[auntyworld]

இது ஒரு பாட்டி பேரன் பற்றிய கதை, மற்றும் பல கதா பாத்திரங்களும் வரும். பாட்டி தாத்தாவின் இரண்டாவது மனைவி.

விஜயா 49
விவேக் 19

இந்த கதைகளம் முடிந்த வரை இயல்பாகவும், தேவையான அளவு வர்ணனையாகவும் எழுத உள்ளேன். 

உங்கள் கமெண்ட் தெரிவிக்கவும்.

கதையில் ஏதேனும் சேர்க்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் அதையும் கூறலாம்.

 பிடிக்கவில்லை என்றாலும் சொல்லலாம்.

[auntyworld]

வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)



தாத்தாவின் திடீர் மறைவுக்குப் பின், அவரது இரண்டாவது மனைவியான 49 வயது விஜயாவும், 19 வயது பேரனும் அந்தப் பெரிய கூட்டுக்குடும்பத்தில் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலாக மாறுகிறார்கள். அந்தத் தனிமையின் ஆறுதல், நள்ளிரவின் மூடிய அறைக்குள் மெல்ல மெல்ல ஒரு அன்பு ததும்பும் தடைசெய்யப்பட்ட ஈர்ப்பாக தடம் மாறுகிறது. போகப்போக மற்ற கதாபாத்திரங்களின் தலையீடுகளோடு இந்த ரகசிய உறவு எப்படி நகரப்போகிறது என்பதே இக்கதை.



வணக்கம் பிரண்ட்ஸ்,

இது ஒரு பாட்டி - பேரன் (தாத்தாவின் இரண்டாவது மனைவி) இடையேயான ரகசிய ஈர்ப்பைப் பற்றிய கதைக்களம். இந்த மாதிரியான கதைப் பகுதி உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் தாராளமாக இங்கேயே சொல்லிவிடுங்கள்.



உங்களுக்கு இந்தக் கதையில் ஏதேனும் குறிப்பிட்ட சுவாரசியமான நிகழ்வுகள், இடங்கள், கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் அல்லது உங்களது கற்பனைகளைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றினால் கீழே கமெண்டில் கூறுங்கள். என்னால் முடிந்தவரை அவற்றை அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் சேர்க்க முயற்சி செய்கிறேன்! உங்களது ஆதரவை எதிர்பார்த்து...

[auntyworld]

இது தான் விஜயா, இந்த கற்பனை புகைப்படங்கள் வைத்து கதையை படிக்க தொடங்குங்கள்...

[auntyworld]

பகுதி 1 (Part 1)

சென்னை கடற்கரையின் அதிகாலைக் காற்று எப்போதுமே ஈரமாகவும் உப்பு நிறைந்ததாகவும் தான் இருக்கும். ஆனா, இன்னைக்கு ஏனோ அந்த விடியற்காலைக் காற்று என் உடம்பை ஒரு கனமான, ஈரமான போர்வையை மாதிரி சுத்திப் பிணைச்சுக்கிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு. ஒவ்வொரு தடவை மூச்சை உள்ள இழுக்கும்போதும், மார்புக்குள் உப்பு வாடை கலந்து இறங்குச்சு.

நான் விஜயா. வெள்ளை நிறப் பருத்திப் புடவையோட ஓரங்கள் அலைகள்ல நனைஞ்சு, என் கால்களைச் சுத்தி லேசாக ஒட்டிக்கிட்டிருந்தது. நாற்பத்தொன்பது வயசான என் உடம்புல, வாழ்க்கையோட ஒட்டுமொத்த பாரமும் அப்பட்டமா தெரிஞ்சது — முகத்துல விழுந்த சுருக்கங்கள், கண்ணுல தேங்கிய சோர்வு, அப்புறம் இந்த அநாதித் தனிமை. என் கைகள்ல இருந்த அந்த மண்பாண்டம் — என் புருஷனோட அஸ்தி — அதிகாலைப் பனியை விடவும் ரொம்பக் குளிர்ந்து, என் உள்ளத்தை இன்னும் ஆழமா உறைய வச்சது. அந்தப் பானை சின்னதா இருந்தாலும், அதோட எடை என் முழு வாழ்க்கையையும் தாங்கி நிக்கிற மாதிரி அவ்வளவு கனமா இருந்தது.

என் பக்கத்துல விவேக் நின்னுட்டிருந்தான். பத்தொன்பது வயசு இளவட்டம். அவன் முகத்துல அவனோட தாத்தாவோட அதே பிடிவாதமான, உறுதியான சாயல் அச்சுஅசலா தெரிஞ்சது. அந்த முரட்டுத்தனமான கண்களோட வடிவம், அகலமான நெற்றி, உதட்டோட இறுக்கம் — எல்லாமே அவரோட நினைவைத்தான் கிளறிவிட்டது. முறைப்படி பார்த்தா நான் அவனுக்குப் பாட்டிதான். ஆனா நான் அவரோட இரண்டாவது மனைவிங்கிறதால, எங்க உறவுக்கு நடுவுல எப்போதுமே ஒரு பெரிய தூரமும், ஒரு தயக்கமும் கண்ணுக்குத் தெரியாம இருந்துட்டே இருந்தது.

ஆனா, இன்னைக்கு அந்தத் தயக்கம் கூட எங்ககிட்ட இல்லை. இந்தத் துயரத்தோட விளிம்புல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் ஆதரவா மட்டும்தான் நின்னோம் — ரெண்டு தனித்தனி உயிர்கள், ஒரே இழப்போட நிழல்ல ஒண்ணா ஒதுங்கியிருக்கோம்.
"பாட்டி…" விவேக் ரொம்ப மெதுவா கூப்பிட்டான். அலைகளோட சத்தத்துக்கு நடுவுல அவன் குரல் தழுதழுத்து, உடைஞ்சுபோய் வந்தது. "அலைகள் வேகமா எழும்புது பாட்டி... நேரமாகிட்டே போகுது. நாம இதைச் செஞ்சாகணும்."

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீரால நனைஞ்சிருந்தது. அந்த அழுகை வெளிய தெரிஞ்சிடக் கூடாதுன்னு அவன் தனக்குள்ளேயே ரொம்பப் போராடுறது எனக்குப் புரிஞ்சது. அவன் தன் தாத்தாவை எவ்ளோ ஆழமா நேசிச்சான்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். நான் மெதுவா அவனோட கையைப் பற்றினேன். காலையில இருந்த அந்த நடுக்கமான குளிருக்கு, அவனோட உள்ளங்கையோட வெதுவெதுப்பு எனக்கு ஒரு சின்ன ஆறுதலைக் கொடுத்தது. இந்தத் தொடுதல்ல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் கிடையாது. சிதறிப்போன ஒரு குடும்பத்தோட எஞ்சிய ரெண்டு உயிர்கள், ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் துணையா நிக்கிற நிஜமான தருணம் இது.

"என்னால இதை விட முடியலடா விவேக்…" என் குரல் ஒரு மாதிரி கிசுகிசுப்பா, காத்துல கரைஞ்சுதான் வெளிய வந்தது. "இந்த அஸ்தியை இந்த அலைகள்ல கரைச்சுட்டா, அவர் நிஜமாவே என்னை விட்டுப் போயிட்டாருன்னு என் மனசு நம்ப ஆரம்பிச்சுடும். என் வாழ்க்கையில அவர் வந்தப்போ எனக்கு வெறும் இருபது வயசுப் பொண்ணு. அவருக்கு அப்போ ஐம்பது வயசு. இந்த ஊரே எவ்வளவோ பேசுச்சு... ‘வயது வித்தியாசம்’ன்னாங்க, ‘பணம்’ன்னாங்க, ‘இரண்டாவது மனைவி’ன்னு பழிச்சாங்க. ஆனா அவர் என்னை நேசிச்ச விதம் இருக்குதே... அது ரொம்ப உண்மையானது. அந்த ஒரு காதல் மட்டும்தான் இத்தனை வருஷமா எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பலத்தைக் கொடுத்து வாழ வச்சது."

விவேக் இன்னும் கொஞ்சம் எனக்கு நெருக்கமா வந்தான். அவனோட தோள் என் தோளை மெல்ல உரசியது — ஒரு பேரன் தன் பாட்டிக்குத் தர்ற தூய்மையான, உறுதியான பேராதரவு அது. "நாம உயிரோட இருக்குற வரைக்கும் அவர் எங்கேயும் போகல பாட்டி. அவர் நமக்குள்ளதான் வாழ்ந்துட்டு இருக்காரு. ஏழு வருஷமா இந்தக் குடும்பம் பிரிஞ்சுக் கிடந்தது... சொத்து, பங்கு, பழைய விரிசல்கள்னு சண்டை போட்டுட்டு இருந்தவங்க, இந்த ஒரு காரியச் சடங்குக்காக மட்டும்தான் வந்துட்டு உடனே கலைஞ்சு போயிட்டாங்க. இப்போ இங்க நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான் இருக்கோம் பாட்டி. நாமதான் உண்மையானவங்க."

நாங்க ரெண்டு பேரும் அலைகளை நோக்கி மெல்ல நடந்து போனோம். நுரை ததும்பிய அந்தக் குளிர் தண்ணி எங்க கணுக்கால்களைத் தொட்டு வருடியது. காலடி மணலை அலைகள் மெதுவா இழுத்துக்கிட்டு ஓடுச்சு — வாழ்க்கை எப்படி எல்லாவற்றையும் ஒரு நாள் இழுத்துக்கிட்டுப் போயிடும்ன்றதைக் காட்டுற மாதிரி இருந்தது அது. அந்த ஒரு நொடியில, இந்தச் சொத்துப் பிரச்சினைகள், உறவினர்களோட நச்சுத்தனமான கிசுகிசுக்கள், கடந்த ஏழு வருஷமா நான் அனுபவிச்ச வலிகள், தனிமை — எதுவுமே என் மனசுக்கு முக்கியமாத் தோணல.

அங்க அந்தப் பெருங்கடல் மட்டும்தான் இருந்தது. என் கையில் இருந்த அஸ்திப் பானை மட்டும்தான் இருந்தது. அப்புறம் என் புருஷனோட நினைவா, அவரோட ரத்தம் உடம்புல ஓடுற இந்த ஒரு இளம் பையன் மட்டும்தான் என் கூட இருந்தான்.

[auntyworld]

பகுதி 2 (Part 2)

அஸ்தியைக் கரைச்சதுக்கு அப்புறம், நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்படியே அந்த ஈர மணல்ல உட்கார்ந்துட்டோம். கடல் ரொம்ப அமைதியா, ஆனா தொடர்ந்து அலைகளை அனுப்பிட்டே இருந்தது — சில சமயம் மெல்ல வந்து எங்க கால்களைத் தொட்டு, விடைபெறுவது போல விலகிப் போனது. 

சூரியன் மெல்ல மெல்ல மேற்கே சாய்ஞ்சுட்டு இருந்தான். வானம் முழுக்க ஆரஞ்சு, சிவப்பு, ஊதான்னு பல நிறங்கள்ல கரைஞ்சு போய்க்கிட்டிருந்தது. என் வெள்ளை நிறப் புடவை தண்ணியில நனைஞ்சு, என் உடம்போட லேசாக ஒட்டியிருந்தது. நாற்பத்தொன்பது வயசுல, நான் இப்படி ஒரு பரந்த கடற்கரையோட நடுவுல, இந்த அளவுக்கு அநாதையா, தனிமையில உட்கார்ந்திருப்பேன்னு என் வாழ்க்கையில நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்த்ததில்லை.

விவேக் கடலையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, பக்கத்துல இருந்த மணலை அள்ளி அள்ளி சும்மா வீசிட்டிருந்தான். அவனோட விரல்கள் மணலுக்குள்ள ஆழமாப் பதிஞ்சது. அவன் முகத்துல ஒருவித கோபமும், சோகமும், ஏமாற்றமும் கலந்த ஒரு கசப்பு அப்பட்டமா தெரிஞ்சது. ஏழு வருஷமா இந்த முகத்தைக் கூட நேர்ல பார்க்க முடியாம தடுத்து வச்சிருந்தாங்களே, அந்தப் பையன் இன்னைக்கு என் பக்கத்துல இப்படி உட்கார்ந்திருக்கான்ன்ற காட்சியே என் நெஞ்சை உருக வச்சது.

நான் மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே அவன்கிட்ட கேட்டேன், "ஏழு வருஷம் ஆயிடுச்சு இல்லையா விவேக்? உன் தாத்தா இந்த உலகத்தை விட்டுப் போனதுக்கு அப்புறம்தான், உன்னால இந்த வீட்டுப் பக்கம், என் பக்கம் வர முடிஞ்சிருக்கு..."

விவேக் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிய விட்டான். அவனோட தோள்கள் அப்படியே லேசா துவண்டு போச்சு. அவன் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, அந்தக் கடற்கரைக் காத்துல கலந்தது. "ஆமா பாட்டி. இந்த ஊர்ல, குடும்பத்துல எல்லாரும் உங்களைத்தான் தப்பா பேசினாங்க. தாத்தா நாற்பத்தஞ்சு வயசுல, உங்களை இருபத்தி ரெண்டு வயசுப் பொண்ணா இருக்கும்போது கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதுக்கு நீங்கதான் காரணம்னு எங்க அம்மா, மாமா எல்லாரும் சண்டை போட்டாங்க. அப்போ எனக்கு வெறும் பன்னிரண்டு வயசுச் சின்னப் பையன். அம்மாவுக்கு முப்பத்தஞ்சு வயசு. 

