[sreejachandranhot]

PART  1 :-


என் பெயர் வெங்கட். வயது முப்பது. கடந்த வருடம்தான் திருமணம் ஆனது. என் மனைவி  திவ்யா வயது இருபத்தைந்து.



அன்று உறவினர்களின் திருமணத்திற்கு அருகிலுள்ள கிராமத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தோம்.

 நான் பைக்கை ஓட்டினேன். அவள் பின்னால் அமர்ந்திருந்தாள். காற்று அவளது முடியை அசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவள் சிரித்துக்கொண்டே என் தோளைப் பிடித்திருந்தாள். 

அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது.

திடீரென்று ஒரு லாரி எதிரே வந்தது.

ஒலியும், உலோகத்தின் சத்தமும், பைக் தரையில் உருண்ட ஓசையும்… அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.

கண்ணைத் திறந்தபோது மருத்துவமனை. வெள்ளை விளக்குகள். மருந்து வாசனை. உடம்பு முழுவதும் வலி. என் மனைவி படுக்கை அருகில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது கையில் சிறு காயம். கண்ணீர் வற்றிப்போன கண்கள்.

“நீ தப்பிச்சிட்ட… கடவுள் காப்பாத்திட்டாரு” என்று டாக்டர்கள் சொன்னார்கள்.

ஒரு மாதம் கழித்து வீடு திரும்பினேன். உடல் முழுவதும் காயங்கள் ஆறின. ஆனால் உள்ளே ஏதோ உடைந்து போயிருந்தது. டாக்டர்கள் தெளிவாகச் சொன்னார்கள்.

“நீ இனிமேல் கடுமையான வேலை செய்ய முடியாது. நிரந்தரமாக ஓய்வு எடுக்கணும். உடம்பு தாங்காது.”
நான் படுக்கையில் படுத்தபடி அவர்களைப் பார்த்தேன்.

 என் மனைவி கதவைப் பிடித்து நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. 

ஆனால் கண்களில் ஏதோ ஒன்று உடைந்துகொண்டிருந்தது.


வீட்டிற்கு வந்த பிறகு நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. 

நான் எழுந்து நடக்க முடியும். ஆனால் நீண்ட நேரம் நிற்க முடியாது. கைகளில் வலி. முதுகில் எரிச்சல். எந்த வேலையும் செய்ய இயலாது.

முதல் வாரம் அவள் தொடர்ந்து அருகில் இருந்தாள். காலை உணவு, மருந்து, குளியல், மாலை நேரத்தில் என் கால்களை அழுத்திக் கொடுப்பது… எல்லாம் அவளே.

இரவில் அவள் என் பக்கத்தில் படுப்பாள். அவளது கை என் மார்பில் இருக்கும். நான் தூங்காமல் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன்.
“நீ பயப்படாதே… நான் இருக்கேன்” என்று அவள் மெல்லச் சொல்வாள்.

நான் சிரித்துவிடுவேன். ஆனால் உள்ளே ஏதோ கனமானது அமர்ந்திருந்தது.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்தன. வீட்டில் பணம் குறையத் தொடங்கியது. வங்கிக் கணக்கில் உள்ள பணம் மெல்ல மெல்ல குறைந்தது. அவளது பெற்றோரும், என் பெற்றோரும் அடிக்கடி வரத் தொடங்கினார்கள். முதலில் அமைதியாக. பிறகு கவலையுடன்.

ஒரு மாலை அவள் சமையலறைக்குச் சென்றிருந்தாள். நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவளது குரல் சற்று உயர்ந்தது.

“இன்னிக்கு என்ன சமைக்கணும்னு தெரியல…”
சிறிய வாக்கியம். ஆனால் அதில் சோர்வு இருந்தது.
நான் அவளை அழைத்தேன். அவள் வந்து என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். நான் அவளது கையைப் பிடித்தேன்.

“நீ கஷ்டப்படுறியா?” என்று கேட்டேன்.

அவள் தலையை ஆட்டினாள்.
“இல்ல… நீ இருக்கும்போது கஷ்டம் இல்ல.”
ஆனால் அவளது கைகள் சற்று குளிர்ந்திருந்தன.

அன்று இரவு அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்துப் படுத்தாள். நான் அவளது முடியை மெதுவாகத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

வெளியே நாய் ஊளையிட்டது. உள்ளே மவுனம்.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அதை அவளுக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அன்றிரவு முதன்முதலாக ஒரு எண்ணம் மெல்ல என் மனதில் எழுந்தது.
இனி என்ன ஆகும்?

நான் எழுந்து உட்கார முடியும். நடக்க முடியும். ஆனால் வேலை செய்ய முடியாது. 

அவள் பத்தாம் வகுப்பு நிறுத்திவிட்டாள். வெளியே சென்று வேலை பார்க்க அவளுக்குத் தெரியாது.
குடும்பம் எப்படி நடக்கும்?

அந்த எண்ணத்தை நான் அழுத்தி அடக்கினேன். அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டே கண்களை மூடினேன்.

அப்போது எனக்குத் தெரியாது.
அந்த மெல்லிய எண்ணம்தான் பின்னாளில் எல்லாவற்றையும் மாற்றப் போகிறது என்று.

[sreejachandranhot]

மூன்றாவது மாதம் இதையே நிலைமை தொடங்கியது.


வீட்டில் பணம் இன்னும் குறைந்தது. மருந்து செலவு, தினசரி செலவு… எல்லாம் மெல்ல மெல்ல சுமையாகிக்கொண்டிருந்தது. என் அப்பாவும் அம்மாவும் அடிக்கடி வரத் தொடங்கினார்கள். அவளது பெற்றோரும். முதலில் வெறும் விசாரிக்க.

பிறகு நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்து பேச.
ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலை. வீட்டில் எல்லோரும் இருந்தார்கள்.

நான் படுக்கையில் படுத்துஇருந்தேன் . என் மனைவி சமையலறையில் இருந்தாள். அவளது அம்மா என் அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். குரல்கள் தாழ்வாக இருந்தன. ஆனால் சில வார்த்தைகள் என் காதில் விழுந்தன.

“இப்படி எவ்வளவு நாள்…?

“வேலை செய்ய முடியாதுன்னா நடக்க கூட முடியாது … குடும்பம் எப்படி…?”
நான் கண்களை மூடினேன்.

அன்று இரவு எல்லோரும் சென்ற பிறகு அவள் என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது முகம் சோர்வாக இருந்தது. நான் அவளது கையை எடுத்து என் கையில் வைத்துக்கொண்டேன்.

“இன்னிக்கு என்ன பேசினாங்க?” என்று மெல்லக் கேட்டேன்.

அவள் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தாள். பிறகு தலையை அசைத்தாள்.
“ஒண்ணுமில்ல… சாதாரணமா.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன். அவள் என்னை நேராகப் பார்க்கவில்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து என் அம்மா மட்டும் வந்தாள். அவள் என் அருகில் உட்கார்ந்து என் தலையைத் தொட்டாள்.

“வெங்கட்… நீ நல்லா இருக்கணும்னுதான் எல்லாரும் நினைக்கிறோம். ஆனா… இனிமேல் என்ன பண்றது?”
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவளுக்கு வயசு இருபத்தைஞ்சு. நீ இப்படி இருந்தா… அவளோட வாழ்க்கை என்ன ஆகும்? நாமலாம் இருக்கோம். ஆனா என்றைக்குமே இருக்க முடியாது.”

அன்று இரவு நான் தூங்கவில்லை. அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது விரல்களை மெதுவாகப் பிடித்திருந்தேன்.

மனதில் ஒரே எண்ணம் சுற்றித் திரிந்தது.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அவள் என்னை நேசிக்கிறாள். அதை நான் அறிவேன். ஆனால் இந்த அன்பு மட்டும் போதுமா? வயிற்றுக்கு உணவு வேண்டும். வீட்டிற்கு செலவு வேண்டும்.

அடுத்த வாரம் அவளது அப்பா வந்தார். அவர் என்னைத் தனியாக அழைத்துப் பேசினார்.

“வெங்கட்… நான் உன்னை மகன் மாதிரி பார்க்கிறேன். நீ நல்ல பையன். ஆனா இப்போது நிலைமை வேற. அருகில் உள்ள கிராமத்தில் ஒரு நபர் இருக்காரு. வயசு நாற்பத்திரண்டு. பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி மனைவியை இழந்திருக்காரு. குடும்பம் இல்ல. சொத்து நிறைய இருக்கு. அவர் ஒரு நல்ல மனிதர். அவருக்கு யாரும் இல்ல. அவர் ஒருத்தர மட்டும்தான் இருக்காரு.”

நான் அவரைப் பார்த்தேன்.
“என்ன சொல்ல வர்றீங்க?”

அவர் மெதுவாகச் சொன்னார். “உன் அனுமதியோட… அவளுக்கு இரண்டாம் திருமணம் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறோம். அவர் உன்னையும் கவனிப்பாரு. அவளையும் பாதுகாப்பாரு. உனக்கு கஷ்டம் இல்லாம இருக்கும்.”

நான் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தேன். பிறகு தலையை ஆட்டினேன்.
“நான் கேட்க மாட்டேன். அவள்கிட்ட கேளுங்க.”

அன்று மாலை அவர்கள் அவளிடம் பேசினார்கள். நான் அடுத்த அறையில் படுத்திருந்தேன். கதவு சற்று திறந்திருந்தது. அவளது குரல் தெளிவாகக் கேட்டது.

“நான் செய்ய மாட்டேன்.”
மீண்டும்.

“நான் என் கணவனை விட்டுட்டு போக மாட்டேன். நான் அவனை நேசிக்கிறேன்.”

அவளது அம்மா அழுதார். என் அம்மாவும் பேசினாள்.

நீண்ட நேரம். அவள் ஒரே வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்.
“முடியாது.”

இரவு அவள் என் அறைக்கு வந்தாள். கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து என் கையை இறுகப் பிடித்தாள்.

“நீ சம்மதிச்சுட்டியா?” என்று கேட்டாள்.
நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“நான் ஒண்ணும் சொல்லல. உன் முடிவு உனக்கு.”
அவள் தலையை என் தோளில் வைத்தாள். அவளது குரல் நடுங்கியது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக மாட்டேன்… எப்படி போறேன்?”

நான் அவளது முதுகைத் தொட்டு மெதுவாகத் தடவினேன். வார்த்தைகள் வரவில்லை.
அன்று இரவு நாங்கள் பேசாமல் படுத்திருந்தோம்.

அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

வெளியே காற்று அடித்தது. மரங்கள் சற்று அசைந்தன.
நான் கண்களை மூடினேன்.

முதன்முதலாக ஒரு பயம் மெல்ல உள்ளே நுழைந்தது.
இந்த அன்பு எவ்வளவு தூரம் தாங்கும்?

[sreejachandranhot]

அடுத்த சில நாட்கள் அமைதியாகச் சென்றன. ஆனால் வீட்டில் அமைதி இருந்தாலும், உள்ளே ஏதோ நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

குடும்பத்தினர் மீண்டும் வரத் தொடங்கினார்கள். இந்த முறை அவர்கள் இன்னும் தெளிவாகப் பேசினார்கள்.
ஒரு மாலை என் அப்பாவும், அவளது அப்பாவும் என் அறைக்குள் வந்தார்கள். நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். என் மனைவி சமையலறையில் இருந்தாள்.

“வெங்கட்… நாங்க இன்னும் கொஞ்சம் விவரமா சொல்லணும்” என்று என் அப்பா தொடங்கினார்.
அவளது அப்பா பேசினார். “அந்த நபர் முஸ்லிம். ஊருக்கு அருகில் இருக்கிற ஒரு சின்ன நகரத்தில் இருக்காரு. பணக்காரர். சொத்து நிறைய. வீடு பெரியது. வியாபாரம் நல்லா நடக்கும். அவருக்கு குடும்பம் இல்ல. தனியாதான் இருக்காரு.”

நான் அவர்களைப் பார்த்தேன்.
“அவருடைய மனைவி…?”

“பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி… கர்ப்பகாலத்தில் இழந்திருக்காரு. அதுக்கப்புறம் யாரையும் மணக்கல. தனியா வாழ்றாரு. வயசு நாற்பத்திரண்டு. நல்ல மனிதர்னு ஊர்லயே சொல்றாங்க. யாருக்கும் தொல்லை கொடுக்காதவர்.”
நான் மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினேன்.

“அவர் எங்களைப் பார்த்து என்ன நினைப்பாரு?”
“அவர் உன்னைப் பார்த்து கவலைப்பட மாட்டாரு. உன்னையும் கவனிப்பாரு. அவளையும் பாதுகாப்பாரு. உனக்கு ஒரு பகுதி வீடு கொடுத்து, உன்னை அங்கேயே வச்சு பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காரு.”

அன்று மாலை அவர்கள் அவளிடம் மீண்டும் பேசினார்கள். நான் கதவுக்குப் பின்னால் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
அவளது குரல் முதலில் உறுதியாக இருந்தது.

“நான் செய்ய மாட்டேன். முடியாது.”
பிறகு அவளது அம்மா அழுதார்.

“உனக்கு வயசு இன்னும் இருக்கு. உன் கணவன் இந்த நிலைமையில… நீ எப்படி வாழப்போற?”
அவள் பதில் சொல்லவில்லை. நீண்ட மவுனம்.

இரவு அவள் என் அறைக்கு வந்தாள். முகம் சோர்வாக இருந்தது. அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து என் கையைப் பிடித்தாள். நீண்ட நேரம் பேசவில்லை.

நான் முதலில் பேசினேன்.
“அவர்கிட்ட என்ன சொன்ன?”
அவள் தலையை என் தோளில் சாய்த்தாள்.

“நான் செய்ய மாட்டேன்னு சொன்னேன். ஆனா… அவங்க நிறுத்த மாட்டீங்களா?”
நான் அவளது தலைமயிரை மெதுவாகத் தொட்டேன்.

“நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்தல. உன் முடிவு உனக்கு.”
அவள் என் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள். அவளது குரல் மெல்லியதாக வந்தது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக முடியாது… எப்படி போறேன்? நீ இப்படி இருக்கும்போது…”
நான் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவளது கண்ணீர் என் சட்டையில் நனைந்தது.

அன்று இரவு நாங்கள் பேசாமல் படுத்திருந்தோம். அவளது கை என் மார்பில் இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

மனதில் அந்த நபரின் உருவம் மெல்ல உருவாகியது.
பணக்காரர். தனியாக வாழ்பவர். மனைவியை கர்ப்பகாலத்தில் இழந்தவர்.
அவர் என்னைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்? என் மனைவியைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்?
நான் கண்களை மூடினேன்.

இன்னும் அவள் மறுத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் குடும்பத்தின் அழுத்தம் மெல்ல மெல்ல அவளைச் சுற்றி வளையத் தொடங்கியிருந்தது.
நான் அதை உணர்ந்தேன்.
அவளும் உணர்ந்தாள்.
ஆனால் இருவரும் அதைச் சொல்லவில்லை.

[sreejachandranhot]

நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன.
குடும்பத்தினர் தினமும் வரவில்லை. ஆனால் வாரத்திற்கு இருமுறை வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசும்போது குரல்கள் தாழ்வாக இருந்தன.

ஆனால் அவற்றின் எடை அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது.

என் மனைவி முன்பு போல உறுதியாக மறுக்கவில்லை. அவள் இப்போது அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். சில சமயம் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். சில சமயம் ஒன்றும் பேசாமல் சமையலறைக்குச் சென்றுவிட்டாள்.

ஒரு மாலை அவள் என் அறைக்கு வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது கண்களில் சோர்வு தெரிந்தது. நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“இன்னிக்கு என்ன பேசினாங்க?” என்று கேட்டேன்.
அவள் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தாள். பிறகு மெல்லப் பேசினாள்.

“அதேதான்… அந்த நபரைப் பத்தி. அவர் நல்லவராம். உன்னை கவனிப்பாராம். எனக்கும் கஷ்டம் இல்லாம இருக்கும்னு சொல்றாங்க.”
நான் அவளது கையைப் பிடித்தேன்.

“நீ என்ன நினைக்கிற?”

அவள் என் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள். முதன்முறையாக அவளது பார்வையில் உறுதி குறைந்திருந்தது.

“எனக்குத் தெரியல… நான் யோசிக்கிறேன்.”
அந்த வார்த்தை என் உள்ளே விழுந்தது.
யோசிக்கிறேன்.

முன்பு அவள் சொன்னது “முடியாது”. இப்போது “யோசிக்கிறேன்”.

நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். அவளது குரல் மெல்லியதாக வந்தது.

“நான் உன்னை விட்டுட்டு போக விரும்பல. ஆனா… இந்த வீடு, இந்த செலவு, உன் மருந்து… எல்லாம் பார்க்கும்போது பயமா இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது நான் என்ன பண்ண முடியும்?”
நான் அவளது முதுகைத் தொட்டு மெதுவாகத் தடவினேன்.

“நீ பயப்படாதே. நான் இருக்கேன்.”
அவள் சிரித்தாள். ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி இல்லை.

