[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ - 1

"రూహి లేమ్మ. ఆఫీస్ కి ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయిపోయింది." అంటూ వంటింట్లో నుంచి సుజిత అప్పటికి మూడో సారి కేక వేసింది.

రూహి మాత్రం ప్రశాంతంగా నిద్ర లో మునిగిపోయింది. తన చెవులకు చుట్టూ తలగడ అడ్డంగా పెట్టుకొని పడుకోవడం తో అమ్మ మాటలు అస్సలు వినిపించడం లేదు.

ఇలా కాదు అని సుజిత ఈసారి నేరుగా రూహి గదిలోకి వచ్చింది. బెడ్ మీద చిన్న పిల్ల మాదిరి పడుకున్న రూహి ని కాసేపు ముచ్చటగా చూసింది. తన రూపం కంటి నిండా నింపుకుంది. తరువాత మెల్లగా తన దగ్గరకు చేరి గట్టిగా తట్టి లేపింది.

"ఏంటమ్మ అప్పుడే లేపుతున్నావ్. ఇంకాసేపు పడుకోని" అంటూ రూహి అటు తిరిగి పడుకుంది.

"సరే మరి. టైం ఇప్పటికే ఎనిమిది అయ్యింది. తొమ్మిది గంటలకు ఏదో ముఖ్యమైన మీటింగ్ ఉంది అని చెప్పావ్. ఆ తరువాత నీ ఇష్టం." అని అంది.

ఆ మాట వినగానే రూహి టక్కున లేచి కూర్చుంది. ఒక్కసారి గడియారం వంక చూసింది. నిజంగానే టైమ్ 8 అయ్యింది.

"ఏంటమ్మ నువ్వు. టైం అవుతుంది, చిన్న పిల్లని లేపాలని తెలియదా. లేక వంటలక్క లతో ముచ్చట్లలో పడి మర్చిపోయావా" అని కన్ను కొట్టింది.

"నిన్ను..." అంటూ తనని కొట్టడానికి సుజిత ముందుకు వెళ్ళింది.

రూహి తనకు దొరకకుండా పరిగెత్తుకుంటూ బాత్ రూమ్ లోకి తుర్రుమంది. సుజిత నవ్వుతూ తన వంకే చూస్తుంది.
ఈ క్షణం తమ మధ్య విక్రమ్ వాసుదేవ్ ఉంటే ఎంత బాగుండు అని మనసులో అనుకుంది. విక్రమ్ గుర్తుకురాగానే తన కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

15 సంవత్సరాల క్రితం విక్రమ్ ఈ దేశం కోసం తన కుటుంబాన్ని సైతం కాదని ప్రాణ త్యాగం చేశాడు. తన సాహసం, తెగింపు చూసి ఈ దేశం మొత్తం గర్వం తో ఉప్పొంగింది. తన పేరు మీద అవార్డు ఒకటి ఇచ్చారు. కొన్ని రోజులు తన గురించి అందరూ చెప్పుకున్నారు, కన్నీళ్లు కార్చారు, పేపర్లో రాసారు. ఆ తరువాత మెల్లగా జనాలు ఆ విషయం మర్చిపోయారు. కానీ తను మాత్రం ఎప్పటికి మర్చిపోలేదు. మర్చిపోవాలి అనుకున్నా మరువలేని జ్ఞాపకం తను.

నిజానికి విక్రమ్ చనిపోయే సమయానికి సుజిత గర్భవతి. ఆ తరువాత తనకు ఒక అబ్బాయి పుట్టాడు. ప్రస్తుతం తను IIT లో చదువుకుంటున్నాడు. విక్రమ్ లేకపోయినా తన ఆశయం ఎప్పటికి బ్రతకే ఉండాలని తన కూతురు రూహి వాసుదేవ్ ని మాత్రం ఒక secret ఏజెంట్ లా మార్చింది. రూహి కూడా తండ్రి లక్షణాలను పునికి పుచ్చుకుంది. ఎవరిని లెక్క చేయదు. దేశం కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికైనా, తీయడానికైనా సిద్ధంగా ఉంటుంది. అతి చిన్న వయసులోనే ఎవరికీ సాధ్యం కాని పేరు ప్రఖ్యాతలు సంపాదించుకుంది. తన పేరు చెప్తేనే శత్రువుల గుండెల్లో వణుకు పుడుతుంది. డిపార్ట్మెంట్ అంతా తనని ఏజెంట్ వారసురాలు అంటే... శత్రువులు మాత్రం చోటా షేర్ అని పిలిచేవారు.

సుజిత ఇలా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి ఉండగానే రూహి బయటకు వచ్చింది.

