Incest வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)

[auntyworld]

இது ஒரு பாட்டி பேரன் பற்றிய கதை, மற்றும் பல கதா பாத்திரங்களும் வரும். பாட்டி தாத்தாவின் இரண்டாவது மனைவி.

விஜயா 49
விவேக் 19

இந்த கதைகளம் முடிந்த வரை இயல்பாகவும், தேவையான அளவு வர்ணனையாகவும் எழுத உள்ளேன். 

உங்கள் கமெண்ட் தெரிவிக்கவும்.

கதையில் ஏதேனும் சேர்க்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் அதையும் கூறலாம்.

 பிடிக்கவில்லை என்றாலும் சொல்லலாம்.

[auntyworld]

வெள்ளி முடி விஜயா (பாட்டி 49 - பேரன் 19)



தாத்தாவின் திடீர் மறைவுக்குப் பின், அவரது இரண்டாவது மனைவியான 49 வயது விஜயாவும், 19 வயது பேரனும் அந்தப் பெரிய கூட்டுக்குடும்பத்தில் ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதலாக மாறுகிறார்கள். அந்தத் தனிமையின் ஆறுதல், நள்ளிரவின் மூடிய அறைக்குள் மெல்ல மெல்ல ஒரு அன்பு ததும்பும் தடைசெய்யப்பட்ட ஈர்ப்பாக தடம் மாறுகிறது. போகப்போக மற்ற கதாபாத்திரங்களின் தலையீடுகளோடு இந்த ரகசிய உறவு எப்படி நகரப்போகிறது என்பதே இக்கதை.



வணக்கம் பிரண்ட்ஸ்,

இது ஒரு பாட்டி - பேரன் (தாத்தாவின் இரண்டாவது மனைவி) இடையேயான ரகசிய ஈர்ப்பைப் பற்றிய கதைக்களம். இந்த மாதிரியான கதைப் பகுதி உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் தாராளமாக இங்கேயே சொல்லிவிடுங்கள்.



உங்களுக்கு இந்தக் கதையில் ஏதேனும் குறிப்பிட்ட சுவாரசியமான நிகழ்வுகள், இடங்கள், கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் அல்லது உங்களது கற்பனைகளைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றினால் கீழே கமெண்டில் கூறுங்கள். என்னால் முடிந்தவரை அவற்றை அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் சேர்க்க முயற்சி செய்கிறேன்! உங்களது ஆதரவை எதிர்பார்த்து...

[Kingofcbe007]

hi nanba

paati peran story romba nalaruku starting

intha mathiri story nama site la adhigama ila so nala eluthunga

plz continue

[auntyworld]

இது தான் விஜயா, இந்த கற்பனை புகைப்படங்கள் வைத்து கதையை படிக்க தொடங்குங்கள்...

[auntyworld]

சென்னை கடற்கரையின் அதிகாலைக் காற்று எப்போதுமே ஈரமாகவும் உப்பு நிறைந்ததாகவும் இருக்கும். ஆனால் இன்று அந்தக் காற்று என் உடலை ஒரு கனமான, ஈரமான போர்வையைப் போலச் சுற்றிப் பிணைத்துக் கொண்டது.

 ஒவ்வொரு மூச்சும் மார்புக்குள் உப்பு மணம் கலந்து இறங்கியது. நான் விஜயா. வெள்ளை நிற பருத்திப் புடவையின் ஓரங்கள் அலைகளால் ஈரமாகி, என் கால்களைச் சுற்றி லேசாக ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. 49 வயது நிரம்பிய என் உடலில் வாழ்க்கையின் எல்லாப் பாரங்களும் பளிச்சென்று தெரிந்தன — சுருக்கங்கள், சோர்வு, தனிமை.

என் கைகளில் இருந்த மண்பாண்டம் — என் கணவரின் அஸ்தி — அதிகாலைப் பனியை விடவும் குளிர்ந்து, என் உள்ளத்தை இன்னும் ஆழமாக உறைய வைத்தது. அந்தப் பானை சிறியதாக இருந்தாலும், அதன் எடை என் முழு வாழ்க்கையையும் தாங்கி நின்றது போலிருந்தது.