“நீ இருக்கிற. ஆனா நீ எழுந்து வேலைக்குப் போக முடியல. நான் வெளியே போய் வேலை பார்க்கத் தெரியாது. எனக்கு பத்தாம் வகுப்புதான். என்னால என்ன பண்ண முடியும்?”

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். ஆனால் அவளது உடல் சற்று தூரத்தில் இருந்தது. முன்பு போல என் மார்பில் தலையை வைக்கவில்லை. அவளது கை என் கையைத் தொட்டபடி இருந்தது. ஆனால் பிடிப்பு தளர்ந்திருந்தது.

நான் தூங்கவில்லை.

மனதில் அந்த வார்த்தை திரும்பத் திரும்ப ஒலித்தது.
யோசிக்கிறேன்.

அடுத்த சில நாட்களில் அவள் அதிகம் பேசவில்லை. சமையல் செய்தாள். என் மருந்தைக் கொடுத்தாள்.

என் கால்களை அழுத்தினாள். ஆனால் அவளது பார்வை சில சமயம் வெளியே சென்றது. ஜன்னல் வழியாக. அல்லது தரையை நோக்கி.

ஒரு மாலை நான் அவளிடம் கேட்டேன்.
“நீ இன்னும் யோசிச்சுட்டு இருக்கிற?”
அவள் தலையை ஆட்டினாள்.
“ஆமா.”

பிறகு மெல்லச் சொன்னாள்.
“அவங்க சொல்றதுல ஒரு உண்மை இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது… நமக்கு ஒரு பாதுகாப்பு வேணும். அந்த நபர் உன்னை தனியா விட மாட்டாராம். உனக்கும் ஒரு பகுதி வீடு கொடுப்பாராம். நான் போனாலும் நீ தனியா இருக்க மாட்ட.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.
“நீ போனா… நான் எப்படி இருப்பேன்?”
அவள் கண்ணைத் தாழ்த்தினாள்.

“எனக்கு தெரியல.”
அன்று இரவு முதன்முறையாக அவள் என் அறையில் தூங்கவில்லை.

“எனக்கு தலைவலி… கொஞ்சம் தனியா படுத்துக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றாள்.

நான் படுக்கையில் படுத்திருந்தேன். வெளியே நாய் ஊளையிட்டது. உள்ளே மவுனம்.

நான் அவளது குரலை நினைத்துப் பார்த்தேன்.
யோசிக்கிறேன்.
அந்த வார்த்தை மெல்ல என் உள்ளே ஒரு விரிசலை உருவாக்கியது.

[sreejachandranhot]

அடுத்த வாரம் முழுவதும் வீட்டில் ஒரு வித்தியாசமான அமைதி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
என் மனைவி தினமும் என் அருகில் வந்தாள். மருந்து கொடுத்தாள். உணவு கொடுத்தாள். என் கால்களை அழுத்தினாள். ஆனால் அவளது பேச்சு குறைந்திருந்தது. அவளது பார்வை சில சமயம் என் முகத்தில் நின்றது. சில சமயம் தரையில் விழுந்தது.

ஒரு மாலை அவள் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள். நீண்ட நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. பிறகு மெல்லத் தொடங்கினாள்.

“நான்… கொஞ்சம் பேசணும்.”
நான் அவளைப் பார்த்தேன்.

“சொல்லு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள். அவளது விரல்கள் சற்று நடுங்கின.
“நான் இன்னும் உன்னை விட்டுட்டு போக விரும்பல. ஆனா… இந்த நிலைமை பார்க்கும்போது பயமா இருக்கு. நீ இப்படி இருக்கும்போது நான் என்ன பண்ண முடியும்? வீட்டுச் செலவு, மருந்து, எல்லாம்… எனக்குத் தெரியல.”
நான் மவுனமாக இருந்தேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவங்க சொல்ற அந்த நபர்… நல்லவராம். உன்னை தனியா விட மாட்டாராம். உனக்கும் ஒரு இடம் கொடுப்பாராம். நான் போனாலும் நீ தனியா இருக்க மாட்ட. அது… கொஞ்சம் ஆறுதலா இருக்கு.”
நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன்.

“நீ சம்மதிக்கிற?”

அவள் கண்களைத் தாழ்த்தினாள். சில நொடிகள் மவுனம். பிறகு மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
“நான்… முழுசா சம்மதிக்கல. ஆனா… மறுக்கவும் முடியல. நான் யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். உனக்கு என்ன தோணுது?”

அந்தக் கேள்வி என் உள்ளே விழுந்தது.
நான் அவளை நேசிக்கிறேன். அவள் என்னை நேசிக்கிறாள். அதை நான் அறிவேன். ஆனால் இப்போது அவளது குரலில் ஒரு சோர்வு இருந்தது. ஒரு ஏற்றுக்கொள்ளல் மெல்லத் தொடங்கியிருந்தது.
நான் மெதுவாகப் பேசினேன்.

“நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்தல. உன் வாழ்க்கை உனக்கு. நீ சந்தோஷமா இருக்கணும். அதுதான் எனக்கு முக்கியம்.”
அவள் என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். அவளது கண்ணீர் என் சட்டையில் நனைந்தது.
“நான் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு சொல்ற. ஆனா நீ இல்லாம நான் எப்படி சந்தோஷமா இருப்பேன்?”
நான் அவளது முதுகைத் தொட்டேன். வார்த்தைகள் வரவில்லை.
அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். முன்பு போல என் மார்பில் தலையை வைத்தாள். ஆனால் அவளது உடல் சற்று இறுக்கமாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
மனதில் பல எண்ணங்கள் சுற்றின.

அவள் போய்விட்டால்… நான் எப்படி இருப்பேன்?

அவள் போகாவிட்டால்… இந்த வீடு எப்படி நடக்கும்?

அந்த நபர் உண்மையிலேயே நல்லவரா?

அவர் என் மனைவியைப் பார்த்து என்ன நினைப்பார்?

நான் கண்களை மூடினேன்.

முதன்முறையாக ஒரு விசித்திரமான உணர்வு உள்ளே எழுந்தது. பயம். சோர்வு. அன்பு. அதே சமயம் ஒருவிதமான விடுதலை.

நான் அவளை இழந்துவிடக்கூடாது என்று நினைத்தேன்.

அதே சமயம் அவளை இந்தச் சுமையிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்தேன்.

இரண்டு எண்ணங்களும் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டிருந்தன.

அடுத்த நாள் காலை அவள் எழுந்ததும் என் அருகில் வந்தாள்.

“நான் இன்னும் யோசிக்கிறேன்” என்று மட்டும் சொன்னாள்.
பிறகு சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

நான் படுக்கையில் உட்கார்ந்து ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தேன்.
வானம் சாதாரணமாக இருந்தது.

ஆனால் என் உள்ளே ஏதோ மெல்ல மாறிக்கொண்டிருந்தது.

[sreejachandranhot]

இன்னும் சில நாட்கள் கழித்தன.

என் மனைவி இன்னும் முழுவதுமாக சம்மதிக்கவில்லை. ஆனால் மறுப்பதும் குறைந்திருந்தது. குடும்பத்தினர் ஒரு நாள் காலை வந்தார்கள்.

“இன்னிக்கு அவரைப் பார்க்கலாம். ஒண்ணும் முடிவு பண்ண வேண்டாம். வெறும் பார்த்துட்டு வருவோம். நீயும் வா” என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்.

நான் கொஞ்சம் யோசித்தேன். பிறகு தலையை ஆட்டினேன்.

மதியம் நாங்கள் புறப்பட்டோம். நான் பின்னால் உட்கார்ந்துகொண்டு கையில் குச்சியைப் பிடித்திருந்தேன். என் மனைவி என் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் கைகள் சற்று இறுக்கமாக இருந்தன.

நகரத்திற்குள் நுழைந்தோம். பெரிய வீடு. சுற்றிலும் மரங்கள். வாசலில் ஒரு வீட்டு வேலைக்காரி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவர்கள் எங்களை உள்ளே அழைத்தார்கள்.
நான் முதலில் அவரைப் பார்த்தேன்.

உயரம். அகலமான தோள். உடல்வாகு நன்றாக இருந்தது. இராணுவ அதிகாரி மாதிரி தோற்றம். வயது நாற்பத்திரண்டு என்றாலும் உடல் சுறுசுறுப்பாகத் தெரிந்தது. அவர் என்னைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையை ஆட்டினார். பிறகு என் மனைவியைப் பார்த்தார்.
அவள் தலையைத் தாழ்த்தினாள். முகத்தில் ஒரு வெட்கம் தெரிந்தது.



நாங்கள் உட்கார்ந்தோம். கொஞ்சம் நேரம் சாதாரணமாகப் பேச்சு நடந்தது. பிறகு அவர் எழுந்து என் மனைவியிடம் மெல்லச் சொன்னார்.
“கொஞ்சம் உள்ளே வாங்க… தனியா பேசலாம்.”
அவள் என் முகத்தைப் பார்த்தாள். நான் தலையை ஆட்டினேன். அவள் எழுந்து அவருடன் உள்ளே சென்றாள்.
நான் வெளியே உட்கார்ந்திருந்தேன்.

கொஞ்சம் நேரம் கழித்து அவள் திரும்பி வந்தாள். அவளது முகத்தில் இன்னும் அந்த வெட்கம் இருந்தது.

பின்பு சமையலறைக்கு சென்றால்

வீட்டு வேலைக்காரி அவள் அருகில் வந்தாள். அவள் மெல்லச் சொன்னாள்.

“நீங்க ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி. இந்த மாதிரி நல்ல மனிதர் கிடைக்கிறது . பாவம் மனுஷன்… மனைவியையும் குழந்தையையும் ஒரே நேரத்துல இழந்தாரு. அதுக்கப்புறம் எல்லாம் இழந்த மாதிரி இருந்தாரு. இப்போ உங்க உங்களை பார்த்து மீண்டும் வாழ்க்கையைத் தொடங்க ஒரு நம்பிக்கை வச்சிருக்காரு.”

அவள் ஒன்றும் பேசவில்லை. வெறும் தலையை ஆட்டினேன்.

நாங்கள் வீடு திரும்பும் வழியில் அவள் மெல்லப் பேசத் தொடங்கினாள்.

“அவருடைய படுக்கையறை பெரிசா இருந்தது. ஆனா… கொஞ்சம் அசுத்தமாவும், சிதறிக்கிடந்தது. அவர் வெட்கப்பட்டாரு. ‘மன்னிச்சுக்கோங்க… நான் தனியா இருக்கிறதால சுத்தம் பண்ணி வைக்கத் தெரியல’னு சொன்னாரு. நான் பார்த்து சிரிச்சுட்டேன்.”

நான் அவளைப் பார்த்தேன்.
“அப்புறம் என்ன பேசினீங்க?”

“அவர் என் பேரைக் கேட்டாரு. நான் சொன்னேன். நான் அவருடைய பேரைக் கேட்டேன். அவர் ஷங்கர் சொன்னாரு. பிறகு நாங்க பேசினோம். நான் உன்னைப் பத்திதான் அதிகமா பேசினேன். உன் உடல்நிலை, உனக்கு எப்படி கவனம் தேவை… எல்லாம். அவர் அமைதியா கேட்டுக்கிட்டாரு. பிறகு சொன்னாரு… ‘நீ கவலைப்படாதே. நான் ஒரு நர்ஸை வைத்துக்கிறேன். இருபத்து நான்கு மணி நேரமும் உன் கணவரைப் பார்த்துக்கிறேன். அவரை ஆரோக்கியமா வச்சுக்கிறேன். நீ நிம்மதியா இருக்கலாம்’னு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள்.
“அவர் உன்னைப் பத்தி உண்மையாவே கவலைப்பட்டாரு.”
நான் மவுனமாக இருந்தேன்.

வீடு திரும்பியதும் அவள் என் அறைக்குள் வந்து உட்கார்ந்தாள். அவளது பார்வையில் இன்னும் குழப்பம் இருந்தது. ஆனால் முன்பு போன்ற உறுதியான மறுப்பு இல்லை.

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது உடல் சற்று நெருக்கமாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

மனதில் அந்த மனிதனின் உருவம் நின்றது.
உயரம். அகலமான தோள். இராணுவத் தோற்றம். தனியாக வாழும் ஒருவன். மனைவியையும் குழந்தையையும் இழந்தவன்.

அவர் என் மனைவியிடம் பேசும்போது எப்படி இருந்திருப்பார்?

அவள் அவரைப் பார்த்து வெட்கப்பட்டபோது என்ன நினைத்தாள்?

நான் கண்களை மூடினேன்.
இன்னும் அவள் சம்மதிக்கவில்லை.
ஆனால் அவளது மனதில் ஏதோ மெல்ல இடம்பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

நான் அதை உணர்ந்தேன்.

[sreejachandranhot]

அடுத்த சில நாட்கள் கழித்தன.

வீட்டில் பணம் இன்னும் குறைந்தது. ஒரு நாள் காலை என் மனைவி என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“நான் கொஞ்சம் நகைகளை அடகு வைக்கப் போறேன். நமக்கு பணம் தேவை” என்று மெல்லச் சொன்னாள்.
நான் தலையை ஆட்டினேன்.
அவள் நகைகளை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள்.

(அன்று உண்மையில் நடந்தது)

அவள் ஃபைனான்ஸ் கம்பெனிக்குள் நுழைந்தாள். முகப்பில் உள்ளவர்கள் அவளைப் பார்த்ததும் சற்று நிறுத்தினார்கள். ஒருவர் உள்ளே சென்று சொன்னார். சிறிது நேரத்தில் சையத் இப்ராஹிம் கேபினிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

அவர் அவளைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.
“வாங்க… உள்ளே வாங்க” என்று அழைத்தார்.
அவளை நேரடியாக தனது கேபினுக்கு அழைத்துச் சென்றார். கதவை மூடினார்.
அவளுக்கு ஒரு நாற்காலியை நீட்டினார். தானே தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்.
“நீங்க ஏன் இங்கே?” என்று மென்மையாகக் கேட்டார்.

அவள் நகையைக் காட்டினாள். “அடகு வைக்க…”

அவர் தலையை ஆட்டினார். “இங்கே வைக்க வேண்டாம். உங்களுக்கு எவ்வளவு வேணும் சொல்லுங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

அவர் பேசும்போது அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார். அவள் சற்று தலைகுனிந்தாள். அவர் அவளை ராணி மாதிரி நடத்தினார். எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. எந்த அழுத்தமும் கொடுக்கவில்லை. அவள் நிம்மதியாக உட்காரும்படி செய்தார்.

பேச்சு முடியும்போது அவள் எழுந்தாள். அவர் அவளை வாசல் வரை வழியனுப்பினார். திடீரென்று அவரது கை அவளது இடுப்பை சுடிடிடர் மேலயே ஒரு கசக்குனர் அவள் வெக்கம்பிளான்றனார் சென்றது.

அவள் அதிர்ச்சியுடன் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவர் மெல்லச் சிரித்தார். ஒன்றும் பேசவில்லை. வெறும் கண்களால் பார்த்தார்.

அவள் வெட்கத்துடன் வேகமாக வெளியேறினாள். கையில் பணம். நகை திரும்பவும் அவளது பையில்.

(வீட்டிற்கு திரும்பியதும் அவள் சொன்னது)

மதியம் அவள் என் அருகில் உட்கார்ந்தாள். முகம் சற்று சிவந்திருந்தது. ஆனால் குரல் அமைதியாக இருந்தது.
“நான் ஒரு ஃபைனான்ஸ் கம்பெனிக்குப் போனேன். நகையைக் காட்டினேன். அவங்க பணம் கொடுக்கிறாங்க. ஆனா நகையை வாங்க மறுச்சாங்க. அப்பதான் நான் உள்ளே பார்த்தேன்… சையத் இப்ராஹிம் உட்கார்ந்திருந்தாரு. அந்தக் கம்பெனி அவருடையதாம்.”
நான் ஆச்சரியப்பட்டேன்.

அவள் தொடர்ந்தாள். “அவர் என்னைப் பார்த்துட்டு வெளியே வந்தாரு. ‘இங்கே வைக்க வேண்டாம். நான் பார்த்துக்கிறேன்’னு சொல்லிட்டு, பணத்தை ஏற்பாடு பண்ணிக் கொடுத்தாரு. நகையைத் திருப்பிக் கொடுத்துட்டாரு. ஒண்ணும் கேள்வி கேட்கல. ‘வீட்டுக்குப் போங்க. கவலைப்படாதீங்க’னு சொன்னாரு.”

அவள் என் கையைப் பிடித்தாள்.
“அவர்… நல்லவரா தான் தெரியுது.”

நான் அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன். அவள் என் கண்களை நேராகப் பார்க்கவில்லை. ஏதோ ஒன்றை மறைத்துவிட்டது போலத் தோன்றியது. ஆனால் நான் கேள்வி கேட்கவில்லை.

அன்று இரவு அவள் என் பக்கத்தில் படுத்திருந்தாள். அவளது உடல் சற்று அமைதியற்றதாக இருந்தது. நான் அவளது மூச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.
மனதில் ஒரே எண்ணம்.

அவள் சொல்லாத ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது.
ஆனால் நான் அதை வாய் திறந்து கேட்கவில்லை.

