[Vimala Dayalan]

ஹாய் வணக்கம்
நான் விமலா தயாளன்.
இது எனது நிஜ பெயர்தான்.
நீண்ட நாள்களாய் கதை எழுதுகிறேன்.
ஆனால் இந்த ஜானரில் இப்போது தான் கதை எழுதுகிறேன்.
சொல்லக்கூடாத கதைகள் எனது முதல் கதை. 
அதை இதில் பதிவிடலாமா?

[Vimala Dayalan]

இந்தக் கதை எப்படி இருக்கிறது? ரொம்ப இழுவை என்றால் சொல்லுங்க
திருத்திக் கொள்கிறேன்..

[Vimala Dayalan]

விமலா பேசுகிறேன்!

நான் வெவ்வேறு சமயத்தில் வெவ்வேறு விதமான பத்திரிகைகளில் பல சமூக கட்டமைப்பு கதைகளை எழுதி இருக்கிறேன் .
ஆனால், முழுக்க முழுக்க பாலியல் உறவு மற்றும் அதன் பின்னணியை எழுத எனக்கு பயங்கர பயம். பருவம் வந்தது முதல் இந்த வயது வரை நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் இந்த பாலியல் முகாந்திரங்களை கண்டதுண்டு, பார்த்ததுண்டு, கேட்டதுண்டு. இன்னும் சொல்லப்போனால் மற்ற ஜானர் வகை கதைகளை விட, இந்த கதைகளை எழுதத் தான் என்னிடம் அதிகப்படியான அறிவு இருப்பதாக நம்புகிறேன். நவீன வாத்சாயனா போன்றோர்கள் இங்கே சக்கை போடு போட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் , ஒரு ஆணை விட பல மடங்கு ஒரு பெண்ணால் தான் இதை சுத்தமாக நாகரிகமாக உளவியில் ரீதியாக அணுக முடியும் என நினைக்கிறேன் . ஆனால் இங்கே இந்த ஜானரில் கொடி கட்டிப் பறப்பது பெரும்பாலும் ஆண்கள் தான்.

நான் எனது வாழ்வில் அனுபவத்தில் பார்த்த கேட்ட பல அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. அதில் ஒன்றே ஒன்றை மட்டும் எடுத்து இந்த ஜானரில் எனது முதல் கதையை எழுதுகிறேன். இதற்கு கிடைக்கும் வரவேற்பு பொறுத்து நான் ஒவ்வொன்றாக எழுதலாம் என நினைக்கிறேன்.
ஒரு பெண்கள் பத்திரிகையில் தொடர் கதையை எழுதிய போது., ஒரு குடும்ப பெண்ணை அவளது முன்னாள் காதலன் மிரட்டுவான்.
' அவன் கூப்பிடும்போதெல்லாம் இந்துமதி போய் படுத்தாள். அவன் கேட்டதை விட அதிகமாகவே படுக்கையில் வாரி கொடுத்தாள்' என எழுதினேன். அதற்கே அந்த பத்திரிகை ஆசிரியர் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை.
ஏனென்றால் பாலியல் கூச்செறியும் வார்த்தைகள் அவை. அவர் மறுத்ததற்காகவே அது போன்ற கதைகளை எழுத எனக்கு வீம்பு ஆசை துளிர் விட்டது.
ஒரு பெண் பாலியல் சிந்தனைகளை மற்றும் தான் காமம் துறந்தததை அல்லது காமவயபட்டதை சொல்லக்கூடாதா? எழுதக் கூடாதா?
ஒரு பெண் பாலியலை மட்டும் அல்ல அவள் மீதான் சமூக வன்முறையை, உறவுகளால் உண்டான உளப் பிறழ்வுகளை, சக ஆட்களுடனான அருவருப்பை, துயரை, சங்கடங்களை என எதை வேண்டுமென்றாலும் எவ்வளவு வேண்டுமென்றாலும் பெண் எழுதலாம்.
எழுத்தின் தரமோ, தரமின்மையோ அதனால் முடிவாவதில்லை. எழுதுபவர்கள் எதை எவ்வளவு எப்படி எழுதவேண்டும் என்பதை அவர்களின் தேடலும், இலக்கும் மட்டுமே முடிவுசெய்யவேண்டும்.
பேர் ஊர் தெரியாத ஒரு சில பத்திரிகைகளில் காசுக்காக இல்லயென்றாலும் சுய திருப்திக்காவே நான் முன்னரும் இந்த கதைகளை மேலோட்டமாக எழுதியிருக்கிறேன், ஆனால், அவற்றுள் பாலியல் அம்சம் பெரிதாக பதிக்கப்படவில்லை. அது அந்த பதிப்பாளரின் அனுமதியும் கூட ஒரு காரணம். மேலும், நான் சில காலம் கேரளாவில் வசித்த அந்த காலங்களில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ ஒரு வரைமுறை தாண்டி செல்ல கூடாது என்ற விதியும் காரணமாக இருக்கலாம்.
எப்போது கடல் தாண்டி இந்த அயல்தேசம் (மலேசியா) வந்தேனோ., அப்போது எனக்கு எந்த கட்டுப்பாடும் இல்லை. கே.டி.பி யும் கூட எனக்கு கட்டுப்பாட்டினை விதிக்கவில்லை.

நாண் கண்ட, கேட்ட, உணர்ந்த எனக்கே நிகழ்ந்த கதைகளை சொல்ல எனக்கு பல யுகங்கள் அல்லது மின் புத்தகங்கள் தேவைப்படுகின்றன. இதில்லாமல் என் தோழிகள், உறவுகளின் கதைகளை எழுதினால் நூலகம் வைக்கலாம்.
ஆகவே, பாலியலை எழுதுவதொன்றும் அதிர்ச்சியோ புதிய புரட்சியோ, சமூக மீறலோ அல்ல. இன்றைய தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் செல்பேசியில் பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் பார்க்கும் பாலுறவுக்காட்சிகளுக்கு, பாலுறவுசார்ந்த மீறல்களுக்கு நிகராக எதுவும் இங்கே இல்லை.
ஒரு மெல்லிய கிளுகிளுப்புக்காக நரம்புகளின் எழுச்சிக்காக இலக்கியத்திலும் பாலியலையே வாசிக்க விரும்புவது ஒவ்வொரு தனிமனித விருப்பம்.


பாலியல் நெறியை மீறியும் மீறாமலும் ஒரு மீட்டர்க்குள் எழுதுவது பெரிய கலை. பாலியல் நெறிகள் என்பவை குடும்பநெறிகள், குலநெறிகள்தானே ஒழிய ஒவ்வொரு தனிமனிதரும் உணரும் பொதுவான மனச்சிக்கல்களாக அவை இல்லை.
ஏனென்றால் இங்கே மதம், ஜாதிகள் பாலியல் தொடர்பாக எந்த ஆழ்ந்த கட்டுப்பாட்டையும் விதிக்கவில்லை.
ஒரு வட்டாரத்தில் தப்பான சொல்லாக இருப்பது, இன்னொரு இடத்தில் வழக்கமான சொலவடை ஆகும். இதுவே பல ஆண்டுகளுக்கு முன் அதெல்லாம் சாதாரண சொல்லே ஆகும்.


என்னை போன்ற பெண் எழுத்தாளரின் தேடலும் பதிவும் ஆக்கமும் காமம் சார்ந்தவை மட்டும் என்றால் அதை அவளோடு பொருத்தி வைக்க கூடாது. அதை தன் எழுத்து தேடலின் எல்லைவரை கொண்டுசெல்லலாம்.
என் எழுத்தைப் படிப்பவர்களுக்குத் தெரியும், என் மன உணர்வுகளும் வாழ்வியல் சூழ் நிலைகளும் வெறும் காமம் சார்ந்தவை அல்ல. என் வாழ்க்கை அவ்வாறு அமைந்தது.


இங்கே எந்தத் தமிழ் எழுத்தாளரும் காணாத அளவுக்கு கட்டற்ற காமத்தை, காமத்திற்கான வன்முறையை நான் என் வாழ்வியல் உற்று நோக்குதல்களில் கண்டிருக்கிறேன். அவற்றை இங்கே விரிந்திருக்கும் மானுடவாழ்க்கையின் இயல்பான பக்கங்களாக மட்டுமே நான் பார்க்கிறேன்.
மானுடக் காமம் என்பது அவன் அகத்தில் 24 மணி நேரமும் நிகழ்வதுதான். ஆனால் புணர்ச்சியின் போது உடலில் நிகழ்வது மிகமிகமிகக் குறைவே.

வெறுமனோ உடலை வர்ணித்துக்கொண்டிருப்பவனுக்கு இன்னமும் காமம் வசப்படவில்லை என்பது என் கருத்து.
இனிவரும் என் படைப்புகளில் காமம் உண்டு, ஆனால் அதன்பொருட்டு மட்டுமே எவரும் என்னை வாசிக்க வேண்டாம். நான் காமத்தில் எழுதவிரும்புவது மனித உடல் அதில் என்னவாகிறது என்று அல்ல. பலர் சொல்லிக் கொண்டிருப்பதுபோல மனிதக் காமம் உடல்சார்ந்ததும் அல்ல. அதையே தூக்கி கொண்டாடுவதும் அல்ல.

அது தான் இலவசமாக, இணையத்திலும் பழைய புத்தகடையிலும் மலையாகக் குவிந்துகிடக்கிறதே, மேலதிகமாக நீ என்ன சொல்கிறாய்? எனலாம்.
அதிலிருந்து தனி முத்துக்களாக, ரத்தினங்களாக தேர்ந்த நாவல்களை படைப்பது என்னை போன்ற தேர்ந்த எழுத்தாளர்களின் கடமையாக இருக்கலாம். அதாவது பத்தோடு ஒன்று அல்ல, பத்தில் ஒன்று.
பெண் பேரில் இது போன்ற கதையை எழுதும் ஆண் எழுத்தாளர்களை மத்தியில் பெண்ணாகவே நான் எழுதும் இது போன்ற கதைகள் உச்சத்தை தொடும் என பெரிதும் எதிர்பார்க்கிறேன்.


இந்த நாவல் திருமணத்தை தாண்டிய உறவைப் பற்றி பேசுகிறது என்றாலும் இதனுடைய இந்த கதாபாத்திரத்திற்கு வாய்த்திருக்கக்கூடிய சம்பவங்களும் நெருக்கடியும் புதுவிதமானவை. வேறுவிதமானவை.
எனது எல்லா கதைகளையும்

"சொல்லக் கூடாத கதைகள்" என்ற பேரிலேயே எழுதலாம் என நினைக்கிறேன்.

மிக்க நன்றி!
விமலா ராணி என்னும் விமலா தயாளன்

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 1

ஹலோ!
இது என் சுய சரிதை கதை இல்லை.
இல்லத்தரசியாகிய நான். என் சுயமாகிய கற்பு ஒரு இக்கட்டான நெருக்கடியில் சரிந்த கதை.
நான் விமலா. வயசு? அது என்னாத்துக்கு இப்போ?.
எனது கணவர் தயாளன்.

எனது திருமண வாழ்க்கை ஒன்றும் அத்தனை சிறப்பானதாக இல்லை. தென் தமிழ் நாட்டில் ஒரு ஊரில் தான் என்னை கல்யாணம் செய்து கொடுத்தார்கள் . அந்த ஊரின் பெயரை சொல்ல வேண்டாம் என நினைக்கிறேன். இந்த கதையை படித்தாலோ அல்லது அந்த ஊர் இந்த கதையில் அந்த ஊர் பெயரை சொன்னாலும் இன்னமும் அங்கிருக்கும் பேருக்கு என் மீது ஆத்திரம் ஒருவேளை இன்னும் பகை நெருப்பாகி விடும் ஆபத்து உள்ளது.

அது தவிர என்னை அறிந்தோர்க்கு, அட இவள் இது மாதிரியா? என்றும் நினைக்க கூடும். இது நாள் வரையிலான அவைகளின் கட்டமைக்கப்பட்ட பிம்பம் மாறி விடும்.

சோ.. ஊர், சரியான பேர் வேண்டாம். ஆனால் சம்பவங்கள் மட்டும் உண்மை தான்.
என் 19 வயதில் கல்லூரி படிப்பை கூட முடியாமல் பாதியிலே நிறுத்திவிட்டு அந்த தாயளனுக்கு என்னை கட்டிக் கொடுத்தார்கள். எனது அப்பா சென்னைக்காரர் தான்.

ஆனால் இபி டிபார்ட்மென்டில் ஏ.இ யாக இருந்தவர். அவர் வாங்கிய கணக்கில்லாத லஞ்சத்தின் காரணமாக சென்னைக்கு வெளியே ஸ்ரீபெரும்புதூரில் பல ஏக்கரில் நிலங்கள் சொந்தமாக இருந்தன. ஒரு பெரிய அரசியல் தலைவர் அங்கே இறந்த பின், நிலத்தின் விலை தாறு மாறாக உயர எங்கப்பாவை கையிலேயே பிடிக்க முடியவில்லை. அந்த அளவுக்கு சொத்து மதிப்பு உச்சத்துக்கு போனது.

நான் எனது அப்பாவுக்கு ஒரே மகள் தான். ஆனால் என் கூட இரண்டு உதவாக்கரை தம்பிகள் இருந்தார்கள். ஒருவன் செந்தில் இன்னொருவன் லஷ்மணன்.

ஏன் அவர்களை உதவாக்கரை என்கிறேன் என்றால், எனது வாழ்க்கையில் எவ்வளவு கஷ்டங்கள் வந்த போதும் ஒரு போதும் அவர்கள் எந்த உதவி எனக்கு செய்யவில்லை .