உங்களுக்கு நாற்பத்தி ரெண்டு. அந்த ஒரு சொத்துச் சண்டைதான் எல்லாத்தையும் கெடுத்து குட்டிச்சுவராக்கிடுச்சு. குடும்பம் ரெண்டா பிரிஞ்சு, வீடும் நடுவுல சுவர் வச்சுப் பிரிஞ்சு, பேச்சும் மொத்தமா நின்னு போச்சு."
நான் தலையை மெதுவா ஆட்டினேன். என் கண்கள் கடலோட அந்தத் தொலைதூர எல்லையில போய் நிலைச்சு நின்னுடுச்சு. நினைவுகள் எல்லாமே அலைகளை மாதிரி சீறிக்கொண்டு வந்தது. "என் நிலைமை அப்படி விவேக். இருபத்தி ரெண்டு வயசுல, ஒரு நாற்பத்தஞ்சு வயசு மனுஷனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு வர்றது என் சொந்த விருப்பம் கிடையாது. என் குடும்பச் சூழல், வறுமை, பொருளாதார நெருக்கடி... ஆனா கருப்பையா என்னை ஒரு நாளும் கஷ்டப்படுத்துனதே இல்லைடா. அவர் என்னை ரொம்ப மதிச்சாரு, அன்பா பார்த்துகிட்டாரு. ஆனா இந்த வீட்டுல நான் அவருக்கு மனைவின்னு அதிகாரமா இருந்தாலும், உன் அம்மா, மாமா எல்லாரும் என்னை எப்பவுமே ஒரு வெளியாளா, திருடியா மாதிரிதான் பார்த்தாங்க.

 உன் அம்மா அப்போ பதினைந்து வயசுப் பெண்ணா இருக்கும்போதுதான் நான் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளா வந்தேன். நீ அப்போ பிறக்கவே இல்லை. நான் வந்த பிறகு அந்த வீடே மாறிப்போச்சு... பழிச்சொல், சந்தேகம், சண்டை மட்டும்தான் மிஞ்சுச்சு. நான் அந்த வீட்டை ஒரு பாதுகாப்பான இடமா நினைச்சுதான் வந்தேன், ஆனா அது எனக்கு ஒரு சிறைச்சாலையா மாறிடுச்சு விவேக்."

விவேக் சட்டென்று என் பக்கம் திரும்பினான். அவன் கண்கள் நல்லா சிவந்திருந்தது. கண்ணீர் வெளிய வந்துடக் கூடாதுன்னு அவன் தன் கண்களை இறுக்கமா மூடித் திறந்தான். "எனக்கு உங்க மேல ஒரு நாளும் கோபமே வந்ததில்லை பாட்டி. நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, தாத்தா உங்களோட எவ்ளோ சந்தோஷமா சிரிச்சுப் பேசுவாருன்னு என் கண்ணால பார்த்திருக்கேன். அந்த உண்மையான நேசத்தை இந்த வீட்டுல இருக்கிற மத்தவங்க யாருமே ஏத்துக்கவே இல்லை. 

‘அவ இளமையா இருக்கா, அவ பணத்துக்காகத்தான் இந்த வயசான காலத்துல வந்திருக்கா’ன்னு தப்புத் தப்பாக் கிளப்பிவிட்டாங்க. ஏழு வருஷமா நாங்க ஒரு பக்கம், நீங்க தாத்தாவோட இந்த வீட்ல ஒரு பக்கம் தனிமைப்பட்டுட்டீங்க. இப்போ தாத்தா இல்லாததால எல்லாரும் சடங்குக்கு மட்டும் வந்தாங்க, காரியம் முடிஞ்சதும் சொத்துப் பிரச்சினையைப் பேசிட்டு, பழைய காயங்களை எல்லாம் கிளறிட்டு கிளம்பிட்டாங்க. இங்க யாருக்கும் உங்களோட நிலைமையைப் பத்தியோ, உங்க தனிமையைப் பத்தியோ ஒரு துளிக்கூடக் கவலையே இல்லை பாட்டி. நான் அதை நேர்ல பார்த்து ரொம்ப வேதனைப்பட்டேன்."

அவன் பேச்சில் இருந்த அந்தக் கசப்பும் வலியும் என் நெஞ்சைப் பிழிவது போல இருந்தது. நான் மெதுவா அவனோட தோள்ல கை வச்சேன். அந்தத் தொடுதல்ல வெறும் ஆறுதலும், ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்ட அந்த எதார்த்தமும் மட்டும்தான் இருந்தது. "இப்போ இந்த வீட்டை நினைச்சாலே எனக்கு ஒரு விதமான பயம் வருது விவேக். எல்லாரும் அவங்கவங்க வழியைப் பார்த்துப் போயிட்டாங்க. 

உன் தாத்தா இல்லாத அந்தப் பெரிய வீடு இப்போ காலியா, வெறிச்சோடிக் கிடக்கு. ராத்திரி நேரத்துல ஒரு சின்னச் சத்தம் கேட்டாக்கூட என் நெஞ்சு அப்படியே படபடக்குதுடா. அந்தச் சுவர்களே என்னைப் பார்த்து கேலி செய்யுற மாதிரி இருக்கு. நீயும் இன்னும் கொஞ்ச நாள் என் கூடவே இருந்துட்டு போவியாடா? தனியா இருக்க எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு... நான் இனிமே என்ன செய்யப் போறேன்னே எனக்குத் தெரியல."

விவேக் என் கையை மெல்ல அவனோட கைகளால இறுக்கிப் பிடிச்சான். அவனோட உள்ளங்கை ரொம்ப வெதுவெதுப்பாவும், உறுதியாவும் இருந்தது. "இல்லை பாட்டி, நீங்க எதற்கும் பயப்படாதீங்க. சடங்குகள் எல்லாம் முழுசா முடியுற வரைக்கும் நான் உங்க கூடவேதான் இருப்பேன். நீங்க தனியா கஷ்டப்படுவீங்கன்னு தெரிஞ்சுதான் நான் அவங்க கூடக் கிளம்பல. யாரும் இல்லாத அந்தப் பெரிய வீட்டுல இப்போ நாம ரெண்டு பேர் மட்டும்தான் இருக்கோம். தாத்தா போனதுக்கு அப்புறம், நாம ரெண்டு பேரும் இப்படி நேருக்கு நேர் உட்கார்ந்து மனசு விட்டுப் பேசுறது இதுதான் முதல் தடவை. ஏழு வருஷத்து வலியெல்லாம், ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுக்காத கோபங்களெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வந்து கரையுது பாட்டி. நாம இனிமே ஒருத்தரை ஒருத்தர் நல்லா புரிஞ்சுக்கலாம்."

நாங்க ரெண்டு பேரும் அதுக்கப்புறம் ரொம்ப நேரம் அங்கே அமைதியா உட்கார்ந்திருந்தோம். கடல் அலைகள் மெதுவா வந்து எங்க கால்களைத் தொட்டுட்டுப் போய்க்கிட்டிருந்தது. காத்து நல்லா உப்பு வாசனையோடு வீசியது. என் மனசுக்குள்ள தாத்தாவோட நினைவுகள், குடும்பத்தோட சண்டைகள், ஏழு வருஷத் தனிமை, தோற்றுப்போன உறவுகள் — எல்லாமே கலந்து அந்தப் பெருங்கடலை விடப் பெருசா தேங்கியிருந்தது. ஆனா விவேக்கோட இந்த அருகாமை எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய ஆறுதலா, ஒரு சின்ன வெளிச்சமாத் தெரிஞ்சது.

நல்லா இருட்ட ஆரம்பிச்சதும், விவேக் மெதுவா சொன்னான், "வீட்டுக்குப் போலாம் பாட்டி. போய் கொஞ்சம் ஓய்வெடுங்க. நான் இருக்கேன் உங்களுக்கு."

நான் தலையாட்டினேன். எங்களுக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான பிணைப்பு மெல்ல மெல்ல உருவாகத் தொடங்கினதை என்னால உணர முடிஞ்சது — அது வெறும் பாட்டி-பேரன் உறவுக்கும் அப்பாற்பட்ட, தனிமையில வாடுற ரெண்டு உள்ளங்களோட ஆழமான, தூய்மையான பிணைப்பு

[auntyworld]

அந்தப் பெரிய கிராமத்து வீடு இப்போ ஒரு பழைய கல்லறையைப் போல ரொம்ப அமைதியாவும், ஒருவித குளிர்ச்சியாவும் இருந்தது. கருப்பையா இறந்து அப்போ ஒரு மாசம் மட்டும்தான் ஆகியிருந்தது.


சென்னை கடற்கரையில அஸ்தியை அலைகள்ல கரைச்சதுக்கு அப்புறம், நாங்க ரெண்டு பேரும் நேரா கிராமத்து வீட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாரும் சடங்குகளுக்கு வந்துட்டு, சில நாட்கள் இங்கேயே தங்கிட்டு, அப்புறம் அவங்கவங்க சொந்த வாழ்க்கையைப் பார்க்க ஊருக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டாங்க. கடைசியில அந்த வீட்ல எஞ்சியிருந்தது நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான்.

ராத்திரி ஒன்பது மணி இருக்கும். சுவத்துல தொங்கிட்டிருந்த அந்தப் பழங்காலத்து மரக் கடிகாரம் 'டிங்... டிங்...' என்று ஒன்பது முறை சத்தம் போட்டது. அந்த ஓசை அந்தப் பெரிய ஹால்லயும், காலியா கிடக்குற மத்த அறைகள்லயும், பழைய மரப் படிக்கட்டுகள்லயும் பயங்கரமா எதிரொலிச்சு, என் மனசை மெல்ல நிஜ உலகத்துக்கு இழுத்துட்டு வந்தது.

 அதுவரைக்கும் நான் சோபாவுல ஏதோ மரத்துப் போன நிலைமையில, கண்களை மூடிட்டு அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். உடம்புல அம்புட்டு களைப்பு இருந்தது, ஆனா மனசு என்னவோ அலைபாய்ஞ்சுட்டே இருந்தது. ஒரு மாசம்தான் ஆகியிருந்தது... ஆனா அந்த ஒரு மாசம் எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நகராம நின்னுட்டிருந்தது.

சட்டென்று விவேக்கோட அறையைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் பயணக் களைப்புல அப்படியே படுத்துத் தூங்கிட்டிருந்தான். அந்தக் கடிகாரச் சத்தத்துல அவனும் மெதுவா கண் விழிச்சான். தூக்கம் கலங்குன கண்களோட, முகத்தைத் தேய்ச்சுகிட்டே ஹாலுக்கு நடந்து வந்தான்.

"விவேக்... எந்திரிச்சுட்டியாடா?" நான் ரொம்ப மெதுவா கேட்டேன். என் குரல் அந்த வீட்டின் பெரிய அமைதியில கொஞ்சம் நீண்டு, தேய்ஞ்சுதான் ஒலிச்சது.

"ம்ம்... ஆமா பாட்டி. ரொம்ப நேரமா தூங்கிட்டேனா?" அவன் எழுந்து வரும்போது, அவனோட காலடி சத்தம் அந்தத் தரையில மெல்ல எதிரொலிச்சது. அவன் என் பக்கத்துல வந்து நின்னான். அவன் உடம்புல இன்னும் அந்தத் தூக்கத்தோட வெதுவெதுப்பும், இளமையோட உயிர்ப்பும் அப்பட்டமா தெரிஞ்சது. பயணத்தோட களைப்பு அவன் முகத்துல இருந்தாலும், அவனோட கண்ணுல என் மேல ஒரு கவலை இருந்தது.

"பரவாயில்லைடா... ரொம்ப அலச்சல்தான் உனக்கு இந்த ஒரு மாசத்துல. சென்னைக்குத் தனியா கூட்டிட்டுப் போய், அஸ்தி சடங்கு எல்லாம் முடிச்சு, மறுபடி இங்க திரும்பி வர்றது... எல்லாமே உனக்கு ரொம்பக் கஷ்டம்தான். விவேக், எனக்கு இப்போதைக்குச் சாப்பாடு எதுவும் வேண்டாம்டா. நீ மட்டும் வேணும்னா ஊருக்குள்ள இருக்குற ஹோட்டலுக்குப் போய் உனக்கு வேண்டியதை ஏதாச்சும் வாங்கிட்டு வந்து சாப்பிடுறியா?" என்றேன் ரொம்ப சோர்வான குரல்ல.

விவேக் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நகராம நின்னான். அவனோட பார்வை என் முகத்துல சற்று நேரம் நிலைச்சு இருந்தது. என் கண்களுக்குக் கீழ விழுந்திருந்த அந்தப் பெரிய கருவளையத்தையும், முகத்துல இருந்த சோர்வையும் அவன் கவனிச்சான். அப்புறம் அவன் என் தோள்ல ரொம்ப மெதுவா கையை வச்சான். அந்தக் கை சற்று நேரம் அங்கேயே இருந்தது — ஒரு பேரனோட உறுதியான, ஆறுதல் தர்ற ஒரு தொடுதல் அது. "ஏன் பாட்டி? ஏன் சாப்பிட மாட்டேன்னு சொல்றீங்க? இப்படிச் சாப்பிடாமயே உட்கார்ந்திருந்தா உங்களுக்கு உடம்பு இன்னும் மோசமாகிடும் பாட்டி."