[sreejachandranhot]

கணவன் தூங்கிவிட்டான்.

அறையில் ரசிகத்தின் மெல்லிய சப்தமும், அவன் மூச்சு விடும் ஓசையும் மட்டும் கேட்டன. நான் பக்கத்து அறையில் படுத்திருந்தேன். கைபேசி அதிர்ந்தது. அறியாத எண். ஆனால் என் நெஞ்சு ஏதோ சொல்லிவிட்டது. பதிலளித்தேன்.

“யாரு?”

மறுபக்கம் மெல்லிய சிரிப்பு. “நான் தான்…”

என் குரல் தானாகவே இறங்கியது. “என் நம்பரை எப்படி கிடைச்சது?”

அவன் மீண்டும் சிரித்தான். “சாரி…”

“எதற்கு சாரி?”

“காலையில ஆபீஸ்ல… உன் இடுப்பை பிடிச்சேன் இல்லையா. அதுக்கு தான்.”

என் கை தானாகவே இடுப்பைத் தொட்டது. இன்னும் கொஞ்சம் வலிக்கிறது. அந்தத் தொடுதல் நினைவுக்கு வர, வெட்கமும் கோபமும் ஒன்றாக எழுந்தன.
பிஞ்சு இடுப்பை இப்படி யாரோனோ கசக்குவார்களா

“வலிக்குது… ,” என்றேன்.

அவன் குரல் இன்னும் மென்மையாக இருந்தது. “நாளை வெளியில் வா. கொஞ்சம் நேரம்…”

என் கண்கள் கதவைப் பார்த்தன. உள்ளே என் கணவன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் நிலைமை அவனுக்குத் தெரியும்.

“என் கணவன் நிலைமை உனக்குத் தெரியும். அவன் வீட்டிலேயே இருக்கிறான். நான் வர முடியாது.”

சில நொடிகள் அமைதி. பிறகு அவன் குரல் மெதுவாக, உறுதியாக வந்தது.

“நான் காத்திருக்கிறேன்.”
போன் அணைந்தது.

நான் இருட்டில் உட்கார்ந்தேன். கைபேசி என் உள்ளங்கையில் இன்னும் வெப்பமாக இருந்தது. “நாளை” என்ற வார்த்தை மட்டும் மனசில் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது


alphabet polonais français

[sreejachandranhot]

வெங்கட் – திவ்யா விவாகரத்து

வெங்கட் அந்தச் சிறிய அறையின் கட்டிலின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அதே அறைதான் அவர்கள் திருமணமான முதல் வருடம் வாழ்ந்த இடம். முதுகு எப்போதும் வலித்தது. மருத்துவர்கள் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்—லாரி விபத்தில் ஏற்பட்ட முதுகெலும்பு காயங்கள் ஒருபோதும் முழுமையாக ஆறாது. அதிக எடை தூக்க முடியாது. நீண்ட நேரம் நிற்க முடியாது. ஒரு ஆண் செய்ய வேண்டிய வேலையை இனி செய்ய முடியாது.

அவன் மனைவி திவ்யா, 25 வயது, எதிரே தரையில் உட்கார்ந்திருந்தாள். முழங்கால்களை மடக்கி, நடுவில் வைத்திருந்த திருமண சான்றிதழைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தக் காகிதம் அவர்கள் நினைத்ததை விடவும் பழையதாகத் தெரிந்தது.

குடும்பங்கள் ஏற்கனவே முடிவு செய்துவிட்டன.
இரு தரப்பு உறவினர்களும் கடந்த மாதத்தில் மூன்று முறை சந்தித்திருந்தனர். பேச்சு அமைதியான கவலையிலிருந்து வெளிப்படையான கணக்கீட்டிற்கு மாறியிருந்தது. வெங்கட்டால் குடும்பத்தை நடத்த முடியாது. திவ்யா 10ம் வகுப்பு வரைதான் படித்திருந்தாள். வீட்டை நடத்தும் திறமை அவளிடம் இல்லை. நகர்த்தில் இருந்த சையத் இப்ராஹிம், 42 வயது, விதவை. இருபது ஏக்கர் நிலம், கான்கிரீட் வீடு, சிறிய அரிசி மில் வைத்திருந்தான். குழந்தைகள் இல்லை. பெற்றோர் இல்லை.

வீட்டையும் நிலத்தையும் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு மனைவி தேவை. அதற்குப் பதிலாக அவன் தெளிவாக வாக்குறுதி அளித்திருந்தான்:
வெங்கட்டை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன். அவனுக்கு ஒரு சிறிய அறை ஒதுக்கப்படும். உணவு, மருந்து, மரியாதை அனைத்தும் கிடைக்கும். சையத் இப்ராஹிம் வெங்கட் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்ய மாட்டான்.


ஆனால் முதலில் விவாகரத்து முடிய வேண்டும்.
இரண்டாவது திருமணத்திற்கு முன், வெங்கட்டும் திவ்யாவும் சட்டப்பூர்வமாகப் பிரிந்திருக்க வேண்டும்.
விவாகரத்து ஆவணங்கள் மாவட்ட நகரத்து வழக்கறிஞரால் தயாரிக்கப்பட்டிருந்தன. பரஸ்பர சம்மதம். இரு தரப்பிலும் ஜீவனாம்சம் கோரப்படவில்லை. காரணம் ஆங்கிலத்தில் அழகாக எழுதப்பட்டிருந்தது—“கணவனின் நிரந்தர ஊனம் மற்றும் திருமண கடமைகளை நிறைவேற்ற இயலாமை காரணமாக திருமணம் முறிவுற்றது.” மொழி குளிர்ச்சியாகவும் சரியாகவும் இருந்தது.

திவ்யா கையெழுத்திடும்போது அவள் கை நடுங்கியது.

வெங்கட் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் அவனைப் பார்க்கவில்லை. அவள் கையெழுத்து அழகாக இருந்தது—ரேஷன் கார்டில் கையெழுத்திடும்போது போல. அவன் முறை வந்தபோது பேனாவை நீண்ட நேரம் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான். விரல்கள் அதற்கு இன்னும் வலிமையாக இருந்தன. மை வழக்கத்தை விட கருப்பாகத் தெரிந்தது.

உள்ளூர் பதிவாளர் அலுவலகம் பச்சை வண்ணம் உரிந்த ஒரு மாடிக் கட்டிடம். கூரை விசிறி காற்றை விட சத்தத்தை அதிகம் செய்தது. அவர்கள் இருவரும் சென்றார்கள். ஒவ்வொரு குடும்பத்திலிருந்தும் இரண்டு சாட்சிகள் உடன் வந்தனர். முழு செயல்முறையும் நாற்பது நிமிடங்களுக்குள் முடிந்தது. படிவங்கள் முத்திரையிடப்பட்டன. புகைப்படங்கள் ஒட்டப்பட்டன. ஒரு எழுத்தர் ஒருமுறை மட்டும், சலிப்பான குரலில் கேட்டான்—“இருவரும் சுய விருப்பத்துடன் செயல்படுகிறீர்களா?” இருவரும் “ஆம்” என்றனர்.

வெளியே வேப்பமரத்தின் கீழ் திவ்யா முதல்முறையாகப் பேசினாள்.

“நான் இன்னும் உன்னை நேசிக்கிறேன்,” என்றாள் மெல்ல. “அது மாறவில்லை.”

வெங்கட் தலையசைத்தான். தொண்டை இறுகியது. “எனக்குத் தெரியும்.”

“குடும்பம் உயிர்வாழ இது ஒன்றே வழி என்கிறார்கள்.”

“அதும் எனக்குத் தெரியும்.”

அவள் சையத் இப்ராஹிம் கிராமத்திற்குச் செல்லும் சாலையைப் பார்த்தாள். “காத்திருப்பு காலம் முடிந்த பிறகு… ஆணை வந்ததும்… நான் போக வேண்டியிருக்கும்.”
“ஆம்.”

சட்டப்படி தேவைப்படும் ஆறு மாத காத்திருப்பு காலம் முடிவில்லாததாகவும் மிகக் குறுகியதாகவும் உணர்ந்தது. அந்த மாதங்களில் திவ்யா அதே வீட்டிலேயே தொடர்ந்து வாழ்ந்தாள். வெங்கட்டுக்கு சமைத்தாள், துணிகளைத் துவைத்தாள், வலி அதிகமாகும்போது அவனை உட்கார உதவினாள்.

இரவில் சில அடி தூரத்தில் தனி மெத்தையில் தூங்கினாள். சில இரவுகளில் அவள் மெல்ல அழுவதை அவன் கேட்டான். அவளை அருகில் வருமாறு அவன் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. உலகம் அளவிடும் விதத்தில் அவன் இனி கணவனாக இருக்க முடியாது என்பதை இருவரும் புரிந்துகொண்டிருந்தனர்.

காத்திருப்பு காலத்தில் சையத் இப்ராஹிம் இரண்டு முறை வந்தான். மரியாதையாக, மென்மையான குரலில் பேசினான். ஒருபோதும் எல்லையைத் தாண்டவில்லை. வெங்கட்டுக்குப் பழம் மற்றும் மருந்து கொண்டு வந்தான். பெரியவர்கள் முன்னிலையில் மட்டுமே திவ்யாவிடம் பேசினான்.

ஆனாலும் வெங்கட் கவனித்தான்—சையத் இப்ராஹிம் அவன் முதுகுக்குப் பின்னால் தலையணையைச் சரிசெய்யும்போது திவ்யாவின் பார்வை அந்த ஆணின் கைகளில் சிறிது நேரம் நிற்பதை. வலிமையான, நிலத்தைப் பயிரிடவும் ஒரு பெண்ணை வலியின்றி அணைக்கவும் கூடிய கைகள்.

இறுதி ஆணை வந்தபோது, முத்திரையுடன், குடும்பங்கள் மீண்டும் கூடின. கொண்டாட்டம் இல்லை. அமைதியான ஏற்பு மட்டும். திவ்யா ஒரு உலோகப் பெட்டியை மட்டும் பொதி செய்தாள். திருமண இரவில் வெங்கட் கொடுத்த சிறிய தங்கச் சங்கிலியை விட்டுவிட்டாள்.

அதை விவாகரத்து ஆவணங்களுக்கு அருகில் வைத்தாள்.

இரண்டாவது திருமணத்திற்குச் செல்வதற்கு முந்தைய இரவு அவள் வெங்கட்டின் கட்டில் அருகில் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தாள்.

“நான் இன்னும் உன்னைப் பார்க்க வருவேன்,” என்றாள் மெல்ல. “அவன் ஒப்புக்கொண்டான்.”
வெங்கட் கையை நீட்டி அவள் மணிக்கட்டைத் தொட்டான். விரல்கள் இப்போது மெலிந்திருந்தன.

“நீ வாழ நான் தடை செய்ய மாட்டேன்.”
அவள் குனிந்து சிறிது நேரம் தன் நெற்றியை அவன் நெற்றியில் வைத்தாள். பிறகு எழுந்து, ஒரே விளக்கை அணைத்து, அந்த அறையில் கடைசி முறையாகத் தன் மெத்தையில் படுத்துக்கொண்டாள்.

அடுத்த நாள் காலை கிராமத்து வான் வந்தது. திவ்யா தன் பெட்டியுடன் ஏறினாள். வெங்கட் வாசலில் நின்று வாகனம் திருப்பத்தைச் சுற்றி மறைவதைப் பார்த்தான்.

விவாகரத்து முடிந்தது.
வெங்கட்டும் திவ்யாவும் சட்டப்படி இனி கணவன்-மனைவி இல்லை.
அதற்குப் பிறகுதான் திவ்யாவின் இரண்டாவது திருமணம் நடைபெற இருந்தது.
.

[sreejachandranhot]

விவாகரத்து ஆணை வந்த சில வாரங்களுக்குப் பிறகு திவ்யாவின் இரண்டாவது திருமணம் நடைபெற்றது.


ஷங்கர் அவனின் கிராமத்தில் சிறிய அளவில் நடந்தது. பெரிய ஆரவாரம் இல்லை. இரு குடும்பங்களின் உறவினர்கள் மட்டும் வந்திருந்தனர். திவ்யா மஞ்சள் நிறப் பட்டுப் புடவை அணிந்திருந்தாள். கழுத்தில் புதிய தாலி.

ஷங்கர் வெள்ளை வேட்டியும் சட்டையும் அணிந்து அமைதியாக நின்றிருந்தான். அவன் வயது தெரிந்தாலும் உடல் இன்னும் வலிமையாக இருந்தது.

மணமண்டபத்தில் திவ்யா ஒருமுறை மட்டும் வெங்கட்டை நினைத்தாள். அவன் இப்போது அந்தச் சிறிய அறையில் தனியாக இருப்பான். ஆனால் அவள் பார்வையை உயர்த்தவில்லை. சடங்குகள் முடிந்தன. தாலி கட்டப்பட்டது. மக்கள் ஆசீர்வாதம் சொன்னார்கள்.



மாலையில் ஷங்கர் கருப்பு காரில் அவர்கள் புறப்பட்டார்கள். பின்னால் பெரியவர்கள் வேறு வாகனத்தில் வந்தனர். காரின் முன் இருக்கையில் திவ்யா உட்கார்ந்தாள். சையத் ஓட்டினான். ஜன்னல் வழியாகக் காற்று வந்தது

. சாலையின் இருபுறமும் வயல்வெளிகள் ஓடின.
திவ்யா அமைதியாக இருந்தாள். பதட்டம் இல்லை.


ஏனென்றால்… ஏற்கனவே நடந்திருந்தது.
திருமணத்திற்கு முன், காத்திருப்பு காலத்தில் ஒரு நாள் ஒருமுறை ஷங்கர் அவளை வெளியே அழைத்துச் சென்றிருந்தான். “காற்று வாங்கலாம்” என்று சொல்லி.
. அப்போதுதான் முதல்முறையாக அவர்கள் தனியாக இருந்தனர்.

அன்றைய நினைவு இப்போது காரில் அமர்ந்திருக்கும்போது மீண்டும் வந்தது.


அன்றும் இதேபோல் காரில் இருந்தார்கள். அவன் திடீரென சாலையை விட்டு ஒரு தோட்டத்துப் பக்கம் திருப்பினான். மரங்கள் சூழ்ந்த அமைதியான இடம். என்ஜின் நிறுத்தினான். பிறகு பின் இருக்கைக்குத் திரும்பினான்.

திவ்யாவின் இதயம் வேகமாக அடித்தது. ஆனால் அவள் தடுக்கவில்லை.

ஷங்கர் அவள் முகத்தைப் பிடித்து முத்தமிட்டான்.

பிறகு புடவையின் முன்பகுதியை மெல்ல இறக்கினான். அவள் மார்பகங்கள் வெளியே வந்தன. அவன் தலையைக் குனிந்து ஒரு முலையை வாயில் வைத்து உறிஞ்சினான்.

நாக்கால் சுற்றினான். பற்களால் லேசாகக் கடித்தான். திவ்யாவின் மூச்சு வாங்கியது. அவள் கை அவரது தலையில் சென்றது. தடுக்கவில்லை.


பிறகு ஷங்கர் அவள் தலையை மெதுவாகத் தன் மடியை நோக்கித் தாழ்த்தினான். அவன் வேட்டியை விலக்கினான். திவ்யா முதல்முறையாக வேறொரு ஆணின் பூலை பார்த்தாள். தடித்தது. சூடாக இருந்தது. அவன் அவள் வாயை அதன்மேல் வைத்தான்.

“மெதுவாக… ,” என்றான் குரலில் கட்டளையும் மென்மையும் கலந்து.

திவ்யா வாயைத் திறந்தாள். அவன் உள்ளே தள்ளியபோது அவள் கண்களில் நீர் வந்தது.

ஆனால் அவள் நிறுத்தவில்லை. அவன் தலையைப் பிடித்து மெதுவாக அசைத்தான். அவள் வாயில் உமிழ்நீர் வழிந்தது.

அவன் முலைகளை மீண்டும் பிசைந்தபடி, அவள் வாயில் நீண்ட நேரம் இருந்தான்.

கடைசியில் அவன் வெளியே இழுத்து, அவள் மார்பகங்களின்மேல் விந்துவைப் பரப்பினான்.

அன்று மாலை திரும்பும்போது திவ்யா பேசவில்லை. ஆனால் அவள் உடல் ஏற்கனவே அந்த ஆணை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தது.

இப்போது, திருமணம் முடிந்து காரில் அமர்ந்திருக்கும்போது அந்த நினைவு வந்தது.
திவ்யாவின் கன்னங்கள் சிவந்தன. அவள் தலையைத் திருப்பி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். ஆனால் உள்ளே ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது.

பதட்டம் இல்லை.


ஏனென்றால் அவன் ஏற்கனவே அவளைச் சுவைத்திருந்தான்.
ஏற்கனவே அவள் வாயைப் பயன்படுத்தியிருந்தான்.
ஏற்கனவே அவள் உடல் அவனுக்குப் பழகியிருந்தது.

ஷங்கர் ஓட்டும்போது ஒருகை ஸ்டியரிங்கிலும், மறுகை திவ்யாவின் தொடையின்மேல் வைத்திருந்தான். அவன் விரல்கள் மெதுவாகப் புடவையின் விளிம்பைத் தடவின. திவ்யா விலக்கவில்லை.