"ఏమైంది మాతా శ్రీ. నన్ను కొట్టాల్సిన దెబ్బలను లెక్క పెడుతున్నావా" అని నవ్వుతూ అడిగింది.

సుజిత ఏమి మాట్లాడకపోతే రూహి తన దగ్గరగా వచ్చి తన కన్నీళ్లను చూసింది.

"నాన్న గుర్తొచ్చారా అమ్మ.." అని ప్రేమగా అడిగింది.

అవును అన్నట్టు సుజిత తల ఆడించింది.

"నాన్న ఎప్పుడూ ఒక మాట చెప్పేవారు గుర్తుందా అమ్మ... మన దేశపు జాతీయ పతాకం ఎగురుతున్నంత కాలం, ఆ స్వేచ్చా వాయువు ఆణువణువు లోను తను బ్రతికే ఉన్నాడని. నా దృష్టిలో నాన్న మన దగ్గరే మన చుట్టూనే ఉన్నాడు. మనం కన్నీరు కారుస్తూ నాన్నను బాధపెట్టకూడదు." అంటూ తన కన్నీరు తుడిచింది.

కళ్ళ ముందే ఎదిగిన కూతురుని చూసి సుజిత ఆప్యాయంగా తన తల నిమిరింది. రూహి కూడా ప్రేమగా తనని కౌగిలించుకుంది. కాసేపు ఇద్దరూ అలాగే ఉండిపోయారు.

"సరే, ఆలస్యం అవుతుంది. త్వరగా రెడీ అవ్వు. ఈలోగా టిఫిన్ వడ్డిస్తాను" అని అంటూ సుజిత అక్కడి నుంచి వెళ్ళింది. రూహి కూడా రెడీ అవ్వడం లో మునిగిపోయింది.
కాసేపటి తరువాత త్వరగా తినేసి బయలుదేరడానికి సిద్దమైంది.

"బండి మెల్లగా నడుపు. జాగ్రత్త " అని సుజిత మరోసారి హెచ్చరించింది.

రూహి తనకు చిరునవ్వుతోనే బదులు చెప్పి, ఇంటి ముందు ఉన్న బుల్లెట్ బండి ఎక్కి కూర్చుంది. ఒక్కసారి వాచ్ వంక చూసింది. ఇంకా 15 నిముషాలు మాత్రమే ఉండటం తో బైక్ ని వేగంగా దూకించింది. క్షణాల్లోనే బండి వేగం వంద దాటేసింది.

------------------------------------------------------------

ప్రధాన మంత్రి కార్యాలయం...

బోర్డు రూమ్ లో అందరూ ఇప్పుడు మన ప్రధాన మంత్రి ఏం చెప్తాడా అని ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తున్నారు. సాధారణంగా ఏ విషయమైనా సరే కేంద్ర రక్షణా శాఖ మంత్రే ఎవరికి చెందిన విషయం వారికి తెలియజేస్తాడు. కాని ఈరోజు మాత్రం అందరినీ హుటా హుటున రమ్మని పిలిపించడం తో కారణం ఏమై ఉంటుందా అని అందరిలో ఆత్రుత మొదలయింది. కచ్చితంగా ఇది ఏదో పెద్ద విషయం అని మాత్రం అక్కడున్న అందరికీ అర్థమవుతుంది.

ఇలా అందరూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి ఉండగానే తలుపు తెరుచుకొని ప్రధాన మంత్రి లోపలకు వచ్చారు. ఆయన రావడం తో అందరూ గౌరవ సూచికంగా లేచి నిలబడ్డారు. ఆయన ఆ టేబుల్ మధ్యలో ఉన్న కుర్చీలో కూర్చొని, అందరి వంక చూస్తూ కూర్చోమని సైగ చేసాడు. కాసేపు అక్కడ ఉన్న అందరినీ తీక్షణంగా గమనించాడు.

అక్కడ కూర్చున్న వారిలో చాలా మంది దేశం మీద ప్రేమ కంటే, డబ్బు మీద ఆశ తో బ్రతుకుతున్న వారే అని ఆయనకు కూడా తెలుసు. కాని ఏమి చేయలేరు. ఎందుకంటే అవినీతి సిస్టమ్ లోని మూల మూలల్లో పాతుకుపోయింది. వాటిని పెకిలించడం మొదలుపెడితే, తన ప్రభుత్వమే కూలిపోతుంది అని ఆయనకు తెలుసు. అందుకే కొన్ని సార్లు అన్ని తెలిసినా, ఏమి తెలియనట్టు మౌనంగా ఉండిపోతారు.