"இல்லைடா விவேக்... எனக்கு நிஜமாவே வேண்டாம். மனசு ஒரு மாதிரி பாரமா இருக்கு. அவர் இந்த உலகத்தை விட்டுப் போய் ஒரு மாசம் கூட இன்னும் முழுசா ஆகல... இந்த வீடே வெறுமனே, காலியா கிடக்கிற மாதிரி இருக்குடா. சென்னை அலைகள்ல அவரை விட்டுட்டு வந்ததுக்கு அப்புறம், எல்லாமே மாறிப்போன மாதிரி தோணுது. இந்தச் சுவர்கள், மாட்டி வச்சிருக்க போட்டோக்கள், அவரோட அந்தப் பழைய ஈஸி சேர் நாற்காலி — எல்லாமே அவரோட நினைவைத்தான் கிளறுது. எனக்குச் சாப்பிடற மனசே இல்லைடா," என்று சொல்லும்போதே என் கண்கள் கலங்கிடுச்சு. குரல் தழுதழுத்து உடைந்தது. அவன் கை என் தோள்ல இருந்து மெதுவா நழுவியது, ஆனா அந்தத் தொடுதலோட வெப்பம் சற்று நேரம் என் தோள்ல அப்படியே தங்கியிருந்தது.

விவேக் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னு யோசிச்சான். அவன் கண்கள்ல சோகமும், அதே சமயம் ஒரு தீர்மானமும் தெரிஞ்சது. "எனக்குத் தெரியும் பாட்டி, உங்க மனசு இப்போ எவ்ளோ கஷ்டப்படும்னு. அதனாலதான் இப்படிப் பேசுறீங்க. ஆனா நீங்க சாப்பிடாம இருந்தா தாத்தாவுக்கு அங்க நிம்மதியா இருக்குமா? அவர் எப்பவும் உங்களை ‘நல்லா சாப்பிடு’ன்னு தானே சொல்லுவாரு. இருங்க... நீங்க ஹோட்டல் சாப்பாடெல்லாம் இப்போ சாப்பிட வேண்டாம். நானே நமக்காக இங்க சமையலறையில ஏதாச்சும் செய்யுறேன். கொஞ்சம் பொறுங்க," அப்படின்னு சொல்லிட்டுப் போனான்.

நான் ரொம்ப ஆச்சரியமா அவனைப் பார்த்தேன். அவன் சமையலறைக்குள் போகும்போது, அவனோட தோள்களோட அசைவு அந்த வீட்டின் மங்கிய மஞ்சள் நிற விளக்கொளியில தெரிஞ்சது. பாத்திரங்கள் எல்லாம் மெல்ல சத்தம் எழுப்பத் தொடங்குச்சு. ஒரு அரை மணி நேரம் கழிச்சு, விவேக் ரெண்டு தட்டுகள்ல தோசையும், அவசர அவசரமா அரைகுறையா அரைச்ச தேங்காய் சட்னியோடயும் வெளிய வந்தான்.

அந்தத் தோசை ஒழுங்கற்ற வடிவத்துல இருந்தது — சில இடங்கள்ல கொஞ்சம் கருகிப் போயிருந்தது, சில இடங்கள்ல ரொம்ப மெலிசா இருந்தது. ஆனா அவன் முகத்துல இருந்த அந்த ஆர்வமும், எனக்காக அவன் எடுத்த அந்த முயற்சியும் என் கண்ணீரை அப்படியே துடைச்சது.

அவன் தட்டை என் முன்னாடி வைக்கும்போது, அவனோட கை என் கைக்கு பக்கத்துல வந்து, ஒரு சின்ன நொடி தயங்கி நின்னுச்சு. நான் ஒரு துண்டு தோசையை எடுத்து வாயில வச்சேன். அந்தச் சுவை என் மனசைத் தொட்டது.
"எப்படி இருக்கு பாட்டி?" என்று ரொம்ப ஆவலோட, கொஞ்சம் பயத்தோடயும் கேட்டான். அவனோட கண்கள் என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தது.

நான் மென்மையா சிரிச்சேன். கண்களில் மறுபடி நீர் திரண்டது. "நிஜமாவே சூப்பரா இருக்குடா விவேக். இவ்வளவு நாள் கழிச்சு... எனக்காக ஒருத்தங்க சமைச்சிருக்காங்க. இந்தச் சுவைக்கு உன்னோட சமையல் திறமை காரணம் இல்லைடா, என் மேல நீ வச்சிருக்க உன்னோட அக்கறைதான் காரணம். நீ இப்படி என் கூட இருக்கிறதே எனக்குப் பெரிய ஆறுதல்டா."
விவேக் சட்டென்று ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல, ரொம்ப வெட்கத்தோட கேட்டான், "பாட்டி... நீங்க எனக்கு ஊட்டி விடுறீங்களா?"

நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சு நின்னேன். பழைய நினைவுகள் — அவன் சின்னப் பிள்ளையா இந்த வீட்ல ஓடித் திரிஞ்சப்போ, நான் அவனுக்குப் பின்னாடியே தட்டோடு அலைஞ்சு ஊட்டி விட்ட அந்த நாட்கள் — என் மனசுல மின்னல் மாதிரி வந்து மறைஞ்சது. அப்புறம் மெதுவா ஒரு துண்டு தோசையை அப்பி எடுத்து அவன் வாய்க்கு நேரா நீட்டினேன்.

அவன் மெதுவா வாய் திறந்தான். என் விரல்கள் அவனோட உதட்டை மிக மெல்ல, தற்செயலாத் தொட்டது. அந்தத் தொடுதல்ல நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு நொடி அசையாமல் அப்படியே நின்னோம் — அது வெறும் பாசமான, ரொம்பப் பழகிய ஒரு தொடுதல் மட்டும்தான். வீட்டின் கடிகார ஓசை கூட ஏதோ ரொம்பத் தூரத்துல இருந்து வர்ற மாதிரி இருந்தது.

அவன் சாப்பிடும்போது, அவனோட மூச்சுக்காற்று என் கைக்கு பக்கத்துல மெதுவா வந்து வந்து போச்சு. நான் அவனுக்கு அடுத்த துண்டைத் தோசையை ஊட்டி விடும்போது, அவன் என் கையை மெல்லப் பிடிச்சு, சற்று நேரம் விட்டுவிடாமல் அப்படியே வச்சிருந்தான். அந்தப் பிடியில பயம், தனிமை, நன்றி, ஒருத்தரை ஒருத்தர் புரிஞ்சுகிட்ட விதம் — எல்லாமே கலந்திருந்தது.

அந்த ராத்திரியில அந்தப் பெரிய வீட்டின் அமைதி எங்களைச் சுத்தி மெல்ல இறுகத் தொடங்குச்சு. பேச்சு இடையிடையில நின்னு போச்சு, பார்வைகள் ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சற்று நீண்டுச்சு. அவன் என் தோள்ல கை வச்சிருந்தப்போ, வெளிய கிராமத்தோட ராத்திரிக் காற்று மரங்களைத் தொட்டுப் போற சத்தம் கூட ரொம்ப மெதுவாத்தான் கேட்டுச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்தத் தட்டுகளோட ரொம்ப நேரம் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தோம். சின்னச் சின்ன இடைவெளிகள்ல, எங்க ரெண்டு பேரோட அருகாமை அந்த வீட்டின் குளிரையும், உள்ளத்துக்குள்ள இருந்த பெரும் குளிரையும் மெல்ல மெல்ல விலக்குற மாதிரி இருந்தது.

ஒரு மாசத்தோட தனிமை, ஏழு வருஷங்களோட பெரிய தூரம், குடும்பத்தோட பழைய காயங்கள் — எல்லாமே இந்த ஒரே ராத்திரியில மெல்ல மெல்லக் கரையத் தொடங்குச்சு. தனிமை இன்னும் முழுமையாப் போகலதான். ஆனா ஒரு சின்ன வெளிச்சம், ஒரு சின்ன உறுதியான ஆறுதல் — அது இப்போதைக்கு எனக்குப் போதும்னு தோணுச்சு.

[auntyworld]

பகுதி 4 (Part 4)

அந்த ராத்திரி முழுக்க எனக்கு ஒரு சொட்டுக்கூடத் தூக்கம் வரல. விவேக் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டுத் தன் அறைக்கு போனதுக்கு அப்புறம், நான் என் பழைய படுக்கை அறைக்குள்ள நுழைஞ்சேன். விளக்கை மட்டும் போட்டுட்டுப் படுக்கையில போய் படுத்தேன். ஆனா மனசு ஏனோ அடங்க மாட்டேங்குது. நேத்து ராத்திரி அவன் எனக்கு ஊட்டி விட்ட அந்தத் தோசை, அவனோட விரல்கள் என் கன்னத்தை லேசா தொட்டது, அவனோட மூச்சுக்காற்று என் முகத்துக்குப் பக்கத்துல வந்துட்டுப் போனது — அந்தச் சின்னச் சின்ன நிமிடங்கள் திரும்பத் திரும்ப என் மனசுக்குள்ள வந்து போய்க்கிட்டே இருந்தது.

அது தப்பா? இல்லை. அது வெறும் பாசம் மட்டும்தான். ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடி கருப்பையா போனதுக்கு அப்புறம், இந்த வீடு இப்படிப் பாழா காலியா கிடக்கு. சென்னை பீச்சுல அஸ்தியை விட்டுட்டு நாங்க ரெண்டு பேரும் இங்க வந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாம் ரெண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டு ஓடிட்டாங்க. இப்போ நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான் இருக்கோம். அவன் என் பேரன். நான் அவன் பாட்டி. ஆனாலும் இந்த ஒரு மாசத்துல அவன் எனக்குக் கொடுக்கிற ஆதரவு... அது ரொம்பவே பெருசா இருக்கு.

கடிகாரம் டிக் டிக்னு ஒலிக்கிற சத்தம் வீடு முழுக்கக் கேட்டுட்டே இருந்தது. வெளிய ஊருக்குள்ள நாய் குரைக்கிறது, தூரத்துல ஏதோ வண்டி போற சத்தம் — எல்லாமே கேட்டுச்சு. ஆனா தூக்கம் வரல. கண்ணை மூடினா கருப்பையாவோட முகம் முன்னாடி வந்து நிக்குது. அவர் சிரிச்ச முகம், என்னை பார்த்து “விஜயா, நீ எதுக்கும் பயப்படாத”னு சொன்ன அவரோட கம்பீரமான குரல் — எல்லாமே வந்து போகுது. அப்புறம் விவேக்... அவன் சின்னவனா இருந்தபோது இந்த வீட்டுக்குள்ள ஓடி ஆடி விளையாடினது, தாத்தா அவனைத் தூக்கி வச்சு விளையாடினது... எல்லாமே கலந்து என் மனசை ஒரு மாதிரி குழப்பியது.

காலையில ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரையைத் தாண்டி தரையில நீண்ட கோடுகளா விழுந்திருந்தது. நான் படுக்கையை விட்டு எழுந்து குளிச்சுட்டு, நல்லா சுத்தமா ஒரு புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு சமையலறைக்கு போனேன். அவனுக்குப் பிடிச்ச சாப்பாடா இன்னைக்கு எல்லாவற்றையும் செய்யணும்னு என் மனசுக்குள்ள தோணுச்சு. நெய் ரோஸ்ட், நல்லா மணக்க மணக்கச் சாம்பார், இஞ்சி சட்னி, அவன் சின்னவனா இருந்தப்போ ரொம்ப விரும்பிச் சாப்பிடுற கேசரி — எல்லாத்தையும் ஆசையாத் தயார் பண்ணினேன். பில்டர் காபி வாசனை வீடு முழுக்கப் பரவி அடிச்சது.

காபி கப்பை கையில் எடுத்துக்கிட்டு அவனோட அறைக்கதவை மெதுவா தட்டினேன். "விவேக்... எந்திரிடா கண்ணா. மணி ஒன்பது ஆகுது பாரு. இன்னும் தூங்கிட்டு இருக்கியாடா?"னு அன்பா அழைத்தேன்.
உள்ளேயிருந்து அவன் மெல்ல "ம்..."னு ஒரு சத்தம் கொடுத்தான். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கதவைத் திறந்தான். கண்கள் இன்னும் தூக்கம் கலந்தே இருந்தது. முகம் கொஞ்சம் தூக்கத்துல வீங்கியிருந்தது. ஆனா என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் அப்படியே மலர்ந்துடுச்சு. ஒரு சின்னப் புன்னகை அவன் முகத்துல வந்தது.
"குட் மார்னிங் பாட்டி... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமே எந்திரிச்சுட்டீங்க போல?"னு கேட்டான். அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் மெல்லியதா, தூக்கம் முழுசா தெளியாத மாதிரி இருந்தது.

நான் காபி கப்பை அவன்கிட்ட நீட்டினேன். "குட் மார்னிங் விவேக். சீக்கிரம் போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு வாடா. உனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் சமையல்ல செஞ்சு வச்சிருக்கேன். காபி ஆறிடப் போகுது, வேகமா வா."

அவன் கையை நீட்டி அந்தக் கப்பை வாங்கும்போது, அவனோட விரல்கள் என் விரல்களை மெல்ல உரசித் தொட்டது. ஒரு நொடி நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்படியே நின்னோம். அவன் கைகள்ல ஒரு நல்ல வெதுவெதுப்பு இருந்தது. நான் ஒண்ணும் சொல்லல, அமைதியா இருந்தேன். அவன் லேசா சிரிச்சான். "ஓகே பாட்டி, நான் போய் டக்குனு முகம் கழுவிட்டு வர்றேன்."

நான் சமையலறைக்குத் திரும்பி நடந்தேன். டைனிங் டேபிளை நல்லா சுத்தம் பண்ணி, செஞ்ச உணவை எல்லாம் எடுத்து அடுக்கினேன். வீடு முழுக்க நெய் ரோஸ்ட்டோட நல்ல வாசனை தூக்குச்சு. சுடச்சுட இருந்தது எல்லாமே.