அவள் மெல்ல முனகினாள்.
“அன்று… அந்தத் தோட்டத்தில்…இதையே போலே பொறுக்கி. ...? ”

ஷங்கர் சிரித்தான். கண்களைச் சாலையில் வைத்தபடியே சொன்னான்.

“இன்று இரவு அதைவிட அதிகம் செய்யப்போகிறேன்.”

திவ்யாவின் முகம் இன்னும் சிவந்தது. அவள் தலையைக் குனிந்து பார்த்தாள். காரின் கண்ணாடியில் அவள் முகம் தெரிந்தது—வெட்கமும், ஏற்றுக்கொள்ளலும் கலந்த முகம்.

வெங்கட் இப்போது தூரத்தில் இருந்தான்.
இனி அவள் உடல் வேறொரு ஆணின் கைகளில் இருக்கப் போகிறது.

8

[sreejachandranhot]

திருமணம் முடிந்தது.

அவர்கள் நேராக ஷங்கர் கிராமதுக்கு சென்றானர்


கிராமம் முழுவதும் ஷங்கர் வீட்டுக்கு வந்துவிட்டார்கள். கல்யாணம் பிரியாணி போடுவாங்கல பெண்கள் திவ்யாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்கள். வெளியே ஆண்கள் மது அருந்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இரவு பத்து மணிக்கு அறைக்குள் கதவு மூடப்பட்டது.

திவ்யா படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.
புதிய பட்டுப் புடவை. நெற்றியில் குங்குமம். கைகளில் மெஹந்தி. ஆனால் கண்களில் ஒரு அமைதியான பயம்.

ஷங்கர் மெதுவாக அருகில் வந்து அமர்ந்தார். நாற்பத்திரண்டு வயது. உழைத்த கைகள். முகத்தில் மென்மையான புன்னகை.

“பயப்படாதே திவ்யா…” என்று அவர் மிகவும் மென்மையாகச் சொன்னார்.


“நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீ தயார் ஆனால் மட்டும்…”

திவ்யா தலையை மெதுவாக ஆட்டினாள்.
“நீங்க சொன்ன மாதிரி… வெங்கட்டை கைவிட மாட்டீங்களா?”

“என் வார்த்தை உண்மை. அவன் என் பொறுப்பு. உனக்கு எந்தக் கவலையும் வேண்டாம்.”

அவர் அவள் கையை எடுத்து தன் உள்ளங்கையில் வைத்து மெதுவாக வருடினார்.


“இன்றிரவு… நமக்குன இரவு இது நம் புதிய வாழ்க்கை தொடங்குகிறோம்.

மெதுவாக…” அவர் அவளை அணைத்து முத்தமிட்டார். முதலில் நெற்றியில், பிறகு கன்னத்தில், பிறகு உதடுகளில். திவ்யா முதலில் இறுக்கமாக இருந்தாள்.

பிறகு மெல்ல அவள் உதடுகளும் பதிலளித்தன.




அவள் நாக்கு ஷங்கரின் நாக்கைத் தொட்டது.
அவன் உதடுகளை மெதுவாக கடித்தாள். புடவை மெதுவாக அவிழ்க்கப்பட்டது. சேலையின் முடிச்சு அவிழும்போது திவ்யாவின் மார்பகங்கள் மெதுவாக வெளியே வந்தன.

ஷங்கரின் இரு கைகளும் அவற்றைப் பிடித்து அழுத்தின. பெரிய உள்ளங்கைகள் அவள் மார்பகங்களை முழுவதும் மூடி, விரல்கள் முலைக்காம்புகளை இறுக்கமாக அழுத்தின. “ஆஹ்…” திவ்யா முனகினாள்.

ஷங்கர் அவள் மார்பகங்களை இறுக்கமாக அழுத்தி, கட்டைவிரல்களால் முலைக்காம்புகளை வருடினார்.

பிறகு வாய் வைத்து உறிஞ்சினார். ஒரு மார்பகத்தை வாயில் போட்டு உறிஞ்சும்போது மற்றொன்றை கையால் பிசைந்தார். திவ்யாவின் முதுகு வளைந்தது. அவர் பற்களால் மெதுவாக கடித்து, நாக்கால் சுழற்றினார்.

“உம்ம்ம்… ஷங்கர்… மார்பு… கடிக்காதீங்க … இன்னும் இறுக்கமா…”

அவர் இரண்டு மார்பகங்களையும் ஒன்றாகப் பிடித்து இறுக்கமாக அழுத்தினார்.

திவ்யாவின் மார்பகங்கள் அவரது கைகளுக்குள் அழுத்தப்பட்டு வடிவம் மாறியது.

அவள் மூச்சு வேகமாகியது. ஷங்கர் அவள் மார்பகங்களை மேலும் கீழும் அசைத்து, முலைக்காம்புகளை இழுத்து விட்டார்.

பிறகு அவர் அவளைப் படுக்க வைத்து, அவள் உடலைத் திருப்பினார்.

அவள் குண்டி அவரது முன் வைத்தார். இரு கைகளாலும் அவள் குண்டியை பிடித்து இறுக்கமாக அழுத்தினார். பெரிய உள்ளங்கைகள் அவள் குண்டியின் மீது பதிந்து, விரல்கள் உள்ளே அழுத்தின. குண்டியின் இரண்டு பகுதிகளையும் பிரித்து, நடுவே உள்ள இடத்தைத் தடவினார்.
“ஆஆஹ்… குண்டி அழுத்துறீங்களா… விரல்கள் உள்ளே போகுது…” திவ்யா முனகினாள்.

ஷங்கர் அவள் குண்டியை இரு கைகளாலும் பிசைந்தார். அழுத்தி, பிரித்து, மீண்டும் அழுத்தினார்.

அவன் தடியை அவள் குண்டிளுக்கு இடையே வைத்து தேய்த்தார். திவ்யாவின் குண்டி அவன் தடியை இறுகப் பிடித்தன. அவர் மெதுவாக முன்னும் பின்னும் நகர்த்தினார். அவள் குண்டிளுக்கு இடையே அவன் தடி தேய்க்கும்போது திவ்யாவின் உடல் நடுங்கியது.

ஷங்கர் ஒரு கையால் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து, மற்றொரு கையால் அவள் மார்பகத்தை அழுத்தினார்.

“ம்ம்ம்ம் … குண்டிக்குள்ளே தேய்க்குது… ஆஹ்… இன்னும் வேகமா தேயுங்க…”

ஷங்கர் வேகத்தை அதிகரித்தார். அவன் தடி அவள் குண்டிளுக்கு இடையே சறுக்கி, நுனியில் அவள் ஈரமான இடத்தைத் தொட்டது.

திவ்யா தன் குண்டி பின்னால் தள்ளி, அவனை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தாள்.

பிறகு ஷங்கர் அவளை மீண்டும் திருப்பினார். திவ்யா உட்கார்ந்து, அவன் தடியை இரு கைகளாலும் பிடித்து, தன் மார்பகங்களுக்கு இடையே வைத்தாள். மார்பகங்களை இரு பக்கமும் அழுத்தி, அவன் தடியை இறுக்கமாகப் பிடித்து மேலும் கீழும் நகர்த்தினாள்.

தடி தலையின் நுனி அவள் தொண்டைக்கு அருகில் வரும்போது அவள் நாக்கால் தொட்டாள். பிறகு வாயைத் திறந்து, தலையை உள்ளே வாங்கி உறிஞ்சினாள்.

“இப்படி… பிடிக்கட்டுமா…” என்று திவ்யா கேட்டாள். அவள் மார்பகங்களை இன்னும் இறுக்கமாக அழுத்தி, அவன் தடியை தன் மார்புக்கு இடையே தேய்த்தாள். ஷங்கரின் மூச்சு கனத்தது.
“ஆஹ்… திவ்யா… உன் மார்புக்குள்ளே… வாய்க்குள்ளேயும் போடு…”

திவ்யா தொடர்ந்து மார்பகங்களால் அவனை இறுக்கித் தேய்த்தாள். ஷங்கர் அவள் தலையைப் பிடித்து, மெதுவாக மேலும் கீழும் வழிகாட்டினார். அவள் உமிழ்நீர் அவன் தடியை நனைத்தது. திவ்யா ஒரு கையால் அவன் முட்டையை வருடி, மற்றொரு கையால் மார்பகத்தை அழுத்தினாள்.

ஷங்கர் அவளை மீண்டும் படுக்க வைத்தார். இப்போது அவர் அவள் கால்களைத் தூக்கி, தன் தோள்களில் வைத்தார். அவன் தலையை அவள் தொடைகளுக்கு இடையே வைத்து, நாக்கால் அவள் ஈரமான இடத்தை நக்கினார். திவ்யாவின் உடல் உடனே வளைந்தது.

“ஆஆஹ்ஹ்… நாக்கு… உள்ளே போகுது… ஆஹ்… ஆஹ்…”

ஷங்கர் நாக்கை உள்ளே செலுத்தி, சுழற்றி, உறிஞ்சினார். ஒரு விரலை உள்ளே விட்டு, மற்றொரு விரலால் அவள் மேல் பகுதியை வருடினார். திவ்யாவின் முதல் உச்சம் வந்தது. அவள் தொடைகள் அவரது தலையை இறுக்கமாகப் பிடித்தன. “ஆஆஆஹ்ஹ்… வருது … முதல் முறை… ஆஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்ஹ்…”
ஷங்கர் நிறுத்தாமல் தொடர்ந்தார்.

அவள் இன்னும் நடுங்கும்போதே இரண்டாவது உச்சம் வந்தது.

அவள் கைகள் படுக்கையைப் பிடித்து இழுத்தன. பிறகு அவர் அவள் கால்களை விரித்து, தன் தடியை அவள் ஈரமான இடத்தில் வைத்தார்.
“வலியா இருந்தா சொல்லு…” திவ்யா தலையாட்டினாள்.
“செய்யுங்க… முழுசா உள்ளே போடுங்க…”

ஷங்கர் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தார். முதலில் தலை மட்டும். திவ்யாவின் உடல் இறுகியது. பிறகு முழுமையாக உள்ளே சென்றார். அவள் ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டாள். “ஆஆஹ்ஹ்… பெரிசா இருக்கே… முழுசா உள்ளே வந்துருச்சு… கருப்பையைத் தட்டுது…”

ஷங்கர் மெதுவாக ஆரம்பம் செய்தார். ஆழமாக, நிதானமாக. ஒவ்வொரு தள்ளுதலிலும் திவ்யாவின் உடல் அதிர்ந்தது. அவள் கைகள் அவரது முதுகைப் பிடித்து இழுத்தாள். மிஷனரி நிலையில் அவள் கால்களை அவரது இடுப்பைச் சுற்றி இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவனைத் தன் உள்ளே இழுத்தாள். அவள் இடுப்பை மேலே தூக்கி, அவனை இன்னும் ஆழமாக உள்வாங்கினாள். “இன்னும் ஆழமா… என்னை அழுத்துங்க… மார்பையும் அழுத்துங்க…”
ஷங்கர் வேகத்தை அதிகரித்தார்.

திவ்யாவின் மார்பகங்கள் ஒவ்வொரு தள்ளுதலிலும் மேலும் கீழும் அசைந்தன. அவர் ஒரு கையால் அவள் மார்பகத்தைப் பிடித்து அழுத்தினார். மற்றொரு கையால் அவள் பிட்டத்தைப் பிடித்து இழுத்தார். அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டன. திவ்யாவின் முனகல் உயர்ந்தது. “ஆஆஆஹ்ஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்… என்னங்க … ஆழமா குத்துங்க… என் கருப்பையைத் தட்டுங்க… உம்ம்ம்… மார்பு அழுத்துறது ரொம்ப பிடிக்குது…”

மூன்றாவது உச்சம் வந்தது. அவள் உடல் வளைந்தது. உள்ளே இறுகியது. ஷங்கர் நிறுத்தாமல் தொடர்ந்தார். அவள் இன்னும் நடுங்கும்போதே நான்காவது உச்சம் வந்தது.
“ஆஆஆஆஹ்ஹ்ஹ்… மறுபடியும்… வந்துருச்சு… ஆஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்ஹ்… என் உடம்பு முழுசா தண்ணி ஆயிடுச்சு…”

திவ்யாவின் கால்கள் அவரது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தன. அவள் அவனைத் தன் உள்ளே அழுத்தினாள். ஷங்கர் அவள் மார்பகங்களை இரு கைகளாலும் பிடித்து அழுத்தி, வேகமாகத் தள்ளினார். அவன் தடி ஒவ்வொரு முறையும்
அவள் கருப்பையின் வாயிலைத் தட்டியது.

ஐந்தாவது உச்சம் வந்தபோது திவ்யா கத்தினாள். “ஆஆஆஆஹ்ஹ்… வரேன் … மறுபடியும்… என் உடம்பு முழுசா நடுங்குது… ஆஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்… ஷங்கர்… இன்னும் வேகமா… என்னை நொறுக்குங்க… என் கருப்பையை உடைங்க… ஆஹ்… ஆஹ்… ஆஹ்ஹ்… மாமா…. ”

ஷங்கர் இன்னும் வேகமாகத் தள்ளினார். திவ்யாவின் முனகல் இப்போது அறையை நிறைத்தது.

கட்டுப்பாடற்ற, காட்டுத்தனமான முனகல். அவள் விரல்கள் அவரது முதுகில் ஆணிகளைப் பதித்தன.
“எனக்கு … வருது …” என்று ஷங்கர் கரகரப்பான குரலில் சொன்னார்.
“உள்ளே விடுங்க… முழுசா… என் கருப்பைக்குள்ளே… எல்லாத்தையும்… ஆஆஹ்ஹ்… விடுங்க… என் வயித்தை நிரப்புங்க…”

ஷங்கர் ஒரு நீண்ட, கடும் தள்ளுதலுடன் உள்ளே ஆழமாகப் புதைத்துக் கொண்டார்.
பத்து வருடங்களாக அடைபட்டிருந்த விந்து ஒரே அலையாக திவ்யாவின் கருப்பைக்குள் பாய்ந்தது. சூடான, அடர்த்தியான, முடிவில்லாத வெள்ளம்.
ஒரு தள்ளுதல்… இரண்டு… மூன்று… தொடர்ச்சியாக பத்து முறை . ஒவ்வொரு அலையும் அவள் கருப்பையை நிரப்பியது. திவ்யாவின் உடல் வளைந்தது. அவள் ஆறாவது உச்சத்தை அடைந்தாள்.

“ஆஆஆஆஹ்ஹ்ஹ்… உம്മ்ம்ம்ம்… எவ்வளவு… உள்ளே நிறைய விட்டீங்க… வயிறு வரைக்கும் உணர்கிறேன்… சூடா… அடர்த்தியா… என் கருப்பை முழுசா நிறைஞ்சு போச்சு… ஆஹ்… ஆஹ்… இன்னும் வருது… உம്മ்… என் வயித்தையே நிரப்பிட்டீங்க… ஒவ்வொரு துளியும் உள்ளே பரவுது…”

அவள் உடல் இன்னும் நடுங்கியது. ஷங்கரின் விந்து அவள் உள்ளே ஓடுவதை அவள் தெளிவாக உணர்ந்தாள். ஒவ்வொரு துளிக்கும் அவள் முனகல் நீண்டது. அவள் வயிறு சிறிது உப்பியது போல் உணர்ந்தாள்.


“உம്മ்… இன்னும் உள்ளே இருக்கு… என் கருப்பை அதை உறிஞ்சிக்கிறது போல… ஆஹ்… ரொம்ப சூடா… என் தொடைகளில் வழிஞ்சு வருது…”

ஷங்கர் அவள் மேல் சாய்ந்து, அவள் முகத்தை முத்தமிட்டார். அவன் இன்னும் உள்ளே இருந்தான். அவன் விந்து மெதுவாக அவள் சுவர்களில் வழிந்தோடியது.

சிறிது நேரம் கழித்து ஷங்கர் மெதுவாக வெளியே எடுத்தார் . அவன் விந்து திவ்யாவின் தொடைகளில் வழிந்தோடியது. அவர் பக்கத்தில் படுத்து, திவ்யாவைத் தன் மார்போடு இழுத்து அணைத்துக் கொண்டார். அவள் தலையை அவரது மார்பில் வைத்தாள். ஷங்கரின் ஒரு கை அவள் முதுகைத் தாங்க, மற்றொரு கை அவள் வயிற்றை மெதுவாக வருடியது.


திவ்யா அவன் மார்பில் முகம் புதைத்து, அவன் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டாள். அவன் விரல்கள் அவள் வயிற்றில் சுற்றின. இன்னும் உள்ளே இருக்கும் விந்துவின் வெப்பத்தை அவள் உணர்ந்தபடி மெல்ல முனகினாள்.


