்ப டைட்டா இருக்கு போல, கொஞ்சம் அவுத்துக்குறேன்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, முன்னால் இருந்த அந்தப் பாவாடை முடிச்சை மெல்லத் தளர்த்தினாள். ஒரு கையில் பாவாடை நழுவிவிடாமல் மார்போடு சேர்த்துப் பிடித்துக் கொள்ள, முடிச்சு தளர்ந்த அடுத்த நொடி அவளது திரட்சியான மார்பகங்கள் பக்கவாட்டில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன.



 



தளர்ந்த அந்தப் பாவாடைக்குள் தன் கையை நுழைத்த ராசுக்குட்டி, அவளது கழுத்து வழியாக முன்னால் குனிந்து பார்த்தவன் விக்கித்துப் போனான். அங்கே சோப்பு நுரை படிந்து, பனிப்பொழிவில் நனைந்த மலைக் குன்றுகளைப் போல அவளது இரு முலைகளும் தளர்ந்து ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தன. காம்புப் பகுதி மட்டும் இன்னும் அந்தப் பாவாடைத் துணிக்குள் பாதியளவு மறைந்திருக்க, அந்த அரைகுறைத் தோற்றம் அவனது ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தது.



ராசுக்குட்டி எச்சிலை விழுங்கியபடி, முதுகுப் பக்கம் சோப்புப் போடுவது போலப் பாசாங்கு செய்துகொண்டே, தன் கைகளைக் கக்கத்தின் வழியாக மெல்ல முன்னால் நகர்த்தினான். அவன் கைகள் எதைத் தேடி வருகின்றன என்பது பத்மாவிற்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அவள் தன் கைகளைச் சற்றே உயர்த்தி அவனுக்கு வழிவிட, ராசுக்குட்டியின் முரட்டுத்தனமான கைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறி, இறுதியாக அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகளைத் தொட்டன.



அந்த மென்மையான, சூடான ஸ்பரிசம் பட்ட அடுத்த நொடி, ராசுக்குட்டியின் சுன்னி நரம்புகள் புடைக்க, கைலிக்குள் அவனது ஆண்மை ஒரு முரட்டுத் தடியைப் போல விம்மித் தூக்கிக் கொண்டது. பத்மா அவனது கைகளின் அழுத்தத்தில் ஒரு நீண்ட முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.



 பத்மா இன்பத்தின் உச்சிக்கே சென்றாள். தன் முழங்கைகளை துணி துவைக்கும் கல்லில் பலமாக ஊன்றிக்கொண்டு, தலையை நன்றாக உயர்த்தி வானத்தைப் பார்த்தபடி நின்றாள். ராசுக்குட்டி அவளது கொழுத்த குண்டிப் பிளவை இரு கைகளாலும் பலமாக விரித்தான். அந்தத் தார் பாய்ந்த பாவாடை இன்னும் விலக, ஒட்டிக் கிடந்த அந்தச் சதைகளுக்கு இடையே இருண்ட பள்ளம் போல அவளது ஆசனவாய் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவன் அப்படியே அவள் குண்டியின் மீது கவிழ்ந்தான். அந்தச் சதைகளில் முத்தமிட்டு, மெல்லத் தன் பற்களால் கடித்தான். கடித்த சதையை மொத்தமாகத் தன் வாய்க்குள் கவ்விச் சப்பினான். பத்மா இன்பத்தில் துள்ளினாள்; உடல் சிலிர்த்துத் தன் குண்டியைத் தூக்கி ஆட்டினாள். கிளுகிளுப்புடன் சன்னமாகச் சிரித்தபடி, "ராசு... என்னடா பண்ற..." என்று முனகினாள்.

 


 


அந்தச் சோப்பு வாசனையோடு கலந்திருந்த அவளது மேனி வாசம் அவனை இன்னும் கிறங்கடித்தது. ஆழமாக மூச்சை இழுத்து அந்த நறுமணத்தைச் சுவாசித்தவன், அவள் குண்டி முழுவதும் எச்சில் ஈரம் பட நக்கத் தொடங்கினான். பின், அவள் குண்டிகளை இருபுறமும் விலக்கிப் பிடித்து, அந்த மலவாய் ஓட்டையில் தன் நாக்கை வைத்து ஒரு நீண்ட கோடு இழுத்தான்.

 
 

 
பத்மா இன்பச் சிலிர்ப்புடன் துள்ளி, தன் இடுப்பை எக்கி குண்டியை அரையடி மேலே தூக்கினாள். ராசுக்குட்டி தன் கைகளை அவளது தொடைகளுக்குள் விட்டுப் பிரிக்க, அவளது புண்டையும் அந்த அந்தி வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. ஆனால், அவன் கவனம் முழுவதும் அந்த மலவாயிலேயே இருந்தது. அவன் தன் முகத்தை அந்தப் பிளவுக்குள் புதைத்து, அவளது குண்டி ஓட்டையை அப்படியே சப்பி எடுத்தான். தன் நாக்கைச் சுருட்டி அந்தச் சிறிய துவாரத்திற்குள் விட்டுத் தேய்த்தும், நுனி நாக்கால் அந்த இடத்தை வருடியும் அவன் காட்டிய வித்தை பத்மாவை நிலைகுலையச் செய்தது.
 
   
 
இதெல்லாம் அவள் வாழ்நாளில் அனுபவித்திராத ஒரு சுகம். அவள் கணவனுக்கு அவளது புண்டையும் முலைகளும்தான் இலக்கு. ஆனால், ஒருமுறை கூட அவன் உதடுகள் அவளது குண்டி ஓட்டையை ருசித்ததில்லை. ராசுக்குட்டியோ இந்தச் சுகத்தில் கரை கண்டவனாக, அவளது மலவாய் ஓட்டையில் உதடுகளை வைத்து உறிஞ்சி, நாக்கால் துழாவினான்.

[Dheena2003]

ம்ம்ம்ம்ம்மா... ஷ்ஷ்ஷ்..." என்று பத்மா உடலை அசைத்து, தன் குண்டியை இன்னும் உயர்த்தி அவனது வாய்க்கு வசதியாகக் காட்டினாள். இன்பம் என்றால் இதுவல்லவோ இன்பம் என்று அவள் மனதுக்குள் கூவினாள். அந்தத் திறந்த வெளியில், அந்திச் சூரியனின் சாட்சியாக, தன் பெரியம்மாவின் குண்டியை ஒரு வாலிபன் ஆசை தீர ருசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
"ஐயோ... இத்தனை வருஷத்துல இப்படி ஒரு சுகத்தை நான் பார்த்ததே இல்லைடா," என்று அவள் மூச்சு வாங்கச் சொல்ல, ராசுக்குட்டிக்கு இன்னும் வேகம் கூடியது. அவன் தன் முகத்தை நகர்த்தி, அவளது இரு குண்டி மேடுகளையும் தன் கைகளால் நன்றாகப் பிசைந்து, அந்தப் பள்ளத்தில் தன் எச்சிலை வாரி இறைத்தான்.
 
பின்பு, தன் நாக்கை நீட்டி அந்தப் பிளவின் ஆழத்திலிருந்து மேடு வரை ஒரு நீண்ட நக்கல் போட்டான். அந்த ஈரமும், அவனது நாவின் சொரசொரப்பும் பத்மாவை நிலைகுலைக்க, அவள் தன் இடுப்பைத் தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆட்டினாள். அவள் ஒரு பக்கமாகத் தலையைத் திருப்பி, தன் பின்னால் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ராசுக்குட்டியின் வெறியைப் பார்த்தாள்.
 
ராசுக்குட்டி இப்போது அவளது குண்டி ஓட்டையை மட்டும் இலக்காகக் கொள்ளாமல், சுற்றியுள்ள அந்த வழுவழுப்பான சதைகளையும் தன் வாயால் கவ்வி இழுத்தான்

 
 
ஆஆஆ... ராசு... அம்மாவால முடியலடா... போதும்... நிறுத்த..." என்று அலறிய பத்மா, கால்கள் நிற்கப் பலமில்லாமல் நடுங்க, தன் முழங்கைகளை அந்தக் கல்லில் இன்னும் பலமாக ஊன்றித் தலைகவிழ்ந்தாள். அவளது உடல் வில்லாக வளைந்து குலுங்கிய வேகத்திலேயே, ராசுக்குட்டிக்குத் தெரிந்துவிட்டது—அவள் தன் இன்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டாள் என்று.
 