விவேக் முகம் கழுவி, தலையை நல்லா சீவிக்கிட்டு வந்தான். "என்ன பாட்டி இதெல்லாம்? எனக்காகவா இவ்வளவு ஸ்பெஷலா செஞ்சீங்க?"னு ஆச்சரியமாக் கேட்டான். அவனோட கண்கள் மேசையில இருந்த உணவைச் சுத்தியே வந்தது. அவனுக்கு ரொம்பச் சந்தோஷமா இருந்தது அவனோட முகத்துலயே தெரிஞ்சது.

"ஆமாடா விவேக்... நேத்து நீ எனக்கு ஆசையாச் செஞ்சு கொடுத்தியே, அதுக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லைடா. உக்காரு, நல்லா சாப்பிடு,"னு சொல்லி அவனுக்கு ஆசையாப் பரிமாறினேன். அவன் தட்டுல நெய் ரோஸ்ட்டை வைக்கும்போது, என் கை அவன் கைக்கு பக்கத்துல சற்று நேரம் அப்படியே நின்னுச்சு. அவன் ஒண்ணும் பேசல. ஆனா அவனோட பார்வை ஏனோ கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்த மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் நல்லா ரசிச்சுச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். "வாவ் பாட்டி... நிஜமாவே இது சூப்பர் பாட்டி. நெய் ரோஸ்ட் இப்படிச் சுடச்சுட மொறுமொறுன்னு இருக்கு... ரொம்ப நாள் கழிச்சு இப்படி ஒரு சாப்பாடு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு,"னு சொன்னான்.
நான் அவனுக்கு எதிரில் உக்காந்து அவனையேப் பார்த்துகிட்டு இருந்தேன். "நல்லா இருந்தா நிறையச் சாப்பிடுடா. உனக்கு பிடிச்ச கேசரி கூட வச்சிருக்கேன் பாரு. அதையும் கொஞ்சம் சாப்பிடு."

சாப்பிட்டுட்டே இருக்கும்போது பழைய கதைகள் எல்லாம் நடுவுல வந்தது. "விவேக், நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இந்த மேசையில உக்காந்து ஒழுங்கா சாப்பிடவே மாட்டியேடா. வீடு முழுக்க ஓடி ஓடி வருவ. தாத்தா உன்னை பின்னாடியே துரத்திப் பிடிச்சுத் திண்ணையில வச்சு ஊட்டி வைப்பாரு. நினைவிருக்காடா உனக்கு?"னு கேட்டேன்.

அவன் நல்லா சிரிச்சான். "ஆமா பாட்டி, எனக்கு நல்லா ஞாபகம் இருக்கு. தாத்தா என்னை ரொம்ப லவ் பண்ணுவாரு. நான் எவ்வளவு குறும்பு பண்ணினாலும் திட்டாம சிரிச்சுட்டே இருப்பாரு. அந்த நாட்கள் எல்லாம் ரொம்ப அழகா இருந்தது பாட்டி. அதுக்கப்புறம்... எல்லாமே மாறிடுச்சு."


நான் மெதுவா தலையாட்டினேன். "ஆமாடா... உன் அம்மா, மாமா எல்லாருக்கும் என்னை ஆரம்பத்துல இருந்தே பிடிக்கல. நான் இரண்டாவது மனைவியா வந்துட்டேன்னு... வயசு வித்தியாசத்தை வச்சு எவ்வளவோ பேசினாங்க. 
ஆனா கருப்பையா என்னை ஒரு நாளும் இந்த வீட்ல தனியா விட்டுட்டுப் போனதே இல்லைடா. அவர் உயிரோட இருந்தவரைக்கும் நான் ரொம்பச் சந்தோஷமா, தைரியமா இருந்தேன். இப்போ அவர் இல்லாததாலதான்..." என்று சொல்லும்போதே என் தொண்டை அடைச்சது.

விவேக் டக்குனு என் கையைப் பிடிச்சான். "பாட்டி, ப்ளீஸ் அழாதீங்க. நான் இருக்கேன்ல உங்களுக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நாள் உங்க கூடவே இருந்துட்டு அப்புறம் கிளம்புறேன். காலேஜ் வேலை, ப்ராஜெக்ட் எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் லேட்டா பார்த்துக்கலாம், ஒன்னும் அவசரமில்லை," என்றான்.

எங்க பேச்சு இன்னும் நீண்டுட்டே போனது. அவன் சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ செய்த ஏகப்பட்ட குறும்புகள் — மரத்துல ஏறி கீழே விழுந்தது, பள்ளிக்கூடத்துல மத்த பசங்களோட சண்டை போட்டது, தாத்தா அவனைத் தூக்கிக் கூட்டிட்டுப் போய் குளிக்க வச்சது — எல்லாத்தையும் பத்திப் பேசிப் பேசி சிரிச்சோம். அந்தப் பெரிய வீடு முழுக்க நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நல்ல சிரிப்பொலி எதிரொலிச்சது. அந்த வீட்ல ஏதோ ஒரு புது உயிர் மூச்சு திரும்புவது போல இருந்தது எனக்கு. சாம்பார், சட்னி எல்லாம் காலி பண்ணிட்டு, கேசரி வைக்கும்போது அவன் “பாட்டி இது என் ஃபேவரைட்”னு சொல்லி ரெண்டு தட்டு இழுத்துச் சாப்பிட்டான்.

சாப்பாடு எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு, நான் மேசையை எடுத்து அடுக்க ஆரம்பிச்சேன். "விவேக்டா,"னு ரொம்ப மெல்லக் கூப்பிட்டேன். "சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு நாம ரெண்டு பேரும் அப்படியே பக்கத்துல இருக்குற கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன்டா. தாத்தா பேர்ல ஒரு நல்ல அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வந்தா... மனசுக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்னு தோணுது. நீ என்ன சொல்றடா?"

விவேக் தட்டை ஓரமா தள்ளிவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். அவனோட பார்வை சற்று நேரம் என் முகத்திலேயே தங்கியிருந்தது. "நிச்சயமா போலாம் பாட்டி. நீங்க போய் கிளம்புங்க, நானும் டக்குனு ரெடி ஆகிட்டு வர்றேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் முழுக்க நான் உங்க கூடவேதான் இருப்பேன். வெளிய போய் கொஞ்சம் ஊர் சுத்திட்டு வரலாம். உங்களுக்கும் மனசு கொஞ்சம் லேசாகும்," என்றான்.

நான் சரிடான்னு தலையாட்டினேன். அவன் அறைக்கு எழுந்து போகும்போது, அவனோட அந்த இளவட்டத் தோள்களோட அசைவைப் பார்த்தபடியே சற்று நேரம் நான் அங்கேயே நின்னுட்டிருந்தேன். வெளியே சூரிய ஒளி நல்லா பிரகாசமா விழுந்திருந்தது. நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளிய கிளம்பத் தயாரானோம்.

விவேக் டக்குனு ரெடி ஆகி வெளிய வந்தான். ஒரு சாதாரண சட்டையும், லுங்கியும் கட்டியிருந்தான். "பாட்டி, போலாமா?"னு கேட்டான். நான் என் புடவையை நல்லா சரி பண்ணிக்கிட்டு, "ஆமாடா கண்ணா, போலாம். கோவில்ல கொஞ்சம் நேரம் அமைதியா உட்கார்ந்துட்டு, அப்புறம் வீட்டுக்கு வந்து ஓய்வெடுக்கலாம்," என்றேன்.

வீட்டைப் பூட்டிட்டு ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்தோம். அது ஒரு எதார்த்தமான கிராமத்துத் தெரு. சூரியன் மெல்ல மேலே ஏறிக்கிட்டு இருந்தான், ஆனா காற்று என்னவோ கொஞ்சம் குளிராத்தான் வீசியது. ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா நடக்க ஆரம்பிச்சோம். வழியில பக்கத்து வீட்டு அம்மா எங்களைப் பார்த்துட்டு, “விஜயா, கூட வர்றது யாருப்பா?”னு கேட்டாங்க. “என் பேரன் விவேக் அக்கா”னு பெருமையாச் சொன்னேன். அவங்க சிரிச்சாங்க. “நல்லா வளர்ந்துட்டான்பா. கருப்பையா தம்பி போனது ரொம்ப வருத்தம்பா. நீ தனியா இருக்காத, இவன் கூட இருக்கான்ல, ரொம்ப சந்தோஷம்”னு சொன்னாங்க.

விவேக் என்னைப் பார்த்து லேசா சிரிச்சான். நடந்து போகும்போது அவன் என்கிட்ட, "பாட்டி, இந்த ஊர்ல எல்லாமே மாறிடுச்சா?"னு கேட்டான். "ஆமாடா, நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்த மாதிரி இப்போ இல்லை. நிறையப் புது வீடுகள் எல்லாம் வந்துடுச்சு. ஆனா நம்ம கோவில் மட்டும் இன்னும் அதே மாதிரி மாறாம அப்படியேதான் இருக்கு,"னு சொன்னேன்.

கோவிலுக்குப் போய் சேர்ந்தோம். அங்கே பயங்கர அமைதியா இருந்தது. தாத்தா பேர்ல முறைப்படி அர்ச்சனை பண்ணினோம். பூஜை எல்லாம் முடிஞ்ச பிறகு, கோவில் திண்ணையில ரெண்டு பேரும் போய் உட்காந்தோம். விவேக் மெதுவா என்கிட்ட, "பாட்டி, தாத்தா உங்களை ஆரம்பத்துல எப்படிப் பார்த்துகிட்டாரு?"னு கேட்டான்.

நான் பழைய நினைவுகள்ல அப்படியே மூழ்கிப் போனேன். "அவர் என்னை முதல்ல வந்து பார்த்தப்போ எனக்கு வெறும் இருபத்தி ரெண்டு வயசுடா. அவர் நாற்பத்தஞ்சு வயசு மனுஷன். இந்த ஊரே எதிர்த்து நின்னுச்சு. ஆனா அவர் எதற்கும் அசராம, ‘இவதான் என் வாழ்க்கை, இவளைத்தான் நான் நல்லா பார்த்துப்பேன்’னு ஒத்தக் கால்ல நின்னு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாரு. அந்த நேசம் ரொம்ப உண்மையானதுடா விவேக். நீ பிறந்தப்போ அவர் எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டாரு தெரியுமா? ‘என் பேரன் பிறந்துட்டான்’னு ஊர் முழுக்கச் சொல்லி உன்னைத் தூக்கி வச்சு ஆட்டினாருடா..."

அப்படியே எங்க பேச்சு இன்னும் நீண்டுகிட்டே போனது. ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல. கோவில்ல இருந்து வெளிய வந்து, பக்கத்துல இருக்குற தோட்டம் பக்கம் மெதுவா நடந்து போனோம். பச்சை பசேல்னு இருந்த மரங்கள், பறவைகளோட சத்தம், ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாமே என் மனசை கொஞ்சம் கொஞ்சமா லேசாக்கிக்கிட்டே வந்தது.

வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தப்போ நல்லா மதியம் ஆகிடுச்சு. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து உட்கார்ந்து சாப்பிட்டோம். பேசினோம். மாலை நேரத்துல பின் தோட்டத்தில் இருக்குற திண்ணையில உட்கார்ந்து பேசினோம். ராத்திரியும் மறுபடியும் ஒண்ணாவே இருந்தோம்.

இந்த ஒரு நாள் முழுக்க விவேக்கோடவே இருந்ததுனால, என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்தப் பெரிய தனிமை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி ஒரு நிம்மதி இருந்தது. 
அவன் என் கூட இருக்குற வரைக்கும் நான் இந்த உலகத்துல அநாதை இல்லைனு என் மனசு நம்புச்சு. அந்தப் பெரிய வீடு முழுக்க ஏதோ கொஞ்சம் உயிர் வந்த மாதிரி இருந்தது. பேச்சு, சிரிப்பு, சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் — எல்லாமே அந்தத் தனிமைத் துயரத்தைக் கொஞ்சம் தள்ளி வச்சது.

மாலை நேரம் தோட்டத்துல உட்கார்ந்திருந்தபோது விவேக் என்கிட்ட, "பாட்டி, நீங்க தனியா இருக்க நிஜமாவே பயப்படுறீங்களா?"னு கேட்டான். "ஆமாடா, கொஞ்சம் பயமாத்தான் இருக்கு. ஆனா நீ இப்போ என் கூட இருக்கியே, அதுவே எனக்குப் பெரிய பலம்டா,"னு சொன்னேன். அவன் என் கையை நல்லா இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "நான் இருக்கேன் பாட்டி உங்களுக்கு,"னு சொன்னான்.

ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு மறுபடியும் ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா உட்காந்தோம். நாள் முழுக்க நாங்க பேசுன கதைகள், தாத்தாவோட நினைவுகள் — எல்லாமே என் மனசை முழுசா நிரப்பியது. இப்படியே இன்னும் கொஞ்ச நாள் விவேக் என் கூடவே இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு என் உள்மனசு ஆசைப்படத் தொடங்குச்சு.

[auntyworld]

hi nanba

paati peran story romba nalaruku starting

intha mathiri story nama site la adhigama ila so nala eluthunga

plz continue

Thq

[auntyworld]

Good update bro
Keep rocking
Patti and peran conversation semma

Thq. Keep supporting

[auntyworld]

GOOD UPDATE BRO VERY NICE

Thq

[auntyworld]

நல்லா இருக்கு ப்ரோ,
மற்ற கதாசிரியர் மாதிரி பாதியிலேயே கதைய விட்டுட்டு போயிடாதீங்க

Mostly try panren bro

[auntyworld]

[auntyworld]

இந்த கதையில் பாட்டி தாத்தா ஃப்ளாஷ் பேக் வைக்கலாமா இல்லை நிகழ் காலம் மட்டுமே வைப்பதா

உங்களுடைய கருத்துக்கள் வரவேற்கபடுகின்றன...