என் அருகில் விவேக் நின்றிருந்தான். பத்தொன்பது வயது இளைஞன். அவன் முகத்தில் தன் தாத்தாவின் அதே பிடிவாதமான, உறுதியான அம்சங்கள் தெரிந்தன. கண்களின் வடிவம், நெற்றியின் சாயல், உதடுகளின் இறுக்கம் — எல்லாம் அவரை நினைவூட்டின. முறைப்படி நான் அவனுக்கு பாட்டிதான்.

 ஆனால் நான் அவரின் இரண்டாவது மனைவி என்பதால், எங்கள் உறவில் எப்போதும் ஒரு தூரம், ஒரு தயக்கம் இருந்து வந்தது. இன்று அந்தத் தயக்கம் கூட இல்லை. இந்தத் துயரத்தில் நாங்கள் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக மட்டுமே நின்றோம் — இரு தனித்த உயிர்கள், ஒரே இழப்பின் நிழலில்.
“பாட்டி…” விவேக் மென்மையாக அழைத்தான். அலைகளின் சத்தத்துக்கு நடுவே அவன் குரல் தழுதழுத்து, உடைந்து வந்தது. “அலைகள் வேகமாக எழுகின்றன. நேரம் ஆகிவிட்டது… நாம் இதைச் செய்தாக வேண்டும்.”

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் கண்கள் சிவந்து, கண்ணீரால் நிறைந்திருந்தன. அந்தக் கண்ணீர் விழாமல் இருக்க அவன் மிகவும் போராடுவது தெரிந்தது. அவன் தன் தாத்தாவை எவ்வளவு ஆழமாக நேசித்தான் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். நான் மெதுவாக அவன் கையைப் பற்றினேன். காலையின் குளிரில் அவன் உள்ளங்கையின் வெதுவெதுப்பு எனக்கு சிறு ஆறுதலைக் கொடுத்தது. இந்தத் தொடுதலில் எந்தத் தவறான எண்ணமும் இல்லை. சிதறுண்டு போன ஒரு குடும்பத்தின் இரு உயிர்கள், ஒருவருக்கொருவர் துணையாக நிற்கும் தருணம் இது.

“என்னால் இதை விட முடியவில்லையே விவேக்…” என் குரல் கிசுகிசுப்பாக, காற்றில் கரைந்து வெளியேறியது. “இந்த அஸ்தியை அலைகளில் கரைத்துவிட்டால், அவர் உண்மையிலேயே என்னை விட்டுப் போய்விடுவார் என்று தோன்றுகிறது. என் வாழ்க்கையில் அவர் வந்தபோது நான் வெறும் 20 வயது பெண். அவருக்கு அப்போது 50. எல்லோரும் பேசினார்கள்… ‘வயது வித்தியாசம்’, ‘பணம்’, ‘இரண்டாவது மனைவி’ என்று. ஆனால் அவர் என்னை நேசித்த விதம் உண்மையானது. அந்தக் காதல் மட்டும்தான் எனக்கு பலம் கொடுத்தது.”

விவேக் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி வந்தான். அவன் தோள் என் தோளை மெல்லத் தொட்டது — ஒரு பேரன் தன் பாட்டிக்குத் தரும் தூய்மையான, உறுதியான ஆதரவு. “நாம் இருக்கும் வரை அவர் எங்கும் போகவில்லை பாட்டி. அவர் எங்களுக்குள் இருக்கிறார். ஏழு வருஷம் குடும்பம் பிரிந்திருந்தது… சொத்து, பங்கு, பழைய விரிசல்கள். இந்தச் சடங்குக்காக மட்டும்தான் எல்லோரும் வந்து, மீண்டும் கலைந்து போய்விட்டார்கள்.