தன் வாழ்நாளில் ஆசனவாயில் ஒரு சிறு விரல் கூடப் படாமல் வாழ்ந்தவள் அவள். அவளது கணவன் அவளை ஒரு இயந்திரமாகவே பார்த்திருந்த நிலையில், இன்று ஒரு வாலிபனின் நாக்கு அந்தத் தீண்டத்தகாத இடத்தில் செய்த வித்தையில், அவள் இதுவரை கண்டிராத ஒரு மாபெரும் உச்சத்தை எட்டினாள். அவளது குண்டித் தசைகள் துடிக்க, அந்த இடத்திலிருந்து ஒரு மெல்லிய திரவம் கசிய, அவள் அப்படியே அந்தத் துணி துவைக்கும் கல்லிலேயே சரிந்து கிடந்தாள்.
 
ராசுக்குட்டி தன் முகத்தை எடுக்கவில்லை. அவளது அந்த இன்ப அவஸ்தையைத் தன் நாக்கால் வழித்துத் துடைத்தான். பத்மாவின் மூச்சுத் திணறல் குறையச் சற்று நேரமானது. மெல்லச் சுதாரித்தவள், திரும்பித் தன் பின்னால் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் ராசுக்குட்டியின் தலையைத் தன் கைகளால் கோதி அணைத்துக் கொண்டாள்.
 
 ராசுக்குட்டி நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தான்; அவனது முகமெல்லாம் அவளது எச்சிலும் சோப்பு நுரையும் கலந்து ஒரு போர்வீரனைப் போலக் காட்சியளித்தது.
 
அந்தச் சிறு கணம் இருவருக்கும் இடையே இருந்த பெரியம்மா-மகன் என்கிற உறவுப் பாலத்தைக் கடந்து, ஒரு ஆண்-பெண் என்கிற உணர்வோடு அந்த இருண்ட கொல்லைப்புறத்தில் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.
 
பத்மா தள்ளாடியபடி எழுந்தாள். அவள் உடல் இன்னும் அந்த உச்சத்தின் அதிர்விலிருந்து மீளவில்லை. மார்பு வரை இறங்கியிருந்த பாவாடையை மீண்டும் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டவள், கிணற்றிலிருந்து ஒரு செம்பு தண்ணீரை எடுத்து ராசுக்குட்டியின் முகத்தில் ஊற்றி, தன் கைகளாலேயே அவனது முகத்தில் இருந்த எச்சிலையும் சோப்பு நுரையையும் துடைத்துவிட்டாள்.
 
அவனது இரு கன்னங்களையும் தன் மென்மையான உள்ளங்கைகளால் தாங்கிப் பிடித்தாள். அவளது கண்கள் நன்றியிலும் காமத்திலும் கனிந்திருக்க, அவனது நெற்றியில் ஒரு அழுதமான முத்தத்தைப் பதித்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள். அந்த அணைப்பில் ஒரு தாயின் அரவணைப்பும் இருந்தது, ஒரு காதலியின் தவிப்பும் இருந்தது.
 
சரியாக அந்தத் தருணத்தில், வீட்டின் வெளிப்பக்கம் புல்லட் வண்டி வந்து நிற்கும் 'டக் டக் டக்' என்ற சத்தம் கேட்டது.
 
"போடா குட்டி... உன் பெரியப்பா வந்துட்டாரு," என்று அவள் பதற்றத்துடன் சொல்ல, அவனை உடனே வீட்டுக்குள் செல்லும்படி சைகை காட்டினாள். அவளது குரலில் ஒருவித நடுக்கம் இருந்தாலும், முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை மிஞ்சியிருந்தது.
 
ராசுக்குட்டி அவளைப் பிரிய மனமில்லாமல், அவளது இடையில் கை போட்டு இழுத்து, அவளது கன்னத்தில் ஒரு ஆழ்மன முத்தத்தைப் பதித்தான். அந்த ஒரு முத்தத்தில் பல அர்த்தங்கள் பொதிந்திருந்தன. சட்டென விலகி, இருண்ட அந்தப் பாதையில் விறுவிறுவென நடந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். பெரியப்பா வீட்டிற்குள் நுழையும்போது, ராசுக்குட்டி எதுவும் நடக்காதது போல ஹாலில் அமர்ந்திருந்தான். ஆனால், அவனது நாவிலும் கைகளிலும் இன்னும் பெரியம்மாவின் அந்த வழுவழுப்பான மேனியின் சுவை அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது.
 
அன்று இரவு ராசுக்குட்டி பெரியம்மா வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டான். பெரியப்பா வீட்டில் இருந்ததால் இருவரும் வெளிப்படையாக எதுவும் பேசிக்கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும், அவர்கள் கண்கள் ஆயிரம் கதைகள் பேசின. ஹாலில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து ரகசியமாகப் புன்னகைத்துக் கொள்வதும், யாருக்கும் தெரியாமல் பார்வையைப் பரிமாறிக்கொள்வதும் ஒரு சுகமான விளையாட்டாக இருந்தது.
 
யாரும் கவனிக்காத நேரத்தில், ராசுக்குட்டி அவள் அருகில் செல்லும்போது சட்டென அவளது அந்தப் பருத்த குண்டியில் 'பட்டென' ஒரு அடி அடிப்பான். பத்மா வலியால் "ஆ..." என்று மெலிதாக முனகி, குண்டியைத் தடவிக்கொண்டே அவனை முறைப்பாள்.

 
 
 அந்த முறைப்பில் கோபத்தை விட, 'இங்கேயாடா இப்படி பண்ணுவே?' என்கிற ஒரு இன்பமான மிரட்டலே மேலோங்கி இருக்கும். அந்த வலியையும் அவள் உள்ளுக்குள் ரசிக்கவே செய்தாள்.
 
சாப்பாட்டு நேரத்தில் அந்தச் சித்து விளையாட்டு இன்னும் சூடு பிடித்தது. ராசுக்குட்டி கீழே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்க, பத்மா அவனுக்குப் பரிமாறினாள். வேண்டும் என்றே தன் சேலை முந்தானையைச் சற்றுத் தளர்த்திக்கொண்டவள், அவன் முன்னே குனிந்து குழம்பு ஊற்றுவது போல் தன் மார்புப் பிளவை அப்பட்டமாகக் காட்டினாள். ஜாக்கெட் இல்லாமல் பாவாடையை மட்டும் கட்டிப் பார்த்த அந்த உருவம், இப்போது ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிறிக்கொண்டு அவன் கண் முன்னே ஆடியது.
 
 
 
ராசுக்குட்டி உணவை விழுங்க முடியாமல், வாயைத் திறந்து அவளது மார்புகளையே விக்கித்துப் பார்த்தபடி நெளிந்தான். அவன் தவிப்பதைக் கண்டு பத்மா உள்ளுக்குள் கர்வப்பட்டாள். இப்படி அவன் அவளைச் சீண்டுவதும், அவள் அவனை ஏங்க வைப்பதுமாக அந்த இரவு ஒரு மாயாஜாலமாக நகர்ந்தது.
 
ஆனால், அன்று இரவு ராசுக்குட்டியின் அறையில் அவனது தம்பி மதன் தூங்குவதற்காக வந்திருந்தான். அதனால் அதற்கு மேல் எதுவும் அரங்கேற வாய்ப்பில்லாமல் போனது. இருவரும் தனித்தனி அறைகளில் படுத்திருந்தாலும், அவர்களின் நினைவுகள் மட்டும் ஒன்றாகவே இருந்தன.
 