అందరూ తననే చూస్తూ ఉండటం తో గొంతు సవరించుకొని మెల్లగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.
"ఈ అత్యవసర సమావేశం ఎందుకంటే, మన దేశం ఒక పెద్ద ప్రమాదం లో ఉంది." అని పలికారు.

ఆ మాట వినగానే అక్కడున్న అందరూ అర్థం కాక ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

మెల్లగా మరోసారి చెప్పడం మొదలుపెట్టారు.
"మన పొరుగున ఉన్న చైనా ఎప్పటి నుంచో మన మీద ఆధిపత్యం చెలాయించాలని, మనల్ని తన అదుపులో పెట్టుకోవాలని చూస్తుంది. ఇది అందరికీ తెలిసిన విషయమే.. ఆర్థికంగా, వైజ్ఞానికంగా, సైనికంగా మెల్లగా మన దేశం పురోగతి వైపు అడుగులు వేయడం చూసి తట్టుకోలేకపోతుంది. ఎలాగైనా మనల్ని తన అధీనం లో ఉంచుకోవాలని ప్రయత్నిస్తుంది.

సరిగ్గా ఇదే సమయం లో మన దేశం ఇంకొన్ని రోజుల్లో అమెరికా తో ఒక ఒప్పందం చేసుకోబోతుంది. ఆ ఒప్పందం ప్రకారం, మన దేశం లో విరివిగా దొరికే కొన్నిటిని వారి దేశానికి ఎగుమతి చేయాలి. వారి దేశం నుంచి దిగుమతి చేసే వాటి మీద సుంకం తగ్గించాలి. దానికి బదులుగా మన దేశానికి కావాల్సిన యుద్ధ ట్యాంక్ లు, విమానాలు, అణు బాంబులు వారు మనకు సమకూర్చి పెడతారు. అంతే కాదు. ఇక నుంచి మన శత్రువులను ఆపడం కోసం, అలాగే రక్షణ శాఖ బలోపేతం కావడానికి ఆధునాతన ఆయుధాల కోసం చేసే పరిశోధనల్లో ఒకరికొకరు భాగస్వామ్యం అవ్వాలని. ఆ ఒప్పందం కాని జరిగితే, మన దేశం కోసం ప్రపంచ దేశాలతో పోటీ పడుతూ మరింత వేగంగా అభివృద్ధి వైపు అడుగులు వేస్తూ, తొందర్లోనే పవర్ ఫుల్ దేశాల పక్కన మనం కూడా చేరుతాం.

ఆ విషయం తెలిసినప్పటి నుంచి చైనా కు కంటి మీద కునుకు లేకుండా పోయింది. ఎలాగైనా ఆ ఒప్పందం ఆపాలని అన్ని విధాలుగా ప్రయత్నిస్తుంది. అందులో భాగంగా ఇంకొక 15 రోజుల్లో మన దేశ స్వాతంత్ర దినోత్సవం రానుంది. అదే రోజు మన దేశాన్ని కుప్ప కూల్చడానికి, ఆ ఒప్పందం జరగకుండా ఉండడానికి ఒక పథకం పన్నింది అని చైనా లో ఉన్న మన ఏజెంట్స్ ద్వారా  మనకు సమాచారం అందింది.

చైనా లో మన మనుషులు చాలా మంది ఉన్నారు. అందుకని అక్కడ ఏం చేసినా మనకు తెలిసిపోతుంది అని అర్థమై... అత్యంత రహస్యంగా చైనా మిత్ర దేశమైన నార్త్ కొరియా తో చేతులు కలిపి, దాని రాజధాని pyongyang (ప్యోంగ్యాంగ్) లో ఏదో పెద్ద ఎత్తున చేస్తున్నారు. అదేంటో మన వారు తెలుసుకోలేక పోయారు. కాని వారు విన్న దాని ప్రకారం... చరిత్ర లో ఎవరూ ఊహించని వినాశనం సృష్టించనున్నారు. మన దేశం లో పెద్ద ఉన్మాదానికి తెర తీయనున్నారు. చైనా, కొరియా ఆ ప్లాన్ లో విజయవంతమైతే మన దేశం జీవితాంతం వారి చేతిలో కీలు బొమ్మ లాగా మారబోతుంది.

కాబట్టి ఎంత త్వరగా వీలైతే అంత త్వరగా వారి ప్లాన్ ఏంటో తెలుసుకోవాలి. అంతే కాకుండా దాన్ని నాశనం చేయాలి. లేకపోతే మన దేశం అభివృద్ధి లో మరో 50 సంవత్సరాలు వెనక్కి వెళ్లాల్సి వస్తుంది."