 இப்போது இங்கே நாம் இருவர்தான். உண்மையானவர்கள்.”
நாங்கள் இருவரும் அலைகளை நோக்கி மெல்ல நடந்தோம். நுரை ததும்பிய குளிர் நீர் எங்கள் கணுக்கால்களைத் தழுவியது. காலடியில் இருந்த மணலை அலைகள் மெல்ல இழுத்துச் சென்றன — வாழ்க்கை எப்படி எல்லாவற்றையும் இழுத்துச் செல்லும் என்பது போல. அந்தத் தருணத்தில் சொத்துப் பிரச்சினைகள், உறவினர்களின் கிசுகிசுக்கள், கடந்த ஏழு வருஷங்களின் வலிகள், தனிமை — எதுவுமே முக்கியமாகத் தெரியவில்லை. 

கடல் மட்டுமே இருந்தது. அஸ்தியின் மண்பாண்டம் மட்டுமே இருந்தது. என் கணவரின் நினைவாக, அவரது இரத்தம் ஓடும் இந்த இளைஞன் மட்டுமே என்னுடன் இருந்தான்.

நான் மண்பாண்டத்தை இறுக்கமாகப் பற்றினேன். கண்ணீர் என் கன்னங்களில் வழிந்தது. விவேக் என் தோளை இன்னும் உறுதியாகப் பற்றினான்.

அலைகள் எங்களைச் சுற்றி அமைதியாக வருடிக் கொண்டிருந்தன. அவை காத்திருந்தன.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Continue your own way

[auntyworld]

நாங்கள் இருவரும் அங்கேயே மணலில் அமர்ந்து விட்டோம். கடல் அமைதியாக, ஆனால் தொடர்ந்து அலைகளை அனுப்பிக் கொண்டிருந்தது — சில சமயம் மெல்ல எங்கள் கால்களைத் தொட்டு, பின்னர் விலகிச் சென்றது. சூரியன் மெல்ல மெல்ல மேற்கே சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். வானம் ஆரஞ்சு, சிவப்பு, ஊதா நிறங்களில் கரைந்து கொண்டிருந்தது. என் வெள்ளைப் புடவை ஈரமாகி உடலோடு லேசாக ஒட்டியிருந்தது. 49 வயதில் நான் இப்படி ஒரு பரந்த கடற்கரையின் நடுவே, இந்த அளவு தனிமையில் உட்கார்ந்திருப்பேன் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.

விவேக் கடலை வெறித்துப் பார்த்தபடி மணலை அள்ளி அள்ளி வீசிக் கொண்டிருந்தான். அவன் விரல்கள் மணலில் ஆழமாகப் பதிந்தன. அவன் முகத்தில் கோபமும், சோகமும், ஏமாற்றமும் கலந்த ஒரு கசப்பு தெரிந்தது. ஏழு வருஷமாக இந்த முகத்தைக்கூடப் பார்க்க முடியாமல் இருந்தவன், இன்று என் அருகில் இப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறான். அந்தக் காட்சியே என் நெஞ்சை நெகிழ வைத்தது.

நான் மெதுவாக, தயக்கத்துடன் கேட்டேன், “ஏழு வருஷம் ஆச்சு இல்லையா விவேக்? உன் தாத்தா போன பிறகுதான், நீ இந்த வீட்டுப் பக்கம் வர முடிஞ்சிருக்கு...”

விவேக் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். அவன் தோள்கள் சற்று துவண்டன. அவன் குரல் கொஞ்சம் உடைந்து, காற்றில் கலந்தது. “ஆமா பாட்டி. எல்லாரும் உங்களைத்தான் தப்பா சொன்னாங்க. தாத்தா 45 வயசுல உங்களை 22 வயசுல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டதுக்கு நீங்கதான் காரணம்னு எங்க அம்மாகிட்ட சண்டை போட்டாங்க. அப்போ எனக்கு 12 வயசு. அம்மாவுக்கு 35. நீங்க 42. அந்த ஒரு சண்டைதான் எல்லாத்தையும் கெடுத்துடுச்சு. குடும்பம் பிரிஞ்சு, வீடு இரண்டு பக்கமா பிரிஞ்சு, பேச்சு நின்று போச்சு.”