 பத்மாவிற்குப் படுத்தால் தூக்கம் வரவில்லை. மதியக் கொல்லைப்புறத்து நினைவுகள் அவளை அலைக்கழித்தன. ராசுக்குட்டியின் நாக்கு தன் மலவாயில் செய்த அந்த ரசவாதம் அவளை உறங்க விடாமல் தவிக்க வைத்தது. அவன் நினைவிலேயே புரண்டு படுத்தவள், அடக்க முடியாத வேட்கையில் தன் புண்டையை தலையணையோடு சேர்த்து வைத்து அழுத்தி உரசிப் பார்த்தாள்.  


ஆனாலும் , பத்மாவிற்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தீயை அணைக்கத் தலையணையின் உரசல் போதவில்லை. கொல்லைப்புறத்தில் ராசுக்குட்டி காட்டிய அந்த வித்தை, அவளது நரம்புகளைத் தறி கெடச் செய்திருந்தது. அருகில் முத்துப்பாண்டி எருமை போலக் குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, அவளுக்குச் சித்தம் கலங்கியது. ஒரு வெறியில் புரண்டு அவர் மேல் விழுந்தாள்.



தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த முத்துப்பாண்டி, தன் நெஞ்சில் ஏதோ பாரம் அழுத்துவதையும், மென்மையான கைகள் தன் மார்பைத் தடவுவதையும் உணர்ந்து திடுக்கிட்டு விழித்தார். மங்கலான அந்த இரவு வெளிச்சத்தில் பத்மாவைப் பார்த்தார். சேலை முந்தானை எங்கோ சரிந்து கிடக்க, அவள் ஒரு காலை அவர் வயிற்றில் போட்டு அவரை ஆக்கிரமித்திருந்தாள்.

[Dheena2003]

ஏய்... என்னடி ஆச்சு?" என்று அவர் அதட்டலாகக் கேட்க, பத்மா பதில் பேசவில்லை. அவளது கைகள் மார்பிலிருந்து வழுக்கிக் கொண்டு கீழே இறங்கி, வேட்டிக்குள் சுருண்டு படுத்திருந்த அவரது ஆண்மையைச் சட்டெனப் பற்றிக் கொண்டது.



முத்துப்பாண்டிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 'சிறுக்கி மவ... நாமளே ராத்திரி வேணும்னு கிட்டப் போனாலும் எட்டி உதைப்பா... இன்னைக்கு அவளாவே வந்து உரசுறாளே!' என்று அவர் வியந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவள் கைகள் வேட்டியை விலக்கி அவரது உறுப்பை வேகமோடு உருவத் தொடங்கின.



ஆனால் பகல் முழுதும் அலைந்த களைப்பில் இருந்த முத்துப்பாண்டிக்கு இப்போது அதில் நாட்டம் இருக்கவில்லை. "விடுடி... நேரம் காலம் தெரியாம சேட்டை பண்ணிக்கிட்டு... போய்த் தூங்கு," என்று அவள் கையைத் தட்டிவிட்டார்.



அவரது மறுப்பு பத்மாவின் காமத்தீயில் எண்ணெயை ஊற்றியது போலிருந்தது. "முடியாது" என்று அவர் சொன்னது அவளுக்குக் கேட்கவே இல்லை. அவரைப் பலமாகப் படுக்கையில் தள்ளிவிட்டு, அவர் மேல் ஏறி அமர்ந்தாள். விரிந்து கிடந்த தன் கலைந்த தலைமுடியை வாரிச் சுருட்டி ஒரு கொண்டையாகப் போட்டாள்.



முத்துப்பாண்டி திகைத்துப் போயிருக்க, பத்மா ஆவேசமாகத் தன் சேலையை உருவி எறிந்தாள். பிளவுஸ் ஹூக்குகளை 'பட் பட்' எனப் பிிக்காத குறையாகக் கழற்றி ஒரு மூலையில் வீசினாள். அந்த இருட்டில் மனைவியின் இந்த விஸ்வரூபத்தைக் கண்டு அவர் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்.



"ஏய் பத்மா... என்னடி இது?" என்று அவர் கேட்க, அவள் மவுனமாகத் தன் மார்பகங்களை அவர் முகத்தில் அழுத்திக் காட்டினாள். எத்தனையோ முறை அவர் கெஞ்சியும் தூக்கம் தான் முக்கியம் என்று ஒதுங்கியவள், இன்று அவளாகவே இப்படிச் செய்வதைப் பார்த்து அவருக்குத் தன் பொண்டாட்டி தானா என்கிற சந்தேகம் வரும் அளவுக்கு இருந்தது அவளது ஆவேசம். பத்மாவின் மனதில் இப்போது முத்துப்பாண்டி இல்லை; கொல்லைப்புறத்தில் ராசுக்குட்டி கொடுத்த அந்த அதிர்வுகள் மட்டுமே அவளை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தன.





பத்மாவின் வேகம் முத்துப்பாண்டியை நிலைகுலைய வைத்தது. ஜாக்கெட் இல்லாத தன் பருத்த மார்புகளை அவரது பரந்த மார்போடு போட்டு அழுத்திக் கொண்டு, மேலும் கீழுமாக ஆவேசமாக உரசினாள். சட்டை இல்லாமல் படுத்திருந்த முத்துப்பாண்டியின் மேல், அவளது கொழுத்த மார்பகங்களின் சூடும், அவளது கழுத்தில் இருந்த தாலிக்கொடியும் கன்னாபின்னாவென உரச... அவரது நரம்புகள் முறுக்கேறின.



ஏற்கெனவே தூக்கத்திலும் களைப்பிலும் இருந்த முத்துப்பாண்டிக்குள், அந்தத் தீண்டல்கள் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அவரது நெஞ்சில் பத்மாவின் மார்புக் காம்புகள் உரசி விளையாட, அவருக்குள் உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஆண் மிருகம் மெல்ல விழித்துக்கொண்டது. பத்மாவின் மூச்சுக்காற்று அனலாக அவர் முகத்தில் வீச, அவளது உடல் அவரோடு ஒன்றிப் பிணைந்திருந்தது.



"என்னடி... இம்புட்டு ஆவேசம்?" என்று அவர் அவளது இடையைப் பற்றி இழுக்க, பத்மா பதில் சொல்லாமல் அவரது உதடுகளைத் தன் உதடுகளால் கவ்விக்கொண்டாள். அவரது ஆண்மை இப்போது வேட்டிக்குள் துடித்துக்கொண்டு வீறுகொண்டு எழுந்தது. அவளது ஆவேசமான அந்த விஸ்வரூபத்தில், முத்துப்பாண்டியின் களைப்பு எல்லாம் காணாமல் போனது.



அவர் அவளை அப்படியே புரட்டிப்போட்டுத் தன் வசமாக்க முயன்றார். ஆனால் பத்மாவோ, "இன்னைக்கு நான் சொல்ற மாதிரிதான் எல்லாம் நடக்கணும்..." என்பது போல அவர் மேல் அதிகாரம் செலுத்தி, அவரைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்தாள். இருவருக்கும் இடையே அந்த இரவு ஒரு காட்டுத்தீயாகப் பரவத் தொடங்கியது.



பத்மாவின் வேகம் இன்று ஒரு கட்டுக்கடங்காத காட்டாறு போல இருந்தது. முத்துப்பாண்டியின் முகம் முழுவதும் வெறித்தனமாக முத்தமிட்டவள், அவரது எதிர்ப்பை சற்றும் சட்டை செய்யாமல் அவரது உதடுகளைத் தன் இதழ்களால் கவ்விக்கொண்டாள். அவரது உதடுகளை வன்மையாகப் பிரித்தவள், தன் நாக்கை ஒரு போர்வாளைப் போல அவரது வாய்க்குள் பலவந்தமாகச் செலுத்தினாள்.



அவளது நாக்கு அவரது வாய்க்குள் புகுந்து, அவரது நாக்கைச் சுழற்றித் தீண்டி ஒரு ஆதிக்கப் போரைத் தொடங்கியது. முத்துப்பாண்டி மூச்சுத் திணறிப் போனார். தன் பொண்டாடியின்  முத்தம் இவ்வளவு ஆக்ரோஷமாக இருக்குமென்று அவர் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவள் அவரை முத்தமிடவில்லை, மாறாக அவரை முழுவதுமாகத் தன் வசப்படுத்த முயன்றாள். அவளது எச்சில் அவரது வாயோடு கலக்க, அந்த ஆழமான முத்தத்தில் ஒரு பேரதிிகாரத்தை நிலைநாட்டினாள்.