[auntyworld]

அடுத்த பகுதி இன்று இரவு...

உங்களது விருப்பங்கள் வரவேற்கபடுகின்றன

[auntyworld]

அந்த இரவு முழுக்க எனக்கு தூக்கம் வரவில்லை. விவேக் தன் அறைக்குப் போன பிறகு, நான் என் பழைய படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்தேன். விளக்கைப் போட்டுவிட்டு படுக்கையில் படுத்தேன். ஆனால் மனசு அடங்க மாட்டேன் என்கிறது. நேற்று இரவு அவன் எனக்கு ஊட்டி விட்ட தோசை, அவன் விரல்கள் என் கன்னத்தை லேசா தொட்டபோது, அவன் மூச்சு என் முகத்துக்கு அருகில் வந்தபோது — அந்த சின்ன சின்ன நிமிடங்கள் திரும்பத் திரும்ப என் மனசில் வந்து போய்க் கொண்டிருந்தன.

அது தப்பா? இல்லை. அது வெறும் பாசம். ஒரு மாதத்துக்கு முன்னாடி கருப்பையா போன பிறகு, இந்த வீடு இப்படி காலியா இருக்கிறது. சென்னை பீச்சில் அஸ்தியை விட்டு வந்த பிறகு, இருவரும் கிராமத்துக்கு வந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாம் இரண்டு மூணு நாள் இருந்துட்டு போயிட்டாங்க. இப்போ நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான். அவன் என் பேரன். நான் அவன் பாட்டி. ஆனாலும் இந்த ஒரு மாதத்தில் அவன் எனக்கு கொடுக்கிற ஆதரவு... ரொம்பவே இருக்கிறது.

கடிகாரம் டிக் டிக் னு ஒலிக்கிற சத்தம் வீடு முழுக்க கேட்டது. வெளியே ஊர்ல நாய் குரைக்கிறது, தூரத்துல ஏதோ வண்டி போற சத்தம் — எல்லாம் கேட்டது. ஆனா தூக்கம் வரல. கண்ணை மூடினா கருப்பையாவோட முகம் வருது. அவர் சிரிச்ச முகம், என்னை பார்த்து “விஜயா, பயப்படாத”னு சொன்ன குரல் — எல்லாம் வந்து போகுது. பிறகு விவேக்... அவன் சின்னவனா இருந்தபோது இந்த வீட்டுல ஓடி ஆடினது, தாத்தா அவனை தூக்கி விளையாடினது. எல்லாம் கலந்து மனசை குழப்பியது.

காலை ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். சூரிய ஒளி ஜன்னல் திரையைத் தாண்டி தரையில் நீண்ட கோடுகளா விழுந்திருந்தது. நான் எழுந்து குளிச்சுட்டு, சுத்தமா புடவை கட்டிக்கிட்டு, தலைல கொஞ்சம் மல்லிகைப்பூ வச்சுக்கிட்டேன். வாசனை நல்லா இருந்தது. சமையலறைக்கு போனேன். அவனுக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செய்யணும்னு தோணுச்சு. நெய் ரோஸ்ட், சாம்பார், இஞ்சி சட்னி, அவன் சின்னவனா இருந்தப்போ ரொம்ப பிடிக்கும் கேசரி — எல்லாத்தையும் தயார் பண்ணினேன். காபி வாசனை வீடு முழுக்க பரவுச்சு.

காபி கப்பை எடுத்துக்கிட்டு அவன் அறைக்கதவை மெதுவா தட்டினேன். “விவேக்... எந்திரிடா கண்ணா. மணி ஒன்பது ஆகுது. தூங்கிட்டு இருக்கியா?”னு அழைத்தேன்.

உள்ளேயிருந்து அவன் மெல்ல “ம்...”னு சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கதவை திறந்தான். கண்கள் இன்னும் தூக்கம் கலந்திருந்தன. முகம் கொஞ்சம் வீங்கியிருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் மாறியது. ஒரு சின்ன புன்னகை வந்தது.

“குட் மார்னிங் பாட்டி... இன்னைக்கு ரொம்ப சீக்கிரமே எந்திரிச்சுட்டீங்க போல?”னு கேட்டான். அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் மெல்லியதா, தூக்கம் தெளியாத மாதிரி இருந்தது.

நான் காபியை நீட்டினேன். “குட் மார்னிங் விவேக். சீக்கிரம் முகத்தைக் கழுவிட்டு வா. உனக்கு பிடிச்சதெல்லாம் செஞ்சு வச்சிருக்கேன். காபி ஆறிடும், வேகமா வா.”

அவன் கையை நீட்டி கப்பை வாங்கும்போது, அவன் விரல்கள் என் விரல்களை மெல்லத் தொட்டன. ஒரு நொடி இருவரும் அப்படியே இருந்தோம். அவன் கையில் கொஞ்சம் வெதுவெதுப்பு இருந்தது. நான் ஒண்ணும் சொல்லல. அவன் சிரிச்சான். “ஓகே பாட்டி, போய் முகம் கழுவிட்டு வர்றேன்.”

நான் சமையலறைக்கு நடந்தேன். என் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. மேசையை சுத்தம் பண்ணி, உணவை எல்லாம் அடுக்கினேன். வீடு முழுக்க நல்ல வாசனை அடிச்சது. நெய் ரோஸ்ட் சுடச்சுட இருந்தது.

விவேக் முகம் கழுவி, தலையை சீவிக்கிட்டு வந்தான். “என்ன பாட்டி இதெல்லாம்? எனக்காகவா இவ்வளவு?”னு கேட்டான். அவன் கண்கள் மேசையில் நிறைந்த உணவைச் சுற்றி வந்தன. ஆச்சரியமா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சது.

“ஆமாடா... நேற்று நீ எனக்கு செஞ்சு கொடுத்தியே. அதுக்கு முன்னாடி இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லை. உக்காரு, சாப்பிடு,”னு சொல்லி அவனுக்கு பரிமாறினேன். அவன் தட்டில் ரோஸ்ட்டை வைக்கும்போது, என் கை அவன் கைக்கு அருகில் சற்று நேரம் நின்றது. அவன் ஒண்ணும் சொல்லல. ஆனா அவன் பார்வை கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருந்தது.

சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். “வாவ் பாட்டி... இது சூப்பர். நெய் ரோஸ்ட் இப்படி சுடச்சுட இருக்கே... ரொம்ப நாள் கழிச்சு சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கு,”னு சொன்னான்.

நான் எதிரில் உக்காந்து அவனைப் பார்த்தேன். “நல்லா இருந்தா சாப்பிடு. உனக்கு பிடிச்ச கேசரி கூட வச்சிருக்கேன். கொஞ்சம் சாப்பிடு.”

சாப்பிடும்போது பழைய கதைகள் வந்தன. “விவேக், நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இந்த மேசையில உக்காந்து சாப்பிட மாட்டியே. ஓடி ஓடி வருவ. தாத்தா உன்னை துரத்தி பிடிச்சு ஊட்டி வைப்பாரு. நினைவிருக்கா?”னு கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான். வாயில் ரோஸ்ட் இருந்தாலும் பேசினான். “ஆமா பாட்டி. தாத்தா என்னை ‘விவேக் ராஜா’னு கூப்பிடுவாரு. நான் குறும்பு பண்ணா ‘இந்த ராஜா வீட்டை காலி பண்ணிடுவான்’னு சொல்லி சிரிப்பாரு. அந்த நாட்கள் ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. பிறகு... எல்லாம் மாறிடுச்சு.”

நான் தலையாட்டினேன். “ஆமா. உன் அம்மா, மாமா எல்லாம் என்னை பிடிக்கல. நான் இரண்டாவது மனைவின்னு... வயசு வித்தியாசம் பேசினாங்க. ஆனா கருப்பையா என்னை ஒருபோதும் தனியா விடல. அவர் இருந்தவரைக்கும் நான் சந்தோஷமா இருந்தேன். இப்போ அவர் இல்லாததால...”

விவேக் என் கையைப் பிடிச்சான். “பாட்டி, அழாதீங்க. நான் இருக்கேன் இல்ல. இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு பார்க்கலாம். காலேஜ் வேலை எல்லாம் கொஞ்சம் லேட்டா போகட்டும்.”

பேச்சு நீண்டது. அவன் சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ செய்த குறும்புகள் — மரத்துல ஏறி விழுந்தது, பள்ளிக்கூடத்துல சண்டை போட்டது, தாத்தா அவனை தூக்கி குளிக்க வச்சது — எல்லாம் பேசினோம். வீடு முழுக்க சிரிப்பொலி எதிரொலிச்சது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இந்தப் பெரிய வீட்டில் ஏதோ ஒரு உயிர் மூச்சு திரும்புவது போல இருந்தது. சாம்பார், சட்னி எல்லாம் முடிஞ்சு, கேசரி வைக்கும்போது அவன் “பாட்டி இது என் ஃபேவரைட்”னு சொல்லி ரெண்டு தட்டு சாப்பிட்டான்.

சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு, நான் மேசையை அடுக்க ஆரம்பிச்சேன். “விவேக்,”னு மெல்ல அழைத்தேன். “சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டு நாம ரெண்டு பேரும் கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன். தாத்தா பேர்ல ஒரு அர்ச்சனை பண்ணிட்டு... மனசுக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும். என்ன சொல்ற?”

விவேக் தட்டை ஓரமா தள்ளிவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். அவன் பார்வை சற்று நேரம் என் முகத்தில் தங்கியது. “நிச்சயமா பாட்டி. நீங்க கிளம்புங்க, நானும் ரெடி ஆகிட்டு வர்றேன். இன்னைக்கு ஒரு நாள் முழுக்க நான் உங்க கூடவே இருப்பேன். வெளிய போய் கொஞ்சம் ஊர் சுத்தலாம். உங்களுக்கு நல்லா இருக்கும்.”

நான் தலையாட்டினேன். அவன் எழுந்து போகும்போது, அவன் தோள்களின் அசைவைப் பார்த்தபடி சற்று நேரம் நின்றேன். வெளியே சூரிய ஒளி இன்னும் பிரகாசமா விழுந்தது. இருவரும் சேர்ந்து வீட்டை விட்டு வெளியேற தயாரானோம்.

விவேக் ரெடி ஆகி வந்தான். சாதாரண சட்டை, லுங்கி. “பாட்டி, போலாமா?”னு கேட்டான். நான் என் புடவையை சரி பண்ணிக்கிட்டு தயாரானேன். “ஆமா, போலாம். கோவில்ல கொஞ்சம் நேரம் இருந்துட்டு, பிறகு வீட்டுக்கு வந்து ஓய்வா இருக்கலாம்.”

வீட்டை பூட்டிட்டு வெளியே வந்தோம். கிராமத்து தெரு. சூரியன் ஏறிக்கிட்டு இருந்தான். ஆனா காற்று கொஞ்சம் குளிரா இருந்தது. இருவரும் நடக்க ஆரம்பிச்சோம். வழியில பக்கத்து வீட்டு அம்மா “விஜயா, இவன் யாரு?”னு கேட்டா. “என் பேரன் விவேக்”னு சொன்னேன். அவங்க சிரிச்சாங்க. “நல்லா இருக்கான். கருப்பையா போனது ரொம்ப வருத்தம். நீ தனியா இருக்காத, இவன் இருக்கான் சந்தோஷம்”னு சொன்னாங்க.

விவேக் என்னைப் பார்த்து சிரிச்சான். நடந்து போகும்போது அவன் “பாட்டி, இந்த ஊர்ல எல்லாம் மாறிடுச்சா?”னு கேட்டான். “ஆமா, நீ சின்னவனா இருந்தப்போ இருந்த மாதிரி இல்ல. புது வீடுகள் வந்திருக்கு. ஆனா கோவில் இன்னும் அதே மாதிரிதான் இருக்கு”னு சொன்னேன்.

கோவில் போய் சேர்ந்தோம். அங்கே அமைதியா இருந்தது. தாத்தா பேர்ல அர்ச்சனை பண்ணினோம். பூஜை முடிஞ்ச பிறகு, கோவில் திண்ணையில உக்காந்தோம். விவேக் “பாட்டி, தாத்தா உங்களை எப்படி பார்த்தாரு?”னு கேட்டான்.

நான் நினைவுல மூழ்கினேன். “அவர் என்னை முதல்ல பார்த்தப்போ நான் 22 வயசு. அவர் 45. எல்லாரும் எதிர்த்தாங்க. ஆனா அவர் ‘இவதான் என் வாழ்க்கை’னு சொல்லிட்டாரு. அந்த நேசம் உண்மையானது. நீ பிறந்தப்போ அவர் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டாரு தெரியுமா? ‘என் பேரன்’னு தூக்கி ஆட்டினாரு...”

அப்படியே பேச்சு நீண்டது. ஒரு மணி நேரம், இரண்டு மணி நேரம். கோவில்ல இருந்து வெளியே வந்து, கொஞ்சம் தோட்டம் பக்கம் நடந்தோம். மரங்கள், பறவைகள், ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் மனசை கொஞ்சம் லேசா பண்ணுச்சு.

வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தப்போ மதியம் ஆகியிருந்தது. இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். பேசினோம். மாலை நேரம் தோட்டத்துல உக்காந்து பேசினோம். இரவு மறுபடியும் சேர்ந்து இருந்தோம்.

இந்த ஒரு நாள் முழுக்க விவேக்கோட இருந்ததால, தனிமை கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி இருந்தது. அவன் இருக்கிற வரைக்கும் நான் தனியா இல்லைனு தோணுச்சு.