நான் தலையை மெல்ல ஆட்டினேன். என் கண்கள் கடலின் தொலைவில் தொலைந்து போனது. நினைவுகள் அலைகளைப் போல எழுந்து வந்தன. “என் நிலமை அப்படி விவேக். 22 வயசுல ஒரு 45 வயசு மனுஷனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டது என் விருப்பம் இல்லை. குடும்பச் சூழல், பொருளாதார நெருக்கடி... ஆனா கருப்பையா என்னை ஒருபோதும் கஷ்டப்படுத்தினதில்லை. அவர் என்னை மதித்தார். இந்த வீட்டுல நான் அவருக்கு மனைவின்னு சொல்லிக்கிட்டாலும், உன் அம்மா, மாமா எல்லாரும் என்னை ஒரு வெளியாட்டமாத்தான் பார்த்தாங்க. உன் அம்மா அப்போ 15 வயசு பொண்ணா இருந்தப்போ நான் இந்த வீட்டுக்கு வந்தேன். நீ அப்போ பிறக்கவே இல்லை. நான் வந்த பிறகு எல்லாம் மாறிடுச்சு... பேச்சு, பழி, சந்தேகம், சண்டை. நான் அந்த வீட்டை ஒரு பாதுகாப்பான இடமா நினைத்தேன். ஆனா அது எனக்கு சிறைச்சாலையாக மாறியது.”

விவேக் என் பக்கம் திரும்பினான். அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. கண்ணீர் விழாமல் இருக்க அவன் கண்களை இறுக்கமாக மூடித் திறந்தான். “எனக்கு உங்க மேல கோபமே வரல பாட்டி. நான் சின்னவனா இருந்தபோது தாத்தா உங்களோட எப்படி சிரிச்சு பேசுவார்னு பார்த்திருக்கேன். அந்த நேசத்தை வீட்டுல எல்லாரும் ஏத்துக்கவே இல்லை. ‘அவங்க இளமையா இருக்கா, அவங்க பணத்துக்காக வந்திருக்கா’ன்னு பேசுவாங்க. ஏழு வருஷம் முழுக்க நாங்க ஒரு பக்கம், நீங்க தாத்தாவோட ஒரு பக்கம். இப்போ தாத்தா இல்லாததால எல்லாரும் சடங்குக்கு வந்து, அஸ்தி முடிஞ்சதும் சொத்து பிரச்சினையைப் பேசிட்டு, பழைய காயங்களைத் தொட்டு கிளம்பிட்டாங்க. யாருக்கும் உங்க நிலைமை பத்தி, உங்க தனிமை பத்தி கவலையே இல்லை. நான் அதைப் பார்த்து ரொம்ப வேதனையா இருந்தேன்.”

அவன் பேச்சில் இருந்த கசப்பும் வலியும் என் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. நான் மெதுவாக அவன் தோளில் கை வைத்தேன். அந்தத் தொடுதலில் வெறும் ஆறுதலும், புரிதலும் மட்டும்தான் இருந்தது. “இப்போ இந்த வீடு எனக்கு பயமா இருக்கு விவேக். எல்லாரும் போயிட்டாங்க. உன் தாத்தா இல்லாத வீடு காலியா, வெறிச்சோடி இருக்கு. இரவு நேரத்துல சத்தம் கேட்டாலே நெஞ்சு படபடக்குது. சுவர்களே என்னைப் பார்த்து கேலி செய்வது போல இருக்கு. நீயும் இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு போவியா? தனியா இருக்க எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு... நான் இனி என்ன செய்யப் போறேன்னு தெரியல.”

விவேக் என் கையை மெல்ல இறுக்கிப் பிடித்தான். அவன் உள்ளங்கை வெதுவெதுப்பாக, உறுதியாக இருந்தது. “இல்லை பாட்டி. சடங்குகள் முழுசா முடியுற வரைக்கும் நான் உங்க கூடவே இருப்பேன். நீங்க தனியா இருப்பீங்கன்னு தெரிஞ்சதும் நான் போகல. யாரும் இல்லாத இந்த வீட்டுல நாம இருவரும் மட்டும்தான் இருக்கோம். தாத்தா போன பிறகு இதுதான் முதல் தடவை நாம இப்படி நேருக்கு நேர் உட்கார்ந்து பேசுறோம். ஏழு வருஷத்து வலியெல்லாம், புரிந்துகொள்ளாத கோபங்களெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய வருது. நாம இனி ஒருவரை ஒருவர் புரிஞ்சுக்கலாம்.”