அவள் குனிந்து அவரை அழுத்திப் பிடித்திருந்த விதத்தில், முத்துப்பாண்டியால் நகரக் கூட முடியவில்லை. அவர் கைகளை அவளது இடுப்பில் வைத்துத் தள்ள முயன்றாலும், பத்மா தன் முலைகளின் பாரத்தால் அவரை அமுக்கி, தன் நாவால் அவரது வாய்க்குள் வித்தை காட்டினாள். இது ஒரு சாதாரண முத்தமல்ல; ராசுக்குட்டி கொடுத்த அந்தத் தீண்டல்களை அப்படியே தன் கணவனிடம் காட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.



பத்மாவின் இந்தத் தீவிரமான ஆக்கிரமிப்பில் முத்துப்பாண்டி மெல்ல மெல்லத் தன் சுயத்தை இழந்து, அவளது ஆதிக்கத்திற்கு அடிபணிந்தார். அவளது நாக்கு அவரது அண்ணத்தைத் தொட்டுத் துழாவ, அவருக்குள் இருந்த ஆண்மை உச்சகட்ட வீரியத்துடன் துடிக்கத் தொடங்கியது.





முத்துப்பாண்டியின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட பத்மா, அவரது நெஞ்சில் ஈரம் பட முத்தமிட்டாள். அப்படியே மெல்லக் கீழே இறங்கி, அவரது வயிற்றுப் பகுதியில் தன் இதழ்களைப் பதித்துத் தடவினாள். அங்கே வேட்டி விலகி, கம்பீரமாக நட்டுக்கொண்டு நின்ற அவரது ஆண்மையை ஆசையோடு பார்த்தவள், தன் மென்மையான கைகளால் அதை இறுகப் பற்றி உருவினாள்.





மெல்லக் கண்களை மூடிக்கொண்டாள் பத்மா. இப்போது அவளது கற்பனையில் இருப்பது முத்துப்பாண்டி அல்ல; கொல்லைப்புறத்தில் தன்னை ஆட்டிப்படைத்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்து ராசுக்குட்டி! தன் முன்னே நிற்பது ராசுக்குட்டியின் வீரியம் என்று எண்ணிக் கொண்டவள், கண்களைத் திறக்காமலேயே அந்தத் தடியைத் தன் முகம் முழுவதும் தேய்த்து அதன் சூட்டை ரசித்தாள்.



முத்துப்பாண்டிக்கு நடப்பது எதுவுமே நம்பும்படியாக இல்லை. "என்னடி நடக்குது இங்க?" என்று அவர் வியப்போடு பார்க்க, பத்மா சட்டெனத் தன் ஆதிக்கத்தைத் தொடங்கினாள். எப்போதுமே வேண்டாவெறுப்பாகத் தீண்டும் அவள், இன்று ஒரு பசித்த வேங்கையைப் போல அவரது சுண்ணியைத் தன் வாய்க்குள் திணித்தாள்.

 

 

முழுத் தடியையும் தன் வாய்க்குள் ஆழமாக இறக்கியவள், அவரது அடிவயிறு வரை முகம் பதியும்படி அழுத்தி உறிஞ்சினாள். அவளது கன்னங்கள் குழிந்து மீள, அந்த முரட்டுத்தனமான ஊம்பலில் முத்துப்பாண்டிக்கு உயிரே போவது போலிருந்தது. அவள் மென்மையாகச் செய்யவில்லை; மாறாக, ஒரு பேரதிகாரத்துடன் அந்தத் தடியைத் தன் நாவால் சுழற்றி, உதடுகளால் இறுகப் பற்றிச் சப்பினாள். அவரது சுண்ணியின் மகுடப் பகுதியைத் தன் அண்ணத்தில் வைத்து அழுத்தி அவள் காட்டிய வித்தையில், முத்துப்பாண்டி கட்டிலின் விளிம்பைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டு அலறினார்.

 

"ஆஅ... பத்மா... மெல்லடி... மெல்ல..." என்று அவர் கெஞ்சினாலும், அவள் விடுவதாக இல்லை. கண்களை மூடிக்கொண்டு ராசுக்குட்டியின் நினைவிலேயே அந்தத் தடியை ஒரு சர்க்கரைப் பாகு போலச் சுவைத்து, தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டினாள்.

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 23 



தன் மனைவியின் ஒவ்வொரு செயலிலும் திக்குமுக்காடிப் போன முத்துப்பாண்டி, அவள் காட்டிய அந்த அசுர வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் தவித்தார். அவளது வாயின் வெப்பமும், நாக்கின் சுழற்சியும் அவரது உயிரை உறிஞ்சுவது போல இருக்க, தாங்க முடியாமல் தன் இடுப்பை அசைத்து அவள் பிடியிலிருந்து விடுபடப் போராடினார்.

ஆனால், பத்மா விடுவதாக இல்லை. அவர் இடுப்பை எப்படி ஆட்டினாலும், அதை ஒரு வேட்டை நாய் போல லாவகமாகத் தொடர்ந்து கவ்வி, வெறி கொண்டு ஊம்பினாள். அவளது ஆதிக்கத்தில் அவர் சிறைப்பட்டார். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அவரால் அந்த இன்ப அவஸ்தையைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. கட்டிலின் விளிம்பை நகங்களால் கீறி இறுக்கிப் பிடித்தவர், இடுப்பை மேலே எக்கி, "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... பத்மா... போகுதுடி... ஆஅ..." என்று அலறினார்.

[/url][url=https://imgbb.com/]
 

அடுத்த நொடி, அவரது ஆண்மையிலிருந்து விந்து 'புளக்'கென்று பீய்ச்சி அடித்தது. அது நேராக அவளது தொண்டைக்குள் சூடாக இறங்கியது. பத்மா ஒரு சொட்டுக் கூட வீணாக்காமல், அதை ஏதோ தேவாமிர்தம் போலக் கருதி அப்படியே பருகினாள். அவளது கண்கள் இன்னும் மூடியே இருந்தன; அவள் பருகுவது முத்துப்பாண்டியின் விந்துவாக இருந்தாலும், அவளது ஆழ்மனம் அதை ராசுக்குட்டியின் வீரமாகவே எண்ணி ருசித்தது.

முத்துப்பாண்டி அப்படியே தளர்ந்து கட்டிலில் சாய்ந்தார். "அப்பாடா... முடிஞ்சது... போதுமடி ராட்சசி... என்னையவே கொன்னுட்டே," என்று மூச்சு வாங்கச் சொன்னார்.

ஆனால், பத்மாவின் காமத்தீ இன்னும் அணையவில்லை. அவள் மதியத்திலிருந்து சுமந்து கொண்டிருக்கும் அந்த வேட்கை, வெறும் ஊம்பலில் அடங்கிவிடக் கூடியதல்ல. மெல்ல நிமிர்ந்து தன் உதடுகளைத் துடைத்துக் கொண்டவள், களைத்துப் போய் கிடக்கும் தன் கணவனை ஒருவித ஏளனத்தோடு பார்த்தாள். அவளது உடலில் இன்னும் வேர்வை அரும்பியிருந்தது, கண்கள் இன்னும் செந்நிறமாக மின்னிக் கொண்டிருந்தன. ராசுக்குட்டி கொல்லைப்புறத்தில் ஆரம்பித்து வைத்த அந்தப் பெரும் தீயை முழுமையாக அணைக்க அவள் அடுத்த கட்டத்திற்குத் தயாரானாள்.

முத்துப்பாண்டி களைப்பில் கண்ணைச் சொருகிப் படுத்திருக்க, பத்மா ஆவேசமாக அவர் முன்னே எழுந்தாள். தன் பாவாடையின் நாடாவை ஒரே இழுப்பாக உருவி, கால்களால் உதைத்துத் தள்ளிவிட்டு நிர்வாணமாக நின்றாள். அவரது தோள்பட்டையின் இருபுறமும் தன் கால்களைக் கவட்டை போல விரித்து வைத்து ஏறியவள், தன் புண்டையை நேராக அவர் முகத்திற்கு நேராகக் கொண்டு சென்றாள்.