விவேக் கோவில் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தபோது அவன் கை என் கையை மெல்லப் பிடித்தான். அந்தப் பிடியில் அவன் சொல்லாத பல வார்த்தைகள் இருந்தன. “பாட்டி, நான் இருக்கேன்” என்பது போல. நான் அவன் கையை இறுக்கிப் பிடித்தேன். சூரிய ஒளி அவன் முகத்தில் விழுந்தபோது அவன் கண்கள் பளபளத்தன. அந்தக் கண்களில் தாத்தாவின் நினைவும், என் மீதான அக்கறையும் கலந்திருந்தது.

தோட்டத்தில் நடக்கும் போது அவன் எனக்கு முன்னால் நடந்து, பாதையில் இருந்த கற்களை அப்புறப்படுத்தினான். “பாட்டி கால் தடுக்கிடாது” என்று சிரித்தான். நான் அவன் பின்னால் நடந்தேன். அவன் தோள்கள் இளமையான உறுதியுடன் இருந்தன. அந்த நடைப்பயணத்தில் எங்களுக்கு இடையில் பேச்சு குறைவாக இருந்தாலும், அந்த அமைதி நிறைவாக இருந்தது. பறவைகள் கத்தும் சத்தம், இலைகள் அசையும் ஒலி, தூரத்தில் ஊர் சத்தங்கள் — எல்லாம் எங்களைச் சூழ்ந்து ஒரு பாதுகாப்பான உலகத்தை உருவாக்கியது.

மதிய உணவின்போது அவன் எனக்கு பரிமாறினான். “பாட்டி நீங்க அதிகம் சாப்பிடுங்க. நேத்து ராத்திரி கொஞ்சம் குறைவா சாப்பிட்டீங்க” என்றான். நான் அவனுக்கு கேசரி வைத்தேன். “நீயும் சாப்பிடு டா. உன் உடம்பு வளர வேண்டிய வயசு.” இருவரும் சிரித்துக் கொண்டே சாப்பிட்டோம். அந்த மேசையில் இருந்த சிரிப்பு வீட்டின் சுவர்களைத் தொட்டு எதிரொலித்தது.

மாலை நேரம் தோட்டத்தில் இரு பழைய நாற்காலிகளில் உக்காந்தோம். சூரியன் மெல்ல சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். விவேக் “பாட்டி, நீங்க சின்னவயசுல என்ன விளையாடுவீங்க?” என்று கேட்டான். நான் நினைவுகளில் மூழ்கினேன். கேரளாவின் பச்சை வயல்கள், மழை, சிறு வீடு — எல்லாம் சொன்னேன். அவன் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவன் கண்களில் ஆர்வம் தெரிந்தது. “நான் உங்களைப் பற்றி இன்னும் நிறைய தெரிஞ்சுக்கணும் பாட்டி” என்றான்.

இரவு வந்தபோது இருவரும் சேர்ந்து சமையலறையில் இருந்தோம். அவன் எனக்கு உதவினான். பாத்திரங்கள் கழுவினான். “பாட்டி நீங்க உக்காருங்க, நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றான். நான் அவனைப் பார்த்து சிரித்தேன். அந்தச் சிறிய வேலைகளில் கூட அவன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பார்வையில் அக்கறை, பாசம், பாதுகாப்பு — எல்லாம் இருந்தது.

அந்த ஒரு நாள் முழுக்க அவனுடன் இருந்ததால் என் தனிமை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகியது. அவன் இருக்கும் வரைக்கும் இந்த வீடு காலியாகத் தெரியவில்லை. அவன் சிரிப்பு, அவன் பேச்சு, அவன் சின்ன சின்ன அக்கறைகள் — எல்லாம் எனக்கு புது உயிர் கொடுத்தன. இரவு படுக்கும் முன் அவன் என் அறைக்கு வந்து “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி. நான் அருகில்தான் இருக்கேன்” என்றான். நான் தலையாட்டினேன். அவன் போன பிறகும் அந்த வார்த்தைகள் என் மனசில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.

இப்படியே நாட்கள் போகும். அவன் இருப்பு எனக்கு பெரும் பலம். அந்தப் பேரன், அந்த அரவணைப்பு — இது வாழ்க்கையின் புதிய அத்தியாயம்.

[auntyworld]

இரவு உணவு முடிந்த பிறகு, அந்த நாளின் ஒவ்வொரு துளி சந்தோஷமும் அவர்கள் இருவரின் மனதுக்குள்ளும் நிரம்பி வழிந்திருந்தது. வீட்டின் பெரிய சமையலறையில் இருந்து எழுந்த சாப்பாட்டு வாசனை இன்னும் லேசாகத் தங்கியிருந்தது. விவேக் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மெதுவாக சாத்தினான். ஆனால் உள்ளே போனதும் அவனால் அமைதியாக உட்கார முடியவில்லை. மனசு அலைபாய்ந்தது. அந்தப் பெரிய வீட்டின் காலியான அறைகளில் இருந்த அமைதி அவனை அழுத்தியது. கடந்த ஒரு மாதத்தின் நினைவுகள் — சென்னை கடற்கரை அலைகள், தாத்தாவின் அஸ்தி, பாட்டியின் கண்ணீர், தனிமை — எல்லாம் ஒன்றாகக் கலந்து அவனைத் தூங்க விடாமல் செய்தன.

அவன் கொஞ்ச நேரம் படுக்கையில் புரண்டான். பிறகு எழுந்து, மெதுவாக அறைக்கதவைத் திறந்தான். வீட்டின் நீண்ட வராந்தாவில் வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது. காலடிகள் லேசாக ஒலிக்க, அவன் விஜயாவின் அறைக்கு வந்து நின்றான். கதவை மெதுவாகத் தட்டினான். உள்ளே இருந்து மெல்லிய விளக்கொளி வெளியே வந்து கொண்டிருந்தது.

“உள்ளே வாடா...” என்று விஜயாவின் மென்மையான குரல் கேட்டது.

விவேக் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான். அறை சாதாரணமாகவும், அழகாகவும் இருந்தது. ஒரு பழைய மரக் கட்டில், அதன் மீது வெள்ளைத் துணி சுத்தமாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தது. பக்கத்தில் சிறிய மர மேஜை, அதில் ஒரு பழைய லேம்ப் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. சுவரில் பெரிய புத்தக அலமாரி — நூற்றுக்கணக்கான புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. சில பழைய, சில புதிய. தரையில் பழைய கம்பளம், ஜன்னலுக்கு வெள்ளைத் திரை. அறை முழுவதும் ஒரு அமைதியான, பாதுகாப்பான உணர்வு இருந்தது. இது விஜயாவின் உலகம். அவளுக்கு புத்தகங்கள் என்றால் உயிர்.

விஜயா படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். மல்லிகைப்பூ வாசனை லேசாக வீசியது. அவள் கையில் ஒரு புத்தகம். அவள் முகத்தில் அந்த நாளின் சோர்வும், சந்தோஷமும் கலந்திருந்தது.

“என்னடா விவேக், இன்னும் தூங்கலையா?” என்று புன்னகையுடன் கேட்டாள். அவள் குரலில் அக்கறை தெரிந்தது.

“தூக்கம் வரல பாட்டி...” விவேக் மெல்ல அவளருகே வந்து அமர்ந்தான். “நீங்க என்ன படிச்சிட்டு இருக்கீங்க?”

“இது கம்பராமாயணம் டா. ரொம்ப அழகா இருக்கு. ஆனா நான் பாதி தூரம் வந்துட்டேன். உனக்கு முதல்ல இருந்து சொன்னாத்தான் புரியும். அதனால இப்போ இதை விடு, வேற ஒரு புதிய கதைப் புத்தகம் எடுத்து படிக்கலாம்,” என்று சொல்லிவிட்டு அலமாரியை நோக்கி நடந்தாள்.

அவள் எழுந்து நடக்கும் போது அவள் புடவையின் ஓரம் மெல்ல அசைந்தது. அலமாரியில் இருந்து ஒரு சிறிய, புதிய புத்தகத்தை எடுத்து வந்தாள். “இது சின்ன கதை. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். உனக்குப் பிடிக்கும்.”

விஜயா மீண்டும் படுக்கையில் அமர்ந்தாள். புத்தகத்தின் முதல் பக்கங்களைத் திறந்தாள். அவள் குரல் அந்த அறையின் அமைதியில் மென்மையாகப் பரவியது. கதாபாத்திரங்கள், அவர்களின் உணர்ச்சிகள், சிறிய கிராமத்தின் வாழ்க்கை — அவள் படிக்கும் போது விவேக் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் மனசில் ஒரு அமைதி பரவியது. இந்தப் பாட்டி, இந்த வீடு, இந்த இரவு — எல்லாம் அவனுக்கு பாதுகாப்பாகத் தோன்றியது.

நாள் முழுவதும் நடந்த அலைச்சல், கோவில், தோட்டம், பேச்சு — எல்லாவற்றாலும் விஜயாவின் கால்கள் சோர்வாக இருந்தன. விவேக் அதை உணர்ந்தான். அவன் மெதுவாக, எந்த அவசரமும் இன்றி அவள் கால்களைத் தன் மடியில் தூக்கி வைத்தான். அவன் விரல்கள் மென்மையாக அவள் கால்களைப் பிடித்து அழுத்த ஆரம்பித்தன. மசாஜ். மிக மெதுவாக, அக்கறையுடன்.

விஜயா படிப்பதை ஒரு நொடி நிறுத்தினாள். தலையை நிமிர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஆச்சரியம், பின்னர் பெரும் மகிழ்ச்சி. “என்னடா... இது...” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

விவேக் புன்னகைத்தான். “நீங்க கதையைத் தொடருங்க பாட்டி. உங்க கால்கள் ரொம்ப சோர்வா இருக்கும். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

அவன் விரல்கள் அவள் கால்களின் சோர்வான தசைகளை மெல்ல அழுத்தின. அந்தத் தொடுதல் தூய்மையானது. பேரன் தன் பாட்டிக்கு செய்யும் அரவணைப்பு. விஜயாவின் உள்ளத்தில் ஒரு வெதுவெதுப்பு பரவியது. எத்தனை வருஷங்களுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு அக்கறை. அவள் கண்கள் சற்று ஈரமானது. ஆனால் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து படித்தாள். அவள் குரல் இன்னும் மென்மையாக, அன்புடன் ஒலித்தது.

விவேக் மனசுக்குள் நினைத்தான் — ‘பாட்டி இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருக்காங்க. தாத்தா போன பிறகு தனியா... நான் இருக்கும்போது அவங்க சந்தோஷமா இருக்கணும்.’ அவன் விரல்கள் இன்னும் மென்மையாக அழுத்தின. சில சமயம் அவன் கையால் அவள் கணுக்காலை மெல்ல தடவினான். அது வலி தீர்க்கும் தொடுதல்.

விஜயா படிக்கும் போது சில இடங்களில் சிரித்தாள். “இந்தக் கதையில் வரும் பையன் உன்னை மாதிரியே இருக்கான் டா...” என்று சொன்னாள். விவேக் சிரித்தான். “என்ன மாதிரி பாட்டி?” “அக்கறையானவன், கொஞ்சம் பிடிவாதக்காரன்...” இருவரும் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பு அறையை நிரப்பியது.

நேரம் போவது தெரியாமல் படித்தாள். ஆனால் அந்த மசாஜின் வெதுவெதுப்பும், அவன் அருகில் இருப்பதும், அந்த நாளின் சந்தோஷமும் அவளை மெல்ல தூக்கத்துக்கு இழுத்தது. அவள் கண்கள் மெல்ல செருகின. புத்தகம் கையில் இருந்து சற்று தள்ளாடியது. விவேக் அதை கவனித்தான். அவன் மெதுவாக புத்தகத்தை அவள் கையில் இருந்து எடுத்து ஓரமாக வைத்தான்.

விஜயா அப்படியே சாய்ந்து உறங்கினாள். அவள் முகத்தில் ஒரு அமைதி. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு உண்மையான நிம்மதி. விவேக் அவளைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் அன்பு நிரம்பியது. அவன் மெதுவாக எழுந்து, படுக்கை விரிப்பை எடுத்து அவள் உடல் முழுவதும் மூடினான். குளிர் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டான். ஜன்னல் திரைகளை இழுத்து மூடினான். விளக்கை அணைக்கும் முன் ஒரு நிமிடம் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். “நல்லா தூங்குங்க பாட்டி...” என்று மனசுக்குள் சொன்னான்.

விளக்கை அணைத்துவிட்டு அவன் மெதுவாக அறையை விட்டு வெளியேறினான். கதவை லேசாக சாத்தினான். வெளியே வராந்தாவில் நின்று கொஞ்ச நேரம் அந்த அறையைப் பார்த்தான். அந்த இரவு அவனுக்கும், அவளுக்கும் ஒரு புதிய பிணைப்பைத் தந்திருந்தது. தனிமை இன்னும் இருந்தாலும், அவர்கள் இருவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தார்கள்.

[auntyworld]

அதிகாலை வெயில் மெல்ல அந்தப் பழைய பாணி வீட்டின் முற்றத்தில் வந்திறங்கியது. இரண்டாயிரமாவது ஆண்டுகளின் தொடக்கக் காலம் அது. சிஆர்டி (CRT) தொலைக்காட்சியின் தடித்த திரை மெலிதாகக் கரகரவென்ற சத்தத்துடன் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அதிலிருந்து வெளிவந்த மெகா சீரியலின் பின்னணி இசை அந்த வீட்டின் அமைதியைக் கலைத்தது.

விவேக் சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவனுக்குத் தொலைக்காட்சி பார்ப்பதற்கோ, நிம்மதியாக மூச்சு விடுவதற்கோ கூட வீட்டில் நேரம் இருக்காது. படிப்பு, மதிப்பெண்கள், பெற்றோர்களின் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் என எந்நேரமும் ஒரு கூண்டுக்குள் அடைபட்ட பறவையைப் போலத்தான் அவன் வாழ்ந்து வந்தான். திரைப்படம் பார்ப்பதற்குக் கூட அவனுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டிருந்தன. ஆனால், இப்போது தாத்தாவின் மறைவுக்குப் பின் இந்தச் சூழ்நிலையில், அந்த வீட்டின் அமானுஷ்ய அமைதியை மாற்றுவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த சலிப்பூட்டும் சீரியல் கூட அவனுக்கு ஒரு புதிய விடுதலையைத் தருவது போல் இருந்தது.

அவனுக்கு அருகில் அவனது பாட்டி விஜயா அமர்ந்திருந்தாள். கணவனை இழந்த சோகம் அவளது முகத்தின் சுருக்கங்களில் அப்படியே தேங்கி நின்றாலும், விவேக்கின் அருகாமை அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஆறுதலைத் தந்திருந்தது.

"டேய் விவேக், இந்தா பாரு... இவதான் இந்த கதையோட வில்லி. இவ பண்ற சதி தெரியாம அந்தப் பையன் எவ்ளோ கஷ்டப்படுறான் பாரு," என்று மிகவும் உற்சாகமாகவும், தோழமையோடும் அந்த சீரியலின் கதையை அவனுக்கு விளக்கத் தொடங்கினாள் விஜயா.

தன்னைத் தனிமையில் விட்டுவிடாமல் தன் கூடவே இருக்கும் பேரனின் வருகை அவளுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பைக் கொடுத்திருந்தது. அவள் சொல்லும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னணியையும் விவேக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டே, "அப்படியா பாட்டி? அப்போ அடுத்து இவ மாட்டிக்கொள்வாளா?" என்று அவளது மனநிலையை மாற்றுவதற்காகப் பதிலுக்குப் பேசினான். விஜயா அந்த சீரியல் காட்சிகளைப் பார்த்துவிட்டுத் தன் பாணியில் கமெண்ட் அடிக்க, விவேக்கும் அதற்கு சுவாரசியமாகப் பதிலளித்துக் கொண்டே அந்தச் சூழலை லேசாக்க முயன்றான்.

டிங் டாங்...டிங் டாங்...

அதிர்வலைகளை எழுப்பிக் கொண்டு வாசலில் இருந்த காலிங் பெல் சத்தமிட்டது.

விவேக் சோபாவை விட்டு எழுந்து மெதுவாகச் சென்று கதவைத் திறந்தான். வாசலில் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கையில் ஒரு பூ மாலையோடு நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகுந்த கண்ணியமானவர்கள், படித்தவர்கள் என்பது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. கணவன் மனைவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று அவனது உள்மனம் சொன்னது. அந்தப் பெண்ணிற்கு நாற்பது வயதிற்கு மேல் இருக்கலாம், அந்த அங்கிளுக்கு ஒரு நாற்பத்தைந்து வயதைக் கடந்திருக்கும்.

அவர்களின் தோற்றத்தில் இருந்த கண்ணியத்தைப் பார்த்த விவேக், "வாங்க..." என்று மரியாதையோடு அவர்களை உள்ளே அழைத்தான்.

அவர்கள் இருவருமே விவேக்கைப் பார்த்து, "யாரு தம்பி நீ? புதுசா இருக்க?" என்று கேட்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அதற்குள் விவேக் அவர்களிடம் முழுமையாகப் பேசாமல், "பாட்டி, ரெண்டு பேரு வந்துருக்காங்க," என்று சத்தமாகச் சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே ஓடினான்.

விஜயா சோபாவில் இருந்து மெதுவாக எழுந்து நின்று, வாசலில் வந்தவர்களைப் பார்த்தாள். வந்திருப்பது தங்களுக்கு மிகவும் நெருக்கமான, குடும்ப நண்பர்களான டாக்டர் ராமும், டாக்டர் லీలாவும் என்பதை அவள் அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

"வாங்க சார், வாங்க மேடம்... எப்படி இருக்கீங்க?" என்று தேய்ந்த குரலில், ஆனால் மரியாதையுடன் அவர்களை வரவேற்றாள் விஜயா.

டாக்டர் ராமும், லీలாவும் முகத்தில் ஒருவித சோகத்துடனும், குற்ற உணர்ச்சியுடனும் உள்ளே நுழைந்தார்கள். லீலா விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "ஸாரி மேடம்... விஷயம் கேள்விப்பட்டப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு மெடிக்கல் கான்ஃபரன்ஸுக்காக ஃபாரின் போயிருந்தோம். அதான் எங்களால உடனே வர முடியல. சாருக்கு எப்படி ஆச்சு? நல்லாத்தானே இருந்தாரு?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.

விஜயா தன் புடவைத் தலைப்பால் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது வந்து... சார், என்னன்னு தெரியல. திடீர்னு அன்னைக்கு ராத்திரி கொஞ்சம் பிரீத்திங் பிராப்ளம் (Breathing problem) வந்துச்சு. உடனே ஹாஸ்பிடலெல்லாம் கூட்டிட்டுப் போனோம். ஆனா, வெறும் ரெண்டே மணி நேரத்துல எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு..." என்று விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினாள்.

டாக்டர் ராம் அவளுக்கு ஆறுதலாக, "விடுங்க மேடம்... நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்ல, நாங்க பார்த்துக்கிறோம். உங்களை நாங்க தனியா விட மாட்டோம்," என்று கூறினார்.

அவர் நீண்ட நேரமாகக் கையில் வைத்திருந்த பூ மாலையை, அங்கே மேஜையின் மேல் வைக்கப்பட்டிருந்த கருப்பையாவின் புகைப்படத்திற்கு அணிவித்துவிட்டு, கைகளைக் கூப்பி வணங்கினார். பின்னர் இருவரும் சோபாவில் வந்து அமர்ந்தனர்.

லீலா விஜயாவின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து, "விஜயா மேடம், அழாதீங்க. உலகத்துல எல்லாரும் ஒரு நாள் போகத்தான் போறோம். இருக்கிற வரைக்கும் சார் மாதிரி நாலு பேருக்கு நல்லது பண்ணினா போதும். அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை ரொம்ப உன்னதமானது," என்றாள்.

அப்போது விஜயா, தன் நெஞ்சில் இருந்த ஒட்டுமொத்த பாரத்தையும் கொட்டுவது போல, "எனக்குன்னு இப்போ யார் இருக்கா இந்த உலகத்துல..." என்று தேம்பி அழுதாள்.

அவள் சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கின் நெஞ்சில் ஈட்டியால் குத்துவது போல் இருந்தது. அவனது முகம் அப்படியே வாடிப் போனது. அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஏமாற்றமும், வலியும் ஏற்பட்டது. 'தாத்தா போனதுல இருந்து இத்தனை நாளா பாட்டி கூடவே இருந்து அவங்களை கவனிச்சுக்கிறோமே, நம்ம அம்மாவைக்கூட அனுப்பிட்டு இங்கேயே தங்கியிருக்கோமே... இன்னமும் பாட்டி நம்மள அவங்களோட சொந்தக் குடும்பத்துல ஒருத்தனா ஏத்துக்கலையா? நாம அவங்களுக்கு ஒரு ஆளாத் தெரியலையா?' என்று நினைத்து அவனது மனம் கூனிக் குறுகியது. அவனது கண்கள் கலங்கின.

ஆனால், ஒரு நொடிக்கும் குறைவான காலகட்டத்தில், தான் பேசிய வார்த்தை தன் பேரனை எவ்வளவு காயப்படுத்தியிருக்கும் என்பதை விஜயா உணர்ந்து கொண்டாள். விவேக்கின் வாடிய முகத்தையும், கலங்கிய கண்களையும் பார்த்த அவளுக்குள் குற்ற உணர்ச்சி தலைதூக்கியது.

அவள் உடனே விவேக்கின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, லீராவையும் ராமையும் பார்த்து, "இவன் என் பேரன்... இப்போ இவன் மட்டும்தான் என் கூட இருக்கான். இவன் காலேஜுக்கெல்லாம் போயிட்டா, நான் மட்டும்தான் இந்த வீட்ல தனியா இருக்கணும். இன்னைக்கு இருக்குற நிலைமைக்கு... அன்னைக்கு காரியம் முடிஞ்சதும் எல்லாரும் கிளம்பும்போது, இவன் மட்டும் என் கூட நிக்காம போயிருந்தா... நான் எப்பவோ அவர் கூடவே போயிருக்கணும்னு வேற மாதிரி ஏதாச்சும் தப்பான முடிவு எடுத்திருப்பேன். இவன் தான் என்னை வாழ வச்சிருக்கான்," என்று கதறி அழுதாள்.

விஜயா தன் மீதும், தன் பிரசன்னத்தின் மீதும் வைத்திருக்கும் அந்த எல்லையற்ற மதிப்பையும், அன்பையும் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் இருந்த வலி மறைந்து, அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவளருகில் அமர்ந்து, அவளது தோள்களைக் கட்டிக்கொண்டு, "பாட்டி, அப்படிலாம் சொல்லாதீங்க பாட்டி... எனக்கு பயமா இருக்கு," என்று அவனும் விம்பி அழுதான்.

அவர்களின் இந்த உண்மையான பிணைப்பைப் பார்த்த டாக்டர் ராம் நெகிழ்ந்து போனார். "அழாத தம்பி... பாட்டி கொஞ்சம் வருத்தத்துல இருக்காங்க, அதான் மனசு தாங்காம அப்படிப் பேசுறாங்க. நீ எதையும் நினைச்சு ஃபீல் பண்ணாத. நீ ரொம்ப நல்ல பையன்," என்று விவேக்கின் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்து ஆறுதல் சொன்னார்.

லீலாவும் விஜயாவை அணைத்துக் கொண்டு ஆறுதல் கூறினாள். அந்த அறையில் சோகம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்ததால், சூழ்நிலையை மாற்ற விரும்பிய ராம், விவேக்கைப் பார்த்துப் பேச்சைத் திசை திருப்பினார்.

"தம்பி, உன்னோட பேரு என்ன? நீ என்ன பண்ற?" என்று கனிவோடு கேட்டார் ராம்.

விவேக் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, "என் பேரு விவேக் சார். நான் பிஎஸ்சி அக்ரி (B.Sc Agriculture) படிக்கிறேன் சார், கோயம்புத்தூர்ல," என்றான்.

"ஓ... அப்படியா! இப்போ காலேஜ் போகலையா நீ?" என்று ராம் கேட்டார்.

"இல்ல சார், பாட்டிக்கு இந்த நேரத்துல யாராச்சும் ஹெல்ப்பா இருக்கட்டும்னுதான் நான் இங்கேயே இருக்கேன். காலேஜ்ல ப்ராஜெக்ட் லீவ் (Project leave) சொல்லி லெட்டர் கொடுத்துட்டு, லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன் சார்," என்றான் விவேக் மிகவும் பொறுப்புடன்.

லீலா அதைக் கேட்டு வியந்து, "ஓ, வெரி குட்! ரொம்ப புத்திசாலி பையன். விஜயா மேடம், மத்த சடங்கெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சதா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா ஒரு பெருமூச்சோடு, "அதை ஏன் கேக்குறீங்க லீலா... நாங்க எந்த சடங்கும் பண்ணல. அதைப்பத்திப் பேசும்போதுதான் வீட்ல பெரிய சண்டையாகிடுச்சு. அவரோட முதல் தாரத்துப் பசங்க எல்லாம் கோவிச்சுக்கிட்டுப் போயிட்டாங்க. யாரும் காரியம் கூட பண்ணல," என்றாள்.

லீலா லேசான புன்னகையுடன் விவேக்கைப் பார்த்து, "ஏன், இந்த குட்டி சார் அவங்க கூடப் போகலையா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா பெருமையோடு விவேக்கைப் பார்த்து, "இல்ல மேடம்... அவங்க அம்மா எவ்வளவோ கூப்பிட்டாங்க. ஆனா இவன், 'நான் என் பாட்டி கூடத்தான் இருப்பேன், அவங்களை தனியா விட மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டு இங்கேயே தங்கிட்டான்," என்றாள்.

ராம் விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்து, "ஏன் தம்பி, நீ ஏன் அவங்க கூடப் போகாம பாட்டி கூடவே இருந்துட்ட?" என்று வினவினார்.

விவேக் மிகவும் வெள்ளந்தியாக, "அன்னைக்கு தாத்தா போனப்போ பாட்டி ரொம்ப அழுதுகிட்டு இருந்தாங்க சார். அவங்களைப் பார்க்கவே ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு. இந்த வயசுல அவங்களை எப்படித் தனியா விடுறது? அதான் நான் இருந்துட்டேன்," என்றான்.

அவன் சொன்ன இந்த எதார்த்தமான, அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விஜயாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. அவளால் தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. சட்டென்று விவேக்கை நெஞ்சோடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். அது அங்கிருந்த அனைவரையும் உருகச் செய்த ஒரு உன்னதமான குடும்பப் பிணைப்பின் தருணமாக மாறியது.

லீலா சற்று யோசித்துவிட்டு, மெதுவாக விஜயாவிடம் சொன்னாள், "மேடம்... நீங்க அப்பவே இன்னொன்னு ஒரு குழந்தை பெத்திருந்தா, இப்போ அவங்க உங்க கூடவே இருந்திருப்பாங்க. இப்போ பாருங்க, அவங்களுக்கு என்னதான் இருந்தாலும் அவங்க அப்பாவோட செகண்ட் வொய்ஃப் (Second wife) தான்கிற எண்ணம் வந்துடுச்சு, அதான் சண்டை போட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க. உங்களுக்குன்னு ஒரு குழந்தை இருந்திருந்தா, இப்போ இந்த விவேக் தம்பியை மாதிரியே உங்க கூட இந்த நேரத்துல பெரிய ஆறுதலா இருந்திருக்கும்..."

விஜயா சோகமாகத் தலையசைத்து, "ஆமா மேடம், நீங்க சொல்றது கரெக்ட்தான். ஃபர்ஸ்ட் எனக்கும் அந்த ஃபீலிங் இருந்துச்சு. நான் அவர்கிட்டயும் இதைப்பத்திப் பலமுறை சொல்லியிருக்கேன். ஆனா, எங்களுக்குக் குழந்தை பிறக்க முடியாமப் போச்சு. அது நம்ம டாக்டர் சாருக்குக்கூடத் தெரியுமே..." என்று ராமைப் பார்த்துக் கூறினாள்.

டாக்டர் ராம் உடனே லீலாவைப் பார்த்து, "ஆமா லீலா, சாருக்கு ஒரு மெடிக்கல் ப்ராப்ளம் இருந்தது... 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia). அதான் காரணம்," என்றார்.

லீலா ஒரு மருத்துவராக அதை உடனே புரிந்துகொண்டு, "Do you mean zero sperm count? (அதாவது விந்தணுக்களே இல்லை என்று சொல்கிறீர்களா?)" என்று கேட்டாள்.

அங்கே அமர்ந்திருந்த 19 வயது விவேக், அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அந்த மருத்துவ வார்த்தைகளின் அர்த்தம் புரியவில்லை. அவன் மிகவும் வெகுளியாகவும், அதே சமயம் ஒரு புதிய விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்துடனும், "ஸ்பெர்ம் (Sperm)-னா என்ன சார்?" என்று கேட்டான்.

விஜயா பதற்றமடைந்து, "டேய் விவேக், அது ஒன்னுமில்லடா... பெரியவங்க விஷயம். நீ பேசாம இரு," என்று அவனை அடக்க முயன்றாள்.

ஆனால் டாக்டர் ராம் அவளைத் தடுத்து, "இருங்க மேடம்... அவன் காலேஜ் படிக்கிற பையன். 19 வயசாகுது, இதெல்லாம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுக்கிறதுல தப்பில்லை, தெரிஞ்சுக்கணும். தம்பி, ஆண்களுக்கு ஒரு வெள்ளை திரவம் (White liquid) வரும்ல... அதுக்குள்ள சின்னச் சின்னதா மைக்ரோ லிவிங் திங்ஸ் (Micro-living things) இருக்கும், அதுதான் ஸ்பெர்ம் கவுண்ட் (Sperm count). அது இருந்தாதான் குழந்தை பிறக்கும்," என்று விளக்கினார்.

விவேக் இன்னமும் புரியாமல், அதே குறும்பு மற்றும் வெகுளித்தனத்துடன், "அப்படியா சார்... என்ன வெள்ளை திரவம் அது? எனக்கு அப்படி எதுவும் தெரியலையே..." என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் அந்த அறையில் ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி நிலவியது. அங்கிருந்த எல்லோருக்குமே ஒரே அதிர்ச்சி. விஜயா, லீலா, ராம் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி மாற்றிப் பார்த்துக் கொண்டார்கள். '19 வயசான ஒரு காலேஜ் படிக்கிற பையனுக்கு இது தெரியலையா? இல்ல, பெரியவங்க இருக்காங்கன்னு தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானா? இல்ல இவனுக்கு நிஜமாவே ஏதாச்சும் உடம்புல பிரச்சனையா?' என்று அவர்களின் மருத்துவ மூளை சிந்திக்கத் தொடங்கியது.

டாக்டர் ராமுக்குத் தனக்குள் ஒரு பெரிய சந்தேகம் வந்துவிட்டது. 'நாம ஒருவேளை பையன்கிட்ட தப்பா, ஓப்பனா பேசிட்டோமோ?' என்ற தயக்கமும் ஏற்பட்டது. அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலையைக் கலைக்க விரும்பிய ராம், "மேடம், குடிக்கக் கொஞ்சம் ஜூஸ் கிடைக்குமா?" என்று கேட்டார்.

அவ்வளவுதான், 'விட்டால் போதும்' என்று அந்த இடத்தை விட்டு நகர நினைத்த லீலாவும் விஜயாவும், "இதோ எடுத்துட்டு வரோம்" என்று சொல்லிக் கொண்டே சமையலறைக்குள் விரைந்தார்கள்.

அவர்கள் சென்றதும், ராம் சூழலை மேலும் இயல்பாக்க, "விவேக், அந்த டிவியோட ரிமோட்டை எடு தம்பி... இந்தியா மேட்ச் என்ன ஆச்சுன்னு பார்ப்போம்," என்று சொல்ல, இருவரும் சேர்ந்து கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்க்கத் தொடங்கினர்.

சமையலறைக்குள் நுழைந்ததும், விஜயா குளிர்சாதனப் பெட்டியில் இருந்து பழங்களை எடுத்து ஜூஸ் போடத் தயாரானாள்.

லீலா அவளது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, "விஜயா மேடம், ஜூஸ் எல்லாம் அப்புறம் பண்ணலாம். அவரு சும்மா அந்தச் சூழ்நிலையை மாத்தத்தான் ஜூஸ் கேட்டாரு. அதை விடுங்க... உங்க பேரன் விவேக்கை நினைச்சா எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமாவும், கொஞ்சம் கவலையாவும் இருக்கு," என்றாள் லீலா குரலைத் தாழ்த்தி.

விஜயா புரியாமல், "ஏன் மேடம், என்னாச்சு? அவன் ஏதாச்சும் தப்பா கேட்டுட்டானா?" என்றாள்.

"தப்பா கேட்கல மேடம்... அவனுக்கு 'சீமன்' (Semen), அதாவது உங்களுக்குப் புரியுற மாதிரி லோக்கல் லாங்குவேஜ்ல சொல்லணும்னா, 'கஞ்சி'னா என்னன்னே தெரியலன்னு சொல்றான். ஆனா அவனுக்கு நல்லா மீசையெல்லாம் முளைச்சிருக்கு, உடலமைப்பும் வளர்ந்திருக்கு. 19 வயசான ஒரு பையனுக்கு இந்த அடிப்படை உயிரியல் விஷயம் தெரியாம இருக்கிறது எனக்கு ஒரே டவுட்டா (Doubt) இருக்கு," என்றாள் லீலா தீவிரமான முகத்துடன்.

விஜயா கொஞ்சம் யோசித்துவிட்டு, "ஆமா மேடம்... அவனுக்கு இப்போ 19 வயசாகுது. இதெல்லாம் தெரியாம இருந்தா எப்படி? நம்ம பக்கத்து வீட்டுப் பையனுக்கு இவன் வயசுதான் இருக்கும், அவனுக்குள்ளே ரெண்டு பிள்ளைங்க பிறந்துடுச்சு. ஒருவேளை நாங்க பெரியவங்க இங்க இருக்கறதுனால, வெட்கப்பட்டுக்கிட்டுத் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறானோ என்னவோ?" என்றாள் தன் சந்தேகத்தை முன்வைத்து.

லீலா தலையசைத்து, "நீங்க சொல்றது ஒரு பக்கம் கரெக்டா இருக்கலாம் மேடம். வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு அப்படிப் பேசறது நார்மல்தான் (Normal). ஆனா, ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே 'பியூபர்ட்டி பிராப்ளம்' (Puberty problem) அல்லது உங்க கணவருக்கு இருந்த மாதிரி 'அசூஸ்பெர்மியா' (Azoospermia) போன்ற விந்தணு குறைபாடு ஏதாச்சும் இருந்தா என்ன பண்றது? அதான் ஒரு டாக்டரா என் மனசுல கொஞ்சம் பயமா இருக்கு," என்றாள்.

விஜயாவிற்கு லீலா சொல்வது கொஞ்சம் புரிந்தும் புரியாதது போல இருந்தது. அவளுக்குள் ஒரு மெல்லிய பயம் தொற்றிக் கொண்டது. "மேடம், அப்போ ஏதாச்சும் டெஸ்ட் (Test) எடுத்தா இதைக் கண்டுபிடிச்சிடலாமா? எனக்கு பயமா இருக்கு மேடம்," என்றாள் பதற்றத்துடன்.

லீலா அவளை அமைதிப்படுத்தி, "நீங்க ஏன் உடனே அவ்வளவு தூரம் போறீங்க? ஃபர்ஸ்ட் அவனோட ஆக்டிவிட்டி (Activity), அதாவது அவனோட அன்றாட உடலியல் மாற்றங்களை வச்சே ஓரளவுக்குக் கண்டுபிடிச்சிடலாம். ஜஸ்ட் வெயிட் (Just wait), இது இப்போதைக்கு என்னோட ஒரு யோசனை மட்டும்தான். எப்பவுமே டாக்டர்களுக்கு நோய் பயம் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கும். உங்களுக்கு இதெல்லாம் என்னன்னு டீப்பா தெரியாது, ஆனா நாங்க இதையெல்லாம் படிச்சதால, அதுவா இருக்குமோ இதுவா இருக்குமோன்னு டக்குனு பயம் வந்துடும். நான் ஃபர்ஸ்ட் அவர்கிட்ட (ராம்) பேசிட்டு அப்புறம் உங்களுக்குச் சொல்றேன். இது ரொம்ப சிம்பிளான விஷயமாக்கூட இருக்கலாம், விடுங்க," என்றாள் லீலா சாதாரணமாக மாற்ற முயன்று.

விஜயா இப்போது கொஞ்சம் நிம்மதியாக உணர்ந்தாள். "சரிங்க மேடம், இப்போ ஜூஸ் போடவா?" என்றாள்.

"இருங்க, நானே போடுறேன்," என்று லீலா பழங்களை நறுக்கத் தொடங்கினாள். அப்படியே மெதுவாக, "அப்புறம் மேடம்... உங்க ஹஸ்பண்டுக்கு (Husband) ஜீரோ கவுண்ட் (Zero count) இருந்தது உங்களுக்கு முன்னாடியே தெரியுமா?" என்று கேட்டாள்.

விஜயா பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி, "ஒரு தடவை வீட்டைச் சுத்தம் பண்ணும்போது அவரோட மெடிக்கல் சர்டிபிகேட் (Medical certificate) ஒன்னு கிடைச்சது மேடம். அதுல என்னென்னவோ இங்கிலீஷ்ல போட்டிருந்தது, எனக்குப் புரியல. அதனால நான் அதை அவர்கிட்டயே கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னேன். அப்போதான் அவரே என்கிட்ட விஷயத்தைச் சொன்னாரு," என்றாள்.

"அப்போ அதுவரைக்கும் உங்களுக்குக் கண்டுபிடிக்க முடியலையா?" என்று லீலா வியப்புடன் கேட்டாள். அவளது மனதில் பல கேள்விகள் இருந்தாலும், அதை எப்படி ஓப்பனாகக் கேட்பது என்று தயங்கினாள்.

விஜயா, "இல்ல மேடம், எனக்கு அதைப்பத்திலாம் அப்போ ஒன்னும் தெரியாது," என்றாள்.

லீலா அவளது தயக்கத்தை உடைத்து, முற்றிலும் ஒரு மருத்துவராகவும், நெருங்கிய தோழியாகவும் மாறி, "நான் ரொம்ப ஓப்பனா (Open) கேக்குறேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க விஜயா மேடம்... பெட்ல (Bed) நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்படி இருந்தீங்க? சந்தோஷமா இருந்தீங்களா? அவருக்கு ஏதாச்சும் குறைபாடு இருந்ததா?" என்று நேரடியாகவே கேட்டாள்.

விஜயா அந்த கேள்வியைக் கேட்டுச் சற்றே வெட்கப்பட்டு, சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "அஅதெல்லாம்... அவருக்கு வயசானாலும் நல்ல ஸ்ட்ராங் மேன் (Strong man) தான் மேடம். எங்களுக்குள்ள அந்த விஷயத்துல எந்தக் குறையும் இருந்தது இல்ல, ரொம்ப நல்லாவே தான் இருந்தோம்," என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

லீலா நிம்மதியுடன் தலையசைத்து, "ஓகே மேடம்... அப்போ அவருக்கு ஹார்மோன் (Hormone) ரீதியா எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, வெறும் விந்தணு உற்பத்தி மட்டும்தான் இல்லை. சரி, வாங்க... வெளிய அவங்க ரெண்டு பேரும் என்ன பண்ணிட்டு இருக்காங்கன்னு தெரியல, ஜூஸ் எடுத்துட்டுப் போவோம்," என்றாள்.

இருவரும் ஜூஸ் கிளாஸ்களை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறையை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். ஹாலில் ராமும் விவேக்கும் கிரிக்கெட் மேட்ச் பார்த்துக்கொண்டு, சிக்ஸர் அடித்ததற்குச் சத்தமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஜூஸைக் குடித்து முடித்த பின், டாக்டர் ராமும் லీలாவும் இன்னும் சிறிது நேரம் குடும்ப விஷயங்களைப் பேசிவிட்டு, விஜயாவிற்கு மீண்டும் ஆறுதல் கூறிவிட்டு விடைபெற்றுச் சென்றனர்.