நாங்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தோம். கடல் அலைகள் மெல்ல எங்கள் கால்களைத் தொட்டு விலகின. காற்று உப்பு மணத்தோடு வீசியது. என் மனசுல தாத்தாவின் நினைவுகள், குடும்பத்தின் சண்டைகள், ஏழு வருஷ தனிமை, தோற்றுப்போன உறவுகள் — எல்லாம் கலந்து பெருங்கடலா ஆகியிருந்தது. ஆனால் விவேக்கின் இருப்பு கொஞ்சம் ஆறுதலாக, ஒரு சிறு வெளிச்சமாக இருந்தது.

இருட்ட ஆரம்பித்ததும், விவேக் மெதுவாகச் சொன்னான், “வீட்டுக்கு போலாம் பாட்டி. கொஞ்சம் ஓய்வா இருங்க. நான் இருக்கேன்.”

நான் தலையாட்டினேன். எங்களுக்குள் ஒரு புது பிணைப்பு மெல்ல மெல்ல உருவாகத் தொடங்கியது — பாட்டி-பேரன் உறவுக்கு அப்பாற்பட்ட, தனிமையில் வாடும் இரண்டு உள்ளங்களின் ஆழமான, தூய்மையான பிணைப்பு.

[auntyworld]

அந்தப் பெரிய கிராம வீடு இப்போது ஒரு பழைய கல்லறையைப் போல அமைதியாகவும், குளிர்ச்சியாகவும் இருந்தது. கருப்பையா இறந்து ஒரு மாதம் மட்டுமே ஆகியிருந்தது.

சென்னை கடற்கரையில் அஸ்தியை அலைகளில் கரைத்த பிறகு, நாங்கள் இருவரும் கிராமத்துக்குத் திரும்பியிருந்தோம். உறவினர்கள் எல்லாரும் சடங்குகளுக்கு வந்து, சில நாட்கள் தங்கிய பிறகு, தங்கள் வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள். எஞ்சியிருந்தது நானும் விவேக்கும் மட்டும்தான்.

இரவு 9 மணி. சுவற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த பழங்காலக் கடிகாரம் 'டிங்... டிங்...' என்று ஒன்பது முறை அடித்தது. அந்த ஒலி வீட்டின் பெரிய ஹாலில், காலி அறைகளில், பழைய மரப் படிக்கட்டுகளில் எதிரொலித்து, என் உள்ளத்தை மெல்ல நிஜ உலகிற்கு இழுத்து வந்தது. அதுவரை சோபாவில் ஒரு மரத்துப் போன நிலையில், கண்களை மூடியபடி அமர்ந்திருந்தேன். உடல் களைப்பில் இருந்தது, ஆனால் மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு மாதம்தான் ஆகியிருந்தது... ஆனால் அந்த ஒரு மாதம் எனக்கு ஒரு யுகமாகத் தோன்றியது.

சட்டென்று விவேக்கின் அறையைப் பார்த்தேன். அவன் பயணக் களைப்பில் தூங்கிப் போயிருந்தான். அந்தக் கடிகார ஒலியில் அவனும் மெதுவாகக் கண் விழித்தான். தூக்கம் கலங்கிய கண்களுடன், முகத்தைத் தேய்த்தபடி எழுந்து வந்தான்.

“விவேக்... எந்திரிச்சுட்டியா?” நான் மெதுவாகக் கேட்டேன். என் குரல் வீட்டின் பெரிய அமைதியில் சற்று நீண்டு, தேய்ந்து ஒலித்தது.

“ம்ம்... ஆமா பாட்டி. ரொம்ப நேரமா தூங்கிட்டேனா?” அவன் எழுந்து வரும்போது, அவன் காலடி சத்தம் தரையில் மெல்ல எதிரொலித்தது. அவன் என் அருகில் வந்து நின்றான். அவன் உடலில் இன்னும் தூக்கத்தின் வெதுவெதுப்பும், இளமையின் உயிர்ப்பும் தெரிந்தது. பயணத்தின் களைப்பு அவன் முகத்தில் தெரிந்தாலும், கண்களில் கவலை இருந்தது.