"பத்மா... சத்தியமா முடியலடி... என்னடி பண்ற?" என்று முத்துப்பாண்டி சோர்வில் தத்தளித்தபடி கேட்க, பத்மாவிற்கு ஆத்திரம் தான் வந்தது.

அவரது தலைமுடியை இரு கைகளாலும் வெறித்தனமாகப் பற்றி இழுத்தவள், சொதசொதவென்று ஈரம் கசிந்து கொண்டிருந்த தன் புண்டையை அவர் முகத்தோடு அமுக்கித் தேய்த்தாள். அவளது புண்டை இதழ்கள் அவரது மூக்கு முதல் வாய் வரை கவ்விக்கொள்ள, அந்த மணம் அவரைச் சுழற்றியது. ஆனாலும் களைப்பில் அவர் வாயைத் திறக்காமல் இருக்க, பத்மா  கெட்ட வார்த்தையைச் சொல்லிச் சீறினாள்.

"நக்குடா... தேவிடியா மகனே... அப்படியே நக்குடா! என்னடா அப்படியே படுத்திருக்க? நல்லா ஆழமா நக்குடா நாயே!" என்று அவள் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பிரயோகித்தபடி, தன் புண்டையை அவர் முகத்தோடு வைத்து மேலேயும் கீழேயும் தேய்த்தாள்.

 
 
முத்துப்பாண்டிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. கல்யாணமாகி இத்தனை வருடத்தில், ஒருநாள் கூட தன்னை 'டேய்' என்று கூடச் சொல்லாத பத்மா, இன்று இவ்வளவு பச்சை பச்சையாகப் பேசுவதை அவரால் நம்பவே முடியவில்லை. அவளுக்குப் பேய் ஏதும் பிடித்துவிட்டதா என்று ஒரு கணம் நடுங்கித்தான் போனார்.

ஆனால், அந்தப் புண்டையிலிருந்து வீசிய நறுமணமும், அதன் கதகதப்பும் மெல்ல மெல்ல அவரது சோர்வை விரட்டியது. அவள் கத்திய கத்தில் பயந்துபோயும், அந்தப் பித்தின் வேகத்திலும் தன் நாக்கை மெல்ல வெளியே நீட்டினார். சரியாகப் புண்டையின் பிளவுக்குள் தன் நாக்கை வைத்து அவர் மேலும் கீழும் சுழற்றி நக்க ஆரம்பிக்க, பத்மாவின் உடம்பு சிலிர்த்தது.

"அப்படித்தான்டா... இன்னும் நல்லா ஆழமா நக்குடா என் புண்டைய... ருசிச்சு நக்குடா!" என்று அவள் இன்னும் வேகமாகக் கத்தினாள். முத்துப்பாண்டிக்கும் அந்தத் தேன் சுவை பிடித்துப்போக, தன் முழு நாக்கையும் வெளியே நீட்டி ஒரு வெறி பிடித்தவனைப் போல அவளது புண்டையை ருசித்து நக்கத் தொடங்கினார்.

 

புண்டையை அவர் முகத்தில் தேய்த்து உறையெடுத்த பத்மா, சட்டெனத் தன் கைகளைக் கட்டிலில் ஊன்றி, இடுப்பை இன்னும் உயர்த்தி முன்னே நகர்ந்தாள். இப்போது அவளது அந்தப் பருத்த குண்டி மேடுகளும், அதன் நடுவே இருந்த அந்தச் சிவந்த ஆசனவாய் துவாரமும் நேராக முத்துப்பாண்டியின் முகத்திற்கு முன்னால் வந்து நின்றன.

அதுவரை புண்டையை நக்கிக்கொண்டிருந்த முத்துப்பாண்டி, சட்டென மலம் கழிக்கிற அந்த இடம் தன் முகத்திற்கு நேராக வந்ததும், ஒரு கணம் அருவருப்பில் முகம் சுளித்தார். "ஏய்... பத்மா... இது என்னடி..." என்று சொல்லி முகத்தைத் திருப்ப முயன்றார்.

ஆனால் பத்மா விடுவதாக இல்லை. "என்னடா அருவருப்பா இருக்கா? நக்குடா... என் குண்டி ஓட்டையை நல்லா நக்குடா!" என்று அதிகாரத்தோடு கத்தியவள், தன் குண்டியை அப்படியே அவர் முகத்தோடு அழுத்தித் தேய்த்தாள். அவளது ஆசனவாய் துவாரம் அவரது உதடுகளில் பட்டு நசுங்கி, நன்றாக விரிந்து கொடுத்தது.

அவளது குண்டிச் சதைகளின் அழுத்தத்தில் முத்துப்பாண்டியால் மூச்சு கூட விட முடியவில்லை. அவர் திணறுவதைப் பார்த்து ரசித்த பத்மா, "இன்னைக்கு இதுதான்டா உனக்குச் சோறு... நல்லா ஆழமா நாக்கை விடுடா," என்று மிரட்டினாள். அந்த அதிகாரத்திற்கும், அந்த இடத்திலிருந்து வீசிய ஒருவிதமான விசித்திரமான வாசத்திற்கும் கட்டுப்பட்டு, முத்துப்பாண்டி தன் நாக்கை மெல்ல வெளியே நீட்டினார்.

முதலில் தயங்கியவர், பின் அவளது கட்டளைக்கு அடிபணிந்து அந்தச் சிறிய ஓட்டையைச் சுற்றித் தன் நாக்கால் நக்கி எடுத்தார். பத்மா இன்பத்தில் தன் குண்டியை இன்னும் ஆட்டி, அவர் நாக்கை அந்தத் துவாரத்திற்குள் திணிக்கச் செய்தாள். பத்மாவின் இந்த ஆதிக்கம் முத்துப்பாண்டியை ஒரு அடிமையைப் போல மாற்றியிருந்தது. அவர் தனது சோர்வையும் அருவருப்பையும் மறந்து, அவளது குண்டி ஓட்டையை வெறித்தனமாக நக்க, பத்மா கட்டிலில் தன் கைகளை ஊன்றி அந்தச் சுகத்தில் மிதந்தாள்.
 
 

குண்டி ஓட்டையை அவர் நக்குவதில் கிளர்ச்சியுற்ற பத்மா, அப்படியே தன் கையைப் பின்னுக்குக் கொண்டு வந்து முத்துப்பாண்டியின் சுண்ணியைப் பற்றினாள். ஏற்கனவே ஒருமுறை விந்துவை வெளியேற்றியதால் சற்றே தளர்ந்து போயிருந்த அது, பத்மாவின் முரட்டுத்தனமான தீண்டலில் மெல்ல வீரியம் கொள்ளத் தொடங்கியது. அவள் விடாமல் உருவ உருவ, அது மறுபடியும் தன் எழுச்சியைப் பெற்று நேராக நிமிர்ந்து நின்றது.

அதை உணர்ந்தவள், சட்டெனத் தன் நிலையை மாற்றி அவர் மேல் கவிழ்ந்து, அந்த எழுச்சி பெற்ற தடியை மீண்டும் தன் வாய்க்குள் திணித்தாள். இரண்டாவது முறையாக அதை ஊம்பத் தொடங்கியபோது அவளது வேகமும் ஆக்ரோஷமும் இன்னும் பலமடங்கு கூடியிருந்தது.

"ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..." என்று அடிக்குரலில் முனகியபடி, அவள் அவரது தடியை ஆழமாகத் தன் தொண்டை வரை இறக்கிச் சுவைத்தாள். முத்துப்பாண்டி இப்போது முழுவதுமாக அவளது கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார். ஒரு பக்கம் அவளது புண்டையின் வாசம், மறுபக்கம் அவள் தன் ஆண்மையை ஆழமாக உறிஞ்சி எடுக்கும் அந்த வேகம்... அவர் அப்படியே மெய்மறந்து படுக்கையில் கிடந்தார்.

