[Kathir anbu]

என்னோட பேரு கதிர்.
என்னோட அப்பா பேரு மாணிக்கம் எனக்கு அம்மா இல்லை. நான் சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவன். இப்ப என்னோட வயசு 21. நான் BE படிச்சுட்டு‌ இருக்கேன்.
இதுக்கு மேல என்னுடைய வாழ்க்கையில என்ன நடந்துச்சு அத பத்தி தான் இந்தக் கதை.
எங்களுக்கு ஊர்ல நிறைய இடம், வீடு, வசதி எல்லாமே இருக்கு. எங்க அப்பா ஒரு பெரிய விவசாயி, எங்க ஊர்லேயே நாங்க தான் பெரிய விவசாய குடும்பம். எனக்கு எல்லாம் இருந்தும் அம்மாவோட பாசம், அன்பு எதுவுமே இல்லாம தான் வளர்ந்தேன். இது ஒரு குறையாவே என்னோட அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சது.

எனக்கு அம்மா பாசம் தான் கிடைக்கலையே தவிர, மற்றபடி எல்லா வசதியுமே என் அப்பா எனக்கு செஞ்சு கொடுத்து இருந்தார்.
சரி, இப்போ கதைக்கு வருவோம். அப்போ கல்லூரி விடுமுறையில இருந்தேன். அப்போதான் திடீர்னு ஒருநாள் எனக்கு ரொம்ப உடம்பு சரியில்லாம போச்சு. அப்போ என்னோட அப்பா,
 என்ன கூட்டிக்கிட்டு மருத்துவமனைக்கு போனாரு ஆனா போதுமான வசதி நாங்க இருந்த ஊர்ல இந்த மருத்துவமனையில எதுவுமே கிடைக்கல .அதனால என்ன கூட்டிக்கிட்டு வெளியூருக்குள்ள மருத்துவமனை ஒன்றுக்கு கூட்டிட்டு போனாரு.
என்னை கூட்டிட்டு போய் என்ன தங்க வச்சு பாத்துக்கிட்டாங்க. அங்க டாக்டர் என்ன சொன்னாருன்னா, இது சாதாரண வைரஸ் காய்ச்சல் தான். இதனால ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. நீங்க உங்க பையனை டிஸ்சார்ஜ் பண்ணி கூட்டிட்டு போகலாம். அப்படின்னு சொன்னாங்க. ஆனா இன்னும் சில டெஸ்டுகள் எடுக்க வேண்டியிருக்கு. அதனால ஒரு வாரம் நீங்க ஆஸ்பத்திரில தங்கி இருந்து பார்த்துட்டு போங்க. அப்படின்னு சொன்னாரு.அப்படியே அந்த ஊர்ல தங்கி இருந்தப்போ என்ன பாத்துக்கிட்ட நர்ஸ் பேரு தான் வசந்தி. அவங்களுக்கு வயசு 39 தான் இருக்கும்.
ரொம்ப அழகா இருப்பாங்க.ரொம்ப அழகான முகம்.
சரி, இனிதான் கதையே ஆரம்பிக்கிறது.யார் இந்த வசந்தி? எனக்கும் அவங்களுக்கும் இடையில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது பற்றுன கதை.

நான் பொறந்து கொஞ்ச நாள்லையே என்னோட அம்மா தவறிட்டதா சொன்னாங்க .
ஆனா எனக்கு அப்போது தெரியாது, நான் குழந்தையாக இருந்த பொழுது என்னை பெற்றெடுத்து, விட்டு சென்றவள் தான் அந்த வசந்தி என்று. 
ஆம், வசந்தி வேற யாரும் இல்லை.

என்னோட‌ அம்மா.

[Kathir anbu]

my dear writer

pls dont mention under age

under age is not allowed here

Sorry . Now I corrected ✌?

[Kathir anbu]

நான் ஆஸ்பத்திரில இருந்த கொஞ்ச நாளும் வசந்தி நல்லா பார்த்துக்கிட்டாங்க. எங்க அப்பாவும் அப்பப்போ வந்து கவனிச்சுட்டு போவார். 
மத்த பேஷன்ட்ஸ் மேல இல்லாத கவனிப்பு என் மேல இருந்துச்சு. என்னை ரொம்ப ஸ்பெஷலா ட்ரீட் பண்ணாங்க.
அப்படி நாட்கள் ஓடிச்சு. அப்பரம் டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வந்துச்சு. நான் குணமாகி விட்டேன்னு டாக்டர் வீட்டுக்கு அனுப்பிட்டாரு. நாங்க அங்கே இருந்து வீட்டுக்கு வந்தோம். எல்லாம் நல்லா தான் போயிட்டு இருந்தது.
கொஞ்ச நாள்லயே, நான் வசந்தியை மிஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். ஏனோ தெரியல, அவங்க முகம் எனக்கு வந்து வந்து போச்சு. திரும்ப அவங்களை பார்க்கணும் போலவே இருந்தது. நான் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி, மூணு மாசத்துக்கு அப்புறம்.
நான் பள்ளிக்கூடம் விட்டு சாயந்தரம் 4:30 க்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். அப்போ வீட்டு வாசல்ல பொண்ணுங்களோட‌ 2 ஜோடி செருப்பு இருந்துச்சு. இது யாரோடதா இருக்கும்? அப்படின்னு சந்தேகத்தோட வீட்டுக்குள்ள நுழைந்தேன். உள்ள பார்த்ததும் எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

ஆம்..உள்ளே இருந்தது வசந்தி தான்.கூட வேலை பார்த்த இன்னொரு நர்ஸ் இருந்தாங்க.
வாங்க வாங்க என்று கூப்பிட்டு கொண்டே உள்ளே சென்றேன். 
என்னை பார்த்ததும்‌‌அவள் முகம் மலர்ந்தது. என்னென்று தெரியாது, ஒருவித பரவசம் அடைந்தாள். எனக்கு ரொம்ப பிடித்திருந்தது.

பின்பு மூவரும் உரையடிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரத்திலேயே எங்க அப்பா வந்துவிட்டார்.

கொஞ்ச நேரம் இருந்துட்டு வசந்தியும் அவங்க தோழியும் கிளம்ப தயாராயிட்டாங்க.

"டீ வாங்கிட்டு வாரேன் , குடிச்சிட்டு போகலாம்."
"இல்ல இல்ல. இப்பதான் நாங்க வந்து பஸ் ஸ்டாப்ல இறங்கி டீ சாப்பிட்டு விட்டு வருகிறோம். அதனால எனக்கு ஒன்னும் தேவையில்லை, நன்றி."

"இவன் உடம்பு எப்படி இருக்கு, என்ன செய்யுறான் னு பாக்குறதுக்காக தான் வந்தேன், எனக்கு அஙக வேலையே ஓடல, "

"சரி, எனக்கு நேரம் ஆச்சு, நாங்க கிளம்புறோம்."

"உடம்பை பார்த்துக்கடா கதிர்." என்று கூறிவிட்டு .. என்னையே பார்த்தாள்.
எனக்கு என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.
அப்பாவும் அவளது தோழியும் இருந்ததால் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்றுவிட்டேன்.

என்னடா இது.. ஒரு நர்ஸ் பேஷண்டை பார்க்க வீட்டுக்கு வருகிறாளா? என்று நினைக்க வேண்டாம். 
நான் ஆஸ்பத்திரியில் இருந்த அந்த ஏழு ..எட்டு நாட்களும்,நடந்த நிகழ்வுகள் அந்த மாதிரி. 

*முதல் நாள் *

அது ஒரு தனியார் ஆஸ்பத்திரி என்பதால் பேஷண்ட்களுக்கு தனித்தனியாக அறை கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
அது சாயங்கால நேரம் என்பதால், வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு செல்லும் நேரம்.எனவே அவளது
ஆடைகளை அவ்வளவாக பொருட்படுத்தாமல்,
வசந்தி அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

 குணிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏனோ முதல் பார்வையிலேயே அவளை பிடித்து விட்டது.
என் கல்லூரியில் எத்தனையோ பெண்கள் இருக்கிறார்கள்,அவர்களிடம் வராத ஈர்ப்பு ஒரு 40 வயது பெண்ணிடம் ஏற்படுவதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.
நான் கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டே கண்ணிமைக்காமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அவள் என்னை சட்டை செய்யவே இல்லை. அவள் வேலையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவை குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்ததுனாலேயே, ஒரு பக்க சேலை விலகி கைக்கு அடக்கமான ஒரு மாங்கனி என் கண்ணுக்கு விருந்தாச்சு.
ரொம்ப பெருசும் இல்ல, சின்னதும் இல்ல. சரியான அளவுல இருந்துச்சு.

அவ முகமெல்லாம் வேர்த்து இருந்துச்சு. முகம் மட்டுமில்ல. அவளோட ஜாக்கெட்ல அக்குள் பகுதியெல்லாம் வேர்த்து ஈரமா இருந்துச்சு.
அந்த வேர்வ நெடி , நான் இருந்த ரூம் ஃபுல்லா வந்தது.என் பூளு பேன்ட் கு உள்ள முழு விரைக்க ஆரம்பிச்சது. அவள கொஞ்சம் கொஞ்சமா கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன். அவள் கழுத்துல தாலி இல்ல. காலில் மெட்டி இல்ல. அவ ஒரு கல்யாணம் ஆகாதவள். இல்லைன்னா ஒருவேளை கல்யாணம் ஆகி புருஷனை இழந்து இருக்கலாம்.

இப்ப அவகிட்ட பேச்சு குடுக்கணும்னு நினைச்சேன் ஆனா அவளை எப்படிக் கூப்புடுறதுனு எனக்குத் தெரியலை. அதனால அக்கான்னே ஆரம்பிச்சேன்.

"அக்கா"
என்னை திரும்பி பார்த்தாள்
"எனக்கு ‌சிறுநீர் வருகிறது " என கூறினேன்.
என்னை bathroom கு கைத்தாங்கலாக கூட்டி சென்றாள். பின்பு 
அவள் வெளியில் நின்றாள் . நான் zip ஐ கழட்டி பூளை வெளியே‌ எடுத்து விட்டேன். அவளை பார்த்து கொன்டே தான் செய்தேன்.

1 மின்னல் வினாடி ‌அவளது கண்கள் என் பூளை பார்த்தது. ஆனால் எந்த reaction ம் இல்லை.பின் அவள் என்னைப் பார்க்காமல் திரும்பி நின்று கொண்டாள். 

அந்த அறையில் நான் சிறுநீர் கழிக்கும் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டது.

"ம்ம்ம் ..முடின்ச்சு" என்றேன்.
பின் என்னை கைத்தாலப் பிடித்துக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து கட்டிலில் அமர்த்தினாள்.

மிகவும் சோர்வாக உணர்ந்தேன்.
உடல் மட்டுமே சோர்வாக இருந்தது, என் பூளோ மிகவும் active ஆக இருந்தது ‌

பின் படுக்கும்போது fan காற்றில் என் உடைகள் விலகியது.
என்ன நினச்சாளோ , கிட்ட வந்து என் உடையை சரி செய்ய ஆரம்பிச்சாள்.

நான் படுத்துக் கொண்டே அவள் முகத்தை பார்த்தேன். என் ஆடைகளை சரி செய்வதிலே அவன் மும்முரமாக இருந்தாள்.
நெற்றியில் ஒற்றை குங்குமம் கீற்று அதன் கீழே விபூதி வைத்திருந்திருந்தால், கழுத்தில் எந்த ஆபரணங்களும் இல்லை.மிகவும் சாதாரண பெண் அவள். யாருடனுமே அளவான பேச்சு, நேர்த்தியான உடை, கனிவான குரல் , அடக்கமான குணம். என அனைவரையும் கவரும் வகையில் இருந்தாள்.


இப்போ அவளை பத்தி தெரிஞ்சுக்கணும்னு ஆர்வம் வந்துச்சு. 
"அக்கா, நீங்க எந்த ஊரு, உங்க பேரு என்ன? "என்று கேட்டேன்.
வேலை செய்து கொண்டிருந்தவள், என்னை பார்த்துக் கொண்டு வேலை செய்தவாரே, "என் பெயர் வசந்தி" என்று சொன்னாள். "ஊர் பக்கத்துல தான் ".

அவன் பேசிய விதம் என்னுடன் பேச விருப்பமில்லாமல் பேசியது போல் தெரிந்தது. 

 எனக்கு அவளிடம் வற்புறுத்தி பேச விருப்பமில்லை. அமைதியாக இருந்தேன்.

சிறு நேரம் கழித்து, "உன் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டாள்.
நான் " கதிர் "

" என்ன படிக்கிற.?"

"இஞ்சினியரிங்"

"ம்ம்ம்ம் , சரி திரும்பி படு . ஊசி‌போடனும்"

என்றவாறு ஊசியில் மருந்தை ஏற்றிக்கொண்டே என்னை பார்த்தாள்.

நான் திரும்பி படுத்து லேசாக பேன்ட்டை இறக்கினேன்.

"பத்தாது இன்னும் இறக்கு "

"ம்ம்ம்ம்" நன்றாக இறக்கினேன்.

மெதுவாக ஊசி போட்டாள். நான் வலியில் பல்லை கடித்து கொன்டேன்.

தேய்த்து விடலாம் என கையை கீழே கொன்டு சென்றேன்.
என் கையை தட்டி விட்டு அவளே தேய்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அவளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

[Kathir anbu]

*Day 2*

பின்பு காலை வழக்கம்போல் அவள் வந்தாள். நான் படுத்து அவளைப் பார்த்துக்கொண்டு குட் மார்னிங் என்றேன்.
அவள் புன்னகைத்துவிட்டு வழக்கமாகச் செய்யும் வேலைகளைச் செய்தாள்.

எனக்கு டெம்பரேச்சர் செக் செய்து, எனக்கு கொடுக்க வேண்டிய மாத்திரைகளைக் கொடுத்து, "சாப்பிட்டுவிட்டு இதைப்போட்டுகொள்" என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டாள்.
நான் அந்த மாத்திரையை எடுத்துச் சாப்பிடாமல் கதவை வெரித்து கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு ஒரு மணி நேரம் கழித்து வந்தாள். மாத்திரை அங்கே இருப்பதை பார்த்த விட்டு, "ஏன் மாத்திரை போடவில்லை? "என கேட்டாள்.
"நான் இன்னும் சாப்பிட வில்லை, எனக்கு சாப்பாடு கொண்டு வர வேண்டிய ஆள் இன்னும் கொண்டு வரவில்லை" என்று கூறினேன்.
அவள் என்ன நினைத்தாலோ வெளியே சென்று அவளது சாப்பாட்டு கூடையை எடுத்து உள்ளே வந்தாள்.

அவள் சாப்பிடுவதற்காக கொண்டு வந்திருந்த சாப்பாட்டை எனக்கு கொடுத்தாள். என் பெட்டில் வைத்துவிட்டு "சாப்பிடு" என்று சொல்லி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

ஒரு வாய் எடுத்து வாய் வைப்பது போல் வைத்து," என்னால் சாப்பிட முடியவில்லை. எனக்கு மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறது "என்று படுத்துக் கொண்டேன்.

நான் வேண்டுமென்றே அவ்வாறு செய்தேன்.
பிறகு என்னையே பாவமாக‌ பார்த்து, என்னை எழுந்து உட்கார செய்து, அவள் மீது சாய்த்துக் கொண்டாள். சாய்த்துக் கொண்டு, அவள் சாப்பாட்டை எடுத்து ஊட்டி ஆரம்பிச்சா.