“பரவாயில்லைடா... ரொம்ப அலச்சல்தான் உனக்கு இந்த ஒரு மாதத்துல. சென்னைக்கு போய், அஸ்தி சடங்கு, திரும்பி வர்றது... எல்லாம் உனக்கு கஷ்டம்தான். விவேக், எனக்கு இப்ப சாப்பாடு வேண்டாம். நீ மட்டும் வேணும்னா ஊருக்குள் ஹோட்டலுக்குப் போய் உனக்கு வேண்டியதை வாங்கிட்டு வந்துடுறியா?” என்றேன் மெல்லிய, சோர்வான குரலில்.

விவேக் ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றான். அவன் பார்வை என் முகத்தில் சற்று நேரம் தங்கியது. என் கண்களின் கீழ் இருந்த கருவளையையும், சோர்வையும் அவன் கவனித்தான். பிறகு அவன் என் தோளில் மெதுவாகக் கையை வைத்தான். அந்தக் கை சற்று நேரம் அங்கேயே இருந்தது — ஒரு பேரனின் உறுதியான, ஆறுதல் தரும் தொடுதல். “ஏன் பாட்டி? ஏன் சாப்பிட மாட்டேன்னு சொல்றீங்க? இப்படி உட்கார்ந்திருந்தா உங்களுக்கு உடம்பு இன்னும் மோசமாகும்.”

“இல்லடா... எனக்கு வேண்டாம். மனசு ஒரு மாதிரி இருக்கு. அவர் போய் ஒரு மாதம் கூட ஆகல... இந்த வீடே வெறுமனே, காலியா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. சென்னை அலைகளில் அவரை விட்டு வந்த பிறகு, எல்லாம் மாறிப்போன மாதிரி தோன்றுது. சுவர்கள், படங்கள், அவரோட பழைய நாற்காலி — எல்லாம் அவரை நினைவூட்டுது. சாப்பிடற மனசே இல்லை,” என்று கூறியபோது என் கண்கள் கலங்கின. குரல் தழுதழுத்து உடைந்தது. அவன் கை என் தோளில் இருந்து மெதுவாக நழுவியது, ஆனால் அந்தத் தொடுதலின் வெப்பம் சற்று நேரம் என் தோளில் தங்கியிருந்தது.

விவேக் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான். அவன் கண்களில் சோகமும், தீர்மானமும் கலந்திருந்தது. “எனக்குத் தெரியும் பாட்டி, உங்க மனசு எப்படி இருக்குன்னு. அதனாலதான் இப்படிச் சொல்றீங்க. ஆனா நீங்க சாப்பிடாம இருந்தா தாத்தாவுக்கு வருத்தமா இருக்காதா? அவர் எப்பவும் உங்களை ‘சாப்பிடு’ன்னு தான் சொல்லுவார். இருங்க... நீங்க ஹோட்டல் சாப்பாடெல்லாம் சாப்பிட வேண்டாம். நானே நமக்காக ஏதாச்சும் செய்றேன். கொஞ்சம் பொறுங்க.”

நான் ஆச்சரியமாக அவனைப் பார்த்தேன். அவன் சமையலறைக்குள் செல்லும்போது, அவன் தோள்களின் அசைவு வீட்டின் மங்கிய ம жел விளக்கொளியில் தெரிந்தது. பாத்திரங்கள் மெல்லிய சத்தம் எழுப்பின. அரை மணி நேரம் கழித்து, விவேக் இரண்டு தட்டுக்களில் தோசையும், அரைகுறையாகச் செய்த தேங்காய் சட்னியுடனும் வந்தான்.

தோசை ஒழுங்கற்ற வடிவத்தில் இருந்தது — சில இடங்களில் கொஞ்சம் கருகியிருந்தது, சில இடங்களில் மெல்லியதாக இருந்தது. ஆனால் அவன் முகத்தில் இருந்த ஆர்வமும், முயற்சியும் என் கண்ணீரைத் துடைத்தது.

அவன் தட்டை என் முன் வைக்கும்போது, அவன் கை என் கைக்கு அருகில் வந்து, ஒரு சின்ன நொடி தயங்கியது. நான் ஒரு துண்டு எடுத்து வாயில் வைத்தேன். சுவை மனசைத் தொட்டது.
“எப்படி இருக்கு பாட்டி?” என்று ஆவலாக, கொஞ்சம் பயத்துடன் கேட்டான். அவன் கண்கள் என் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தன.

நான் மென்மையாகச் சிரித்தேன். கண்களில் நீர் திரண்டது. “நிஜமாவே சூப்பரா இருக்குடா விவேக். இவ்வளவு நாள் கழிச்சு... எனக்காக ஒருத்தர் சமைச்சிருக்காங்க. இந்த சுவைக்கு சமையல் திறமை இல்லை, உன் அக்கறைதான் காரணம். நீ இப்படி இருக்கிறதே எனக்கு பெரிய ஆறுதல்.”
விவேக் சட்டென்று ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல, வெட்கத்துடன் கேட்டான், “பாட்டி... நீங்க எனக்கு ஊட்டி விடுறீங்களா?”

நான் ஒரு நிமிடம் அப்படியே இருந்தேன். பழைய நினைவுகள் — அவன் சின்னவனாக இருந்தபோது, நான் அவனுக்கு ஊட்டி விட்ட நாட்கள் — மின்னலென வந்து மறைந்தன. பிறகு ஒரு துண்டு தோசையை எடுத்து அவன் வாய்க்கு நீட்டினேன்.

அவன் மெதுவாக வாய் திறந்தான். என் விரல்கள் அவன் உதட்டை மிக மெல்ல, தற்செயலாகத் தொட்டன. அந்தத் தொடுதலில் இருவரும் ஒரு நொடி அசையாமல் இருந்தோம் — அது வெறும் பாசமான, பழகிய தொடுதல் மட்டுமே. வீட்டின் கடிகார ஓசை கூட சற்று தூரத்திலிருந்து வருவது போலத் தெரிந்தது.

அவன் சாப்பிடும்போது, அவன் மூச்சு என் கைக்கு அருகில் மெதுவாக வந்து போனது. நான் அவனுக்கு மற்றொரு துண்டை ஊட்டும்போது, அவன் என் கையை மெல்லப் பிடித்து, சற்று நேரம் விட்டுவிடாமல் இருந்தான். அந்தப் பிடியில் பயம், தனிமை, நன்றி, புரிதல் — எல்லாம் கலந்திருந்தது.
அந்த இரவில் வீட்டின் அமைதி எங்களைச் சுற்றி மெல்ல இறுகியது.

பேச்சு இடையிடையே நின்று, பார்வைகள் சற்று நீண்டன. அவன் என் தோளில் கை வைத்தபோது, வெளியே கிராமத்தின் இரவுக் காற்று மரங்களைத் தொடும் சத்தம் கூட சற்று மெதுவாகக் கேட்டது. நாங்கள் இருவரும் அந்தத் தட்டுகளோடு நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருந்தோம். சின்ன சின்ன இடைவெளிகளில், எங்கள் அருகாமை வீட்டின் குளிரையும், உள்ளத்தின் பெரும் குளிரையும் மெல்ல விலக்குவது போல இருந்தது.

ஒரு மாதத்தின் தனிமை, ஏழு வருஷங்களின் தூரம், குடும்பத்தின் பழைய காயங்கள் — எல்லாம் இந்த இரவில் மெல்ல மெல்லக் கரையத் தொடங்கின. தனிமை இன்னும் முழுமையாகப் போகவில்லை. ஆனால் ஒரு சிறு வெளிச்சம், ஒரு சிறு உறுதியான ஆறுதல் — அது இப்போதைக்கு போதும் என்று தோன்றியது.

[Ammapasam]

Good update bro
Keep rocking
Patti and peran conversation semma

[mohanraja]

GOOD UPDATE BRO VERY NICE