பத்மா தன் தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டி, அந்தத் தடியின் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் தன் எச்சிலால் நனைத்து மெருகேற்றினாள். அவரது சுண்ணி இப்போது பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புத் தூணைப் போலக் கணகணவெனச் சூடாக இருந்தது. அவளது வாயின் வெதுவெதுப்பில் முத்துப்பாண்டிக்கு மீண்டும் ஒருமுறை இன்ப வெள்ளம் பாயத் தயாரானது. ஆனால் பத்மா அவ்வளவு சீக்கிரம் அவரை விடுவதாக இல்லை; அன்று இரவு அவளுக்கானது, அவளது தீராத தாகத்திற்கான போர் அது!

இறுதிக் கட்டமாக அவர் மேலிருந்து மெல்ல எழுந்த பத்மா, கால்களை இருபுறமும் கவட்டை போல விரித்து முத்துப்பாண்டியின் இடுப்புக்கு நேராக அமர்ந்தாள். முத்துப்பாண்டி ஒரு பெருமூச்சு விட்டு அவளையே மலைப்புடன் பார்த்தார். பத்மா தன் கைகளால் அவரது தடியைப் பிடித்து, ஏற்கனவே ஈரக்கசிவில் சொதசொதவென இருந்த தன் புண்டையின் வாசலில் வைத்து மெல்ல அழுத்தினாள். அந்தத் தடி முழுவதுமாக உள்ளே இறங்கியதும், அவளது முகத்தில் ஒரு பரவசமும் வெறியும் ஒருசேர மின்னியது.

அடுத்த நொடி, பத்மா தன் இடுப்பை உயர்த்தி ஆவேசமாக அவர் மேல் குதித்து ஓக்கத் தொடங்கினாள். அவள் ஒவ்வொரு முறை மேலே எழும்பி கீழே அமரும்போதும், அவளது கொழுத்த மார்பகங்கள் தறிகெட்டுத் துள்ளிக் குதித்தன. சதையோடு சதை மோதும் "டப்... டப்..." என்ற சத்தமும், அந்தப் பழைய கட்டில் அசைந்து கொடுத்த "கீச்... கீச்..." என்ற சத்தமும் அந்த அறையெங்கும் எதிரொலித்தன. முத்துப்பாண்டியால் அவளது வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்கவே முடியவில்லை. ஒரு காட்டுப் பெண் போல அவள் அவர் மேல் ஏறிச் சவாரி செய்த வேகத்தில், அவர் கட்டிலின் விரிப்பைப் பலமாகப் பற்றிக் கொண்டார். அவளது முகம் வெறியால் சிவந்து, கண்கள் சொருகி, ஒருவிதமான மிருகத்தனமான இன்பத்தில் அவள் திளைப்பதைக் கண்டு அவர் திகைத்துப் போனார்.

 


பத்மா இப்போது ஒரு வெறிபிடித்த வேங்கையைப் போல முத்துப்பாண்டியின் மேல் ஏறி அமர்ந்து, தன் இடுப்பைச் சுழற்றிச் சுழற்றி ஓக்கத் தொடங்கினாள். அவளது புண்டைக்குள் அந்தத் தடி ஆழமாக இறங்கி முட்டும் போதெல்லாம், அவளுக்குள் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது. ஆனால், அந்த இன்பத்தின் ஊற்றாக அவள் முத்துப்பாண்டியை நினைக்கவே இல்லை.

அவள் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். அந்த இருண்ட இமைத் திரைக்குப் பின்னால், அவளது மூளைக்குள் ராசுக்குட்டியின் முகம் மட்டுமே விஸ்வரூபம் எடுத்து நின்றது. "ராசு... என்னைக் கொல்லுடா... இன்னும் வேகமா..." என்று அவள் மனதுக்குள் கதறினாள். கொல்லைப்புறத்தில் தன் குண்டி ஓட்டையைச் சப்பிய அந்த வாலிபனின் நாக்குத் தீண்டலும், அவனது முரட்டுத்தனமான கைகளும் தான் இப்போது தன்னை ஓப்பதாக அவள் கற்பனை செய்தாள்.

முத்துப்பாண்டிக்கு மேலே குதித்துக் கொண்டிருக்கும் தடி தன் கணவனுடையது அல்ல, அது அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறத்து சிங்கக்குட்டி ராசுக்குட்டியுடையது என்று எண்ணியபோது, அவளது வேகம் இன்னும் பலமடங்கு கூடியது. "டப்... டப்... சலக்... சலக்..." என்று சதையோடு சதை மோதும் ஓசை அந்த அறையை நிரப்பியது. பத்மா தன் தலைமுடியை விரித்துப் போட்டுக்கொண்டு, ஒரு பேய் பிடித்தவளைப் போலத் தன் இடுப்பை ஏற்றி இறக்கினாள்.

முத்துப்பாண்டி மூச்சுத் திணறிப்போய், "பத்மா... மெல்லடி... இடுப்பு ஒடிஞ்சிடப் போகுது..." என்று அலறினார். ஆனால், பத்மாவின் காதுகளுக்கு அது ராசுக்குட்டியின் குரலாகவே கேட்டது. "ராசு... அப்படியேதான்டா... இன்னைக்கு என்னைத் தீர்த்துக்கடா..." என்று கற்பனையில் அவனைத் தழுவியபடி, உச்சகட்ட வெறியோடு தன் கணவன் மேல் ஏறிச் சவாரி செய்தாள். அந்த இருட்டில், தன் கணவனின் உடலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, தன் மூளைக்குள் அந்த வாலிபனை ஆசை தீர ஓத்துத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள் பத்மா


 
முத்துப்பாண்டிக்கு இது இரண்டாவது முறை என்பதால், அவரால் சற்று நேரம் தாக்குப் பிடிக்க முடிந்தது. ஆனால் பத்மாவின் வேகம் குறையவே இல்லை. அவள் தன் இடுப்பைச் சுழற்றியும், குதித்தும் அவரை அணுஅணுவாகச் சிதைத்தாள். "ஆஆ... பத்மா... மெல்லடி..." என்று அவர் முனகினாலும், அவள் தன் பிடியை விடவில்லை. அவரது தடி அவளது ஆழமான கிணற்றுக்குள் புகுந்து புறப்படுவதை உணர்ந்த முத்துப்பாண்டி, அவளது வேகத்தில் தானும் மெல்லக் கரைந்து போனார். அவரது இடுப்புத் தசைகள் துடிக்க, உச்சக்கட்ட இன்பம் அவரை நெருங்கியது.

திடீரென முத்துப்பாண்டி, "ஆஆஆ... பத்மா... வந்துருச்சுடி..." என்று அலறியபடி மீண்டும் ஒருமுறை விந்துவைப் பீய்ச்சி அடித்தார். அவர் விந்துவை வெளியேற்றியதும் 'அப்பாடா, இதோடு விட்டால் சரி' என்று பயந்து போய் அவளைப் பார்த்தார். ஒருவேளை அவள் மூன்றாவது சுற்றுக்குத் தயார் செய்வாளோ என்று அவர் உள்ளுக்குள் நடுங்கினார். ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, அடுத்த சில விநாடிகளிலேயே பத்மாவும் ஒரு பலமான முனகலோடு தன் இடுப்பை அவர் மேல் அழுத்தித் தேய்த்து உச்சத்தை எட்டினாள். அவளது உடல் அப்படியே அவர் மேல் சரிந்தது; இருவரது மூச்சுக்காற்றும் அனலாக வீசியது.

தன் வாழ்நாளில் பத்மாவிடமிருந்து இப்படி ஒரு ஆவேசமான ஓழ்வை முத்துப்பாண்டி பார்த்ததே இல்லை. ஏன், தன் மனைவி மட்டுமல்ல, அவர் உறவு வைத்திருந்த அவரது தங்கை செல்வி கூட இத்தனை சுகத்தைத் தந்ததில்லை. செல்வி மட்டுமல்லாமல், தன் பண்ணையில் வேலை செய்யும் பெண்கள் மற்றும் சில சொந்தக்காரப் பெண்களுடன் அவர் பழகியிருந்தாலும், இன்று பத்மா காட்டிய இந்த விஸ்வரூபத்திற்கும், கொடுத்த இந்த அசுர இன்பத்திற்கும் ஈடு இணை எதுவுமே இல்லை. இந்த ஒரு இரவை அவர் தன் ஆயுளுக்கும் மறக்க மாட்டார். உடலின் சத்து முழுவதும் தீர்ந்து போனது போல உணர்ந்த முத்துப்பாண்டி, அப்படியே சுயநினைவை இழந்து ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குள் மூழ்கினார்.