“உம്മ்… இன்னும் சூடா இருக்கு… வயிறு முழுசா நிறைஞ்சு இருக்கு…” என்று திவ்யா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

ஷங்கர் அவள் தலையை முத்தமிட்டார்.
“உனக்கு வலியா இருக்குதா? மிச்சமா அழுத்திட்டேனா?” திவ்யா தலையை அசைத்தாள்.
“இல்ல… ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. எத்தனை முறை வந்தேன்னு எனக்கே தெரியல. என் கைகள்… மார்புல அழுத்தறது… குண்டி … எல்லாம்… ஆஹ்… இப்போ நினைச்சா உடம்பு நடுங்குது.”
ஷங்கர் புன்னகைத்து, அவள் முதுகை மெதுவாக வருடினார்.
“பத்து வருஷமா காத்திருந்தேன். இன்றிரவு உன்னைப் பார்த்ததும்… என்னால அடக்க முடியல. ஆனா உனக்கு வலிக்காம பாத்துக்கிட்டேன்.”

யோவ் வலிக்காம பாத்துக்கிட்டயா எவ்ளோ வலி.10 வருஷமா நான் கிடைச்சேன் பாஞ்சுட்டா
திவ்யா அவன் கையைப் பிடித்து, தன் வயிற்றின் மீது வைத்தாள்.
“உங்க விந்து… என் கருப்பைக்குள்ளே இன்னும் இருக்கே. சூடா… அடர்த்தியா… ஒவ்வொரு முறை சுவாசிக்கும்போதும் அது அசையுற மாதிரி தோணுது. என் வயிறு கொஞ்சம் கனமா இருக்கு…”

ஷங்கர் அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தட்டினார்.
“அது உன்னோடே இருக்கட்டும். நான் உனக்குள்ளே எல்லாம் கொடுத்தேன். இனி நீ என் பொண்டாட்டி. நான் உன்னை நல்லா பாத்துக்குவேன்.”


திவ்யா அவன் மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாக ஒட்டிக் கொண்டாள். அவன் கை அவள் தோளைச் சுற்றி இறுக்கமாக அணைத்தது. அவள் ஒரு கால் அவரது காலின் மீது போட்டாள். இருவரும் வியர்வையில் நனைந்த உடல்களுடன் ஒன்றாகப் படுத்திருந்தார்கள்.


“வெங்கட்டைப் பத்தி பயப்படாதீங்க… அவனை நான் நல்ல தான் பாப்பேன். உனக்கும் எனக்கும் இனி ஒரே குடும்பம்.” ஷங்கர் மெல்லச் சொன்னார்.
திவ்யா அவன் கண்களைப் பார்த்தாள்.
“நீங்க சொன்ன மாதிரி இருந்தீங்க. கட்டாயப்படுத்தல. மெதுவா… ஆனா முழுசா… என்னை இன்பத்துல மூழ்க வச்சுட்டீங்க. இன்றிரவு நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன்.”

ஷங்கர் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.
“நாளை முதல் நம்ம வாழ்க்கை தொடங்கும். நீ தனியா இருக்க மாட்ட. நான் இருக்கேன். உன் பக்கத்துல.”
திவ்யா அவன் மார்பில் தலையை மீண்டும் வைத்து, கண்களை மூடினாள். ஷங்கரின் கை அவள் வயிற்றைத் தொடர்ந்து மெதுவாக வருடியது. அவன் விந்துவின் வெப்பம் அவள் உள்ளே இன்னும் துடித்தது.

“இன்னும் கொஞ்சம் இப்படி இருங்க…” என்று திவ்யா கிசுகிசுத்தாள்.
“உங்க அணைப்புல… உங்க விந்து உள்ளே இருக்கும்போது… ரொம்ப அமைதியா இருக்கு.”

ஷங்கர் அவளை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டார். அவன் உதடுகள் அவள் தலையில் மெதுவாக முத்தமிட்டன.

“தூங்கு திவ்யா. நான் இங்கே இருக்கேன். காலை வரைக்கும் உன்னை விட மாட்டேன்.”
திவ்யா மெல்ல புன்னகைத்தாள். அவன் இதயத் துடிப்பைக் கேட்டுக் கொண்டே, அவன் விந்துவைத் தன் கருப்பையில் சுமந்தபடி, அமைதியாகக் கண்களை மூடினாள்.



வெளியே காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது.
அறையில் இருவரும் ஒன்றாகப் படுத்திருந்தார்கள். திவ்யாவின் உடல் இன்னும் சூடாக, நிறைவாக, அவனது அன்பையும் விந்துவையும் சுமந்து கொண்டிருந்தது. ஷங்கரின் கை அவள் வயிற்றின் மீது அமைதியாக இருந்தது.

இரவு மெதுவாகக் கடந்தது.

[sreejachandranhot]

கண்ணைத் திறந்தேன்.

பக்கத்தில் சையத் இப்ராஹிம் படுத்திருந்தார்.

அவரது உடல் என் முதுகிற்குப் பின்னால் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவரது கை என் இடுப்பில் இருந்தது. மூச்சு என் கழுத்தில் பட்டது.



நான் மெதுவாக அசைய முயன்றேன். அப்போதுதான் உணர்ந்தேன். அவரது பூல் என் குண்டியில் அழுத்திக்கொண்டிருந்தது. சூடாக. திடமாக.

நான் அசையாமல் படுத்திருந்தேன். அவர் மெல்ல என் இடுப்பை இறுக்கினார். ஆனால் ஒன்றும் பேசவில்லை. சில நொடிகள் அப்படியே இருந்தோம். பிறகு அவர் விலகினார்.
“காலை வணக்கம்” என்று மென்மையாகச் சொன்னார்.

நான் தலையை ஆட்டினேன். எழுந்து கழிவறைக்குச் சென்றேன். முகத்தைக் கழுவிவிட்டு சமையலறைக்கு வந்தேன். தேநீர் வைத்தேன்.

சிறிது நேரத்தில் அவர் வெள்ளைச் சட்டையுடன் வந்தார். என் பின்னால் நின்றார். அவரது உடல் மீண்டும் என் முதுகைத் தொட்டது. நான் தேநீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அவரது பூல் மீண்டும் என் குண்டியில் அழுத்தியது.

நான் நின்றேன்.
அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. வெறும் நின்றார்.
நான் மெதுவாக திரும்பினேன். அவரது கண்களைப் பார்த்தேன். பிறகு என் கை அவரது கீழே சென்றது. அவரது பூல் மெல்ல அழுத்தினேன். அவர் மூச்சை உள்ளே இழுத்தார். நான் அப்படியே சில நொடிகள் பிடித்துவிட்டு விலகினேன்.
அவர் மெல்லச் சிரித்தார்.


“நீங்கள் தைரியசாலி.”
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. தேநீர் கொடுத்தேன்.


காலை உணவு முடிந்ததும் அவர் எழுந்து ஆடைகளைச் சரிசெய்தார்.

“இன்னிக்கு நாம ஊருக்குப் போகப்போறோம். நகரத்துல இருக்கிற வீட்டுக்கு. இனிமேல் அங்கேதான் இருக்கப்போறோம்.”

நான் அவரைப் பார்த்தேன்.
“வெங்கட்…?”
அவர் அமைதியாகத் தலையை ஆட்டினார்.


“அவரும் வருவார். நான் ஏற்பாடு பண்ணிட்டேன். உங்களுக்கு அருகில் ஒரு பகுதி இருக்கும். நர்ஸும் இருப்பாங்க. நீங்க நிம்மதியா இருக்கலாம்.”
நான் சில நொடிகள் மவுனமாக இருந்தேன். பிறகு தலையை ஆட்டினேன்.


அவர் வாசலை நோக்கி நடந்தார். திரும்பிப் பார்த்தார்.
“நீங்கள் தயாராகுங்க. ஒரு மணி நேரத்தில் புறப்படலாம்.”
கதவு மூடியதும் நான் படுக்கைக்குத் திரும்பினேன்.


நேற்று இரவு நடந்தவை மனதில் ஓடின.
இன்று காலை அவரது உடல் என் மேல் அழுத்தியது.

நான் அவரது உடலைத் தொட்டேன்.
வெங்கட் இப்போது என்ன நினைத்துக்கொண்டிருப்பார்?

நான் விவாகரத்து வாங்கிவிட்டேன்.

அவருக்கு பழைய படி குணம் ஆகணும் அது போதும்

இப்போது நான் சையத் இப்ராஹிமின் மனைவி.
ஆனால் உள்ளே ஏதோ இன்னும் முடியாமல் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.
நான் எழுந்து ஆடைகளை எடுக்கத் தொடங்கினேன்.

இன்று முதல் எங்கள் மூவரும் ஒரே நகரத்தில் வாழப் போகிறோம்.

அவள் நினத்தை நடந்துவலா ? இல்லை தோத்துவிடுவாளா ?

[sreejachandranhot]

மாலை நான்கு மணிக்கு

ஷங்கர் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார். கையில் ஒரு பை இருந்தது. அதை என் முன் வைத்துத் திறந்தார்.
உள்ளே ஒரு புடவை. நான் அவரைப் பார்த்தேன்.

“இதைப் போட்டுக்கோங்க” என்று மென்மையாகச் சொன்னார். “இன்னிக்கு நம்ம வீட்டுக்கு போக போறோம் ”

நான் புடவையை எடுத்துக் கையில் வைத்துக்கொண்டேன். துணி கனமாக இருந்தது. “எங்கே?” என்று கேட்டேன்.

“நகரத்தின் மறுபக்கம். என் அண்ணாவும் அம்மாவும் இருக்கிற இடம். அண்ணா குடும்ப வியாபாரத்தைப் பார்த்துக்கிறார். குடும்பம் முழுவதையும் அவர்தான் கவனிக்கிறார். அவருக்கு குடும்பம் இல்ல. தனியா இருக்கார். அம்மா வயசு எழுபது. ரொம்ப மத நம்பிக்கை கொண்டவர்.”

நான் மவுனமாக இருந்தேன்.
அவர் தொடர்ந்தார். “வெங்கட் அந்த வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கிற ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் இருப்பார். நர்ஸும் அங்கேயே இருப்பாங்க. உங்களுக்கு தேவைப்படும்போது போய் பார்க்கலாம்.”

நான் தலையை ஆட்டினேன்.

அவர் என் முகத்தைப் பார்த்தார். குரல் சற்று தாழ்ந்தது.

“ஒரு விஷயம்… அங்கே போனதும் நீங்கள் ஏற்கனவே திருமணம் ஆனவர்னு சொல்லக்கூடாது. வெங்கட்டைப் பத்தி ஒண்ணும் சொல்லக்கூடாது. அவங்களுக்குத் தெரியக்கூடாது. புதுசா திருமணம் ஆன மாதிரி இருங்க.”

நான் அவரது கண்களைப் பார்த்தேன். “ஏன்?”

“அம்மா ரொம்ப பழைய எண்ணம் கொண்டவர். இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா பிரச்சனை வரும்.

அண்ணாவும் விரும்ப மாட்டார். நமக்கு அமைதி வேணும்.” சொத்துக்குக வாரிசு யாரோயோ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன் நினைப்பாங்க
நான் புடவையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன். உள்ளே ஏதோ இறுக்கமாக உணர்ந்தேன். “நான் பொய் சொல்லணுமா?”

அவர் என் கையை மெல்லப் பிடித்தார்.

“பொய் இல்ல… சில விஷயங்களைச் சொல்லாமல் இருப்பது. உங்களுக்காகவும், எனக்காகவும்.”
நான் ஒன்றும் பேசவில்லை. புடவையை எடுத்துக்கொண்டு அறைக்குள் சென்றேன்.

கண்ணாடி முன் நின்று அதை அணிந்தேன். முகம் மட்டும் தெரிந்தது. உடல் முழுவதும் மறைந்தது.

ஷங்கர் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் தலையை ஆட்டினார். “அழகா இருக்கு.”
நான் அழகை உணரவில்லை. பயத்தை உணர்தேன் நாங்கள் கார் ஏறினோம். ஷங்கர் ஓட்டினார். நான் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன். ஜன்னல் வழியாக நகரம் சென்றது. மனதில் வெங்கட்டின் முகம் வந்தது.



அவர் இப்போது அந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் தனியாக இருப்பார்.

நான் இங்கே புடவை போட்டுக்கொண்டு ஷங்கரின் குடும்பத்தைப் வாழ போகிறேன்.

அவர்களிடம் நான் ஒரு புதிய மணப்பெண் மாதிரி நடிக்க வேண்டும்.

கையை இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன். ஷங்கர் என் கையைத் தொட்டார். “பயப்படாதீங்க. நான் இருக்கேன்.”

நான் தலையை ஆட்டினேன். ஆனால் உள்ளே பயம் குறையவில்லை.

கார் மெதுவாக ஒரு பெரிய வீட்டின் வாசலில் நின்றது.

நான் புடவையின் கீழ் மூச்சை உள்ளே இழுத்தேன்.
இன்று முதல் நான் வேறு ஒரு வாழ்க்கையில் காலடி எடுத்து வைக்கிறேன்.

அந்த வாழ்க்கையில் வெங்கட்டுக்கு இடமில்லை. குறைந்தபட்சம் இவர்கள் முன்வாவது.
கதவு திறந்தது.

[sreejachandranhot]

கதவு திறந்ததும்

உள்ளே ஒரு பெரிய மண்டபம் தெரிந்தது. சுவர்களில் பழைய படங்கள். வாசனையில் தூபம் கலந்திருந்தது.

முதலில் வந்தது அவனின் அம்மா. வயது எழுபது.

வெள்ளை முடி. முகத்தில் கடுமையான அமைதி. ஆனால் என்னைப் பார்த்ததும் அந்த அமைதி உடைந்தது. அவர் என் இரு கைகளையும் பிடித்துக்கொண்டு தலையில் முத்தமிட்டார்.

“வாங்க மகள்… வாங்க. கடவுள் கடைசியா ஒரு பெண்ணை இந்த வீட்டுக்கு அனுப்பினார்.”

அவரது கண்களில் நீர் தெரிந்தது. நான் தலைகுனிந்து நின்றேன். கீழ் என் முகம் சூடாக இருந்தது.

பிறகு அவனின் அண்ணா வந்தார். ஷங்கரின் விட உயரம் அதிகம். உடல்வாகு கண்டிப்பாக இருந்தது. முகத்தில் புன்னகை இல்லை. என்னை ஒருமுறை மேலிருந்து கீழே பார்த்தார். பிறகு தலையை மட்டும் ஆட்டினார்.

“வரவேற்கிறேன்.”

அவரது குரல் ஆழமாக இருந்தது. ஊடுருவும் மாதிரி இருந்தது. எனக்கு ஏதோ நெருக்கடி உணர்ந்தது. அவர் மர்மமாகத் தோன்றினார்.
ஒன்றும் அதிகம் பேசவில்லை. சையத்திடம் சில வார்த்தைகள் பேசிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

ஷங்கர் என் தோளை மெல்லத் தொட்டார்.
“அண்ணா அப்படித்தான். பேசுவது கம்மி.”
நான் தலையை ஆட்டினேன்.

சிறிது நேரத்தில் அம்மா என்னைச் சமையலறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். நான் தலை சற்று தூக்கி முகத்தைக் காட்டினேன். அவர் என் முகத்தைப் பிடித்துப் பார்த்தார்.

“நீங்கள் ரொம்ப அழகா இருக்க . என் மகன் பாக்கியசாலி.”

நான் மெல்லச் சிரித்தேன். ஆனால் உள்ளே சங்கடம்.


அவள் தொடர்ந்தார். குரல் சற்று தாழ்ந்தது.


“இந்த வீட்டில் பெண் இல்லாம போயிடுச்சு. என் கணவர்… ஷங்கர் அப்பா… ஒருநாள் வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்டார். அப்புறம் வரவே இல்ல. என் மூத்த மகன்தான் எல்லாத்தையும் தூக்கிட்டு இருக்கார். வியாபாரம், குடும்பம், எல்லாம். அவருக்கு திருமணமே ஆகல. தனியா இருக்கார்.

ஷங்கரின்முதல் மனைவி… கர்ப்பகாலத்தில் இறந்துவிட்டா.

சின்ன மகன் மும்பைல இருக்கார். வேலைக்காக.”
அவர் என் கையை இறுகப் பிடித்தார்.

“இந்த வீட்டில் நான் மட்டும்தான் பெண். வயசாகிடுச்சு. இனிமேல் உங்கள்தான் இந்த வீட்டின் பெண். நீங்கதான் குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கணும். சமையல், பராமரிப்பு, எல்லாம். கடவுள் உங்களை அனுப்பினார்.”

நான் அவங்க முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவரது கண்களில் ஒருவிதமான ஆசை இருந்தது. எதிர்பார்ப்பு.

நான் என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
உள்ளே ஏதோ கனமாக அமர்ந்தது.

நான் இந்த வீட்டின் பெண்.

இந்தக் குடும்பத்தின் பொறுப்பு.

ஆனால் என் மனதில் இன்னும் ஒருவன் இருக்கிறான்.
வெங்கட்.
அவன் வாழ்கை நல்ல ஆனா அப்பறம் இந்த பொறுப்பை கிடைத்தால் சந்தோஷம் இருந்தேருக்கும்

அவர் இப்போது அருகிலுள்ள அபார்ட்மெண்ட்டில் இருக்கிறார்.

இவர்கள் யாருக்கும் தெரியாது.
நான் மெல்லத் தலையை ஆட்டினேன்.

“நான்… பார்த்துக்கிறேன் அம்மா.”
அவள் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.

“நல்லா இருங்க மகள். இந்த வீடு உங்களுக்குத்தான்.”

சமையலறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது ஷங்கர் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் மெல்லச் சிரித்தார். அண்ணா அறையிலிருந்து வெளியே வந்து என்னை ஒருமுறை பார்த்தார். அவரது பார்வை மீண்டும் அந்த மர்மத்தை உணர்த்தியது.

நான் கீழ் மூச்சை உள்ளே இழுத்தேன்.

இந்த வீட்டில் நான் ஒரு புதிய மணப்பெண்.

இந்தக் குடும்பத்தின் ஒரே பெண்.

ஆனால் என் உண்மை வேறு இடத்தில் இருக்கிறது.
மாலை உணவின் போது அம்மா என் அருகில் உட்கார்ந்தார். அண்ணா அமைதியாக சாப்பிட்டார்.ஷங்கர் என் தட்டின் பக்கத்தில் உணவை வைத்தார்.
நான் தலைகுனிந்து சாப்பிட்டேன்.

இந்த வீடு இனி என் வீடு.

ஆனால் என் இதயம் இன்னும் இரண்டு இடங்களில் பிரிந்திருக்கிறது.

[sreejachandranhot]

ராஜா ஷங்கரின் அண்ணன்

கிஷோர் பார்வையில்…..

எனக்கு வயசு 35 ஆகுது. எனக்கு கல்யாணம் ஆகி 7 வருஷம் ஆகுது. ஒரு பையன் 5 வயசு, இன்னொரு பொண்ணு 1 வயசு. என் பொண்டாட்டி பேரு ஷர்மிலா, வயசு 30. பார்த்தா ரெண்டு குழந்தைக்கு அம்மா மாதிரியே தெரியாது.

நான் கிட்டத்தட்ட 10 வருஷமா ஒரே கம்பெனிலதான் வேலை பாத்துட்டு இருக்கேன்.
கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி எங்க கம்பெனி கை மாறிருச்சு. அதுக்கு அப்புறம் ராஜா (50) கம்பெனியை டேக் ஓவர் பண்ணிட்டாரு. அவரு திருமணமே பண்ணிக்கல. தனியாதான் இருக்கான். ஷங்கருக்கு அண்ணன்.

கம்பெனில பழைய ஸ்டாஃப்ஸ் நிறைய பேரை எடுத்துட்டு புதுசா நிறைய ஸ்டாஃப் ஆட் பண்ணான்.
மோஸ்ட் ஆ பெண்கள் ஸ்டாஃப்ஸ்தான் போட்டான். ஆனா அவங்க பழைய முதலாளி நான் ரொம்ப க்ளோஸ்னால என்ன மட்டும் அவன் அப்போதைக்கு வெளிய விட்டு தூக்கல. ஆனா எனக்கு வர வேண்டிய ப்ரமோஷனும் அவரு குடுக்கல. ஒரே வெறுப்பா இருந்தேன். அதை நம்பி நான் நிறைய கமிட்மெண்ட் வச்சிருந்தேன்.

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு ஃப்ரெஷ் ஆ கம்பெனி ஸ்டார்ட் காக ஒரு பார்ட்டி வச்சி எல்லாரையும் இன்வைட் பண்ணாரு. எல்லாரும் கொஞ்சம் ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆகட்டும்னு. ஃபேமிலி மெம்பர்ஸோட வர சொன்னான். நானும் என் வைஃப் கூட்டிட்டு என் குழந்தைங்களோட போனேன்.

எல்லாரும் நல்லா என்ஜாய் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ என் வைஃப் குழந்தை அழுகுது பால் குடுக்கணும்னு அங்க இருந்த ஒரு ரூம்குள்ள போயிட்டு பால் குடுத்துட்டு இருந்தா. அப்போ அந்த ரூம்குள்ள இருந்த ரெஸ்ட்ரூம்குள்ள இருந்து ராஜா வெளிய வந்து இருக்காரு.

என் வைஃப் ஃபர்ஸ்ட் அவரை கவனிக்கல. அவரு மெதுவா முன்னாடி வந்து பக்கத்துல உக்காந்தான்.
என் வைஃப் கு தக்குனு பால் குடிக்கிறதை ஸ்டாப் பண்ண முடியாததால கொஞ்சம் திரும்பி உக்காந்து மறைச்சுக்கிட்டு உக்காந்தா.

ராஜா: குழந்தைக்கு எத்தனை வயசு மா?

ஷர்மிலா: 1 வயசு.

ராஜா: அழகா பால் குடிக்கிறா. எனக்கு பியர் அடிச்சு போர் அடிச்சிருச்சு. எனக்கு கொஞ்சம் பால் கிடைக்குமா?

ஷர்மிலா டென்ஷன் ஆகி: நீ இப்ப பொறையில்ல. கத்தி எல்லாரையும் கூப்பிடாதீங்க.

ராஜா: சரி ஓகே ரிலாக்ஸ் ரிலாக்ஸ்னு சொல்லிட்டு வெளிய போனான். வெளிய போயிட்டு என்கிட்ட வந்து எங்க ஃபேமிலி பத்தி கேட்டான். பேசிட்டு இருந்தோம். அப்புறம் ஷர்மிலாய பத்தி கேட்டான்.
நான் சொன்னேன்: அவளும் எம்பிஏ கேண்டிடேட் தான். மேரேஜ் கு முன்னாடி ஒரு சின்ன கம்பெனில வொர்க் பண்ணிட்டு இருந்தா. அப்புறம் போகல. அதுல அவங்க பெருசா ஒன்னும் சாலரி குடுக்காததால நிறுத்திட்டா.

ராஜா சிரிச்சு: நான் எனக்கு பிஏ கு வர சேட்டர்டே இன்டர்வியூ வைக்கிறேன். உங்க வைஃப் கு இன்ட்ரஸ்ட் இருந்தா அட்டெண்ட் பண்ண சொல்லுங்க. எக்ஸ்பீரியன்ஸ்டு கேண்டிடேட் வேற சொல்லுறீங்க எனக்கு வேணும்னு சொல்றீங்க.
சாலரியும் டீசண்ட் ஆ நம்ம கம்பெனி நார்ம்ஸ் படிதான் இருக்கும். உங்களுக்கு தெரியாது இல்ல நம்ம கம்பெனி பத்தி.

எனக்கு அப்போ ரொம்ப சந்தோஷம். ஏன்னா எம்டி ஓட பிஏ ஓட சாலரி பேசிக் பே 25கே னு தெரியும்.
சோ இந்த ஜாப் கிடைச்சா ஃபேமிலில இருக்கிற கடன எல்லாம் சீக்கிரமா கட்டி முடிச்சிடலாம். ப்ராப்ளம் இல்லாமனு தோணுச்சு.

வீட்டுக்கு வந்ததும் இதைப் பத்தி ஷர்மிலா கிட்ட பேசினேன். சொன்ன உடனே முடியாதுனு சொல்லிட்டா. அப்போவே என் சந்தோஷம் போயிடுச்சு.

ஒரு 2 டேஸ் அப்செட்லயே இருந்தேன். அவ அதை புரிஞ்சுக்கிட்டு என்கிட்ட கேட்டா: “நீ அந்த வேலைக்கு போகணும்னு நீங்க விரும்புறீங்களா?”
அப்புறம் நான் அவகிட்ட இந்த மாதிரி சொன்னேன்:
“நீயும் ஜாப் போனா நம்ம ப்ராப்ளம்லாம் சீக்கிரமா சால்வ் ஆயிடும். உன் சாலரி வச்சு எல்லாத்தையும் சால்வ் பண்ணிட்டா அப்புறம் நீ வேலைக்கு அதுக்கு அப்புறம் கண்டினியூ பண்றது பண்ணாம இருக்கிறது உன் விருப்பம்.”

அதை சொல்லும்போது என் ஃபேஸ்ல இருந்த சந்தோஷம் அவளை ஒரு நிமிஷம் யோசிக்க வச்சுது.
ஆனா அவ என்கிட்ட அன்னிக்கு பார்ட்டில நடந்ததைப் பத்தி எதுவும் சொல்லவே இல்ல.
அதுக்கு அப்புறம் “சரி அட்டெண்ட் பண்றேன்”னு ஒத்துக்கிட்டா.

அன்னிக்கு ஆபீஸ்ல எல்லா ரெஸ்யூமும் ராஜா தேடுறப்போ ஷர்மிலா ஓட ரெஸ்யூம் இருக்கானுதான் தேடினான். அதுல அவ ரெஸ்யூம் பார்த்ததும் சந்தோஷப்பட்டான். ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்கு ஒரு 3 பேர் இன்டர்வியூ பண்ணிட்டு ஷர்மிலாய வர சொன்னான்.

ராஜா: உங்களைப் பத்தி நீங்க எதுவும் சொல்ல வேணாம். உங்களுக்கு இந்த ஜாப் ஓகேவா இல்லையான்னு மட்டும் சொல்லுங்க.
ஷர்மிலா: இந்த கம்பெனி ஓட டெவலப்மென்ட் கு உங்களுக்கு பிஏவா மட்டும் வொர்க் பண்ண எனக்கு சம்மதம்.

ராஜா: நீங்க கம்பெனிக்கு மட்டும் பிஏவா இல்லாம எனக்கும் கம்பெனி குடுக்கணும். எனக்கு வொர்க் பண்றப்போ கொஞ்சம் ஸ்ட்ரெஸ் ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்கவும் இருக்க மாதிரிதான் நான் பிஏ எதிர்பாக்குறேன். உங்க ரெஸ்யூம் இந்த லிஸ்ட் ஆஃப் கேண்டிடேட்ஸ்ல பார்த்ததும் உங்களுக்குதான் என் ஃபர்ஸ்ட் ப்ரிஃபரன்ஸ்.
அதுக்கு அப்புறம்தான் மற்றவங்களாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

ஷர்மிலா: ஆனா என்னாலாம் அப்படி இருக்க முடியாது. சாரி.

ராஜா: சரி ஓகே பரவால்ல. நீங்க போலாம். நெக்ஸ்ட் கேண்டிடேட்டை உள்ள வர சொல்லிட்டு போங்க.
ஷர்மிலாவும் எழுந்து டோர் கிட்ட போனா. கிஷோர் அங்க வேட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

அவ என்ன விண்டோ வழியா நான் சந்தோஷமா இருந்ததை பார்த்து கொஞ்ச நேரம் டோர் கிட்டயே நின்னா.

ராஜா: ஷர்மிலா சீக்கிரமா நெக்ஸ்ட் கேண்டிடேட் வர சொல்லுங்க. எனக்கு டைம் இல்ல. நிறைய பேர் வேட் பண்ணிட்டு இருக்காங்க.

ஷர்மிலா திரும்பி: இன்னொரு தடவை கன்சிடர் பண்ணுங்க. எனக்கும் எங்க ஃபேமிலிக்கும் இந்த ஜாப் ரொம்ப அவசியமா தேவைப்படுது. நான் கண்டிப்பா உங்க கம்பெனி டெவலப்மென்ட் கு ரொம்ப ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருப்பேன்.

ராஜா: எனக்கு தெரியும். உங்க எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இன் யுவர் புரொஃபஷன் கண்டிப்பா எங்க கம்பெனிக்கு கிடைச்சா நல்லா இருக்கும்.
ஆனா எனக்கு உங்க அந்த எக்ஸ்பீரியன்ஸோட உங்க உடம்போட எக்ஸ்பீரியன்ஸும் எனக்கு தேவைப்படுது. யுவர் த மோஸ்ட் எலிஜிபிள் கேண்டிடேட். இங்க வந்தவங்களயே எனக்கு வேண்டிய ரெண்டுமே இருக்க மாதிரி இருக்காங்களா.

ஷர்மிலா: இதெல்லாம் தப்பு. உங்க கூட வொர்க் பண்றவங்க கிட்ட இப்படி நடந்துக்குறது நீங்க எவ்ளோ பெரிய அளு. இதெல்லாம் வெளிய தெரிஞ்சா ரொம்ப அசிங்கமா ஆயிடும்.

ராஜா: இங்கே பாரு மா நான் கல்யாணம் பன்னிகீழா எனக்கு ஆசை இருக்கு. போத் மை கம்பெனி அண்ட் பர்சனல் இன்ஃபோ நான் யாருக்கு ஷேர் பண்ணிக்கிறது இல்ல. நீயும் அப்படியே இருந்தா யாருக்கு எந்த ப்ராப்ளமும் வரப்போறது இல்ல. நான் உன்ன ஃபோர்ஸ்ல பண்ணல. எனக்கு அதுல விருப்பமும் இல்ல. கட்டாயப்படுத்தி விருப்பமில்லாம என்கிட்ட வொர்க் பண்ணவும் சரி, எனக்காக சந்தோஷப்படுத்தறதுலயும்.

ஷர்மிலா அமைதியா நின்னுட்டு இருந்தா. என்னைப் பார்த்தா.

ராஜா: உங்க ஹஸ்பண்ட் பத்தி கவலைப்படாதீங்க. அவருக்கு எதுவும் இந்த விஷயத்துல தெரிய வராது. நீங்க தாராளமா எனக்கு பிஏ வொர்க் பண்ணலாம். உங்களுக்கு புது எக்ஸ்பீரியன்ஸ் நிறைய கிடைக்கும். உங்க கேரியர் அஸ் வெல் அஸ் என்ஜாய்மென்ட்ல என்கூட.

ஷர்மிலா: நீங்க என்னை விட வயசுல பெரியவ. நான் ஆல்ரெடி மதர் ஆஃப் டூ சில்ட்ரன்.

ராஜா: அதை நான் சொல்றேன். உங்ககிட்ட என் கம்பெனிக்கு தேவையான எக்ஸ்பீரியன்ஸும் இருக்கு. எனக்கு வேண்டிய எக்ஸ்பீரியன்ஸும் இருக்கு. பழம் பழுத்து இருந்தாதான் ருசி நல்லா இருக்கும்.

ஷர்மிலாக்கு அப்போதைக்கு நான் சொன்ன விஷயமும் இந்த ஜாப் கிடைச்சிரும்னு நான் சந்தோஷமா வேட் பண்ணிட்டு இருக்கிறதான நினைப்புதான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. அப்புறம் ஷர்மிலா “சரி”னு ஒத்துக்கிட்டா. “இதை வெளிய தெரிய வேண்டாம்”னு சொன்னா.

ராஜாவுக்கு ஒரே சந்தோஷம். போன் பண்ணி வெளிய இருக்கிற வொர்க்கர் கிட்ட இன்டர்வியூ முடிச்சு மற்றவங்கள எல்லாம் போக சொல்லிடுங்க.

ஷர்மிலானு வந்து இருக்கிற கேண்டிடேட் ஓட ஆபீஸ் ஆர்டர் ஆ எனக்கு ஃபேக்ஸ் பண்ணுங்க. பே 30கேனு சொன்னான்.

ஷர்மிலா அப்போவும் கொஞ்சம் சந்தேகத்தோடதான் இருந்தா.
ஆனாலும் அவங்க ப்ராப்ளம்லாம் சால்வ் ஆயிடும்னு நினைச்சா.

ராஜா: ஷர்மிலா, அன்னிக்கு பார்ட்டில கேட்டேன்ல. இப்போ வந்து எனக்கு கொஞ்சம் குடு. ரொம்ப தாகமா இருக்கு.

ஷர்மிலா தயங்கினா. மெதுவா ராஜா ஓட டேபிள் கிட்ட போனா.

ராஜா: வாங்க ஷர்மிலா. என் மடியில உக்காருங்க. எனக்கு கொஞ்சம் பால் குடுங்க. அன்னிக்கு நீங்க பால் குடுக்கிறதை பார்த்ததிலிருந்து அதை டேஸ்ட் பண்ண காத்துட்டு இருக்கேன்.
கிட்ட வந்ததும் அவ கையைப் பிடிச்சு மடியில உக்கார வச்சான்.

ஷர்மிலா அமைதியாவே இருந்தா. ராஜா விண்டோவ காட்டி: “அங்க பாரு. உங்க ஹஸ்பண்ட் உங்களுக்கு ஜாப் கிடைச்சிருச்சுனு எவ்ளோ சந்தோஷமா இருக்காரு. ஒரு பொண்டாட்டியா அவருக்கு நீங்க நிறைய சந்தோஷம் குடுத்து இருக்கீங்க. இப்போ என் பிஏவா என்ன சந்தோஷப்படுத்தறீங்க.”

ஷர்மிலா நான் சந்தோஷமா இருக்கிறதை பார்த்துக்கிட்டா. அவ சேலைய விலக்கினா. ராஜா ஷர்மிலா ஓட மூலைய பார்த்துட்டு ஒரு கைல அவ மூலைய பிடிச்சான்.

ராஜா: உங்க மூல செம்மையா இருக்கு. நான் கரெக்டான கேண்டிடேட்டைதான் செலக்ட் பண்ணி இருக்கேன்னு அமுக்கினான்.

ஷர்மிலா அவளோட பிளவுஸ் கழட்டிட்டு ப்ராவையும் தூக்கினா. ராஜா அவ மூலைய பார்த்ததும் மூல மூலய போட்டு பேச ஆரம்பிச்சான். கம்பைப் பிடிச்சு திருகினான். லேசா பால் வெளிய வந்தது.
ராஜா: எனக்கு உங்க பால் ஆ உங்க குழந்தை குடிச்ச மாதிரி வாயில வச்சி சாப்பிட ஆசைப்படுறேன்.

ஷர்மிலா அவ மூலைய பிடிச்சு தூக்கி ராஜா ஓட வாய்க்கிட்ட வச்சா.

ராஜா: சொல்லுங்க ஷர்மிலா. இப்போ நான் என்ன பண்ணணும்னு சொல்லுங்கனு டீஸ் பண்ணான்.
ஷர்மிலா: வேற வழியில்லாம அவளும் “என் மூலய இருக்குற கம்புல வாய் வச்சி சாப்பிடுங்க.

உங்களுக்கு பால் குடுக்கிறேன்”னு சொன்னா.
ராஜாவுக்கு இதைக் கேட்டதும் ரொம்ப சந்தோஷம். ஷர்மிலா ஓட மூலல வாய் வச்சி நல்லா கம்பை சாப்பிட்டு எடுத்து பால் குடிச்சான்.

ஷர்மிலாக்கு ராஜா பண்றது கன்ட்ரோல் பண்ண முடியல. கொஞ்சம் கொஞ்சமா மூட் ஆக ஆரம்பிச்சுடுச்சு. ஏன்னா கூட அவளுக்கு இந்த மாதிரி பண்ணது இல்ல. அவ ராஜா ஓட தலைய பிடிச்சுக்கிட்டு அவளுகே தெரியாம அவனைத் தன் மூலயோட அழுத்திக்கிட்டா.



கொஞ்சம் கொஞ்சமா தெளிவுக்கு வந்தா. அப்புறம் ராஜா கிட்ட: “சர் போதும். வீட்டுக்கு போனா என் குழந்தைக்கு பால் குடுக்கணும்”னு சொன்னா.
ராஜாவும் புரிஞ்சுக்கிட்டு: “சரி ஓகே ஷர்மிலா. ஆனா இனிமே எனக்கு டெய்லி பால் குடுக்கணும். சரியா?”னு சொல்லிட்டு விட்டான்.

வீட்டுக்கு போனதும் ஷர்மிலா என்கிட்ட வேலை கிடைச்ச விஷயத்தை சொன்னதும் எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். அதோட எடுத்த உடனே 30கே எக்ஸ்பெக்ட் ஏ பண்ணல. ஆனா ஷர்மிலா என்கிட்ட உள்ள என்னென்ன பிஏவா என்னாலாம் அவ பண்ணணும்னு என்கிட்ட சொல்லல.

அன்னிக்கு நைட் ஃபுல்லா அவளுக்கு என் பாஸ் அவகிட்ட பால் குடிச்சதுதான் ஓடிட்டு இருந்து இருக்கு. அவ சரியாக தூங்கல. லேட் ஆதான் எழுந்திருச்சா. சீக்கிரமா ரெண்டு பேரும் ஆபீஸ் கிளம்பினோம்.

[sreejachandranhot]

Inga neraya peru ippadi than eluthiranga. Adhu than kikkam..humiliate indu men fuck their wives

Changing the story 

Now both are h!ndu

[sreejachandranhot]

நண்பர்கள் எதிர்ப்புனால் 


பெயர் மாற்றம் 



சயீத் இப்ராஹிம்  --]  ஷங்கர் 

சயீத் அப்துல்  ---]   ராஜா 

[sreejachandranhot]

கொஞ்ச நாள்ல ராஜாவும் ஷர்மிலாவும் ஆபீஸ்லயே நல்லா என்ஜாய் பண்ணிட்டுதான் இருந்து இருக்காங்க. ஆனா இது யாருக்குமே.தெரியாது .

ராஜா ஓட பிஏவா ஷர்மிலா ஆபீஸ் டீடெயில்ஸ் எல்லாத்தையும் மெயின்டெய்ன் பண்ணிட்டா. ராஜா ஆசைக்கு அவனுக்கு காலை விரிச்சு அவனைச் சந்தோஷப்படுத்துறதும் ஆயிருந்துச்சு.

ராஜா என் பொண்டாட்டிய அவன் ஆசை தீர ரசிச்சான். அவளைத் தடவுறதும், கட்டிப்பிடிச்சு கசக்குறதும், அவகிட்ட பால் குடிக்குறதும், அவ காலை விரிக்க வச்சி புண்டைய நக்கி அவ தயிர் குடிக்குறதும்.

ஊம்ப சொல்லி என் பொண்டாட்டி வாயில கஞ்சிய குடிக்க வச்சி அப்போ அப்போ ஊழு போட்டுக்கிட்டும் இருந்தாங்க. ராஜா ஒவ்வொரு தடவையும் ஷர்மிலா ஓட பண்றது ஷர்மிலாக்குப் பிடிக்க ஆரம்பிச்சுது. ஃபர்ஸ்ட் விருப்பமில்லாம குடும்ப கஷ்டத்துக்காக பொறுத்துக்கிட்டு பண்ணத இப்போ அவ சந்தோஷமா பண்ணுறா.




அவ பிஏவா என் கம்பெனிக்கு வேலை செய்றதும், ராஜா கு பர்சனலா அவளிய தரத்தியும் ரொம்பப் பிடிச்சு பண்ண ஆரம்பிச்சா. ஒரு 3 மாசத்துலயே எங்க கம்பெனி அகெய்ன் பழைய ஸ்டாண்டர்டுக்கு வந்துடுச்சு. நிறைய ஆர்டர்ஸ் அண்ட் டீல்ஸ்ல வர ஆரம்பிச்சுது. எல்லாரும் ராஜாவை ரொம்ப பாராட்டினாங்க.


ராஜா அந்த பாராட்டை எல்லாத்தையும் என் பொண்டாட்டி ஷர்மிலாக்குக் குடுத்தான். எல்லாரு முன்னாடியும் ஷர்மிலாய கூப்பிட்டு வாழ்த்து தெரிவிச்சு “என் பொண்டாட்டி ஒரு பிஏவா எனக்கு எப்படிலாம் சப்போர்ட் ஆ இருந்து இந்த நிலைக்குக் கொண்டுவர ஹெல்ப் பண்ணாங்க”னு பெருமையா சொன்னான்.


அன்னிக்கு இது ஒரு பார்ட்டியும் வச்சாங்க. அன்னிக்கு நடந்த மாதிரியே இன்னிக்கு அதே கெஸ்ட் ஹவுஸ். ராஜா ஷர்மிலா கிட்ட: “அன்னிக்கு நான் கேட்டேன். அன்னிக்கு நீ இந்த ரூம்ல வச்சி என்னைத் திட்டி வெளிய போக சொல்லிட்ட.

இன்னிக்கு இதே ரூம்ல வச்சி நீ எனக்கு என் ஆசைய நேர வெற்றியா ஆகணும்”னு சொன்னான்.
என் பொண்டாட்டியும் பெட்ல உக்காந்து ராஜாவை அவ மடியில படுக்க வச்சி அவ குழந்தைக்குப் பால் குடுக்கிற மாதிரியே குடுத்தா.


ஷர்மிலா: “என் குழந்தை கூட பெரியவனாகி பால் குடிக்கிறதை நிறுத்திட்டான். நீ தான் இன்னும் என்கிட்ட பால் குடிச்சுட்டு இருக்கடா”னு சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னா.

அப்போ நான் ஷர்மிலாய தேடிக்கிட்டு உள்ள வந்து இவங்க பண்றதைப் பார்த்ததும் சரியான கோவம் வந்துச்சு.

ஷர்மிலாக்கு மாட்டிக்கிட்டோம்னு பயம். ராஜா ஆனா எதுவும் பெருசா டென்ஷன் ஆகல. அவ எழுந்து உக்காந்தான். நான் அவளை: “என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க? நீ அதுவும் நம்ம முதலாளி கூட”னு கத்துனேன்.

ராஜா: “கோவப்படாதீங்க கிஷோர். உங்க வைஃப் ஆஸ் எ பிஏவா எனக்கு பண்ண வேண்டியதைத்தான் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. உங்க
ஃபேமிலிக்காகத்தான் அவங்க இந்த ஜாப்கு வர சொல்லி நீங்க தான் சொன்னீங்க. உங்க கஷ்டமும் இப்போ எல்லாம் தீர்ந்துடுச்சுல. அப்புறம் என்ன?”

கிஷோர்: “சீ அதுக்குனு இன்னொருத்தன் கூட இவ இப்படி அசிங்கமா இல்ல. அதுவும் உன்ன விட பெரிய வாரு கூட படுகிறாயே. உனக்கு வெட்கம் இல்லையா?”னு திட்டினேன். “உங்களுக்கு எப்படி சார் நீங்க இப்படிலாம் பண்ணுவீங்க? நான் நினைக்கவே இல்ல. உங்க மேல எவ்ளோ மரியாதை எனக்கு. நீங்க இப்படி நடந்துகிட்டீங்களே.”

ராஜா: “இங்க பாருங்க கிஷோர். எனக்கு உங்க பொண்டாட்டிய எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்ததாலதான் பிஏவா வச்சிக்கிறேன். அது மட்டும் இல்லாம அவங்க நம்ம கம்பெனி ப்ரப்போஸ் பண்ண பிளான்கள் அண்ட் ஐடியாஸ் எல்லாமே அவங்க எக்ஸ்பீரியன்ஸ் நம்ம கம்பெனிக்கு தேவை.

அதே மாதிரி நான் கம்ஃபர்ட்டபிளா ஸ்ட்ரெஸ் ஃப்ரீயா வொர்க் பண்ண உங்க பொண்டாட்டி ஓட கம்பெனி எனக்கு தேவை. இதுவரைக்கும் இந்த விஷயம் யாருக்குமே தெரியாது. ஏன் உங்களுக்குக்கே இப்போ தான் தெரிய வந்திச்சு.”
அவங்களை எதுவும் சொல்லாதீங்கனு சொல்லி என் முன்னாடியே என் பொண்டாட்டி ஓட தோள் மேல கைய போட்டான். “உங்களுக்குப் போன மாசம்தான் ப்ரமோஷனும் வாங்கிட்டீங்க. உங்க வைஃப் கு சாலரி இன்க்ரிமென்ட் எல்லாம் கரெக்டா பண்ணிட்டுதான் இருக்கு. கம்பெனியும் நல்லா க்ரோத்.”

“உங்க ஃபேமிலியும் நல்லா செட்டில் ஆக ஆரம்பிச்சிட்டீங்க. அப்புறம் என்ன வார்த்தை படுறீங்க”னு என்ன கன்வின்ஸ் பண்ண ஸ்டார்ட் பண்ணான்.

அவன் சொன்னது எல்லாமே ஆனா உண்மைதான். அவ பிஏவா போனத அப்புறம்தான் லைஃப்ல இருந்த எல்லா ப்ராப்ளமும் சால்வ் ஆகி எங்க வீட்ல இப்போ சந்தோஷமா எல்லாரும் இருக்கோம். ஆசைப்பட்ட லைஃப் ஓட.

ராஜா: “இங்க பாருங்க. நான் உங்க பொண்டாட்டி கூட இந்த மாதிரி இருக்கறதால உங்க லைஃப்ல இதுவரைக்கும் எந்த ஒரு ப்ராப்ளமும் வரலல. அதே மாதிரி இனிமேயும் வராது கிஷோர். நீங்க டென்ஷன் ஆகாம ரொம்ப கொலம்பிக்காம இருங்க.”
நான் ஷர்மிலாய பார்த்தேன். அவ எதுவும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தா.

ராஜா அவன் கைய ஷோல்டர்ல இருந்து கீழ கொண்டு வந்து அவ இடுப்ப பிடிச்சு அழுத்தி: “என்ன ஷர்மிலா சொல்ற? நான் சொன்னதுல ஏதாச்சுதப்பு இருக்கா?”னு கேட்டான்.



அவ தலைய குனிஞ்சிக்கிட்டா. நான் ரூமை விட்டு வெளிய போயிட்டு சர்க்கடிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போயிட்டேன். ஷர்மிலாய ராஜா வந்து டிராப் பண்ணிட்டு போனான். ஷர்மிலா வந்து என்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கிட்டு: “நான் இனிமே அந்த வேலைக்குப் போக மாட்டேன். நாளைக்குப் போய் ரிசைன் பண்ணிடுறேன். எப்போவும் போல வீட்லயே வேலைல பாத்துட்டு குழந்தைங்கள பாத்துட்டு இருந்துக்கிறேன்”னு சொன்னா.

நான் பார்ட்டில இருந்து வந்ததுக்கு அப்புறம் அதைப் பத்திதான் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்.
எப்படியும் ப்ராப்ளம் இதுவரைக்கும் வரல. ராஜானால அவரும் ரொம்ப டீசண்டாதான் நடந்துக்குறாரு. நீ இப்போ ரிசைன் பண்ணிட்டா இப்போ நம்ம வாழற லைஃப்ல நிறைய காம்ப்ரமைஸ் பண்ண வேண்டியது இருக்கு.

“நீ ரிசைன்ல பண்ண வேண்டாம். நீ பிஏவா உன் வேலைய பாரு. ஆனா வெளிய யாருக்குத் தெரியக்காம பாத்துக்கோ”னு சொல்லிட்டு படுத்துட்டேன். நைட் தூக்கமே வரல. நிறைய தோணுதல் இருந்துச்சு

. ஷர்மிலாய கூப்பிட்டு: “உனக்கு என்னை விட அவர் கூட இருக்கிறதான பிடிச்சிருக்கா?”னு கேட்டேன்.

ஷர்மிலா: “அப்படில்லையங்க. அவருக்கு என்னமோ என்கூட பண்றது இஷ்டம். நானும் ஃபர்ஸ்ட் பிடிக்காமதான் இருந்துச்சு. நம்ம ஃபேமிலி சிச்சுவேஷன் காகத்தான் ஒத்துக்கிட்டேன். ராஜா எந்த ப்ராப்ளமும் அவர் ஆல வராதுனு சொன்னதால.”

“அப்புறம் அது பழகிடுச்சு. நான் உங்க கூட இருக்கிற மாதிரி அவர் என் கூட இருக்கிறதும் நல்லா. எனக்கு அது தப்புனு தெரியாம போயிடுச்சு.
எப்படியும் நீங்கதான் என் புருஷன். நான் உங்களுக்குத்தான் எப்போவுமே”னு சொன்னா. எனக்கு அதைக் கேட்டதும் ரொம்ப சந்தோஷமாகி கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டேன். அவ மூல என் நெஞ்சோட அழுத்திப் பிடிச்சிட்டா.

“என்னடி உன் மூல இவ்ளோ பெருசா இருக்கு? இப்போதான் கவனிக்கிறேன். முந்தைல உன்ன ஈஸியா என் கைக்குள்ள அடக்கமா இருந்த. முழுசா கட்டிப்பிடிக்க முடியலையேடி.”

“அவர் தினமும் என்கிட்ட பால் குடிக்குறாரு. போட்டு அம்முகி அம்முகி இப்படி ஆயிடுச்சுங்க”னு வெட்கத்துலயே சொன்னா.

“சரி இன்னிக்கு எனக்குப் பால் குடுடி”னு கேட்டேன். ஷர்மிலா கிட்ட நானும் பால் குடிச்சுட்டு அவ கூட நைட் ஃபுல்லா ஊத்து என்ஜாய் பண்ணேன்.
நெக்ஸ்ட் டே ஷர்மிலா ஆபீஸ் போனதும் ராஜா என்னைப் பார்த்தான். நான் எதுவும் பேசாம வொர்க் பாக்க ஸ்டார்ட் பண்ணிட்டேன். ஷர்மிலாவும் அவ வேலைய பாத்துட்டு இருந்தா.

ராஜா: “என்ன ஆச்சு கிஷோர்? ஏதாச்சு சண்டை போட்டீங்களா?”னு அவகிட்ட கேட்டான்.

ஷர்மிலா: “ஆமா நேத்து நைட் காட்டுல சண்டைதான் எங்க வீட்ல. விடிய விடிய என்ன பண்றாரு. நான் பிஏவா வொர்க் பண்றதுல ப்ராப்ளம் இல்ல. சமாதானம் ஆயிட்டாரு. ஆனா வெளிய தெரியாம பாத்துக்க சொல்றாரு”னு சொன்னா.

ராஜா ஷர்மிலாய எழுப்பிப் பிடிச்சுக்கிட்டு: “அப்போ நேத்து நீங்க என்னலாம் பண்ணீங்கனு சொல்லு.

இப்போ நம்ம அதையே இங்க பண்ணலாம்”னு சொல்லிட்டு அகெய்ன் ஷர்மிலா ஒரு ஊழு ரவுண்ட் போச்சு. ஆபீஸ்ல செமா டைர்ட் ஆயிட்டா. சோ ப்ராப்ளம் இல்லாம போயிட்டு இருந்துச்சு. எல்லாரும் எந்த ப்ராப்ளம் இல்லாம போயிட்டு இருந்தாங்க.

[sreejachandranhot]

ராஜா பார்வையில்……….

கொஞ்ச நாள் கழிச்சு ஒரு பெரிய டீல் எங்க கம்பெனிக்கு வந்தது. அதைப் பத்தி மீட்டிங் ஃபாரின்ல. அதுக்கு நானும் ஷர்மியும் போறதா இருந்துச்சு . அதைப் பத்தி
கிஷோர்கிட்ட பர்சனலா கால் பண்ணியும் சொன்னேன் .

ஆஸ் எ பிஏவா அவ அதை மீட்டிங் அட்டெண்ட் பண்ணணும்னு எனக்குத் தெரியும். “சரி ஓகே சார். ஆனா கொஞ்சம் பாத்துக்கோங்க. அவ வெளிய ஊருக்குப் போனது இல்ல”னு சொன்னான் .



ராஜா: “நீங்க கவலைப்படாதீங்க கிஷோர். நான் பாத்துக்கிறேன் ஷர்மிலால வா”னு சொல்லிட்டு போனாங்க.

அங்க மீட்டிங் ஆக்டுவலி 3 டேஸ் தான். ஆனா ராஜா 5 டேஸ்கு பிளான் பண்ணி இருக்கான்.

ஷர்மிலா: “மீட்டிங் முடிச்சிட்டு எப்போ ரிட்டர்ன் டிக்கெட்?”னு கேட்டா. அப்போதான் 2 டேஸ் கழிச்சு புக் பண்ணிட்டாங்க.

ராஜா: “நீ இந்த மீட்டிங்கு வரத பத்தி கிஷோர் கிட்ட சொன்னேன். உன்ன பத்தரமா பாத்துக்க சொல்றாரு. நீ எங்கியும் ஊருக்குப் போனது இல்லனு.

அப்போவே தோணுச்சு. அப்போ நீங்க இன்னும் ஹனிமூனுக்குனு போனது இல்லனு கரெக்டா?”னு கேட்டான்.

ஷர்மிலா: “ஆமா”னு சொன்னா.

ராஜா: “அதான் இந்த 2 டேஸ் நம்ம ஹனிமூன் மாதிரி கொண்டாடுறோம்”னு சொன்னான். “இந்த ரெண்டு நாளும் நீ எனக்குப் பொண்டாட்டியா இருக்கணும். இப்பள இருந்து நம்ம ஆபீஸ்கு போற வரைக்கும் நீ எனக்குப் பிஏ இல்ல. நீ என் பொண்டாட்டி. சரியா?”னு சொல்லிட்டு ஷர்மிலாய கட்டிப்பிடிச்சு இருக்கான்.

ஷர்மிலா ஓட ரொம்ப நாள் ஆசை ஹனிமூன் போகணும்னு. ஆனா நான் வேலை வேலைனு போனதே இல்ல.

அவளுக்கு இது ராஜா சொல்லும்போது மறுக்க எந்த ஒரு காரணமும் இல்ல. அதனால அவளும் ராஜாவைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு “சரிங்க”னு சொன்னா. ஃபர்ஸ்ட் டைம் அவ “சார்”னு கூப்பிடாம ராஜானும் கூப்பிடாம என்ன வீட்ல கூப்புற மாதிரியே ராஜாவைக் கூப்பிட்டா.

ஷர்மிலா: “உங்களுக்கு அதைச் சந்தோஷம்னா நான் அப்படியே நடந்துக்குறேன். நான் உங்களுக்குப் பிடிச்ச பொண்டாட்டியா இருப்பேன்”னு சொன்னா.

அவன் அவளை அப்படியே பெட்ரூம்கு கூட்டிட்டுப் போனான். ஷர்மிலா பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டுப் போனா. ராஜா ஹோட்டல்ல புக் பண்ணிட்ட ஹனிமூன் ரிசார்ட். ஃபர்ஸ்ட் நைட் செட்டிங்ஸ்ல பெட் ஃபுல்லா பூக்கள் போட்டு டெகரேட் பண்ணி இருந்துச்சு.

ராஜா: “இன்னிக்கு நம்ம புருஷன்-பொண்டாட்டியா ஃபர்ஸ்ட் நைட் கொண்டாடப் போறோம். போய் இந்த டிரஸ் மாத்திட்டு வா”னு புது சேலை எடுத்துக் குடுத்துட்டு. “நானும் போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வரேன்”னு சொன்னான்.

அவளும் சந்தோஷமா வாங்கிட்டு போயிட்டு ரெடி ஆயிட்டு தலையில மல்லிப்பூ வச்சிக்கிட்டு போயிருக்கிற ரூம்குள்ள பால் டம்ளரோட. உள்ள ராஜா ஆர்வமா வேட் பண்ணிட்டு இருந்தான். என் பொண்டாட்டிய அந்தக் கோலத்துல பார்த்ததும் வாய் அடைச்சுப் போனான். அவ்ளோ அழகா இருந்து இருப்பான்னு எனக்குத் தெரியும்.

ராஜா: “ஷர்மிலா நீ ரொம்ப அழகா இருக்க. உண்மையிலேயே கிஷோர் ரொம்ப குடுத்து வச்சவன்.”

ஷர்மிலா: “ஆனா இப்போ அவர் இங்க இல்லையே. நீங்க தான் என் புருஷன் இப்போ. சொல்லுங்க யாரு குடுத்து வச்சவன்?”னு.

ராஜா சிரிச்சுட்டு ஷர்மிலா கிட்ட டம்ளர் வாங்கிட்டு பெட்ல உக்கார


ஷர்மிலா: “ஏங்க அப்படிப் பாக்குறீங்க? புதுசா பாக்குற மாதிரி.”

ராஜா: “இன்னிக்கு நீ எனக்கு ரொம்பவும் வித்தியாசமா இருக்க. உன்ன இப்படிப் பார்த்ததும் எனக்கு நீ என் வாழ்க்கை முழுசும் கண்டிப்பா நீ என்கூட இருக்கணும்னு தோணுது”னு சொன்னான்.

ஷர்மிலா: “கண்டிப்பா நான் உங்க கூட இருப்பேன்”னு சொல்லிட்டு ராஜா ஓட கையைப் பிடிச்சா.

ராஜாவுக்கு ஒரே சந்தோஷம். அவளைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டான். ஷர்மிலாவும் அவனை நல்லா இறுகக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டா. ராஜா அவளுக்கு முத்தம் குடுத்து வாய வச்சி நல்லா உறிஞ்சி எடுத்தான். ஒரு கைய சேலைக்குள்ள விட்டு மூலைய மெதுவா அமுக்கினான். ஷர்மிலா சந்தோஷத்துல மெதந்தா.



மெதுவா அவளைப் படுக்க வச்சி அவ சேலைய விலக்கிட்டு ராஜா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே கீழ வந்தான். அவ இடுப்ப பிடிச்சு அழுத்தினான்.

ஷர்மிலா சோகத்துல நிமிர்ஞ்சுக்கிட்டே இருந்தா. பெட்டை இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டா. ராஜா அவ உடம்ப இன்ச் பை இன்ச் ஒரு இடம் விடாம முத்தம் குடுத்தான்.

மெதுவா அவ பாவாடைய மேல தூக்கி கைய உள்ள விட்டு தொடைய தடவினான். ஷர்மிலா காலை ரெண்டையும் ஒதிச்சா. கூசுதுனு. ராஜா அப்புறம் ரெண்டு காலுக்கு நடுவுல போயிட்டு அவ காலை விரிச்சான். ஷர்மிலா ஊலா. அப்போ ஒன்னுமே பண்ண முடியல.

ராஜா அவ கால்ல இருந்து தொடை வரைக்கும் முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே போனான். அவ காலைச் சுருக்கப் பார்த்தா. ஆனா ராஜா விடல. மெதுவா அவ ஜட்டு மேல முத்தம் குடுத்து சாப்பிட்டான். ஷர்மிலா துள்ளிக்கிட்டு ராஜா ஓட தலைய பிடிச்சுக்கிட்டா.

ஷர்மிலா: “ஏங்க பொறுமையா. எனக்குக் கூசுது”னு சொன்னா. இதுவரைக்கும் எத்தனையோ தடவை அவளை அனுபவிச்சிருக்கேன். ஆனா இந்த ஒரு சந்தோஷம் அண்ட் உணர்ச்சி அப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்குமில்ல. அவ்ளோ என்ஜாய் பண்ணோம்.

அப்புறம் அவன் பாவாடைய அவிழ்த்துட்டு ஜட்டியையும் கழட்டிட்டான். அவ புண்டை ஷேவ் பண்ணி க்ளீன் ஆ இருந்துச்சு.

ராஜா: “எப்போடி ஷேவ் பண்ண?”

ஷர்மிலா: “என் புருஷனுக்கு இப்படி இருந்தாதான் பிடிக்கும். அதை உங்களுக்காகப் பண்ணேன்.”

ராஜா: “என்ன உனக்கு அவ்ளோ பிடிக்குமா?”

ஷர்மிலா: “ஆமா”னு தலையை ஆட்டினா.

ராஜா அவ புண்டைய மெதுவா கைய வச்சித் தேச்சான். ஈரமா இருந்துச்சு. “உன் உடம்புக்கு என்ன பிடிச்சிருக்குடி”னு சொல்லிட்டு மெதுவா நக்கா ஆரம்பிச்சான். அவளுக்குச் சம் அடஞ்சித் தண்ணி விட்டா.

நான் எழுந்து வேட்டிய கழட்டிட்டு ஜட்டியையும் அவிழ்த்துட்டேன். ஷர்மிலா அதைப் பார்த்ததும் சந்தோஷம் அவ ஃபேஸ்ல தெரிஞ்சுது. நான் அவ கிட்ட போனேன். அவ எழுந்து என் பூல பிடிச்சுக்கிட்டு ஊம்பினா. எனக்குச் செம்மையா இருந்துச்சு. அவ என் பொண்டாட்டியா இருந்துட்டு என் பூல ஊம்புறது.

இந்த கேப்ல நான் அவ பிளவுஸும் ப்ராவும் அவிழ்த்துத் தூக்கிப் போட்டுட்டு நானும் ஷர்ட்டை கழட்டிட்டேன். ரெண்டு பேரும் முழுசா அம்மணமா இருந்தோம். இதுவரைக்கும் ஷர்மிலாய அவன் ஃபுல் நியூட் ஆ பார்த்ததே இல்ல. எப்போவும் டிரஸ் ஓடையதான் வச்சிப் பண்ணது. ஆபீஸ்னால. இன்னிக்கு அவளை அப்படிப் பார்த்ததும் மூட் அதிகமாகி அவ வாயில கஞ்சிய ஊத்திட்டான்.

ஷர்மிலா: “என்ன இன்னிக்கு சீக்கிரமா ஊத்திட்டீங்க?”

ராஜா: “உன்ன இப்படிப் பார்த்ததும் என்னால அடக்க முடியலடி. எனக்கு நீ கொண்டு வந்த டம்ளர் பால்ல வேணாம்டி. எப்போவும் போல எனக்கு நீயே பால் குடு”னு கேட்டான்.

ஷர்மிலா: “உங்களுக்குத்தான் முக்கியம் வாங்க”னு அவ மூலைய காட்டினா. ராஜா இன்னிக்கு எப்போவுமில்லாம இன்னிக்கு கொஞ்சம் வெறித்தனம் போட்டு சாப்பிட்டு எடுத்தான்

ஷர்மிலா சுகத்துல “ஆஹா… மெதுவா… உங்களுக்குத்தான் எல்லாம்… ஹா…”னு கத்தனா.

ஷர்மிலாக்குக் காமம் தலைக்கு ஏறிடுச்சு. அவன் பூலு வீர அவ தொடையில உரசிக்கிட்டே இருந்துச்சு. அதை அவ கைல பிடிச்சுக்கிட்டா.

ராஜா பால் குடிச்சு முடிச்சிட்டு அவளைப் பார்த்தா. அவளுக்கு என் பூலு வேணும் அப்படிங்கிற ஏக்கம் தெரிஞ்சுது. நான் அவ கைய எடுத்து விட்டுட்டு அவ புண்டை மேல வச்சித் தேச்சேன்.

ஷர்மிலா: “ஏங்க இப்படிக் காக்க வைக்கிறீங்க? சீக்கிரமா உள்ள விடுங்க. உங்க பொண்டாட்டி ஆசைய நேர வெற்றுங்க”னு கெஞ்சுனா. நானும் பொறுமையா இன்னிக்கு உள்ள விட்டேன். மெதுவா அவ புண்டைக்குள்ள முழுசா உள்ள விட்டேன்.
கொஞ்சம் கொஞ்சமா குத்த ஆரம்பிச்சேன்.

சுகத்துல அவ காலைத் தானா விரிச்சு என் பூல வாங்கினா.

ராஜா அவளைக் குத்துற குத்துல அவ மூல குலுங்குச்சு. அதுல நான் குத்துன தலை வேற குலுங்க. அதைப் பாக்கப் பாக்க வெறிய பண்ண ஆரம்பிச்சான்.

ஷர்மிலா: “ஆஹ்… அப்படித்தாங்க… ஹா… ஹ்ம்…”னு கத்துனா. “இன்னும் வேகமா பண்ணுங்க… ஆஹா…”னு ஓலருனா.

ராஜா ஷர்மிலாய ஒதுக்கிட்டு அவ தலைய தடவிக் குடுத்துக்கிட்டு: “உன் புருஷனை நான் ஒன்னு கேப்பேன். பொண்டாட்டியா நீ நேர வெற்றுவியா?”னு கேட்டான்.

ஷர்மிலா: “நீங்க சொல்றது நான் ஏன் கேட்காம போகப் போறேன்”னு மூச்சு வாங்க வாங்க ஓலு வாங்குதே பதில் சொன்னா.

ராஜா: “நீ எனக்குப் பொண்டாட்டியா. எனக்கு ஒரு குழந்தை பெத்துக் குடுப்பியா?”னு கேட்டான்.

ஷர்மிலா ஒரு நிமிஷம் ஷாக் ஆயிட்டா.

இதைக் கேட்டதும். “கிஷோர் ஒத்துக்க மாட்டாரு”னு சொன்னா.

ராஜா:  செல்லம் தம்பி  வேற ஒரு பெண் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வந்துட்டான் அவனுக்கு வாரிசு வந்தேர்ச்சுன முதவானு அவனுக்கு அதிகமா சொத்து போயிரும் கஷ்ட பட்டு நான் சாம்பாருச்சேன்  சும்மா தூக்கி கொடுக்க முடியாதுல செல்லம் நாம அதுக்கு முன்னாடி முந்திக்கணும் டி
கிஷோர் கிட்ட அப்புறம் சொல்லிக்கலாம். இப்போ இருக்கிற உன் ரெண்டு குழந்தைங்களையும் நான் என் குழந்தைங்க மாதிரிதான் பாத்துக்கிறேன். அதே மாதிரி மூணாவது ஒரு குழந்தை. அவ்ளோதான்.
எனக்காகப் பண்ணுவியா?”னு கேட்டான்.

ஷர்மிலா அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு: “உங்க பொண்டாட்டியா உங்க வரிசை பெத்துக் குடுக்கறதுல நான் மாட்டேன்னு சொல்லப் போறேனா?”னு சொல்லிட்டு அவ காலை விரிச்சு அவன் இடுப்ப சுத்தி இறுகப் பிடிச்சுக்கிட்டா.

ஷர்மிலா: “என் புண்டைல உங்க கஞ்சியால இன்னிக்கு நிரப்புங்க. நான் உங்க ஆசைய படி ஆம்பள புள்ளைய பெத்து தரேன் உம்ம்மா ”னு  சந்தோஷத்தோட சொன்னா.

ராஜாவுக்கு இதைக் கேட்டதும் உச்சம் ஆகி கஞ்சி வர ஆரம்பிச்சுது. முழுசா உள்ளயே ஊத்திட்டு அவ மேல படுத்தான்.

ஷர்மிலா: “இதுவரைக்கும் eஇவ்ளோ கஞ்சி என் புண்டைல இருந்ததே இல்ல”னு சொன்னா.

அப்புறம் ஆபீஸ்குப் போயும் நாங்க அங்கயும் ஓலு போட்டு என்ஜாய் பண்ணாங்க. டைம் கிடைக்குற அப்போலாம். அந்த ஹனிமூனுக்கு அப்புறம் ஷர்மிலா ராஜா ஓட கஞ்சிய அவ புண்டைலயே மொத்தத்தையும் வாங்கினா.

ஒரே மாசத்துல ப்ரெக்னன்ட் ஆயிட்டான்னு என்கிட்ட சொன்னா. எனக்கு ஒரே சந்தோஷம்.

ஆனா அவ “கிஷோர் நினைச்சு கவலைப்பட்டா இதுக்கு என்ன சொல்லப் போறாரு?”னு.

ஆனா ராஜா கிஷோரை எப்படியோ ஒத்துக்க வச்சான். ஷர்மிலா மறுபடியும் இன்னொரு குழந்தைக்கு அம்மா ஆனா.


ஆனால் கிஷோர்  ஜெயிலில் இருந்தான்  கிஷோர் எப்படி ஜெயிளுக்கு சென்றான்

ராஜாவால் ஏன் காப்பற்ற முடியவில்லை என்ன செய்தான் கிஷோர்