எனது அப்பா என் கனவன் தாயளானை என்னமோ ' பெரிய பணக்காரன் நன்றாக சம்பாதிக்கிறான் நான்கு ஐந்து மளிகைக் கடைகளை டவுனில் வைத்து சம்பாதிக்கிறான். எங்க ஜாதிக்காரனிலேயே நல்ல வசதி' என கேள்விப்பட்டு இந்த ஸ்ரீபெரும்புதூர் நிலங்களில் பாதியை விற்று அதை தங்கமாக்கி பெரும் செலவு செய்து அவனுக்கு கட்டி கொடுத்தார்கள்.
எல்லா பெண்களையும் போலவே ஆசையாக போனேன். கணவர் கருப்புதான். ஆனாலும் லட்சணமாக இருந்தார். அவருடன் உடன் பிறந்தான்கள் மூன்று அண்னண்கள். இவர் கடைக்குட்டி.

அந்த ஊரில் பெரிய கோயில் ஒன்றில் எங்கள் திருமணம் நடந்தது.
முதல் இரவுக்கு அவரது வீட்டிற்கு போனோம் . கிராமத்தின் பிரம்மாண்டமான வீடு. அந்த வீட்டின் அவருக்கு மூன்று அண்ணன்கள். சகோதரிகள் யாரும் கிடையாது. எல்லாமே வந்தேறிகள். அண்ணிகள்.
ரிஷப்சன் என்கிற மண்ணாங்கட்டியெல்லாம் இல்லை. காசு வீணாக்க்கும் சமாச்சாரம் எல்லாம் அங்கே மிஸ்ஸிங்,. சோ, கல்யாணம் முடிந்த அந்த இரவே முதலிரவு.

எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் முதலிரவு நடந்தது அதற்கு முன்பு இல்லற தாமத்தியம் பற்றி எதுவும் நான் பெரிதாக அறிந்திருக்கவில்லை.
கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவர் பி.காம் என கல்யாண பத்திரிகையில் போட்டிருந்தார். ஆனால் அப்படி ஒரு வாசனையே அவரிடமிருந்து வரவில்லை. கேட்டதற்கு 'டிஸ் கண்ட்டினியூ' என்றார். என்னை போலத்தான் என நினைத்து கொண்டேன்.
நான் சென்னை அடையாரில் அந்த பிரபல பெண்கள் கல்லூரியில் மூன்றாம் ஆண்டு படித்த போது தானே இந்த திருமணக் கூத்து நடந்தது.
நாங்கள் தொடர்ந்து பேசினோம். ஆனால் அவர் பேச விருப்பப்பட வில்லை. என்னை தொட்டுக் கொண்டே இருந்தார்.
எனது அழகோ எனது இளமையோ அல்லது என் வாசமோ, பொங்கி வழியும் பூரிப்போ எது தெரியவில்லை அவரை என்பாற் இழுத்தது. ஆடைகளை களைந்து என் நிர்வாண மேனியை கான அவர் விழைந்தார். நான் அவர் பற்றியும் ஒரு முழு ஆணை பற்றியும் புரிதல் கொள்வதற்கு முன்பே அவர் என்னை ஆக்கிரமித்தார். நானும் அவரை ஏற்றுக் கொன்டேன்.

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 2

அன்று இரவு என் கணவருடன் நான் ஒரு நிறைவான சுகத்தை தான் பெற்றதாக உணர்ந்தேன் .
அவ்வளவு தான் என்னால் வெகு நாகரிகமாக சொல்ல முடியும்.
பாத்ரூமில் கூட நான் நிர்வாணமாக என்னை ஆக்கி கொண்டு குளித்ததேயில்லை. உள்ளாடைக் கவசங்களுடன் தான் நானே எனக்கு காட்சியளிப்பேன். ஆனால் இப்போது ஒரு ஆணுடன் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமல் நிர்வாணமாய் கிடப்பது என்பதையே என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அது தான் தாம்பத்ய நிஜம். ஆண்மை உறுப்பை தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்னே அதை கண்ணால் பார்த்து தீர வேண்டும்.
உடலுறவில் பிரச்சனை என்றால் அது திருமண வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கும். பெரும்பாலும் காதல் திருமணங்களில் இது பிரச்சனையாக இருக்காது. அங்க இங்க தொட்டு பேசி உருகி எப்போ எப்போ என எதிர்பார்த்து ஏங்கி பொங்கி வழியும்.
ஆனால், என்னைப் போல வீட்டில் பார்த்து வைக்கப்படும் திருமணங்களில் முன்பின் தெரியாத ஒருவனுடன் திடீரென கட்டிலைப் பகிர்வது என்பது கிட்டத்தட்ட ஒரு சூதாட்டம் போல்தானே? எல்லாருக்கும் ஜாக்பாட் அடித்துவிடுமா என்ன?
எனக்கு அடித்தது ஜாக்பாட்டா? இல்லையா? என்பதை தெரிந்து கொள்ளும் யாதொரு முன் தரவும் என்னிடமில்லை.,
தயாளன் தயாளனாக வாரி கொடுத்தானா? அல்லது காமக் கருமியா? என்பதெல்லாம் புரிந்து கொள்ளும் வயதும் அப்போது எனக்கில்லை.
எப்போதும் ஆண் பெண் புணர்ச்சி, காமச்சித்தரிப்பு, ஆகியவை மனதுக்கு மனம் வேறுபடும்.
ஏண் காமமே உடலுக்கு உடல் வேறானது.
உச்சக்கட்ட இன்பம் துய்க்காமளேயே மரித்து போகும் பெண் ஜென்மங்கள் இங்கே ஏராளம்.
ஆண் காமம் அல்லது பெண் காமம் உடல்சார்ந்ததாக ஆகும்போது அது மிக எளிதில் 'அடிக்ட்' சார்ந்ததாக மாறக்கூடும்.
ஒரு மானுட உடலுக்கும் இன்னொன்றுக்கும் வேறுபாடு ஏதுமில்லை. இரண்டுக்குமான வேறுபாட்டை உருவாக்குவது உள்ளம். அதன் அதீத கற்பனை அவ்வளவே.
என்னை போன்ற புதுக்கல்யாணமனவளுக்கு காமமும் புதிது. ஆணும் புதிது. ஆனால் அதெல்லாம் அந்த ஆண் எங்கே உணர்ந்தான். வெடிப்புல் துடிப்படங்குவது தான் அவனை போன்றவர்களின் அதிகபட்ச ஆண்மைத் தனம். காதலே இல்லாமல் காமமே பொங்காமல் வத வதவென பிள்ளை குட்டி பெற்றுப் போடுவோர்கள் இங்கே உண்டுதானே!
என்னமோ ஏதோ என ஒப்புக்கு நடந்த அந்த கூடலுக்குப் பின் அசந்து தூங்கினேன். கூடலின் தாக்கத்தை விட, மனமெல்லாம் புது உறவுகள், புது இடம், புது சூழ் நிலை. புது கட்டில் அனுபவம்.
மறுநாள் காலை பக்கத்தில் அவர் இல்லை. என் ஆடைகள் விலகி இருந்தது. அப்படியே துணிகள் தூக்கி என் வெளுத்த தொடைகளை நாணே பார்த்தேன். திடுக்கிட்டு, நான் எழுந்து என்னை சுத்தமாக்கி கொண்டு வெளியே வந்தால் எனக்கு பெரிய அதிர்ச்சி.