மறுநாள் காலை, ராசுக்குட்டி கண்விழித்தபோது வீடு முழுவதும் சாம்பிராணி வாசனை கமகமவெனத் தூக்கியது. "என்னடா இது, நம்ம ஊர் கோயில் திருவிழாவே இங்க வந்த மாதிரி இருக்கு?" என்று குழம்பியபடி அவன் எழுந்து வந்தான். பூஜை அறையிலிருந்து 'டிங் டிங்' என மணிச் சத்தம் கேட்க, உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான்.

அங்கே பத்மா பெரியம்மா, விடியற்காலையிலேயே குளித்து முழுகி, முகம் நிறைய மஞ்சளுடன், மங்களகரமாகப் பட்டுச் சேலையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தாள். பயபக்தியுடன் சாமிப் படத்திற்கு ஆர்த்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தவளைப் பார்த்து ராசுக்குட்டிக்குத் தலை சுற்றியது.

 

"என்ன பெரியம்மா... இன்னைக்கு என்ன விசேஷம்? வீடே மங்களகரமா இருக்கு?" என்று அவன் சந்தேகமாகக் கேட்க, ஆர்த்தியை முடித்துவிட்டு வெட்கத்தோடு திரும்பினாள் பத்மா. தட்டில் இருந்த விபூதியை எடுத்து அவன் நெற்றியில் அழுத்திப் பூசியவள், அவன் காதோரம் குனிந்து, "போடா குட்டி... நேத்து ராத்திரி என்னைப் போட்டு அந்தப் பாடு படுத்திட்டு, இப்ப ஒண்ணுமே தெரியாத புள்ளையாட்டம் கேக்குறியா?" என்று ஒரு குறும்பானப் பார்வை பார்த்துவிட்டு, விறுவிறுவெனத் தன் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

ராசுக்குட்டி நின்ற இடத்திலேயே அப்படியே உறைந்து போனான். "நான் எப்போ இவளைப் பாடு படுத்தினேன்? நேத்து சாயந்தரம் கொல்லைப்புறத்துல பண்ணதுக்கு இப்பவா இப்படி ரியாக்ஷன் கொடுக்குறாங்க? அதுவும் விபூதி பூசிவிட்டுச் சொல்றாங்க... ஒருவேளை சாமி வந்துடுச்சோ?" என்று பேந்தப் பேந்த விழித்தபடி தலையைச் சொரிந்து கொண்டான்.

அடுத்ததாகப் பத்மா தன் அறைக்குள் சென்று, இன்னும் குறட்டை விட்டுக் கொண்டிருந்த முத்துப்பாண்டியை தட்டி எழுப்பினாள். "என்னங்க... என்னங்க... எழுந்திருங்க..." என்று ஒரு சினிமா ஹீரோயின் ரேஞ்சுக்குக் காதலோடு அழைத்தாள்.

முத்துப்பாண்டி மெல்லக் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தார். எதிரே பத்மா நின்றிருப்பதைப் பார்த்ததும், நேற்று இரவு அவள் ஆடிய அந்த 'அகோர ருத்ரதாண்டவம்'—கெட்ட வார்த்தையில் கத்தியது, குண்டியைக் காட்டி ஓக்கச் சொன்னது—எல்லாம் ரீப்ளே போல ஓட, "ஐயோ... மறுபடியுமா! எம்மா... விட்டுடுடி!" என்று பதறி அடித்து எழுந்து சுவரோடு ஒட்டி நின்றார்.
 
 

"என்னங்க இது? ஏன் இப்படிப் பதறுறீங்க? இந்தாங்க விபூதி வச்சுக்கோங்க," என்று தட்டை நீட்டியவள், திடீரென அவர் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கக் குனிந்தாள். முத்துப்பாண்டிக்குக் குலைநடுங்கிப் போனது. "ஐயோ... காலைப் புடிச்சு இழுத்து மறுபடியும் ஆரம்பிக்கப் போறாளா?" என்று பயந்துபோய், காலைத் தூக்கிக் கட்டிலுக்கு மேலே வைத்துப் பதுங்கிக் கொண்டார்.

"என்னங்க இது? ஆசீர்வாதம் வாங்கணும்... காலைக் கீழே போடுங்க," என்று அவள் அன்பாகச் சொல்ல, முத்துப்பாண்டிக்குக் குழப்பத்தில் பித்து பிடிக்கும் போலிருந்தது.

'என்னடா இது சோதனை... அந்நியன் படத்துல வர்ற விக்ரம் மாதிரி நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் கெட்டப்பை மாத்துறாளே! நேத்து ராத்திரி பச்சை பச்சையாப் பேசிட்டுப் புண்டையை நக்கச் சொன்னது இவளா? இல்லை, இப்போ சாம்பிராணி வாசனையோட சாமி கும்பிடுறது இவளா? இதுல எது ரெமோ, எது அந்நியன்னு தெரியலையே!' என்று அவர் திருதிருவென விழித்தார்.

அன்று பத்மாவின் முகத்தில் ஒரு புதுவிதமான ஒளி வீசியது. வீடே களைகட்டியிருந்தது. எல்லோரிடமும் அன்பாகப் பேசுவதும், தடல்புடலாகச் சமைத்துப் போடுவதுமாக அவள் சுறுசுறுப்பாக இயங்கினாள். ராசுக்குட்டி வந்து நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டதால், அவன் கிளம்புவதற்குத் தயாரானான். முத்துப்பாண்டியும் மதனூம் அவனை வழியனுப்ப வாசலில் வந்து நிற்க, உள்ளே இருந்து பத்மாவின் குரல் கேட்டது.

"டேய், உன் பெரியம்மா கூப்பிடுறா... என்னன்னு கேட்டுட்டு வா," என்று பெரியப்பா சொல்ல, ராசுக்குட்டி அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றான்.

அங்கே சென்றதும், பத்மா அவன் கையைப் பிடித்துச் சுவரோரத்தில் மறைவான இடத்திற்கு இழுத்துச் சென்றாள். வாசலில் யாராவது வருகிறார்களா என்று நோட்டம் விட்டவள், சட்டெனத் தன் முந்தானையை ஒதுக்கி, பிளவுசுக்குள் கைவிட்டுச் சுருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த ஐந்நூறு ரூபாய் நோட்டுக் கட்டை எடுத்தாள்.

"இந்தாடா குட்டி, செலவுக்கு வச்சுக்கோ," என்று எண்ணிப் பார்க்காமல் அவன் பாக்கெட்டில் திணித்தாள். அதை வாங்கியவன், அவளைப் பார்த்துக் குறும்புடன் சிரித்துவிட்டு, அந்தப் பணத்தை மூக்கின் அருகில் வைத்து ஆழமாகச் சுவாசித்தான். "அப்பா... அந்தப் பால் மணம் அப்படியே இருக்கு பெரியம்மா!" என்று அவன் சொல்ல, "சீ போடா!" என்று வெட்கத்துடன் அவனைத் தள்ளிவிட்டாள்.

அவள் கையைப் பிடித்துச் சுவரோடு சாய்த்தவன், இருபுறமும் கைகளை ஊன்றி அவளிடம் நெருங்கினான். அந்த முந்தானை விலகிய மார்புப் பிளவில் முகத்தைப் புதைத்து ஆழமாகச் சுவாசித்தான். பத்மா இன்பத்தில் தன் மார்பை எக்கி, அவன் பிடரி முடியைக் கோதிவிட்டாள். அப்படியே முகத்தை மேலே கொண்டு வந்தவன், அவளது இதழ்களில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஆழமாக முத்தமிட்டான். அவளும் தன் பிரியமான காதலனுக்குக் கொடுப்பது போல, நாக்கைச் சுழற்றி அவன் உதட்டைக் கடித்து முத்தத்தை வாரி வழங்கினாள்.