அவள் இப்பொழுதுதான் குளித்திருப்பாள் போல. அவள் மீது வந்த வாசனை மூக்கிலேறியது.

இப்போ ,ஃபேன் காற்றில் அவளது சேலை விலகி ஒரு பக்க பழுத்த மாங்கனி எனக்கு தெரிந்தது.

சேலை விலகுவதை அவளும் உணர்ந்தாள் ஆனால் சரி செய்ய முடியவில்லை. அவஸ்தையாக நெளிந்து கொண்டே எனக்கு சாப்பாடு ஊட்டினாள் ‌.

இப்போ நிமிர்ந்து உக்கார்ந்து ஓரக்கண்ணால் அவள் வழவழப்பான இடுப்பையும் ஜாக்கெட்டை கிழித்துக் கொண்டு இருக்கும் அவள் முலையையும்.. அவளுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டே சாப்பிட்டேன்.

கவனித்து விட்டாள் போல வேகமாக ஊட்ட ஆரம்பித்தாள்.

மேலும் அவள் சாப்பாடு அமிர்தம் போன்று இனித்தது.
ஏன் இவள் இதெல்லாம் எனக்கு செய்ய வேண்டும்? எந்த அவசியமும் இல்லையே. அவளிடமே கேட்டு விட முடிவு செய்தேன்.
பின் அவளிடம் கேட்டுவிட்டேன்.

இதெல்லாம் எனக்கு எதற்கு செய்கிறீர்கள்? அவள் என்னையே குறுகுறுவென்று பார்த்தாள்.

"எனக்கும் அது தெரியவில்லை. உனக்கு இதெல்லாம் செய்ய வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது, என்னை தப்பாக எடுத்துக்கொள்ளாதே" என்று கூறிவிட்டு, பாத்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

அவளோ ஒரு தாய் பாசத்தில் செய்கிறாள்.
நானோ அவளை காமத்துடன் பார்க்கறேன்.


பின் அவ்வளவாக அவளுக்கு வேலை இல்லை போலும். என்னையே வந்து வந்து கவனித்து கொண்டாள்.

நான் அவளை ரசிப்பது அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிகிறது. ஆனால் என்னை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

எங்களுக்குள் நெருக்கம் வந்தது போல் தோன்றியது.
பின் நேரம் ஆனதும் அவள் வீட்டுக்கு கிளம்பி விட்டாள்.


*Day 3



அடுத்த நாள் வந்தாள், வழக்கம் போல் வேலைகளை பார்த்துவிட்டு என்னிடம்
மாத்திரைகளை சாப்பிடக் கொடுத்துவிட்டு, சென்றாள்.

பின்பு அவளது வேலைகளை முடித்துவிட்டு, "ஃஹப்பா அவ்வளவுதான் வேலை, இனி மதியத்திற்கு மேல் தான் எனக்கு வேலை" என்று எனது பெட் இன் அருகிலேயே, ஒரு சேர் எடுத்து போட்டு,. ஃபேனை, எங்கள் இருவருக்கும் ஓடுமாறு, ஆன் செய்து விட்டு, அமர்ந்து கொண்டாள் .
இன்று ஒரு சாதாரண நீலநிற காட்டன் புடவை அணிந்திருந்தால். கழுத்தில் ஒரு சின்ன செயின்.
இப்பொழுதுதான் முத்தை கழுவி விட்டு வந்திருப்பாள் போலும். முகத்தை கழுவிய நீர் துளியாக வழிந்து கழுத்து வழியாக இறங்கி அவளது ஜாக்கெட்டின் ஓரங்களில் எல்லாம் நனைந்திருந்தது.

அதை அப்பப்போ ஓர கண்ணால் பார்த்துவிட்டு குனிந்துகொண்டே அவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அவளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமாய் இருந்தது அவளிடமே கேட்டுவிட்டேன்.
"உங்களைப் பற்றி கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன் அவள் அவளைப் பற்றி கூற ஆரம்பித்தாள.
"உங்களுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா" என்று முதல் கேள்வியை அவளிடம் கேட்டேன்.
அவள் "இல்லை" என்று பதிலளித்தாள்.

"ஏன், திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை" என்று கேட்டேன்.
"அது அதன் மீது நம்பிக்கை போய்விட்டது."
என்று விரக்தியாக பதிலளித்து என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அவளது சிரிப்பில் வலியையும் உணர்ந்தேன்.
இவ்வளவு பேச்சுக்கள் போய்க் கொண்டிருந்தபோதும் பேன் காற்றில் விலகியபோது தெரிந்த அவளது தொப்புளை நான் கவனிக்கத் தவறவில்லை. இரண்டு மடிப்பு விழுந்த, அவளது தொப்புள்களைப
பார்த்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விறைக்கத் தொடங்கி, அரை விறைப்பில் என் பூள் இருந்தது.

பின் சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு எழுந்து சென்றுவிட்டாள்.
அவள் செல்லும் போது,‌பின்பக்கம் பார்தேன்.

அவள் உடலில் இருந்து அவளது பின்பக்கம் தனியாக அவளை எடுத்து காட்டியது. கை படாத மொட்டல்லவா
அதான் இப்படி இருக்கிறாள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

எப்படி 40 வயது ஆகியும் திருமணம் செய்யாமல் இருக்கிறாள் என்ற‌‌ கேள்வி என்னை குடைய ஆரம்பித்தது.

[Kathir anbu]

நேரம் ஆறு மணி கடந்தது. என்ன இவள் நேரமாகிவிட்டது வீட்டுக்குச் செல்லாமல் இங்கேயே வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்று பார்த்தேன்.

 என்னை கவனிக்க மாத்திரைகளை எடுத்து கொண்டு என்னிடம் வந்தாள்.

அப்பொழுது எனக்காக வெளியில் சென்று சில பழங்களையும் வாங்கி கொண்டு வந்திருக்கிறாள். 
பின் அதனை என் அருகில் வைத்துவிட்டு,  "மாத்திரையை இரவு சாப்பிட்டு விட்டு போட்டு கொள்" என்று கூறிவிட்டு, 
"பழங்கள் உனக்கு தான் வாங்கி வந்தேன். 

அதையும் சாப்பிடுவிடு விரைவில் குணமடைந்து விடுவாய்" என்று சொன்னாள்.

"நேரம் ஆகிவிட்டது ஏன் நீங்கள் இன்னும் செல்லவில்லை " என்று கேட்டேன் "மருத்துவர் தான் இன்று கொஞ்சம் வேலை இருக்கிறது நீ தாமதமாகவே செல்ல வேண்டும் என கூறியதாக" சொன்னாள்.

சரி என கூறிவிட்டு நான் அவள் கொடுத்த பழங்களை
சாப்பிடலாமென பெட்டில் சாய்ந்தவாறு உட்கார்ந்தேன். 

அவள் அருகில் இருந்த கத்தியை எடுத்துக்கொடுத்து, நறுக்கி சாப்பிடு என்று கூறினாள்.

கூறிவிட்டு அவள் அவள் வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். நான் வழக்கம் போல அவள் குனிந்து நிமிர்ந்து வேலை பார்த்ததை கவனித்தவாறு பழங்களை வெட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.

பக்கத்தில் மாத்திரைகளையும் வெதுவெதுப்பான நீரையும் வைத்திருந்தாள்.

அவள் குனிந்து நிமிரும் போது அவளின் முலையை ஜாக்கெட்டோடு பார்த்துக் கொண்டே பழம் நறுக்கி கொண்டிருந்தேன்.

எதிர்பாராமல் கத்தியால் கையை வெட்டிக்கொண்டேன்.

வலியில் துடித்தவாறு" ஆஆஆ...அம்மா..." என்று கத்தினேன்.
பதற்றத்தில்
எனது இன்னொரு கையை பக்கத்திலிருந்த டேபிளில் வைத்தபோது மாத்திரை குடிப்பதற்காக வைத்திருந்த சுடுதண்ணீரில் பட்டு சுடுதண்ணீர் என் வலது கையில் கொட்டிவிட்டது. 

அதனால் இரண்டு கைகளுமே
காயம் ஏற்பட்டது. அவள் உடனே பதறி அடித்தவாறு என்னருகில் ஓடி வந்தாள்.

 "என்ன ஆயிற்று ஏன் கவனமாக இருக்க மாட்டாயா?" என்று என்னை கடிந்தவாறு என் கை வெட்டுப்பட்ட கையில் பஞ்சை வைத்து கட்டு கட்டி இரத்தத்தை உடனே நிப்பாட்டினாள்.

பின்பு எனது இன்னொரு கையில் சுடுநீர் பட்டதால் வெந்து விட்டது. அதற்கும் 5 நிமிடங்களிலேயே மருந்து கொண்டு வந்து கையில் போட்டு கையை கட்டி விட்டாள்.


இப்பொழுது எனது இரண்டு கைகளும் வெள்ளை துணியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. என்னை அவள் படுக்க வைத்துவிட்டு என்னை திட்டி கொண்டிருந்தாள்.

"பழம் நருக்கும்போது, கவனம் எங்கே இருக்க வேண்டும்?" என்று கேட்டாள்.

நானும் சிறிது நக்கலாகவே பதிலளித்தேன். "பழத்தைப் பார்த்துகொண்டுதான் வெட்டினேன்" என்றேன்.

அவள் என்னை முறைத்தவாறு 
"கண்ணை நோண்ட வேண்டும் முதலில்" என்று கடிந்து கொண்டாள். 

அவளுக்கு புரிந்திருக்க வேண்டும் ‌நான் அவள் முலையை குறிப்பிடுகிறேன் என்று.

ஆனால், அவள் முகத்தில் வெட்கமோ, தயக்கமோ, கோபமோ எதுவும் இல்லை. எனக்கு இப்படி ஆகிவிட்டது என்று பதற்றம் மட்டுமே இருந்தது.

பிறகு எனக்கு மாத்திரைகளை கொடுத்து தண்ணீரையும் கொடுத்தாள்.

பிறகு சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு , "பார்த்துக்கொள் நான் காலையில் வருகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு செல்ல எத்தனித்தாள்.

 அப்பொழுது அவளிடம் சிறிது விளையாட வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு.

உடனே அவளைக் கூப்பிட்டு," வசந்தி அக்கா"

" என்ன? "

"எனக்கு யூரின் வருகிறது. உதவ முடியுமா? "

என்னை திரும்பி பார்க்காமல் "நீயே
போய்க்கொள்."

" எனக்குத்தான் இரண்டு கைகளிலும் கட்டுப் போட்டு விட்டீர்களே, நான் எப்படி போவது?"

திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தாள்‌.

பிறகு தனது கைப்பையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, என் அருகில் வந்து,
 சங்கடமாக நெளிந்தவாறே பாத்ரூம் வரையில் கொண்டு சென்றாள்.

அதுவரை இருவரும் எதுவுமே பேசவில்லை. அன்று முதல் நாள் பாத்ரூம் வெளிய நின்றவள், இன்று என்னுடன் உள்ளேயே வந்து நின்றாள்.


இருவரும் பாத்ரூமில் நின்றோம். 

நான் அவளது கண்களை பார்த்தேன். எனது கண்களை அவள் பார்த்தாள்.
 நானே முதலில் மௌனத்தை உடைத்தேன்.

"வசந்தி அக்கா ஜிப்பை கீழே இறக்கி விடுங்கள். எனக்கு அவசரமாக வருகிறது."

தயங்கியவாறே கீழே இறக்கினாள்.

 ஆனால் முழுதாக இறக்க முடியவில்லை. Zip இறுகிப்போயிருந்தது.

அவள் எனது வலது பக்கமாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

 இப்பொழுது ஒரு கையால் என் இடுப்பை பிடித்தவாறு, வேகமாக சரக்கென்று Zip கீழே இழுத்துவிட்டாள்.

அன்று ஒரு நொடி மட்டுமே பார்த்தவள் இப்போது கண்ணிமைக்காமல் அதையே பார்த்தாள்.

ஒரு பெரிய வாழைப்பழத்தைப் போல் வெளியில் வந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

நான் அவள் கண்களை பார்தேன் ஒரு வித அதிர்ச்சி மட்டுமே தெரிந்தது. அதில் காமம் இல்லை. 

கருத்த சுன்னி சிறிதும் முடி இல்லாமல் வெளியே தொங்கியது.

"ம்ம்ம்ம் ம் " என்றேன்.

என் சுன்னியையே வெறித்து கொன்டிருந்தவள். சட்டென விலகி சென்றாள்.

சுவர் பக்கம் திரும்பி நின்று கொண்டாள்.

"இப்படி நின்றாள் எப்படி.? "

"பின்ன , நான் என்ன செய்யட்டும்.?"

"வந்து ‌புடிச்சு‌ விடுங்க ..இல்லனா Dress லாம் நாசம் ‌ஆகிறும் "

அவள் திரும்பாமல் அப்படியே நின்றாள்.

" நீங்க வீட்டுக்கு ‌போகனுமா வேணாமா "

வசந்தி என் சுன்னியை வெறித்து பார்த்தாள் என் நினைக்கும் போதே எனக்கு நன்றாக விரைக்க ஆரம்பித்தது.

என் சுண்ணி இப்போது ‌துடிக்க ஆரம்பித்தது.

"ஒரு patient க்கு பன்றதா தான் பன்றேன். நீ எதுவும் நெனக்க கூடாது."

"ம்ம்ம்ம் சரி ".

திரும்பியவாறு என் சுன்னியை பார்க்காமல் இடது (left) கையால் பிடிக்க முயற்சித்தாள்.
ஆனால் முடியவில்லை.

"ஒழுங்கா பார்த்து தான் பிடிங்களேன் "

இப்போ துடிச்சிட்டு இருக்கும் ‌சுன்னிய பார்த்தாள்.

சரெட்டன இருக்கி பிடித்தாள். பதட்டத்தில் 

"ம்ம்ம்ம்..." என்னை அறியாமல் முனங்கினேன்.

*சொந்த மகனின் சுண்ணியை பிடித்து கொண்டு நிற்கிறாள் அம்மா.  அம்மாவென தெரியாமல் சுன்னியை காட்டி கொன்டு நிற்கிறான் மகன் *


"ம்ம்ம்ம்.. யூரின் போ "

"தோலை கொஞ்சம் பின்னால‌ இழுத்து விடுங்களேன் "

" என்னது " 

"ஆமா‌ அப்போதான்‌ எனக்கு வரும் " 

அவளிடம் கொஞ்சம் விளையாட நினைத்தேன்.

என் பூளோ முழு விரைப்பை அடைந்திருந்தது.

அவள் கைக்குள் துடித்து கொண்டிருந்தது.

என்‌ சுன்னியை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்து கொண்டே..என் முன் தோலை இழுத்தாள்.

கன்னாபின்னாவென்று துடித்தது.

"ம்ம்ம்ம் போ "

விரைப்பாக இருந்தால் சிறுநீர் கழிக்க சிறிது நேரம் எடுத்தது 

"ம்ம்ம்ம் முடின்ச்சு.."

பாத்ரூமில் நீரை ஊற்றிவிட்டு..
 எனது பூளை பிடித்து உள்ளே தள்ள முயற்சித்தாள் . ஆனால், அது முழு விரைப்பை அடைந்திருந்ததால் உள்ளே போட முடியவில்லை. 

"என்னடா இது? உள்ளே போக மாட்டேங்குது."

நான் அமைதியாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன்.

கதவு சாத்தி இருந்தது பிறகு மெதுவாக முட்டி போட்டு

என் pant ஐ கழட்டி முட்டி வரை இறக்கினாள்.
இப்போ என் பூளை உள்ளே தள்ளியவாறே pant ஐ மேலே ஏற்றி ஒரு வழியாக முடித்து விட்டாள்.

எழுந்து என்னை ..திரும்பிப் பார்க்காமல் வெளியே சென்று விட்டாள்.

[Kathir anbu]

அன்று , எங்கள் ஊரில் உள்ள church Father என்னை பார்த்ததற்க்காக வந்தார்.

"தம்பி எப்படி இருக்கிறாய்? 

"நன்றாக இருக்கிறேன் Father ,இப்போது பரவாயில்லை."

பிறகு சம்பிரதாயங்களுக்காக சில கேள்விகள் கேட்டு விட்டு கிளம்ப தயாரானார்.

அப்பொழுது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தவராய்

"கதிர், உன்னிடம் ஒன்று கூற வேண்டும். "

"உன்னைத் தேடி ஒரு பெண், மதிக்கத்தக்க வயதுடையவள், ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு வந்து உன்னை பற்றி விசாரித்தாள். அவள் யார் என்று என்னால் ஓரளவு ஊகிக்க முடிந்தது. "

 "இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு உன்னை, எங்கள் ஆசிரமத்தில் விட்டுச் சென்ற உன் தாயாக தான் இருக்க வேண்டும்."

"உன்னை பற்றிய விவரங்களை சேகரித்து கொண்டு அவள் சென்றுவிட்டாள், ஆனால் அவளை தொடர்பு கொள்வதற்கு எந்த முகவரியும் விட்டு செல்லவில்லை."

 "அவர் ஏதேனும் உன்னை தொடர்பு கொண்டாரா" என்று கேட்டார். 

எனக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது. 

"இல்ல Father யாரும் என்ன‌ தேடி வரல "

என்ன என் அம்மா என்னை தேடி வந்தாளா? யார் அவள் எப்படி இருப்பாள் எங்கே இருக்கிறாள் குட்டையா இருப்பாரா நெட்டையா இருப்பாரா?

அம்மா என்னை தேடுகிறார் என்ற உணர்வே எனக்கு புது தெம்பை தந்தது.

FATHER வெளியே செல்லும் வரை வசந்தி உள்ளே வரவில்லை.


நாட்கள் செல்ல ஆரம்பித்தது.

 நானும் வசந்தியும் நன்றாக பழகினோம். 

ஒருவருக்கு ஒருவர் புரிந்து கொண்டோம். 

ஆனால் இது காதலும் இல்லை, காமமும் இல்லை. ஒரு 20 வயது ஆணுக்கும் 40 வயதிற்கும் உள்ள பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு விதமான புரிதல்கள் மட்டுமே.


பிறகு கடைசியாக ஏழாவது நாளும் வந்தது, நான் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகும் நாள். 

அன்று வசந்தி சோகத்துடனே காணப்பட்டாள். எனது அப்பா என்னை கூட்டிச் செல்ல வந்திருந்தார். எனது ஆடைகள் உடைகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு நாங்கள் செல்ல தயாரானோம்.
பில் பே பண்ணுவதற்காக பில் கவுண்டருக்கு சென்றார் அப்பா. 

அப்பொழுது நானும் வசந்தியும் தனியாக நின்றிருந்தோம். அப்போது வசந்தி "உன்னோடு பேச வேண்டும் கொஞ்சம் வெளியே வருகிறாயா"
 
அவளோடு வெளியே சென்றேன்.

என்னை அழைத்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த டீக்கடைக்கு சென்றாள்.

இருவரு ம் டீ சாப்பிட்டு விட்டு வந்து அங்கிருந்த ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து சில கதைகள் பேசி சிரித்து கொண்டிருந்தோம். 

அப்பொழுது அவள் அன்று வந்த சர்ச் பாதர் பற்றி கேட்டாள், "யார் அவர், அன்று உன்னிடம் என்ன கூறினார்" என்றெல்லாம் கேட்டாள். நான் நடந்தவற்றை எல்லாம் கூறினேன்.


நான் அம்மா இல்லாமல் வளர்ந்தவன் என்று அவளுக்கு முன்பே தெரியும். அதனாலேயே என்மேல் தனி பாசம் காட்டுகிறாள் என்றே நினைக்கின்றேன் 

அவள் என்னிடம், 
"நீ சிறுவயதிலிருந்தே அம்மா இல்லாமல் தான் வளர்ந்தாய் , திடீரென அந்த‌ பெண் வந்து, நான்தான் உன் அம்மா உன்னை இனிமேல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்றால் நீ என்ன செய்வாய்? "
என்று ஒரு கேள்விக்குறியோடு என்னையே பார்த்தாள். 

எனக்கு எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியவில்லை.
"நான் அவளை அம்மா என்று அழைப்பேனா என்று தெரியாது ,."

"ஆனால் நிச்சயம் அவள் மீது கோபம் மட்டுமே படுவேன்."

 "இவ்வளவு காலம் எங்கு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன் ஏன் என்னை விட்டு சென்றீர்கள் என்று கேட்பேன்."

" கண்டிப்பாக பாசம் இருக்காது."

 "அவள் மீது கோபம் மட்டுமே எனக்கு இருக்கிறது" என்ற விரக்தியுடன் பேசினேன்.


சிறிது நேரத்திலே அவளுடைய முகம் மொத்தமாக மாறிவிட்டது. அவ்வளவு நேரம் சிரித்துக்கொண்டிருந்தவள், மிகவும் அமைதி ஆகிவிட்டாள்.


சரி என்று அவளிடம் கூறிவிட்டு எனது உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு நானும் என் தந்தையும் ஊருக்கு செல்ல கிளம்பிவிட்டோம்.

 நான் காரில் சென்று
எனது பொருட்களை வைத்து கொண்டு நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

 அப்பொழுது அங்கு என் தந்தை வசந்தியின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். 

இருவருடைய முகமுமே ஏதோ ஒரு பதட்டத்தில் இருந்தது. 

எனக்கோ என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை. நான் அவர்களிடம் என்னவென்று கேட்பதற்காக கிட்டே சென்றபோது, தந்தை "சரி வருகிறேன் அம்மா
நேரம் கிடைத்தால் கண்டிப்பாக வீட்டிற்கு வாருங்கள் "என்று கூறிவிட்டு "சரி கதிர் போகலாம் வா" என்று என்னை அழைத்துக்கொண்டு காருக்கு வந்துவிட்டார்.
நான் அவளை பார்த்து சிரித்து கை காட்டி விட்டு வந்தேன். அப்போது காற்றில் சேலை விலகி தெரிந்த‌ தொப்புளை கவனிக்காமலில்லை.

 அவள் என்னை ஏக்கமாக பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். தாய் அல்லவா.
மகன் பிரிந்து செல்வதை தாங்க முடியவில்லை போல.

1 மாதம் கடந்தது 


நாட்கள் சென்று கொண்டிருக்க ஒரு நாள் வசந்தியை ஒரு கோவிலில் பார்த்தேன்.
 இருவரும் சந்தித்து கொண்டோம். பேசிக்கொண்டோம். 

"என்னடா எப்படி இருக்க?" என்று கேட்டாள்,
" நான் நல்லா இருக்கேன். நீங்கள் எப்படி இருக்கீங்க?"
" ம்ம் நான் இருக்கேன். " என்று கூறியவரே வா குளத்தில் அமர்ந்து பேசுவோம் என்று என்னை கூட்டிச் சென்றாள்.

 குளத்தின் அருகே படிகளில் பக்கத்தில் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டோம். 

உட்கார்ந்து கொண்டு மீன்களுக்கு பொறிகளை வீசிக்கொண்டே என்னிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். 

"அப்புறம் அப்பா எப்படி இருக்கார்? படிப்பெல்லாம் எப்படிப் போகிறது? படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறாயா அல்லது பெண்களோடு ஊர் சுற்றுகிறாயா?" என்று கேட்டாள்.

" எனக்கு அங்குள்ள எந்தப் பெண்கள் மீதும் விருப்பமில்லை."
எனக்கு விருப்பமுள்ள பெண் அந்த கல்லூரியிலே இல்லை என்றேன்."

 "பிறகு சாருக்கு யாரைப் பிடிக்கும்? கல்லூரியிலே" என்றாள்.

"அவளைப் பற்றிக் கூறும் அளவிற்கு நாம் இரண்டு பேரும் இன்னும் நெருக்கமாகவில்லை" என்றேன். 

பிறகு அவள் ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தால்.
ஆனால், என் கவனம் அதில் இல்லை. என் கவனமெல்லாம், அவள் பொறி அள்ளி வீசிக்கொண்டிருக்கும்போது விலகித் தெரிந்த அவளது இடுப்புப் பகுதியிலேயே இருந்தது.

வெயிலின் தாக்கத்தால என்னமோ வியர்வை துளிகள் வழிந்து ஒரு மாதிரி மின்னிக் கொண்டிருந்தது,.

கட்டுப்பாட்டை இழந்தேன்.

கோவில் என்றும் பாராமல் எனது கட்டுப்பாட்டை மீறி அவள் இடுப்பில் கை வைத்து தடவிவிட்டேன்.

அதிர்ந்து விட்டாள் 

கையை ஓங்கினால் என்னை அரைவதற்காக. ஆனால், அரைய முடியவில்லை. 

ஓங்கிய கையை அப்படியே மடக்கினாள்.

 கண்களை இருக்கி மூடினால். அவளது கண்ணில் தேங்கியிருந்த அந்த நீர் கண்ணத்தின் வழியாக வழிந்தது. 

புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவு நாள் அவளுக்கும் என்னை பிடிக்கும் என்று தான் நினைத்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அவள் கை ஓங்கிய பொழுதுதான் தெரிந்தது. 

அன்று என் சுன்னியை பிடித்து விட்டவள் இன்று இடுப்பைப் பிடித்ததற்கே இவ்வளவு கோவம் காட்டுகிறாளா. 

அப்போதுதான் புரிந்தது. நானும் அவளிடம்
அந்த அளவுக்கு நெருங்கவில்லையே‌ என்று எனக்கு தோன்ற ஆரம்பித்தது. 

அப்படியானால் அவளுடன் நாம் நெருங்க வேண்டும். அவளை அடைய வேண்டும் என்றால்.

"ஏன் அவளை அடைய வேண்டும்"? என்று திடீரென்று எனக்குள்ளே கேட்டுக்கொண்டேன். 

அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. அவள் எப்பொழுதும் என்னுடனேயே இருக்க வேண்டும் என்று என் உள்மனது சொன்னது.

 சரி அதற்கான வேலைகளை இனி பார்ப்போம் என்று வேலையில் இறங்கினேன்.

 இனி அவள் என்னுடன் தான் இருக்க வேண்டும் என் வீட்டில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

*அவளும் அதையே தான் விரும்பினாள் என்று பாவம் எனக்கு அப்போது தெரியவில்லை.*

ஓங்கிய கையை இறக்கிவிட்டு கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து எழுந்து விறுவிறுவென்று நடந்து சென்று விட்டாள். 

மகன் தவறு செய்கிறான் என்று அவளுக்குத் தெரிகிறது ஆனால் அவனை கண்டிக்க முடியவில்லை. கண்டிக்கும் இடத்திலும் அவள் இல்லை என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
அழுதுகொண்டே அவளது வீட்டிற்கு நடையை கட்டினாள் வசந்தி.

[Kathir anbu]

✍?கதை போகும் போக்கு சரியா தவறா என்று எனக்கு தெரியவில்லை. ஏதேனும் தவறுகள் இருந்தால் மறக்காமல் சுட்டிக்காட்டவும். அதற்கேற்றவாறு நான் மாற்றிக்கொள்கிறேன்.
நன்றி.✌?

[Kathir anbu]

இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு கதிர் வசந்தியைத் தொடர்புகொள்ள நினைத்தான். தொலைபேசி மூலமாகவும்
அழைத்துப் பார்த்தான் ஆனால் அவள் நிராகரித்து விட்டால்.
இப்படியே சென்று கொண்டிருக்கையில் திடீரென மாணிக்கத்திற்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய்விட்டது.
தன் தந்தையை அழைத்துக்கொண்டு வெளியூரில் வசந்தி பணிபுரியும் அதே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அங்கு மீண்டும் இவர்கள் இருவரும் சந்தித்திக் கொண்டனர்.
 மாணிக்கத்தை அங்கு அட்மிட் செய்து விட்டு டாக்டரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். வெளியிலிருந்து ,என்ன பேசுகிறார்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் வசந்தி.

"உங்கள் தந்தைக்கு நுரையீரல் நோய் (COPD)   எனும் இந்த நோய் இருக்கிறது கதிர்". "எனவே அவரை
கவனமாக பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்" என்று டிஸ்சார்ஜ் செய்யும்போது சில ரிப்போர்ட்டுகளைக் கொடுத்தார் மருத்துவர். 

"சுவாசிப்பதில் சிரமம் இருப்பதால் ஆக்ஸிஜன் கருவிகளை இயக்கவும் பராமரிக்கவும் உதவி தேவைப்படும். அவரை உடனிருந்து ஒருத்தர் பார்த்து கொள்ள வேண்டும்"
"சரி டாக்டர் நான் பார்த்து கொள்கிறேன்"

இவை அனைத்தையும் வசந்தி வெளியிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டுதான் இருந்தாள்.
வெளியே வந்தான் கதிர். வரும்பொழுது வசந்தி கண்ணில் பட்டாள். தனக்கு இவளை விட்டால் மருத்துவ உதவிக்கு வேறு யாரைத் தெரியும்? இவளிடமே உதவி கெட்டிட வேண்டும் என்று அன்று நடந்த சம்பவத்திற்கு மன்னிப்பும் கேட்டு, "என் தந்தையைப் பார்த்துக்கொள்ள என் வீட்டிற்கு வாருங்கள். எனக்கு உங்களை விட்டால் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்" என்று கேட்டான்.

வசந்தி அங்கு டெம்பரரியாக வேலை செய்யும் ஒரு நர்ஸ் தான் அவளுக்கு சம்பளமும் குறைவுதான் வேலையும் அதிகமாக இருக்கும். எனவே அதை சாதகமாக்கி கொண்டான்.

 தன் தந்தையை பார்த்துக் கொண்டால் அதிக சம்பளம் தருவதாகவும் உனக்கு வேலையும் கம்மியாகவே இருக்கும் என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

அவள் தயங்கியவாறே சில நிபந்தனைகளை விதித்துவிட்டு சரியென ஒப்புக்கொண்டாள். 
ஆனால் அவன் சம்பளமே இல்லை வா என்று கூப்பிட்டு இருந்தாலும் அவள் வந்திருப்பாள். அது அவனுக்கு தெரியவில்லை.

பிறகு மூவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி சென்றார்கள். ஒரு வழியாக வசந்தி நினைத்தது போலவே அவனுடன் ஒரே வீட்டில் தங்கப் போகிறாள்.
அவள் மனதிற்குள் சந்தோஷமாக இருந்தாலும், நடக்கப்போவது என்னவென்று யாருக்குத் தெரியும்?


நிபந்தனைகள் என்னவென்றால்,

 என்னை நீ தவறான கண்ணோட்டத்தோடு பார்க்கக் கூடாது. 

என்னை நீ ,உன்னுடைய அம்மாவைப் போலத்தான் நடத்த வேண்டும்.

 என்னை இனிமேல் 'அக்கா, வாங்க, போங்க, வசந்தி என்று பேர் சொல்லியோ கூப்பிடக்கூடாது,' அம்மா என்றே அழைக்க வேண்டும்.

எனது தேவைகளை நான் பூர்த்தி செய்து கொள்வேன். உனது தேவைகளை நீ பார்த்துக் கொள். 

எனது அறைக்குள் கூட நீ வரக்கூடாது என்ற நிபந்தனைகளை விதித்தாள் இவனும் சரியென தலைசைத்தான். 

இப்போதைக்கு வேறு வழி இல்லையென.

பின் வசந்தியும் கதிரின் வீட்டிற்குள் குடியேறினாள். நாட்கள் ஓடின.
மாணிக்கம் ஏதோ நடமாடி கொண்டிருந்தார். 

ஆனால், விவசாய வேலைகளுக்குச் செல்வதில்லை அவர் வீட்டிலேயே இருந்தார். 
அதற்கு தனியாக ஆள் போடப்பட்டு வேலை நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
 
இப்படியே சென்று கொண்டிருக்கையில் ரொம்ப நாளாக கதிரின் மனதை குடைந்து கொண்டிருந்த அந்த விஷயத்தை யாரிடமாவது கூற வேண்டும் போல இருந்தது. 

அவன் தன் தந்தையிடம் அதை பற்றி கேட்க நினைத்தான். ஆம் அது சர்ச் பாதர் கூறிய அந்த விஷயம் தான்.

பிறகு வசந்தி இல்லாத போது அவன் தந்தையிடம் சென்று," அப்பா நான் உங்களிடம் சில விஷயங்களை பத்தி கேட்க விரும்புறேன், எனக்கு நீங்க தெளிவுபடுத்துங்க ". 

என்ன சொல்லுப்பா?

அன்று சர்ச் பாதர் கூறிய அனைத்தையும் தன் அப்பாவிடம் ஒப்பித்தான். 

"அப்படியென்றால் என் அம்மா உயிருடன் தான் இருக்கிறாரா? என்று கேட்டான்."

அவர் முகத்தில் எந்த ஒரு அதிர்ச்சியும் இல்லை. ஏனெனில் இந்த விஷயம் அவருக்கு முன்பே தெரிந்திருக்கிறது.

[Kathir anbu]

ஆம், கதிர்க்கு முன்பே தெரியும் மாணிக்கம் தனது biological தந்தை இல்லை என்று. 

மாணிக்கம் தன் மகனுக்கு உண்மைகளை கூறி தான் வளர்த்தார்.

ஆனால் அவனது அம்மா இறந்துவிட்டார் என்று சொல்லியே வளர்த்தார், ஏனெனில் வளர்ந்து தன்னை பிரிந்து தன் அம்மாவை தேடி சென்றுவிடுவானோ என்று பயத்தினால்.

சர்ச் பாதர் ,கதிரிடம் சொன்னவற்றைப் முன்பே அவனது தந்தை மாணிக்கத்திடம் கூறியிருந்தார். அதனால் இதை கேட்டபோது அவர் அதிர்ச்சி அடையவில்லை.

அம்மாவை தேடி அவன் செல்லவில்லை, அவளாகவே வரட்டும் என்றிருந்தான்.

நாட்கள் அப்படியே சென்றது.
 ஒரு நாள் வீட்டின் பின்புறத்தில் காலை வேளையில் கதிர் எக்சர்சைஸ் செய்து கொண்டிருந்தான்.

இப்பொழுது அவனது அம்மா வசந்தி பாத்ரூமிலிருந்து குளித்துவிட்டு பாவாடையை நெஞ்சு வரை ஏற்றிக்கட்டிக்கொண்டு தலையில் துண்டுடன்
தலையைத் துவட்டியவாறு, அப்படியே இரு கைகளையும் தூக்கிக்கொண்டு, வெளியே வந்தாள். 

ஆனால் வசந்தி கதிரைக் கவனிக்கவில்லை.

Exercise செய்து கொண்டிருந்தவன், அவளை 
பார்த்து விட்டான். 

ஆம், அவள் இரு கைகள், கைகளின் அக்குளிலும், ஒரு முடி கூட இல்லாமல், கிளீனாக சேவ் செய்திருந்தால்,
அதை பார்க்கும் பொழுதே அவனுக்கு வாயில் எச்சில் ஊறியது.


அவன் தன்னைப் பார்ப்பதை அவள் கவனித்து விட்டாள். 

திருந்தாத ஜென்மம் என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

"இன்று என்ன சமைக்கப் போகிறீர்கள்" என்று கேட்டான் 

 கையை கீழே இறக்கி விட்டு
"என்ன வேண்டும்? என்ன சமைக்க வேண்டும்"

  ஆம் இப்பொழுது அவள்தான் வீட்டில் சமையல் வேலைகளை எல்லாம் பார்த்தாள்.

தந்தை மாணிக்கத்தை கவனித்த நேரம் போக மற்ற நேரங்களில் சும்மா இருப்பதால் அவளுக்கு போர் அடித்தது, எனவே சமையல் வேலைகளை நானே பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று கூறிவிட்டாள். 

ஏதாவது சமையுங்கள்.
என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் அவள் கையை தூக்கமாட்டாளா என்று ஏக்கமா அவளைப் பார்த்தான் சரி என்று அவள் கூறிவிட்டு வேகம் வேகமாக நடையைக் கட்டினாள்

வசந்திக்கு அவனது அறையைத் தான் அவன் கொடுத்திருந்தான். அவன் வேறொரு அறையில் தங்கியிருந்தான்.

இப்பொழுது வசந்தி உடை மாற்றுவதற்காக அறைக்குள் நுழைந்தாள், 

அட்லீஸ்ட் அப்படில உடை மாற்றுவதையாவது பார்க்கலாம் என வீட்டின் பின்பறமாக சென்று, அவன் அறையின் உள்ள ஜன்னலின் ஓட்டையில் பார்த்தான்.

 ஆனால் அவள். பார்க்கும்போது அவள் கிட்டத்தட்ட
உடையை மாற்றியிருந்தாள். 

 ஜாக்கெட் பாவாடையோடு நின்று கொண்டு சேலையை கட்டத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.

"ச்ச்சா ,இன்னும் கொஞ்சம் முன்னமே வந்திருக்கலாமே" என்று நினைத்தான்.

இரண்டு முலைகளும் ஜாக்கெட்டை விட்டு பிதுங்கி வெளியே தெரிந்தது.

வெள்ளை நிற ஜாக்கெட் அணிந்திருந்தாள்.
அதில் ஈரமாக இருந்ததால் கருப்பு பிரா , அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

அவள் ‌ஜாக்கெட் ஹுக் மாட்டுவதில் கவனமாக இருந்தாள்.

அவள் இடுப்பை பார்க்க வேண்டுமே... முப்பது வயது பெண் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

அவள் உடலை‌ சரியாக‌ maintain செய்கிறாள் போல 

கண்டிப்பாக இவள் இனிமேல் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதில்லை. 

இவளை ஓத்து இனி அடிமையாக நம்முடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று சபதம் எடுத்துக்கொண்டான் கதிர்.

திடீரென வசந்தி அங்கிருந்த கதிரின் சட்டையை பார்த்தாள். 
அதை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தவாறு கதிருக்கு முதுகைக் காட்டி நின்றுகொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள். 

ஆனால் பின்னாலிருந்து பார்த்த கதிரிற்கோ அவள் அழுவது தெரியவில்லை. 

தன் சட்டையை முகர்ந்து பார்க்கிறாள் வசந்தி, என்று நினைப்பே போதையேற்றியது.

கண்டிப்பாக நமக்கு மடிந்து விடுவாள் என்று நினைத்துக்கொண்டு புன்னகையோடு மீண்டும் வீட்டின் பின்புறத்திற்கு சென்றான்.

[Kathir anbu]

 மதிய உணவு சாப்பிட சாப்பாடு எடுத்து வைத்துக்கொண்டு இருந்தாள் வசந்தி.


நாங்கள் மூவரும் தரையில் அமர்ந்து இருந்தோம்.

 வசந்தி எனக்கு வலதுபுறமாக இருந்தாள்.
அவள் குனிந்து குனிந்து சாப்பிடும் பொழுது அவளோட குண்டு முலைகளையும், 
இடுப்பையும் பார்த்தவாரு நானும் சாப்பிட்டு முடித்தேன். 

ஓர கண்ணால் என்னையும் கவனித்துக் கொண்டே தான் அவள் சாப்பிட்டாள்.

சாப்பிட்ட  கைகளை துடைப்பதற்காக அவ்வளவு முந்தானை பிடித்து இழுத்தேன். முறைத்துக்கொண்டே
நின்றாள்.. ஆனால் ஒன்றும் கூறவில்லை .

கைகளை துடைத்துவிட்டு வசந்தியிடம் "சாப்பாடு நன்றாக இருந்தது அதைவிட நீ பரிமாறியது  இன்னும் நன்றாக இருந்தது" 

"சாயந்திரம் ரெண்டு பேரும் கோயில் போய்ட்டு வருவோம் "

"ம்ம்ம்ம் சரி " என்றேன்.

 *கோவிலில் சாமி கும்பிட்டு விட்டு 
நடந்து வந்தோம்.

"என்னை பார்த்தா என்ன தோனுது உனக்கு?"

"என்ன இப்புடி கேக்குற திடீர்னு "

"பரவால மனசுல பட்டத சொல்லு "

"எனக்கு சொல்ல தெரியல. 
ஆனால் நீ எனக்கு ரொம்ப நாள் பழக்கம் மாதிரி தோணுது. 

ஒரு வேளை முன் ஜென்மத்துல புருஷன் பொண்டாட்டியா இருந்தோமோ என்னமோ."

"க்க்கும்ம்..இதானாக்கும்..

உன்கிட்ட ‌நெறய‌ சொல்லனு ..உன்னை பத்தி ..என்ன‌ பத்தி ..நம்மள பத்தி.."

"என்ன நம்மள பத்தி?"

" நேரம் வரும் போது சொல்றேன் "

"ம்ம்ம்ம்"

பின்பு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டோம் ஆனால் அவள் கூறியது என் மனதில் ஓடி கொண்டே இருந்தது..

" என்ன நம்மள பத்தி"... அன்று அவள் தன் தந்தையிடம் பேசும்போது கூட பதட்டத்துடன் இருந்தது என் மனக்கண்ணில் வந்தது.

பிறகு நாம் கூப்பிட்டவுடன் வீட்டுக்கு வர ஒப்புக்கொண்டாலே, அதுவும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது,..

எனவே அவளைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என முடிவெடுத்தேன். 

அவளை தேடினேன். அவள் தோட்டத்து பக்கம் சென்றிருந்தால்,..

வானம் மழை தூர தயாராக இருந்தது.

உடனே எனது அறைக்குள் புகுந்து அவளது பேக்கை நோண்ட ஆரம்பித்தேன். 

அதில் உள்ளே இரண்டு வெள்ளை பிரா, மற்றும் ஒரு கருப்பு பிரா இருந்தது

அதை எடுத்து முகர்ந்து பார்த்தேன். 

"ச்ச்சே இதற்காவந்தோம். உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று தேடி பார்ப்போம்"

சில போட்டோக்கள் கையில் மாட்டியது 

அதில் வசந்தி மணக்கோலத்தில் இருந்தாள். மேலும் ஒரு குழந்தை புகைப்படம் இருந்தது.

 அது பார்ப்பதற்கு எனது குழந்தை பருவத்தில்
எடுத்தது போலவே இருந்தது.

 எனக்கு மேலும் அதிர்ச்சியாகிவிட்டது. வெளியில் யாரோ வருவது போல சத்தம் கேட்க போட்டோவை உள்ளே வைத்துவிட்டு வேகமாக வெளியே வந்தேன். வெளியே வசந்தி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அதுவும் முழுதாக நனைந்து..நடுங்கி கொண்டு 
 
ஈரம் சொட்ட சொட்ட .. 

நெற்றியில் வழிந்த நீர் அவள் உதட்டில் இறங்கியது.

என்னையே கண் எடுக்காமல் பார்த்தாள்.

அடுத்து அவள் கழுத்தை பார்த்தேன்.

ஒரு பக்க முந்தானை விலகி.. ஒரு முலை மட்டும், வெள்ளை நிற ஜாக்கெட்டில் கருப்பு பிராவில் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

என்னால் பார்வையை விலக்க முடியவில்லை.

வசந்தி மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தால் அவளது முலை மேடு‌ மேலும் கீழுமாக ஏறி இறங்கியது.

"வழிவிடு நான் உள்ளே போகணும்."

 என்னை கடக்கும் பொழுது சேலை நன்றாக, விலகியதில், தொப்புள், அப்படியே என் கண்ணுக்கு விருந்தானது.

அவள் என்னிடம் கூறிய நிபந்தனைகளை மறந்தேன்.

அவள்‌மேல் உள்ள‌ மோகத்தில் அனைத்தையும் மறந்தேன்.

 கதவின் உள்பக்கமாகத் தாளிட்டேன்.கதவு 

தாளிடும் சத்தம் கேட்டதால் பதற்றத்துடன் திரும்பினாள்.
 என்னை பார்த்தாள். 

 இருவர் கண்களும் சந்தித்துக் கொண்டன.

"ஏய் ஏன் தாப்பாள் போடுற?"

அடிமேல் அடி வைத்து அவள் அருகில் சென்று அவளது பின்னந்தலையை இறுக்கிப் பிடித்து.. அவளை சுவற்றில் சாய்த்தவாறு,

  தலையின் இரு பக்கமும் இறுக்கி பிடித்து.. அவள் சுதாரிக்குமுன்

அந்த ஹல்வா உதட்டை கடித்து‌ சப்ப ஆரம்பித்தேன்.

அவளின் முனங்கல் என் வாய்க்குள்ளே கேட்டது.

[Kathir anbu]

என்னை உதறி தள்ளிவிட முயற்சி செய்தாள், ஆனால் முடியவில்லை,.

நானோ, அவள் உதட்டை கடித்து, மென்று, சப்பி தின்று கொண்டிருந்தேன்.

அவள் வாயிலிருந்த எச்சில் அனைத்தும் சர்ரென்று எனது வாய்க்குள் வந்தது,.

அவளும் போராடி கொண்டே தான் இருந்தாள். அவள் கண்களிலிருந்து நீர் தாரை தாரையாக கண்ணங்கள் வழியாக வழிந்தது ஆனால் நான் விடவில்லை.

என் நெஞ்சின் மீது கை வைத்து தள்ள முயன்றாள் ஆனால் நான் சிறுவயதிலிருந்து காட்டு வேலைகளையும் மழையிலும் வெயிலும் வேலை செய்தவன். எனது உடும்பு பிடியைத் தகர்க்க அவளால் முடியவில்லை. பாவம்.

அந்த தடித்த உதடுகளை சப்பியவாறு அவளது சேலை தலைப்பை இழுத்து கீழே விட்டேன். 

இப்பொழுது அவளது இரண்டு
கல் போன்ற முலைகள் என் நெஞ்சில் இடித்தது. 

அவள் காம்புகளை.. ஜாக்கெட்டை மீறி உணர முடிந்தது.

 என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. தலையை மாறி மாறி சாய்த்து அவள் உதடுகளைக் கடித்து உரிஞ்சுவதிலேயே குறியாய் இருந்தேன்.

இருவரது எச்சிலும் வெளியே வழிய ஆரம்பித்தது.

அவள் மடிப்பு விழுந்த வயிறு , தொப்புளை கசக்கியவாறே என் கைகளை மேலேற்றி, அவளது இடது பக்க முலையை ஒரு பிடி பிடித்தேன். 

அவ்வளவுதான் அவளுக்கு எங்கிருந்து அவ்வளவு பலம் வந்தது என்று தெரியவில்லை. 

ஓங்கி என் நெஞ்சில் கை வைத்து ஒரே தள்ளாக தள்ளினாள். தள்ளிய வேகத்தில் கதவில் சென்று விழுந்தேன் நான்.

அவள் கண்கள் சிவந்து, முழு கோபத்தில் காணப்பட்டாள்.

வெறும் ஜாக்கெட்டோடு மூச்சு வாங்கி கொன்டு நின்றாள்.

எனக்கே அப்பொழுதுதான் புரிய ஆரம்பித்தது நான் என்ன இவ்வளவு நேரம் செய்து கொண்டிருந்தேன் என்று. 

அவள் வாயிலிருந்து "வெளியே போ" என்ற ஒரு வார்த்தை மட்டுமே வந்தது.

நான் அமைதியாக எனது அறைக்கு சென்று விட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலை.. 

வெளியே அமர்ந்து நியூஸ் பேப்பர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

 அப்பொழுது வசந்தி வருவது போல் இருக்க நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

நடந்து வந்தாள் கையில் ஒரு டம்ளருடன் ..
புது நைட்டி அணிந்திருந்தாள்.

[silence]

காபி கொண்டு வந்தால், கொண்டு வந்து என்னிடம் குனிந்து காபியை வைத்தாள். வைக்கும் பொழுது பாதி தெரிந்த முலையை பார்தேன்.

வெள்ளையான முலையில் ஒரு இடத்தில் சிவந்து இருந்தது.

வேண்டுமென்றே காட்டுகிறாள் போல ...

அப்படியே நிமிர்ந்து கண்களைப் பார்த்தேன். அவளது கண்கள் என்னையே முறைத்துக் கொண்டிருந்தது. 

தலையை குனிந்து கொண்டேன்.

ஆனால் எதுவும் கூறவில்லை. அவள் உதடுகள் தடித்து வீங்கியிருந்தன.
இரவு அழுதிருப்பா போல கண்கள் லேசாக வீங்கியிருந்தன. 

கழுத்துப் பகுதி சிவந்திருந்தது. 

காஃபியை வைத்துவிட்டு ஒன்றும் கூறாமல் அறைக்குச் சென்று சமையல் வேலைகளை ஆரம்பித்தாள்.

இவ்வளவு நடந்தும் 
அவள் ஏன் வீட்டை விட்டுச் செல்லவில்லை..?

 கேள்விகுறியோடு காபியை அருந்தத் தொடங்கினேன்.

[Kathir anbu]

சமயலை முடித்துவிட்டு மொட்டை மாடியில் துணிகளை காய போட்டுக் கொண்டிருந்தாள், அவளிடம் பேசலாம் என மொட்டை மாடிக்கு சென்றேன்.

"என்ன தப்பா நினச்சுடாத.."

 திரும்பி என்னை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு துணிகளை காய் போட்டு கொண்டிருந்தாள்.

" நா ஒன்னும் அப்படிபட்டவன் இல்ல. ஏதோ புத்தி பேதலிச்சுடுச்சு "

*மௌனம்*

காயப்போட்டுவிட்டு என்னை தான்டி செல்ல முற்பட்டாள்.

அவள் கையை பிடித்தேன்.

"விடு கதிர்.. எனக்கு வேலை கிடக்கு"

"அப்பரம் பாத்துக்கலாம்"

அவளை இழுத்து தண்ணீர் டேங்க் மீது மடக்கி நிறுத்தி.. இருபுறமும் கைகளை வைத்து மடக்கினேன்.

என்னையே பார்த்தாள். கண்களில் கோபமில்லை .

தடித்த உதடுகள். ஈரமாக இருந்தது.

கடிப்பது போல அதையே பார்த்தேன். எங்கே முத்தமிட்டு விடுவேனோ என பயந்து உதட்டை கடித்து கொண்டாள்.

தலையை திருப்பி கொண்டாள்.

வீட்டை விட்டு செல்ல மாட்டாள்‌ என்ற தைரியத்தில்..
அவள் காது மடல்களை கடித்தேன்.

கண்களை இருக்க மூடி உதட்டை கடித்து பெருமூச்சு விட்டாள்.

( ஆம்‌ கதிர் வசந்தியின்‌மகன் தான். ஆனாலும் அவன் 21 வயது வந்த ஒரு காளை.

ஒரு ஆண்மகன் இவ்வளவு நெருக்கத்தில் இருக்கும் பொழுது எந்த பெண்ணிற்கும் மகனாகவே இருந்தாலும் கூச்சம், வெட்கம் வரத்தான் செய்யும் அதுவும் இவ்வளவு காலம் அவளிடமிருந்து விலகியிருந்தவன்.

 அவளுக்கு வெட்கம் பற்றிக்கொண்டு வந்தது)

இப்போ இரண்டு கைகளாலும் இடுப்பை பிடித்து கொண்டு..

அவள் காது மடல்களை கல்வி சப்ப ஆரம்பித்தேன்.

பின் முகத்தை நேராக திருப்பினேன்.

வெயிலில் நின்றதால் அவள் முகம், உடல் வேர்க்க‌‌ ஆரம்பித்திருந்தது.

மேல் உதட்டில் வேர்வை துளிகள். கட்டுப்பாட்டை இழந்தேன்.

மெதுவாக மேல் உதட்டையும் சேர்த்து வியர்வையை.. என் உதட்டால் ஒற்றி‌‌ எடுத்தேன்.

அவள் கண்களை இறுக்கி மூடியவாறே இருந்தாள்.

இப்போ அவள் ‌மேல் உதட்டை என் வாய்க்குள் இழுத்துக் கவ்வி சுவைக்க ஆரம்பித்தேன்.



அவசரபடவில்லை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சப்பின்னேன். 

அவள் கண்கள் சொருகின. எனது கட்டுப்பாடுக்குள் கிட்டத்தட்ட வந்துவிட்டாள்.

இப்பொழுது கீழ் உதட்டை ச‌ப்ப ஆரம்பித்தேன். 

அவள் எச்சில் வாசம் போதை ஏற்றியது.

"என்னால் நம்ப முடியவில்லை.. வசந்தி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக என் ‌உதட்டை சப்ப ஆரம்பித்தாள்..."

இருவரும் உலகை‌‌ மறந்தோம்.

எச்சில் ஒழுகியது.

என்‌ நாக்கை அவள் வாய்க்குள் செலுத்தினேன்.சப்பினாள், இரு‌ நாக்குகளும் பின்னி சண்டை போட்டது.

அவள் என்னை விட‌ குட்டை.. நான் குனிந்தவாறு என் எச்சிலை அவள் வாய்க்குள் அனுப்பிக் கொண்டு இருந்தேன்.

முகம் சுளிக்காமல் அனைத்தையும் குடித்தாள்.

மெதுவாக அவள் கையை பிடித்து என் பூலின் மேல் வைத்தேன்.

அவள் கைகள் மேல் துடித்தது.

மெதுவாக உதட்டை பிரித்து பின்னால் சென்றாள். பிரியும்போது இருவர் எச்சிலும் வாய் முழுக்க அப்பி இருந்தது.

வாயை துடைத்துக் கொண்டு. என்னை விலக்கி விட்டு கீழே சென்றாள் தலை குனிந்தவாறு.

( அவளும் பெண் தானே . எவ்வளவு தான் கட்டுபடுத்துவாள் )

[Kathir anbu]

அவள் பிரிந்து சென்றதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை, நானும் அவள்பின்னாலேயே சென்றேன்,..

அறைக்குள் சென்று கதவை மூடும் போது சரியாக நான் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே சென்று கதவை உட்புறமாகத் தாளிட்டேன்.

 "இது வேணாம் ..நாம தப்பு பண்றோம்" 

"ரெண்டு பேருக்கும் பிடிச்சு பண்ணா எதுவும் தப்பில்ல..
 கொடுத்த முத்தத்திலிருந்து தெரிஞ்சுக்கிட்டேன் உனக்கு என்ன எவ்வளவு பிடிச்சிருக்குன்னு".

"எனக்கும் உன்ன பிடிக்கும் தான். ஆனால், இந்த மாதிரி இல்லை. நாம் தப்பு பண்றோம். இது பாவம்."

" இதில் என்ன பாவம் இருக்கு? எனக்கு புரியல. "

"அதை என்னால சொல்ல முடியாது. "

"நீ ஒன்னும் சொல்ல வேண்டாம்." என்று கை பிடித்து இழுத்து, அவள் இதழை கவிக்கொண்டேன்.

ஒரு பத்து நொடி கூட இருக்காது, என்னை தள்ளி விட்டால். 

"ஐயோ! ஏன்டா புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிற?
நாம பண்றது பெரிய பாவம்."

"என்ன அப்போல இருந்து பாவம் பாவம்ங்குற? "

"அதெல்லாம் உனக்கு சொன்னா புரியாது. வெளிய போ" என்றாள், வாயை துடைத்தவாறே.

"சொல்லுடி நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன். "

"சரி சொல்றேன் ஆனால் இங்கே இல்லை. நாளைக்கு காலையில ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கு போய்
அதை பற்றி பேசுவோம் ..இப்போ வெளிய போ"

சரி என கூறிவிட்டு மீண்டும் அவள் முகத்தை இழுத்து அவளுதட்டை கவ்விப்பிடித்தேன். 

அவள் எதிர்த்து எதிர்த்து பார்த்துவிட்டு முடியாமல் விட்டுவிட்டால் ‌..

ஒரு 10 நிமிடங்களுக்கு அவள் எச்சிலை உறிஞ்சி எடுத்துவிட்டு..
அவளை விட்டு விலகினேன். 

அவளிடம் எதுவும் கூறாமல் எனதறைக்கு சென்றேன்.

"நாளை அவள் என்ன கூறுவாள்"

[Kathir anbu]

அடுத்த நாள் காலையில் கோவிலில் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு ..கோவிலுக்கு வெளியே இருந்த ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்தோம்.
அவளே பேசத் தொடங்கினாள்..

"நான் வள வளன்னு பேச விரும்பல. நேரா விஷயத்துக்கு வரேன்..

 உனக்கு என்ன புடிச்சிருக்குன்னு தெரியும். 

உனக்கு ஏன் என்ன பிடிக்குதுன்னு உனக்கே தெரியல.

 ஆனா அதை நீ தப்பான கோணத்துல பாக்குற. 

அதான் இங்க பிரச்சனையே. "

"சரி சொல்லு எந்த கோணத்துல நான் பாக்கணும்?"

"முதல்ல நான் யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கோ." 

"தெரியுமே நீ வசந்தி, "

"அது ஊருக்கு உனக்கு இல்லை. உனக்கு நான் யாருன்னா"

சொல்ல வாயெடுக்கும் போது..

 திடீரென கதிர்க்கு அழைப்பு வந்தது. அவன் முகம் பதட்டமாயிற்று. 

அவள்" என்னாச்சுடா. "

"தெரியல அப்பாவுக்கு திடீரென மூச்சுத் திணறல் வந்திருச்சாம். வா வேகமா வீட்டுக்கு போவோம்" என்று அவன் பைக்கெடுக்க ஓடினான்..

வசந்தி கோவிலை பார்த்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள் என்ன ஒவ்வொருமுறை கூற நினைக்கும்பொழுதும் தடங்கள் வருவது போலவே இருக்கிறது.. சரி இப்போதைக்கு சொல்லவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து அவனுடைய பைக்கிள் ஏறி சென்றாள்


[ வீட்டில் ]

"ஒன்னும் பயப்படற மாதிரி இல்ல சின்ன மூச்சு திணறல் தான்..

மாத்திரை கொடுத்திருக்கேன் சரியாகிவிடும்.. அவர் தூங்கட்டும் ..

 சரி நேரம் ஆயிடுச்சு. 

நீ சாப்பிட்டு தூங்கு..நான் காலையில சாப்பிட்டுக்கறேன். எனக்கு ரொம்ப அசதியா இருக்கு"

 என்று கதிர் தன் முன்னால் நிற்கிறான் என்பதை மறந்து இரண்டு கைகளையும் தூக்கி கொட்டாவி விட்டவாறு நெட்டி முறித்தால்,..கதிர் வைத்த கண் வாங்காமல் அவள் கை தூக்கும் பொழுது தெரிந்த அவளது இரண்டு அக்குள் ஈரத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

 மேலும் ஜாக்கெட்டில் திமிறிக் கொண்டிருந்த அவள் முலைகளையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. 

சட்டென்று கையை கீழே இறக்கியவாறு கதிரை முறைத்துக் கொண்டே, "போய் தூங்கு..." என்றாள் 

நாட்கள் ஆக ஆக அவளுக்கும் அவனது பார்வை பழக ஆரம்பித்திருந்தது.

அன்று இரவு வசந்தி தூங்கவில்லை...

மாறாக தான் அவனிடம் அம்மா என்று கூறாமலேயே அவனுக்கு
ஒரு அம்மாவாக என்ன என்ன கொடுக்க வேண்டுமோ அனைத்தையும் கொடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள். 

இவ்வளவு காலம் அவன் தன்னை பிரிந்திருந்து கிடைக்காத அனைத்தும் அவனுக்கு கிடைக்க வேண்டும்.

 நான் இப்போதைக்கு உண்மை ஏதும் கூற போவதில்லை.
அது தெரியும் பொழுது தெரியட்டும் என்று முடிவெடுத்து விட்டாள்... 

இப்பொழுது நிம்மதியாக உறங்கச் சென்றாள் வசந்தி. 

ஆனால் அங்கோ கதிர் தனது பூலைப் பிடித்துக் குலுக்கிக் கொண்டே
வசந்தி கழட்டி போட்ட பழைய ஜாக்கெட் ஒன்றை ..எடுத்து முகர்ந்து கொண்டு, வசந்தி வசந்தி என முணுமுணுத்து கொண்டு இருந்தான்...


இருவரும் கண்ணாம்பூச்சி ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

[ அடுத்த நாள்...]

தோட்டத்தில் உழவு வேலை இருந்ததால்...டிராக்டரை Ready பன்னி‌ கொண்டிருந்தான்..

சட்டை போடாமல் இருந்ததால் உடல் வியர்வையில் மின்னியது...

வசந்தி கையில் காபியுடன் அவனையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்..

"போதும்.. வந்து காபி குடி "

"உடம்பெல்லாம் எப்படி வேர்த்துருக்கு பாரு.."

அவன் வேர்வை வாசம் அவளை ஏதோ செய்தது..

சேலை தலைப்பால் துடைத்துவிட ஆரம்பித்தாள்.. அவனும் அவளை ரசித்துக் கொண்டே குடித்து முடித்தான்..

அம்மாவாக சேவை செய்ய ஆரம்பித்தாள்‌‌ அந்த தாய்...

மாலை வேலைகளை எல்லாம் முடித்துவிட்டு, மிகவும் களைப்புடன் வந்து சேர்ந்தான் கதிர்..

அவனுக்கு சுடு தண்ணி போட்டு வைத்திருந்தாள்.. 

"சுடு தண்ணி போட்டு வச்சுருக்கேன் போய் நல்லா குளிச்சுவிட்டு வா அப்பொழுது தான் அலுப்பு தீரும்."

அவனும் குளித்துவிட்டு ...இரவு உணவுகளை முடித்துவிட்டு அறைக்குச் சென்றான்...

 ஏனோ வசந்திக்கு உறக்கம் வரவில்லை .

எழுந்து கதிரின் அறைக்கு போய் மெதுவாக கதவைத் திறந்து பார்த்தாள்..

அங்கே கதிர் 
உறங்காமல் கால்களைப் பிடித்து நீவி விட்டுக்கொண்டிருந்தான்... 

வேகமா கதவைத் திறந்து உள்ளே சென்றாள். 

"என்ன கதிரு என்னாச்சு? 
ஏன் கால நீவிக்கிட்டு இருக்க? "

"இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை கூட, கொள்ளையில. அதான் கால், கை எல்லாம் வலிக்குது."

" சரி, நீ படுத்துக்கோ, நான் கை காலை அமுக்கி விடுறேன்."

பெட்டில் உட்கார்ந்தாள்...அவன் காலை அமுக்க ஆரம்பித்தபோது, அது வாட்டமாக இல்லை. அவன் ரெண்டு காலையும் தூக்கி தன் மடியில் வைத்து, அவனை கட்டிலில் சாய்த்து, வைத்து,..

"நீ தூங்கு, நான் காலைப் பிடித்து விடுகிறேன் "என்றாள்.

ஏதோ அவனுக்கு தன் மனைவி செய்வதுபோல் இருந்தது.

பாதி கண்கள் மூடியவாறு, அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே, படுத்துக் கிடந்தான்..

அவள் ஒவ்வொரு காலாக மாற்றி மாற்றி பிடித்து அவனுக்கு நெட்டி எல்லாம் எடுத்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்...

அவள் வேலையிலேயே கவனமாக இருந்தாள்.

பேன் காற்று ஓடியது. அவளது சேலை விலகி முலை நன்றாக தொங்குவது தெரிந்தது அவனுக்கு.

அவன் கால்களில் ஒரு முலை லேசாக உரசி கொன்டு இருந்தது.

அவள் நெட்டி எடுப்பதில் கவனமாக இருந்தாள்..

 மெதுவாக தூங்குவது போலவே அவளது அவனது காலை சற்று மடக்கி அவளது ஜாக்கெட்டில் முட்டிக் கிழித்துக் கொண்டு இருக்கும்...முலையின் நுனியில்,
நிமின்டி விட்டான்...

 ஒரு செகண்ட் ஷாக் அடித்தது போல நிமிர்ந்தாள்,. நிமிர்ந்து கதிரை பார்த்தாள் .

சட்டென கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
தூக்கத்தில் செய்திருப்பான் என்று விட்டு மீண்டும் நெட்டி எடுப்பதில் கவனமாக இருந்தாள்.

 இப்பொழுது அவசரப்படாமல் காலை மெதுவாக அவளது முலையில் நன்றாக வைத்தான்.
ஆனால் அழுத்தம் கொடுக்கவில்லை. 

விலகிய சேலையில் நேராக ஜாக்கெட்டின் மீதே அவனது கால் பாதம் இருந்தது.

தனது குழந்தை நெஞ்சில் மேல் உதைத்தால் தாய்க்கு கோபம் வருமா என்ன?

 சிறிதும் கோபப்படவில்லை வசந்தி. 

அவனது கால் வலியைப் போக்கிவிட வேண்டும் என்று குறியில் இருந்தாள்

இப்பொழுது உறக்கத்தில் காலை அசைப்பது போல, ஒரு காலை மட்டும் இழுத்து, அவளது சேலைக்குள்ளாக பாதியளவு விட்டான்...

அவளது தொப்புளில் ஒரு விரல்
 கிட்டத்தட்ட மாட்டிக்கொண்டது என்று கூட சொல்லலாம்..

நிமிர்ந்து கதிரைப் பார்த்தால் அவன் நன்கு அசந்து தூங்குவது போல நடித்துக் கொண்டிருந்தான்...

இன்னும் ஐந்து நிமிடம் பிடித்துவிட்டு செல்லலாம் என்று ..அவனது கால்களில் இருந்த ரோமங்களை கைகளால் கோதி விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்..

 தன் மகன் எவ்வளவு வளர்ந்து விட்டான் ..எப்படி ஆண்மகனாக ஆகிவிட்டான் என்று பெருமையுடன் பார்த்தாள்..

அவளது வயிற்றிலிருந்து சூடு அவன் கால்களில் ஏறியது...

அவள் வயிற்று சதையை கால்களில் உணர்ந்தான் கதிர்.

இப்போது இரண்டு முலையும் அவனது ஒரு காலில் நன்றாக அழுந்தியது...

அவன் பூல் துடிக்க ஆரம்பித்தது.. 

பிறகு இரண்டு கால்களை மடித்து, தலைகணியின் மீது வைத்து,. அவன் இரண்டு கால்களுக்கும் முத்தம் கொடுத்து விட்டு, அவனது நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தாள்.

அவள் கழுத்து வாசம் அவன் நாசியில் ஏறியது...

அப்படியே தூங்கியும் போனான்...

[Kathir anbu]

அடுத்த நாள் காலை வசந்தி காபி கலக்கிக் கொண்டு கதிரின் அறைக்குச் சென்றாள். 

அங்கு கதிர் இன்னும் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான். 

கதிர் மட்டும்தான் உறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

 அவனது பூல் எப்பவோ முழித்துவிட்டது. 

அவனது ஆடைகள் விலகி அவனது சுன்னி தொப்புள் வரை சாய்ந்திருந்தது. 

நன்கு அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

காபி கொடுக்க சென்றவள் அவனது பூளை பார்த்து நின்று விட்டாள். இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை.

"எவ்வளவு பெரிய ஆம்பளையாகிவிட்டான் என் பையன். அவனுக்கு முதலில் சுத்தி போட வேண்டும்."

அவன் சுன்னி மொழு மொழு என் இருந்தது.

ஒரு முட கூட‌ இல்லை.

"அப்படியே அவன்‌ அப்பா மாதிரி" 

அவன் விதைப்பை நன்றாக பெரிதாக இருந்தது.

"குழந்தையாக இருந்தால் இன்னேரம் முத்தம் குடுத்துருக்கலாம்..ஆனா வளந்துட்டானே.."

5 நிமிடங்கள் அவன் பூளை ஒரு தாயாக ரசித்தாள்.

பின் போர்வையை எடுத்து இடுப்புவரை மூடிவிட்டாள். 

"கதிர் எழுந்திரி காபி கொண்டு வந்திருக்கேன் குடி."

இரண்டு, மூன்று முறை தட்டிய பிறகு கண் விழித்துப் பார்த்தான்.

"ம்ம்ம்ம்.." முனங்கினான்.

"காபி குடி..இந்தா"

"வேனா.. எனக்கு பால் வேனும் "

அவன் சாதாரனமாக தான் கேட்டான்.

ஆனால் வசந்திக்கு கூச்சம் வந்தது.

கூச்சத்தோடு சேர்த்து குற்ற உணர்ச்சியும் வந்தது..

"ஒருவேளை தன் மகன் தன்னோடு வளர்ந்திருந்தால் .. கண்டிப்பாக அவனுக்கு ஐந்து வயது வரை பால் குடுத்துருப்பேன்.."

குழந்தையாக அவளின் பால் நிரம்பிய முலைகளை சப்பி பால் குடித்தது..
அவளது காம்பை கடித்ததெல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது...

திடீரென கதிரின் எச்சில் இப்பவும் தன் காம்பில் இருப்பதை போல் உணர்ந்து கண்களை இருக்க மூடி பின் திறந்து பார்த்தால்.. 

மேல்மூச்சும் கீழ் மூச்சும் வாங்கியது.

கதிர் இழந்த அனைத்தையும் அவனுக்கு திரும்ப கொடுக்க வேண்டும் என்று மனதில் சத்தியம் செய்தாள்.

அவனுக்கு கிடைக்க வேண்டிய அனைத்தையும் கிடைக்காமல் செய்து விட்டேனே என்ற குற்றவுணரச்சி மேலோங்கியது...

 அவன் அருகே அமர்ந்து "இப்பொழுது இத குடி உனக்கு அப்புறமாக பால் தருகிறேன்" என்று கூறினாள் ஒரு முடிவுடன். 

அவன் தூக்க கலக்கத்தில் அதை குடித்துவிட்டு "காபி நல்லா இருந்துச்சு"

அவள் கன்னத்தில் தன் உதட்டை ஒற்றி எடுத்தான் .
மறுக்காமல் வாங்கி கொண்டாள்.

அவள் அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

"இது‌ Ok..ஆனா‌ அன்னக்கி மாதிரி குடுத்தா.. நான் வீட்ட விட்டு போயிடுவேன்..பார்த்துக்க"

சிரித்தான் கதிர்..." சரிங்க மேடம் "

சரியென‌ வெளியே செல்ல முற்பட்டாள்.

"அம்மா....." என்று‌ அழைத்தான்

அவனை‌ வேகமாக திரும்பி பார்த்தாள்..

அவளுக்கு உலகமே இருட்டிக்கொண்டு வந்தது.. கண்கள் கலங்கியது ..

தன்னையா கதிர் அம்மா என்று அழைத்தான் என்று அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்... 

அவன் மீண்டும் "அம்மா" என்றான்.

"என்ன? என்னை என்னனு கூப்பிட்ட? "

"நீங்கதானே முன்னாடி, என்னை அம்மாவா பாக்கணும்,. அம்மான்னு கூப்பிடணும்னு சொன்னீங்க? "என்றான்‌ புன்னகை மாறாமல்.

"எனக்கு இன்னொரு முத்தம் குடுங்க மா"

ஓடி வந்து அவன் மடியில் அமர்ந்து இரண்டு கன்னத்திலும் மாறி‌மாறி முத்தத்தை வாறி‌ வழங்கினாள் வசந்தி.

கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது...

 பாவம், கல்யாணம் ஆகாமல், குழந்தையும் இல்லாமல், இருந்தவள் அம்மா என்றவுடன் உணர்ச்சி வசப்பட்டு விட்டாள் என்று கதிர் நினைத்தான்.

அவனை இறுக்க அணைத்து அவனது கழுத்தில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டாள். 

அவளது கண்ணீர் அவனது தோளில் வடிந்து வெற்றுடம்பில் வழிந்தது.

அவனும் அவளை இருக்க அணைத்து அவளது கழுத்தில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டு.." அம்மா ...அம்மா" என்று முனங்க ஆரம்பித்தான்.

அங்கு ஓர் அம்மா மகன் பாசப்போராட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது.

அவனது பூளின் மீது அவளது பெருத்த குண்டியை வைத்து அமர்ந்து இருந்தாள்.

அவனது ஒரு கை அவளது இடுப்பில் இருந்தது.., 

அவள் பேச வாயெடுக்கும் முன் மீண்டும் அவளை இறுக்கக் கட்டித் தழுவினான்,..

அவள் இடுப்பெலும்பு உடையும் அளவிற்கு இறுக்கக் கட்டிக்கொண்டான்...

அவளது கழுத்தில் தனது உதட்டால் தேய்த்து‌ "அம்மா.....அம்மா "என்று காய்ச்சல் வந்தவன் போல் முனங்க ஆரம்பித்தான் கதிர்.

அவளை மீண்டும் நிமிர்த்தி, அவளது உதட்டைத் தன் கட்டை விரலால் தேய்த்தான். 

அவள் அரை கண்களால் அவனைப் பார்த்தால் கண்கள் அழுது சிவந்திருந்தது.

தேம்பிய வாரே அவள் அவனது
முடிகளுக்குள் கைகளை விட்டு கோதி கொண்டு.." கதிர்" என்றால்..

 அவள் உதட்டைத் தேய்த்துவிட்டு அம்மா என்றவாறு அவள் உதட்டைக் கடிப்பதற்காக கிட்டே சென்றான்...

அப்பொழுது சரியாக கதிர் என்றவாறு வெளியே வாசலில் 
மாணிக்கம்
கூப்பிட்டார்.. 

சட்டென உணர்ச்சி உணர்வு வந்தவளாய் கதிரை தள்ளிவிட்டு வேகமாக எழுந்து வெளியே ஓடிவிட்டாள் வசந்தி...

[Kathir anbu]

[ நாட்கள் இப்படியே சென்றது ]

ஒருநாள் வசந்தி அறையில் உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தால்...
அப்பொழுது ஜன்னலின் பின்னாலிருந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்த கதிர்‌‌ எதேச்சையாக ஜன்னல் திறந்திருப்பதை கவனித்தான்... 

அதில் அவள் உடை மாற்றுவது லேசாக தெரிந்தது...

வேகமாக ஓடிச் சென்று ஜன்னல் வழியாக பார்த்தான்.

அவள் அந்தப் பக்கமாக ..வெறும் பிரா பாவாடையுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள். 

வெள்ளை நிற பிரா...முதுகு பளிச்சென்று இருந்தது... பின்புறம் இருந்து பார்க்கும் பொழுது,
சரியான போதை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தாள். 

அவள் இடுப்புச் சதைகள் அல்வா துண்டு போல் காட்சியளித்தது.

"நாம் ஏன் ஒளிந்திருந்து பார்க்க வேண்டும் நாம் நேராகவே பார்க்கலாமே" என்று தனது போனை எடுத்து ஜன்னல் வழியாக உள்ளே வைத்துவிட்டு..

 வாசலுக்குச் சென்று வீட்டிலிருந்த இன்னொரு போனை எடுத்து அவனே அவனுக்கு அழைப்பு மேற்கொண்டான்.

வசந்தி ‌அறையில் இருந்து என் போன் ஒலித்தது...

 வேகமாக கதவை தட்டினேன்...

"அம்மா..... அம்மா...."

"என்னடா! உன் போன் என்ன என் ரூமுல இருந்து அடிக்குது..."

"ஆமா, முக்கியமான போன் கால், கொஞ்சம் வேகமா கதவை திறங்க... நான் உடனே பேசி ஆகணும்...

நான் மறந்து உள்ளேயே வச்சுட்டு போயிட்டேன்."

"இருடா இப்பதான் டிரஸ் மாத்திக்கிட்டு இருக்கேன்..."

"ஐயோ, நேரம் காலம் தெரியாம பேசாத, அது ரொம்ப அவசரமான போன், உடனே எடுத்து ஆகணும்."

"எங்க இருக்குன்னு சொல்லு நானே எடுத்துக்கறேன்..."

" எனக்கே தெரியாது ... அதை தேடிப் பார்த்தாதான் எனக்கே தெரியும்... நீ கதவை திற நான் வந்து தேடிக்கிறேன்..."

" ஒரு 5 நிமிஷம் பொறுத்துக்கோயேன். ..நான் டிரஸ் மாத்தி முடிச்சுடுறேன். "

"அதெல்லாம் முடியாது. இப்போ கதவை திறக்கப் போறியா இல்லையா? "

என்று அதட்டி கேட்டேன்.

"இரு" என்றவாறு ஒரு துண்டு போர்த்திக்கொண்டு கதவைத் திறந்தாள். 

தலையில் ஈரம் காய்வதற்கு துண்டு கட்டியிருந்தாள்...

ஒரு பெரிய துண்டால் தனது மார்பு பகுதியை மட்டும் மறைத்தவாறு நின்று கொண்டே அவனைப் பார்த்தாள்...

அந்த துண்டால் அவளது மார்புகளை மட்டுமே மறைக்க முடிந்தது...

 அவளது வயிறும் தொப்புள் பகுதியும் அப்படியே அவன் கண்களுக்கு விருந்தானது.

அவளது வெள்ளை வெளேர் என்று இருந்த வயிற்றிலிருந்த தொப்புளை கண்ணிமைக்காமல் பார்த்து விட்டு அவள் கண்களை பார்த்தான்....

அவள் சட்டென கண்களை கீழே இறக்கி,..

"கதிர் போனை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே போ... டிரஸ் மாற்றனும் "என்றாள்...

போனை தேடுவது போல் தேடி பின்பு எடுத்துவிட்டு திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். 

அவள் கூச்சம் தாங்காமல் திரும்பிக்கொண்டாள்...

திரும்பும் பொழுதுதான் கவனித்தான் அவள் பிராவை முழுதாக போடவே இல்லை.. கொக்கி போடாமலே பிரா தொங்கிக் கொண்டிருந்தது பின்பக்கமாக...

 மெதுவாக அவள் அருகில் சென்று அந்த கொக்கியை இழுத்து மாட்டினான்...

 அவன் தொடுகை அவளுக்குச் சில்லென்று முதுகு தண்டெல்லாம் சிலிர்த்து விட்டது.

மெதுவாக கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டு பின் கழுத்தில் இச் என்று ஒரு முத்தம் வைத்தான். 

"கதிர்" என்று முனகி சிணுங்கினால் வெளியே போ என்று சிணுங்கியவாரே சொன்னாள்.

மெதுவாக அவள் காதருகே சென்று...

" இந்த பிரா வேண்டாம்.. கருப்பு பிரா போடு உன் கலருக்கு நல்ல எடுப்பா தெரியும்" என்று அவள் காதருகே கிசுகிசுத்தான். 

"எனக்கு தெரியும் நீ போ" 

அவளைத் திருப்பி நிறுத்தி, இப்பொழுது நெற்றியில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு.., 

"சரி ஏதாவது நல்ல சேலை எடுத்து கட்டிட்டு வா. கடைக்கு போகணும். கொஞ்சம் ஜாமான் வாங்கிட்டு வரலாம்..". 

"சரி"என்று கூறிவிட்டு, அவன் கூறியது போலவே, 

அந்த வெள்ளை பிராவைக் கழற்றி வீசிவிட்டு வேகமாகக் ஓடிச் சென்று அந்த கருப்பு பிராவை எடுத்து மாட்டினாள்...

அவள் செய்கை ஒரு குழந்தையை போலவே இருந்தது. 

ஏனென்றே அவளுக்கு தெரியவில்லை. 

தன் மகன் ஒரு அந்தரங்கமான செயலை செய்ய சொல்கிறான். 

தானும் அதை கோபப்படாமல் ரசித்துக்கொண்டே செய்கிறேனே என்ன ஆயிற்று எனக்கு? என்று யோசித்தவாறே ...

சேலையையும் கட்டி முடித்துவிட்டு வெளியே செல்ல ஆயத்தமானாள்...

தீபாவளி நெருங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம் அது... எனவே இருவரும் உடைகள் வாங்குவதற்காக
டவுனுக்கு சென்றனர் ..

கதிர் அவளை பைக்கில் ஏற்றிக்கொண்டு கடைக்கடையாக ஏறி சென்று அவர்களுக்கு தேவையான உடைகளை வாங்கினான்.

பின்பு ஒரு கடையில் நிறுத்தி..

"அம்மா உனக்கு Inners வாங்க மறந்தாச்சு பாரு"

"இல்ல கதிர், எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். வா கிளம்பலாம்." 

அவனிடம் வாங்கி தர சொல்ல கூச்சமாக இருந்தது..

"அப்போ வார்த்தைக்கு சும்மா வாய்க்காகத்தான் என்ன உன் பையன் nu நினைச்சியா நான் உன்ன அம்மாவா தான் பார்க்கிறேன்...
மகன் வாங்கி கொடுத்தா வாங்கிக்க மாட்டியா‌ அம்மா"

அவளுக்கு சிறிது சங்கடமாக இருந்தது..

"சரி வாங்கி கொடு" என்று தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்..

அவளைக் கூட்டிக்கொண்டு உள்ளாடைகள் இருக்கும் செக்ஷனுக்குச் சென்றான் கதிர். 

அங்கு பணிப்பெண்ணிடம்,.

"இவங்களுக்கு புது மாடல் பிரா
பேண்டிஸ் எடுத்துப் போடுங்க..."

அவன் அவளிடம் கேட்ட நொடி கண்களை இருக்க மூடி கதிரின் சட்டையைப் பிடித்து, கதிர் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டாள். வெட்கத்தில் ....

அந்த பனிப்பெண் சிரித்தவாறே, சில மாடல் பிரா பேண்டிஸ்களை எடுத்துப் போட்டுவிட்டு,

"உங்களுக்கு எது வேணுமோ எடுத்துக்கோங்க சார் " என்றாள் 

கதிர் வசந்தியை பார்த்து "அம்மா உனக்கு பிடிச்ச எல்லாத்தையும் எடுத்துக்கோ.."

"ம்ம்ம்ம்ம்"

கதிர், 'ப்ரா மட்டும் எடுத்துக்கிறேன், பேண்டீஸ் வேண்டாம்' என்று குனிந்து கொண்டாள்...

 மெதுவாக அவள் காதில் சென்று கிசுகிசுத்தான் கதிர். '"அம்மா, நீ கீழே எதுவுமே போடமாட்டாயா?"

" சீ அறிவு கெட்டவனே! கேக்குறத பாரு. அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு? வேண்டாம்னா வேண்டாம், விடு.'"

இருந்தாலும் அவளை வற்புறுத்தி சில பேண்டீஸ் களையும் அவனே செலக்ட் செய்தான்...

ப்ரா நான்கிலிருந்து ஐந்து வரை வாங்கிக்கொண்டான்...விதவிதமான டிசைன்களில் அனைத்தும்
புதுவிதப் பிராக்கள்,..எதுவுமே பழைய மாடல் இல்லை...

எதற்கும் தேவைப்படும் என்று பீச்சுகளில் பெண்கள் போடுவது போல் புதுவித மாடல்களையும் வாங்கி வைத்தான்...

வீடு செல்லும் பொழுது வசந்தி கதிரின் தோள்களில் தலை வைத்து சாய்ந்தவாறே இடுப்பில் ஒரு கையை போட்டு உலகை மறந்து..
தான் தன் மகனின் அணைப்பில் இருக்கிறோம் என்று நினைத்தவாரே சென்று கொண்டிருந்தாள்..



*************************************



வீடு சென்று சேர்ந்தனர் வாங்கி வந்த அனைத்தையும் எடுத்து வைத்துவிட்டு மூவருக்கும் டீ போட ஆரம்பித்தாள் ..

"அம்மா அம்மா" என்று அழைத்தவரே கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள் கதிர்.

வேலையில் கவனமாக இருந்ததால் கதிர் பின்னாடி வந்து நிற்பதை வசந்தி கவனிக்கவில்லை...

அடுப்படியில் நின்றதால்
வேர்த்திருந்தது...

சேலை முனையை இடுப்பில் சொருகி சொருகியவாறு ஸ்லாபில் கைவைத்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். 

 பளிங்கு போன்ற இடுப்பில் வேர்வை துளிகள் வடிந்தது..

அவள் பாவாடை சேலையை மீறி...குண்டி பிளவின் அச்சு நன்கு தெரிந்தது..

அவசரப்படாமல்... ஸ்லாப் இரு பக்கம் கை வைத்து அவளை அணைத்து நின்றான்...

சற்றென நினைவு வந்தவளாய் கதிர் பின்னே நிற்பதை உணர்ந்து, திரும்பி நிமிர்ந்து பார்த்தாள்...

"அம்மா அம்மான்னு எவ்வளவு நேரம் கூப்பிடுறேன், என்னன்னு கேட்கிறயா நீ "
என்று கடிந்துகொண்டான்..

"ஐயோ ஏதோ நினைப்பில நின்னுட்டேண்டா கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோ டீ கொண்டுட்டு வர்றேன்."

முன்னின்று அவளை அணைத்தவாரே சிறிது முன்பக்கமும் சாய்ந்து பார்த்தான். ..

அப்பொழுது அவள் கழுத்திலிருந்து வழிந்த வேர்வை துளிகள் அவளது செயின் வழியாக இறங்கி ..அவள் முலை பிளவுக்குள் வடிந்தது...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பித்தன் ஆகிக்கொண்டிருந்தான்..

டீ போட்டு முடிக்கும் வரை அவளை நகரவே விடவில்லை...

அனைத்தவாரு நின்று கொண்டிருந்தான். அவளும் ஒன்றும் கூறவில்லை..

அந்த அணைப்பு அவளுக்கும் பிடித்திருந்தது.

பின் இருவருவரும் Hall ல் அமர்ந்து டீ குடித்து முடித்தனர்...

 மதிய வேளையில் டீ குடித்ததால் என்னவோ உடல் முழுக்க இருவருக்குமே
வேர்த்து வழிந்து கொண்டிருந்தது..

 அந்த பேன் காற்றை மீறி...

"ஐயோ எப்படி வேர்த்திருக்கு பாரு. இதுக்கு தான் கிச்சன் பக்கமே வராதேன்னு சொல்றது.."என்றவாறு தன் முந்தானையை எடுத்து
அமர்ந்திருந்த கதிரின் முன் சென்று நின்றாள்... முந்தானையால் அவன் முகத்தையும் கழுத்தை
அழுத்தித் துடைத்தவாறு அவனைத் திட்டிக்கொண்டே நின்றிருந்தாள்... எ

கதிர்க்கு திட்டுவதெல்லாம் தெரியவில்லை. 

அவள் துடைக்கும் பொழுது தெரிந்த
அவளது தொப்புள் அனைத்தையும் மறக்கச் செய்திருந்தது.

ஒரு மோன நிலையில் இருந்தான்... 

பின்பு" உனக்கும் வேர்த்திருக்கு பாரு" என்று 
டக்கென அவள் கையை பிடித்து இழுத்ததில், அவள் தடுமாறி அவன் மடி மீது விழுந்தாள் ...

அவன் தோள்களில் கையை போட்டு அதிர்ச்சியுடன் அவனை பார்த்தாள்...

"உனக்கும் தான் வேர்த்துருக்கு..இரு தொடச்சு விடுரேன் .." அவகிட்ட அனுமதி வாங்காமல் முந்தானயை பிடித்து முழுவதுமாக இழுத்துவிட்டான்..

அவன் மடியில் அமர்ந்து இருந்தாள் வெறும் ஜாக்கெட்டோடு..

அவனது கண்களை நேருக்குநேர் சந்தித்தவாரே,.. அசைவின்றி உட்கார்ந்திருந்தாள் ..

அவளால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. 

அவள் மகனின்
அதிகாரத்தின் கீழ் அவளை அறியாமல் அடிப்பணியத் தொடங்கிவிட்டாள்.

அவள் பேச‌ எத்தனிக்கும் பொழுது, அவள் உதட்டில் விரலை வைத்து " எதுவும் பேசாதே" என்று அதிகாரமாகச் சொன்னான்...

வாயை மூடி கண்களைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள்..

சேலையின் முந்தானையால் அவள் கழுத்து முகம் 
வயிறு எனமாறி மாறி துடைத்துவிட்டான். .

பின்பு அவளை இருக்கி அணைத்து, அவளது முதுகிலிருந்த வியர்வையை துடைக்க ஆரம்பித்தான்..

அவள் கழுத்தை முகர்ந்து கொண்டு வேர்வையை துடைத்தான்..

அவளால் எதுவுமே செய்ய முடியவில்லை மந்திரத்திற்கு கட்டுப்பட்டவள் போல் அவனது அணைப்பில் கிடந்தாள்.

மூச்சு வாங்கியது அவள் இதயத்துடிப்பு அறையில் கேட்டது..

மெதுவாக அவளை நிமிர்த்தினான்..

மீண்டும் முதலில் இருந்து ஆரம்பித்தான்.
அவனுக்கு இதை முடிக்க விருப்பமில்லை. .

அவள் இந்த இந்த மாதிரி
அவன் மடியிலேயே அமர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினான் கதிர்.

தன் மடியில் ஒன் ஒரு 40 வயதுடைய மதிக்கத்தக்க பெண் சேலையின்றி வெறும் ஜாக்கெட்டோடு இடுப்பு மடிப்புகள் தெரிய
ஆங்காங்கே வேர்வைத்துளிகள் வழிந்தவாறு, கண்களை மூடியவாறு இருக்கிறாள். ..

பாவம் அவன் என்னதான் செய்வான்? பித்துப்பிடித்தவன் போல் இருந்தான்.

அவள் உடலைத் துடைத்துவிட்டு முந்தானையை அவள் மேல் போர்த்தாமல் கீழே விட்டான்...அது கட்டிலின் கீழே விழுந்தது...

தனது வலது கையை அவளது இடுப்பில் கை வைத்தான். சில்லென்று ஏறியது அவளுக்கு..

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்"‌என்றவாறு உதட்டை கடித்து கொண்டாள் ‌அந்த‌ பத்தினி...

மெதுவாக அவளது
பெருத்த ஜாக்கெட்டுக்குள் திமிரிக் கொண்டிருந்த முலைகளின் பள்ளத்திற்குள் விரல்களை நுழைக்க முற்பட்டான் கதிர்...

கண்கள் சொருகியவாறே கதிரின் கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "என்ன பண்ற கதிர்? வேண்டாம், விட்டுடு" என்றாள். 

"உள்ளேயும் ஈரமாயிருக்கு. நீ பேசாம இரு. எனக்குத் தெரியும்மா.."

 அவன் கூறிய அம்மா என்ற வார்த்தை அவளைக் கட்டிப் போட்டது.

அவனது கையை விட்டு விட்டு, அவனது ஒரு பக்க தோளில் சாய்ந்து கண்களை மூடிக்கொண்டாள்..

{ அனுமதி கிடைத்துவிட்டது இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும் பூந்து விளையாட வேண்டியது தான். }

முலை சதையின்‌ பரிணாமத்தை உணர்ந்தான் அது சாப்டாகவே இல்லை. இறுகிப் போய் இருந்தது... 

அதை நன்றாக அழுத்தி பின்பு விரல்களை வெளியே எடுத்துவிட்டு ..அவளைப் பார்த்தான்..

 அவள் கண்கள் மூடியவாறே இவனுக்கு முலையைக் காட்டிக் கொண்டு அவன் தோள்களில் சாய்ந்தவாறே பேச்சு மூச்சில்லாமல் கிடந்தாள்.

அவளது கழுத்தில் ஒரு முத்தம் வைத்தான். ..அவள் சிணுங்கியவாறு இன்னும் அவனை இறுக்கி கட்டிக்கொண்டாள்...

ஆனால் எந்த எதிர்ப்பும் இல்லை அவனைத் திட்டவும் இல்லை. அவனை எதிர்க்கவும் இல்லை. அவள் அவனுக்கு சம்மதமும் கூறவில்லை...

மௌனத்தை சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்டு 

ஒரு கையால் ஜாக்கெட் ஹூக்குகளை இரண்டு விரல்களை வைத்து பிரிக்கத் தொடங்கினான்...

வேக வேகமா முதல் மூன்று பட்டன்களை அவிழ்த்துவிட்டான்...

அவ்வளவு நேரம் அந்த எடையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்த ஜாக்கெட் சற்றே தளர்ந்தது ...

முலை பிதுங்கிக்கொண்டு வெளியே தெரிந்தது. இவ்வளவு நேரம் தூக்கி நின்று கொண்டிருந்த முலை,‌லேசாக‌ சரிந்தது..

அவளது காம்புகள் ஜாக்கெட்டை மீறி துருத்திக் கொண்டு தெரிந்தது...

சாக்கெட்டை மேலாகவே காம்புகளை அவனது விரல்களால் தொட்டான். ..

ஷாக்கடித்தது போல் ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கினாள்...

காத்திருக்க‌ விரும்பவில்லை கதிர்.. களத்தில் குதித்தான்

மூன்றாவது பட்டனையும் கழட்டிவிட்டான்...

 கதவைத் திறப்பது போல இரண்டு பக்கமும் திறந்து விலக்கி விட்டான்...

கருப்பு நிற பிராவில் வெள்ளை வெளேரென்று அந்த முலைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது அவனது கைக்கு எட்டும் தூரத்தில்...

அவளது சூடான மூச்சு காற்று என் கழுத்தில் பட்டது... 

அவனும் மூச்சு வாங்கிய படியே அதை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்குத் தெரியவில்லை அது அவன் குழந்தையாக இருக்கும் பொழுது மாறி மாறி சப்பி சப்பி பால் குடித்த முலை என்பது... அது தெரியாமலே அதை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

குனிந்து இரண்டு முலைகளுக்கும் நடுவில், பிரா வின் மீறித் தெரிந்த முலை சதையில் முத்தம் வைத்தான்...

"கதிர்... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் " என்று சினுங்கினாள்..

அவளை நிமிர்த்தி இரு கன்னத்தை தாங்கினான்...கண்களைத் திறந்து அவன் முகத்தைப் பார்க்கத் துணிவில்லாமல் கண்களை மூடியவாரே இருந்தாள்... 

மீண்டும் அவளை தன் மீது சாய்த்துக்கொண்டு வேகவேகமாக ஜாக்கெட்டைக் கழற்றினான்...

 கழற்றி கதவுப் பக்கமாக வீசினான்.

இப்பொழுது வெறும் பிராவோடு முலைகளை‌ அவனது நெஞ்சில் வைத்து அழுத்திய படி இறுக்கி அணைத்த படி மோகத்தில் கட்டுப்பட்டு கிடந்தாள்....

வசந்தி எனும் அந்த பத்தினி தாய்...

ஏற்கனவே அவளது உதட்டை சுவை பார்த்திருந்ததால் அவளது உதட்டின் மீது இவன் கவனம் செல்லவில்லை....

இன்று அவளது முலைகளை ருசித்திடவேண்டும் என்பதில் முடிவாயிருந்தான்.

அவள் அதை பிராவுக்குள் கையை விட்டு காம்பை பிடித்து பார்த்தான், நன்கு தடித்து பெருத்திருந்தது...

காம்பை பிடித்து வெளியே இழுத்தான்..

நன்கு தண்ணீர் நிரப்பிய பந்து போல்..
 கைக்குள் அடங்க மறுத்து,..குலுங்கி தளும்பியவாறு வெளியில் வந்து ஒரு முலை விழுந்தது...

 அதன் பரிமாணத்தைப் பார்த்து வாயைப் பிளந்தான்.

அந்த முலையில் வாய் வைத்தால் யாராக இருந்தாலும் எடுக்கவே தோன்றாது அப்படி இருந்தது அந்த முலை..

சுற்றி வரப் பழுப்பு நிறத்தில் காம்புகள் கருத்துத் தடித்துப் போயிருந்தது. 

கண்டிப்பாக, இவள் பிள்ளை பெற்றவளாக இருக்க வேண்டும். ..எப்படித் தடித்துள்ளது என்று வியந்தான்...

 அந்த காம்பைப் பிடித்து இழுத்துத் திருகி, அதை உருட்ட ஆரம்பித்தான்..

வாயில் கடித்து சுவைத்து விடனும் என்று வாயில் கவ்வ கொண்டு சென்ற போது..

 தடார்ர்..தடார்ர் என்று கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது...

அவ்வளவு நேரம் மோகத்தில் இருந்தவள் அதிர்ந்து எழுந்தாள்...

மிக வேகமாக ஓடிச் சென்று ஜாக்கெட்டுகளை எடுத்து மாட்டிக்கொண்டு சேலையை கட்டத் தொடங்கினாள்..

அவன் பக்கத்தில் நிமிர்ந்து கூட பார்க்கவில்லை..

அவன் என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்பதற்குள் கதவைத் திறந்தாள்...

வெளியே அவன்‌ தந்தை நின்று கொண்டிருந்தார்...

*****‌ தொடரும் *****

[Kathir anbu]

குறைகள் இருப்பின் கூறவும்...

மாற்றிக்கொள்கிறேன்...

நன்றி...!!!

[Kathir anbu]

கதிர் ♥️ வசந்தி

[Kathir anbu]

அடுத்த பதிவு எப்போ?

கொஞ்சம் வேலைப்பளு...
கூடிய விரைவில் அடுத்த பதிவு...

[Kathir anbu]

வசந்தி வேகமா வீட்டை விட்டு வெளியேறி
விறுவிறுவென நடந்து தோட்டத்தின் பக்கம் சென்று ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தாள்....

அவள் மனம் லேசாகியது.

 தன் மகன் பிடித்துத் திருகி விளையாண்ட காம்பு இன்னும் தடிப்பாய் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.... 

 சேலையை விலக்கி ஜாக்கெட்டைத் தொட்டு பார்த்து..."என்ன காரியம் செய்துகொண்டிருந்தேன்? என்னால் என்னை நம்ப முடியவில்லை... 

மகனுக்கு ரொம்ப இடம் கொடுத்துவிட்டோமோ, தவறு செய்துவிட்டோமோ ".. குற்ற உணர்ச்சி என்னுள் எழுந்தது.

 கண்ணத்தில் கண்ணீர் வழிந்து
தரையில விழுந்தது...

 வானமும் இருட்டிக்கொண்டு லேசாக தூறல் ஆரம்பித்தது..

 தூரல் தூர ஆரம்பித்தது....

வசந்தியை காணாமல் தேடி கொண்டு அங்கே வந்துவிட்டான்... கதிர் 

 சிறிது நேரத்திலேயே மழை தூறல் துவங்கியது...

வசந்தியின் கைகளை பிடித்து அங்கு இருந்த மோட்டார் செட் அருகே அழைத்துச் சென்றான்...

தலை குனிந்தவாறு அவன் கையை பிடித்துக் கொண்டு நடந்தாள் வசந்தி..

"என்ன காரியம் செய்ய பார்த்தோம் ஐயோ கடவுளே" என்றவாறு அழ ஆரம்பித்தாள்... 

அங்கிருந்த கட்டில் ஒன்றை இழுத்து போட்டு அதில் அவளை பிடித்து உட்கார வைத்தான்...

 தேம்பி தேம்பி அழுதவாறு
சேலை தலைப்பால் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள் ...

கதிர் அவள் முன்பாக நின்றிருந்தான்.

 சற்று முன்பு நடந்த காரியத்தால்
விறைப்பாக இருந்த‌...அவனது சுன்னி கொஞ்சம் விறைப்பு தளர்ந்து..
இருப்பினும் அவனது பேண்டில் முட்டிக்கொண்டிருந்தது.

அவனது ஆண்மை விரைப்பை கவனித்துவிட்டு திரும்பிக் கொண்டாள்...

ஆனாலும் தேம்பிக்கொண்டு தான் இருந்தாள்..

வாஞ்சையுடன் அவள் தலையை தடவி விட்டு அவள் அருகிலேயே உட்கார்ந்து கொண்டான்... 

இருவரும் ஏதும் பேசவில்லை..

 வெளியே மழை அடித்து பெய்ய ஆரம்பித்தது.

மழையின் காரணமாக கதிர் முழுவதும் நனைந்துவிட்டான்... 

அதை கவனித்துவிட்டு, சேலை தலைப்பால் கதிரின் தலையைத் துவட்ட தொடங்கினாள்...

அமைதியாக அவள் துவட்டலை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்... அழுததில் வசந்தியின் கண்கள் வீங்கி சிவந்து காணப்பட்டது...

அவள் கைகளை ஆட்டி ஆட்டி அவன் தலையைத் துவட்டும் பொழுது அவளது முலை இரண்டும் ஜாக்கெட்டுக்குள் இருந்து குலுங்கியது...தெள்ளத்தெளிவாக அவன் கண்களுக்கு தெரிந்தது...

இருவரும் நேருக்கு நேராக அமர்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தனர்...

வசந்தி அவன் தலையை நன்றாகத் துவட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்... தாய் பாசத்துடன்
ஆனால் கதிர் காமத்துடனேயே வசந்தியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்...

 எழுந்து நின்று தலையை கோதி பார்த்தாள்...

 வயிற்றுப் பகுதியில் உள்ள சேலை விலகி அவள் தொப்புள்
அவன் உதட்டருகே உரசியது... 

சிறிதும் தாமதிக்காமல்
இழுத்து பசக்க் எனத் தொப்புள் மேலே முத்தமிட்டான்...

முதுகுத் தண்டு சிலிர்த்திட கண்களை இறுக்க மூடி... கதிரின் பின்னந்தலையில் கைகளை விட்டு முடியை இறுக்கி கண்களை மூடிக்கொண்டாள்... 

"ப்ச்ச்ச, ப்ச்ச்" என்று நான்கைந்து முத்தங்களை அவள் தொப்புள் மேல் வைத்தான் கதிர்..

கால்கள் தளர்ந்தது... கட்டில் மீது பொத்தென்று சரிந்தாள்...

அவளை மெதுவாகப் படுக்க வைத்து, சேலை தலைப்பை இழுத்து, கீழே போட்டுவிட்டு, வசந்தி மேல் படர்ந்தான் கதிர்....


"வேண்டாம் கதிர் நம்ம பாவம் பண்ணிட்டு இருக்கோம்... விடு இது தப்பு..."

அவள் உடல் அங்கங்கள்...கதிரை பித்தம் கொள்ளச் செய்தது...

 அவன் அவசரப்படவில்லை.

 வசந்தியை ரசிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்..

 கட்டிலின் மீது அமர்ந்து அவளை பார்த்தான்..

 கட்டிய சேலை பாதி உடலிலும், பாதி தரையிலும் கிடந்தது...

வெறும் ,ஜாக்கெட்டோடு
தனது முலைகளை இரண்டு கைகளாலும் மறைத்தவாறு.. கெஞ்சியபடி படுத்திருந்தாள் ..ஆனால் எதிர்க்கவோ, கோப படவோ இல்லை...

அவள் வாய் இது தவறு, இது தவறு என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தது. 

அவன் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.
மெதுவாக அவள் மீது சாய்ந்து அவள் 

நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
பின்பவள் மூக்கில் ஒரு முத்தமிட்டான்.. அவள் இதழின் கீழே ஒரு முத்தமிட்டான். இரு கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தங்கள் வைத்தான்.
அவள் கழுத்திலும் நான்கு ஐந்தும் முத்தங்களை வைத்து... தன் உதட்டால் அந்த ஈரத்தை ஒற்றி ஒற்றி எடுத்தான்.


வசந்தி தன் முலையை மறைத்திருந்த கைகளை எடுத்து கதிரின் தலையை கோத தொடங்கினாள்...
அவளையறியாமல்...

மெதுவாக அப்படியே கீழே சரிந்து அவள் தொப்புள், தொப்புளைச் சுற்றியுள்ள வயிற்றுப் பகுதிகளில் எப்படியும் ஒரு 10 முத்தமாவது கொடுத்திருப்பான்.... 

இப்பொழுது வசந்தி அவன் தலையை இருக்க பிடித்து மேலே இழுத்தாள்...

மேலே ஊர்ந்தவாறு சென்றான்...

 இருவரின் கண்களும் சந்தித்துக்கொண்டன..

கதிரை பார்த்தவாறே "இந்த பாவத்தை நான் எங்கு சென்று சரிசெய்ய போகிறேன் என்று தெரியவில்லை" என்று கூறியவாறே ..

அவனது தலையை இருக்க பிடித்து இழுத்து அவன் வாயை இருக்கிக் கவ்வி, மிகவும் மூர்க்கமான முத்தத்தை வழங்கினாள்...

இருவரும் வாயும் நாக்கும் பின்னிக் கொண்டு சண்டை போட்டன...

 வெளியே இடி சத்தம் விழுந்து‌ கொண்டிருக்கிறது, உள்ளே ஒரு மூர்க்கமான முத்தயுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்தது.

இருவரும் கண்டபடி உதட்டை தேய்த்துக்கொண்டு இறுக்கி கட்டி அணைத்த படி .. கட்டிலில் உருள முடியாமல் கிடந்தனர்...

முழுவதுமாக இப்பொழுது கதிர் வசந்தியின் மேலே ஏறிப் படர்ந்து விட்டான்...

 அந்த அறை முழுவதும் இருவரதும் முத்தச் சத்தமும், எச்சில் வாடையும் கலந்து
ஒருவித மோன நிலையில் இருந்தது... 

வசந்தி வெறி வந்தவள் போல் கதிரின் தலைமுடியை இழுத்து, பின்னால் இழுத்து,
மீண்டும் அவனை பாட்டு அவனைத் திட்டிக்கொண்டு..

"இன்னும் நான் என்னென்ன பாவங்கள் செய்யப் போகிறேன்" என்று கூறியவாறு மீண்டும் அவனை இழுத்து அவனது உதட்டை கடித்து... நாக்கை சப்பி இழுத்து ...எச்சிலை குடித்து
கதிரை துடிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தாள்....

இப்பொழுது வசந்தி சற்றும் தாமதிக்காமல் கதிரைத் தள்ளிவிட்டு வேகமாய் எழுந்து அமர்ந்து அவள் ஜாக்கெட்டின் முதல் கொக்கியைக் கழற்ற ஆரம்பித்தால்...

வசந்தி குடுத்தா அதிர்ச்சி முத்தத்திலிருந்து மீளாத கதிர், அடுத்து என்ன நடக்கிறது என்பதை, முடிப்பதற்குள் இரண்டாவது பட்டனையும் கழட்டி விட்டால்.., 

மூன்றாவது பட்டனை கழட்டும்போது,
சரியாக டமார் டமார் என
மோட்டார் ரூம் கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது...

" ஐயா ஐயா உள்ளயா இருக்கீங்க? மழை ரொம்ப பெய்யுதுனு பெரியயா குடை கொடுத்து விட்டாங்க. வாங்கய்யா வீட்டுக்கு போகலாம்" என்று அங்கு தோட்டத்தில் பணி செய்யும் ஒரு பணிப்பெண் கத்துவது கேட்டது...

இப்பொழுது வேகமாக இருவரும் மூச்சிறைத்தவாரே ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்...

 கழட்டிய ஹுக்குகளை வேக வேகமாக மாட்டி விட்டு, சேலையை எடுத்து மேலே போர்த்திக் கொண்டு கதவைத் திறந்து குடையை வாங்கி, கதிரின் கையைப் பிடித்து வீட்டிற்கு விறுவிறுவென நடந்தால் வசந்தி.