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 3

அந்த அறையின் வாசலிலேயே என் பொருட்கள் குவிக்கப்ப்ட்டிருந்தன.
'வாம்மா மகராணி. இப்ப தான் விடிஞ்சதா? அவரது அண்ணிகள்.
" இன்னையலிருந்து நீ உங்க வீட்டுக்கு போலாம்"
"எ..என்வீட்டுக்கா?"
"ஏன் ன் சொல்லலியா?'
"இவ சொல்ல விட்டிருக்கா மாட்டா போலியே?' அவர்களின் விட்டேத்தியான பேச்சு என்ன சூடாக்க.,
என் சம்பந்தப்பட்ட பொருட்கள் சிலவற்றை மட்டும் கொடுத்து அந்த பெரிய வீட்டுக்கு எதிரில் இருக்கக்கூடிய சிறிய ஓட்டு வீட்டில் என்னை தங்க சொன்னார்கள். அவர்களின் மூன்று அண்ணிகள்.
அதாவது இனிமேல் நான் அங்கதான் இருக்க வேண்டுமாம். இந்த பெரிய வீட்டிற்குள் வரக்கூடாதாம். ஏன்? என்று கேட்டதற்கு அவனுக்கு பாகமாக கொடுத்த எல்லா பணத்தையும், அதாவது எனது கணவருக்கு கொடுத்த எல்லா பணத்தையும் அவர் குடித்து சீரழைத்து விட்டாராம்.
அவருக்கு இந்த வீட்டில் சொத்தில் எதிலும் பங்கு இல்லையாம்
'அய்யோ அப்ப அஞ்சு கடை இருக்குது என்று சொன்னார்களே "
'அஞ்சு கடை இல்லடி. ஆறு கடை டவுனில் இருக்கு. என்ன இப்போ? ஆனா அது எல்லாம் எங்களுக்கு தான் . உன் புருஷன் அந்த கடையில் வேலை செய்றான். மாசம் நாலாயிரம் ரூபா சம்பளம். தரோம் அவனுக்கு, இப்ப நீ வந்துட்டே. இனிமே அஞ்சாயியரம் தரோம்.' என்றதும் எனக்கு தூக்கி வாரி போட்டது.
" ஒரு நாளைக்கு ஒரு வீட்டுல சாப்பிடுவான்., இனி நீயே பொங்கி போட்டுக்க" வெடுக்கென பேசி வெட்டி விட்டார்கள்.
என் நிலைமையை கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்/ வெறும் 10 சவரன் பதினஞ்சு சவரன் போட்டவர்கள் எல்லாம் அந்த பெரிய வீட்டில் உட்கார்ந்து நாட்டாமை செய்வார்களாம். நான் 100 சவரன் போட்டுக் கொண்டு வந்து அந்த சின்ன ஓட்டு வீட்டில் இருக்க வேண்டுமாம்.
அதுவும் இல்லாமல் எனக்கு போட்ட 100 சவரனில் தாலி தவிர, மீதி எல்லா நகைகளும் வாங்கிக் கொண்டார்கள்.
கேட்டால் உன் வீட்டுக்காரன் ' எனக்கு கல்யாணமாகி வர பொண்ணு கிட்ட நகையை வாங்கி ஈடு கட்டுறேன்' னு சொல்லி தான் எக்கச்சக்கமான கடன் வாங்கி இருக்கான். அவன் சூதாட்டத்திலயும், குடியிலும் பட்ட கடன் இந்த 90 சவரன் நகையால, ஒரு வழியா அடைஞ்சாச்சு ' என்றார்கள் அவரின் அண்ணிகள்.
என் தலை சுற்றி வேர்த்து முகம் இருண்டு அதிர்ச்சி ஆக, எனக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை . கல்யாணம் என ஒரு விஷயம் நடந்த சந்தோஷமே போய் விட்டது.
முதலிரவு நடந்த பொண்ணாச்சே., பாவம் எடுத்த உடனேயே முத நாளே வெளியே குடி வைக்கக் கூடாது.ன்னு தான் உன்னை இங்க பெரிய வீட்டுக்குள்ள வர விட்டு முதலிரவை இந்த வீட்டுல பெருந்தன்மையா நடக்க வச்சோம் ' என அவர்களது தியாகத்தை உரக்கச் சொன்னார்கள்.
ஒரே நாளில் எனது எதிர்காலமே இருண்டு போனது போல ஒரு உணர்வு. என்னுடைய பணம், சீர்செனத்தி, தங்க நகைகள் போனது கூட பிரச்சனை இல்லை. அதை எல்லாமே நாம் எதிர்காலத்தில் சம்பாதித்துக் கொள்ளலாம்.
ஆனால், ஆசை ஆசையாக ஒரு வீட்டில் வாழ வந்த பெண்ணை ஒரே நாளில் 'நீ இந்த வீட்டில் இருக்கக் கூடாது வெளியே போ' என சொன்னால் இப்படி வக்கிரமம் கேவலமும் பிடித்த கணவன் வீட்டு ஜனத்தில் நான் எப்படி காலமெல்லாம் வாழ முடியும்?
நாளை பின்னே எனக்கு பணம் காசு சேர்ந்தால் கூட, இந்த சொந்தங்கள் நடுவே என்னால் எப்படி சேர்ந்திருக்க முடியும் . ஒரே நாளில் இந்த கண்ணாடி குடுவை உடைந்து விட்டதே.
ஒரு பக்கம் ஆத்திரம் இன்னொரு பக்கம் அவமானம் எல்லாம் சேர்ந்து என்னை அழுகையாக வெடித்தது. ஆனால் அவர்கள் இரக்கம் காட்டவில்லை.
'ஏய்ய் முனியா' என ஒரு பையனை அழைத்தார்கள். அவன் வேலைக்கார பையன்.
"டேய்ய்ய் . முனியா .இந்த பாய் படுக்கையெல்லாம் அங்க ஓட்டு வீட்டுல போடு., இனிமே தயாளு அங்க தான் இருப்பான் " என உத்தரவிட்டார்கள்.
அந்த பாழாப்போன தயாளன் பக்கத்தில் இல்லை . அவ்வளவு காலையில் எங்கே போனான்? என்று கூட தெரியவில்லை . கடை திறக்க போய்விட்டானா? இவனுக்கெல்லாம் எதுக்கு பொண்டாட்டி?
என்னை கேட்காமலேயே என் பொருட்களை எல்லாம் அந்த ஓட்டு வீட்டில் போட்டு விட்டார்கள் .
காலையில் எனக்கு ஒரு காப்பி இல்லை. டிபன் இல்லை.
எழுந்தவுடனே பல்லை கூட துலக்காமல் அம்மாவிடம் காப்பி கேட்டதும், 'காபி வர கொஞ்சம் லேட்' ஆனால் ஆ ஊ என கத்தியதும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்து அழுகையாக பொங்கியது.
அந்த வீட்டிலிருந்த ஒரு குட்டிப் பெண் தான். என் கணவரின் அண்ணன் மகள் அவள் பெயர் ராஜி. அவள் தான் எனக்கு ஒரு டிபன் பாக்ஸில் இரண்டு இட்லியை போட்டு எடுத்து வந்தாள். எனக்கு அதை சாப்பிடக் கூட பிடிக்கவில்லை . நான் வைராக்கியமாக எதுவும் சாப்பிடாமல் இருந்தேன்.
இந்த நாய் சாயங்காலம் தான் வந்தான். பெரிய வீட்டில் போய் என்னை தேடி பார்த்து விட்டு இந்த ஓட்டு வீட்டிற்கு வந்தான் . எனது கால்களை பிடித்து அழுதான்.
' எல்லாம் என் தப்புதான் மன்னிச்சிடு. உங்க அப்பா கிட்ட எதுவும் சொல்லாதே " என்றான் யோசித்துப் பாருங்கள். அது ஒரு நகரம் இல்லாத கிராமம் . எந்த அடிப்படை வசதிகளும் இல்லை. என்னிடம் எனது அப்பா கொடுத்து விட்டுப் போன ஆயிரம் ரூபாய் மட்டும் தான் இருந்தது. இந்த நாயை நம்பி தான் என்னை விட்டுப் போய் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த நாயோ காலையிலேயே போய் எங்கெங்கெல்லாம் சுற்றி திரிந்துவிட்டு, கடையில் வேலை செய்துவிட்டு, சாய்னதிரமாய் வயிறு முட்ட குடித்துவிட்டு வந்திருக்கிறது. காலை பிடித்து கோழை போல அழுகிறது. பொண்ட்டாட்டி என்ன செய்தாள்? என்ன சாப்பிட்டாள் என்ற அக்கறை கூட இல்லை.
எவனை நம்பியும் கழுத்தை நீட்டலாம். ஆனால் குடிகார நாய்களை நம்பி கழுத்தை நீட்ட முடியாது . 'இவன் குடிக்க காசு கேட்டால், உன் பொண்டாட்டியை அனுப்பு தருகிறேன் ' என்று யாராவது சொன்னால் நம்மை சீவி சிங்காரித்து அவனுக்கு அனுப்பி விடுவான். அது தான் மூச்சு முட்ட குடிக்கும் குடிகாரனின் மனநிலை. அவனுக்கு குடிக்க சாராயம் வேண்டும். அது தான் அவன் இலக்கு. இப்படிபட்டா குடிகாரன் கிட்ட போய் என்னை மாட்டிவிட்டார்களே? அய்யோ..! எனக்கு என்ன செய்வது? என தெரியவில்லை.
இப்படி வந்து இவனிடம் மாட்டிக் கொண்டேமே?
அங்கே பண்ணை வேலை செய்து கொண்டிருந்த அந்த முனியனை கூப்பிட்டு 200 ரூபாய்க்கு மளிகை சாமான்களை வாங்கி வர சொன்னேண்.
அரிசி, உட்பட மளிகை பொருட்களை வாங்கி வரச் சொல்லி அன்று உணவு செய்து பொங்கி போட்டேன்.
ஒரு வாரம் கஷ்டப்பட்டு கழிந்தது. கண்ணக் கசக்கி கொண்டு வீட்டுக்கு போய் நிற்க முடியாது. உறவுகள் மத்தியில் அசிங்கப்பட்டு போய் விடுவோம். தயாள் எனும் எனது கணவனை எப்படியாவது மாற்ற வேண்டும் என்பதுதான் எனது வைராக்கியமாக இருந்தது.
அந்த மூன்று அண்ணனுக்கும் சொந்தமான ஆறு கடைகளில் மாறி மாறி எனது கணவன் வேலை செய்தான். என்னையும் ஒரு கடையில் வந்து வேலை செய்ய சொன்னார்கள். எனது தன்மானம் அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை.
அங்கிருந்து டவுனுக்கு போய் வீம்புக்காக ஒரு துணிக்கடையில் சேல்ஸ் கேர்ளாக வேலை செய்தேன். எனது அப்பா, அம்மாவிடம் எதையும் சொல்லவில்லை. நாட்கள் ஓடின. இந்த கொஞ்ச நாளிலேயே என்னையும் எனது கணவரை பற்றியும் தெரிந்து கொண்ட எத்தனையோ ஆண்கள் என்னை எப்படியாவது அபகரித்து விட துடித்தார்கள்.
அந்த கிராமத்திலேயே யாரும் இல்லாத அழகிலும், நிறத்திலும் இளமை பூரிப்பிலும் இருந்த என்னை எனது கணவனின் கையாலாகாத தனத்தினால் எப்படியாவது என்னை அனுபவித்து விட பல ஆண்கள் துடித்தார்கள் .
ஏன்? எனது துணிக்கடை முதலாளியும் சரி, முதலாளி மகனும் சரி என்னை சுற்றி வந்தார்கள். எப்படியாவது என்னை வசியப்படுத்தி ஏமாற்றி ஆசை வார்த்தைகளை சொல்லி பால் குடித்து விட முடியுமா? என்ற நினைப்பில் பல பூனைகள் என்னை சுற்றி வந்தன .
வெளியே இருக்கும் பூனைகள் மட்டுமல்ல, வீட்டிலிருந்த பூனைகளும் தப்பவில்லை. எனது கணவனின் மூன்று அண்ணன்களும் அவரவர் மனைவிமார்களுக்கு தெரியாமல் எனக்கு பலவிதமாக உதவ முன் வந்தார்கள்.
ஆனால், அவர்கள் அப்படி உதவுவதற்கு காரணம் எனது உடம்பு தான் என்பது எனக்கு தெரிந்ததுமே அவர்களது உதவிகளை நான் புறக்கணித்து விட்டேன்.
அதில் பெரிய அண்ணன் வா உன்னை டவுன்ல வீடு பாத்து வெக்கறென். என வெட்கமில்லாமல் கூப்பிட்டான். நான் செருப்பைக் கழட்டி காட்டினேன்.
என்னை சுற்றி இருந்த எந்த ஒரு ஆண்களையும் நான் ஏறெடுத்து பார்க்காமல் எனது கணவனே கண்கண்ட தெய்வமாய் இருந்தேன் . நடுவில் ஒரு நாள் எனது அப்பா வந்து பார்த்துவிட்டுப் போனார். எனது நிலையைக் கண்டு அழுதார். அவரால் அதை மட்டும் தான் செய்ய முடியும்.
'வேண்டுமென்றால் ஒரு அஞ்சு லட்சம் ரெடி பண்ணி கொடுக்கிறேன்' மாப்பிள்ளையை சென்னைல வந்து கடை போடச் சொல்லலாம். நீயும் வந்துடும்மா' என்றார்.
" வேண்டாம்பா, அந்தக் காசு இருந்தால் அதையும் இந்த படுபாவி குடித்து தீக்கத்தான் போகிறான் , மொதல்ல இவன் மாறனும். இவனுக்கு சுரணை வரனும். குடியை விடனும்., "
"சரிம்மா"
"எனக்கு நீ உதவி செய்றதா இருந்தா தயவுசெஞ்சி பணத்தை மட்டும் கொடுக்காத" என சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டேன். கை செல்வௌகு மட்டும் காசு தந்து விட்டு போனார்.
'கூட வந்த அம்மா மட்டும் ஏதாச்சும் விசேஷமா?" என கேட்டாள். என்னவென்று சொல்வது?

[Vimala Dayalan]

You are selling your story in NV website. Why are you posting here. Will it not affect the sales

இப்போது இல்லை. நீக்கப்பட்டு விட்டது. ஆனால் அமேசானில் உண்டு.

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 4

குடி ஒரு பக்கம், அன்றாட பிரச்சனைகள் ஒரு பக்கம் இருந்து கொண்டு இருக்கம் மறுபக்கம் தாம்பத்ய வாழ்க்கையும் சுமராக போய்க் கொண்டு தான் இருந்தது.

கணவர் தினமும் இல்லை என்றாலும் வாரத்துக்கு ஒன்று இரண்டு முறை அவரையே கட்டுப்படுத்த முடியாமல் என்னை துகிலுரித்து அனுபவிக்க தான் செய்கிறார் . நானும் எவ்வளவோ இந்த திருமண வாழ்க்கையில் ஏமாற்றம், வெறுப்பு இருந்தால் கூட அவர்க்கு இணங்கி தான் போகிறேன்,. ஆனால் நிலம் நன்றாக இருந்து என்ன பலன்?  விதை  வீரியமாக இருக்க வேண்டும் அல்லவா? பெரிய விளைச்சல் இல்லை.

 அவர் காலம் காலமாக உட்கொண்ட ஆல்கஹால், சிகரெட் போதை வஸ்துக்கள் அவரது விந்தணுக்களை பலம் இழக்க செய்ததோ என்னவோ தெரியவில்லை.  எனது கர்ப்பம் தாமதித்து கொண்டே போய் ஆறு மாதத்திற்கு பிறகு தான் நல்ல செய்தியே வந்தது. 

' பரவால்லடா லேட் ஆனா கூட பரவால்ல ஒரே வருஷத்துல வயிறு வீங்கி வச்சிட்டியே"  அவனது அண்ணன்களே  என்னை அருகில் வைத்து கொண்டே  அவரை ஒரு மாதிரியாக பேசினார்கள்.

 ஒரு தம்பியின் மனைவி நேரில் இப்படி பேசுகிறோம் என்ற வெட்கமே இல்லாமல் அவர்கள் பேசினார்கள். 

அது இந்தாளுக்கு உறைக்க கூட இல்லை. அசடு வழிய சிரித்துக் கொண்டே நின்றார்.  எனக்கு பற்றிக் கொண்டுதான் வந்தது.

அதுவுமில்லாமல், "இவன் குடிச்ச குடிக்கு இவனுக்கு எல்லாம் புள்ள பொறக்குதே பெரிய விஷயம் தான் " என கணவனின் அண்ணிமார்கள் ஜாடை மாடையாக  சொன்னது தான் எனக்கு எரிச்சலும் கோவமாக வந்தது.

 நான் அதற்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டாமல் இருந்ததால், அந்த நாய்கள் வேறு ஒரு பழியை தூக்கி போட்டார்கள் .

" எனக்கு என்னமோ அந்த முனியன் வேலையா தான் இருக்கும்"  என  அந்த வீட்டின் மூத்த அண்ணி சொல்லவே எனக்கு தூக்கி வரி போட்டது. அவன் தானே அவ புருஷனை விட அந்த ஓட்டு வீட்டுல  ஜாஸ்தி புழங்கறான். ஒத்தாசைக்கு அவனை விட்டா அவளுக்கு யார் இந்த வூட்டுல? முனியன் கை வெச்சி தான் இவ பூத்து குலுங்குனாளோ? என்னமோ?" என் தலையில் இடி விழாத குறைதான்.

முனியன் என்பவன் அந்த பண்ணைகளில் வீட்டு வேலை செய்யக்கூடியவன் நான். சிறு வயதுக்காரன்,  கல்யாணம்  ஆகாத பையன். அவனை  நான் ஆத்திர அவசரத்திற்கு ஏதேனும் ஒரு வேலையை கொடுத்து அனுப்புவேன். பெரும்பாலும் அவன் வீட்டு வாசலுக்கு வெளியே தான் குழைந்து நிற்பான்.

போயும் போயும் அந்த பையன் கூடவா என்னை வைத்து பேசுவது? இவர்களின் அக்கிரமத்துக்கு அளவே இல்லையா?

 அவனை நான் எனது சொந்த தம்பியாக நினைத்தேன் . அவனும் என்னை அம்மா இல்லை அக்கா என்று கூப்பிடுவான்.

'சீ  இந்த மானங்கெட்ட ஜென்மங்கள் என்னென்ன பழி எல்லாம் போடுகிறது?. இனி பொறுத்துக் கொள்ளக் கடாது'  என்று புள்ளத்தாச்சியாக இருந்தும்,  அந்த பெரிய வீட்டு படி ஏறி  அந்த குடும்பத்துக்கே சாபமிட்டு வந்தேன்.

 அது மட்டும் இல்லை, அந்த வீட்டு ஆண்கள் ஜொல்லு வழிய என்னிடம் என்னவெல்லாம் பேசினார்கள் என்பதையும் சப்ஜாடாக புட்டு புட்டு வைத்து திட்டினேன். ஒட்டு மொத்த பண்ணை ஜனங்களும் வேடிக்கை பார்த்தது.

 நான் திட்டிய திட்டில் அவர்கள்  கூனி குறுகிப் போய் மன்னிப்பு கேட்பார்கள் எனப் பார்த்தால், அதுதான் இல்லை.

 சுற்றிலும் அத்தனை பண்ணை ஆட்கள் எதிரில் நான் இப்படி திட்டவே அவர்கள் வேறு விதமாக உபாயம் செய்தார்கள்.

 அந்த கொடுமைக்கார சிறுக்கிகள் அவரவர் புருஷங்களிடம் வாய்க்கு வந்தபடி ஒப்பிக்க., மூன்று அண்ணனும் சேர்ந்து எனது கணவனை சாராயக்கடைக்கு அழைத்து போய் வயிறு முட்ட சாராயம் கொடுத்து விட்டு

" தம்பி டேய்ய் சொல்றேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத,  எனக்கு என்னமோ உன் பொண்டாட்டிக்கும் முனியனுக்கும் ஏதோ பழக்கம் இருக்குன்னு நினைக்கிறேன் "

'என்னண்ணா சொல்றே?"

"அவன் தான் அவ வயித்துல புள்ள கொடுத்து இருப்பான்னு ஊரெல்லாம் பேசிக்கிறாங்கடா. அவமானமா இருக்குடா '

" அண்ணா"

" ஒருவேளை அந்த கொழந்தை பிறந்து அது முனியன் ஜாடையா இருந்தா,  நம்ம ஊர்ல யாருமே நம்ம வீட்ல யாருமே நிம்மதியா வாழ முடியாது.  குடும்பமே தூக்கு போட்டு தான்டா சாகணும் " என சொல்ல அந்த விருந்தாளிக்கு பொறந்த ஈன மகன் அதை உண்மையென நம்பி,

 அதே குடிபோதையில் வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்து என்னை அடித்த அடியும்,  திட்டிய வசவும் என்னால் காலத்துக்கும் மறக்கவே முடியாது. இப்போது நினைத்தால் கூட உடல் நடுங்குகிறது. எப்படி அதெல்லாம் தாங்கினேண்?

கணவனின் அண்ணனகளும், அண்ணியும் கைக்கட்டி வேடிக்கை பார்த்து நமுட்டு சிரிப்பு சிரிக்க  நான் தூள் தூளாக நொறுங்கி விட்டேன்.

[Vimala Dayalan]

கதையை எழுத உங்கள் கடின உழைப்புக்கு பாராட்டுக்கள்.

மிக்க நன்றி!
ஆனால், பலரும் இந்த கதையை படித்திருந்தாலும் கமென்ட் ஏதும் போடாமல் தவிர்க்கிறார்களே?

[Vimala Dayalan]

Chapter - 5 

அப்போது அங்கே கூட இருந்த அந்தப் பண்ணை ஆட்கள் பார்த்த பார்வையும், அந்த பெரிய வீட்டில் இருந்த குடும்பத்தினர்களின் ஏளனப் பேச்சும், இனி நம்மை இந்த வீட்டில் இந்த ஊரில் ஒரு நாளும் நிம்மதியாக இருக்க விடாது என தெரிந்து போனது.

ஒன்று  நான் அவர்களுக்கு அடங்கி போக வேண்டும். அல்லது நான் ஊரைவிட்டு ஓட வேண்டும். அதுதான் அவர்களது நோக்கம் அதற்கு நாம் இரையாக விடக்கூடாது என நினைத்தாலும்,  இனிமேல் இந்த மாதிரி புருஷனோடு சேர்ந்து  வாழ்வதில் அர்த்தமே இல்லை எனக்கு தோன்றியது .

இந்த வீட்டில் தானே இருக்கக் கூடாது?  நான் உடனே எனது பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டு பக்கத்து தெருவில் இருந்த ஒரு கோயில் வீட்டில் உட்கார. அந்த தர்மகர்த்தா அந்த வீட்டின் ஒரு அறையை ஒதுக்கி கொடுத்தார் .

"அந்த குடும்பம் இங்க சொத்து பத்து காடு கழனி கடைங்க உள்ள குடும்பம். ஆனா  வீட்டாளுங்க சரியில்ல., என்ன பண்றது?. கொஞ்ச நாளைக்கு வேணா, இங்க தங்கிக்கம்மா., ஆனா சொல்றேன்னு தப்ப  நினைச்சிக்காதம்மா,. நீ சென்னை போற வழியை பாரும்மா"

'இல்ல குழந்தை பொறக்காம நான் இந்த ஊரை விட்டு போறதா இல்ல"

 நான் ஏண் சொல்கிறேன்  என்பது அந்த வயசாளிக்கு புரிந்தது. சாவி கொடுத்தார்.

அதற்குக் கூட அந்த தர்மகர்த்தாவிடம் எனது கணவரும் கணவனின் அண்ணன்களும் சண்டையிட்டார்கள் . அவரும் கூட ,இதுக்கப்புறம் ஏம்மா,  இங்க இருக்க?  ஒன்னு   நீ   டவுனுக்கு போயிடு இல்லன்னா சென்னைக்கு போயிடு., அவங்க வாய்ல டெய்லி நிக்காத.,  உங்க அப்பா அம்மா வந்து அழைச்சிட்டு போக சொல்லும்மா" என்றார்

"  இல்லங்கைய்யா . இப்ப நான் போயிட்டேன் அப்படின்னா எனக்கு பொறந்தது அந்த முனியனுக்குனு சொல்லிடுவாங்க""

"..................."

 "நான் இங்கே இருந்து குழந்தை பெத்துட்டு அதுக்கப்புறம் தான் போவேன்... " என்று நான் வீம்பாக அதே ஊரில் இருக்கவே , கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த ஊரார் என்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏற்றுக் கொள்ள ஆரம்பித்தார்கள் .

' இதுதான் சாக்குனு அவ ஒன்னும் ஊர விட்டு போயிடலையே. இங்கே இருந்து தான் பரிசுத்தமானவ அப்படின்னு காட்டுறதுக்கு இருக்காளே' அப்பந்னா அவ மேல ஒரு தப்பும் இல்லையே. அதுவும் இல்லாம அந்த முனியன் ஒரு அப்பாவி. அவனை இத்தனை வருஷமா நம்ப பார்த்துட்டு இருக்கோம்.  இப்படி ஒரு தப்பை அவன் செய்வானா?' என்றெல்லாம் மக்கள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

எனக்கு ஏழு மாதம் ஆக, நான் பார்த்து வந்த  டவுன் வேலையை நான் விட,. அப்பாவும், அம்மாவும் கூட வந்து இருந்தார்கள்.

 எல்லோரும் எதிர்பார்த்த அந்த பிரசவம் வந்தது. உள்ளூர் ஹாஸ்பிடலிலே அழகான பெண் குழந்தை பிறந்தது.  குழந்தை எனது கணவரின் அம்மா, இறந்து போன மாமியாரின் ஜாடையாக  இருப்பதாக ஊரார்  சொல்ல  வந்து பாருங்க ஒரு நிம்மதி.

அன்று முழுக்க அழுகையை துடைத்து கொண்டே இருந்தேன். போதும் அழுதது. இனி எதற்கும் அழக்கூடாது  என்றும் தெளிந்தேன்.

என் மீது சுமத்தப்பட்ட அந்த வீண்பழி  அன்றோடு தொலைந்தது . மொத்த ஊராரும் ஒன்றுகூடி அந்த பெரிய வீட்டை திட்டி கரித்துக் கொட்டினார்கள்.

 ஆனால், நான் அதற்குப் பிறகு அந்த ஊரில் இருக்க தேவையில்லை தான். ஆனால் இன்னும் கொஞ்ச காலம் இருந்து குழந்தைக்கு  பால் மணம் மாறினால் பயணம் செய்ய ஈஸி' என்பதால் இன்னும் ஆறுமாதகாலம் அங்கேயே இருந்தேன் .

இந்த இடைபட்ட ஒரு ஆண்டில் ஒருமுறை கூட அவனின் அண்ணந்களும் அவர்களுக்கு வாய்த்த இல்லத்தரசி சிகாமணிகளும் கூட பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் என்னையும் என குழந்தையும்  வந்து பார்க்கவே இல்லை. அவர்கள் பார்க்காவிட்டால் போயிற்று,  நான் எவன் கூட படுத்து புள்ளை பெற்றோனோ அந்த நாயே கூட வரவில்லை.

நான் டவுனில் ஒரு சூப்பர் மார்கெட்டில் வேலைக்கு போய் கொஞ்ச நாள் சம்பாதித்தேன். அங்கிருந்தபடியே கல்லூரி படிப்பை தபாலில் தொடர்ந்தேண். கடைசி ஒரு  ஆண்டு தேர்வு  எழுதினால் டிகிரி கிடைக்கும்.

கடைசி தேர்வு எழுதுகிற சமயத்தில் நான் எனது குழந்தை எடுத்துக் கொண்டு நான் கிளம்பி விட்டேன் .

அதுவரை என்னை வந்து பார்க்காத அந்த நாய் பஸ் ஸ்டாண்டில் வந்து வந்து எனது காலைப் பிடித்து அழுதது. எனது கணவர் அழுத போதும் அவனை எட்டி உதைத்து விட்டு வந்தேன். அதன்பின் நடந்தேல்லாம் இந்த விமலாவின் போராட்ட வரலாறு.

 இதெல்லாம் நடந்து 20 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது 

 எப்பவோ நடந்து முடிந்து போன எனது வாழ்க்கையின் கருப்பு பக்கமான அந்த ஓராண்டு இல்லற வாழ்க்கையை  இப்போது, அதுவும் இன்று ஏன் நினைவு கூற வேண்டும்? அவசியம்  இருக்கிறது.

இந்த கதையை இப்போது  நான் சொல்ல வேண்டும்? உங்களிடம்  இதை நான் சொல்லி என்ன ஆகப்போகிறது?.  நான் பரிசுத்தமானவள் என்பதை உங்களிடம் நிரூபிக்கவா?

 விமலா ராணி,. விமலா  தயாளன் ஆகி., சே  இந்த விமலா தயாளன்  பெயரைப் பாருங்கள்.

இந்த 20 ஆண்டுகளாக எப்போது சொன்னாலும் நான் எனது கணவரின் பெயரை சொல்லாமல் சொன்னதில்லை.

கணவனை தான் அப்போதே ஒதுக்கி விட்டு வந்து விட்டேன். பஸ் ஸ்டாண்டில்  எல்லாரும் பார்க்க எட்டி உதைத்து விட்டு வந்தேன். ஆனால் அவனது பெயரை சுமந்து கொண்டு தான் இருக்கிறேன். 

இந்த விமலா  தயாளன் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த பேர் சொல்ல விரும்பாத ஊரில் இருந்து கிளம்பி,  சென்னைக்கு வந்து சொந்தம் பந்தம் எதையும் தேடி பார்க்காமல்  ஒரு வுமன் ஹாஸ்டலில் தங்கி சொந்தமாக வேலை தேடிக்கொண்டு  மேற்கொண்டு படிக்கவும் ஆரம்பித்தேன். 

கையில் குழந்தையை வைத்துக் கொண்டே நான் சகல கஷ்டங்களையும் பட்டேன். மகள் ப்ரீத்தியை கிரஷ்ஷில், பால்வாடி  ஸ்கூலில் சேர்த்து அவளை பார்க்க ஆளை நியமித்து..

அப்ப்பப்பா.  நான் பிறந்த இதே சென்னையில் ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டேன்.  இளநிலை டிகிரி முடித்தேன் .அதற்குப் பிறகு பி.ஜி அதற்கு பிறகு ஸ்பெஷலிஸ்ட் டாப் கோர்ஸ் .

இது மட்டும் இல்லாமல் குழந்தையை கூட்டிக்கொண்டு நியூசிலாந்து வரை சென்றேன்.  அங்கும் ஒரு உயர் படிப்பை படித்தேன் . திரும்ப இங்கே வந்து  ஆண்டிற்கு ஒரு நிறுவனம் என பல நிறுவனங்களைத் தாண்டி இன்று நீங்கள் எல்லாம் வியக்கிற ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் ஒட்டுமொத்த கன்ட்ரி  ஹெட்டாக நியமிக்கப்பட்டு இருக்கிறேன்.  

இன்று எனக்கு கீழே இந்தியாவில் மட்டும், 19 கிளைகள்,  500 பேர் பணிபுரிகிறார்கள்.

அந்த  கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தின் இந்திய வர்த்தகம் முழுதும் நான் தான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். 

கல்விதான் என்னை உயர்த்தியது.  நான் கொண்ட வைரக்கியம்தான் என்னை இந்த அளவிற்கு கொண்டு வந்தது .

எனது கல்வி ஸ்டேட்டஸ் கூடவே எனது மகளும் வளர்ந்தாள்.

இன்று முன்னணி பில்டரின் மிகப்பெரிய 5 ஸ்டார் நட்சத்திர அப்பார்ட்மெண்டை சொந்தமாக வாங்கி  நாங்கள் வசிக்கிறோம்.  நாங்கள் என்றால் நானும் எனது மகளும்.

 அதெல்லாம் போகட்டும் .

இதென்ன விமலா ராணியின் வீர வரலாறா? இலை சுய தம்பட்டமா? எதற்கு 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்த கதையை நான் சொல்கிறேன் . இப்போது செழித்தோங்கி நிற்கும் எனது செல்வ நிலையை பறை சாற்றுகிறேண். வீண் பெருமைக்கா? இல்லை, உங்கள் யாருக்காவது மோட்டிவேஷன் கிளாஸ் எடுக்க போகிறேனா? எதுவும் இல்லை.

இந்த விமலா  தயாளன் என்பது யார்? என்பதையும் எத்தனை வைராக்கியமானவள்? என்பதையும் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கணவன் சரியில்லை என்ற உடனே இன்னொரு ஆணை தேடுவது இன்னொரு துணையை தேடுவது, வறுமைக்கும்  தினவெடுக்கும் இளமைக்கும் இரையாகிப் போவது என்கிற ஒரு தவறை நான் எப்போதுமே செய்யவில்லை .   நான் சராசரியும் இல்லை.

எனது இத்தனை ஆண்டுகால பயணத்தில் நான் எப்படி முன்னேற வேண்டும்? எனது மகளை எப்படி வளர்க்க வேண்டும்? என்று நினைத்தேனே தவிர, எனது இளமையின் பசியை எப்படி தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என ஒருபோதும்  நினைத்ததே இல்லை.

வெளி நாடுகளில் விமான பயணங்களில்   நான் சக ஆண்களுடன் பயணம் செய்திருக்கிறேண். பார்ட்டி, கான்ப்ரண்ஸ், பஃபே , எல்லாம் உண்டு. ஆனாலும் எவனும் என் நுனி விரலையும் தொட்டதில்லை. தொட விட்டதில்லை.

நான் கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் செய்திருந்தால் நான் இப்பொழுது பெற்றிருக்கும் உன்னதமான நிலையை இன்னும்  கூட பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நான் பெற்றிருக்க முடியும் .

ஆனால் நான் அதை ஒருபோதும் செய்யவில்லை. 

எனக்கு கணவன் கூட இருக்கிறானா ? இல்லையோ அவன் கட்டிய தாலிக்கு நான் ஒழுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று தான் இத்தனை ஆண்டு காலமாக இருந்தேன் வாழ்ந்தேன். வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

ஆனால் ஆனால் .,....

ஆனால்., இந்த ஒரு வார காலமாக எனக்கு நடந்த பிரச்சனைகளும் எனது கற்புக்கு நேரடியாக விடப்பட்ட சவால்களும் என்னால் முறியடிக்கவில்லை .

அழுகையாக இருக்கிறது.  அவமானமாக இருக்கிறது.

போயும் போயும் இந்த வயதில் எனக்கு தோற்றுப் போய் விடுவேனோ என்கிற பயம்  என் நெஞ்சை அடைக்கிறது. உடல் உஷ்ணமாகிறது. காரணம் எனது மகள் ப்ரீத்தி.

அவளது வருங்கால கணவன் , அவளது காதலன் ஷாம். 

அட இது வழக்கமான கில்மா கதை' என நினைத்து விடாதீர்கள் . ஒரு இல்லத்தரசி தனது இல்லற ஒழுக்கத்தை வைராக்கியமாக கடைபிடித்து வரும் சூழ்நிலையில் அவளுக்கு எதிராக தொடுக்கப்பட்ட சவால்களை அவள் முறியடித்தாளா ? இல்லையா அவலது பக்கம் என்ன நியாயம்? என்ன அநியாயம்? அவள் எப்படியெல்லாம் வஞ்சிக்கப்பட்டாள்  என்பதை குறைந்தபட்ச உணர்வோடு  இந்த கதையை   அல்லது  எனது இந்த வாழ்க்கையை நீங்கள் விமர்சிக்கலாம். 

யோசித்துப் பாருங்கள்.  கணவன் இல்லாத ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் அதுவும் கை குழந்தைடன் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையில் எத்தனை ஆண்கள் பல்லை இளித்துக் கொண்டு வருவார்கள் ?

அவர்களுக்கெல்லாம் என மடியில், என் படுக்கையில்  இடம் கொடுத்தேனா? 'தோழி, நண்பி, உடன்பிறவா சகோதரி என பசப்பு வார்த்தைகளை பேசிக்கொண்டு மார்புகளைப் பார்த்துக் கொண்டே பேசுவார்கள்.

' நீ உம்ம்.. சொல்லு நான் ராணி மாதிரி வைத்துக் கொள்கிறேன் '  என சொல்பவர்கள் எத்தனை பேர் ?

இந்த பசப்பு வார்த்தைகள் என்னிடம் யாரும் சொல்லி இருக்க மாட்டார்களா? சாதாரண பெண்களுக்கே அத்தனை ஆபர் வரும்போது ஒரு சினிமா நடிகையை விட மிஞ்சிய அழகும்,  இளமை பூரிப்பிலும் இருக்கின்ற எனக்கு எத்தனை ஆபர்கள் வந்திருக்கும்?

 அதை எல்லாம் மீறி கட்டுகோப்பாக வாழ்ந்து தானே நான் நினைத்த உயரத்தை இலக்கை அடைந்திருக்கிறேன் 

அப்படிப்பட்ட பரிசுத்தமானவளை எவனோ ஒரு சின்ன பையன் வந்து அசைத்து விட முடியுமா ? என்ன?

[Vimala Dayalan]

இந்த தளத்தின் ஜாம்பாவான் எழுத்தாளர்களாக அறியப்படுகிற ரதிபாலா, மன்மதன் போன்றோர்கள் பாராட்டி ஊக்கம் அளித்திருப்பதற்கு நன்றிகள்!

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 6

அந்த ஷாம் என்னும் இளைஞனை எனது மகளுக்கு எப்படி தெரியும்?' என தெரியவில்லை. 20 வயது பெண் ப்ரீத்தி. காலேஜ் பைனல் இயர், பைனல் செமஸ்டரை முடிக்க போகிறாள். இவன் அவுட் ஆப் காலேஜ். எப்படியோ என் மகள் அவனை பார்த்து விட்டான். அவனும் பார்த்து விட்டான் பழக்கம் காதலாகி விட்டது.
இரண்டு பேருக்கும் செம்மையான லவ்'வாகிவிட்டது. எனது மகள் அழகி தான். ஆனால், என் அளவுக்கு இல்லை என்பது எனக்கு தெரியும்.
ஆனால் ஷாமுக்கு அவள் தேவதையாக தெரிந்திருக்கிறாள்.
திடீரென ஒரு நாள்
" மம்மி நான் இன்று ஒரு ஆளை நாம் வீட்டிற்கு கூட்டி வருவேன் உங்களுக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ்' என்றார்கள். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை ஒருவேளை எனது கணவரை தான் இவளை அழைத்து வருகிறாளா ? அந்த ஆளு ஆளு இவளை எங்காவது பார்த்து தொலைத்து விட்டானா? என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்க சாயந்திரம் அந்த ஷாமை அழைத்து வந்தாள்.
ஜீன்ஸிலும் நீல கலர் பணியிலும் இருந்த அவன் பார்க்க அழகாக இருந்தான். அவளுக்கு டென்னிஸ் கோச் அவன். கோச்சிங்க் அவனது ஹாப்பி மட்டும் தான். அவன் குடும்ப பிசினஸ் பல இருந்தன.
எனது மகளை விட எட்டு வயது வித்தியாசம். ஆனால் முகத்தில் முகம் இளமையாக வசீகரமாக இருந்தது. இப்படியா திடுதிப்பென ஒரு லவ்வரை கூட்டி வந்து அம்மாவிடம் அறிமுகப்படுத்துவாள்?. இந்த ப்ரீத்திக்கு அறிவே கிடையாது எனக்கு கோபமாக வந்தது. ஆத்திரத்தில் பல் கடித்தபடி இருந்தேன்.
அவனும் ரொம்ப கேஷுவலாக கைகுலுக்கி 'ஹலோ ஆன்ட்டி' என்றான். கொஞ்ச நேரத்தில் அவன பற்றி எல்லா விவரங்களையும் சொன்னான். ஒரே பையன். ஒரே பொண்ணாம்.
"எல்டர் சிஸ்டர் மேரிட்' என்றான்
அவனது அப்பா ஹோம் தியேட்டர், அக்வாஸ்டிக் பிசினஸ் செய்கிறார். பிராண்ட் பெயரை சொல்ல ஷாக் ஆகிவிட்டேன். அது பிரபலமான ஹோம் தியேட்டர் பிராண்ட். 10 லட்சம் கொடுத்தால் ரூமையே ஒரு மினி தியேட்டர் போல மாற்றிக் கொடுத்து விடுவார்கள். இவன் அதையும் பார்த்து கொள்கிறான். கூடவே ரெடிமேட் டிரஸ்., காஸ்மெடிக்ஸ் ஐடம்ஸ், சேல்ஸ் ஷாப் மட்டும் சென்னையில் இவனுக்கு 11 கடைகள் இருக்கின்றன. வாவ் பெரிய இடம்தான்.
அவன் என்ன படித்திருக்கிறான் என்ன வேலை செய்கிறான்? என்ன வருமானம்? எல்லாம் சொன்னான்.
" ஆன்ட்டி எனக்கு பிரீத்தியை கல்யாணம் பண்ணி கொடுங்க. நான் அவளை பத்திரமாக பார்த்துக்குவேன். பிலீவ் மீ ஆன்டி "
'.................."
'அவளை மட்டுமல்ல , உங்களையும் பத்திரமாக பார்த்துக் குவேன் " நான் முறைக்க.,
' இது என் வீடு என் குடும்பம். ஐ வில் டேக் கேர்.. ஆப் யூ' என்றெல்லாம் டயலாக் பேசினான்.
நான் ப்ரீத்தியை மட்டும் தனியாக கூப்பிட்டு ' இதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. கண்டிப்பா மேரேஜ் பண்னுக்குவான்னா., முதல்ல., அவங்க வீட்டில் வந்து பெண் பார்க்கச் சொல்லு."
"அம்மா பேமிலி பிசினஸே மாசம் பல லட்சம் தேறும். இவரு தனியா பிஸினஸ் பண்றார். எல்லா பெரிய மால்லயும் இவனுக்கு ரெடிமேட் ஷாப் , காஸ்மடிக்ஸ் ஷாப் இருக்கு. இவன்கிட்டயே 25 பேர் வேலை செய்றாங்க. வசதி விடுங்க குட் ஆட்டியூட், பிகேவியர் இருக்கு. ரொம்ப சாப்ட் கை.. ப்ளீஸ் மம்மி" என்றாள்.
"இவ்ளோ பிசியா இருக்கான்.. இதுல டென்னிஸ் வேறயா?'
'டென்னீஸ் இல்ல., பேட்மின்டன்"
"'எதுவோ ஒன்னு.. பேட்மின்டன் எப்படி?"
'அது மார்னிங்க் சிக்ஸ் டூ எய்ட் மம்மி"
ப்ரீத்தி ஆறு மாதமாக பேட்மின்டன் கோச்சிங்க் போய் வருகிறாள். அங்கு போகதான் இவளுக்கு பழக்கமாயிருக்கிறது போல. இடம் வசதியான இடம்தான் .வீட்டிற்கு ஒரே பையன் . பையன் நல்லவன் தான். ஆனால் இது ஆம்பளைங்க இல்லாத வீடு.
இப்படி கல்யாணத்திற்கு முன்பே ஒரு பெண்ணை அவளது வீட்டில் வந்து பார்ப்பது சரியாக இருக்குமா?
ஒரு நாள் இந்த விஷயம் அவர்களது வீட்டில் தெரிந்து கொண்டால் என்ன சொல்வார்கள்?
அம்மாவும் மகளும் பையனை வலை போட்டு பிடித்து விட்டாளுங்க என சொல்ல மாட்டார்களா? நான் எவ்வளவு எடுத்துச் சொன்னாலும் இந்த ப்ரீத்தி கேட்டு தொலையவே இல்லை .
அவனும் "ஆன்ட்டி. இதெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதீங்க., உங்களுக்கு ஓகே வா?. உங்களுக்கு புடிச்சிருக்கா.,? அதை சொல்லுங்க'
'..................."
"இப்ப அவுட் ஆஃப் கண்ட்ரி. ஹி இஸ் இன் ஜெர்மனி. அவர் இன்டியா வந்த உடனே நாங்க பேமிலியா வந்து பொண்ணு கேட்க வரோம். ஓகேவா? அதுவும் இல்லாம ப்ரீத்தி இப்ப காலேஜ் பைனல் இயர், பைனல் செமஸ்டர்ல இருக்கா. அது முடிஞ்சப்பறம் மேரேஜ் பிக்ஸ் பண்ணிக்கலாமே"
'....................."
" நான் உங்களை ஏன் பார்க்க வந்தேன் அப்படின்னா ? முதல்ல நீங்க எனக்கு ஓகே சொல்லணும் . நீங்க தான் எனக்கு முக்கியம்" என்றான்.
எனக்கு என்ன சொல்வது என்ன தெரியவில்லை . கலகலப்பாய் பேசி காபி குடித்து விட்டு போனான். ரொம்ப ஸ்டல், மேன்லி லுக்., பேச்சு நடையெல்லாம் ஒரு பாலிவுட் நடிகன் போல தான் தெரிந்தான்.
எனக்கும். பையன் நல்லவனா இருந்தா, சரி பிரீத்தியை கட்டி வைத்து விடலாம்' என தான் தோன்றியது.
தொடர்ந்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் வந்து வீட்டிற்குள் மகளை கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டுப் போனான்.
அதோடு இரவு வரை பேசிக் கொண்டிருந்தான். அதுதான் எனக்கு நெருடலாக இருந்தது. அவன் வந்தாலே நான் உள் ரூமில் போய் லாக் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டியதாக இருந்தது.
அவன் அப்படி அடிக்கடி எங்கள் அப்பார்ட்மெண்டில் வருவது எனக்கே ஒரு மாதிரியாக இருந்தது .
அப்படி நான் சொன்னேன் என்பதற்காக, அவன் மேலே வராமல், அப்பார்ட்மெண்டில் பார்க்கிங்கிலேயே வைத்து அவளை இறக்கி விட்டு போனான்.
ஒருமுறை அவன் அப்படி இறக்கிவிட்டுப் போகும் போது நான் ஜன்னலில் எட்டிப் பார்க்க, அவன் எனது மகளை இடுப்பில் கை போட்டு வளைத்து பிடித்து தன்னோடு அணைத்து அரை இருட்டில், அவளது உதடுகளை கடித்து முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தான்.
எனக்கு குப்பென வியர்த்தது.
இந்த வெட்கங் கெட்ட பெண்ணும் அவனுக்கு வாய் திறந்து உதடுகளை காட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த காலத்து பொண்ணுங்கள் ஒரு வரைமுறை இல்லாமல், எப்படி அலையறதுகள்? நான் உள்ளுக்குள் திட்டினேன்.
'ஹுக் இப்படி ஒரு முத்தக்காட்சி நான் முதன்முறையாக இப்போதுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். பார்த்ததுமே நான் திடுக்கிட்டேன் .
லிப்டில் ஏறி மேலே வாய் துடைத்துக் கொண்டு மேலே வந்த வீட்டுக்குள் நுழைந்த பெண்ணை பார்த்து எனக்கு கோபமாக இருந்தது. இந்த அசிங்கத்தை எல்லாம் வெளியில் செய்கிறார்கள் என கோபமாக இருந்தது.
நான் பார்த்தேன் சரி. வேறு யாரவது அபார்ட்மென்டில் பார்த்தால்?
என் உடம்பு தட தடவென ஆகிப் போனது.
இந்த ப்ரீத்தி நாயை என்ன சொல்லி திருத்த ? இதில் எல்லாமா நான் தலையிட முடியும்?

[Vimala Dayalan]

Ponna okkurathukku munnadi aripeduthu poyi irukka ava ammavathan first oppan pola

கதை ஓட்டத்தை நீங்கள் நன்கு படித்து புரிந்த கொள்ளவில்லை என நினைக்கிறேன்

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 7

சரி! இனிமேல் மகளை அவன் வெளியில் விட்டு விட்டு வர வேண்டாம் வீட்டுக்குள்ளே வந்து விட்டுப் போகட்டும்' என நான் சொன்னேன். வேற என்ன சொல்ல.? போற மானம் வீட்டில போவட்டுமே?
அதிலிருந்து அவன் ரொம்ப சாவகாசமாக வீட்டுக்கு வருவதும் சோபாவில் உட்கார்ந்து கொள்வதும் அவள் அருகிலேயே நெருங்கி உட்கார்ந்து கொள்வதும்., நான் இருக்கும் போதே அவன் அவளின் கையை எடுத்து அவன் பிசைந்து கொண்டிருப்பதும் எனக்கு பார்க்க ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. அவளும் கிளீவேஜ்ஜை அவனுக்கு காட்ட தான் செய்தாள்.
நானும் அவளிடம் சொல்லதான் செய்தேன்,.
"ஏய்ய் நான் சொல்றது தப்பா நினைச்சுக்காத ப்ரீத்தி. மேரேஜ்க்கு முன்னாடி ஒரு பையனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள கூப்பிடுறது தப்பு. அதுவும் நீங்க இவ்ளோ குளோசா நான் இருக்கும் போதே இப்படி இருக்கறது ரொம்ப.தப்பு.. அவன் தான் ஆம்பளை புள்ளை.. ஆனா உனக்கு வெக்கமே இல்லியாடி'
'அம்மா'
' நாளை பின்ன எதாச்சும் தப்பா ஆயிடுச்சுனா, நம்மளை எல்லாருமே குறை சொல்ல ஆரம்பிச்சிடுவாங்க., இது மாதிரி நான் நிறைய விஷயத்துல பட்டுட்டேன். சொன்னா கேளு ப்ரீத்தி,. அவனை அவங்க பேரண்ட்சோட வந்து பொண்னு கேக்க சொல்லு., இல்லன்னா., .அவன் இங்க வராமா இருக்கறது பெட்டர்"
'அம்மா அவன் ரொம்ப நல்லவன்மா"
'அவன் நல்லவனா? கெட்டவனா? ஆராய்ச்சில்லாம் வேணாம்."
" மம்மி., அவன் நல்லவனா இருக்குறதால தான், நம்ம வீட்ல வந்து என் கிட்ட உட்காந்து பேசிட்டிருக்கான்"
'...................'
'கெட்டவனா இருந்தா, என்னை லாட்ஜ் புக் பண்ணிட்டு ,. அங்க வாடி இங்க வாடி என்று கூப்பிட்டு இருப்பான் இல்ல?"
'...................ஏய்ய்'
" நான் தெரியாம தான் கேட்கிறேன் நானு காலேஜுக்கு போறேன்னு சொல்லிட்டு கோவளத்தில, இல்லன்னா மகா[பலிபுரத்துல ரூம் போட்டு '
"ஏய்ய்ய்'
"அவன் கூட ஒண்ணா இருந்தா உங்களுக்கு என்ன தெரியவா போகுது? சொல்லுங்க " என ப்ரீத்தி சொல்ல உடனே நான் பளிரென அவளை அடித்தேன் .
அவளை நான் அடித்தாலும் அவள் சொன்னதில் நியாயம் இருக்கத்தான் செய்தது.
ஷாம் அழகன். வசீகரமானவன். எந்த பெண்னுக்கு அவனை பார்த்தால் பிடிக்கும். சுலபமாய் தட்டி தூக்கி விடுவான். பெரும் பணக்காரன்;. ஒரு பெண்ணை எப்படி மயக்க வேண்டும்? என்ற வித்தை தெரிந்தவன் . ஒரு பேச்சில் ஒன்பது பிக்கப் பாய்ன்டு வைத்து பேசுவான்.
அவன் நினைத்திருந்தால் எனது மகளை எங்கு வேண்டுமானாலும் கூப்பிட்டு போய் அவள் அவன் இஷ்டத்திற்கு அனுபவித்து அவளை சீரழித்திருக்க முடியும். இவளும் ரெடியாக தான் இருக்கிறாள்.
ஆனால், அதை அவன் செய்யாமல் அவளை வீட்டில் வந்து விட்டுப் போகிறான். மொட்டை மாடியில் பால்கனியில் தான் நின்று பேசுகிறான். கண்டிப்பாக அவன் இவளை ஏமாற்ற மாட்டான்.
எனது கணவன் தயாளன போல இவன் தன் துணை மீது அக்கறை இல்லாதவனாக கண்டிப்பாக இருக்க மாட்டான்.
இவனை தாராளமாக நம்பலாம் என்று நான் நினைத்தேன். அவனை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வீட்டுக்குள் வர வைத்தேன் .
முதலெல்லாம் முகம் கொடுத்து அவனிடம் பேச மாட்டேன். ஆனால் அவன் மீது நம்பிக்கை கொண்டு அவளிடம் சினேகமாக பேச ஆரம்பித்தேன். அவனது அப்பா எப்போது வருவார்? எப்போது பிரித்தியை பெண் கேட்க அவனது குடும்பம் வரும்? என்றெல்லாம் கேட்டேன்.
அவனும் என்னிடம் ஓயாமல் கதையளப்பான். என் ஒர்க் என்னவெல்லாம் கேட்பான். சினிமா, பாலிடிக்ஸ் , லிட்ரேச்சர் எல்லாம் ஓபனாக பேசுவான்.
ப்ரீத்திக்கு பாலிடிக்ஸ் தெரியல, லிட்ரேச்சர் தெரியல என குறைபட்டு கொள்வான்.
இரவு பத்து மணி ஆகும் போது தான் வீட்டிற்கு கிளம்புவான். சில நேரம் டைனிங்கில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டும் போவான். என்னால் தடுக்க முடியவில்லை.
அவ்வளவு பெரிய வீட்டு பணக்கார பையன் நம் வீட்டில் இவ்வளவு நேரம் இருக்கிறானே என்றெல்லாம் எனக்கு தோன்றும்.
அவன் அத்துடன் நிற்கவில்லை. அவன் அதற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு நாளும் எதாவது கிப்ட் கொண்டு வந்து எனக்கும் எனது மகளுக்கும் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.
லிப்ஸ்டிக், சென்ட், பெங்கால்ஸ், கிளிப் என ஆரம்பித்து பெண்களை சுலபமாய் ஈர்க்கும் காஸ்மெட்டிக் ஐட்டத்தில் துவங்கி அவன் ரெடிமேட் டிரஸ்ஸும் பிர்சண்ட் செய்தான்.
அவன் பல லேட்டஸ்ட் ட்ரெண்டிங் உடைகளை கொண்டு வந்து எனக்கும் ப்ரீத்திக்கும் கொடுத்தான். எல்லாம் காஸ்ட்லி. டென் தவ்சன்ட் அபோவ்.. அதை எல்லாம் நான் அணிந்து கொண்டு எனது அலுவலகத்திற்கு போனால் மொத்த பேரும் அதிர்ச்சியில் திக்கு முக்காடுவார்கள்.
ஆனால், நான் எவ்வளவு மறுத்தாலும் அவன் இப்படி வாரி வழங்குவதை நிறுத்தவே இல்லை. இந்த ஒன்றிற்காகவே எனது மகளை இவனுக்கு கட்டிக் கொடுக்கலாம் என நான் நினைத்தேன் . காலை பிடித்து அளவெடுத்து கொண்டு செப்பல்ஸ் வாங்கி வரும் அளவுக்கு அவன் காஷுவலாக இருந்தான்.
இன்று வந்தால் என்ன கொண்டு வருவானோ? என ஏங்க ஆரம்பிக்கும் அளவுக்கு நான் கிஃப்ட் மோகத்திற்கு ஆளானேன். என்னால் அதெல்லாம் வாங்க முடியும் தான். ஆனால் இலவசத்துக்கு என ஒரு கவர்ச்சி இருக்கதானே செய்யும்? அவனை காஸ்மடிக்ஸ், செப்பல். ஷூஸ் அதிலேயே நிறுத்தி இருக்காமல் எங்களுக்கு உடைகள் வாங்கி தரவும் அலவ் செய்தது தவறாகி விட்டது.
ஆம். அப்படி அவனை அனுமதித்து தான் தவறாகி போய்விட்டது. ஏனென்றால், அவனது கிப்ட் பட்டியலில் கவுன், புடவை, பெட்டிகோட், சுரிய்தார், நைட்டீஸ், என போய் கொன்டே அடுத்ததாக இருந்தது ப்ரீத்திக்கு பிரா, ஜட்டி .
அவள் சைசுக்கு ஆறு பிராக்கள் ஜட்டிகளை பார்த்த உடனே நான் அவளிடம் சத்தம் போட்டேன் .
"இட்ஸ் எனாஃப் பிரீத்தி! வெரி ராங், கல்யாணத்திற்கு முன்னாடி ஒரு பையனிடம் இது எல்லாம் கிப்டாக வாங்குறியே உனக்கு அறிவு இல்லையா?" என்றெல்லாம் திட்டி தீர்த்தேன் .
ஆனால், அந்த ஷாம் நாய் அதற்கு மறுநாள் எனக்கு ஒரு கிப்ட் கொடுத்தான். பாக்சை திறந்தால் , அதிலும் ஆறு டிசைனர் பிராக்கள். மேட்சிங்காக பேண்டிஸ்கள்.
ஆனால் ஆனால் அது அனைத்தும் எனக்கு.
பார்த்தவுடனே எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
நான் மகளை திடுக்கிட்டு பார்க்க மகள் சிரித்தாள்
' இப்ப என்ன சொல்றே?" என்பது போல சிரித்தாள் .அவன் போன பிறகு நான் அவளை மறுபடியும் திட்டினேன் .
"என்னடி அவன் கொஞ்சம் கூட மரியாதை இல்லாம ஒரு மாமியாருக்கு போய் பிரா, ஜட்டிலாம் வாங்கி தரான். மோசமான பையண்டி" என்றேன்.
"அம்மா அதை ஏம்மா அப்படி நினைக்கிற? உனக்கும் இன்னோர்ஸ் தேவைப்படும் இல்ல?
"ஏய்ய்'
' அவன் தான் சொன்னான் .உனக்கு மட்டும் வாங்கி தரேன்.. உங்க அம்மாவுக்கு வாங்கி தரட்டா? வாங்கி தந்தா தப்பா நினைச்சுப்பாங்களா?" ன்னு கேட்டான்.
"ஏய்ய்ய் பைத்தியக்காரி. இப்படியா அவன் கிட்ட கேப்பே?"
"அவன் கேட்டான். சரி எங்க அம்மாவுக்கு இன்னர்ஸ் வாங்கி கொடு" ன்னு கேட்டேன். அவனும் எடுத்து வந்து கொடுத்தான் இதை போய் தப்பா நினைக்கிறியேம்மா"
" சரிடி! என் சைஸ் எப்படி அவனுக்கு தெரியும்"
" நான் தான் சொன்னேன் " ஐயோ அந்த பெண்ணை என்ன செய்வது ? என தெரியவில்லை . இதை யாராவது கேட்டா என்ன நினைப்பார்கள்?
போயும் போயும் ஒரு மருமகனாக வரப்போகிற ஆளிடம் போய் பிரா, ஜட்டியை காம்ப்ளிமென்ட் ஆக வாங்கின பொம்பளை என்று நினைக்க மாட்டார்களா?
இது தப்பில்லையா?

[Vimala Dayalan]

CHAPTER 8

மகள் தூங்கிப் பிறகு அந்த பிரா ஜட்டிகளை எடுத்து கட்டில் விரித்து பார்த்தேன். ரொம்ப சாப்ட்.
எல்லாமே வெளிநாட்டு பிராம் ஜட்டிகள். சத்தியமா எனக்கு இவ்ளோ காசு கொடுத்து காஸ்ட்லி வாங்க மனசே வராது. இதை அணிந்தால் அணிந்திருக்கிறோம் என்ற உணர்வே இல்லாத மெத்து மெத்து என்ற பொருட்கள் பேண்டீஸ் நடுவே எனது பெண்மை வெடிப்பு படுகிற அந்த இடத்தில் மெத்து மெத்தென துணிகள் இருக்கும்.
அது அணிந்து நடப்பதே ஒரு சுகம் என்பது போல மிகவும் ரசனை மிக்க பேஷன் டிரஸ் கலைஞர்கள் தான் அதை தயாரித்திருக்கிறார்கள்.
அதிலும் ஒரு பேண்ட்டீஸ் நான்கு விதமாக தனி தனியே பிரிந்து கிடந்தது. அசெம்பிள் செய்ய வேண்டும் போல.
அதாவது பெண்மை மேல் வைத்து அதை ஒட்ட வேண்டும் போல. அதை இந்த நாய் இப்படி எல்லாம் வேண்டுமென்றுதான் வாங்கி இருக்கிறானா? என தெரியவில்லை .
பிரஸ்ட் கப் பாதி மட்டும் மூடுவது போல ஒரு பிரா. முன்பக்கமும் பின் பக்கமும் லேஸ் கயிறுகள். நிப்பிள் வரும் இடத்தில் தனி குஷன். ரொம்ப ஒவர்தான். ஜட்டி, பிரா ரெண்டையும் அணிந்து பார்த்தேன்.
ஒரு பேன்டிஸ் தடித்த நூல் புடங்களின் இடையில் போய் புதைந்து விட்டது. ரென்டு புட்டங்களும் தனி தனியே தெரிய,. இதுக்கு பேன்டீஸே போடவேணாமே? என நினைத்தேன். ஆனால் முன்பக்கம் தங்க முறம் முழுதையும் கவர் செய்திருந்தது.
உள் தொடையை இடிக்கவில்லை. கடிக்க வில்லை. எப்படி தான் அளவெடுத்து செய்தார்களோ தெரிய வில்லை. முறம் முழுக்க மூடி இருந்தது. நடக்கும் போதே துள்ளலாக இருந்தது.
அப்புறம் இந்த பிட்டு பட ஹீரோயின்கள் அணிவது போல நிறைய ஒட்டைகள் போட்ட பேன்டிஸ்,. ரொம்ப கொழுப்புதான். அப்புறம் எம்ப்ராய்டரி ஒய்ட் பேன்டீஸ்.
எனக்கு அவனை பார்க்கவே கூச்சமாக இருந்தது.
நம்ம மாமியா இதெல்லாம் போட்டு தானே இப்ப நம்ம முன்னாடி நிக்கறான்னு நினச்சா? சே...
அதனாலேயே அதற்குப் பிறகு அவன் வரும்போது நான் அவனிடம் முகம் கொடுத்து பேசவில்லை. உர்ரென இருந்தேன். அவனது முகத்தை ஏறிட்டு பார்க்கவும் விரும்பவில்லை. பிளான் பண்ணி செய்கிறான் என அவனை பார்க்கும்போதே எனக்கு ஒரு பக்கம் ஆத்திரமும் இன்னொரு பக்கம் கூச்சமாக இருந்தது .
மகள் கூட வந்து கேட்டாள்.
' ஏம்மா ஷாம் கூட பேச மாட்ற உங்களுக்கு இன்னர்ஸ் வாங்கி கொடுத்த கோவமா?" என்றாள்.
நான் பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை. இப்படி ஒரு இக்கட்டான தர்ம சங்கடம் எனக்கு? இது உலகத்தில் எந்த அத்தை காரிக்காவாது வந்திருக்கிறதா?' என தெரியவில்லை '
இவனை எப்படி கத்திரிக்க வேண்டும்? என நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ப்ரீத்தி ஒரு மடத்தனமாக வேலை செய்தாள்.
'ஒர்க் பிரம் ஹோமே' செய்து கொண்டிருந்த நான்., அன்று பார்த்து ஆபீஸ்க்கு போனேண். நாலு ஹவர் ரென்டு மீட்டிங்க் நடத்தி விட்டு, வீட்டுக்கு வரும்போது 'அந்த' இடத்தில் கச கசவென இருந்தது.
பீரியட்? விரல்விட்டு,. கணக்கு போட்டு பார்த்தேன். டூ டேஸ் முன்னாடியே அவசர குடுக்கை போல.,
வீட்டுக்கு வந்து பாத்ரூமில் பேட் இருக்கிறதா என பார்த்தால் இல்லை. ப்ரீத்தி பாத்ரூமில் நாப்கின் இருந்தது,. ஆனால் அது என் சைஸ் இல்லை. அதை வைத்து விட்டால் நடக்க முடியாது.
என்ன செய்வது? ஆபத்துக்கு பாவமில்லை.
அதை பேன்டீஸ்குள் வைத்து கொண்டேன். ப்ரீத்திக்கு போன் செய்தேன்.
"ஏய்ய் எங்க இருக்கே? பேட் வாங்கிட்டு வரேயா?'
" காலி ஆகிடுச்சா... ஸ்டாக் காலி ஆகற வரைக்கும் என்ன பண்ணறீங்க.. லாஸ்ட் மந்தே பாக்கலியா?'
"ஏய்ய் லெசன் எடுக்காத.. இல்லன்னா விடு நானே போய் வாங்கிக்கறேன். மேல வந்துட்டேன்னு பாக்கறேன்"
" சரி சரி நான் வாங்கி வரேன். வைங்க"
போனை வைத்த பிறகு தான் எனகு உறைத்தது. ஒருவேளை இந்த மடச்சீ ஷாமை வைத்து கொண்டு எனக்கு பேட் வாங்கினால்? ச்ச்சே.. அவ்வளவு இங்கிதம் தெரியாதவளா என மகள்? நான் தைரியமாக இருக்க.,
மணி 8 ஆக. மாலை 4 மணிக்கு உள்ளே வைத்த பேடை, மாற்றும் டைம் ஆக., மகள் பேட் கொண்டு வருவாளா ? இல்லை அடுத்த பேடையும் அவளுதையே வைத்து கொள்ளலாமா? நான் யோசிக்க.,
'ட்டாய்ய்ய்ங்க்ங்க்' டோரை திறக்க ப்ரித்தி தான்.
நல்ல வேளை ., ஷாம் கூட இல்லை. கடவுளே நன்றி.,
அவள் உள்ளே வந்ததும்,. நாப்கின் எங்கேடி? எனக் கேட்க,.
"சாரிம்மா"
"மறந்து தொலைச்சிட்டியா?'
"ஆமாம்மா., இங்க வந்தப்பறம் தான்., ஞாபகம் வந்தது"
"சரியான லூசுடி நீ., சரி நீ இரு நான் மெடிக்கல்ஸ் போறேன்'
" இல்ல இல்ல ., நான் ஷாமை அனுப்பி இருக்கேண். அவன் வாங்கிட்டு வரான்"
"என்னது?'
'ஏம்மா"
" நீ லூசாடி..?'
"அம்மா., நான் வேணாமுன்னு தான் சொன்ணேன்.. அவன் தான் பைக்கை எடுத்துட்டு கிளம்பிட்டான்"
"நீ ஒரு வெட்டி தண்டம்டி"
"சாரிம்மா .'
" மறந்து தான் போயிட்டியே. அப்படியே விட வேன்டியது தானே? அவன்கிட்டவா சொல்வே? ஒரு ஆம்பளைகிட்ட? எதுவும் உன்னை கட்டிக்க போறவங்கிட்ட? "
"விடும்மா. அதெல்லாம் அவன் தப்பா நினைக்க மாட்டான்"
'ச்சி.. நீ என்னை பத்தி நினைச்சி பாத்தியா?'
"ஏம்மா"
"போடி என் மூஞ்சில முழிக்காத"
நான் உள்ளே போய் ரூமில் படுத்து விட்டேன்.
கொஞ்ச நேரத்துல காலிங்க் பெல் சத்தம் . ஷாம் தான். நான் வெளியே போகவில்லை. காலிங்க் பெல் விடாமல் அடிக்க
இவ என்ன தான் பண்றா? கதவை திறக்காம.,? நான் கோபத்துடன் ஹாலுக்கு வந்தால், அவள் ஹாலில் இல்லை. அவளது ரூமில் இருந்தாள்.
ஓடிப்போய் டோரை பயதுடனே திறக்க சாம் அவனது டிரேட் மார்க் அசட்டு புன்னகையுடன். கையில் நாப்கின் பேக்.., ஓபனாக பேர் தெரியும்படி.
அந்த மெடிக்கல்காரனுக்கும் அறிவில்லை. இவனுக்கும் அறிவில்லை.
"ஆண்டி.. ஹிஹி"
"......................"
"உங்க பிராண்ட் இல்லையாம்., "
'.........................'
"ஆனா இந்த பிரான்ட் அதை விட நல்லா இருக்குமாம்"
'........................"
"ஸ்முத்தி..அண்ட் எக்ஸ்பென்ஷன்"
'அய்யோ கொடுங்களேன்." நான் பிடுங்கி கொண்டே ரூமுக்கு போனேன். வெளியவே வரவில்லை.
ப்ரீத்தியிடம் பேசிவிட்டு, அரை மணி நேரம் கழித்து தான் அவன் வெளியே போனான்.
அவன் போனப்பறம் தான் ஹாலுக்கு வந்தேன். ஒப்புக்கு டி வி பார்த்தேன். ப்ரீத்தியிடம் கூட பேசவில்லை.
அன்று எனக்கென்னவோ நான் ரொம்ப அவமானமாக உணர்ந்தேன். ரொம்ப சிறுமைப்பட்டு போணேன்.
இரவு தூங்கப்போக . போன்.
எனக்கா? இல்லை ப்ரீதிக்கு? வெளியில் அடித்தது.
இந்த தடிமாட்டுக்கு இந்த வேளையில் யார் போன்...? வேறு யார்? அவன் தான். கொண்டையை போட்டுக் கொண்டு நான் ஹாலுக்கு வர போன் ரிங்க் நிண்று போனது.
கொஞ்ச நேரத்தில் மீண்டும் போன்.
"ஹலோ'
"மை ஸ்வீட் ஹார்ட்..ப்ச்ச்ச்ச்"
"ஹலோ'
"வென் யூ வில் கிவ் யுவர் கோல்டன் பிளேட் பேபி' அய்யோ என்ன இவன் இவ்ளோ அசிங்கமா பேசறான்.?. என்னை, ப்ரீத்தி என நினைத்து? ஆங்க்..
" ஹலோ.."
"பேபி.. பெட்டுக்கு வந்துட்டியா? என்ன டிரஸ்?" அவன் அடுத்து என்ன கேப்ப்பான்? எதை ஆரம்பிப்பான்? என தெரிந்து நான் பதறி
"ஹலோ... ஷாம் நான் ப்ரீத்தி மம்மி"
மறுமுனை மௌனமானது. பதட்டமானது
".. நீ... நீங்களா?'' அவன் பயந்து போனான்,
"ஓகே.. ஓகே ப்ரீத்தி எங்கே?'
" ஷீ இஸ் இன் ஹர் ரூம்"
"சாரி ஆன்டி.. சாரி..." அவன் போனை வைத்து விட்டேன். நான் போனையே வெறித்து பார்த்தேண். படவா என் பொண்ணுகிட்ட என்ன டிரஸ்? என்ன கலர்னா கேக்கறே? நான் திட்டி முடிப்பதற்குள் மீண்டும் போன். அவனே..
"ஹலோ"
"சாரி ஆன்டி.. நீங்க தூங்கலியா?
'உனக்கு என்ன வேணும்?"
" நோ.. நோ..அந்த நாப்கின் உங்களுக்கு ஓகே இல்லை?"
கடவுளே!
"இத கேக்கதான் போன் பண்ணியா?'
" இல்ல ஆன்டி கடைக்காரன் கிட்ட சொல்லிட்டு தான் வந்தேன். பேட் செட் ஆகலன்னா மாத்தி கொடுக்கனும்னு"
'......................"
"உங்களுக்கு பர்பெக்ட் ஃபிட் தாணே?.. இல்லன்னா?'
'இல்லன்னா?"
" இல்லண்னா சொல்லுங்க.. மாத்தி தந்துடறேன்" அவன் குடித்திருந்தான் போல
"ஓ.. எப்ப?"
"இப்பவே.."
"உங்களுக்கே இது ஓவரா இல்ல?'
"நாட் மீ"
"போனை வைங்க?' பேச்சு வளக்காமல் போனை வைத்தேன்.
பேன்டீஸ்ம் நாப்கின், பேட் , சைஸ் என்றெல்லாம் அவன் துணிச்சலாக பேசியது எனக்கு மனசுக்குள் பெரிய கலவரத்தை உண்டு பண்ணியது.

[Vimala Dayalan]

அருமை ! அருமை ! அழகான கதை !

நடுவே நிறுத்தாமல் ஒரே மூச்சில் எட்டு அத்தியாயங்களையும் வாசித்தேன் !

அவ்வளவு சுவாரஸ்யமான கதை ! காட்சிகள் தத்ரூபமாக வந்திருக்கிறது !

கதையின் நடை காட்சிகளை கண் முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது !

கதாசிரியரின் அபாரமான அறிமுகம்  கதையை மேலும் மெருகூட்டுகிறது !

இந்த அருமையான கதையை படைத்த கதாசிரியர் "விமலா தயாளன்" அவர்களை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும் !

தொடர்ந்து அடுத்தடுத்த  பாகங்களை எழுதுங்க !

 மனமுவந்து  பாராட்டியதற்கு மிக்க நன்றிகள்!

[Vimala Dayalan]

கதையை 12 ஆயிரம் படித்து விட்டார்கள். ஆனால் பாராட்டியோ விமர்சனம் செய்தோ இரன்டு வரி போட பலருக்கும் இங்கே கை வரவில்லையே ஏன்?
ஏன் கதைக்கும் மட்டுமல்ல,. பலரின் சிறப்பான கதைகளுக்கும் இங்கே இந்த நிலைமை தான்..

[Vimala Dayalan]

அதென்ன சிவா வெறி?
லிங்க் ப்ளீஸ்

[Vimala Dayalan]

அதற்கு அடுத்த சில நாள்கள் அவன் வந்தான். முன்னை போல அல்லாமல், வருங்கால மாமியார் எண்கிற மரியாதை இல்லாமல் குறுகுறு வென ஆம்பளை பார்வை பார்த்தான்.
தெரியுமே இவனுங்க ஆம்பளை புத்தி?.. பேன்டிஸ், பிரா, நாப்கின் அப்படின்னு தானே கொஞ்ச்ம கொஞ்சமா ஆரம்பிப்பானுங்க. எவ கிடைச்சாலும் வெறிச்ச பார்வை., ஆளை திங்கற மாதிரி ஒரு விஷமப் பார்வை.
அவன் அடிக்கடி வந்தான். சாப்பிட்டான்.

முன்னல்லாம் என்னக்கோ ஒரு நாள் டின்னர் சாப்பிடுவான். இப்பலாம் டெய்லியும் சாப்பிடுறான். எனக்கு கோவமாய் வந்தது. ப்ரீத்தியை கேட்டால்,
"ஏன்மா நாளைக்கு ஷாம் மாப்பிளையாட்டான்னா நீ சமைச்சி போட மாட்டியா?" என கேட்டாள்.
அவனுக்காகவே நான் இரவு சமையல் செய்வதை தவிர்த்தேன். அப்படி செய்தாலும், அவன் வரும் போதே நிறைய ஐட்டங்களை வாங்கி வந்து விடுகிறான். இவனது தொல்லையை என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. இவர்களுக்கு மேரேஜ் ஆகி தொலைந்தால் கூட எங்காவது அனுப்பி வைத்து நாம் நிம்மதியா இருக்கலாம்.
அவன் அன்று சிக்கன் ரோல்,. ஃபிரைட் ரைஸ், சிரில் சிக்கன், சவர்மா என, எதை எதையோ வாங்கி வந்து டேபிள் பூராபரப்பி இருக்க., என்னை ப்ரீத்தி வலுக்காட்டாயமாக அழைத்து வந்து டைனிங்கில் அமர வைத்தாள்.
தட்டில் பட்டர் நான், பரோட்டா வகையறா
எனக்கு விருப்பமேயில்லை.
ஒப்புக்கு நான் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்க அப்போது தான் அதை கவனித்தேண்.
ப்ரீத்தி அடிக்கடி திருட்டு பார்வை பார்த்தாள் .என்னை பார்த்து அசட்டு சிரிப்பு சிரித்தாள். தலை ஆட்டி அவனை முறைத்தள். மார்பு விம்ம பெருமூச்சு விட்டாள். அடிக்கடி அசைந்தாள் நிமிர்ந்தாள், குனிந்தாள். அவனை முறைத்தாள். அவனோ சிக்கனை வைத்து அதை ஒரு கடி. தள்ளி இருந்த என்னை ஒரு பார்வை., எதிரே இருந்த அவளை ஒரு பார்வை?
என்ன நடக்குது இங்கே? ஆனா என்னமோ நடக்குது?

கண்டிப்பா டேபிள் கீழே ப்ரீத்தியை என்னமோ சிலுமிஷம் செய்கிறான். கால்கள் பின்னி பாதம் உரசுவார்களோ?
அதான் இந்த நாய் இப்படி நெளிகீறது. ச்சீ அம்மாவை உட்கார வைத்தா இப்படி? இதென்ன வீடா? கிளப்பா? இல்லை குடும்பமா? டேட்டிங்க் பார்க்கா?

என்னமோ செய்கிறான்? ஆனால் என்ன செய்கிறான்? எப்படி கண்டுபிடிப்பது? கீழே குனிந்து பார்த்தால் உஷாராகி விடுவார்கள். போர்க் கரண்டியை கீழே போட்டு அதை எடுப்பது போல் குனிந்து பார்த்தால்?
நோ நோ. ஸ்டாப் செய்து விடுவார்கள். அதில்லாம் அப்படி செய்வது எனக்கு ரொம்ப சில்லி..
ஆனால், எனக்கு தலையே வெடித்து விடும் போல இருந்தது.
அவன் தான் ஆம்பளை தொட ஆசைப்படாலாம். இவள் திடமாய் மறுக்க வேண்டாமா? என்ன பெண் இவள்?
இதை எப்படி பார்த்து கன்பார்ம் செய்வது?

ஆஅங்க்க்க் போன் யெஸ் போன்..

நான் போனை எடுத்து நைசாக வீடியோவை ஆன் செய்து ,மெல்ல யாருக்கும் தெரியாமல் இடது கையை., டேபிளுக்கு கீழே கொண்டு போய், போனை அப்படி இப்படி காட்டினேன். கொஞ்ச நேரம் அப்படியே வைத்திருந்தேன். ரெகார்ட் ஆனது.
பின் மெல்ல மெல்ல போனை எடுத்தேன். ரீல்ஸ் பார்ப்பது போல போனை எடுத்து அந்த வீடியோவை ஆன் செய்ய அய்யோ மை காட்..

அவன் கால் அவள் ஸ்கர்ட்டுக்குள் போயிருந்தது. அவள் காலை விரித்து காட்டிக் கொன்டிருந்தாள் அடிப்பாவி நீயா இப்படி? அதுவும் நான் இருக்கும் போதா?
உள்ளுக்குள் அவனது பாதம் அவளது தொடை சங்கமத்தில் என்னமோ செய்து கொண்டிருந்தது. பார்த்த எனக்கு வாய் உலர்ந்து போக.,
ப்ரீத்தியின் தொடை வரை அவளது கருநீல சில்க்கி கவுன் ஏறி இருக்க., எனது அன்பு மகளின் பேன்டீஸ் யெஸ்., பிங்க் பேன்டீஸ் அவளது முழங்கால் வரை இறங்கி இருந்தது. ப்ரீத்தி நன்றாக அகலமாக தொடைகளை விரித்து காட்டி கொன்டிருக்க இவனது கால் அவளின் பாவாடைக்குள் போய் எதையோ தேடிக் கொண்டிருக்க., அவள் ரகசியமாய் கண் சொருகி, அடிக்கடி பெருமுச்சு விட்டு அவன் தரும் தீண்டலை எனக்கு தெரியாமல் அனுபவித்து கொண்டிருந்தாள்.
இவளே விரும்பி ஜட்டியை கழட்டினாளா? இல்லை அவன் காலை விட்டு ஆட்டி கழட்டி கொண்டானா? என தெரியவில்லை.
ரொம்ப திமிராய் மாமியாரை பக்கத்தில் வைத்து கொண்டு மகளின் தொடைக்குள் காலை விட்டு நோன்டிக் கொன்டிருக்கிறான். என்னையும் அடிக்கடி ஒரு திமிர் பார்வை பார்க்கிறான் இந்த பொல்லாத ராஸ்கல்.
நான் வீட்டுக்குள் இருக்கவே இந்த டிஸ்டன்ஸ். இல்லையென்றால், டேபிள் கீழே போய் பாவாடை தூக்கி வைத்து வாயாலேயே அவள் பூமேடையை பதம் பார்த்திருப்பான். இந்த வெக்கம் கெட்ட ராட்சசியும் தூக்கி காட்டி இருப்பாள். அவன் தலையை அழுத்தி வைத்துக் கொண்டு, தலையை தடவி விட்டி கொண்டிருப்பாள்.. ச்சீ.. மேரேஜ் ஆகறதுக்குள்ள் என்னடி உனக்கு அவ்ளோ அவசரம்? நான் மனசுக்குள் திட்டினேன்.

ச்சே ., மரியாதை கெட்டதுகள்.. எனக்கு அங்கே இருக்க பிடிக்க வில்லை,. அவன் கால் நன்றாக அசைய அவள் கண் சொருகி காம பார்வை பார்க்க்க
போன் செய்வது போல காதில் வைத்து கொண்டு பால்கனிக்கு போனேன். குளிர் காற்று என் மேல் வீசியது. ஆனால், நான் உஷ்ணமாக இருந்தேன்.
எங்கே நடக்கும் இந்த கூத்து? பெற்ற தாய் அருகே இருக்கும் போது இதென்ன திமிர்தனம்? அவனுக்கும் அறிவில்லை. ஒரு இளம் தாய் இருக்கும் போது இப்படி செய்யலமா? ஆம்பளை திமிரல்லவா?
என் கணவரை நான் நினைத்து கொண்டேண்.
இதுவே என் கணவர் உடனிருந்தால், இப்படி நடக்குமா? ஆம்பள இல்லாத வீடு என்றால் இப்படியா? அய்யோ ச்சீ.
நான் எட்டி பார்த்தேண்.
என் மகள் அவனிடம் மாட்டி கொன்டிருக்கிறாள். அவளது பருவ உணர்ச்சிகளை தூண்டிவிட்டு இவன் குளிர்காய்கிறான். அவள் தான் சின்னபெண். இவன் எரும மாடு. அவளை வழிக்கி கொண்டு வரப் பார்க்கிறான். வந்துவிட்டால் மேய்ந்து விடுவான். கசக்கி மோந்து பார்த்து விட்டு போய் விட்டால்? என் மகளின் கதி?

அவளை காப்பாற்ற வேண்டும். இதை தெரிந்ததாய் காட்டி கொள்ளக் கூடாது. அப்புறம் என் எதுக்கவே அவள் பாவாடைக்குள் காலை தைரியமாக விடுவான். ராஸ்கல்..

நான் போய் மீண்டும் டைனிங்கில் உட்கார்ந்த்தேண். ரெண்டு பேரும் மவுனமாக இருந்தார்கள். இப்போதும் என்னமோ நடக்கிறது?.
பாவி என் மகளை எப்படியெல்லாம் சிக்க வைத்திருக்கிறானோ.. டேய்ய் இருவது வயசு பொண்ணுடா அவ? ஓவராய் ஆர்காசம் ஆகி ஸ்கர்டிங்க் வெடித்து உனக்கு அடிக்ட் ஆகிவிட்டால்?
இப்போதும் காலை விட்டு தான் நோண்டிக் கொண்டிருக்கிறானா? நான் மெல்ல போனை கீழே கொண்டு போய் வீடியோ எடுத்து, நான் ரகசியமாக ஆன் செய்து பார்த்தால்?
அய்யோ... சிக்கியது அவள் இல்லை. அவன் தான்.
அந்த பையன் ஒன்றும் செய்யவில்லை.. இவள் தான் காலை நீட்டி அவன், மடியில் வைத்திருக்கிறாள்.
அய்யோ ச்சீ... நான் என்னத்தை சொல்ல.?,
அவன் ஜிப்பை திறந்து வைத்திருக்க., அவள் இரு உள்ளங்கால்களிலும் அந்த ஆண்மை தடியை சிறைப்படுத்தி உருவுவது போல பெரிய அசைவில்லாமல் இரண்டு பாதத்தால் பிடித்து நசுக்கி கொண்டிருந்தாள். அது பாதி யளவு தான் டேபிளுக்கு கீழே தெரிந்தது.

அந்த பக்கம் நான் பார்த்து விடக் கூடாது என தான் குறுக்கே அவன் வாட்டார் பாட்டில்., ஹாட் பாக்ஸ் எல்லாம் வைத்திருந்தான். போதாதுக்கு கையில் மேக்சின் ஒண்றை விரித்து படிப்பது போல ஒரு பாவ்லா? என்ன நடிப்புடா சாமி.
எனக்கு ஜென்மமே திகைத்து போய் விட்டது.

நான் வரவே., அவள் கால் பாத்தால் பிடித்து உருவிக் கொண்டிருக்கிறாள். நான் மட்டும் ரூமுக்கு போயிருந்தால் இவளே டேபிளுக்கு கீழே மன்டி போட்டு அவனது அந்த ஐஸ்புரூட் ஸ்டிக்கை நாவால் நக்கி நக்கி புளோ ஜாப் செய்ய ஆரம்பித்திருப்ப்பாள். சின்ன பெண் தானே எதுவும் தெரியாது என சொல்ல முடியாது.
விட்டால் இவன் கூட படுத்து வரிசையாக புள்ளை பெற்று கொடுத்து விடுவாள் போல . அந்த அளவுக்கு ப்ரீத்தி சூடாக இருக்கிறாள்.
ம்கூம்.,' தொண்டையை கனைத்தேன். அவர்கள் சுதாரிக்க,. இதை எபப்டி என் வீட்டில் அனுமதிப்பது? எனக்கு வந்த கோவத்துக்கு...
"உனக்கு ரொம்ப டயமாகிடுச்சுல்ல ஷாம்?" டக்கென இருவரும் சுதாரித்து கொண்டார்கள்.
"ப்ரீத்து போய் எனக்கு சீரக தண்ணி கொன்டு வா" அவள் எனக்கு தெரியாமல் உள்ளாடைகளை சரி செய்து கொண்டு உள்ளே கிச்சனுக்கு போனாள்.

அவன் கொஞ்ச நேரத்தில் என் வீட்டை விட்டு கிளம்பி போனான்.
மேட்டரை வெளியேற்றி விட்டானா? இல்லை மடக்கி கொண்டு போகிறானா ? தெரியவில்லை. எப்படியோ போய் தொலையட்டும்..

ப்ரீத்தியை போய் நல்லா திட்டனுமுன்னு நினச்சாலும் நான் செய்யவில்லை.. அவன் காலை விட்டது உனக்கெப்படி தெரிரியும்? நீ எப்படி பாத்தேன்னு கேட்டா என்ன சொல்றது? வீடியோ புடிச்சி பாத்தேன்னா? கடவுளே இவளுக்கு அந்த பையங்கூட சீக்கிரம் கல்யாணம் ஆகனும் இல்லன்னா,. இவங்க நடுவுல பிரேக் அப் ஆச்சும் ஆவனும். அவன் இந்த வீட்டுக்கு வரது நிக்கனும்.
என்னால இந்த பாவடைக்குள், பேன்டுக்குள்ள கால விடற சீனெல்லாம் பாக்கவும் முடியாது. ஜீரணிச்சிக்கவும் முடியாது.
நான் ஷாமை எப்படியெல்லாம் இந்த வீட்டுக்கு வராமல் தவிர்ப்பது என யோசித்துக் கொண்டிருந்தால், அவன் இன்னொரு வேலை செய்தான் .

அது இன்னும் கொடுமை.

[Vimala Dayalan]

Very Soon