"ராசுக்குட்டி... கிளம்பலையா?" என வெளியே பெரியப்பாவின் குரல் கேட்டதும், முத்தத்தை முறித்துக் கொண்டவன், கடைசியாக அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, "போயிட்டு வாரேன் பெரியம்மா!" என்று சொல்லி விடைபெற்றான். பத்மா தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்து, கலைந்திருந்த உதட்டுச் சாயத்தைத் துடைத்தபடி பின்னாடியே வந்தாள்.

  

வாசலில் மதன் தனது பழைய புல்லட்டைச் சர்வீஸ் செய்து பளபளப்பாக நிறுத்தி வைத்திருந்தான். "டேய், இந்த பைக்கை நீயே வச்சுக்கோடா," என்று அவன் அசால்ட்டாகச் சொல்ல, ராசுக்குட்டி மறுத்தான். ஆனால் பெரியப்பாவும் வற்புறுத்த, பின்னாலிருந்து பத்மா, "அவன் உனக்காகத்தான் ரெடி பண்ணியிருக்கான், எடுத்துக்கோடா," என்று சொல்லவும் கடைசியில் ஒப்புக்கொண்டான்.

தான் கொண்டு வந்திருந்த பழைய சைக்கிளை அங்கேயே போட்டுவிட்டு, கம்பீரமாகத் தன் வேட்டியை மடித்துக் கட்டினான். அந்த முரட்டுத்தனமான புல்லட்டிற்கும், அவனது கட்டுக்கோப்பான உடம்புக்கும், முறுக்கிய காட்டுவா மீசைக்கும் அந்த வண்டி அவனுக்காகவே பிறந்தது போல இருந்தது.

தன் வலது காலைத் தூக்கி 'கிக்கர்' மீது வைத்து ஒரு அழுத்து அழுத்தினான். "டுபக்... டுபக்... டுபக்..." என அந்தப் பழைய புல்லட் உறுமியபடி புகையைக் கக்கி ஸ்டார்ட் ஆனது. அந்தச் சத்தமே அவனது ஆண்மைக்கு ஒரு மகுடம் சூட்டியது போல இருந்தது. சைட் மிரரில் தன் மீசையை ஒருமுறை நீவி முறுக்கியவன், அனைவரையும் பார்த்து "போயிட்டு வாரேன்!" என்று சொல்லி ஆக்ஸிலரேட்டரைத் திருகினான். வண்டி ஒரு சீறும் சிங்கத்தைப் போல முன்னே பாய்ந்தது.

  

இங்கே வரும்போது ஒருவிதமான பாரமான மனதோடு வந்தவன், இப்போது போகும்போது பல நினைவுகளைச் சுமந்து சென்றான். அக்காவின் மார்பில் பால் குடித்தது, நாத்தனாருடன் நடந்த அந்த விபரீதம், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகப் பெரியம்மாவின் கொல்லைப்புறத்தில் அந்தப் பருத்த குண்டியை ருசித்தது என இந்த நான்கு நாட்கள் அவனது வாழ்க்கையையே புரட்டிப் போட்டிருந்தன. புல்லட்டின் வேகத்திற்கு ஈடாக அவனது நினைவுகளும் சீறிப் பாய்ந்தன.

புல்லட்டை மெல்ல உருட்டிக் கொண்டு வந்த ராசுக்குட்டி, தன் வீட்டின் வாசலில் ஒரு உருவம் நிற்பதைக் கண்டதும் சட்டென வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்தான். அங்கே அவனது அத்தை மலர் நின்றிருந்தாள். எந்த முகத்தை தன் வாழ்நாளில் பார்க்கவே கூடாது என்று அவன் நினைத்தானோ, அதே முகம் இன்று தன்னைத் தேடி தன் வீட்டு வாசலில் வந்து நிற்பது அவனுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை.

மரத்தடி நிழலில் பதுங்கியிருந்த ராசுக்குட்டிக்கு, வாசலில் நிற்பது மலர் அத்தை என்று தெரிந்ததும் ரத்தம் கொதித்தது.  மூன்று வாரங்களுக்கு முன்பு அந்த மழை இரவில், சேறும் சகதியுமாகத் தான் பார்த்த அதே உருவம்! அன்று அந்த அருவருப்பான கோலத்தில் அவளைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட அதே குமட்டலும், ஆத்திரமும் இப்போதும் அவனுக்குள் பொங்கியது.

"அன்னைக்கு நான் மூஞ்சியில துப்பிட்டு வந்த பிறகும், எந்தத் தைரியத்துல இங்க வந்து நிக்கிறா? 'அம்மணமா' அலைஞ்சது பத்தாதுன்னு இப்போ குடும்பத்து வாசல்ல வந்து நிக்கிறாளே!" என்று அவன் பற்களைக் கடித்தான். அவனது முரட்டுக்கைகள் புல்லட்டின் ஹேண்டில் பாரை உடைப்பது போல இறுக்கிப் பிடித்தன.

மரத்தின் பின்னால் பதுங்கியிருந்த ராசுக்குட்டியின் கண்கள் தழலாக எரிந்தன. வாசலில் மலர் அத்தையும், அவனது அம்மா அம்பிகாவும் நீண்ட நேரமாக ஏதோ சீரியஸாகப் பேசிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவனுக்கு ஆத்திரம் முட்டிக்கொண்டு வந்தது.

"அம்மா... என்னம்மா நீ? எதுக்கு இவளை வாசல்ல நிக்க வச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருக்க? இவ ஒரு அருவருப்பான ஆளுன்னு உனக்குத் தெரியலையே!" என்று மனதிற்குள் கத்தினான். அத்தையின் அந்தத் துரோகம் அவன் கண்ணிலேயே இன்னும் ஆடிக்கொண்டிருக்க, அவனது அம்மா அவளிடம் இவ்வளவு நெருக்கமாகப் பேசுவதை அவனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

'சே... இவ இன்னைக்கு வருவான்னு தெரிஞ்சிருந்தா, பெரியம்மா வீட்டிலேயே இன்னும் ரெண்டு நாள் தங்கியிருப்பேன். அங்க மதுவோடவும், பெரியம்மாவோடவும் இருந்த அந்த நிம்மதி எல்லாம் இவளைப் பார்த்ததும் போச்சே!' என்று ஆத்திரத்தில் பற்களைக் கடித்தான். அந்தத் திருநீறு பூசிய முகத்தோடு மங்களகரமாக வழியனுப்பிய பெரியம்மாவின் நினைவும், இப்போதிருக்கும் இந்த மலரின் முகமும் அவனுக்குப் பெரும் முரணாகத் தெரிந்தது.

இன்று முழுக்க இங்கே இருந்தால், கண்டிப்பாக இவள் முகத்தில் முழிக்க வேண்டியிருக்கும். அந்த அசிங்கமான காட்சியைச் சுமந்து கொண்டு, அவளிடம் இயல்பாகப் பேச அவனால் ஒருபோதும் முடியாது.

"இன்னைக்கு நாள் முழுக்க இவ இங்கதான் இருப்பா போல... உன் மூஞ்சில முழிக்கிறதுக்கு பதிலா நான் எங்கயாவது போயிடறேன்டி!" என்று முடிவெடுத்தவன், புல்லட்டைச் சத்தமில்லாமல் பின்னோக்கி உருட்டினான்.

தன்னைப் யாரும் பார்க்காத வண்ணம் வண்டியைத் திருப்பி, சட்டென கிக்கரை மிதித்தான். "டுபக்... டுபக்..." என புல்லட் உறுமியபடி கிளம்ப, நேராகத் தன் உயிர் நண்பன் வேலுவின் வீட்டை நோக்கிக் கிளம்பினான். மலர் அத்தை அங்கிருந்து நகரும் வரை வீட்டுப் பக்கமே தலை வைத்துப் படுக்கக் கூடாது என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான்