[Kathir anbu]

இரவு மழை அடித்து தீர்த்தது..
மூவரும் சாப்பிட்டு விட்டு தூங்குவதற்கு தயாரானர்...

சாப்பிடும் பொழுது வசந்தியும் கதிரும் எதிர் எதிரே அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்..

மாணிக்கம் டிவி பார்த்தவாறே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்...

இங்கோ இவர்கள் இருவரது கண்களும்
அவ்வப்போது மோதிக்கொண்டே இருந்தது...

வசந்தி கண்களைப் பார்த்துவிட்டு, அடுத்த நொடி வசந்தியின் முலையை பார்த்தான் கதிர்...

கதிர் கவனிப்பதை பார்த்துவிட்டு, முந்தானையை ஒதுக்கி, பாதித் தெரிந்த முலையை மூடிவிட்டு, முறைத்துக் கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தாள் வசந்தி...



பிறகு அவரவர் அறைக்கு தூங்கச் சென்றனர்...

சரியாக இரவு 11:00 மணி இருக்கும். வசந்தி அறையின் கதவை மெதுவாக திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்து கதவை உள்பக்கமாக தாளிட்டு
அவளருகே சென்றான்...

வசந்தி தூங்கவில்லை, மாறாக விழித்துக்கொண்டுதான் இருந்தாள்...

ஆனால் கதிரைப் பார்த்து அவள் அதிர்ச்சி அடையவில்லை. ஒய்யாரமாகவே படுத்துக்கிடந்தாள்...

இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை...

வசந்தி மல்லாக்கப் படுத்தவாறு ஒரு கையை மேலே தூக்கி, தனது ஜாக்கெட் அக்குளின் ஈரத்தைக் காட்டியவாறு படுத்திருந்தாள்...

அவள் கண்களில் மோகம் நிலைகுத்தியிருந்தது. எதிரே நிற்பவன் தன் மகன்.
படுத்திருப்பவள் அவன் அம்மா அனைத்தும் மறந்துபோயின அவளுக்கு...

மெதுவாக வசந்தியின் அருகே அமர்ந்தான்.
ஒரு பக்கமாக வசந்தி உருண்டு  அவனுக்கு முதுகைக் காட்டியவாறு படுத்தாள்...

கதிரும் அவள் பின்புறமாக படுத்துப் போர்வையை இருவருக்கும் நெஞ்சு வரை போர்த்திவிட்டு அவளை இருக்கி பின்புறமாக அணைத்துக் கொண்டான். ..

அணைத்தவன்.. பின்னங்கழுத்தில் முத்தமிட்டவாறு மூச்சை  இழுத்து விட்டான்...

அவள் பின் கழுத்தில் அவனது மூச்சின்  மூச்சுக்காற்று சூடாக வீசியது..

வசந்தி கதிரின் ஒரு கையை எடுத்து அவளின் இடுப்போடு அணைத்துக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டாள்...



" எதுக்கு இப்போ இங்க வந்த? "

"உன்னை பார்க்காமல் இருக்க முடியல. உன் ஞாபகமும் வந்துச்சு, தூக்கமும் வரலை. ஏன் நான் வரக்கூடாதா? இப்போ எழுந்து போயிரட்டுமா?"

"நான் ஒன்னும் போன்னு சொல்லலையே."

மெதுவாக வசந்தியின் தொப்புளில் நிமிண்டினேன் ..

"கைய வச்சுக்கிட்டு சும்மா இரு கதிர்.. யாராச்சும் வந்துவிட போறாங்க நம்ம மானமே போயிடும்"..

இன்று கொஞ்சம் நகர்ந்து படுத்தாள்.. அவள் இடுப்பில் கையை விட்டு இருக்கி இழுத்து அவளோடு ஒட்டி படுத்தான்...

டக்குன்னு திரும்பி நேருக்கு நேராக படுத்தாள்...

அவனது மூச்சு காற்று அவள் நெத்தியில் பட்டது...

அவன் நெஞ்சின் மேல் முகத்தை வைத்து இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ..

போர்வையை இழுத்து
இருவருக்கும் போட்டுவிட்டு "பேசாமல் தூங்கு கதிர். எதுவா இருந்தாலும் நாளைக்கு பேசிக்கலாம்."

"எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை நீ தூங்கு. ஏன் நைட்டுல கூட சாரி கட்டிக்கிட்டே தூங்குற "
என கேட்டு, அவளின் உடலை தடவிக்கொண்டே இருந்தான் ...

"இன்னும் ரெண்டு நாள்ல தீபாவளி வேற வருது. ..நெறைய வேலை இருக்கு. என்ன தொல்லை பண்ணாம தூங்க விடு."

"சரி, சரி, தூங்கு."...

***************************

அடுத்த இரண்டு நாட்களும்
இருவருக்கும் அவ்வளவாக எதுவும் நடக்கவில்லை...

மூன்றாம் நாள் தீபாவளி வந்தது...

அன்று காலை பரபரப்பாக எழுந்து வீட்டு வேலைகளை செய்து, கதிரை எழுப்பி, அவனது தலைக்கு எண்ணை வைத்து,...
பாத்ரூமில் சென்று உட்கார சொன்னாள் ...வசந்தி.

" நான் சுடுதண்ணி காய போட்டு இருக்கேன். நீ உள்ள போய் தலைக்கு எண்ணெய் வெச்சிட்டு வெயிட் பண்ணு நான் வந்து தேச்சு விடறேன்."

முகத்தில் குறும்பு புன்னகையோடு பாத்ரூமிற்கு சென்றான். .

அது கிராமப்புறம் என்பதால் ஓபன் பாத்ரூம் தான். ஆனால் சுற்றி வர வேலிபோல் தடுப்பு அமைத்திருக்கும். வெளியில இருந்து பார்த்தால் உள்ளே எதுவும் தெரியாது. ஆனால்
பெரிதாகவே இருக்கும்.

உள்ளே சென்று கதிர் ஒரு  துணி துவைக்கும் கல்லின் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டான்..

வெறும் இடுப்பில் துண்டை மட்டும் கட்டிக்கொண்டு உள்ளாடைகள் ஏதுமின்றி ஒய்யாரமாய் எண்ணெய் வழியும் தலையோடு அமர்ந்திருந்தான்..

வசந்தி இன்னும் குளிக்கவில்லை இவனை குளிக்க வைத்துவிட்டு தானும் குளித்து உணவுகளை தயார் செய்ய வேண்டும் என்று பரபரப்புடன் வேகமாக அங்கு வந்தாள்..

"உன்ன குளிப்பாட்டிட்டு நானும் குளிக்கிறேண்டா.. குளிச்சுட்டு தோட்டத்துல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு அத முடிச்சுட்டேனா... சாமியை கும்பிட்டு சாப்பிட்டுடலாம்...".

" சரி வந்து எண்ணெய் மட்டும் தேச்சு விடு. "

"சரி "என்று சேலை தலைப்பை இழுத்து இடுப்பில் சொருகி அவனை அந்தக் கல்லிலிருந்த மற்றொரு சிறிய கல்லிற்கு மாற்றினாள்...

இப்பொழுது கதிர் வெறும் துண்டுடன் அமர்ந்திருந்தான்...

எண்ணெய் எடுத்து அவள் உச்சந்தலையில் ஊற்றி நன்றாக மசாஜ் செய்தாள்...

பின் முகம் எண்ணையால்‌ வழித்து...

கண்கள், காது, கழுத்து என எண்ணைக்கையால் வழித்து வழித்துவிட்டு
அடுத்ததாக எழுந்து நிற்க சொல்லி, ..

அவனது கைகள், வயிறு, துண்டிற்கு மேல் அனைத்து பகுதிகளையும் எண்ணெய் தேய்த்து விட்டவள்...

இரு கைகளையும் தூக்கச் சொல்லி அவனது இரு அக்குள்களிலும் எண்ணெய் தேய்த்து விட்டாள்.

"ஏன்டா இவ்வளவு முடி வைச்சுருக்க?"என்றாள் அக்குளில் தேய்த்தவாறு...

" சேவ் பண்ணிடுறேன், இன்னைக்கு விடு..."

"நீ கூட தான் மூடி வச்சிருக்க நான் ஏதாவது கேட்டனா".

"சீ, வாய மூடு."

அவனது கையை பிடித்து அவளது ஷோல்டரின் மேல் வைத்து நன்றாக மசாஜ் செய்தாள்....

கதிரோ கையை வைத்துக்கொண்டு சும்மா இருக்காமல் அவள் கழுத்தை,
பிடித்து தடவிக்கொண்டே ...ஒரு மூர்க்கமான பார்வையை அவள் மீது வீசிக்கொண்டிருந்தான்....

அவள் அவனின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தாள்...

"எழுந்து நில்லுடா, காலுக்கு எல்லாம் தேய்க்கணும்ல."

காலில் எண்ணெயை ஊற்றி நன்றாக வழித்து வழித்து தேய்த்து விட்டால் இரு கால்களிலும்....

வசந்தி கடமையே கண்ணாக எண்ணெய் தேய்த்து விட்டு கொண்டிருந்தாள்...

மேலிருந்து பார்க்கும்போது... வசந்தியின் ஜாக்கெட் முலை பள்ளம் தெரிந்தது அதில்.. எண்ணெய் தெரித்து வழிந்து கொண்டிருந்தது...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கதிரின் ஆன்மை எழ தொடங்கியது..

அடுத்ததாக துண்டை கழட்ட செல்ல மனம் இன்றி எண்ணையை எடுத்து துண்டுக்குள்ளாகவே அவனது தொடை இரண்டிலும் தேய்த்து தேய்த்து விட்டு,

" சீயக்காய் வச்சிருக்கேன். சோப் எல்லாம் எடுத்து போட்டுக்கோ. ஒழுங்கா குளிச்சுக்கோ. சுடு தண்ணி சூடு கரெக்டா இருக்கு, பார்த்துக்கோ. நான் போய் இன்னும் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு அத முடிச்சுட்டு வரேன். குளிச்சுட்டு கூப்பிடு "
என்று விறுவிறுவென நகர்ந்தாள்.

சட்டென கையை பிடித்தான்...

" நீ முழுசா இன்னும் எண்ணெய் தேய்க்கவே இல்லை, எங்கே ஓட பாக்குற?"

" என்ன முழுசா தேய்க்கலை அதான் தேச்சுட்டேன்னு" என்று கூறியவாறு திரும்பியவள்,

அவன் நின்ற கோலத்தை பார்த்து அதிர்ந்து விட்டாள். ..

தான் கட்டியிருந்த துண்டை அவள் திரும்பிய நொடியே அவித்து வீசி விட்டான் கதிர்...

மொழு மொழுவென்றிருந்த .. 8 இன்ச் விறைத்த பூலுடன் நின்று கொண்டிருந்தான்...

மர நிழலை மீறி சூரிய ஒளி அவன் பூளின் விழுந்தது...

அது  துடித்து துடித்து மேலும் கீழும் ஆடி கொண்டிருந்தது....

வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்...

அவள் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியது அதன் அளவை பார்த்து.

சட்டென தலையை கீழே குனிந்து கொண்டாள்...

"என்னால் அங்கெல்லாம் தேச்சு விட முடியாது நீயே தேச்சுக்கோ"..

"அதெல்லாம் முடியாது... நீ ஆரம்பிச்சிட்ட நீயே முடிச்சிட்டு போ. நேரம் ஆகிட்டு இருக்கு."

"சீ போடா எனக்கு வெக்கமா இருக்கு... நீ என்னை என்னனு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்க?"

"பேசினது போதும் என்னை நிமிர்ந்து பாரு "என்றவாறு கீழே குனிந்திருந்த வசந்தியின் முகத்தை நேராகத் திருப்பிப் பார்த்தான்...

ஒட்டு துணி இல்லாமல் 40 வயது மதிக்கத்தக்க பெண் முன்னால் எந்தக் கூச்சமும் இன்றி தன் விரைத்த பூலோடு நின்றுக் கொண்டிருந்தான் கதிர்...

நிமிர்ந்து அவன் கண்களைப் பார்த்தாள்.
இருவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை ஆனால் அவள் கைகள் மட்டும் தன்னிச்சையாக அவனது இடுப்பை நோக்கி சென்றது...

மெதுவாக கையை சரியாக அவன் பூளிற்கும் தொப்புளிற்கும் இடையே உள்ள பகுதியில் வைத்து ஒரு நொடி
கண்ணை இறுக்கி மூடி பின் அவனையே காமமாக பார்த்தாள்....

இருவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

மெதுவாக கீழே துடித்துக் கொண்டிருந்த தன் மகனின் பூலை வைத்த கண் வாங்காமல் இப்பொழுது வெட்கமின்றி வெறிக்க தொடங்கினாள்...

அவளது தயக்கம் சிறிது சிறிதாக உடைய தொடங்கியது.

இவன் தன் மகனல்லவா எத்தனை வயதிருந்தாலும் தனக்கு மகன்.

என் மகன் இவனுக்கு நான் தேய்க்காமல் வேறு யார் தேய்த்துக் குளிப்பாட்டி விடுவார்...

என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய் பெருமூச்சு விட்டவாறு உள்ளங்கையில் எண்ணெய் எடுத்து ஊற்றினாள்.

" ம்ம், அப்படி வா வழிக்கு" என்றவாறு கல்லில் சாய்ந்தவாறு நின்றான்...

ஏவுகணையைப் போல் வசந்தியை நோக்கி  நின்றுகொண்டிருந்தது கதிரின்
விடைத்த சுன்னி..

ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் ஒப்புக்கொண்டு விட்டாள்..., ஆனால் அவளுக்கு கைகள் நடுங்கியது.

நடுங்கிய , எண்ணெய் கைகளோடு மெதுவாக அவன் பூலருகே கையை கொண்டு சென்றாள்...

அமைதியாக வசந்தியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்...

வசந்திக்கோ முகம் சிவந்து விட்டன...

தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு லபக்கென அந்த விடைத்த கருத்த கருநாகத்தை இறுக்கி பிடித்தாள்...

ஆனால் அவளால் ஒரு கையால் அதன் முழு அளவையும் பிடிக்க முடியவில்லை...

பாதி அளவையே அவள் கைகள்
பிடித்திருந்தது...

இரண்டு கைகளால் பிடித்தால் மட்டுமே முழு சுற்றளவையும் பிடிக்க முடியும்...

அவளது இதயத் துடிப்பு தெள்ளத்தெளிவாக அவன் காதுகளில் விழுந்தது. ...

"ம்.. வசந்தி இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படியே பிடிச்சுட்டு இருக்கப் போற?  தேய்த்துவிடு."

வசந்திக்கு பேச்சே வரவில்லை வெறும் மூச்சு மட்டும்தான் மேலும் கீழுமாக வாங்கியது.

மெதுவாக நல்லெண்ணெயை  இரண்டு கைகளிலும் ஊற்றி மேலிருந்து கீழாக உருவ ஆரம்பித்தாள்....

நரம்புகள் புடைக்க ஒரு கருநாகத்தை
நீவி விட்டுக்கொண்டிருந்தாள்...


"வசந்தி கீழே கொஞ்சம் பாரு... அங்கேயும் எண்ணெய் போட்டுவிடு..."

"ம்ம்ம்ம்"

அவன் சுன்னியை ஒரு கையால் பிடித்து மேலே மடக்கியவாறு அவனது இரு கொட்டைகளுக்கும் எண்ணெயைப் போட்டுப் பிசைய ஆரம்பித்தாள்....

எண்ணெய் சொட்டுச் சொட்டாக வழிய ஆரம்பித்தது.

கண்ணை மூடி மேலே பார்த்து அண்ணாந்தவாறு கதிர் முனங்கிக் கொண்டிருந்தான்...

அவனது பூளிலிருந்து விடைத்த நரம்புகள் அவள் கைகளில் உரசும் போது அவளுக்கு ஏற்பட்ட மாற்றம் அவள் கண்களில் தெரிந்தது...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுயநினைவை இழக்க தொடங்கினாள்... மயக்கம் வருவது போல் ஆகிவிட்டது வசந்திக்கு.


கண்ணும் கருத்துமாக இப்பொழுது இரண்டு கைகளாலும் பூளை வேக வேகமாக உருவ ஆரம்பித்தாள்.

என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும் என்று முடிவுக்கு வந்தாள் வசந்தி.

[Kathir anbu]

கண்ணும் கருத்துமாக வேகவேகமாய் கதிரின் பூலை குலுக்கி கொண்டிருந்த வசந்தி...நிமிர்ந்து கதிரைப் பார்த்தால் கதிர் கண்கள் சொக்கியவாறு வசந்தியைப் பார்த்து முனங்கிக் கொண்டிருந்தான்..


" ம்ம்ம் ஹா ஹா ஹா அப்படித்தான் அப்படித்தான்..."

நன்றாக எண்ணெயை வழித்து வழித்து மேலிருந்து கீழாக உருவி கொண்டிருந்தாள்...

இரண்டு கைகளாலும் குலுக்கியதால் அவளது சேலை நன்றாக விலகி..அவளது இரு முலைகளுக்கு இடையில் சென்று ஒரு கயிறு போல் ஆனது....

இரண்டு முலைப்பந்துகளும் தெள்ளத்தெளிவாக அவன் கண்களுக்கு விருந்தானது...

 ஏற்கனவே விறைத்து துடித்துக் கொண்டிருந்த கதிரின் சுன்னி இப்பொழுது
இரத்தம் சூடாகப் பாய்ந்து மேலும் இறுகிவிட்டது....

கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடங்கள் கடந்து அவன் பூளை உருவி கொண்டு இருந்தாள்...

 கதிரால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
கால்கள் நடுங்கின. அவனது முகம் இறுகியது...

" ஆ "என்ற அரற்றியவாரே...

எதிரே அமர்ந்திருந்த வசந்தியின் முகத்திலேயே சீத் சீத் என்று தனது
கன்னி விந்தை பாச்சினான்....

 ((கதிர் இதற்கு முன்பு கல்லூரி நாட்களில் கையடித்தது உண்டு, ஆனால் இதுபோல் நரம்புகள் முறுக்கேற, முழு காமத்துடன் 
அடிக்கவில்லை ...))

 ஏழு எட்டு முறை கதிரின் கருநாக பாம்பு விந்தை வசந்தியின் முகத்திலே அடித்தது...

 ஆனால் வசந்தி முகத்தை திருப்பவோ எழுந்து ஓடவோ எதுவுமே செய்யவில்லை..

 சிறிதும் கூச்சம் தயக்கம் இன்றி மேலும் மேலும் வேகமாக குலுக்க ஆரம்பித்தாள்...

பால் அபிஷேகம் செய்ததுபோல் ஆனது...அவள் முகம்...

நெற்றி..மூக்கு வாய்...என் முகம் முழுவதும் கதிரின் கஞ்சி வழிந்தது...

மிகவும் சூடான கஞ்சி...

"எவ்வளவு தான்டா ஸ்டாக் வச்சிருக்கேன்னு" மனதில் நினைத்துக் கொண்டால்...

"எவ்வளவு சூடு.... எல்லாம் போய்டுச்சு"

அவன் கஞ்சி வாசத்தை நன்றாக உள்ளிழுத்து கொண்டாள்.. வசந்தி..


கால்கள் நடுங்கியவாறு மெதுவாகக் கீழே சரிந்தான் கதிர்...

 கீழே மெதுவாக அமர வைத்தான். ஆனால் அவன் பூலையைப் பிடித்திருந்த கையை எடுக்கவே இல்லை...

கீழே உட்கார விட்டு மீண்டும் தனது சேவையை தொடர்ந்தால் வசந்தி..

 மீண்டும் அடிக்க ஆரம்பித்தாள்..

 மிச்சமீதி இருந்த விந்துக்களும் வெளியே வந்தன..

"அவ்வளவுதான் அவ்வளவுதான் முடிந்துவிட்டது..". என்று முகத்தில் வழிந்த விந்தை துடைத்தவாறு அவனை பார்த்தாள்... 

எழுந்து முகத்தைக் கழுவினாள். சுடுதண்ணீரை எடுத்து அருகில் வைத்து அவனை அமர வைத்து...

அவனே குளிப்பதற்குத் தயாரானான். இப்பொழுது காமம் அடங்கியதால் சற்று கூச்சம் வந்தது கதிரிக்கு.

 கூச்சத்துடன் வசந்தியைப் பார்த்து, "நானே குளித்து விடுகிறேன் விடு" என்றான்.
சரியென முகத்தை கழுவி விட்டு திரும்பி கதிரின் ஒரு பார்வையும் கதிரின் கருநாகத்தை ஒரு பார்வையும் பார்த்துவிட்டு

 வெளியேறினால் அந்தத் தாய்...

கதிர் ஒரு வழியாக குளித்து முடித்துவிட்டு, வெறும் துண்டுடன் வீட்டிற்குள் வந்தான்... 

அவனைப் பார்த்து வெட்க புன்னகையோடு வசந்தி குளிக்கச் சென்றாள். ..அவளும் குளித்து முடித்துவிட்டு வந்து,..

புது உடை அணிந்து சாமி கும்பிட்டனர்..

அப்போது..

"நான் வாங்கி கொடுத்த பிராவா இது.." என்று வசந்தியின் காதில் கிசுகிசுத்தான்... 

"ச்ச்சீ ....சாமி கும்பிடும்போது.... வாய் மூடிக்கிட்டு சாமி கும்பிடு.." 

பின்பு வசந்தி சமையல் வேலைகளை ஆரம்பித்து அனைவரும் சாப்பிட்டு விட்டு, மாணிக்கம் ஓய்வெடுக்கச் சென்றார்.

 வசந்தியும் கதிரும்...
ஹாலில் உட்கார்ந்திருந்தனர்...

 கதிர் வசந்தியின் கையை பிடித்து 

"தோட்டத்து பக்கம் போகலாமா?"

" இந்த நேரத்திலையா? அங்க போய் நம்ம என்ன பண்ணப் போறோம்? இங்கே இருந்து டி.வி பார்ப்போம்... இரு..."

" போரடிக்குது வசந்தி. வா போவோம். கொஞ்ச நேரம் சுத்திட்டு வருவோம்..."

"சரிவா,.."

 இருவரும் தோட்டத்து பக்கம் சென்றனர்.


கதிர் பெரிய விவசாய குடும்பம் என்பதால் அவர்களுக்கு நிறைய தோட்டம் இருந்தது....

அங்க வசந்தியும் கதிரும் கைபிடித்தவாறு நடந்து சென்று,
ஓர் மாமரத்தின் அடியில் அமர்ந்தனர். அருகில் மோட்டார் கிணற்றில் மோட்டார் நீர் இறைத்து கொண்டிருந்தது.

"டேய் எனக்கு கொஞ்சம் மாங்காய் பறிச்சு தரியா?" என்று மேலே இருந்த மாம்பழங்களை பார்த்தவாறு கேட்டாள்...

"இந்த மரத்திலெல்லாம் என்னால் ஏற முடியாது... பக்கத்துல பெரிய கம்பு எதாச்சும் இருந்தா போய் பார்த்து எடுத்துட்டு வரேன்... இங்கேயே இரு" என்று கூறிவிட்டு
கதிர், வசந்தியை விட்டு கொஞ்சம் தூரம் சென்றான்... 

அப்போது வசந்தி அங்கு ஒன்றை கவனித்தாள்.

அங்கு சில ஆடுகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன....

அது கதிர்க்கு சொந்தமானவை.

அதில் ஒரு ஆடு சினை சேருவதற்காக இன்னொரு ஆட்டின் பின்பகுதியை முகர்ந்து முகர்ந்து அதனை
தயார்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. ...

பின்பு, இரண்டு கால்களை தூக்கி அந்த ஆட்டின் மேல் போடுவதும் அந்த ஆடு ஓடுவதுமாக இருந்தது....

சில நாட்களுக்கு முன்புதான் கதிர் வசந்தியும் தோட்டத்தில் இருந்த பொழுது,.. அவன் ஆடு, மாடுகளைப் பற்றி கூறியது இவள் நினைவுக்கு வந்தன...

அது தாய் ஆடு மற்றும் அதன் குட்டி (மகன்) ஆடு....

இப்பொழுது வசந்தி திரும்பி பார்த்தால் கதிர் தொலைவில் கம்புகளை எடுத்துக்கொண்டு நின்று நின்றுகொண்டிருந்தான்....

இப்பொழுது வசந்தி திரும்பி அந்த ஆடுகளைப் பார்த்தாள்...

 அந்த குட்டி ஆடு தாயாட்டின் மீது ரொம்ப நேரமாக போராடிப் போராடி இரண்டு கால்களைத் தூக்கிப் போட்டு ஒருவழியாக தாயாட்டை சம்மதிக்க வைத்துவிட்டது போல் தோன்றியது.... 

வசந்திக்கு மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கியது, அடுத்து என்ன நடக்கப்போகுமென்று அவள் மனது துடித்தது..


ஒரு வழியாக எப்படியோ, இரண்டு கால்களையும் தாயாட்டின் மீது போட்டது...

பின் சில நிமிடங்களிலேயே அந்த குட்டி ஆட்டின்
உறுப்பு நீண்டு கொண்டு வெளியே வந்தது... 

வசந்திக்கு இதய துடிப்பு வேகமானது...

 அந்த மாமரத்தைப் பிடித்தவாறு கீழே அமர்ந்துவிட்டாள்...

 அங்கு நடப்பது இரண்டு ஆடுகள் போல் அவள் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. 

வசந்தி நின்று கொண்டிருப்பது போலவும் அவள் மேல் கதிர்
இரண்டு கைகளையும் போட்டு பின்புறத்திலிருந்து ஓக்க‌ தயாரவது போல் அவளுக்கு தோன்றியது...

 மயக்கம் வருவது போலானது கண்களை மூடிக்கொண்டு தரையில் சரிந்தாள்...

 மூச்சு வேகவேகமாக வாங்கியது அடுத்து நடப்பதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை ..

எழுந்து ஓட நினைத்தாள்.
பின்பு அங்கிருந்து எழுந்து வேக வேகமாக செல்வதற்காக இரண்டடியை எடுத்து ...வைத்தால் 

அவள் கால்களை ஏதோ தடுத்தது...

" திரும்பி பார் திரும்பி பார் "என்று மனதில் குரல் ஒன்று கேட்டது...திரும்பி பார்த்தாள்...

பார்த்தால்  அந்த குட்டி ஆடு, (மகன் ஆடு, ) தன் தாயை கிட்டத்தட்ட புணர்ந்து கொண்டிருந்தது....

அதன் உறுப்பு தாயாட்டின்
பின்புறத்தில் மிக வேகமாக சென்றுகொண்டு வந்திருந்தது...

 அந்த தாயாடு எந்த வித எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி அமைதியாக தனது பிள்ளைக்கு உறுப்பை காட்டியவாறு அமைதியாக நின்றது.... 

மிகவும் மூர்க்கமான
இனப்பெருக்க நிகழ்வு அந்த இரு விலங்குகளிடையே நடந்து கொண்டிருந்தது....

 இப்பொழுது அந்த குட்டியாடு உரக்க
கத்தியவாரு தனது வெள்ளை நிற விந்துக்களை தாயாட்டிற்கு வயிற்றுக்குள் செலுத்தியது தெளிவாகத் தெரிந்தது...

வசந்தி கண்கள் கலங்கியது...

இது தவறு என்று முனங்கினாள்...

 அப்படியே ஓய்ந்து போய் இறங்கியது குட்டி ஆடு...

சொட்டு சொட்டாக தாய் ஆட்டின் பின்பகுதியில் ஏது இருந்தது....அவளால் நடப்பதை நம்ப முடிய வில்லை....

வசந்தி அங்க நடந்தவை கண்டு துவண்டு போனாள்....

 "ஏன் எனக்கு இந்த எண்ணமெல்லாம் வருகிறது?...  நானும் என் மகனிடம் இந்தவாறு நடந்துகொள்வேனா? நான் இதற்காகவா இங்கு வந்தேன்?"

என்று அவள் மீது அவளே கோபம் கொண்டு, மேல் முச்சும், கீழ் முச்சும் வாங்கியவாறு மரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றாள்...

 கதிர் இப்பொழுது வந்துவிட்டான்.

"கொஞ்சம் நில்லு.. நான் பறிச்சு தாரேன்" என்றான்.

 வசந்தி அமைதியாக அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு,..

"சரி எனக்கு ஒரு காய் போதும். ஒன்னு மட்டும் பறிச்சு கொடு என்றாள்."
[silence]


வசந்தி மனதிற்குள் ஒரு முடிவெடுத்தால் இனி இது தொடரக்கூடாது தன் மகனிடம்
தாம் இதுபோல் நடக்க நடந்து கொள்ளக்கூடாது கட்டுப்பாடாக இருக்க வேண்டும். அவனையும் கட்டுப்படுத்தி நல்வழிக்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்று ஒரு தாயாக நினைத்து தோட்டத்தை விட்டு இருவரும் மாங்காய்களோடு வெளியேறினர்.


******************************


சில நாட்கள் இப்படியே சென்றது.
ஒருநாள் வசந்தி துணி துவைத்து கொண்டிருந்தாள்....

கதிர் தனது அறையில் சட்டைகளை அயர்ன் செய்து கொண்டிருந்தான்.... அப்பொழுது வசந்தியின் தொலைபேசி ஒலித்தது. 

வெளியே இருந்த வசந்திக்கு கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை.

 இவன் உள்ளே இருந்து "வசந்தி வசந்தி" என கத்தி பார்த்தான். 

அவள் காதுகளிலே விழவில்லை. 

எனவே, அலைபேசியை எடுத்து எடுக்கலாம் என முடிவு செய்து சென்றான்.

 அங்கு வசந்தியின் மொபைல் டிஸ்பிளேயில் ... தேன்மொழி ♥️ என்று
ஒரு ஹார்ட் எமோஜி போட்ட படி ஒரு நம்பரில் இருந்து அழைப்பு வந்து கொண்டிருந்தது...

 யார் இந்த தேன்மொழி எனும் குழப்பத்துடன் மொபைலை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்... சட்டென அந்த போன் கட்டானது...

"இவளுக்கு தான் யாரும் இல்லை என்று சொன்னாலே பிறகு யாராக இருக்கும் "என்று என்ற ஆர்வம் வந்தது கதிர்க்கு..

 சட்டென்று வேகமாக ஓடிச் சென்று வசந்தையின்
பேக்கை எடுத்து பெட்டில் வைத்து உள்ளே என்னென்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்று நோண்டத் தொடங்கினான்... 

உள்ளே மணிப்பர்ஸ், சில போட்டோக்கள்
பணங்கள் கொஞ்சம் இருந்தது அதில் ஓர் கவர் ஒன்றிருந்தது ...

அந்த கவரை பிரித்து உள்ளே பார்த்தால் அதில் ஓர் பெண்ணின் புகைப்படம் இருந்தது அந்த பெண்ணிற்கு கண்டிப்பாக 
18 வயது இருக்கும் என்னை விட இரண்டு வயது சிறியவளாக தோன்றியது...

 யாராக இருக்கும் இவள்
மீண்டும் அதை கவருக்குள் உள்ளே வைத்துவிட்டான்...

 கதிர்க்கு ஆர்வம் தொற்றிக் கொண்டது முன்பு எழுந்த சந்தேகங்கள் இப்பொழுது மீண்டும் அவன் மனதை கிளறத் தொடங்கின...

 "யார் இந்த வசந்தி எதற்காக வந்தாள்
என் என் மீது இவ்வளவு அக்கறை... நான் எது செய்தாலும் சகித்துக்கொள்கிறாள்...".

 எண்ணங்கள் மாறி மாறி அவன் மூளையைத் தாக்கியது...

இதற்கு மேலும் இந்த சந்தேகத்தை வலுக்க விடக்கூடாது. நாமே கண்டுபிடித்தாக வேண்டும் ...

ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாய்.

அடுத்த நாள் காலையிலேயே வசந்தியிடம் தான் கொஞ்சம் வெளியில் வேலை இருப்பதாக கூறிவிட்டு,

அவன் சென்றது அவன் உடல்நிலை சரியில்லாத போது அட்மிட் ஆகி இருந்த மருத்துவமனைக்கு. 

 நேராக சென்று வசந்தியின் தோழியை சந்தித்தான். .

எப்படியோ பேசி ஒரு வழியாக வசந்தியின் முகவரியை கண்டுபிடித்துவிட்டான்.

வசந்தி, சேலம் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்ல.
வசந்தின் ஊர் தருமபுரி.... எனவே சற்றும் தாமதிக்காமல்  தருமபுரி நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

ஒரு வழியா அவன் தருமபுரி சென்றடைந்து தான் கையில் வைத்திருந்த முகவரியை அலைந்து தேடி ஒருவழியாக கண்டுபிடித்தான். 

அப்பொழுது கதிருக்கு அழைப்பு வந்தது வசந்திடமிருந்து...

" எங்கடா இருக்க? எங்கையோ வெளில போறேன்னு சொன்னியே வேலை முடிஞ்சதா?"

" இன்னும் முடியல இப்பதான் வந்துருக்கேன் இனிமே தான் என்னன்னு பாக்கணும்."

"அப்போ இன்னைக்கு நைட் வீட்டுக்கு வருவியா மாட்டியா?"

"எனக்கு தெரியல என்னன்னு நான் பார்த்துட்டு சொல்றேன். நீ சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. அப்பாவை பார்த்துக்கோ, டயத்துக்கு மருந்து கொடுத்துரு. "

"அதெல்லாம் நான் பார்த்துக்குறேன் நீ நேரத்துக்கு சாப்பிட்டு ரெஸ்ட் எடு. "

அழைப்புத் துண்டிக்கப்பட்டது. 

கையில் வைத்திருந்த முகவரியை ஒரு வழியாக அடைந்து அங்கு சென்றான். அது ஒரு பழங்காலத்து பெரிய வீடு.
சில வேலையாட்கள் வேலை செய்து கொண்டிருந்தனர். பெரிய கேட் ஒன்று இருந்தது. கேட்டை திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

அங்கிருந்து வேலை செய்து வந்த வேலையாட்கள் கதிரை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு பின்பு அவரவர் அவரவர் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்கினர். 

யாரும் அவனை கண்டுகொள்ளவில்லை. கதிர் நேராக வீட்டின் வாசல் முன்பு சென்று நின்றான்.
வீட்டில் யாருமே இல்லாமல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. வேலையாட்கள் வேலை செய்யும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டு கொண்டிருந்தது.

"வீட்ல யாராச்சும் இருக்கீங்களா? ஹலோ "என்று கூப்பிட்டுப் பார்த்தான்.

"சுத்தி இத்தனை பேர் இருக்காங்க வீட்ல யாராவது இருக்கீங்களான்னு கேட்கிறீங்க... யாருங்க நீங்க.." என்றவாறு   18 வயது
பைங்கிளி ஒருத்தி,  பாவாடை சட்டையுடன்
வெளியே வந்தாள்... மிகவும் கலையான முகம், வசந்தியின் முகச்சாயல் அப்படியே அவளுக்கும் ஒட்டிப் பொருந்திருந்தது.

கதிற்கு ஏதோ விலங்குவது போல் இருந்தது.

" ஒரு வேளை இவள் வசந்தியின் மகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்."

ஃபோட்டோவில் இருந்த அதே பெண்..

வைத்தக் கண் வைத்தக் கண் வாங்காமல் அந்த பெண்ணையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் இவனிடம் கேட்டுக்கொண்டு இவளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தால். 

"யாரு நீங்க? உங்களுக்கு என்ன வேணும்?"
என்ன செல்வது என்று புரியாமல் விக்கித்து போய் நின்றான்.

"நான் வோட்டுக்கு கணக்கெடுப்பவன்., உங்கள் வீட்டில் எத்தனை ஓட்டுகள் உள்ளன, யார் யார் உள்ளீர்கள் என்பதை பற்றி விவரங்களை சேகரிக்க வந்தேன்" என்று பொய் சொன்னான்.

" ஓ அப்படியா சரி உட்காருங்க. தண்ணி கொண்டு வரேன்"... என்றவாறு
அந்தப் பைங்கிளி உள்ளே சென்றது. 

உள்ளே சென்றவுடன் அவளது முகம், உடல் அனைத்தையும் மனதில் பதிய வைத்துக்கொண்டு
"யாரு இவள்? கண்டிப்பாக வசந்தியின் மகளாகத்தான் இருக்கும். வசந்திக்கு இன்னொரு குடும்பம் இருந்தும், தன்னிடம் ஏன் தான் ஒரு அனாதை என்று கூறிக்கொண்டு என் வீட்டில் வந்து தங்கியிருக்கிறாள்?" 

பிறகு அவள் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கதிரின் அருகே குனிந்து கொடுத்த பொழுது மேலே துண்டு எதுவும் போடாததால் அவளது முலைக்கோடுகள் நன்றாகத் தெரிந்தது ...

அதில் ஒரு செயின்... வசந்தி அணிந்திருந்த அதே செயின் இவளும் போட்டிருந்தாள்.... 

செயினைப் பார்ப்பது போல் பார்த்தவன் அவளது முலைக்கோடுகளைப் ப பார்த்தான். பின்பு வெடுக்கென தலையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு அந்தத் தண்ணீரை குடித்து முடித்து வைத்துவிட்டான்...

பிறகு ஒரு பேப்பர் எடுத்து, உங்கள் பெயர் என்ன என்று கேட்டால் அவள் "தேன்மொழி".

"இந்த வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்கீங்க? "

"நான், அம்மா, பாட்டி மூணு பேரு மட்டும்தான்."

" உங்களோட அப்பா? அப்பா நான் பொறந்த கொஞ்ச நாளையே தவறிட்டாரு."

"உங்களோட அம்மாவை கூப்பிடுங்க."

" அம்மா இப்ப இங்க இல்ல, வெளியில ஒரு வேலையா போயிருக்காங்க". 

"உங்க பாட்டி?" " பாட்டி தோட்டத்து தோட்டத்து பக்கம் வேலையா போயிருக்காங்க."

"உங்க வயசு என்ன?"

" எனக்கு 18 ஆகுது. "

"உங்க அம்மாவோட வயசு"

" அவங்களுக்கு 40."

"உங்க பாட்டிக்கு"

" எனக்கு சரியா தெரியல. அறுவதுக்கு மேல தான் இருக்கும்."

 சில விவரங்களை சேகரித்துக் கொண்டு, "உங்கள் அம்மாவின் பெயர் என்ன?"

" என் அம்மா பெயர் வசந்தி."

இப்பொழுது மனது ஒரு மாதிரியான பதற்றத்தை அடைந்தது கதிர்க்கு.

 "சரி, உங்கள் தொலைபேசி எண்ணை கூறுங்கள்," என்று கேட்டான்.
தேன்மொழி அவளது மொபைல் நம்பரை கூறினாள்...

 பிறகு வசந்தியின் போனில் இருந்து எடுத்த தேன்மொழி நம்பரை எடுத்து இரண்டையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தால் இரண்டும் அதே நம்பர் தான்...

கதிர்க்கு புரிந்து போனது இவள் வசந்தியின் மகள் தான். வசந்தி அங்கே தன் வீட்டில் வந்து ஒரு வேடமிட்டு தங்கியிருக்கிறாள். என்ன காரணமாக இருக்கும் என்று சிந்தித்தவாறு இருந்தான். 

"ஹலோ. நான் டீடைல்ஸ் சொல்லிட்டு இருக்கேன் நீங்க என்ன யோசிச்சிட்டு இருக்கீங்க." 

"ஆ அது வந்து ஒன்னுமில்லை.
அவ்வளவுதான். இதான் கேட்கனும்னு வந்தேன். சரி நான் கிளம்புறேன். "என்றுவாறு எழுந்தான்.

தேன்மொழி அவனை குறு குறுவென்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். 

"உங்க பேர் என்ன" என்று கேட்டாள்.

 அவன்  கதிர் என்று கூறினான்.

"உங்க அம்மா என்ன வேலை செய்றாங்க எங்கே இருக்காங்க என்று தெரியுமா?" என்று எழுந்து செல்லும் முன் ஒரு கேள்வி எழுப்பினான்.

" அம்மா ஒரு நர்ஸ்ஸா வேலை பார்க்கிறாங்க. அவங்க இப்போ இங்கே இந்த ஊர்ல இல்ல வேறொரு ஊர்ல ஒரு எமர்ஜென்சிக்காக போயிருக்காங்க. எப்போ வருவாங்கன்னு எனக்கும் தெரியாது. அப்பப்போ கால் மட்டும் பண்ணுவாங்க."
என்று கூறினாள். ..

அவளை நோட்டமிட்டான்

 உடலால் ஒல்லியே தவிர, அவளது
முளைகள் இரண்டும் பருத்துப் பெருத்து
தொங்கிக்கொண்டிருந்தது... இரண்டு பெரிய சைஸ் சாத்துக்குடி பழங்களை சேர்த்து வைத்தால் எப்படி இருக்குமோ,.. அப்படி அவளது உடலை விட்டு வெளியே வந்து விடுவது போல் இருந்தது.

எச்சி முழுகினான் கதிர். .

உள்ளே பிரா அணியவில்லை ஆனால் சிம்மிஸ் போன்ற ஏதோ போட்டிருக்க வேண்டும். ..

அவளது காம்புகள் சட்டையை மீறி நன்றாக தெரிந்தன.

எச்சிலை மீண்டும் முழங்கினான்...

 மிகவும் அழகான நேர்த்தியான உடல் அமைப்பை கொண்ட ஒரு அழகான பெண்.
வசந்தியின் ஜெராக்ஸ் காப்பீ அல்லவா அப்படித்தான் இருப்பாள் 

சரியென அவளிடம் தலையாட்டி விட்டு, விடை பெற்றான்.

 மொபைல் நம்பர் தன்னிடம் உள்ளது. வேறு ஏதேனும் விவரங்கள் தேவைப்பட்டால் கால் பண்ணி பேசிக்கொள்ளலாம் என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டு, 

"நான் வேறு ஏதும் தகவல் தேவைப்பட்டால் உங்களுக்கு உங்களை தொடர்பு கொள்கிறேன்" என்று விடைபெற்றான். 

மனதில் ஒரு சந்தேகம் நீங்கினாலும் அடுத்தடுத்த சந்தேகங்கள் வலுத்தன.

ஏன் அனாதை என்று கூறிக்கொண்டு தன் வீட்டில் இவள் இருக்க வேண்டும் என்று கதிருக்கு குழப்பம் ஆகியது....



***********************



நேராக தருமபுரியில் இருந்து வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டான்...

நேராக சேலம் வந்தடைந்தவன், நேராக வீட்டுக்குச் செல்லாமல், தனது பைக்கை எடுத்து,
நேராக சர்ச்சிற்கு சென்றான். சென்று பாதரை சந்தித்தான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் அங்கு பாதருக்கும் கதிர்க்கும் உரையாடல்கள் நிகழ்ந்தன...

 சட்டென தனது மொபைலில் இருந்த வசந்தியின் போட்டோவை காண்பித்து 

"இவர் தான் அன்று என்னைப் பற்றி விசாரித்தவரா பாதர் "என்று கேட்டான். 

கதிரின் கண்கள் கலங்கி இருந்தன.

" ஆம் இவர்தான் என்று உன்னை பற்றி விசாரித்தார், உன் முகவரியை பெற்றுக்கொண்டார் "என்று உண்மைகளை உடைத்தார். 

கதிர்ருக்கு
99% புரிந்து போனது. வசந்தி வேற யாரும் இல்லை தன்னை சிறுவயதில் சர்ச்சில் விட்டுச் சென்ற அவன் தாய்...

வெளியே வரும்பொழுது அழுதுகொண்டே வந்தான். 

ஏன் இப்படி செய்தார்கள் என்று இப்பொழுது கதிரின் மனம் இரண்டாக உடைந்தது...

"ஒரு பக்கம் தன் தாய் கிடைத்துவிட்டால் மற்றொரு பக்கம் தன் தாயிடமே தவறாக நடந்து கொண்டிருக்கிறோம். "

இரண்டு இரண்டு மனதும் அவனை போட்டு கொல்லச் செய்தது.

நேராகச் சென்று ஒரு கோவிலின் அருகே அமர்ந்து படுத்துக்கொண்டான். நேரம் 6:00 ஐத் தொட்டது.

மனது வலித்தது, உண்மையை தெரிந்து கொண்டான். 

இருப்பினும் வசந்தியின் வாயால் கேட்டால்தான் அது 100% ஆகும்.

மேலும் இன்னொரு உண்மையும் புரிந்தது. 

அங்கு அவன் பார்த்த பெண் அவனது தங்கை ...தனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது.

 வசந்தியை பற்றி தன் தந்தை மாணிக்கத்திற்கு எதுவும் தெரியவில்லையோ ஆம் சிறுவயதில் என்னை தூக்கிப்போட்டு சென்றவர் தானே 

எடுத்து வளர்த்தவர் தான் இவர்...இருவருக்கும் எந்த பந்தமும் இருக்காது என்று நம்பினான்...

பிறகு மனதை மாற்றிக்கொண்டு வசந்தி வந்த உள்நோக்கம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அவ்வளவாகவே வாயால் சொல்லட்டும். 

அதுவரை தானும் இந்த நாடகத்தை நடத்துகிறேன் என்று முடிவெடுத்து நேராக வீட்டுக்குச் சென்றான். ..

வசந்தி குளித்து முடித்து குளித்து முடித்து புது நைட்டி அணிந்துகொண்டு
மகன்... வந்துவிடுவான் என காபி போட்டு தயாராக இருந்தாள்...

[Kathir anbu]

[Kathir anbu]

[Kathir anbu]

வசந்தி அன்று காலையில் சமைத்த உணவை ஒரு கூடையில் வைத்துக்கொண்டு கதிரின் விவசாய நிலத்திற்கு நடந்தாள். 

 வயல்களில் பசுமை அலையடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

தூரத்தில் கதிர் தனியாக நின்று வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்...

அவன் தோற்றம்... அகன்ற தோள்கள், வியர்வையால் ஈரமான உடல், கையில் மண்வெட்டி.... வசந்திக்கு உள்ளே ஏதோ ஒன்று நடுங்கியது.

 அவள் அவனைக் கைவிட்டபோது அவன் ஒரு சிறு குழந்தை. இப்போது ஒரு ஆண்.
அவள் அருகில் சென்றாள்.

"வாடா சாப்பிடலாம்.."

வசந்தி மெதுவாக திரும்பி வந்தாள். 

கூடையை எடுத்து மரத்தின் அடியில் வைத்தாள்.

“சாப்பிடு கதிர்....” என்று மெல்லச் சொன்னாள். 

அவள் அமர்ந்தாள். 

சேலையின் முந்தானை சற்று நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. 

அவள் அதை சரிசெய்யவில்லை. மாறாக, கையால் முடியைப் பின்னால் எடுத்து, உடலை சற்று முன்நோக்கி வளைத்தாள்.

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் ஒரு கணம் அவள் மார்பில் நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு எரிந்தது. 

"இவள் உன் தாய்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது..."

ஆனால் கண்கள் கட்டுப்படுத்தவில்லை.

“நீ ஏன் தினமும் இங்கே வர ஆரம்பிச்சுட்ட?” 

நானே சாப்பிட வருவேன்" என்று அவன் கேட்டான். 

குரல் அமைதியாக இருந்தாலும் உள்ளே அலை அடித்தது.

“உனக்கு யாரும் உணவு கொண்டு வர மாட்டாங்களே... அதனால.” அவள் சிரித்தாள். 

சிரிக்கும்போது மார்பு சற்று அசைந்தது. கதிரின் தொண்டை உலர்ந்தது.

“நான் தனியா சாப்பிட்டுக்கிறேன்.” என்று அவன் சொன்னான். ஆனால் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. 

அவன் தலையை அசைத்துக்கொண்டான். குற்ற உணர்வு அதிகரித்தது.

வசந்தி எழுந்து அவன் அருகில் வந்தாள்."என்னாச்சு டா...முகம் சோர்வா இருக்கு...” அவள் கையை நீட்டி அவன் கன்னத்தைத் தொட்டாள். 

அப்போது அவள் மார்பு அவன் தோளைத் தொட்டது. மென்மையான அழுத்தம்.

கதிர் உடலை இறுக்கினான். போதும்... இனிமேல் தாங்க முடியாது. அவன் பின்வாங்கினான்.

அவள் தலையை சாய்த்தாள். சேலை இன்னும் நழுவியது. 

முலையின் மேற்பகுதி இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவள் அதை வேண்டுமென்றே விட்டாள் போல...

கதிரின் மூச்சு வேகமானது. அவன் சுன்னி விறைத்தது... 

உள்ளே குற்ற உணர்வும், ஆசையும், கோபமும் கலந்தன. 

இவள் உன் தாய்... நீ இப்படி உணரக்கூடாது... ஆனால் அவள் உடலைப் பார்த்தால்...

“போதும்!” என்று அவன் திடீரென்று உரக்கச் சொன்னான். “இனிமேல் இப்படி வரக்கூடாது!”

வசந்தி திடுக்கிட்டாள். “என்ன ஆச்சு?”
கதிர் அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் கோபம்.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்... நீ என் அம்மா.”
வசந்தியின் முகம் வெளுத்தது. அவள் பின்வாங்கினாள்.

“நீ... எப்படி...”

“தெரிஞ்சுடுச்சு... .” அவன் குரல் உடைந்தது. 

“ஏன் என்னை விட்டுட்ட? ஏன் கைவிட்ட? குழந்தையா இருக்கும்போதே ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. அவள் தலைகுனிந்தாள். கைகள் நடுங்கின.

“நான்... நான்...” அவள் பேச முடியவில்லை. கண்ணீர் வழிந்தது.

“சொல்லு டி ....ஏன் விட்டுட்ட?” கதிர் இன்னும் ஒரு அடி முன்வந்தான்.

 “நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? நீ ஏன் என்னை தனியா விட்டுட்டு போன?”

வசந்தி அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின. அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டாள்.

“என்னால முடியல... அப்போ என்னால வளர்க்க முடியல...” அவள் குரல் அழுகையில் உடைந்தது.

 “நான் பயந்துட்டேன்... உன்னை விட்டுட்டேன்... இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது... என் உள்ளம் வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு...”

கதிர் எழுந்து நின்றான்... கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனால் அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சில் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டது.

வயலின் காற்று அமைதியாக வீசியது.

உணவு கூடை கீழே கிடந்தது.

இருவரும் பேசாமல் நின்றனர்.

ஒரு ரகசியம் இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது வெளியே வந்துவிட்டது.

**************


இருவரும் மரத்தடியில் நின்றனர். பேச்சு நின்றது. காற்று மட்டும் வீசியது. உணவு கூடை இன்னும் கீழே கிடந்தது.

வசந்தி முதலில் நடந்தாள். கதிர் பின்னால் நடந்தான். வீட்டை நோக்கி....

வழியெங்கும் அமைதி. யாரும் பேசவில்லை. 

தாய் மகன் என்ற உண்மை இப்போது இருவருக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அந்த உண்மை அவர்களை இன்னும் தூரமாக்கியது.

வீட்டு வாசலை அடைந்ததும் வசந்தி நின்றாள். திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். கண்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன.

“மன்னிச்சுடு கதிர்...” என்று அவள் மெல்லச் சொன்னாள். குரல் உடைந்தது. “நான் உன்னை விட்டுட்டது தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்தத் தப்பைச் சுமந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. வெறுமனே பார்த்தான்.

வசந்தி அழுகை மீண்டும் வந்தது. அவள் சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.

“நான் அப்போ சின்ன வயசு... பதினாறு கூட ஆகல. ஒருத்தன் என்னை ஏமாத்தினான். நான் கர்ப்பமானேன். குடும்பத்துக்குத் தெரிஞ்சா என்னைக் கொல்லுவாங்க... அல்லது ஊரை விட்டுத் துரத்துவாங்க. பயந்துட்டேன். உன்னை பெத்தவுடனே... இரவு நேரத்துல... ஒரு கோவில்ல விட்டுட்டு வந்துட்டேன். நான் திரும்பிப் பார்க்கவே இல்ல. என் மனசு அன்னக்கே இறந்துடுச்சு...”

அவள் முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு அழுதாள். தோள்கள் நடுங்கின...

அழுகையில் அவள் உடல் சற்று முன்நோக்கி வளைந்தது...

சேலை நழுவியது. மார்பின் வடிவம் தெரிந்தது. கதிரின் கண்கள் ஒரு கணம் அங்கே நின்றன. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. குற்ற உணர்வு மீண்டும் எரிந்தது.

அவன் தலையைத் திருப்பினான்.
வசந்தி தொடர்ந்தாள். “நான் உன்னைத் தேடினேன்... பல வருஷம். கிடைக்கல. இப்போ தான் உன்னை கண்டு பிடிச்சேன்... 

உன்னைப் பார்த்ததும்... என் மனசு உடைஞ்சுடுச்சு..."

கதிர் அமைதியாகக் கேட்டான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே போய்ச் சேர்ந்தன. வலி, கோபம், பரிதாபம் எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்தன.

வசந்தி இன்னும் அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. சேலை மேலும் நழுவியது. 

கதிரின் பார்வை மீண்டும் அவள் உடலைத் தேடியது. ..

அவன் தொண்டை உலர்ந்தது. இவள் உன் தாய்... அவள் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்... நீ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது.

அவன் தாங்க முடியாமல் பின்வாங்கினான்.

“நான்... கொஞ்ச நேரம் வெளியே போறேன்.” என்று மட்டும் சொன்னான். குரல் கரகரத்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். “கதிர்...”
அவன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை...வாசலைத் தாண்டி வெளியே நடந்தான். இருட்டு நோக்கி.
வசந்தி தனியாக நின்றாள். அழுகை தொடர்ந்தது.

கதிர் தூரம் நடந்தான். மனசுக்குள் அவள் வார்த்தைகள் ஒலித்தன. பதினாறு வயசு. ஏமாற்றம்... பயம்... சர்ச்சில் விட்டது.

அவன் நின்றான். வானத்தைப் பார்த்தான்.
பிறகு மெதுவாகத் திரும்பினான். வீட்டை நோக்கி. ஆனால் இன்னும் நேரம் எடுத்துக்கொண்டான். உள்ளே இருக்கும் குழப்பத்தை சமாளிக்க....


தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாகிவிட்டது.

ஆனால் அந்த உறவின் எடை இன்னும் இருவரையும் அழுத்தியது.

*********

கதிர் நிறைய நேரம் வெளியே நடந்தான். வயல் வழியா, வாய்க்கால் பக்கமா, மரத்தடிகளில உக்காந்து... அவள் சொன்னதெல்லாம் மனசுக்குள்ளே சுத்திச்சுத்தி வந்தது.
பதினாறு வயசு.

ஏமாற்றம்.

பயம்.

அவன் கோபத்தை முழுசா விட முடியல. ஆனா வெறுப்பையும் முழுசா வளர்க்க முடியல.

***************


இரவு ஆனதும் தான் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.

வீட்டுக்குள்ள விளக்கு எரிஞ்சுட்டு இருந்தது. வசந்தி சோஃபா மேல உக்காந்திருந்தாள்...

கண்கள் இன்னும் வீங்கியிருந்தன. அவன் வந்ததும் தலைதூக்கினாள்.

“வந்துட்டயா...” என்று மெல்லச் சொன்னாள்.

கதிர் வாசல்ல நின்றான். உள்ளே வரல.

“சாப்பாடு இருக்கா?” என்று கேட்டான்.

“இருக்கு..."

அவன் உள்ளே வந்தான். சாப்பாட்டை எடுத்து உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சான்...

அமைதி....யாரும் பேசல.

வசந்தி அவனைப் பார்த்தபடி உக்காந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து பேசினாள்.

“நீ என்னை வெறுக்கிறயா?”
கதிர் தலைதூக்கல. சாப்பாட்டை மென்றுகொண்டே சொன்னான்.

“வெறுக்கல... ஆனா புரியல. என்னை ஏன் அப்படியே விட்டுட்ட?”

“நான் சொன்னேனே... பயந்துட்டேன். என் அப்பா மோசமானவர்.... தெரிஞ்சா என்னைத் தொலைச்சுருவார்...உன்னையும். அதனால...”

“நான் அம்மா‌ பாசம் இல்லாம வளர்ந்தேன். யாரும் என்னைத் தனியா விடல.... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல.” 

அவன் குரல் அமைதியா இருந்தாலும் உள்ளே வலி தெரிஞ்சது.

வசந்தி கண்ணீர் மீண்டும் வந்தது. ஆனா இத்தடவ அடக்கினாள்.

“நான் திரும்பி வந்துட்டேன்... இப்போதாவது... உன்னோட இருக்கட்டுமா?”
கதிர் சாப்பாட்டை வச்சுட்டு அவளைப் பார்த்தான்.

“தாய் மகன் மாதிரிதானே?”
அவள் பதில் சொல்லல. தலைகுனிந்தாள்.
கதிர் எழுந்து நின்றான்.

“நான் தூங்கப் போறேன். நீயும் தூங்கு. நாளைக்குப் பேசலாம்.”

அவன் உள்ளே போனான். கதவை மூடல.

வசந்தி தனியா உக்காந்தாள். விளக்கு மெதுவா வெளிச்சம் கொடுத்தது. அவள் மனசுக்குள்ளே பல கேள்விகள்.
அவன் மனசுக்குள்ளேயும்.
தாய் மகன் என்ற உறவு இப்போது தெளிவாயிடுச்சு...

ஆனா அந்த உறவுக்குள்ளே இன்னும் ஏதோ ஒன்று நிற்குது.

இருவரும் அதைத் தொடர பயப்படுறாங்க.

இருவரும் அதை மறக்க முடியல.
இரவு நீண்டது.

*******

இரவு இன்னும் ஆழமாக இருந்தது. கதிர் படுக்கையில் படுத்தான். கண்கள் மூடவில்லை. அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் மனசுக்குள்ளே சுற்றின.
வெளியே வசந்தி இன்னும் உட்கார்ந்திருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவன் அறைக்கு வந்தாள். கதவு திறந்தே இருந்தது.

“கதிர்...” என்று மெல்ல அழைத்தாள்.
அவன் திரும்பினான். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

வசந்தி உள்ளே வந்து அவன் படுக்கை அருகில் நின்றாள். கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டாள்.
“மன்னிச்சுடு கதிர்... உண்மையா மன்னிச்சுடு. நான் உன்னை விட்டுட்டது பெரிய தப்பு. என் வாழ்க்கை முழுக்க அந்த வலி தான். உன்னைப் பார்த்ததும் என் நெஞ்சு வெடிக்கிற மாதிரி இருக்கு. மன்னிச்சுடு...”

கதிர் எழுந்து உட்கார்ந்தான். அவளை நேருக்கு நேர் பார்த்தான். கண்களில் இன்னும் கோபம் இருந்தது.

“மன்னிப்புனு சொன்னா போதுமா? நான் சின்ன வயசுல எத்தனை முறை அழுதேன் தெரியுமா? யாரும் என்னைத் தனியா விடல... ஆனா ஒருத்தரும் என்னைத் தன் பிள்ளையா நினைக்கல. நீ சொல்ற மன்னிப்பு எனக்கு வேணாம்.”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது. ஆனா அவள் பின்வாங்கவில்லை.

“நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்... என் மன்னிப்பு போதாது. ஆனா நான் இப்போ இங்கே இருக்கேன். உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் நான் தரேன். நீ தனியா அழுத நாட்கள்... யாரும் உன்னை அணைக்காத இரவுகள்... யாரும் உனக்கு சொல்லாத ஆறுதல்... எல்லாத்தையும் நான் தரேன்... என் மீதி வாழ்க்கை முழுக்க உனக்காக... நீ என்ன சொன்னாலும் கேட்பேன்... நீ என்ன கேட்டாலும் தரேன். உனக்கு தாய் இல்லாம போன எல்லா வலியையும் நான் போக்கறேன்... வாக்கு தரேன்.”

கதிர் பார்வையைத் திருப்பினான். குரல் கரகரத்தது.

“வாக்கு தந்தா என்ன? கடந்த காலம் திரும்பி வராது. நான் சின்ன வயசுல தேடின தாய் இப்போ வந்துட்டாலும்... அந்தக் காலம் மாறாது.”

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் அமர்ந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே.

“மாறாதுனு தெரியும். ஆனா இனிமேல் நீ தனியா இருக்க மாட்ட. நான் இருக்கேன். உன் பக்கம். ...நீ என்னை வெறுத்தாலும் நான் போக மாட்டேன். ...நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கேக்கல. நான் தரணும்னு சொல்றேன். சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”

கதிர் அமைதியாக இருந்தான். கோபம் இன்னும் இருந்தது. ஆனா அவள் வார்த்தைகள் அவன் உள்ளே ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டன....

பதில் சொல்லவில்லை. மீண்டும் படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

“போய் தூங்கு...” என்று மட்டும் சொன்னான்.
வசந்தி எழுந்து நின்றாள். தலைகுனிந்து வெளியே போனாள். கதவை மூடவில்லை.
வெளியே உட்கார்ந்து மீண்டும் அழுதாள். ஆனா இத்தடவ அமைதியாக.
கதிர் உள்ளே கண்களை மூடிக்கொண்டான். 

அவள் வாக்கு மனசுக்குள்ளே ஒலித்தது.
“சின்ன வயசுல நீ இழந்த எல்லாத்தையும்... இப்போ நான் தரேன்.”
அவன் அதை நம்பவில்லை.

ஆனா முழுசா நிராகரிக்கவும் முடியவில்லை.
இரவு நீண்டது.

********

காலை.
கதிர் மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான். உடல் சோர்வாக இருந்தது. நேற்று இரவு நன்றாகத் தூங்கவில்லை. பக்கத்தில் யாரோ இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தான்.
திரும்பிப் பார்த்தான்...

வசந்தி அறையின் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.... குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள். 

துண்டை கையில் பிடித்தபடி, உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தாள். காலை வெளிச்சம் அவள் முகத்தில் விழுந்தது.
கதிர் அதிர்ச்சியில் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
“என்ன இது?!” என்று சத்தமிட்டான். “நீ என்ன இங்கே?”
வசந்தி அமைதியாகத் திரும்பினாள். குரல் மென்மையாக இருந்தது.


“என் அறைக்குள்ள நீ எப்படி வரலாம்? வெளியே போ!” கதிர் சத்தம் போட்டான். 

ஆனால் குரலில் கோபத்துடன் சற்று அதிர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.
வசந்தி பயப்படவில்லை. மெதுவாக அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் நேத்து சொன்னேன்ல... உனக்கு சின்ன வயசுல கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன்னு. அதனால தான் இங்கே வந்தேன். நான் இனிமேல் உன் அறையில தான் இருப்பேன்.”

“நான் சம்மதிக்கல. வெளியே போ!” கதிர் படுக்கையில் இருந்து எழுந்தான். ஆனால் அவன் கால்கள் முன்னால் செல்லவில்லை.
வசந்தி ஒரு அடி அருகில் வந்தாள். குரல் இன்னும் மென்மையாக.

“நீ கோபப்படு பரவால....ஆனா நான் போக மாட்டேன். ...நீ சின்ன வயசுல தனியா தூங்கின. ...யாரும் பக்கத்துல இல்லாம. இனிமேல் நான் இருக்கேன்... உன் பக்கத்துல....இரவு நீ தனியா இருக்கும்போது... நான் இருக்கேன். அது தான் என் வாக்கு.”

கதிர் பற்களை இறுக்கினான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்தாள்.
“ நான் உனக்குத் தர வேண்டியதை தரேன். ..அன்பை. கவனத்தை. நீ சின்ன வயசுல இழந்த எல்லாத்தையும். நீ என்னைத் தள்ளினாலும்... நான் இங்கே தான் இருப்பேன். உன் பக்கம்.”

கதிர் மூச்சு வேகமாக இருந்தது. உள்ளே கோபமும், வலியும், ஏதோ மென்மையான உணர்வும் கலந்தன. அவன் பார்வை அவள் முகத்தில் நின்றது.

“நான் இதை ஏற்கல...” என்று சொன்னான். ஆனால் குரல் முதல் சத்தம் போல் இல்லை.

வசந்தி மெதுவாக அவன் கை அருகில் வந்தாள். தொடவில்லை. தூரத்திலேயே நின்றாள்.

“நீ இன்னும் கோபத்துல இருக்க. . ஆனா நான் உன்னை விட்டுப் போக மாட்டேன். என் அன்பைத் தவிர வேற ஒண்ணும் என்னிடம் இல்ல. அதை வச்சு தான் உன்னை அமைதிப்படுத்த முடியும்னு நினைக்கிறேன். நீ என்னை ஏற்கனும்னு நான் கட்டாயப்படுத்தல. நான் இங்கே இருக்கேன்... அவ்வளவு தான்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அவன் பார்வை தரையில் விழுந்தது. உள்ளே ஏதோ ஒன்று இளகியது. கோபம் இன்னும் இருந்தாலும், அவள் வார்த்தைகள் அவன் நெஞ்சில் மெதுவாகப் படிந்தன.
வசந்தி அறையை விட்டு வெளியே போகவில்லை. அமைதியாக அங்கேயே நின்றாள்.

“நீ சொன்னா மட்டும் வெளியே போவேன். இல்லன்னா இங்கேயே இருப்பேன். உன் அறையில. உன் பக்கத்துல.”
கதிர் தலைதூக்கினான். அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். காலை வெளிச்சம் இருவரையும் மென்மையாகத் தொட்டது.

ஒருவன் கோபத்துடன்.

ஒருத்தி அமைதியுடன்.

ஆனால் இரண்டு பேர் மனசுக்குள்ளேயும்... ஏதோ ஒரு மென்மையான இழை இணைக்கத் தொடங்கியது.

வசந்தி தன்னைத் தாய் என்று அறிந்திருக்கிறாள். ...

ஆனால் கதிரைப் பார்க்கும்போது தாய்மை உணர்வு மட்டும் வரவில்லை. அவன் வளர்ந்த உடல், அவன் பார்வை, அவன் அருகாமை — இவை அவளுக்குள் வேறு ஒரு உணர்வை எழுப்புகின்றன. இந்த உணர்வை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை...

அதனால் அவள் அதை “உனக்குக் கிடைக்காத அன்பைத் தருகிறேன்” என்ற பெயரில் மறைக்க முயல்கிறாள். அவள் உடலைக் காட்டுவதும், அறையில் தங்குவதும், இந்தக் குழப்பமான ஆசையின் வெளிப்பாடு. அதே நேரம் அதைத் தாய்மையின் பரிகாரமாகவும் நியாயப்படுத்துகிறாள்....


********

நாட்கள் வேகமாக ஓடின...

வயலில் வேலை தொடங்கியது... வசந்தி அன்றாடம் உணவு கொண்டு வந்துகொண்டிருந்தாள்...அறையில் தங்குவது, பேச்சு, அமைதி — எல்லாம் மெல்ல ஒரு வழக்கமாகிவிட்டது...கோபம் குறையவில்லை. ஆனால் முன்பு போல் சத்தம் போடவும் இல்லை.

ஒரு நாள் காலை.
கதிரின் தந்தை முழுவதும் குணமானார். முகத்தில் அமைதி. கையில் ஒரு சிறிய பை.
“கதிர்...” என்று அழைத்தார்.
கதிர் ஓடி வந்தான். வசந்தியும் வாசலில் நின்றாள்.

தந்தை இருவரையும் பார்த்தார். நீண்ட நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாகத் தொடங்கினார்.

“நான் முழுசா சரியாகிட்டேன். டாக்டரும் சொல்லிட்டார். இனிமேல் எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல.”

கதிர் மௌனமாக நின்றான்.
“நான் காசிக்குப் போறேன். என் கடைசி காலத்தை அங்கே தான் கழிக்கணும்னு நினைக்கிறேன். பல வருஷமா நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். இப்போ தான் முடிவு செய்தேன்.”

கதிரின் முகம் சற்று மாறியது. “நீங்க தனியா போறீங்களா?”
“ஆமா. நீ இங்கேயே இரு. வயல், வீடு... எல்லாம் உன் பொறுப்பு.” தந்தை வசந்தியைப் பார்த்தார். “இவளைப் பாத்துக்கோ. அவளும் உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் போன பிறகு... நீ தனியா இருக்கக்கூடாது.”

வசந்தி தலைகுனிந்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை கதிரின் தோளில் கைவைத்தார். “நீ நல்லா இரு. உன் அம்மா... உன்னைப் பாத்துப்பா. நான் நிம்மதியா போறேன்.”

கதிர் பதில் சொல்லவில்லை. உள்ளே ஏதோ இறுகியது. அவர் சொன்ன “உன் அம்மா” என்ற வார்த்தை அவன் காதில் விழுந்தது.

அன்று மாலையில் தந்தை புறப்பட்டார். கதிர் வழியனுப்பினான். வசந்தி கொஞ்சம் தூரத்தில் நின்றாள்.

தந்தை போன பிறகு வீடு அமைதியாயிற்று.
கதிர் உள்ளே வந்தான். வசந்தியைப் பார்த்தான்.

“இப்போ நீ தான்... என் பொறுப்பு.” என்று சொன்னான். குரல் அமைதியாக. ஆனால் எடை இருந்தது.

வசந்தி தலைதூக்கினாள். கண்களில் ஏதோ ஒன்று துடித்தது.

“நான் இருக்கேன் கதிர். நீ சொன்ன மாதிரி... உனக்குக் கிடைக்காத எல்லாத்தையும் தரேன். இப்போ முழுசா.”
கதிர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

தந்தை போய்விட்டார்.

வீட்டில் இப்போது இருவர் மட்டும்.

தாய்.....மகன்.
அவர்கள் இடையே இன்னும் தூரம் இருந்தது.

ஆனால் அந்தத் தூரம் மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது.

[Kathir anbu]

[Kathir anbu]

வயலில் வேலை நடந்துகொண்டிருந்தது....

திடீரென வானம் கருத்து... கன மழை பெய்ய ஆரம்பித்தது...

இருவரும் ஓடி ஒரு‌ மரத்தின் கீழ் நின்றார்கள்...

உடல்கள் முழுவதும் நனைந்தன.
வசந்தியின் புடவை மழைநீரில் ஊறி
உடலோடு ஒட்டிக்கொண்டது. ...

நாற்பது வயதின் முழுமையான நிறைவு....
முலைகள் பெரிதும், கனத்தும், இயற்கையான எடையுடன்.... ஈரப் புடவை அவைகளை இறுக்கிப் பிடித்து, வடிவத்தை ஒளிந்துகொள்ளாமல் காட்டியது...

நுனிகள் சிறிது இறுகி, துணியைக் குத்திக்கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொரு மூச்சிலும் அவை மெதுவாக உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகள் அவைகளின் மேல் உருண்டோடி, கீழே விழுந்தது...

தொப்புள் முழுவதும் தெரிந்தது.... ஆழமான குழி. ஒரு மழைத்துளி அங்கே சிக்கி இருந்தது....

இடுப்புக் கோடுகள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. மேலே மார்பகங்களின் கனமும், கீழே இடுப்பின் மென்மையான சுருக்கமும் சேர்ந்து ஒரு அழகான கவிதை போல் இருந்தது...

அவள் குண்டியை பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்......உருண்ட, முழுமையான, இறுக்கமான சதை. ஈரப் புடவை அதனோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு வளைவையும், மென்மையான பிளவையும் காட்டியது...

அவள் சிறிது நகர்ந்தாலும் அது மெதுவாக அசைந்தது. ..

இறுக்கமும், மென்மையும் கலந்த அழகு. மழைநீர் அதன் மேல் வழிந்து, சதையின் உருண்ட தன்மையை இன்னும் தெளிவாக்கியது....



மழை மெல்ல தூரி கொன்டு இருந்தது...

வசந்தி தன் ஈரப் புடவையைச் சரி செய்ய முயன்றாள்....அப்போது கதிரின் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

அவன் கண்கள் அவள் முலை‌ மேல் நின்றன....பிறகு இடுப்பில். பிறகு பின்புறத்தில்.....

கண்களில் பசி...

வசந்தி முகம் சிவந்தது....சிறிது தலைகுனிந்தாள்....விரல்களால் புடவையை இழுத்து மூட முயன்றாள்....ஆனால் ஈரத் துணி ஒட்டிக்கொண்டே இருந்தது.

மெல்லிய குரலில், வெட்கத்துடன் கேட்டாள்…

“என்ன…அப்படி‌‌ பார்க்கிறாய்?”

கதிர் பார்வையை விலக்கவில்லை.  
“ஒண்ணும் இல்ல.”

வசந்தி இன்னும் சிறிது குரலைத் தாழ்த்தினாள்.  
“பொய் சொல்லாதே…"

அவள் ஒரு கையால் மார்பை மூட முயன்றாள்.... மற்றொரு கையால் இடுப்பை. ஆனால் வெட்கம் அவளை இன்னும் அழகாக்கியது.

“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”



**********

வசந்தி வெட்கத்துடன் கேட்டாள்.
“சொல்லு கதிர்… என்ன பார்க்கிறாய்?”

கதிர் சில நொடிகள் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.... மழைத்துளிகள் இன்னும் அவள் உடலில் வழிந்துகொண்டிருந்தன. பிறகு மெல்லிய, ஆனால் தெளிவான குரலில் சொன்னான்.

“நீ… ரொம்ப அழகா இருக்க. அம்மா.”

அந்த ஒரு சொல் – “அம்மா”.

உண்மை தெரிந்த பிறகு முதல் முறையாக அவன் அவளை அப்படி அழைத்திருந்தான். வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது. கண்கள் விரிந்தன. மூச்சு நின்றது. இடி முழங்காவிட்டாலும், அவள் நெஞ்சில் ஏதோ முழங்கியது...

கதிர் தொடர்ந்தான்.
“நான் அதிர்ஷ்டசாலி. உன்னை மாதிரி ஒரு அம்மா எனக்கு கிடைக்க..."

வாசந்தி தலைகுனிந்தாள். கண்களில் நீர் வந்தது. வெட்கமும், மகிழ்ச்சியும், வலியும் கலந்தன....

கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“அழகா இருக்கிற. அம்மா.”

அந்த இரண்டாவது “அம்மா” அவள் உயிரை நெகிழ வைத்தது....


வசந்தி கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தாள். கண்களில் நீர் நிரம்பி வழிந்தது.... குரல் உடைந்தது.

“நான்… உன்னைக் கைவிட்டுட்டுப் போனேன் கதிர்.... சின்ன வயசுல… என் மகனைத் தனியா விட்டுட்டேன்..... எவ்வளவு வருஷம் நான் தூங்காம அழுதேன் தெரியுமா? ஒவ்வொரு நாளும்… உன் முகம் கண்ணுல வந்து சுத்தும். நான் தான் தவறு.... நான் தான்…”

அவள் அழுகை பெருகியது....தோள்கள் நடுங்கின. ஈரப் புடவை அவள் மார்பகங்களோடு ஒட்டி, ஒவ்வொரு அழுகை மூச்சிலும் அவை உயர்ந்து இறங்கின...

மழைத்துளிகளும் கண்ணீரும் கலந்து அவள் நெஞ்சில் வழிந்தன.

கதிர் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

அவள் அழுகை அவன் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. ஆனால் அதே நேரம்… அவன் கண்கள் தாழ்ந்தன....ஈரத் துணியின் வழியே தெரியும் அவள் மார்பகங்களின் கனத்த வடிவம், நுனிகளின் இறுக்கம், ஒவ்வொரு மூச்சிலும் ஏற்படும் அசைவு… அவனை இழுத்தது. ...

உள்ளே ஏதோ கொதித்தது. ஆசை எழுந்தது. ஆனால் அவன் அதை அடக்கினான்.

வசந்தி மேலும் அழுதாள்.  
“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… என்னை வெறுக்காதே....”

கதிர் முன்னால் வந்தான். அவள் இரு கன்னங்களையும் கைகளால் பிடித்தான். கண்ணீரை விரல்களால் துடைத்தான்...

அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்புக்கு மிக அருகில் இருந்தன. ஈரத் துணியின் வழியே அவற்றின் சூடு தெரிந்தது. அவன் பார்வை ஒரு கணம் அங்கே நின்றது. பிறகு அவள் கண்களுக்குத் திரும்பியது.

“நிறுத்து மா… அழுவதை நிறுத்து.”

அவன் குரல் கரகரப்பாக வந்தது.  
“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன்... மன்னிக்கிறேன். ...உன் சூழ்நிலையை நான் புரிஞ்சுக்கிறேன்.... நீ வேண்டுமென்றே என்னை விடல....

இனிமேல் என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே. எந்த சூழ்நிலையில என்னைத் தனியா விடாதே. நான் உன்னை விட மாட்டேன். நீயும் என்னை விடாதே.”

வசந்தி அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்....

அவன் அவளை இறுக அணைத்தான். ஈர உடல்கள் ஒட்டின.... அவள் மார்பகங்கள் அவன் மார்பில் அழுந்தின. ..

கதிர் கண்களை மூடினான். அவள் அழுகையின் அதிர்வு அவன் உடலில் பரவியது. ஆசையும், வலியும், அன்பும் ஒரே நேரத்தில் அவனைச் சுற்றிலும் நிரப்பின.

“நான் உன்னை மன்னிச்சுட்டேன் மா… இப்போ அழுவதை நிறுத்து."

வசந்தி இன்னும் அழுதபடி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்திருந்தாள்....கதிர் அவள் முதுகை மெதுவாக வருடினான்... ஈரத் துணியின் வழியே அவள் உடலின் சூடு அவனுக்குள் பரவியது.

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே நின்றார்கள். அழுகை மெல்ல குறைந்தது...



வசந்தி முகத்தை உயர்த்தினாள். கண்கள் வீங்கியிருந்தன. உதடுகள் நடுங்கின.

“உண்மையா… மன்னிச்சுட்டியா?”
கதிர் தலையை ஆட்டினான்.

“ஆமா. முழுசா. இனிமேல் அதைப் பத்தி பேச வேண்டாம். முடிஞ்சுடுச்சு.”

அவன் கை இன்னும் அவள் இடுப்பில் இருந்தது. விரல்கள் மெதுவாக அசைந்தன.

வசந்தி அதை உணர்ந்தாள். வெட்கத்தில் பார்வையைத் தாழ்த்தினாள். ஆனால் விலகவில்லை.

கதிர் மெல்லிய குரலில்,
“மழை நின்னுடுச்சு. வீட்டுக்குப் போகலாம். உன் புடவை முழுசா நனைஞ்சிருக்கு. சளி பிடிக்கும்.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள். ஆனால் அவன் மார்பிலிருந்து விலகவில்லை...

மெதுவாக அவளைத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.... ஒரு கையால் அவள் இடுப்பைச் சுற்றினான். ...

அவன் கையைப் பிடித்தபடி நடந்தாள்.....

»««»«»

வீட்டிற்குள் வந்ததும் கதிர் Sofa வில் அமர்ந்தான். ...வசந்தி துண்டை எடுத்து வந்தாள். அவன் முன்னால் நின்று, மெதுவாக அவன் தலைமுடியைத் துடைக்கத் தொடங்கினாள்...

அவள் நின்ற நிலை… கதிரின் கண்களுக்கு நேராக அவள் இடுப்பு வந்தது... ஈரப் புடவை இன்னும் முழுவதும் உலரவில்லை...

தொப்புள் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆழமான குழி...

மெல்லிய இடுப்புக் கோடுகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைத் துடைக்கும்போது, தொப்புள் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

கதிர் பார்வையை உயர்த்தவில்லை. அங்கேயே நிறுத்தினான்....ரசித்தான். அவள் உடலின் அந்தப் பகுதி அவனை அமைதியாக இழுத்தது....

வசந்தி அவன் தலைமுடியைத் துடைத்தபடி கேட்டாள்.  
“இன்னும் ஈரம் இருக்கா டா?”

“இல்ல… போதும்.”




அவள் துண்டை மடித்து வைத்தாள்.  
“நான் போய் காப்பி போடறேன். நீ உக்காரு.”

கதிர் தலையை ஆட்டினான். அவள் சமையலறைக்குள் சென்றாள். அவள் நடையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். பிறகு கண்களை மூடினான்.

மனசு இலகுவாக இருந்தது.  

நீண்ட நாள்களாக சுமந்த வலி, கோபம், தனிமை… எல்லாம் இப்போது மெல்ல இறங்கிவிட்டது போல. ..

எல்லா பிரச்சனைகளும் முடிந்துவிட்டன போலத் தோன்றியது.  


கதிர் மெல்லிய புன்னகையுடன் கண்களைத் திறந்தான். சமையலறையிலிருந்து காப்பியின் மணம் வரத் தொடங்கியது...

[Kathir anbu]

Due to personal work   . update gonna delay. Sorry 

[Kathir anbu]

**சில நாட்களுக்குப் பிறகு**

கதிரின் தந்தை வீட்டை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்....

நாட்கள் வேகமாக ஓடின. வசந்தியும் கதிரும் சாதாரணமாகப் பேசினார்கள்.... அவள் ஒவ்வொரு நாளும் அவனுக்கு உணவு எடுத்து வந்தாள். அவன் துணிகளைத் துவைத்தாள்.... வயலிலும் வீட்டிலும் சேர்ந்து வேலை செய்தார்கள்.

ஒரு மாலை நேரம். வசந்தி கதிரின் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.... முகம் சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தது.

“கதிர்… நான் ஒன்னு சொல்லணும்.”

கதிர் அவளைப் பார்த்தான். அமைதியாக.

“சொல்லு...மா”

வசந்தி மூச்சு விட்டாள். “உனக்கு… ஒரு தங்கை இருக்கா. ....இரண்டாவது குடும்பம். நான் இங்கே வந்த பிறகு… அதை மறைச்சு வச்சுட்டேன்.”

கதிர் ஆச்சரியப்படவில்லை. தலையை மட்டும் அசைத்தான்.

வசந்தி அவன் கண்களை நேராகப் பார்த்தாள்.

“உனக்கு ஏற்கனவே தெரியுமா?”

“ஆமா. தெரியும்.”

அவள் கண்களில் நீர் வந்தது. குரல் நடுங்கியது.

“மன்னிச்சுக்கோ கதிர்… பொய் சொல்லணும்னு ஆசையில்ல.... ஆனா சொல்லிட்டேன்.... உன்னை இழந்துவிடுவேன்னு பயந்து… மறைச்சுட்டேன்.”

அவள் அழத் தொடங்கினாள். கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்.

“பரவாயில்ல. சரி. இப்போ சொல்லிட்ட... போதும்.”



சிறிது நேரம் அமைதி. கதிர் தலையைத் தாழ்த்தினான்.... கண்களில் நீர் வந்தது....

“எனக்கு… ஒரு குடும்பம் வேணும் அம்மா... நான் தனியா இருந்தது போதும்.... நீ… உன் மகள்… எல்லாரும் சேர்ந்து…”

அவன் அழுதான். ...வசந்தி அவனை இறுக அணைத்தாள்.... அவன் தலையைத் தன் மார்பில் வைத்து வருடினாள்....

“சரி கதிர்… நான் வாக்கு தர்றேன். உன்னை என் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போவேன்... என் மகளைப் பார்க்க வைப்பேன்... நம்ம எல்லாரும் சேர்ந்து இருப்போம்.... இனிமேல் தனியா விட மாட்டேன்...ஆனா‌‌ கொஞ்சம் Time வேனும் டா”

கதிர் அவள் மார்பில் முகத்தை வைத்து அழுதான்... வசந்தி அவன் முதுகைத் தட்டினாள்.



"அழுதது‌ போதும்..."

அவர்கள் அப்படியே அணைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள். பழைய வலியும், புதிய நம்பிக்கையும் கலந்தன...

அந்த நொடி**

வசந்தி மெதுவாக கதிரின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள். ...

கதிரும் அதேபோல் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

இருவரும் கண்களை விடாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ...

ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. அறை முழுவதும் அமைதி...

கதிர் சிறிது அருகில் வந்தான்... அவள் முகத்தில் வழிந்தது வியர்வை ...
மெதுவாகத் தன் கைகளை நீட்டி, அவள் கன்னங்களில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தான். ...


விரல்கள் அவள் உதடுகளைத் தொட்டன. மெதுவாக வருடின...

வசந்தி கண்களை மூடினாள்.  

கதிர் அவள் மூக்கில் முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி முகம் சிவந்தது....வெட்கம் அவளை ஆட்கொண்டது. ...
திடீரென அவள் இரு கைகளாலும் அவனை இறுக அணைத்தாள்.  ..
முகத்தை அவன் மார்பில் ஒளித்தாள்.

கதிர் அவளைத் தன் கைகளால் இறுகப் பிடித்தான்.  
இருவரும் ஒன்றாக நின்றார்கள்.  
பேச்சு இல்லை.  
மூச்சு மட்டும் கலந்தது....

***********

கதிர் இரு கைகளாலும் வசந்தியின் முகத்தை மென்மையாகப் பிடித்தான்.....

ஒரு சிறிய புன்னகை அவன் உதடுகளில் தோன்றியது.  ..
வசந்தியும் மெல்ல சிரித்தாள். கண்களில் அன்பு கலந்த பயம்....

அவன் கட்டைவிரல் அவள் உதடுகளின் மேல் மெதுவாக வருடியது.  ....
அவள் புன்னகை மெல்ல மறைந்தது...

கண்கள் அரைகுறையாக மூடின.

கண்கள் சொருகியது..

கதிர் அவள் உதடுகளை மிக மென்மையாகத் தொட்டான். ...

அவள் உதடுகள்…  
மென்மையான இளஞ்சிவப்பு நிறம்.... கீழ் உதடு சற்று தடித்து, மேல் உதட்டில் இயற்கையான வளைவு. ...

ஈரமாகவும், சூடாகவும் இருந்தன. அவன் தொடுதலில் சிறிது நடுங்கின.

வசந்திக்குத் தெரிந்தது. .. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று...

கதிர் மெதுவாக முன்னால் வந்தான்.  
ஒரு அங்குல இடைவெளி மட்டும்.  
நின்றான்.... அவள் மூச்சை உணர்ந்தான்.

“இது… தவறா அம்மா? இல்ல… சரியா?”

வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை.  
கண்களில் நீர்.... ஆனால் அவள் தயங்கவில்லை.

திடீரென அவள் அவன் கழுத்தை மெதுவாக இழுத்தாள்.  
தன் உதடுகளை அவன் உதடுகளின் மேல் வைத்தாள்.  

முதலில் மென்மையாக.  
பிறகு ஆழமாக.  
அன்பு கலந்த வலுவுடன்...

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளை மெதுவாகக் கடித்தன.  ...
உமிழ்நீர் இருவர் உதடுகளிலும் கலந்தது.

கதிர் இப்போது தன் கைகளை அவள் இடுப்பில் வைத்து, அவளை இன்னும் அருகில் இழுத்தான்.  
அதே ஆழத்துடன் முத்தமிட்டான்.  



நாக்குகள் மெதுவாகச் சந்தித்தன.  
மூச்சுகள் ஒன்றாயின.  

அந்த முத்தம் நீண்டது.  
பேச்சு இல்லை. ....
உணர்வு மட்டும் இருந்தது....

இருவரும் மூச்சு வாங்கியபடி விலகினார்கள்...

கதிர் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.
பிறகு கழுத்தில்.
மெதுவாக, மென்மையாக.

வசந்தி கண்களை மூடியபடி நின்றாள்.
அவன் உதடுகள் அவள் தோல் மீது நகரும்போது உடல் சிலிர்த்தது...

“கதிர்…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

"வேணாம்.. போதும்.."

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி இருந்தான்...
வசந்தி கண்களை மூடியபடி அவன் தோள்பட்டையைப் பிடித்தாள்...

அவன் உதடுகள் அவள் காது மடல் அருகே சென்றன....
“உன் வாசனை… என்னை மயக்குது மா.”
வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது...

அவன் நெஞ்சில் கை வைத்து தள்ளி விட்டாள்....

வெட்கப் பட்டு உள்ளே ஓடினாள்...

*******....அடுத்த நாள்....*******

காலை வெயில் மெதுவாக அறையில் படர்ந்திருந்தது....

கதிர் இன்னும் படுக்கையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி குளித்துவிட்டு வந்திருந்தாள்.
சோப்பு மணமும், லேசான வியர்வை மணமும் கலந்த அவள் உடல் வாசனை அறையை நிரப்பியது.

அவள் கையில் காப்பி கப்புடன் அவன் பக்கத்தில் வந்தாள்.

“கதிர்… எழுந்திரு.”

கதிர் கண்களை மெதுவாகத் திறந்தான்.
முதலில் அவள் மணம் அவனைச் சூழ்ந்தது.
சோப்பு… அதனோடு அவள் வியர்வையின் லேசான வாசனை.

அவன் படுக்கையில் படுத்தபடியே அவளைப் பார்த்தான்.
முகத்தில் லேசான வியர்வை.

பிளவுஸின் கீழ்...அக்குள் பகுதியில் ஈரப்பதம் தெரிந்தது...


வசந்தி அந்தப் பார்வையை உணர்ந்தாள்.

“அப்படியெல்லாம் பார்க்காதே…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள். முகம் சிவந்தது.
கதிர் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
காப்பியை வாங்கி ஒரு சிப் அருந்தினான்...

“இன்னும் கொஞ்சம் சர்க்கரை போடலாம்.”..

வசந்தி சர்க்கரை எடுத்து ஒரு ஸ்பூன் போட்டாள்.

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“இது வேண்டாம். ..இந்த சர்க்கரை இல்ல.”

வசந்தி புருவத்தை உயர்த்தினாள்.  
“அப்ப என்ன சர்க்கரை?”

கதிர் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.  
“உன் எச்சில்.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
கண்கள் விரிந்தன.  
“என்ன… பேசுற? கதிர்… முடியாது.”

அவள் திரும்பிப் போக முயன்றாள்.  
கதிர் அவள் கையைப் பிடித்தான்...

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.  
அவன் கண்களில் ஆசை தெரிந்தது.  
அவள் மூச்சு வேகமானது.  
முகம் இன்னும் சிவந்திருந்தது.

சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
பிறகு மெதுவாக கப்பை நெருங்கினாள்.  
கண்களைச் சற்று மூடியபடி, வாயைத் திறந்து…
 
எச்சிலை காப்பியில் விட்டாள்....



உதட்டில் இருந்து நூல் போல வழிந்து விழுந்தது...

வெள்ளை நிற எச்சில் துளிகள் காப்பியின் மேல் மிதந்தன.

வசந்தி உடனே முகத்தைத் திருப்பினாள்...  
வெட்கத்தில் கண்களை மூடினாள்..

கதிர் அந்தக் காப்பியைப் பார்த்தான்....

அவன் அவளைப் பார்த்தபடி எடுத்து அருந்தினான்...

முழுவதும் குடித்துவிட்டு கப்பைக் கீழே வைத்தான்...

“இப்போ சர்க்கரை சரியாக இருக்கு,” என்று மெல்லிய புன்னகையுடன் சொன்னான்.

வசந்தி முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
காதுகள் வரை சிவந்திருந்தன.

“நீ… ரொம்பத் தப்பா பேசுற‌‌. நான் போறேன். எனக்கு வேலை இருக்கு.”

அவள் திரும்பி நடக்க முயன்றாள்.
கதிர் அவள் கையை மீண்டும் பிடித்தான்....

“போகாத. இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இங்கேயே இரு.”

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன வேணும் இப்போ?”

கதிர் அவளை மெதுவாகத் தன் பக்கத்தில் இழுத்தான்.
படுக்கையின் ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்...

கதிர் அவள் கன்னத்தைத் தொட்டான்...

“நேத்து இரவு நீ என்னை முத்தமிட்ட பிறகு… தூங்க முடியல.... உன் உதடு ஈரம் இன்னும் ..என் உதடுல இருக்கு.”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,
“அது…  மறுபடியும் நடக்கக் கூடாது.”

கதிர் அவள் கையைத் தன் கையில் எடுத்து வருடினான்.

“நடக்கும்... ஏன்னா நீயும் விரும்புற...”

வசந்தி ஒன்றும் பதில் சொல்லவில்லை...


கதிர் அவளை இன்னும் விடவில்லை.  ..
மெல்லிய புன்னகையுடன் கேட்டான்.

“இப்போ… கொஞ்சம் சர்க்கரை குடு.”

வசந்தி முகம் உடனே சிவந்தது.  
“என்ன… மறுபடியும்?”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“ஆமா...கொஞ்சம்.”

வசந்தி சில நொடிகள் தயங்கினாள்.  
கண்களைத் தாழ்த்தினாள்.  
பிறகு மெதுவாக முன்னால் வந்தாள்.

ஒரு நொடி மட்டும். ..

அவள் உதடுகள் அவன் உதடுகளின் மேல் பட்டன.  
மென்மையான, லேசான முத்தம். .


russian characters

உடனே அவள் பின்வாங்கினாள்.  
முகம் முழுவதும் சிவந்திருந்தது.

“போதும்… இதுக்கு மேல முடியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு  
அவள் எழுந்து ஓடினாள்.  

சமையலறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டாள்.

கதிர் படுக்கையில் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான்.  ..

உதடுகளில் இன்னும் அவள் முத்தத்தின் உணர்வு இருந்தது...

மெல்லிய புன்னகை அவன் முகத்தில் தோன்றியது...

சமையலறைக்குள் வசந்தி சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள்...

நெஞ்சு வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
முகம் இன்னும் சிவந்தபடி இருந்தது.
“நான் என்ன பண்ணிட்டேன்…” என்று தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் எழுந்து சமையலறைக் கதவைத் தட்டினான்.

“அம்மா… கதவைத் திற.”
வசந்தி பதில் சொல்லவில்லை...

சிறிது நேரம் அமைதி.
பிறகு கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

வசந்தி உள்ளே நின்றாள்...
கண்களைத் தாழ்த்தியபடி.
கதிர் உள்ளே வந்து அவளைப் பார்த்தான்....

"வயல்ல வேல‌ கிடக்கு கதிர்..."

அவன் ஒன்றும் பேசவில்லை...

நேராகச் சென்று அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்...
சுவரில் அழுத்தினான்.

உதடுகள் உதடுகளைத் தேடின.
இந்த முறை மென்மை இல்லை...

கடுமையான முத்தம்.
நாக்குகள் உடனே சந்தித்தன...
பற்கள் உதடுகளைக் கடித்தன...

வசந்தி முதலில் தள்ள முயன்றாள்.
ஆனால் சில நொடிகளில் அவள் கைகள் அவன் முதுகை இறுகப் பிடித்தன..
அவனும் விடவில்லை.

இருவரும் மூச்சு விடாமல் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.
எச்சில் கலந்தது...

கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடித்து, தலையை சற்று சாய்த்து இன்னும் ஆழமாக முத்தமிட்டான்....

வசந்தி அவன் சட்டையை நெரித்தாள்.
ஒரு நிமிடம்…
இரண்டு நிமிடம்…

இருவரும் விலகவில்லை.
மிருகத்தனமான ஆசை கலந்த முத்தம் நீண்டது..

கதிர் வசந்தியை சுவரில் அழுத்தியபடி, அவள் கீழ் உதட்டைப் பல்லைக் கொண்டு கடித்து இழுத்தான்...

வசந்தி ஒரு மெல்லிய குரல் எழுப்பினாள்.
ஆனால் அவன் வாயை விடவில்லை.

அவள் கைகள் அவன் தலைமுடியைப் பிடித்தன....

அவனை இன்னும் அருகில் இழுத்தாள்.
கதிர் ஒரு கையால் அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடித்தான்...

மற்றொரு கை அவள் முதுகுக்குப் பின்னால் சென்று, புடவையின் முடிச்சைத் தொட்டது...

வசந்தி திடீரென முத்தத்தை உடைத்தாள்..

மூச்சு வாங்கியபடி அவன் நெற்றியில் தன் நெற்றியை ஒட்டினாள்.

“போதும் கதிர்… யாராவது வந்துட்டா…”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடி,
“இங்க யாரு அம்மா வர போராங்க.... எல்லாரும் வயல்ல வேலை பார்த்துட்டு இருப்பாங்க”

அவன் மீண்டும் அவள் உதடுகளைத் கடித்தான்...

இந்த முறை இன்னும் பசியுடன்.
வசந்தி எதிர்க்கவில்லை...

மாறாக அவன் நாக்கைத் தன் வாயில் ஏற்றுக்கொண்டாள்...

இருவரும் மீண்டும் ஆழமாக முத்தமிடத் தொடங்கினார்கள்...

கதிர் அவளை சிறிது தூக்கி, சமையலறை மேஜை ஓரத்தில் உட்கார வைத்தான்.

அவள் கால்களுக்கு இடையே நின்று, மீண்டும் அவள் உதடுகளைக் கவ்வினான்...

வசந்தி அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினாள்...

மூச்சு வாங்கும் ஓசைகளுடன் முத்தம் தொடர்ந்தது....



முத்தம் தொடர்ந்தபடி இருக்கும்போது கதிர் திடீரென அவள் காதில் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்....

“எனக்கு பால் வேணும் அம்மா…”

வசந்தி குழம்பினாள்.  
“இப்போ… பால் வேணுமா?”

“ஆமா அம்மா. வேணும்.”

கதிர் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டு, லேசாகக் கடித்தான்.  
“இந்தப் பால் வேணும்...”

திடீரென அவன் ஒரு கையால் அவள் ஒரு முலையை அழுத்தினான்.

வசந்தி அதிர்ச்சியுடன் உடலை இழுத்தாள்.  
“ச்ச்ச்சி போடா...பொறுக்கி..!”

ஆனால் கதிர் மீண்டும் முலையை அழுத்தினான்...

இந்த முறை இன்னும் இறுக்கி பிடித்தான்...இறுகி கல் போல் இருந்தது

வசந்தியின் கண்கள் அரைகுறையாக மூடின..

அந்த பிடி அவளுக்குள் வினோதமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது....

திடீரென அவள் அவன் தலையைப் பிடித்து, தன் முலை மேட்டின் மேல் அழுத்தினாள்.

“வா கதிர்… இது உன்னோடது..... குடி… உன் அம்மாவோட‌ பால்... இனி எல்லாம் உனக்குத்தான்.”

அவள் முழுவதுமாக உடன்பட்டாள்...

கதிர் அவள் புடவையை கீழே இறக்கினான்.  
இப்போது அவள் மேலே பிளவுஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தாள்...

முலை பிளவுஸுக்குள் இறுக்கமாகத் தெரிந்தன. ....

முழுமையான, கனத்த வடிவம்....

கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே முலை ‌நுனியில் வாயை வைத்துக் கடித்தான்.

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஹாாா…”


கதிர் பிளவுஸின் மேலேயே அவள் மார்பகத்தை வாயில் வைத்துக் கடித்தபடி இருந்தான்....

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து மூச்சு வாங்கினாள்.

“ஹாா… கதிர்… லேசா… லேசா கடி…டா”




அவன் கேட்கவில்லை.  ...

மாறாக இன்னும்‌ இரக்கமின்றி கடித்து உறிஞ்சினான்....

நாக்கால் Blouse ன்‌ மேல் சுழற்றினான்.

வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்தாள்....

அவனை இன்னும் அழுத்தினாள்.

“ஆமா… அப்படித்தான்… கடி கதிர்… எல்லாம் உனக்குத்தான்…”

கதிர் ஒரு கையால் அவள் மற்ற முலையைப் பிடித்து அழுத்தினான்....

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  

மேஜை ஓரத்தில் அவள் கால்கள் தானாகவே விரிந்தன.

கதிர் முகத்தை சிறிது உயர்த்தினான்...
 
பிளவுஸின் மேல் ஈரமான பல் அச்சு தெரிந்தது.  
அவன் மூச்சு வேகமாக இருந்தது...

“பிளவுஸ் கழட்டு அம்மா… உன் முலை வேணும்.”

வசந்தி கண்களை அரைகுறையாகத் திறந்தாள். ...

சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தாள்.  
பிறகு தன் கைகளால் பிளவுஸின் முதல் பொத்தானை அவிழ்த்தாள்.

ஒரு பொத்தான்.....

இரண்டு.....

முலைகளின் மேற்பகுதி தெளிவாகத் தெரிந்தது.  ...

கனத்த முலை ..20 வருடங்கள் கை‌படாமல் இறுகி கல் போல்... ஜாக்கெட்டை கிழித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றது...


கதிர் பொறுமை இழந்தான். ...

மீதமுள்ள பொத்தான்களைத் தானே அவிழ்த்தான்.  
பிளவுஸ் இருபுறமும் விலகியது.

இப்போது அவள் இரு முலைகளும் முழு பரிணாமத்துடன் ..அவன் முன் நின்றன....



கதிர் அவள் மார்பகங்களை முதல் முறையாக முழுவதுமாகப் பார்த்தான்.
மனசுல ஒரு வலி எழுந்தது....

“நான் சின்ன வயசுல பால் குடிக்காம போயிட்டேன் அம்மா…
அந்த வாய்ப்பு எனக்கு கிடைக்கல.”
வசந்தி கண்களில் நீர் வந்தது.

“இப்போ குடுக்குறேன் கதிர்.....வா”
அவள் மெதுவாக பிளவுஸை கழற்றினாள்.
உள்ளே பிரா இல்லை...



வியர்வையில் நனைந்த முலைகள்...

வெளியே வந்தன....

நாற்பது வயதுக்காரி முலைகள்...

பெரியவை.... கனத்தவை...

மேலே உயர்ந்து, கீழே சதை தொய்ந்து தொங்கும்.  

ஒரு கைகூட முழுசா அடங்காத அளவுக்கு நிறைந்திருக்கும்.

தோல் மென்மையாக, வியர்வையால் பளபளத்தது...
அடிப்பகுதியில் சதை மடிந்து, கனத்த எடை தெரிந்தது...

நுனிகள்…  காம்புகள்
கருப்பாக, பெரிதாக, தடித்து நிமிர்ந்து நின்றது...

சுற்றிலும் அடர்ந்த கரும்பழுப்பு வளையம்.  
தொட்டாலே இன்னும் உப்பும்....

பிழிஞ்சா கைக்குள் நசுங்கி, மீண்டும் நிமிரும்.

கதிர் கையால் தூக்கும்போது எடை முழுசா உள்ளங்கையில் பரவும்...

மென்மையான சதை விரல்களுக்கு இடையே பிதுங்கும்.  
காம்பை சுண்டி இழுத்தாலும், கடித்தாலும் உடனே கடினமாகிவிடும்.

இவை வெறும் முலைகள் இல்லை....

ஒரு மகனின் வாயில் அடங்க வேண்டிய, கடித்து உறிஞ்ச வேண்டிய, விந்துவால் நனைக்க வேண்டிய முலைகள்...



அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி தலைமுடியைக் கட்டினாள்.....

அக்குள்கள் தெரிந்தன...

சுத்தமாக இருந்தாலும், வியர்வையால் ஈரமாகப் பளபளத்தன....

கதிர் பார்வை அங்கே சென்றது...

நாக்கு நமநமத்தது..



ஆனால் இப்போது அதைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

அவன் தேவை வேறு.

மேலே ஒன்றும் அணியாமல்.
பாதி நிர்வாணமாக அவன் முன்..

“வா …
இனிமேல் இது முழுசா உனக்குத்தான்....
என்ன வேணும்னாலும் செய்.”

கதிர் அருகில் சென்றான்.
மெதுவாக ஒரு முலை காம்பை தொட்டான்...

“அம்மா… உன் காம்பு ரொம்பப் பெருசா இருக்கு...
கருப்பா, இறுகி நிக்குது...
நான் தொடும்போதே இன்னும் கடினமாகுது.”

வசந்தி பெருமையுடன் சிறிது புன்னகைத்தாள்.

“உனக்காக தான்‌‌ கதிர்.”

கதிர் ஒரு காம்பை மெதுவாக இரண்டு விரல்களால்... பிடித்தான்

வசந்தி அவன் தலைமுடியை மென்மையாக வருடினாள்...

பிறகு மெதுவாக அவன் தலையைத் தன் மார்பகத்தின் மேல் அழுத்தினாள்.
“வா… குடி …”

கதிர் வாயை வைத்து மெதுவாக உறிஞ்சினான்....

ஒரு மெல்லிய முனகல் அவன் தொண்டையில் இருந்து வந்தது...

அதே நேரம் வசந்தியின் வாயும் திறந்தது.
தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.
“ஆஹ்…”
கண்கள் மூடியன.

உணர்ச்சிகளால் நெஞ்சு நிறைந்தது.

கதிர் இனி எந்த கருணையும் காட்ட‌ கூடாது ‌என‌ முடிவு செய்தான்...

அவன் ஒரு முலையை வாயில் திணித்து, பலமாக கடித்தான். ..

காம்பை பற்களால் கடித்து, இழுத்து விட்டான்...



நாக்கால் வேகமாக அடித்து நக்கினான்.

வசந்தி உடல் துடித்தது.  
“ஆஹ்… கதிர்… வலிக்குது… ஆஹ்…”

“வலிக்கட்டும் மா…  தாங்கிக்கோ...
குழந்தை கடிச்சா அம்மா தாங்கமாட்டாளா.."

அவன் இன்னொரு முலையையும் கையால் பலமாக பிசைந்தான்....

விரல்களால் காம்பை இறுக்கிப் பிழிந்து திருகினான்..

பிறகு வாயை மாற்றி, அதையும் கடுமையாக உறிஞ்சி கடித்தான்.

வசந்தி தலையை அப்படியே சுவரில் சாய்த்தாள்....  

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… மெதுவா டா ....என்ன‌ கொல்லாத… ஆஹ்…”

“இனிமே உன் முலை எனக்கு சொந்தம்.....”

அவன் இரு முலைகளையும் மாறி மாறி....  
கடித்து… உறிஞ்சி… நக்கி… பிழிந்து…  சாறு எடுத்தான்..

வசந்தியின் முலைகள் சிவந்து, உப்பி, ஈரமாக, வீங்கின....  

காம்பின் நுனிகள் வீங்கி, தடித்து, அவன் வாய்க்குள் துடித்தது...

“ஆஹ்… போதும் கதிர்… ஆஹ்… இல்ல… இன்னும் செய்…  … அம்மாவோட முலை முழுசா உனக்கு‌தான்‌டா…”

கதிர் ஒரு முலையை வாயில் போட்டு இன்னும் பலமாக உறிஞ்சியபடி,  
மற்றொன்றைக் கையால் இழுத்து இழுத்து பிழிந்தான்.  




வசந்தி உரத்த குரலில் முனகினாள்.  
கால்கள் நடுங்கி, மேஜையை இறுகப் பிடித்தாள்...


முலைகளையே கடித்து… உறிஞ்சி… நசுக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

வசந்தியின் உடல் முழுவதும் நடுங்கத் தொடங்கியது....

தொடைகள் தானாகவே இறுகின.  
மூச்சு வாங்க முடியாமல் போனது.

“கதிர்…… ஆஹ்… ஆஹ்…”

கதிர் முலையை இன்னும் பலமாக உறிஞ்சினான்...

நுனியைப் பற்களால் இழுத்துக் கடித்தான்.  
நாக்கால் வேகமாக அடித்தான்.

வசந்தியின் உடல் திடீரென உறைந்தது.  
பிறகு கடுமையாக துடித்தது.

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… நான்… ஆஹ்…”

அவள் தொடைகளுக்கு இடையே இருந்து வெதுவெதுப்பான காம நீர் வேகமாக வெளியேறியது....

புடவை முழுவதும் நனைந்தது.  
மேஜை ஓரத்திலும் வழிந்தது.

கதிர் முலையை வாயிலிருந்து விடவில்லை..
.  
அவள் முனகலைக் கேட்டபடி, இன்னும் உறிஞ்சிக்கொண்டிருந்தான்.

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து, வாயைத் திறந்து உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்...  

உடல் முழுவதும் துடிதுடித்தது.  
சிறிது நேரம் அவள் அப்படியே நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

கதிர் மெதுவாக முலையை விடுவித்தான்.  
ஈரமான உதடுகளுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி, கண்களை மூடியபடி மேஜையில் சாய்ந்தாள்...

உடல் இன்னும் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.  ...

கதிர் மெதுவாக ஒரு அடி பின்வாங்கி எழுந்து நின்றான்...

வசந்தி மேஜை ஓரத்தில் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்...
மேலே ஒன்றும் இல்லாமல்...

முலைகள் சிவந்தும், உப்பியும், ஈரமாகவும் தெரிந்தன.

நுனிகள் இன்னும் இறுகி நிமிர்ந்திருந்தன..
வியர்வை உடலில் வழிந்தது.

கதிர் அவளை மேலிருந்து கீழாகப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் பேசவில்லை.
வெறுமனே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வசந்தியும் அவனைப் பார்த்தாள்.
பார்வை மெதுவாக கீழே இறங்கியது.
அவன் பேண்ட்...
முன் பக்கம் இறுக்கமாக புடைத்து கொண்டு நின்றது.
தெளிவாகத் தெரிந்தது...

வசந்தியின் உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.
கண்களை மீண்டும் அவன் முகத்துக்கு உயர்த்தினாள்.

கதிர் அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தான்.
ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவன் மூச்சு கொஞ்சம் வேகமானது...


கதிர் சில நொடிகள் அப்படியே நின்று அவளைப் பார்த்தான். ..

அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்.  

“நான்… வயலுக்குப் போறேன் அம்மா,” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான்.  

“கொஞ்ச நேரத்துல சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டு வா.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“சரி… .”

கதிர் அவளை இன்னும் ஒரு முறை பார்த்தான்.  
பிறகு திரும்பினான்.  .

சமையலறையை விட்டு வெளியேறினான்.  
வீட்டை விட்டு வயலை நோக்கி நடந்தான்.

வசந்தி அப்படியே மேஜை ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.  
சிறிது நேரம் கழித்து மெதுவாக எழுந்தாள்.  

பிளவுஸை எடுத்து அணிந்தாள்.  
புடவையை சரியாகச் சுற்றினாள்.  

பொத்தான்களை மாட்டும்போது, மார்பகங்களில் பல்லினால் கடித்த அடையாளங்கள் தெரிந்தன.  ..

சிவந்திருந்தன.  
சில இடங்களில் லேசான கீரல்கள்.

வசந்தி அந்த அடையாளங்களைப் பார்த்தாள்.  ...

மெல்லிய புன்னகை ஒன்று உதடுகளில் தோன்றியது.  

கதிர் ஏற்கனவே போய்விட்டிருந்தான்.  

அவள் புன்னகையுடன் சமையலறை வேலையைத் தொடங்கினாள்.

[Kathir anbu]

வசந்தி சமையலை முடித்தாள்.  

சாப்பாட்டை பாத்திரத்தில் கட்டினாள்.  
தண்ணீர் குடுவையையும் எடுத்தாள்.  

வெளியே வரும்போது கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.  
இன்னும் சிவந்திருந்தது.  
கண்களில் ஒரு வித்தியாசமான பளபளப்பு.

அவள் வயலை நோக்கி நடந்தாள்.  

வெயில் நன்றாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.  
தூரத்தில் கதிர் வயலில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தான்.  
சட்டை இல்லாமல்.  
வியர்வையில் நனைந்த உடல்.

வசந்தி அருகில் சென்றாள்.  

“சாப்பாடு…” என்று சொல்லி பாத்திரத்தை வைத்தாள்...

கதிர் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.  
அவள் முகத்தை ஒரு கணம் உற்றுப் பார்த்தான்..

“இங்கேயே உக்காரு அம்மா.  
சேர்ந்து சாப்பிடுவோம்.”

வசந்தி தயங்கினாள்.  
ஆனால் மறுக்கவில்லை.  
அருகில் உள்ள மரத்தடியில் அமர்ந்தாள்.

கதிர் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.  
இடையிடையே அவளைப் பார்த்தான்.  

“… இன்னும் வலிக்கிதா?” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

வசந்தி முகத்தைத் திருப்பினாள்.  
“கொஞ்சம்…”

கதிர் புன்னகைத்தான்.  
“Night மருந்து போடுறேன்.”

வசந்தி ஒன்றும் சொல்லவில்லை...  
ஆனால் அவள்  முகம் சிவந்திருந்தன.  

வெயில் மேலே ஏறியது.  
இருவரும் அமைதியாக உணவு உண்டார்கள்....

ஒரு வழியா‌...சூரியன் மறைய ஆரம்பிச்சு இ

வானம் சிவப்பு, ஆரஞ்சு கலந்த நிறத்துல இருக்கும்.

வயல் வேலை முடிஞ்சு இருவரும் வயல் வரம்புல உக்காந்திருக்காங்க...

காலு நீட்டி.
லேசான காத்து.
வசந்தி சோர்வா தலையை சற்று கீழே போட்டிருக்கா.

புடவை தோள்பட்டையில இருந்து சற்று சரிந்திருக்கும்.

கதிர் பக்கத்துல உக்காந்திருக்கான்.
ஒரு வார்த்தை பேசல.

சூரியனைப் பார்த்துக்கிட்டிருந்தான்.
சிறிது நேரம் கழித்து அவன் கை மெதுவாக நீளுது.

வசந்தியின் தோள்பட்டையைத் தொடுறான்.
விரல்கள் மெதுவாக சருமத்த மேல ஓடுது.
வசந்தி திரும்பிப் பார்க்கல...

ஆனா உடல் சிலிர்த்தது.
மூச்சு கொஞ்சம் மாறியது.
கதிர் கையை எடுக்கல.
தோள்பட்டையில இருந்து கழுத்து வரைக்கும் மெதுவாக வருடுறான்.
வசந்தி கண்களை மூடுறா.

“கதிர்…”னு மெல்லிய குரலில் சொல்லுறா.
ஆனா விலகச் சொல்லல.

கதிர் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்குறான்.
அவள் தோள்பட்டையில தன் தலையை சாய்க்கிறான்.

இரண்டு பேரும் பேசல.
சூரியன் முழுசா மறையுற வரைக்கும் அப்படியே உக்காந்திருக்காங்க.
வானம் இருட்டாகுது.

அவன் கை இன்னும் அவள் தோள்பட்டையை விடல...

வசந்தி அவன் தோளில் தலையை சாய்த்து புன்னகைத்தபடி இருந்தாள்...

சேலை சற்று சரிந்து, தொப்புள் தெரிந்தது.
கதிர் சட்டை இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தான்.
அவள் மூச்சு அவன் மார்பில் பட்டது.
சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.

கதிர் மெதுவாக அவள் தோள்பட்டையில் கையை வைத்தான்.
விரல்கள் மென்மையாக சருமத்தை வருடின..

“அம்மா…” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தான்..

வசந்தி கண்களைத் திறக்காமல்,
“ம்…”

“ மனசு ரொம்ப அமைதியா இருக்கு மா...”

வசந்தி சிறிது நெருங்கினாள்.
“எனக்கும்…”

கதிர் அவள் தலைமுடியில் மூச்சை விட்டபடி,
“…
நான் இப்படி யார்கிட்டயும் சாய்ந்து உக்கார்ந்தது இல்ல.”
வசந்தி அவன் மார்பில் கையை வைத்தாள்..

“இப்போ நான் இருக்கேன் கதிர்.
போக மாட்டேன்.”

கதிர் அவள் கையைப் பிடித்து, தன் மார்பில் அழுத்தினான்.
“சத்தியமா?”

வசந்தி தலையை உயர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
புன்னகை இன்னும் இருந்தது.
“சத்தியம்.”

கதிர் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
பிறகு மெதுவாக கன்னத்தில்.
வசந்தி கண்களை மூடினாள்.

அவன் உதடுகள் அவள் சருமத்தில் பட்டதும் உடல் சிலிர்த்தது.

மாலை வெயில் மெல்ல மறைந்தது.
இருவரும் இன்னும் அப்படியே அமர்ந்திருந்தார்கள்.


கதிர் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்ட பிறகும் விலகவில்லை.  

மெதுவாக கீழே இறங்கி, கழுத்தில் முத்தமிட்டான்.  ..
வசந்தி மூச்சை உள்ளே இழுத்தாள்.  
கையால் அவன் முதுபைப் பிடித்தாள்.

“கதிர்… இங்கே… யாரும் வந்துட்டா…”

“இந்த நேரத்துல யாரும் வரமாட்டாங்க அம்மா.”

அவன் மீண்டும் அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டான்.  
சற்று கடித்தும் பார்த்தான்.

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… லேசா கடி…”

கதிர் முகத்தை உயர்த்தினான்.  
அவள் கண்களைப் பார்த்தான்.  

“நான் பன்றது … உனக்கு பிடிக்குதா?”

வசந்தி சில நொடிகள் பதில் சொல்லவில்லை.  
பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள்.

"ஆனா பயமாவும் இருக்கு.”

கதிர் அவள் கையைப் பிடித்து, தன் மார்பில் வைத்தான்.  

“பயப்படாதே.  
நான் இருக்கேன்.”

அவன் மெதுவாக அவள் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் நகர்த்தினான்...

தொப்புளும், வயிற்றுப் பகுதியும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

வசந்தி அவன் கையைப் பிடித்தாள்.  
தள்ளவில்லை.  

கதிர் குனிந்து, அவள் தொப்புளின் அருகே முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.  
“கதிர்…”

“சொல்லு அம்மா… நிறுத்தணுமா?”

வசந்தி கண்களை மூடியபடி,  
“நிறுத்தாதே…  
இன்னும் கொஞ்சம்…”

கதிர் மீண்டும் அவள் வயிற்றில் முத்தமிட்டான்.  
மெதுவாக.  
ஒவ்வொரு முத்தமாய் மேலே ஏறினான்...

கதிர் அவள் வயிற்றில் முத்தமிட்டபடி மெதுவாக மேலே ஏறினான்...

சேலை இன்னும் கொஞ்சம் சரிந்தது.

முலையின் கீழ்ப்பகுதி தெரிய ஆரம்பித்தது.
வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்தாள்.

“கதிர்… இங்கேயே நிறுத்து… யாரும் பார்த்துட்டா…”

கதிர் முகத்தை உயர்த்தினான்.
அவள் கண்களைப் பார்த்தான்..

“நாம மட்டும் தான்‌ இங்க இருக்கோம்...”

அவன் மீண்டும் குனிந்து, மார்பின் கீழே முத்தமிட்டான்..

நாக்கால் லேசாக நக்கினான்.
வசந்தி உடல் நடுங்கியது.
“ஆஹ்… கதிர்…”

கதிர் ஒரு கையால் அவள் முதுபைத் தாங்கினான்.

மற்றொரு கை சேலையை மேலும் நகர்த்தியது.

“நான் உன்னை இன்னும் பார்க்கணும் அம்மா.
முழுசா.”
வசந்தி கண்களை மூடினாள்.

சில நொடிகள் மூச்சு வாங்கியபடி இருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள்.

“பாரு… ஆனா… கொஞ்சமா....”
கதிர் அவள் சேலையை மெதுவாக விலக்கினான்.

பிளவுஸின் கீழ் பகுதி தெரிந்தது...

அவன் குனிந்து, அங்கே முத்தமிட்டான்...

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.
விரல்கள் அவன் தலைமுடியில் சிக்கின...

 இருள் பரவியது.
இருவரும் இன்னும் வயல் வரம்பிலேயே அமர்ந்திருந்தார்கள்.

♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️

கதிர் திடீரென எழுந்தான்.  

வசந்தியை இரு கைகளாலும் தூக்கினான்.  
அவள் ஆச்சரியத்துடன் அவன் கழுத்தைப் பிடித்தாள்.

“கதிர்… என்ன பண்ற? …”

“பேசாம‌ இரு அம்மா....உனக்கு என்ன வேனும்னு எனக்கு தெரியும்..”

அவன் அவளைத் தூக்கியபடி வயல் வரப்பில் இருந்து நடந்தான்.  

சிறிது தூரத்தில் இருந்த பம்ப்செட் அறைக்குள் சென்றான்.

கதவை உதைத்துத் திறந்தான்...

உள்ளே இருட்டாக இருந்தது.  

சிமெண்ட் தரை.  
ஒரு பழைய மரப் பெட்டி...
ஒரு கயிற்று கட்டில்..

கதிர் அவளை மெதுவாக அந்தப் கட்டிலின் மேல் உட்கார வைத்தான்.  
பிறகு கதவை உள்ளே இருந்து மூடினான்.

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி அவனைப் பார்த்தாள்.  
“இங்கேயா…?”

கதிர் அவள் முன் நின்றான்.  
சட்டை இல்லாத மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

"இங்க யாரும் வர மாட்டாங்க...”

அவன் மெதுவாக அவள் கால்களைப் பிரித்து, இடையில் நின்றான்.  
குனிந்து அவள் உதடுகளைப் பலமாக முத்தமிட்டான்.

வசந்தி அவன் முதுபை இறுகப் பிடித்தாள்.  
முத்தத்துக்குப் பதில் கொடுத்தாள்.

கதிர் அவள் சேலையை மேலே தூக்கினான்.  
இரு கைகளாலும் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து, தன் பக்கம் இழுத்தான்.


வசந்தி கண்களை மூடியபடி இருந்தாள்...

பம்ப்செட் அறைக்குள் இருட்டும், அவர்கள் மூச்சும், உதடுகள் உரசும் ஓசையும் மட்டும் இருந்தது.


கதிர் அவள் உதடுகளை விடவில்லை.  
முத்தம் ஆழமாக நீண்டது.  

வசந்தி அவன் முதுகை நகங்களால் கீறினாள்.  
மூச்சு வாங்கியபடி,  
“கதிர்……”

கதிர் அவள் காதில்,  
“அம்மா....
நான் உன்னை இங்கேயே பன்ன‌ போறேன்.”

அவன் சேலையை மேலே தூக்கி, அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடித்தான்.  
வசந்தியை கட்டிலின் மேல் இருந்து சிறிது தூக்கி, தன் மடியில் உட்கார வைத்தான்.

இருவரும் முகம் பார்த்தார்கள்.  
வசந்தியின் கண்கள் சொருகி‌ இருந்தன.  
மூச்சு வேகமாக இருந்தது...

கதிர் அவள் பிளவுஸின் பொத்தானை அவிழ்த்தான்.  
ஒன்று… இரண்டு…

வசந்தி அவன் கையைப் பிடித்தாள்.  
“கதிர்… வேணாம் ‌ போலாம் வீட்டுக்கு…”

“நான் ரொம்ப நேரம் காத்திருந்தேன் அம்மா....  
இனிமேல் காத்திருக்க முடியாது.”

அவன் பிளவுஸை விலக்கினான்.  
இரு முலைகளும் வெளியே வந்தன...
வியர்வையில் பளபளத்தன....

காம்பு சிறுத்து நின்றது..

கதிர் குனிந்து ஒரு முலையை வாயில் அடைத்தான். ...

பலமாக உறிஞ்சினான்.

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

அவன் மற்றொரு முலையை கையால் பிசைந்தான்.  
வசந்தி அவன் தலையை இறுக அழுத்தினாள்.

பம்ப்செட் அறைக்குள் அவள் முனகல்கள் ஓங்கி ஒலித்தன.  
வெளியே  இருள் சூழ்ந்திருந்தது.


கதிர் அவள் சேலையை முழுவதுமாக இழுத்துவிட்டான்.  
பிளவுஸையும் கழற்றினான்...
பாவாடையை அவிழ்த்து வீசினான்..

வசந்தி இப்போது முழுவதுமாக நிர்வாணமாக அவன் முன் 
நின்றாள்.

கதிர் ஒரு அடி பின்வாங்கினான்.  
வாயைத் திறந்தபடி அவளை மேலிருந்து கீழாகப் பார்த்தான்.

“அம்மா…”

கூச்சத்தோடு சேர்த்து வெட்கமும் வந்தது...கூதியில் கை வைத்து திரும்பி கொண்டாள்...

அவள் பின்புறம்... பெரிய தர்பூசணி பழத்தை இரண்டாக வெட்டி வைத்தது போல... இருந்தது... ஓங்கி அரைய என் கைகள் துடித்தது...

"அம்மா திரும்பேன்..."

"மாட்டேன்..போ டா.."‌ குரல் கரைந்து விடும் போல 

"திரும்பு டி....உன்ன முழுசா பார்க்கனும்"

"*சப்ப்ப்ப்ப்"* என்று ஓங்கி அவள் குண்டியில் ஒரு அரை வைத்தான்‌...

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்...ஆஆஆஆ..கதிர்"
செல்லமாக முனங்கினாள்..

மந்திரத்திற்கு கட்டுபட்டவள் போல திரும்பினாள்...

நாற்பது வயதின் உடல்.  ..
முலைகள் பெரிதாக, கனத்து, சற்று தொய்வுடன் தொங்கின. 
நுனிகள் கருப்பாக, தடித்து, இறுகி நிமிர்ந்திருந்தன...

வயிறு சற்று உப்பியிருந்தாலும் மென்மையாக இருந்தது....
தொப்புள் ஆழமாக இருந்தது.  

இடுப்பு அகலமாக, பின்புறம் சதை பிடித்து உயர்ந்து நின்றது.  

தொடைகள் தடித்து, மென்மையான சதையுடன் இருந்தன...

கால்களுக்கு இடையே கருமையான முடி சற்று தெரிந்தது.  

புண்டை ஊறி, நனைந்து, காத்திருந்தது.

கதிர் எச்சில் விழுங்கினான்.  

“இவ்ளோ அழகை எங்க மா வாடகைக்கு எடுத்த...

வசந்தி முகத்தை மறைக்க முயன்றாள்.  
“ச்ச்சி.... அப்படி பார்க்காதே கதிர்… வெட்கமா இருக்கு…”

கதிர் அவள் கையை விலக்கினான்.  
“வெட்கப்படாதே. ..

"இனி நீ என்னோட‌ ஒருத்தி"
உன் முலை, உன் வயிறு, உன் கூதி… எல்லாம் எனக்கு மட்டும் தான்...  "


அவன் மெதுவாக அவள் முலைகளைத் தொட்டான்...
பிறகு கையை கீழே இறக்கி, அவள் புண்டையை வருடினான்.

“இந்தப் புண்டை தான் என்னை  பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது அம்மா…  

"ச்ச்ச்ச்சி... இப்படிலாம் பேசாத‌டா"


கதிர் அவளை முழுவதுமாக நிர்வாணமாகப் பார்த்தபடி நின்றான்.  

பிறகு குனிந்தான்.  

முதலில் அவள் கழுத்தில் நாக்கை வைத்தான்.  
வியர்வையை நக்கினான்.  

“உன் வியர்வை ருசியா இருக்கு அம்மா…”

பிறகு தோள்பட்டைக்கு இறங்கினான்.  
நாக்கால் நக்கி… நக்கி… கீழே வந்தான்.  

முலைகளின் மேல் நாயைப் போல நக்கினான்.  
காம்பை வாயில் போட்டு உறிஞ்சி, மீண்டும் நக்கினான்.  


வசந்தி உடல் நடுங்கியது.  
“கதிர்… என்ன பண்ற இப்படி…”

கதிர் பதில் சொல்லாமல் மேலும் கீழே இறங்கினான்.  ..

வயிற்றில் நாக்கை ஓட்டினான்.  
தொப்புளுக்குள் நாக்கை விட்டு சுழற்றினான்.  
வியர்வையை முழுசா நக்கினான்.

அவன் மேலும் கீழே போனான்.  
தொடைகளின் உட்புறத்தில் நாக்கை ஓட்டினான்.  
வியர்வையை நக்கினான்.  

பிறகு அவள் புண்டை அருகே முகத்தை வைத்தான்.  
ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.

“உன் புண்டை மணம்…  

நாக்கை நீட்டி, அவள் புண்டையை மெதுவாக நக்கினான்.  
முதல் முறையா...

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் இரு கைகளாலும் அவள் தொடைகளைப் பிடித்து,  
நாக்கால் அவள் புண்டையை நக்கி… உறிஞ்சி… சுவைச்சான்.  

“உன் கூதி ருசி… 

புண்டை கருமையான முடியுடன் சற்று மூடியிருந்தது.  ..

முடி அடர்த்தியாக இல்லை, ஆனால் தெளிவாகத் தெரிந்தது.  

மேலே உள்ள இதழ்கள் சற்று ஊதி, மென்மையாக இருந்தன....

நடுவே இருக்கும் பிளவு ஈரமாக, பளபளப்பாகத் தெரிந்தது.  
உள்ளே இன்னும் அடர்ந்த இளஞ்சிவப்பு நிறம்.  

தொட்டால் சூடாக இருக்கும்.  
நனைந்திருக்கும்.  
லேசாக அழுத்தினால் உள்ளே இறுக்கமாக இருக்கும்.  

கதிர் பார்த்தபோது, அது ஏற்கனவே ஈரமாகி, சிறிது திறந்தபடி இருந்தது....

அவன் நாக்கு பட்டதும் மேலும் , தண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தது.  

வியர்வையும், அவள் சொந்தத் தண்ணீரும் கலந்து,  
அந்த இடம் முழுவதும் பளபளப்பாக, வாசனையுடன் இருந்தது.

கதிர் அவள் புண்டையை நக்கியபடி இருந்தான்.  

திடீரென முகத்தை உயர்த்தினான்.  
வசந்தியின் கைகளை மேலே தூக்கினான்.

“கை மேல தூக்கு அம்மா.”

வசந்தி பயத்துடன் கைகளை உயர்த்தினாள்.  
அக்குள்கள் முழுவதுமாகத் தெரிந்தன.  
வியர்வையில் நனைந்து, ஈரமாக, பளபளத்தன.

கதிர் குனிந்து, ஒரு அக்குளுக்குள் நாக்கை விட்டான்.  
மெதுவாக நக்கினான்.  
வியர்வையை சுவைத்தான்.

“ம்ம்ம்… உன் அக்குள் ருசியா…இருக்கு மா …”

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“கதிர்… அங்கே வேண்டாம்… ஆஹ்…”

கதிர் விடவில்லை.  
நாக்கால் ஆழமாக நக்கினான்.  
சுற்றிலும் சுழற்றினான்.  
வியர்வையை முழுசா குடித்தான்.

“உன் அக்குள் மணம் என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது....
நான் இங்கேயே முகத்தை வச்சுக்கிட்டு நக்கணும்.”

அவன் மற்ற அக்குளுக்கும் மாறினான்.  
அதே மாதிரி நாக்கை விட்டு நக்கினான்.  
கடித்தும் பார்த்தான்.

வசந்தி கைகளை இறக்க முயன்றாள்.  
கதிர் பிடித்து மேலேயே வைத்திருந்தான்.

“கை இறக்காத அம்மா...  
இதுவும் என்னோடது தான்.”

அவன் மீண்டும் ஆழமாக நக்கினான்.  
வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து முனகினாள்.

“ஆஹ்… கதிர்… ஏன்டா பண்ற இப்படி… ஆஹ்…”


கதிர் அவள் அக்குளை நக்கியபடி இருந்தான்.  
வியர்வையை முழுசா சுவைத்தான்.

வசந்தி கைகளை இன்னும் மேலேயே வைத்திருந்தாள்.  
உடல் நடுங்கியது.

“கதிர்… போதும்… ஆஹ்… ரொம்ப நக்குற…”

கதிர் முகத்தை விலக்கினான்.  
உதடுகளில் அவள் வியர்வை படிந்திருந்தது.  

“போதல அம்மா.... 
உன் உடல் முழுசும் என் நாக்குக்கு வேணும்.”

அவன் மீண்டும் அவள் முலைகளுக்கு வந்தான்.  
நுனியை வாயில் போட்டு உறிஞ்சினான்.  
பல்லால் கடித்தான்.

வசந்தி அவன் தலையை அழுத்தினாள்.  
“ஆஹ்… நல்லா கடி… என் முலையை…”

கதிர் முலையை விடுவித்து, கீழே இறங்கினான்.  
வயிற்றில் நாக்கை ஓட்டினான்.  
தொப்புளை நக்கினான்.

பிறகு மீண்டும் அவள் புண்டைக்குச் சென்றான்.  
இரு கைகளாலும் தொடைகளைப் பிரித்தான்...  

“இப்போ உன் கூதியை நல்லா நக்க போறேன் அம்மா.”

நாக்கை ஆழமாக விட்டான்.  
உறிஞ்சினான்.  
சுழற்றினான்.

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… உள்ளே… ஆஹ்… நல்லா நக்கு…”

கதிர் அவள் புண்டையை விடாமல் நக்கிக் கொண்டிருந்தான்.  
வியர்வையும், அவள் தண்ணீரும் கலந்த ருசியை குடித்தான்.

பம்ப்செட் அறை முழுவதும் அவள் முனகல்கள் ஒலித்தன...


கதிர் அவள் புண்டையை ஆழமாக நக்கிக் கொண்டிருந்தான்.  
நாக்கால் சுழற்றி… உறிஞ்சி… கடித்தான்.

வசந்தியின் உடல் திடீரென இறுகியது.  
தொடைகள் நடுங்கின.  

“கதிர்… வருது… ஆஹ்… நிறுத்து… ஆஹ்…”

கதிர் விடவில்லை.  
மாறாக இன்னும் வேகமாக நக்கினான்.

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்…”

அவள் உடல் துடித்தது.  
வெதுவெதுப்பான நீர் வேகமாக வெளியேறியது.  
கதிரின் முகத்தில் முழுவதுமாக பட்டது.

கதிர் அப்படியே முகத்தை அங்கேயே வைத்திருந்தான்.  
அவள் தண்ணீரை நாக்கால் சேகரித்து குடித்தான்.  
ஒன்றும் விடாமல்.

“ஹ்ஹ்ஹா...ம்ம்ம்ம் …”

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி  சாய்ந்தாள்.  
உடல் இன்னும் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கியது.

கதிர் எழுந்தான்.  
அவன் சுன்னி இன்னும் கடினமாக நிமிர்ந்திருந்தது...

ஆனா அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

“இன்னிக்கு இதுவரைக்கும் போதும் அம்மா..”

வெளியே பார்த்தான்.  
வானில் நிலவு உதித்திருந்தது.  

கதிர் வசந்தியை மெதுவாகத் தூக்கினான்.  
அவள் சோர்வாக அவன் மார்பில் தலையை வைத்தாள்.

“வீட்டுக்குப் போகலாம் அம்மா.”

அவன் அவளைத் தூக்கியபடி பம்ப்செட் அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.  
நிலவு வெளிச்சத்தில் வயல் வழியாக வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

வசந்தி அவன் மார்பில் மூச்சை விட்டபடி,  
“கதிர்…  நடக்க முடியுமா அவ்ளோ தூரம்…”

“பஞ்சு மூட்டை தோத்துடும் அம்மா.”‌‌ சிரித்தான்

நிலவு ஒளியில் இருவரும் வீட்டை நோக்கி நகர்ந்தார்கள்.

[Kathir anbu]

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் கதிர் அவளை மெதுவாக கீழே இறக்கினான்.  

வசந்தி சோர்வாக சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.  
இருவரும் குளித்துவிட்டு சாப்பிட்டார்கள்.  
பேச்சு அதிகம் இல்லை.  

சாப்பாடு முடிந்ததும் வசந்தி தன் அறைக்குச் சென்றாள்.  
கதிர் தன் அறைக்குச் சென்றான்.  

ஒரு மணி நேரம் கழித்து…  

வசந்தி தன் அறையில் படுக்க முடியவில்லை.  
மனசுல கதிர் தான் சுத்திக்கிட்டு இருந்தான்.  
பம்ப்செட் அறையில் அவன் எப்படித் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தினான் என்பது ஞாபகம் வந்தது.  
அவன் இன்னும் தீர்க்காமல் இருப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

அவள் எழுந்தாள்.  
மெதுவாக கதிரின் அறைக்குச் சென்றாள்.  
கதவைத் தட்டினாள்.

“கதிர்…”

பதில் வரவில்லை.  
கதவை மெதுவாகத் திறந்தாள்.

கதிர் படுக்கையில் படுத்திருந்தான்.  
கண்கள் மூடியிருந்தாலும் தூங்கவில்லை.  
போர்வைக்கு அடியில் அவன் உறுப்பு இன்னும் கடினமாக உயர்ந்திருந்தது.

வசந்தி அருகில் சென்றாள்.  
படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.

“இன்னும் தூங்கலையா?”

கதிர் கண்களைத் திறந்தான்.  
“தூக்கம் வரல அம்மா.”

வசந்தி சில நொடிகள் பார்வையைத் தாழ்த்தினாள்.  
பிறகு மெதுவாக,  
“நீ… இன்னும்....  "

கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.  
“அம்மா…"‌அவள் கூற‌ வருவது புரிந்தது.

வசந்தி போர்வையை மெதுவாக விலக்கினாள்.....

ஷார்ட்ஸ் முட்டி கொண்டு இருந்தது...
மெதுவாக கீழே இழுத்தாள்...

அவன் உறுப்பு வெளியே வந்தது.  

நீளமாக, கடினமாக, நரம்புகள் புடைத்து நின்றது.  
நுனி சிவந்து, ஏற்கனவே சிறிது நனைந்திருந்தது.  
அடிப்பகுதி அடர்ந்த முடியுடன் இருந்தது.

வசந்தி அதைப் பார்த்தபடி சில நொடிகள் உறைந்தாள்.  
கண்கள் விரிந்தன.  


கீழே இழுத்த‌ நொடி.."டங்" என நிமிர்ந்து.. கீழே மேலே என ஆடியது..

அவன் உறுப்பைக் கையில் பிடித்தாள்.  
சூடாக, கடினமாக இருந்தது.

“நான் பன்னிவிடுரேன்‌ அன்னக்கி மாதிரி…”

வசந்தி நடுங்கும் கையால் மெதுவாக அதைத் தொட்டாள்.  

அவள் மெதுவாக கையை அசைக்க ஆரம்பித்தாள்..

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்"‌ லேசான எரிச்சல் அவன் சுன்னியில்...

"எரியது‌ மா... கொஞ்சம் எச்சில் துப்பி பன்னு"

பூளை புழுத்தி சிவப்பு மொட்டில் எச்சிலை துப்பினால்...

எச்சி வழிந்து அவன் விதைப்பையை அடைந்தது..

இப்போ குலுக்க ஆரம்பித்தாள்.... சல்க் சல்க் என அவள் எச்சில் அவள் கைகளில் வழிந்தது...



"ஆஆஆஆ...அம்மா... அப்படித்தான்...ஆஆஆஆ.."

"நல்லாருக்கா கதிர்.."

"ஆஆஆ"

வசந்தியின் தலையில் கை வைத்து அழுத்தினான்.. புரிந்து கொண்டாள் அந்த தாய்...

குலுக்கி கொண்டே ...குனிந்து, நாக்கால் நுனியைத் தொட்டாள்.

கதிர் பெருமூச்சு விட்டான்.  
“அம்மா…”

வசந்தி அவன் சுன்னியை‌ வாயில் போட்டு மெதுவாக உறிஞ்சினாள்.

******************



கையும் சேர்ந்து அசைந்தது.  

அறை அமைதியாக இருந்தது.  
மெல்லிய  ஓசைகளும், கதிரின் பெருமூச்சுகளும் மட்டும் கேட்டன.

நாக்கால் நுனியைச் சுழற்றினாள்.

கதிர் தலையை பின்னால் சாய்த்தான்.  
“ஆஹ்… அம்மா… உன் வாய் ரொம்ப சூடா இருக்கு…  
நல்லா சப்பு… என் சுன்னியை நல்லா சப்பு‌ மா…”

வசந்தி வாயை இன்னும் கொஞ்சம் கீழே இறக்கினாள்.  
கையால் பூலுவைப் பிடித்து அழுத்தினாள்.  

“ம்ம்ம்…” என்று அவள் முனங்கியபடி ஊம்பினாள்...

கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடித்தான்.  
“ஆமா… அப்படியே… நாக்கால நக்கு…  
என் சுன்னி நுனியை நல்லா சுத்து…  
உன் அம்மா வாய்ல என் சுன்னி இருக்கு பாரு…”காம‌ கிரகத்தில் பிதற்றினான்...

வசந்தி வெட்கத்துல கண்களை மூடினாள்.  
ஆனா வாயை விடல.  
மேலும் கீழும் அசைச்சாள்.  
எச்சில் வழிஞ்சு அவன் சுன்னி மேல வழிஞ்சுது.

கதிர் பெருமூச்சு விட்டான்.  

வசந்தி சிறிது வாயை விடுவிச்சு, நாக்கால் முழுசும் நக்கினாள்.  

அடில இருந்து நுனி வரை...






மீண்டும் வாயில் போட்டு ஆழமா ஊம்பினாள்.

“ஆஹ்… அம்மா…  ரொம்ப நல்லா இருக்கு…  "

வசந்தி அவன் தொடையை பிடிச்சுக்கொண்டு இன்னும் வேகமா உறிஞ்சினாள்.  
எச்சில் ஓசை அறையில கேட்டுக்கிட்டு இருந்தது.  

கதிர் இடுப்பை மெதுவாக அசைச்சான்.  
“இன்னும் கொஞ்சம்… அம்மா…  
உன் வாய் என் சுன்னியை முழுசா அடைக்கனும்…  "

கதிர் மூச்சு வாங்கியபடி சொன்னான்.  

“அம்மா… உன் முலையைக் காட்டு.  
நான் பாக்கணும்.”

வசந்தி சிறிது தயங்கினாள்....




பிறகு நைட்டியை மேலே தூக்கி, முலைகளை வெளியே எடுத்தாள்.  
கனத்த முலைகள் வெளியே வந்தன.

கதிர் அவற்றைப் பார்த்தபடி,  
“இப்போ மறுபடியும் வாயில் போடு.”

வசந்தி மீண்டும் அவன் சுன்னியை வாயில் அடைத்தாள்.  
ஊம்ப ஆரம்பித்தாள்.

கதிர் ஒரு கையால் அவள் முலையைப் பிடித்து அழுத்தினான்...
 
மற்றொரு கையால் லேசாக அடித்தான்.  

“ஆஹ்…” என்று வசந்தி வாயோடவே முனகினாள்.  
ஆனா சுன்னியை விடல.

கதிர் மீண்டும் அடித்தான்.  
இன்னும் கொஞ்சம் பலமா.  
முலை சிவக்க ஆரம்பிச்சது.

“வலிக்கிதா அம்மா?”

வசந்தி "ம்ம்ம்ம்" என‌‌ தலையை ஆட்டினாள்.  
ஆனா வாயை விடல.  

எச்சில் வழிஞ்சு அவன் சுன்னி முழுசும் நனைஞ்சுகிட்டிருந்தது.

கதிர் அவள் தலையைப் பிடிச்சு ஆழமா நுழைச்சான்.  
வாந்தி வர்ற மாதிரி  வந்தது.  
ஆனா பொறுத்துக்கிட்டாள்.

அவன் மீண்டும் முலையை அடிச்சான்.  
இரு முலைகளும் இப்போ சிவந்து, உப்பியிருந்தன.

“நல்லா ஊம்பு அம்மா…  
எனக்கு வர போகுது…”

வசந்தி அவன் கொட்டையையும்‌ நாக்கால நக்கினாள்.  
சுன்னியை மீண்டும் வாயில் போட்டு வேகமா உறிஞ்சினாள்.

கதிர் திடீர்னு அவள் தலையைப் பிடிச்சு வெளியே எடுத்தான்.  
சுன்னியை அவள் முகத்துக்கு நேராக வச்சான்.



“வாய் திற அம்மா.”

வசந்தி வாயைத் திறந்தாள்.  
கண்களை மேலே போட்டு அவனைப் பார்த்தாள்.
வேகமாக குலுக்கினான்...

"ஹ்ஹ்ஹாஹாஹா" உரக்க குரல் எழுப்பியவாறு....

கதிர் சூடான‌தன் விந்தை வெளியேத்தினான்....
 
அவள் வாய் உள்ளேயும்.., கன்னத்துலயும் விழுந்தது.  

ரென்டு… மூணு… நான்கு…  

மொத்தம் ஏழு தடவை....

முகமுழுக்க விந்து படிஞ்சு இருந்தது.  
வாயிலயும், நாசிலயும், கன்னத்துலயும்.



வசந்தி புன்னகைச்சாள்.  
நாக்கால உதடுகளை நக்கினாள்.  

பிறகு சேலையால் முகத்தை துடைச்சாள்.  

அவள் முலைகள் இப்போ முழுசா சிவந்து, உப்பி, அடிபட்ட அடையாளத்துடன் இருந்தன.


கதிர் மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் சாய்ந்தான்.  

வசந்தி முகத்தில் இன்னும் சில விந்து துளிகள் ஒட்டிக்கிடந்தன.  
சேலையால் துடைத்துவிட்டு, அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்.

கதிர் அவளைப் பார்த்தான்.  
மெதுவாக கை நீட்டி அவளை இழுத்தான்.


வசந்தி சிறிது தயங்கினாள்.  
“நான் என் அறைக்குப் போகட்டா…”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“வேண்டாம்.  
இன்னைக்கு இங்கேயே தூங்கு.  
என் பக்கத்துல.”

அவன் அவளைத் தன் மார்புக்குள் இழுத்தான்.  
வசந்தி எதிர்க்கவில்லை.  
அவன் மார்பில் தலையை வைத்தாள்.  
கையால் அவன் இடுப்பைச் சுற்றினாள்.

கதிர் அவள் முதுகை மெதுவாக வருடினான்.  
“ரொம்ப நல்லா இருந்தது அம்மா…”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,  
“ம்…”

இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.  
கதிரின் இதயத்துடிப்பு அவள் காதில் கேட்டது.  

சிறிது நேரத்தில் வசந்தியின் மூச்சு சீராகியது.  
கதிரும் கண்களை மூடினான்.  

அவள் இன்னும் அவன் மார்பிலேயே தலை வைத்திருந்தாள்.  
அவன் கை இன்னும் அவள் முதுகை விடவில்லை.  

அறையில் வெளிச்சம் அணைந்தது.  
இருவரும் ஒன்றாகத் தூங்கினார்கள்..

♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️


காலையில் கதிர் முதலில் விழித்தான்.  

வசந்தி இன்னும் அவன் மார்பிலேயே தலை வைத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.  
கையால் அவன் இடுப்பைப் பிடித்திருந்தாள்.  
மூச்சு சீராக இருந்தது.

கதிர் அப்படியே படுத்து அவளைப் பார்த்தான்.  
நேற்று இரவு நடந்தது எல்லாம் மனசுல ஓடியது.  
அவள் முலைகளில் இன்னும் லேசான சிவப்பு அடையாளங்கள் தெரிந்தன.

மெதுவாக அவள் தலைமுடியை வருடினான்.  

வசந்தி அசைந்தாள்.  
கண்களை மெதுவாகத் திறந்தாள்.  
கதிரைப் பார்த்ததும் முகம் சிவந்தது.

“காலையாயிடுச்சா…” என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள்.

“ம்ம்ம்.”

வசந்தி எழுந்திருக்க முயன்றாள்.  
கதிர் அவளை விடவில்லை.

“இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இரு அம்மா.”

வசந்தி அப்படியே அவன் மார்பில் மீண்டும் தலையை வைத்தாள்.  
“நேத்து… ரொம்ப போய்ட்டோம் கதிர்.”

கதிர் அவள் முதுகை வருடியபடி,  
“ஆமா.  ...ஆனா எனக்கு நல்லா இருந்தது.  
உனக்கு?”

வசந்தி சில நொடிகள் பதில் சொல்லவில்லை.  
பிறகு மெதுவாக,  
“எனக்கும்…  
ஆனா வெட்கமா இருக்கு.”

கதிர் புன்னகைத்தான்.  
“வெட்கப்படாதே.  
நீ என் அம்மா.  
நான் உன் மகன்.  
இது நம்ம ரகசியம்.”

வசந்தி அவன் மார்பில் முகத்தை ஒளித்தாள்.  
“இனிமேல் என்ன ஆகும்னு தெரியல…”

கதிர் அவள் தோள்பட்டையில் முத்தமிட்டான்.  
“எதுவும் ஆகலாம்... "குறும்பாக சிரித்தான்..

இருவரும் இன்னும் சிறிது நேரம் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள்.  
வெளியே சூரியன் உதித்திருந்தது.

[Kathir anbu]

  


வயல்ல வேலை இல்லை.  
இருவரும் வயல் வரப்பில் அமர்ந்திருந்தார்கள்.  

வசந்தி பிளாஸ்க்ல காபி எடுத்து வந்திருந்தாள்.  
இரண்டு கப்ல ஊத்தினாள்.  

“பார்த்து குடி கதிர்… ரொம்ப சூடா இருக்கு,” என்றாள்.

கதிர் ஒரு வாய் குடித்தான்.  
உடனே நாக்கு சுட்டது.  
கண்கள் சற்று கலங்கியது.

“ஆஹ்… ரொம்ப சூடு அம்மா…”

வசந்தி பயந்து அவன் முகத்தைப் பிடித்தாள்.  
“என்ன ஆச்சு? நாக்கு சுட்டதா?”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
கண்களில் லேசான நீர்.

வசந்திக்கு மனசு கலங்கியது.  
“ … ரொம்ப சூடா ஊத்திட்டேன்…போல”

அருகில் தண்ணீர் தேடினாள்... கிடைக்க வில்லை 

அவள் திடீரென குனிந்து அவன் உதடுகளை கவ்வி நாக்கை வாய்க்குள் இழுத்துக் கொண்டாள்....  
மென்மையாக.  

கதிர் அவளை இழுத்துக்கொண்டான்.  
முத்தம் நீண்டது.  

பதினைந்து நிமிடம்....

காற்று அடிச்சுக்கிட்டிருந்தது.  
வானம் சிவந்தது.  
இருவரும் உதடுகளை விடாமல் முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

முத்தம் முடிஞ்சதும் கதிர் மெல்லிய குரலில்,  
“இன்னும் லேசாக எரியுது அம்மா… நாக்கு…”

வசந்தி பரிதாபமாகப் பார்த்தாள்.  
“தண்ணீர் இல்லையே இங்கே… என்ன வேணும் சொல்லு ?”

கதிர் பதில் சொல்லாமல்  
அவள் ஒரு முலையை கையால் இறுகப் பிடித்தான்.  
பலமாக அழுத்தினான்.

வசந்தி சிரிச்சுட்டு வெட்கப்பட்டாள்.  
“வீட்டுக்கு வா… அங்கே பால் குடுக்குறேன்.  
இங்கே வேண்டாம்…”

கதிர் காத்திருக்கல.  

சேலையை மெதுவாக விலக்கினான்.  
பிளவுஸை அவிழ்த்தான்.  
பிராவை கழற்றினான்.  

முலைகள் வெளியே வந்தன.  
பழைய கடித்த அடையாளங்கள் இன்னும் சிவந்திருந்தன.

“இங்கேயே வேணும் அம்மா…”

அவன் அவளை மெதுவாக வரப்பில்  படுக்க வைத்தான்.  
மேலே ஏறினான்.  

ஒரு முலையை வாயில் போட்டு உறிஞ்சினான்.  
நாக்கால் நக்கினான்.  
காம்பை பல்லால் கடித்தான்.

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… லேசா கடி… ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
இன்னும் பலமாக உறிஞ்சினான்.  
கடித்தான்.  

வசந்தியின் கைகள் அவன் தலையை அழுத்தின.  
“ஆஹ்... நல்லா குடி… ஆஹ்…”

வயல் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.  
வானத்தில் மாலை வானம்.  
இருவரும் வரப்பின் மேல்  
முனகலோடு கலந்திருந்தார்கள்....


அவன் மற்ற முலையையும் கையால் பிசைந்தான்.  
பலமாக அழுத்தினான்.

“பாரு உன் முலை…  
எவ்வளவு கனமா தொங்குது.  ...
நேத்து கடிச்ச அடையாளம் இன்னும் இருக்கே.”

வசந்தி வெட்கத்துல முகத்தைத் திருப்பினாள்.  
“கதிர்… அப்படி பேசாதே……”

கதிர் அவள் முகத்தைப் பிடிச்சு திருப்பினான்.  
“அம்மாவா?  
இப்போ நீ என் தேவிடியா.....
சொல்லு… நீ என்ன?”

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி,  
“நான்… உன் தேவிடியா கதிர்……”

கதிர் சிரிச்சான்.  
“ இப்போ காலை விரி.  
நான் உன் புண்டையை நக்க போறேன்.”

வக்கிர‌ பேச்சு இருவருக்கும் போதை ஏற்றியது 

அவன் அவள் கால்களைப் பிரித்து.  
சேலையை மேலே தூக்கினான்.  
உள்ளாடையை ஒரு பக்கமாக இழுத்தான்.  

குனிந்து அவள் புண்டை அருகே முகத்தை வைத்தான்.  
ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.


நாக்கை நீட்டி மெதுவாக நக்கினான்.  
முதலில் மேலே.  
பிறகு நடுவே.  
பிறகு ஆழமாக.

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் இரு கைகளாலும் அவள் தொடைகளைப் பிடித்து,  
நாக்கால் அவள் புண்டையை நக்கி… உறிஞ்சி… சுவைச்சான்.


வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்து முனகினாள்.  
“ஆஹ்… நல்லா நக்கு… என் புண்டையை நல்லா … ஆஹ்…”

கதிர் அவள் புண்டையை ஆழமாக நக்கிக் கொண்டிருந்தான்.  
நாக்கால் சுழற்றி… உறிஞ்சி… கடித்தான்.

வசந்தி கால்களை நெளித்தாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ரொம்ப நல்லா இருக்கு… ஆஹ்…”

கதிர் முகத்தை சிறிது உயர்த்தினான்.  
வாயில் அவள் தண்ணீர் வழிந்தது.

“சொல்லு அம்மா…  
யாருடைய புண்டையை நக்குறேன்?”

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி,  
“உன்… உன் தேவிடியாவின் புண்டை…  
என் கூதி உனக்குத்தான் கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் மீண்டும் முகத்தை வைத்தான்.  
இந்த முறை இன்னும் ஆழமாக நாக்கை நுழைத்தான்.  
உறிஞ்சினான்.

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… உள்ளே… நல்லா நக்கு… ஆஹ்…”

கதிர் அவள் தொடைகளை இறுகப் பிடித்து,  
நாக்கை விடாமல் அசைத்தான்.  
வியர்வையும், அவள் தண்ணீரும் கலந்த ருசியை குடித்தான்.

“உன் புண்டை என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைக்குது அம்மா.  
நான் இங்கேயே முகத்தை வச்சுக்கிட்டு நக்கணும்.”

வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் அழுத்தினாள்.  
“நக்கு…  கதிர்… என் புண்டையை நல்லா நக்கு…  
நான் உன் தேவிடியா… ஆஹ்…”

கதிர் வேகத்தை அதிகரித்தான்.  
நாக்கால் அடித்து… உறிஞ்சி… சுழற்றினான்.

வசந்தியின் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது.  
“கதிர்…  வருது… ஆஹ்… நிறுத்தாதே… ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
மாறாக இன்னும் வேகமாக நக்கினான்.  

வசந்தியின் உடல் இறுகியது.  
தொடைகள் நடுங்கின.  

“கதிர்… வருது… ஆஹ்… நான்… ஆஹ்…”

கதிர் விடவில்லை.  
நாக்கை ஆழமாக வைத்து உறிஞ்சினான்.  

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்…”

உடல் துடித்தது.  
வெதுவெதுப்பான நீர் அவன் வாயில் பாய்ந்தது.  

கதிர் அப்படியே முகத்தை அங்கேயே வைத்திருந்தான்.  
அவள் தண்ணீரை நாக்கால் நக்கி குடித்தான்.  
ஒரு சொட்டு விடாமல்.

சிறிது நேரம் வசந்தி நடுங்கியபடி கிடந்தாள்.  
மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

கதிர் முகத்தை உயர்த்தினான்.  
வாய் முழுக்க ஈரமாக இருந்தது.  
சிரிச்சான்.

“குடிச்சுட்டேன் அம்மா....
உன் புண்டை தண்ணீர் முழுசும்.  
ருசியா இருந்தது...நாக்கு எரிச்சல் இப்ப சரி ஆகிடுச்சு”

வசந்தி கண்களை மூடியபடி,  
“நான்… என்ன ஆயிட்டேன் கதிர்…”

கதிர் மேலே ஏறினான்.  
அவள் முலைகளில் முத்தமிட்டான்.  

“நீ என் தேவிடியா ஆயிட்ட...."

"ச்ச்ச்சி பொறுக்கி.. பெத்த அம்மாவை ‌என்ன‌ சொல்ர" சினுங்களாக‌

அவன் அவள் காதில்,  
“இன்னும் முடியல.  .."

மீண்டும் ஒரு முலையை வாயில் போட்டு உறிஞ்சினான்.  
பலமாக.

வசந்தி அவன் தலையை அழுத்தினாள்.  
“ஆஹ்… இன்னும்… நல்லா … ஆஹ்…”

மாலை முழுவதுமாக இருட்ட ஆரம்பிச்சது.  
இருவரும் இன்னும்  அங்கேயே இருந்தார்கள்...


***************


அன்று மாலை வீட்டுக்குத் திரும்பினார்கள்.  

இருவரும் தனித்தனியே படுத்தார்கள்.  

மறுநாள் காலை.  

வசந்தி எழுந்து கதிரிடம் சொன்னாள்.  
“இன்னிக்கு கோயிலுக்கு போகலாமா?”

கதிர் ஆச்சரியப்பட்டான்.  
“கோயிலா?”

“ம்.  
மனசுல ஏதோ நிற்குது....
போய் சாமி கும்பிட்டு வரலாம்.”

இருவரும் குளிச்சுட்டு ரெடி ஆனார்கள்.  
வசந்தி புதுசா புடவை கட்டினாள்.  
கதிர் வெள்ளை சட்டை போட்டான்.

கோயிலுக்குள் நுழைந்தார்கள்.  

வசந்தி கண்களை மூடிக் கைகூப்பி நின்றாள்.  
கதிர் பக்கத்துல நின்றான்.  

சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு வயதான பூசாரி அவர்கள் பக்கம் வந்தார்.  
வசந்தியின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

“ம்மா… உங்க முகத்துல ஏதோ வலி தெரியுது.  
ரொம்ப நாள் ஏதோ தொலைச்சுட்டீங்களோ?”

வசந்தி திகைச்சு பார்த்தாள்.  
ஒன்றும் சொல்லல.

பூசாரி மெதுவாக தலையை ஆட்டினார்.  
“நீங்க இழந்ததெல்லாம் இனி திரும்பக் கிடைக்கும்.  
சந்தோஷம், அமைதி, எல்லாம். .
வாழ்க்கைல நீங்க தொலச்ச  எல்லாம் இனிமேல் உங்களோட இருக்கும்.  
பயப்படாதீங்க.”

வசந்தியின் கண்களில் நீர் வந்தது.  
அவள் தலைகுனிந்தாள்.

கதிர் அப்போ அருகில் வந்தான்.  

பூசாரி இருவரையும் பார்த்தார்.  
“இவரு உங்க மகனா?”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.

“அப்படியா…  
 
இவரு உங்க நெத்தியில குங்குமம் வைக்கட்டும்.”

கதிர் பூசாரி கொடுத்த குங்குமத்தை வாங்கினான்.  
வசந்தியின் முன் நின்றான்.  

வசந்தி கண்களில் கண்ணீரோட அவனைப் பார்த்தாள்.  

கதிர் மெதுவாக விரலால் அவள் நெற்றியில் குங்குமம் இட்டான்.  

அவள் கண்ணீர் அடக்க முடியாமல் அழுதாள்.

பூசாரி புன்னகைச்சுட்டு,  
“உங்க மனசு சொல்ற வழியைப் பின்பற்றுங்க.”

என்று சொல்லிவிட்டு நடந்து போனார்.

கோயில் வாசல்ல வசந்தி நின்றாள்.  
கண்களைத் துடைச்சுக்கொண்டாள்.  

கதிர் பக்கத்துல வந்தான்.  
“என்ன ஆச்சு அம்மா?”

வசந்தி அவனைப் பார்த்தாள்.  
முகத்தில் ஒருவிதமான அமைதி தெரிஞ்சது.

“எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு கதிர்.  
நான் எந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கணும்னு.”

“என்ன வழி?”

வசந்தி அவன் கையைப் பிடிச்சாள்.  
“உன்னோட வழி.  
நான் இனிமேல் பயப்பட மாட்டேன்.  
உன்னோடவே இருக்கேன்.”

கதிர் ஒன்றும் சொல்லல.  
வெறும் அவள் கையை இறுகப் பிடிச்சான்.

இருவரும் கோயிலை விட்டு வெளியேறினார்கள்.  
வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள்.


****************


வீட்டுக்குத் திரும்பினார்கள்.  

வசந்தி புடவையை மாற்றாமல் அப்படியே சோபால உக்காந்தாள்.  
நெற்றியில் குங்குமம் இன்னும் இருந்தது.  

கதிர் பக்கத்துல வந்து உக்காந்தான்.  
“இப்போ மனசு எப்படி இருக்கு?”

வசந்தி சிரிச்சாள்.  
ஆனா கண்கள்ல இன்னும் லேசான நீர்.  

“ரொம்ப நாள் கழிச்சு மனசு லேசா இருக்கு கதிர்..”

கதிர் அவள் கையைப் பிடிச்சான்.  


வசந்தி அவன் பக்கம் திரும்பினாள்.  
“தேன்மொழி வரும்போது என்ன செய்யப் போறோம்?”

“அப்போ பாக்கலாம்..”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
பிறகு மெதுவாக அவன் தோளில் சாய்ந்தாள்.  

கதிர் அவள் தோள்பட்டையில் கையை வச்சான்.  
நெற்றியில் இட்ட குங்குமத்தைப் பார்த்தான்.  

“இந்தக் குங்குமம்…  நான் இட்டது.  
இனிமேல் எல்லாம்  எனக்கு தான்‌‌ .....அப்படி‌ தானே மா.”

வசந்தி புன்னகைச்சாள்.  

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே உக்காந்திருந்தார்கள்.  
பேச்சு இல்லை.  
ஆனா மனசுல ஒருவிதமான அமைதி இருந்தது.  

மாலை ஆகியும் இருவரும் பிரிஞ்சுக்கிடல.  
சமையல் செஞ்சாங்க.  
சேர்ந்து சாப்பிட்டாங்க.  

ராத்திரி படுக்கைக்குப் போகும்போது  
வசந்தி கதிர் அறை பக்கம் நின்றாள்.  

“இன்னைக்கு… உன் பக்கத்துல படுக்கட்டுமா?”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
“வா.”

வசந்தி உள்ளே வந்தாள்.  
கதவை மூடினாள்.  

இரண்டு பேரும் படுக்கையில் படுத்தார்கள்.  
கதிர் அவளை இழுத்து மார்போட சேர்த்தான்.  

வசந்தி அவன் மார்பில் தலையை வைத்தாள்.  
“இனிமேல் நான் உன்னை விட மாட்டேன் கதிர்.”

கதிர் அவள் தலைமுடியில் முத்தமிட்டான்.  
“அமைதியா‌ தூங்கு மா.”


இரவு முழுக்க இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள்.  

செக்ஸ் இல்லை.  
முத்தம் மட்டும் சில.  
பெரும்பாலும் அமைதியான அணைப்பு...

**********


காலையில் கதிர் முதலில் எழுந்தான்.  
வசந்தி இன்னும் அவன் மார்பிலேயே தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.  
நெற்றியில் குங்குமம் லேசா சிதறியிருந்தது.

கதிர் மெதுவாக அவள் தலைமுடியை வருடினான்.  

வசந்தி கண்களைத் திறந்தாள்.  
“ நேரம் ஆயிடுச்சா?”

“இல்ல..”

வசந்தி சிரிச்சாள்.  
“நீ மாறிட்ட கதிர்...  
முன்னாடி ரொம்ப சேட்ட‌ பன்னுவ...  
இப்போ அமைதியா இருக்க.”

கதிர் அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.  
“நேத்து கோயில்ல நீ சொன்னதுக்குப் பிறகு  
எனக்கு ஒரு நிம்மதி கிடச்சுருக்கு...
நீ இனி என்னோட இருக்கபோற...  
அது போதும்.”

வசந்தி எழுந்து உக்காந்தாள்.  
“நான் காப்பி போடறேன்.  
நீ குளிச்சுக்கோ.”

அவள் எழுந்து போனாள்.  
கதிர் அவள் போனதைப் பார்த்துக்கிட்டிருந்தான்.  

சமையலறையில் வசந்தி காப்பி போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.  
நெற்றியில் குங்குமம் இன்னும் இருந்தது.  
அவள் விரலால் அதைத் தொட்டாள்.  

மனசுல ஒரு எண்ணம்.  
“நான் முடிவு செய்துட்டேன்...  
இனிமேல் பின்வாங்க மாட்டேன்.”

கதிர் குளிச்சுட்டு வந்தான்.  
காப்பி குடிச்சாங்க.  

வசந்தி திடீரென கேட்டாள்.  
“தேன்மொழி வர்றப்போ என்ன சொல்லப் போறோம்?”

கதிர் சிறிது யோசிச்சான்.  
“உண்மையைச் சொல்லலாம்.  
நான் உன் மகன்.  
நீ என் அம்மா.  
மீதி… அவள் எவ்வளவு புரிஞ்சுக்கிறாள்னு பாக்கலாம்.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“சரி...டா"

கதிர் அவள் கையைப் பிடிச்சான்.  
“நான் இருக்கேன்..”

வெளியே வெயில் ஏற ஆரம்பிச்சது.  
வீட்டுக்குள்ளே இருவரும் ஒரு புதுவிதமான அமைதியோட உக்காந்திருந்தார்கள்.


அன்று முழுக்க இருவரும் அமைதியாகவே இருந்தார்கள்.  

வேலை செஞ்சாங்க.  
சேர்ந்து சாப்பிட்டாங்க.  
ஆனா பழைய மாதிரி ஆசை உந்தல் இல்லை.  
ஒருவிதமான அமைதியான நெருக்கம் இருந்தது.



ராத்திரி படுக்கைக்குப் போகும்போது  
வசந்தி மீண்டும் கதிர் அறைக்கு வந்தாள்.  

“இன்னைக்கும் இங்கேயே படுக்கட்டுமா?”

கதிர் சிரிச்சான்.  
“என் அறை இனிமேல் உன் அறையும் தான்.”

வசந்தி பக்கத்துல படுத்தாள்.  
கதிர் அவளை இழுத்து மார்போட சேர்த்தான்.  

இருவரும் அமைதியா படுத்திருந்தாங்க.  

கதிர் திடீரென திரும்பினான்.  

வசந்தியின் முகத்தைப் பிடித்து முத்தமிட்டான்.  
ஆழமாக.  
நாக்கை உள்ளே விட்டான்.  

வசந்தியும் பதில் முத்தம் கொடுத்தாள்.  
இருவரும் ஒருத்தர் எச்சிலை ஒருத்தர் குடிச்சாங்க.  
முத்தம் நீண்டது.  
சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு.

கதிர் அவள் முகத்தை நக்கினான்.  
கன்னத்தில்… கழுத்தில்… காதுக்குக் கீழே…  
நாக்கால் நக்கினான்.

சேலையை மெதுவாக விலக்கினான்.  
பிளவுஸ் மேலேயே இருந்தது.  
அதன் மேலேயே முலைகளைப் பலமாக அழுத்தினான்.  
பிறகு குனிந்து பிளவுஸோடயே நுனியைக் கடித்தான்.

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்…”

கதிர் படுக்கையில் சாய்ந்தான்.  
“என் பேண்ட்டை கழற்று அம்மா.”

வசந்தி எழுந்து அவன் பேண்ட்டின் நாடாவை அவிழ்த்தாள்.  
கீழே இறக்கினாள்.  

உள்ளாடை இல்லை.  
சுன்னி கடினமாக, நிமிர்ந்து அவள் முகத்துக்கு நேராக நின்றது.

வசந்தி ஒரு கணம் பார்த்தாள்.  
பிறகு கையால் பிடித்தாள்.  
முத்தமிட்டாள்.  
நாக்கால் நக்கினாள்.  
பிறகு வாயில் போட்டு ஊம்பினாள்.

ரொம்ப ரசித்து ஊம்பினாள்...  
கையும் வாயும் சேர்ந்து வேகமாக அசைந்தன.  
எச்சில் வழிந்தது.

“ஆஹ்… அம்மா… நல்லா ஊம்பு…  
ரொம்ப பலமா உறிஞ்சு…”

கதிர் திடீரென எழுந்தான்.  
வசந்தியின் பிளவுஸை இழுத்துக் கழற்றினான்.  
உள்ளாடையையும் இழுத்துவிட்டான்.  
முழுவதுமாக நிர்வாணமாக்கினான்.

மீண்டும் அவள் தலையைப் பிடிச்சு  
சுன்னியை வாயில் நுழைச்சான்.  

“இப்போ நல்லா ஊம்பு டி..”

வசந்தி இரு கைகளாலும் அடிப்பாகத்தைப் பிடிச்சுக்கொண்டு  
ஆழமாக உறிஞ்சினாள்.  
தொண்டை வரைக்கும் போகும்படி.

கதிர் தலையை பின்னால் சாய்த்தான்.  
“ஆஹ்… இப்படித் தான்…  
உன் வாய் என்னமோ‌ பன்னுது அம்மா…”


சுன்னியை ஆழமா வாயில் போட்டு வேகமா உறிஞ்சினாள்.  
கையால் பூலுவையும் பிசைஞ்சாள்.  
எச்சில் வழிஞ்சு சுன்னி முழுசும்  நனைஞ்சுகிட்டிருந்தது.  

ஓசை கேட்டுக்கிட்டு இருந்தது — “க்ளக்… க்ளக்…”

கதிர் இடுப்பை மெதுவாக அசைச்சான்.  
“ஆஹ்… அம்மா… ஆஹ்…”

வசந்தி கண்களை மேலே போட்டு அவனைப் பார்த்தாள்.  
வாயில சுன்னி இன்னும் இருக்கும்போதே  
வேகத்தை அதிகரிச்சாள்.  
தொண்டை வரைக்கும் நுழைச்சு உறிஞ்சினாள்.

கதிர் தலையை பின்னால் சாய்த்தான்.  
“அம்மா…  எனக்கு வர‌ போகுது… … "

வசந்தி விடல.  
மாறாக இரு கைகளாலும் அவன் இடுப்பைப் பிடிச்சு  
இன்னும் ஆழமா இழுச்சாள்.

கதிர் உரக்க முனகினான்.  
“ஆஹ்… அம்மா… இதோ வருது… ஆஹ்…”

சுன்னி துடிச்சது.  
அடர்த்தியான விந்து அவள் வாயில் பாய்ந்தது.  
ஒன்று… இரண்டு… மூன்று… நான்கு…

வசந்தி அப்படியே வாயை வைத்திருந்தாள்.  
தொண்டையை அசைச்சு முழுசும் விழுங்கினாள்.  
ஒரு துளியும் வெளியே விடல.  
கடைசி துளி வரைக்கும் நாக்கால நக்கி குடிச்சாள்.

கதிர் மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் சாய்ந்தான்.  
வசந்தியின் முகத்தைப் பார்த்தான்.  

அவள் உதடுகள் ஈரமாக, சிவந்திருந்தன.  
வாய் ஓரத்தில் வெள்ளை விந்து துளிகள் ஒட்டிக்கிடந்தன.  
நாக்கால மெதுவாக நக்கினாள்.  
விழுங்கினாள்.

கதிர் புன்னகைச்சான்.  
“…  முழுசும் குடிச்சுட்ட ..”

"ம்ம்ம்ம்ம் ம்ம்"

பெற்ற மகனுக்கு அடிமையாக மாறிக் கொண்டே வந்தாள் வசந்தி..

வசந்தி முகம் சிவந்தது.  
வெட்கப்பட்டு அவன் மார்பில் முகத்தை வைச்சு அணைச்சுக்கொண்டாள்.  
அவன் சுன்னி இன்னும் லேசா நிமிர்ந்தபடி அவள் தொப்பைல பட்டிருந்தது.

கதிர் அவள் முதுபை வருடியபடி,  
“இனி‌ தினமும் உனக்கு இதான் ...”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,  
“ம்… குடு… நான் குடிப்பேன்…”


*****************♥️?♥️*****************

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள்.  

வசந்தி அவன் மார்பில் காது வைத்திருந்தாள்.  
இதயத்துடிப்பு கேட்டுக்கிட்டிருந்தது.

கதிர் மெல்லிய குரலில்,  
“  அம்மா. ....நான் உன் புண்டையை  நக்கணும்.”

வசந்தி தலைநிமிர்ந்து பார்த்தாள்.  
“இப்போவா…?”

“ம்.  
நீ என் கஞ்சி குடிச்ச. ...
இப்போ நான் உன் தண்ணீர் குடிக்கணும்.”

அவன் மெதுவாக அவளைத் திருப்பி படுக்க வைத்தான்.  
கால்களைப் பிரித்தான்.  

குனிந்து அவள் புண்டை அருகே முகத்தை வைத்தான்.  
ஆழமாக மூச்சை இழுத்தான்.


நாக்கை நீட்டி மெதுவாக நக்கினான்.  
முதலில் மேலே.  
பிறகு நடுவே.  
பிறகு ஆழமாக உறிஞ்சினான்.

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் இரு கைகளாலும் தொடைகளைப் பிடித்து,  
நாக்கால் வேகமாக அடித்தான்.  
உறிஞ்சினான்.  
சுழற்றினான்.

“உன் கூதி ருசியா இருக்கு மா…  .”

வசந்தி அவன் தலையை அழுத்தினாள்.  
“நக்கு… நல்லா நக்கு…  
என் புண்டையை … ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
ஆழமாக நாக்கை நுழைத்து உறிஞ்சினான்.  

அறை முழுக்க அவள் முனகல்கள் ஒலித்தன.


கதிர் அவள் புண்டையை ஆழமாக நக்கிக் கொண்டிருந்தான்.  
நாக்கால் சுழற்றி… அடித்து… உறிஞ்சினான்.

வசந்தி கால்களை நெளித்தாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ரொம்ப நல்லா இருக்கு… ஆஹ்…”

கதிர் முகத்தை சிறிது உயர்த்தினான்.  
வாய் ஈரமாக இருந்தது.

“சொல்லு அம்மா…  
யாருடைய புண்டையை நக்குறேன்?”

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி,  
“உன்… உன் தேவிடியாவின் புண்டை…  
என் கூதி உனக்குத்தான்… ஆஹ்…”

கதிர் மீண்டும் முகத்தை வைத்தான்.  
இந்த முறை இரண்டு விரல்களையும் உள்ளே விட்டு அசைச்சான்.  
அதே நேரம் நாக்கால் நுனியை உறிஞ்சினான்.

வசந்தி உடலை உயர்த்தினாள்.  
“ஆஹ்… உள்ளே… நல்லா செய்… ஆஹ்…”

கதிர் விரல்களை வேகமா அசைச்சான்.  
நாக்கை விடல.  

“.  இறுக்கமா இருக்கு‌மா…  .”

வசந்தி அவன் தலையை இரு கைகளாலும் அழுத்தினாள்.  


கதிர் விரல்களை இன்னும் ஆழமா விட்டு  
நாக்கால் வேகமா அடித்தான்.  

வசந்தியின் உடல் நடுங்க ஆரம்பிச்சது.  
“கதிர்… வருது… ஆஹ்… நிறுத்தாதே… ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
மாறாக இன்னும் வேகமா செஞ்சான்.  

வசந்தி உரக்கக் குரல் எழுப்பினாள்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்…”

உடல் துடிச்சது.  
வெதுவெதுப்பான கூதி நீர் அவன் வாயிலும் விரல்களிலும் பாய்ந்தது.  

கதிர் அப்படியே முகத்தை வைத்திருந்தான்.  
நாக்கால் நக்கி குடிச்சான்.  


வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.  
உடல் இன்னும் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.


கதிர் மேலே ஏறினான்.  

வசந்தியின் உடலை முழுசா அணைச்சுக்கொண்டான்.  
நிர்வாணமாக.  
தோல் தோலோட ஒட்டினது.

வசந்தியும் அவன் முதுகைச் சுற்றினாள்.  
கால்களை அவன் கால்களோட பின்னினாள்.  

“ரொம்ப களைப்பா இருக்கு கதிர்…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

“ம்..”

கதிர் அவள் தலைமுடியில் முத்தமிட்டான்.  
“இப்படியே தூங்குவோம்.”

வசந்தி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்.  
“ம்…”

இருவரும் ஒன்றையொன்று இறுகப் பிடிச்சுக்கொண்டார்கள்.  
பேச்சு நின்றது.  

கதிரின் கை அவள் இடுப்பில் இருந்தது.  
வசந்தியின் கை அவன் முதுபை வருடியபடி மெதுவாக நின்றது.  

சிறிது நேரத்தில் இருவருடைய மூச்சும் சீராகியது.  

நிர்வாணமாக.  
ஒருத்தர் ஒருத்தரை அணைச்சுக்கொண்டு.  
இருவரும் தூங்கினார்கள்.

***?♥️***


காலை வெயில் ஜன்னல் வழியா படுக்கை மேல விழுந்தது.  

கதிர் இன்னும் படுத்திருந்தான்.  
வசந்தி அவர் மேல சாய்ந்தபடி இருந்தாள்.  
நிர்வாணமாக.


வசந்தி மெதுவாக எழுந்தாள்.  
கதிரின் மார்பில் முத்தமிட்டாள்.  
பிறகு கீழே இறங்கினாள்.  
வயிற்றில் முத்தமிட்டாள்.  
தொப்புளில் நாக்கை சுழற்றினாள்.

கதிர் கண்களைத் திறந்தான்.  
“அம்மா… என்ன பண்ற?”

வசந்தி பதில் சொல்லல.  
மேலும் கீழே போனாள்.  
அவன் சுன்னியை கையால் பிடிச்சாள்.  
ஏற்கனவே லேசா நிமிர்ந்திருந்தது.  
அவள் விரல்களால் வருடியதும் முழுசா கடினமாகி நிமிர்ந்தது.

“காலையிலேயே இவ்வளவு சூடா‌ பெருசா‌ நிக்கிது…” என்று மெல்லிய குரலில் சொல்லிட்டு  
நாக்கால் நுனியைத் தொட்டாள்.

கதிர் பெருமூச்சு விட்டான்.  

வசந்தி நாக்கை நீட்டி முழுசுன்னியையும் நக்கினாள்.  
அடிப்பகுதில இருந்து நுனி வரை.  
மெதுவாக.  
ஒவ்வொரு நரம்பையும் உணர்ந்தபடி.

பிறகு வாயை திறந்து நுனியை உள்ளே விட்டாள்.  
உறிஞ்சினாள்.  
நாக்கால் சுழற்றினாள்.

“ஆஹ்… அம்மா… உன் வாய்… ரொம்ப சூடா இருக்கு…”

வசந்தி கண்களை மேலே போட்டு அவனைப் பார்த்தாள்.  
வாயில சுன்னி இன்னும் இருக்கும்போதே  
தலையை மெதுவாக அசைச்சாள்.  
மேலும் கீழும்.

எச்சில் வழிய ஆரம்பிச்சது.  


கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடிச்சான்.  
“  அம்மா…  தொண்டை வரைக்கும்…”

வசந்தி தலையை கீழே இறக்கினாள்.  
சுன்னி அவள் தொண்டையைத் தொட்டது.  
அவள் வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒன்று வந்தது.  
ஆனா பொறுத்துக்கிட்டு இன்னும் ஆழமா இழுச்சாள்.

“ஆஹ்… இப்படித் தான்…  … ஆஹ்…”

வசந்தி வாயை விடுவிச்சு மூச்சு வாங்கினாள்.  

எச்சில் உதடுல இருந்து தொடர்ந்து வழிஞ்சது.  

மீண்டும் வாயில் போட்டாள்.  
இந்த முறை வேகமா உறிஞ்சினாள்.  
கையால் பூலையும் பிசைஞ்சாள்.

கதிர் இடுப்பை மெதுவாக அசைச்சான்.  
“ …  விடப்போறேன்…  
முழுசும் குடி அம்மா…”

வசந்தி வேகத்தை இன்னும் அதிகரிச்சாள்.  
ஓசை கேட்டுக்கிட்டு இருந்தது.  
“க்ளக்… க்ளக்… க்ளக்…”

கதிர் உடல் இறுகியது.  
“அம்மா… வருது… ஆஹ்… …”

வசந்தி விடல.  
மாறாக இரு கைகளாலும் அவன் இடுப்பைப் பிடிச்சு  
ஆழமா இழுச்சாள்.

கதிர் உரக்க முனகினான்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… அம்மா…”

விந்து வேகமா அவள் வாயில் பாய்ந்தது.  
அடர்த்தியா.  
அதிகமா.

வசந்தி அப்படியே வாயை வைத்திருந்தாள்.  
தொண்டையை அசைச்சு ஒவ்வொரு துளியையும் விழுங்கினாள்.  
கடைசி துளி வரைக்கும் நாக்கால நக்கி சுத்தம் செஞ்சாள்.

கதிர் மூச்சு வாங்கியபடி படுத்திருந்தான்.  
உடல் தளர்ந்திருந்தது.


கதிர் அவளை இறுக அணைச்சுக்கொண்டான்.  

ரெண்டு தடவ‌ மகனோட விந்தனுவை வாயில வாங்கிருக்காள்.... புது தெம்பு வந்துருச்சு வசந்திக்கு..

TO BE CONTINUE....!!!

[Kathir anbu]

[Kathir anbu]

???

Update gonna Tommorow.....?

Get Ready Folks ?✊??

[Kathir anbu]

நாட்கள் இப்படியே சென்றது...


ஒரு நாள் ‌ஞாயிறு கிழமை....

காலை முதலே வசந்தி அமைதியாக இருந்தாள்....

மனது அலை பாய்ந்தது... கதிர் தன்னை விட்டு விலகி செல்வது போல மனதில் உணர்வுகள்....

மனதிற்குள்* ( இல்லை அவன் என்னை விட்டு செல்ல கூடாது...அவன்‌‌ என் மகன்... எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தம்...)

 முடிவை எடுத்தாள் அந்த தாய்...


கதிர் வயலுக்குப் போனான்.  

மாலை 5 மணிக்கு கதிர் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.  

வசந்தி அவனைப் பார்த்து மெதுவாக சொன்னாள். ...
“போய் குளிச்சுட்டு....  
வேட்டி ....சட்டை போடு..”

கதிர் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான்.  
புரிஞ்சுடுச்சு.  

அவன் ஒன்றும் கேட்கல.  
தலை ஆட்டிவிட்டு குளிக்கப் போனான்.

குளிச்சுட்டு வெள்ளை வேட்டியும்,  
சுத்தமான சட்டையும் போட்டுக்கொண்டு  
தன் அறையில் உக்காந்தான்.  

நேரம் 9:45.

நெஞ்சு வேகமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.  

10 மணிக்கு கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.  

வசந்தி உள்ளே வந்தாள்.  

புதுசா ஒரு பச்சைப் புடவை.  
நெற்றியில் குங்குமம்.  
  
கையில் ஒரு கண்ணாடி டம்ளர்.  
அதில் பால்.

அவள் பேசல.  
மெதுவாக அறைக்குள் நடந்து வந்து  
கதிர் எதிரே நின்றாள்.  

டம்ளரை அவன் முன் நீட்டினாள்.

“குடி…”

கதிர் எழுந்து நின்றான்.  
டம்ளரை வாங்கி ஒரு மூச்சுல குடிச்சான்.  

வசந்தி டம்ளரை வாங்கி மேஜை மேல வச்சாள்.  
பிறகு கதவை உள்ளே இருந்து மூடினாள்.  

திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள்.  

“இன்னைக்கு…  
நான் உனக்குச் சொந்தம் ஆக போறேன்..கதிர்....முழுசா.”

கதிர் அவள் அருகில் போனான்.  
கையை நீட்டி அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்.  

“பயமா இருக்குதா அம்மா?”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“ இருக்கு... தான்...
அத‌ விட நீ தான் எனக்கு முக்கியம்.”

கதிர் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி அவன் சட்டையைப் பிடிச்சாள்.  
“செய் கதிர்…  என்னை எடுத்துக்கோ..
உன் அம்மா இனிமே உனக்கு தான்...என் வாழ்க்கையே நீ தான்...”

அறைல ஒரே ஒரு விளக்கு மட்டும் எரிஞ்சுக்கிட்டிருந்தது.  
வெளியே நிலவு.  

முதல் இரவு தொடங்கியது.

♥️

கதிர் வசந்தியின் இடுப்பைப் பிடித்தபடி நின்றான்.  


கதிர் மெதுவாக குனிந்து அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.  
பிறகு கண்களில்.  
பிறகு கன்னத்தில்.  
பிறகு உதடுகளின் ஓரத்தில்.

வசந்தி கண்களை மூடினாள்.  
மூச்சு சிறிது வேகமானது.

கதிர் அவள் உதடுகளை முழுசா தொட்டான்.  
முதல் முத்தம் மென்மையாக.  
இரண்டாவது முத்தம் கொஞ்சம் ஆழமாக.  
மூன்றாவது முத்தத்தில் அவன் நாக்கை மெதுவாக உள்ளே விட்டான்.

வசந்தி அவன் சட்டையை இறுகப் பிடிச்சாள்.  
முத்தத்துக்குப் பதில் கொடுத்தாள்.  

சிறிது நேரம் இருவரும் அப்படியே முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.  
எச்சில் கலந்தது.  
மூச்சு வாங்கியபடி பிரிஞ்சார்கள்.

கதிர் அவள் காதில்,  
“புடவையை அவிழ்க்கட்டா?”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“அவுத்துக்கோ டா... என்னை என்ன வேணாலும் பன்னு …”

கதிர் மெதுவாக அவள் புடவையின் முந்தானையை அவிழ்த்தான்.  
தோளில் இருந்து இறங்கினது.  
பிறகு இடுப்பில் சுற்றியிருந்ததை அவிழ்த்தான்.  

புடவை மெதுவாக கீழே விழுந்தது.  

வசந்தி இப்போ பிளவுஸ் மற்றும்  உள்ளாடையுடன் நின்றாள்.  

கதிர் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.  
“பயமா இருக்குதா?”

“கொஞ்சம்…”

அவன் மீண்டும் முத்தமிட்டான்.  
இந்த முறை கழுத்தில்.  
தோள்பட்டையில்.  
பிளவுஸின் வளைவில்.

கைகள் பின்னால் போய் பிளவுஸ் பொத்தான்களை அவிழ்த்தான்.  
ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…

பிளவுஸ் திறந்தது.  
வசந்தி தானே அதை கழற்றினாள்.  

பிரா மட்டும் இருந்தது.  

கதிர் பிராவின் ஹூக்கை அவிழ்த்தான்.  
அதுவும் கீழே விழுந்தது.  

முலைகள் வெளியே வந்தன.  
 
மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சத்தில் தெரிந்தன.  

கதிர் ஒரு கணம் அப்படியே பார்த்தான்.  
பிறகு குனிந்து ஒரு முலையை மெதுவாக முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது.  

“ஆஹ்…”

கதிர் நாக்கால் காம்பின் முனையை சுழற்றினான்.  
பிறகு வாயில் போட்டு மென்மையாக உறிஞ்சினான்.  

வசந்தி அவன் தலையைப் பிடித்தாள்.  
“… கதிர்…”

அவன் மற்ற முலைக்கும் மாறினான்.  
அதே மாதிரி முத்தமிட்டு, நக்கி, உறிஞ்சினான்.  

சிறிது நேரம் அப்படியே செஞ்சான்.  

பிறகு எழுந்து அவள் உள்ளாடையின் நாடாவைப் பிடிச்சான்.  

அவள் கண்களை பார்த்து அனுமதி கேட்டான்...

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  

கதிர் பாவடையை மெதுவாக கீழே இறக்கினான்.  

இப்போ வசந்தி முழுவதுமாக நிர்வாணமாக அவன் முன் நின்றாள்.



கதிர் வசந்தியை முழுவதுமாக நிர்வாணமாகப் பார்த்தான்.  

நேராக கூதியை பார்த்தான்..

புண்டை கருமையான முடியுடன்,  லேசா ஈரமாகத் தெரிந்தது.

கதிர் குனிந்தான்.  

முதலில் அவள் புண்டையை நாக்கால் நக்கினான்.  
மெதுவாக.  
பிறகு ஆழமாக நாக்கை விட்டு உறிஞ்சினான்.  

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்…”

 மேலே ஏறி தொப்புளை நக்கினான்.  
நாக்கை உள்ளே விட்டு சுழற்றினான்.  
பிறகு முலைகளுக்குச் சென்றான்.  
இரண்டு முலைகளையும் மாறி மாறி நக்கி, உறிஞ்சி, கடித்தான்.

“கை மேல தூக்கு அம்மா.”

வசந்தி கைகளை உயர்த்தினாள்.  
அக்குள்கள் தெரிந்தன.  
சுத்தமாக, லேசா வியர்வையுடன்.

கதிர் ஒரு அக்குளுக்குள் நாக்கை விட்டான்.  
நக்கினான்.  
சுழற்றினான்.  
மற்ற அக்குளுக்கும் செய்தான்.

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… அங்க‌ வேணாம்… ஆஹ்…”

கதிர் அவளைப் படுக்கையில் படுக்க வைத்தான்.  
மீண்டும் இரண்டு அக்குள்களையும் நக்கினான்.  
வசந்தி முனகினாள்.

பிறகு கதிர் எழுந்து நின்றான்.  
வேட்டியை அவிழ்த்தான்.  
சட்டையை கழற்றினான்.  

சுன்னி வெளியே வந்தது.  
நீளமாக, கடினமாக, நரம்புகள் புடைத்து, நுனி சிவந்து நிமிர்ந்திருந்தது.  
அடிப்பகுதி அடர்ந்த முடியுடன் கனத்து நின்றது.

சுன்னி‌ முனையில் PreCum வழிந்தது...

வசந்தி அதைப் பார்த்தாள்.  
கண்கள் விரிந்தன.  

“இவ்வளவு பெருச‌ எப்படி டா தாங்க போறேன்…” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

கதிர் அருகில் வந்தான்.  

வசந்தி கையால் பிடிச்சாள்.  
முத்தமிட்டாள்.  
நாக்கால் நக்கினாள்.  
பிறகு வாயில் போட்டு மெதுவாக ஊம்ப‌ ஆரம்பித்தாள்...


சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் அவளை மீண்டும் படுக்க வைத்தான்.  
கால்களைப் பிரித்தான்.  

விரல்களால் அவள் புண்டையை வருடினான்.  
மெதுவாக அழுத்தினான்.  
உள்ளே  2 விரலை சரக்க்‌ என விட்டான்.

வசந்தி அழுது முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் சிரிச்சான்.  
“இன்னும் ஆரம்பிக்கல அம்மா.”

அவன் சுன்னியை அவள் புண்டை மேல வச்சான்.  
மேலே மேலே தேய்த்தான்.  

வசந்தி தாங்க முடியாமல் உரக்க முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… … பயமா இருக்கு…”

கதிர் ஒரே தள்ளுதலில் உள்ளே நுழைந்தான்.  

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… வலிக்குது… எடுத்துடு…… ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
அவள் இரண்டு கைகளையும் பிடித்து படுக்கை மேல அழுத்தினான்.  

19 வருட‌ கன்னி கூதியை கிழித்துக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தது..

கூதிக்குள் கடப்பாறையை நுழைத்தது போல இருந்தது வசந்திக்கு..

""ஆஆஆ..கதிர்""

"உள்ள‌ போயிடுச்சு மா... அவ்வளவுதான்" என்று அமைதி படுத்தினான்..


“ ரொம்ப இறுக்கமா இருக்கு.  
 மெதுவா பன்றேன்”

அவன் இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பித்தான்.  
முதலில் மெதுவாக.  
பிறகு வேகம் அதிகரிச்சது.  

வசந்தி அழுதுகொண்டே முனகினாள்.  
“வலிக்குது கதிர்… ஆஹ்… மெதுவா… ஆஹ்…”

கதிர் குனிந்து அவள் கண்ணீரை நக்கினான்.  
“பொறுத்துக்கோ அம்மா. .  
இன்னும் கொஞ்சம்…”

அவன் தொடர்ந்து அவள் கூதியை பதம் பார்த்து கொண்டிருந்தான்...

படுக்கை சத்தமிட்டது.  
வசந்தியின் முலைகள் அதிர்ந்தன.  

முதல் முறையாக,  
பத்தொன்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு,  
வசந்தியின் உடல் காமத்தின் கரையை அடைந்து கொண்டிருந்தது...



கதிர் விடல.  

வசந்தியின் கைகளை இன்னும் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு  
வேகமாக ஒழுத்து கொண்டிருந்தான்..  

“ஆஹ்… கதிர்… வலிக்குது… மெதுவா… ஆஹ்…”

“தாங்கிக்க மா...  ஆஹ்..ஆஹ்...".”

"சப்ப்ப்ப்ப்.. சப்ப்ப்ப்ப்..... சப்ப்ப்ப்ப் "

ஒவ்வொரு குத்துக்கும்... வசந்தியின் உடல் படுக்கையில் அதிர்ந்தது...

முலைகள் மேல கீழ ஆடின...  
கண்களில் தொடர்ந்து கண்ணீர் வழிஞ்சது...

"ஆஹ்ஹ்...ஸ்ஸ்ஸ...அய்யோ"

கதிர் குனிந்து ஒரு முலையை வாயில் போட்டு கடிச்சான்.  
அதே நேரம் இடுப்பை வேகமா அசைச்சான்.

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்…… வலிக்குது… ஆஹ்…”

“வலிச்சா தாங்கிக்க டி... தேவிடியா..."

"ஆஹ்ஹ்.."

அவன் அவள் கால்களை மேலே தூக்கி தோளின் மேல போட்டான்...

சுன்னியை பிடித்து மீண்டும் சரக்கென
இன்னும் ஆழமா நுழைச்சான்.

வசந்தி தலையை அப்படியே பின்னால் சாய்த்தாள்.  
“ஆஹ்… ரொம்ப உள்ளே போகுது… ஆஹ்… கதிர்ர்ர்…”

கதிர் வேகத்தை குறையல.  
மாறாக இன்னும் பலமா அடிச்சான்.  

“சொல்லு டி…  
யாருடைய புண்டை இது?”

வசந்தி அழுதுகொண்டே,  
“உன்… உன் புண்டை கதிர்…  
என் கூதி உனக்குத்தான்… ஆஹ்…”

“மீண்டும் சொல்லு.”

“உன் புண்டை… உன் அம்மா புண்டை…… ஆஹ்…”

கதிர் அவள் உதடுகளைப் பலமாக முத்தமிட்டான்.  
எச்சில் கலந்தது.  
அதே நேரம் கீழே வேகமா அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.

"சொல்லு டி...நீ யாருன்னு " ஓங்கி சப்ப்பென குழுங்கி ஆடிய முலையில் ஒரு அரை வைத்தான்..

"ஆஹ்.....கதிர்....நான்‌ உன்‌ அம்மா"

சப்பென இன்னொரு அரை...

"ஸ்ஸ்ஸ்...அம்மா......நான்‌ உன்‌ தேவுடியா"

படுக்கை சத்தம் ஓங்கியது.  
வசந்தியின் முனகல்கள் அறை முழுக்க ஒலிச்சன.  

  
பத்தொன்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு.  
வசந்தியின் உடல் முழுசா கதிருக்கு அடங்கிக்கொண்டிருந்தது..



கதிர் வசந்தியின் கால்களைத் தோளின் மேல போட்டபடி  
ஆழமாக அடிச்சு ஓத்து கொண்டு இருந்தான்.  

ஒவ்வொரு குத்துக்கும்  
அவன் சுன்னி முழுசா உள்ளே மறைஞ்சு,  
மீண்டும் வெளியே வந்து,  
மீண்டும் உள்ளே மோதிச்சு...

வசந்தியின் புண்டை இறுக்கமா சுருங்கி அவன் சுன்னியை பிடிச்சு இழுச்சுக்கிட்டிருந்தது.  
,  
ஒவ்வொரு அடியிலும் சப்தம் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தது.  
“தப்… தப்… தப்…”

வசந்தி தலையை இடது வலதா திருப்பினாள்.  
கண்ணீர் ஓடிச்சு கன்னத்துல வழிஞ்சது.  

“ஆஹ்… கதிர்… ரொம்ப ஆழமா…  
என் வயிறு வரைக்கும் போகுது… ஆஹ்…”

கதிர் அவள் முலைகளை இரு கைகளாலும் பிடிச்சு அழுத்தினான்.  
நுனிகளை விரல்களால பிசைஞ்சான்..

“  இனி முழுசா என்னோடது‌ டி நீ.”

அவன் வேகத்தை இன்னும் அதிகரிச்சான்.  
படுக்கை கடும் சத்தத்தோட சுவரில் மோதிக்கிட்டிருந்தது.  

அப்படியே அவள் மீது படுத்து ஓக்க ஆரம்பித்தான்..

வசந்தி அவன் முதுபை நகங்களால கீறினாள்.  
“வலிக்குது… ஆஹ்… மெதுவா கதிர்…  
என்னால தாங்க முடியல… ஆஹ்…”

கதிர் அவள் கைகளை மீண்டும் பிடிச்சு படுக்கை மேல அழுத்தினான்.  

“தாங்கு‌‌ டி.  
உன் மகன் முதல் முறையா உன் கூதியை கிழிக்குறான் ல ....பொறுத்துக்கோ.”

அவன் குனிந்து அவள் கழுத்தைக் கடிச்சான்.  
அதே நேரம் இடுப்பை வேகமா சுழற்றி அடிச்சான்.  

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… நான்… … ஆஹ்…”

கதிர் சிரிச்சான்.  
“வா… உன் கூதி தன்னிய விடு…  
என் சுன்னி மேல விடு அம்மா.”

அவன் இன்னும் பலமா, வேகமா அடிச்சான்.  
வசந்தியின் உடல் திடீர்னு இறுகியது.  
கால்கள் நடுங்கின.  

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்…”

வெதுவெதுப்பான நீர் அவன் சுன்னி மேல பாய்ந்தது.  
புண்டை இன்னும் இறுக்கமா சுருங்கி அவனை பிடிச்சுக்கொண்டது.

கதிர் நிறுத்தல.  
மாறாக அந்த ஈரத்துல இன்னும் வேகமா அடிச்சான்.  


ஒவ்வொரு தள்ளுதலிலும்  
அவன் சுன்னி முழுசும் அவள் புண்டைக்குள் மறைந்தது.  

நுனி அவள் கருப்பை வாயைத் தொட்டது.  
மீண்டும் வெளியே வந்து,  
மீண்டும் பலமாக உள்ளே மோதியது.

“… சல்ப்… சல்ப்…”  
 சப்தம் அறை முழுக்க ஒலித்தது.  

வசந்தியின் புண்டை இறுக்கமாக சுருங்கி  
அவன் சுன்னியை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டிருந்தது.  


“ஆஹ்… கதிர்… ரொம்ப ஆழமா…  
 ஆஹ்…”

கதிர் அவள் முலைகளை இரு கைகளாலும் பிடித்து பிசைந்தான்.  
நுனிகளை விரல்களால் திருகினான்.  


அவன் வேகத்தை அதிகரித்தான்.  
படுக்கை கடும் சத்தத்துடன் சுவரில் மோதியது.  
வசந்தியின் முலைகள் மேலும் கீழும் அதிர்ந்தன.  
வியர்வை அவள் நெற்றியில் வழிந்தது.  
கண்ணீர் கன்னங்களில் ஓடியது.

சுன்னி ஒவ்வொரு முறையும் அவள் உள்ளே உள்ள சுவர்களை உரசிச் சென்றது.

அவன் இன்னும் பலமாக, வேகமாக அடித்தான்.  

கதிர் நிறுத்தவில்லை.  


அவன் கால்களை இன்னும் அகலமாக பிரித்து  
இரண்டு கைகளாலும் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து  
முழு பலத்துடன் தள்ள ஆரம்பித்தான்.

“ஆஹ்… கதிர்… இன்னும்… ஆஹ்…”


“உள்ளே… என் புண்டைல…  
 என் உள்ளே விடு கதிர்… ஆஹ்…”

கதிர் வேகத்தை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றான்.  
சில ஆழமான, பலமான தள்ளுதல்களுக்குப் பிறகு  
உடல் இறுகியது.

“ஆஹ்… அம்மா… இதோ… ஆஹ்…”

இடுப்பை எக்கி எக்கி நிறுத்தினான்...

சீத் சீத்தென‌ மகனின் கெட்டியான கஞ்சி தாயின் கற்பபையை நிரப்பியது..


விந்து வேகமாக அவள் உள்ளே பாய்ந்தது.  
.  
மூச்சு வாங்கியபடி.  
வியர்வை முகத்தில் வழிந்தது.  
சுன்னி இன்னும் துடித்துக்கொண்டிருந்தது.  
அவள் உள்ளே விந்துவை வெளியேற்றிக்கொண்டிருந்தது.

வசந்தி கண்களை மூடியபடி கிடந்தாள்.  
உடல் சிறிய அதிர்வுகளுடன் நடுங்கியது.  
புண்டைல இருந்து வெப்பமான, பிசுபிசுப்பான உணர்வு பரவியது.  
அவன் விந்து அவள் உள்ளே செல்வது தெரிந்தது...

அன்று அந்த ‌ஆட்டு குட்டி போட்ட‌ ஓலாட்டம் கண் முன்னே வந்து சென்றது..

கதிர் மெதுவாக அவள் மேல் சாய்ந்தான். .

“முடிஞ்சுது அம்மா…   
முழுசா…”

வசந்தி மெல்லிய குரலில்,  
“இனி நீ என்னை விட்டு போக மாட்ட ல…”

"மாட்டேன்"..

இருவரும் அப்படியே கிடந்தார்கள்.  
பேச்சு இல்லை.  
மூச்சுகளும், இதயத்துடிப்பும்,  மட்டும் கேட்டது..

அவன் சுன்னி உள்ளே துடித்து துடித்து அடங்கி சுருங்க தொடங்கியது..

[Kathir anbu]

  


சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தார்கள்.  
மூச்சு மட்டும் சீராக ஆரம்பித்தது.

கதிர் மெதுவாக எழுந்தான்.  
சுன்னியை வெளியே இழுத்தான்.  

வசந்தியின் புண்டைல இருந்து  
அவன் விந்து வெள்ளை வெளியே வழிந்தது.  
தொடைகள் வழியாக படுக்கை மேல விழுந்தது.

கதிர் அதைப் பார்த்தான்.  
விரலால் தொட்டான்.  
மீண்டும் உள்ளே விரலை விட்டு சுழற்றினான்.

“பாரு அம்மா…  
என் விந்து உன் புண்டைல இருந்து வழியுது.”

வசந்தி முகத்தைத் திருப்பினாள்.  
வெட்கம் + சோர்வு.

கதிர் குனிந்து அவள் புண்டையை நாக்கால் நக்கினான்.  
விந்துவையும், அவள் தண்ணீரையும் சேர்த்து சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… இப்போ வேண்டாம் கதிர்…  
ரொம்ப  டயர்டா இருக்கு…”

“சும்மா சுத்தம் பண்றேன்,” என்று சொல்லிட்டு  
மீண்டும் நாக்கால் நக்கினான்.  
உறிஞ்சினான்.

சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்து  
வசந்தியின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டான்.  
அவளை இழுத்து மார்போட சேர்த்தான்.

வசந்தி அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்.  
“வலிக்குது…  
இன்னும் உள்ளே எரிச்சலா இருக்கு…”

கதிர் அவள் தலைமுடியை வருடினான்.  
“தெரியும்.  
முதல் முறை அப்படித் தான்..”

வசந்தி அவன் மார்பை இறுகப் பிடிச்சாள்.  
“நான் உன் தேவிடியா ஆயிட்டேனா கதிர்…?”

கதிர் அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.  
“ஆமா.  ..அதில‌ என்ன சந்தேகம்.”

"ச்ச்சி..நான‌ உன் அம்மா டா... அம்மாகிட்ட பேசுர‌ பேச்சா இது..."

"இப்பதான் அம்மான்னு தெரியுதா...இவ்ளோ நேரம் நான்‌ ஓக்கும் போது தெரியலையா..."

"பொறுக்கி... எப்படி பேசுறான் பாரு"

சிறிது நேரம் அப்படியே கழிந்தது.  

கதிர் வசந்தியின் முதுகை மெதுவாக வருடினான்.  

“தண்ணீர் வேணுமா?” என்று கதிர் கேட்டான்.

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  
“வேண்டாம்…  இப்படியே இரு கொஞ்ச நேரம்.”

கதிர் அவள் தோள்பட்டையில் முத்தமிட்டான்.  

வசந்தி லேசா சிரிச்சாள்.  
முகத்தில் வெட்கம்.  

“  உன் விந்து இன்னும் உள்ளே இருக்குற மாதிரி இருக்கு.”

கதிர் கையை கீழே இறக்கி  
அவள் புண்டையை மெதுவாகத் தொட்டான்.  
விரலால் லேசா தடவினான்.

“இன்னும் ஈரமா இருக்கு.  
என் விந்து வெளியே வரல முழுசா.”

வசந்தி அவன் கையைப் பிடிச்சாள்.  
“விளையாடாதே…  போதும்…”

கதிர் கையை விடல.  
மெதுவாக ஒரு விரலை உள்ளே விட்டு சுழற்றினான்.

“இன்னும் இறுக்கமா இருக்கு அம்மா.  
நான் ஓத்தும் கூட இன்னும் அடங்கல‌ உன்‌ கூதி.”

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… போதும்…”

கதிர் விரலை வெளியே எடுத்தான்.  
அதை அவள் உதடுகளுக்கு கொண்டு போனான்.

“நக்கு.”

வசந்தி தயங்கினாள்.  
பிறகு நாக்கை நீட்டி அவன் விரலை நக்கினாள்.  
தன் கூதி தண்ணீரையும், அவன் விந்துவையும் சுவைத்தாள்.

கதிர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.  
“நல்லா இருக்குல்ல?  
நம்ம ரெண்டு பேர் கலந்த ருசி.”

வசந்தி முகத்தை அவன் மார்பில் ஒளித்தாள்.  
“வெட்கமா இருக்கு…”

கதிர் அவளை இறுக அணைச்சுக்கொண்டான்.  

“வெட்கப்படாதே....இனிமேல் இது தான் நம்ம வாழ்க்கை.”

வெளியே நிலவு உயர்ந்திருந்தது.  
அறைக்குள் இருவரும் நிர்வாணமாக  
ஒருத்தர் ஒருத்தரைப் பிடிச்சுக்கொண்டு கிடந்தார்கள்.  

♥️♥️♥️♥️♥️

காலை 8 மணி.  

கதிர் எழுந்ததும் வசந்தி இன்னும் படுத்திருந்தாள்.  
நிர்வாணமாக.  
போர்வை பாதி உடலை மட்டும் மூடியிருந்தது.  
முலைகள் வெளியே தெரிந்தன.  
கால்கள் சற்று பிரிந்திருந்தன.

கதிர் அப்படியே படுத்து அவளைப் பார்த்தான்.  
நேற்று இரவு நடந்தது எல்லாம் மனசுல ஓடியது.  
.

அவன் மெதுவாக போர்வையை விலக்கினான்.  
வசந்தியின் உடல் முழுசா தெரிந்தது.  
தொடைகளுக்கு இடையே லேசான வெள்ளை அடையாளம்.  
நேற்று விட்ட விந்து வடு காய்ந்து இருந்தது.

கதிர் குனிந்து அவள் புண்டையை நாக்கால் நக்கினான்.  

வசந்தி அசைந்தாள்.  
கண்களைத் திறந்தாள்.  
“கதிர்… காலையிலேயே…”

“சுத்தம் பண்றேன்‌ மா.”

அவன் ஆழமாக நாக்கை விட்டு நக்கினான்.  
உறிஞ்சினான்.  

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்… லேசா… ஆஹ்…”

கதிர் எழுந்தான்.  
சுன்னி ஏற்கனவே கடினமாக நிமிர்ந்திருந்தது.  
அவள் கால்களைப் பிரித்து  
ஒரே தள்ளுதலில் உள்ளே நுழைந்தான்.

வசந்தி உரக்க முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… வலிக்குது… ஆஹ்…”

“வலிச்சாலும் சரி...
இன்னும் ஓக்கனும் .”

அவன் இடுப்பை வேகமாக அசைக்க ஆரம்பித்தான்.  
காலை வெயிலில்  
படுக்கை மீண்டும் சத்தமிட்டது.

வசந்தி அவன் முதுபை நகங்களால் கீறினாள்.  
“ஆஹ்… … ஆஹ்… மெதுவா …”

கதிர் அவள் முலைகளைப் பிடித்து அழுத்தினான்.  
நுனிகளை கடித்தான்.  
“நேத்து பன்ன‌ மாதிரி பன்னவா.”

அவன் கால்களை மேலே தூக்கி  
இன்னும் ஆழமாக நுழைத்தான்.  

வசந்தி தலையை பின்னால் சாய்த்தாள்.  
“ஆஹ்… உள்ளே… ரொம்ப உள்ளே போகுது… ஆஹ்…”

கதிர் வேகத்தை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றான்.  
ஒவ்வொரு அடியும் பலமாக, ஆழமாக.  

“சொல்லு… யாருடைய புண்டை இது?”

“உன்… உன் புண்டை கதிர்…  
என் கூதி உனக்கு மட்டும் தான்… ஆஹ்…”

“மீண்டும் சொல்லு.”

“உன் தேவிடியாவின் புண்டை…  …”

கதிர் அவள் உதடுகளைப் பலமாக முத்தமிட்டான்.  
அதே நேரம் கீழே வேகமாக அடித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

காலை முழுக்க  
அறைல வேற எந்த சத்தமும் இல்லை.  
இருவருடைய முனகல்கள் மட்டும் தான்..

கதிர் திடீரென நின்றான்.  

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி அவனைப் பார்த்தாள்.  
“என்ன ஆச்சு…?”

“திரும்பி‌ தலை கீழா படு....”

வசந்தி புரிந்துகொண்டாள்.  
மெதுவாக திரும்பினாள்.  
கதிர் அவள் மேல் ஏறினான்.  

அவன்‌‌ முகம் அவள் புண்டைக்கு நேராக.  
சுன்னி அவள் வாய்க்கு நேராக நின்றது...

“வாயில் போட்டு ஊம்பு அம்மா.”

வசந்தி வாயைத் திறந்து சுன்னியை உள்ளே இழுத்தாள்.  
ஆழமாக ஊம்பினாள்...

அதே நேரம் கதிர் அவள் புண்டையை நாக்கால் ஆழமாக நக்கினான்.  
உறிஞ்சினான்.  
விரல்களையும் உள்ளே விட்டு அசைத்தான்.

வசந்தி முனகியபடி சுன்னியை உறிஞ்சினாள்.  
எச்சில் வழிந்தது.  
கதிர் அவள் தொடைகளை இறுகப் பிடித்து  
நாக்கை இன்னும் ஆழமாக விட்டான்.

“ஆஹ்… அம்மா… …  
நான் உன் கூதியை நக்குறேன்…”

இருவரும் ஒரே நேரத்தில்  
ஒருத்தர் ஒருத்தரை சுவைச்சுக்கிட்டிருந்தார்கள்.  

கதிர் விரல்களை வேகமா அசைச்சான்.  
நாக்கால் நுனியை உறிஞ்சினான்.  
வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
சுன்னியை இன்னும் ஆழமா வாயில் ஊம்பினாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் எழுந்தான்.  
வசந்தியை மீண்டும் நேராக படுக்க வைத்தான்.  
கால்களைப் பிரித்து  
ஒரே தள்ளுதலில் உள்ளே நுழைந்தான்.


வேகமாக, பலமாக அடிக்க ஆரம்பித்தான்.  
வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ஆஹ்… மெதுவா டா…”


கதிர் திடீரென சுன்னியை வெளியே எடுத்தான்.  

வசந்தியை மெதுவாகத் திருப்பினான்.  

“இடுப்பை உயர்த்து அம்மா.”

வசந்தி பயத்துடன் இடுப்பை உயர்த்தினாள். 
 
பின்புறம் முழுசா தெரிந்தது.    

கதிர் குனிந்தான்.  
முதலில் அவள் புண்டையை மீண்டும் நக்கினான்.  
பிறகு மேலே போனான்.  

நாக்கை அவள் **சூத்து ஓட்டை** மேல வைத்தான்.  
மெதுவாக நக்கினான்.  

வசந்தி உடல் சிலிர்த்தது.  
“கதிர்… அங்கே வேண்டாம்… ஆஹ்…”

“சும்மா இரு டி...”

அவன் நாக்கை ஆழமா சுழற்றி நக்கினான்.  
சுற்றும் சுற்றும் நக்கினான்.  
உமிழ்நீரால் நனைச்சான்.  

வசந்தி முகத்தைத் தலையணியில் பதிச்சு முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… ச்ச்ச்ச்சி ..அங்க போயி… ஆஹ்…”

கதிர் ஒரு விரலை எடுத்து  
அவள் ‌சூத்து ஓட்டை மேல வைச்சான்.  
மெதுவாக அழுத்தினான்.  


வசந்தி உடல் இறுக்கினாள்.  
“பயமா இருக்கு… வலிக்கும்…”

“வலிக்காது..மா .”

கதிர் மெதுவாக விரலை உள்ளே நுழைத்தான்.  
முதலில் ஒரு இன்ச் மட்டும்.  
பிறகு இன்னும் கொஞ்சம்.  

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்…  வலிக்குது… ஆஹ்…”

கதிர் விரலை மெதுவாக அசைச்சான்.  
அதே நேரம் நாக்கால் அவள் புண்டையையும் குனிந்து நக்கினான்.  

“உன் சூத்து ஓட்டை ரொம்ப இறுக்கமா இருக்கு அம்மா.  
இங்கேயும் ஓக்கனும் ‌உன்ன.”

வசந்தி தலையணியை இறுகப் பிடிச்சாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… மெதுவா… ஆஹ்…”

கதிர் விரலை இன்னும் ஆழமா விட்டு  
சுழற்றினான்.  
அதே நேரம் அவள் புண்டைல இன்னொரு விரலையும் விட்டான்..  

இரண்டு துளைகளையும் ஒரே நேரத்தில் விரலால் ஓத்து விளையாடினான்.

[Kathir anbu]

அடுத்து ஆட்டத்தில்... தேன்மொழியை (( வசந்தியின் மகள்)) சேர்த்து கொள்ள முடிவு செய்துள்ளேன்..

அல்லது ‌கதையை இப்படியே நகர்த்தி கொண்டு செல்லலாமா..??

[Kathir anbu]

கதிர் விரலை அவள் சூத்து ஓட்டைல மெதுவாக அசைச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.  

அதே நேரம் புண்டைலயும் விரலை விட்டு விளையாடினான்.

வசந்தி தலையணியை இறுகப் பிடிச்சு முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… … ஆஹ்… தாங்க முடியல…டா”

“உன் சூத்து ஓட்டையும் இப்போ என்னோடது‌ மா.”

அவன் விரலை இன்னும் ஆழமா நுழைச்சான்.  
சுழற்றினான்.  
மெதுவாக வேகமா அசைச்சான்.

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… வலி… ஆனா… ஆஹ்… நல்லாவும் இருக்கு…”

கதிர் சிரிச்சான்.  
“நல்லா இருக்குல்ல? .”

அவன் விரலை வெளியே எடுத்து  
மீண்டும் நாக்கால் நக்கினான்.  
ஆழமா சுழற்றி நக்கினான்.  
உமிழ்நீரால் நனைச்சான்.

பிறகு மீண்டும் விரலை உள்ளே விட்டான்.  
இந்த முறை இரண்டு விரல்களை மெதுவாக முயற்சிச்சான்.

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… வேண்டாம்…  வலிக்குது கதிர்… ஆஹ்…”

“மெதுவா பன்றேன்.”

கதிர் மெதுவாக இரண்டு விரல்களையும் உள்ளே தள்ளினான்.  
வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை இறுக்கமா விரிஞ்சது.  
அவள் உடல் நடுங்கியது.

“ஆஹ்… கதிர்…… ஆஹ்…”

கதிர் விரல்களை மெதுவாக அசைச்சான்.  
அதே நேரம் அவள் புண்டைல நாக்கை வைத்து நக்கினான்.  

“உன் ரெண்டு ஓட்டையும் இனி எனக்கு சொந்தம்... அம்மா.  
இனிமேல் எப்ப வேணும்னாலும் உன்னை‌ பன்னுவேன் .”

வசந்தி முனகியபடி தலையணியில் முகத்தைப் பதித்தாள்.  

உடல் முழுசும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது.


வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை இறுக்கமாக விரிந்து  
அவன் விரல்களை சுற்றி இறுக்கியது.  

“ஆஹ்… கதிர்… ரொம்ப இறுக்கமா… ஆஹ்…”


அவன் விரல்களை மெதுவாக முன்னும் பின்னும் அசைத்தான்.  
ஒவ்வொரு அசைவிலும் வசந்தியின் உடல் நெளிந்தது.  
பின்புறம் சிறிய அளவில் அதிர்ந்தது.

கதிர் குனிந்து அவள் சூத்து ஓட்டை சுற்றிலும் நாக்கால் நக்கினான்...

விரல்கள் உள்ளே இருக்கும்போதே நக்கினான்.  
உமிழ்நீர் வழிந்து அவள் தொடைகள் மேல விழுந்தது.

வசந்தி தலையணியை இறுகப் பிடித்தாள்.  
“ஆஹ்… … … ஆனா… ஆஹ்… நல்லா இருக்கு…”

கதிர் விரல்களை இன்னும் ஆழமாக தள்ளினான்.  
இரண்டு விரல்களும் முழுசும் உள்ளே போனது.  

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… நிறுத்து… ரொம்ப ஆழமா… ஆஹ்…”

“இன்னும் கொஞ்சம் தான்.  "

அவன் விரல்களை மெதுவாக சுழற்றினான்.  
விரிச்சான்.  
மீண்டும் இறுக்கினான்.  

அதே நேரம் மற்றொரு கையால் அவள் புண்டையை வருடினான்.  
விரலால் நுனியை அழுத்தினான்.  

வசந்தி உடல் இரண்டு பக்கமும் உணர்ச்சியால் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… கதிர்… ரெண்டு பக்கமும் … ஆஹ்… தாங்க முடியல…டா‌ என்னை கொல்லாத‌ கதிர்”

கதிர் சிரித்தான்.  

அவன் விரல்களை வேகமாக அசைக்க ஆரம்பித்தான்.  
வசந்தியின் பின்புறம் அதிர்ந்தது.  
முனகல்கள் ஓங்கின.

“ஆஹ்… ஆஹ்… கதிர்… மெதுவா… ஆஹ்…”

கதிர் விரல்களை மீண்டஙம் வெளியே எடுத்து  
மீண்டும் நாக்கால் ஆழமாக நக்கினான்.  

சூத்து ஓட்டையை சுற்றிலும் நக்கி,  
நாக்கை உள்ளே விட்டு சுழற்றினான்.

வசந்தி உடல் நடுங்கியது.  
“ஆஹ்… … ஆஹ்…”

கதிர் மீண்டும் இரண்டு விரல்களையும் உள்ளே தள்ளி  
இப்போ வேகமாக அசைத்தான்.  

வசந்தியின் கண்ணீர் தலையணியில் பட்டது.  

ஆனா அவள் இடுப்பைத் தள்ளவில்லை.  
மாறாக மெதுவாக பின்னால் அசைத்தாள்.


வசந்தி தலையணியை கடிச்சுக்கொண்டு முனகினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… போதும்… ஆஹ்… தாங்க முடியல…”

கதிர் விரல்களை மெதுவாக வெளியே எடுத்தான்.  
சூத்து ஓட்டை சிறிது திறந்து திறந்து ‌மூடியது...

அவன் எழுந்து நின்றான்.  
சுன்னியை அவள் சூத்து ஓட்டை மேல வைத்தான்.  
மேலே மேலே தேய்த்தான்.

வசந்தி பயந்து திரும்பிப் பார்த்தாள்.  
“கதிர்… அங்கே வேண்டாம்… முடியாது… என்னால‌ தாங்க முடியாது ‌டா…”


????


“  கொஞ்சம் மட்டும் உள்ளே விடப்போறேன்.  
உன் சூத்து ஓட்டை என் சுன்னியை தாங்குதானு பார்க்கனும் மா.”

அவன் நுனியை மெதுவாக அழுத்தினான்.  
வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை இறுக்கமாக எதிர்த்தது.

“ஆஹ்… வலிக்குது… கதிர்… எடுத்துடு… ஆஹ்…”

கதிர் ஒரு கையால் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து  
மெதுவாக தள்ள ஆரம்பித்தான்.  
நுனி மட்டும் உள்ளே நுழைந்தது.

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… ஆஹ்… … எடுத்துடு கதிர்…”

“சும்மா இரு அம்மா... 
இன்னும் கொஞ்சம் தான்.”

அவன் மெதுவாக இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே தள்ளினான்.  
சூத்து ஓட்டை அவன் சுன்னியை இறுக்கமாக சுற்றிக்கொண்டது.

வசந்தி கண்ணீரோடு தலையணியில் முகத்தைப் பதித்தாள்.  
“வலிக்குது… ரொம்ப வலிக்குது… ஆஹ்…”

கதிர் அப்படியே நின்றான்.  
அசைக்கல.  
ஒரே இடத்தில் வைத்திருந்தான்.

“பாதி போய்டுச்சு மா... இன்னும் கொஞ்சம் தான் "

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி கிடந்தாள்.  
உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.


கதிர் அப்படியே நின்றான்.  

நுனி மட்டும் அவள் சூத்து ஓட்டைக்குள் இருந்தது.  
அசைக்கல.  
.

“இப்போ எப்படி இருக்கு?” என்று கதிர் மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

வசந்தி கண்ணீரோடு,  
“வலிக்குது…  
ரொம்ப இறுக்கமா…  இருக்கு
எடுத்துடு கதிர்…”

கதிர் அவள் இடுப்பை வருடினான்.  
“இன்னும் கொஞ்சம் பொறு...
நான்  முழுசா விடல... .”

சிறிது நேரம் அப்படியே இருந்தான்.  
வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை மெதுவாக அவன் நுனியை ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பிச்சது.  
இறுக்கம் கொஞ்சம் குறைஞ்சது.

கதிர் மெதுவாக ஒரு சென்டிமீட்டர் மட்டும் உள்ளே தள்ளினான்.  

வசந்தி மீண்டும் முனகினாள்.  
“ஆஹ்… இன்னும் உள்ளே போகுது… ஆஹ்…”

“சொல்லு… நிறுத்தட்டா?”

வசந்தி சில நொடிகள் மவுனமா இருந்தாள்.  
பிறகு மெல்லிய குரலில்,  
“ இரு…   கொஞ்சமா விடு…”

கதிர் தலையை ஆட்டினான்.  
அப்படியே நின்றான்.  
ஒரே இடத்தில்.  
சுன்னியின் நுனி அவள் சூத்து ஓட்டைக்குள் துடிச்சுக்கிட்டிருந்தது.

அவன் ஒரு கையால் அவள் புண்டையை வருடினான்.  
விரலால் நுனியை அழுத்தினான்.  

வசந்தி உடல் கொஞ்சம் தளர்ந்தது.  
“ஆஹ்…”

கதிர் மெதுவாக கேட்டான்.  
“இப்போ "

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  

கதிர் குனிந்து அவள் முதுகில் முத்தமிட்டான்.  

இருவரும் அப்படியே இருந்தார்கள்.  
கதிர் உள்ளே சிறிதளவு மட்டும் இருக்க,  
வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் கிடந்தாள்.

சிறிது நேரம் அப்படியே கழிந்தது.  

கதிர் இன்னும் ஆழமா போகல.  
நுனி மட்டும் உள்ளே.  
வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை மெதுவாக தளர்ந்து  
அவன் சுன்னியை ஏற்றுக்கொள்ள ஆரம்பிச்சது.

கதிர் மெதுவாக கேட்டான்.  
“இப்போ எப்படி இருக்கு அம்மா?”

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி,  
“வலி குறைஞ்சுது…  
ஆனா இன்னும் இறுக்கமா இருக்கு…”

கதிர் அவள் இடுப்பை வருடினான்.  
“நான் மெதுவா பண்றேன்.  
வலிச்சா சொல்லு.  
உடனே நிப்பாட்டுரேன்.”

வசந்தி தலையை ஆட்டினாள்.  

கதிர் மிக மெதுவாக இடுப்பை பின்னால் இழுச்சான்.  
நுனி கிட்டத்தட்ட வெளியே வந்தது.  
பிறகு மெதுவாக மீண்டும் உள்ளே தள்ளினான்.  
அதே ஆழம் வரைக்கும் மட்டும்.

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்…”

“வலிக்கிதா?”

“இல்ல…  
அப்படியே… மெல்ல செய்…”

கதிர் மீண்டும் மெதுவாக அசைச்சான்.  
வெளியே… உள்ளே.  
ரொம்ப மெதுவாக.  
ஒரு விதமான ரிதம்.

வசந்தியின் முனகல்கள் மாற ஆரம்பிச்சன.  
வலியோட சேர்ந்து  
ஒருவிதமான உஷ்ணமும் கலந்தது.

கதிர் ஒரு கையால் அவள் புண்டையை வருடினான்.  
விரலால் நுனியை சுழற்றினான்.  

“உன் சூத்து ஓட்டை இப்போ என் சுன்னியை கவ்வ‌ ஆரம்பிச்சுடுச்சு அம்மா…” சிரித்தான் 

வசந்தி தலையணியில் முகத்தைப் பதிச்சாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்…  என்னமோ பன்னுது… ஆனா… ஆஹ்…”

கதிர் வேகத்தை உயர்த்தல.  
அதே மெதுவான அசைவோட தொடர்ந்தான்.  
வசந்தியின் உடல் மெல்ல தளர்ந்தது.


கதிர் திடீரென வேகத்தை மாற்றினான்.  

மெதுவான அசைவு நின்றது.  
அவன் இடுப்பை பலமாக பின்னால் இழுத்து  
ஒரே தள்ளுதலில் ஆழமா நுழைத்தான்.

வசந்தி அலறினாள்.  
“ஆஹ்… கதிர்… … எடுத்துடு… ஆஹ்…”

கதிர் விடல.  
அவள் இடுப்பை இரு கைகளாலும் பிடிச்சு  
வேகமாக அடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

“ பேசாத‌ டி 
உன் சூத்து ஓட்டையை கிழிக்கிறேன்.”

ஒவ்வொரு அடியும் பலமாக இருந்தது.  
வசந்தியின் உடல் முன்னால தள்ளப்பட்டது.  
முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது.

“ஆஹ்… நிறுத்து… தாங்க முடியல… ஆஹ்…”

“தாங்கு‌‌ டி 
நீ இப்போ என் தேவிடியா.  ....அழுதுகிட்டே தாங்கு.”

கதிர் அவள் தலைமுடியைப் பிடிச்சு பின்னால் இழுச்சான்.  
வேகமா அடிச்சான்....
படுக்கை சத்தமிட்டது.

ஈவு இரக்கம் இன்றி அவன் அம்மாவின் குண்டி பிளவை துளைத்தான்...

*சப்‌‌ சப் சப்‌‌ சப்*

வசந்தி அழுதுகொண்டே முனகினாள்.  
“வலிக்குது கதிர்… ஆஹ்… மெதுவா… ஆஹ்…”


அவன் இன்னும் வேகமா, பலமா அடிச்சான்.  
வசந்தியின் கண்ணீர் தலையணியை நனைச்சது.  
ஆனா கதிர் நிறுத்தல.

“சொல்லு… நீ என்ன?”

வசந்தி அழுதுகொண்டே,  
“நான்… உன் தேவிடியா……”

“மீண்டும் சொல்லு.”

“நான் உன் தேவிடியா கதிர்…  ஆஹ்… வலிக்குது… ஆஹ்…”

கதிர் அவள் தலைமுடியை இன்னும் இறுகப் பிடிச்சு  
முழு பலத்துடன் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.

"தாங்கு டி.... பெத்த புள்ள‌ பூலை தாங்கு..."

கதிர் வசந்தியின் தலைமுடியை இறுகப் பிடித்தபடி  
தொடர்ந்து பலமாக அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.  

ஒவ்வொரு அடியும்  
அவன் சுன்னி அவள் சூத்து ஓட்டைக்குள் முழுசும் மறைந்தது.  
வசந்தியின் உடல் முன்னாடி தள்ளப்பட்டது.  
முனகல்கள் அழுகையோட கலந்திருந்தன.

“ஆஹ்… கதிர்… தயவுசெஞ்சு… மெதுவா… ஆஹ்…”

“  உன்  ஓட்டை நல்லா பழகட்டும்...
இனிமேல் என் சுன்னியை தாங்கணும் ல.”

அவன் அவள் தலைமுடியை விட்டுவிட்டு  
இரண்டு கைகளாலும் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தான்.  
இன்னும் வேகமா, பலமா அடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

படுக்கை கடும் சத்தத்தோட அதிர்ந்தது.  
வசந்தியின் முலைகள் வேகமா ஆடின.  
கண்ணீர் தொடர்ந்து வழிந்தது.

“ஆஹ்… ஆஹ்… … வலிக்குது… ஆஹ்…”

கதிர் குனிந்து அவள் காதில்,  
“வலிச்சா தாங்கு ‌டி தேவுடியா...  
இந்த ஓட்டையும் இனி எனக்கு மட்டும் தான் டி..
அழுதுகிட்டே என் சுன்னியை வாங்கிக்கோ.”

அவன் ஒரு கையால் அவள் புண்டையை வருடினான்.  
விரலால் நுனியை பலமாக அழுத்தினான்.  

வசந்தி உடல் நெளிந்தது.  
“ஆஹ்… ரெண்டு பக்கமும்… ஆஹ்… தாங்க முடியல…”

“தாங்கணும்....”

கதிர் வேகத்தை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றான்.  
அவள் சூத்து ஓட்டை இப்போ முழுசா அவன் சுன்னிக்கு இணங்கியது.  
ஈரப்பதமான சப்தம் ஓங்கியது.

வசந்தி தலையணியை கடிச்சுக்கொண்டு அழுதாள்.  
ஆனா இடுப்பைத் தள்ளல.  
மாறாக பலவந்தமாக ஏற்றுக்கொண்டாள்.


கதிர் வேகத்தை உச்சத்துக்கு கொண்டு சென்றான்.  

வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை இப்போ முழுசா திறந்து  
அவன் சுன்னியை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தது.  
ஒவ்வொரு பலமான அடியிலும்  
அவள் உடல் முன்னாடி தள்ளப்பட்டது.

“ஆஹ்… கதிர்… நான்…… ஆஹ்…”

“இன்னும் கொஞ்சம்… பொறு‌‌ டி  உன் சூத்து ஓட்டைல விடப்போறேன்…”

கதிர் அவள் இடுப்பை இறுகப் பிடித்து  
கடைசி சில தள்ளுதல்களை பலமாக செய்தான்.  

உடல் இறுகியது.  
“ஆஹ்… அம்மா… இதோ… ஆஹ்…”

விந்து வேகமாக அவள் சூத்து ஓட்டைக்குள் பாய்ந்தது.  

சூடான திரவம் அவள் சூத்தை‌ நிரப்பியது..

கதிர் அப்படியே ஆழமாக உள்ளேயே நிப்பாட்டினான்...  

சுன்னி துடித்துக்கொண்டே விந்துவை வெளியேற்றிக்கொண்டிருந்தது.  

வசந்தி மூச்சு வாங்கியபடி படுக்கையில் சாய்ந்தாள்.  
உடல் நடுங்கியது.  
சூத்து ஓட்டைல இருந்து வெப்பமான உணர்வு பரவியது.

சிறிது நேரம் கழித்து கதிர் மெதுவாக சுன்னியை வெளியே எடுத்தான்.  
வசந்தியின் சூத்து ஓட்டை சிறிது திறந்தபடி இருந்தது.  
அவன் விந்து வெள்ளை நிறத்தில் மெதுவாக வெளியே வழிந்தது.

கதிர் சோர்வாக அவள் மேல் சாய்ந்தான்.  
மார்பை அவள் முதுகில் வைத்து  
தலையை அவள் தோள் பகுதியில் சாய்த்தான்.  

மூச்சு வாங்கியபடி  
அவள் தோளில் முகத்தை வைத்து ஓய்வு எடுத்தான்.

வசந்தி அப்படியே கிடந்தாள்.  
பேசல.  
கண்களில் இன்னும் கண்ணீர் இருந்தது.  
ஆனா எதிர்க்கவும் இல்லை.

இருவரும் அப்படியே  
வியர்வையிலும், சோர்விலும்  
படுக்கையில் கிடந்தார்கள்.


சிறிது நேரம் அப்படியே கழிந்தது.  

கதிர் இன்னும் வசந்தியின் முதுகில் சாய்ந்தபடி இருந்தான்.  
மூச்சு மெல்ல சீராக ஆரம்பித்தது.  
வியர்வை இருவர் உடலிலும் வழிந்துகொண்டிருந்தது.

வசந்தி மெல்லிய குரலில் பேசினாள்.  

“கதிர்…  அம்மாக்கு வலிக்குது…”

கதிர் அவள் தோளில் முத்தமிட்டான்.  
“அவளோதான்‌ மா"

அவன் மெதுவாக எழுந்தான்.  
வசந்தியின் பின்புறத்தைப் பார்த்தான்.  
சூத்து ஓட்டை சிறிது சிவந்து, திறந்தபடி இருந்தது.  
விந்து இன்னும் மெதுவாக வெளியே வழிந்துகொண்டிருந்தது.

கதிர் விரலால் அதைத் தொட்டான்.  
மீண்டும் உள்ளே விரலை விட்டு சுழற்றினான்.

வசந்தி முனகினாள்.  
“ஆஹ்…  வேண்டாம்…  …”

“சும்மா பார்க்கிறேன்,” என்று சொல்லிட்டு  
கதிர் விரலை வெளியே எடுத்தான்.  
விந்து ஒட்டிய விரலை அவள் உதடுகளுக்கு கொண்டு போனான்.

“நக்கு.”

வசந்தி தயங்கினாள்.  
பிறகு நாக்கை நீட்டி அவன் விரலை நக்கினாள்.  
தன் சூத்து ஓட்டைல இருந்து வந்த விந்துவை சுவைத்தாள்.

கதிர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.  
“இனிமேல் உன் ரெண்டு ஓட்டைலயும் நான் விடுவேன்.  
புண்டைலயும்… சூத்து ஓட்டைலயும்.”

வசந்தி முகத்தைத் தலையணியில் ஒளித்தாள்.  
ஒன்றும் பேசல.

கதிர் அவள் பக்கத்தில் படுத்துக்கொண்டான்.  
அவளை இழுத்து மார்போட சேர்த்தான்.  
வசந்தி எதிர்க்கல.  
அவன் மார்பில் முகத்தை வைத்தாள்.

இருவரும் அப்படியே படுத்திருந்தார்கள்.  
பேச்சு நின்றது.  

கண்ணீரை துடைத்து விட்டு.."தூங்கு ‌மா"

உறக்கம் கட்டி‌‌ அனைத்தது இருவரையும்..

TO BE CONTINUE ...

[Kathir anbu]

*****

[Kathir anbu]