ప్రధాన మంత్రి చెప్పింది వినగానే ఆ గదిలో ఉన్న అందరి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. చీమ చిటుక్కు మన్నా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవహించింది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చేదిస్తూ మన దేశ రక్షణా శాఖ మంత్రి రాజ్ గోపాల్ పెదవి విప్పాడు.

"మీరు చెప్పింది వింటుంటేనే చాలా భయంగా ఉంది సార్. నార్త్ కొరియా... ప్రపంచం మొత్తం మీద అత్యంత క్రూరమైన నియంత, కిమ్ పాలన లో ఉంది. అక్కడ గాలి కూడా కిమ్ చెప్పినట్టుగానే వీస్తుంది. మనుషుల ప్రాణాలకు అస్సలు విలువ ఇవ్వడు. పచ్చి నెత్తురు తాగే రాక్షసుడు తను.
అలాంటి తన దేశానికి వెళ్లి ఈ ఆపరేషన్ చేయడమంటే, మృత్యువు కు ఎదురు వెళ్లడమే..."

ఆ గది లో ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ ఆయన మాటలతో ఏకిభవిస్తూ తల ఆడించారు.

"అందుకే ఆ పనిని ఒకరికి అప్పగించాను." అంటూ ప్రధాన మంత్రి తన ముందున్న బెల్ కొట్టారు.

మరు నిమిషం లో ఆ బోర్డు రూమ్ గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. అందరూ తల తిప్పి అటు వైపు చూసారు.

చురుకైన చూపులతో, ఆత్మ విశ్వాసం నిండిన అడుగులు వేస్తూ... ఒక అమ్మాయి లోపలకు వచ్చింది. చూడటానికి తను పిన్ తీసేసిన బాంబు లాగా అనిపించింది. తనని చూడగానే అక్కడ ఉన్న సగం మంది ఆశ్చర్యపోయారు.

"ఇంత పెద్ద ఆపరేషన్ ని ఒక అమ్మాయి కి అప్పగించడమా... " అంటూ ఒక అధికారి బయటకే అన్నాడు.

"అమ్మాయి కాలిస్తే గన్ పెలదా? లేక శత్రువు గుండెల్లో బుల్లెట్ దిగదా?" అతని కంట్లోకి నేరుగా చూస్తూ చెప్పింది.

"నీలో అంత సత్తా ఉందా..."

"అయితే ఎప్పుడు వెళ్తున్నారు మరి "

"ఎక్కడికి?" అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

"పైకి... ఎందుకంటే నా సత్తా చూసిన అందరూ ఇప్పుడు అక్కడే ఉన్నారు." అంటూ ఆ అమ్మాయి తన పిడికిలి బిగించింది. ఆ అధికారికి ఏం చెప్పాలో తెలియక బిక్క మోహం వేసాడు.

ఇంతలో...
"ఇలాంటి ఆపరేషన్స్ లో గెలవడానికి అనుభవం చాలా ముఖ్యం..." అంటూ మరో అధికారి సందేహంగా పలికాడు.

"మన పురాణాల ప్రకారం... ఒక క్రూర రాక్షస రాజు చనిపోయే సమయంలో తన వయసు లక్ష సంవత్సరాలు. అదే వాడిని జయించిన అతని వయసు 53. కొన్ని సార్లు గెలవడానికి అనుభవం కంటే సరైన లక్ష్యం, గెలవాలి అనే పట్టుదల ఉన్నా సరిపోతాయి."

ఆ మాటకు అక్కడున్న అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ అమ్మాయి స్థిరమైన మాటలు వింటుంటే అందరిలో కొంచెం నమ్మకం కలిగింది.

ఇంతలో ప్రధాన మంత్రి...
"ఈ అమ్మాయి మరెవరో కాదు. ఎదురుగా మరణం రంకెలు వేస్తున్నా సరే, కళ్ళలో భయం లేకుండా రొమ్ము విరిచి పోరాడి నిలిచిన విక్రమ్ వాసుదేవ్ వారసురాలు... ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్..." అని అన్నారు.

ఆ పేరు వినగానే అక్కడ సీట్లలో కూలబడిన అందరూ నిటారుగా కూర్చున్నారు. రూహి వాసుదేవ్ వంక ఆశ్చర్యంగా చూసారు. నాన్న పేరు వినగానే రూహి గుండె కూడా గర్వం తో ఉప్పొంగింది.

"ఇప్పుడు ఎవరికైనా తన మీద సందేహంగా ఉందా..." అని ప్రధాన మంత్రి అందరి వైపు చూస్తూ అడిగారు. ఒక్కరు కూడా నోరు మెదపలేదు.

రూహి వైపు తిరిగి...
"రూహి... మన దేశ భవిష్యత్తు నీ చేతుల్లో ఉంది. ఎలాగైనా విజయం సాధించి వస్తావని ఆశిస్తున్నాను."

"మన దేశపు జెండాను శత్రువుల గుండెల్లో సగర్వంగా ఎగరేసి వస్తాను సార్..."

"ఇదిగో మొత్తం వివరాలు. ఆల్ ది బెస్ట్ రూహి..."

"థాంక్ యు సార్..." అని ఆ ఫైల్ తీసుకొని రూహి బయటకు నడిచింది.

తను వెళ్తుంటే అందరూ తన వైపే చూస్తున్నారు. ఆ క్షణం తను అచ్చం విక్రమ్ వాసుదేవ్ లాగే కనిపించింది. తన నడకలో తడబాటు లేదు. తన కళ్ళలో గెలవగలను అనే నమ్మకం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

అందరికీ తను అడివిలో వేటడానికి వెళ్తున్న చిరుత పులి లాగా కనిపించింది. మరి ఆ వేట లో విజయం ఎవరిదో కాలమే నిర్ణయించాలి........

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...2

ఢిల్లీ అంతర్జాతీయ విమానాశ్రయం...

భారత దేశ అభివృద్ధి ని అడ్డుకోడానికి చైనా, నార్త్ కొరియా తో కలిసి రహస్యంగా చేస్తున్న ఆపరేషన్ ని కనిపెట్టడానికి రూహి తన బృందం తో కలిసి బయలుదేరడానికి విమానాశ్రయంలో సిద్ధంగా ఉంది. అంతకు కొంత సమయం ముందే రూహి బృందానికి సంబంధించిన వివరాలు అన్ని RAW విభాగం నుంచి పూర్తిగా తొలిగించారు. ఎందుకంటే శత్రువులు వారి కోసం మన దేశ సిస్టమ్స్ ని హ్యాక్ చేసినా సరే, వారి వివరాలు ఒక్కటి కూడ బయట పడకూడదు అనే కారణంతో...

ఇప్పుడు కూడా రూహి బృందం మొత్తం దొంగ పేర్లు పాసుపోర్టులు సృష్టించుకొని, ఒక సాధారణ ప్రయాణికులు మాదిరి నార్త్ కొరియా సందర్శన కు వెళ్తున్నారు. మొత్తం ఆపరేషన్ అంతా రూహి చాలా పకడ్బందీ గా రచించింది. ఎందుకంటే ఎక్కడ చిన్న పొరపాటు జరిగినా అది మొత్తం దేశానికే చాలా ప్రమాదం అని తనకు బాగా తెలుసు.

అలా తను ఆలోచనల్లో ఉండగానే...
"రూహి, ఇది మన దేశానికి చెందిన అతి ముఖ్యమైన మిషన్. విజయం తో తిరిగి రండి." అని RAW చీఫ్ జితేంద్ర మరోసారి హెచ్చరించాడు.

రూహి తప్పకుండా గెలుస్తాము అని ధీమాగా తల ఊపింది.

"అందరూ వచ్చినట్టేనా..." అని ఆయన అడిగాడు.

రూహి ఒకసారి తన చుట్టూ చూసింది. తన వెనుక పార్వతి, వంశీ కనిపించారు.
"ఒక్కరు తప్ప..." అని అంది.

ఇంతలో అక్కడికి... నల్ల కోటు, బ్లూ జీన్స్ ధరించిన ఆరు అడుగుల అబ్బాయి ఒకరు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. చూడగానే ఆకర్షించే రూపం అతని సొంతం. అతని మోహం లో చిరునవ్వు ఎప్పుడు చెదరదు. అతని పేరే అయాన్. రూహి బృందం లో సభ్యుడు. అతను రాగానే రూహి తన వంక కోపంగా చూసింది. అతను కళ్ళ తోనే ఆలస్యం అయినందుకు క్షమాపణలు చెప్పాడు. రూహి విసురుగా చూసింది.

ఇంతలో వాళ్లు ఎక్కబోయే ఫ్లైట్ బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉందని అనౌన్స్ మెంట్ రావడం తో జితేంద్ర కు బాయ్ చెప్పి, రూహి తన బృందం తో కలిసి లోపలకు వెళ్ళింది.

నిజానికి రూహి కూడా తన బృందానికి బ్లాక్ కోబ్రా అనే పేరే పెట్టింది. తన తండ్రి అడుగు జాడల్లో నడవడమే కాకుండా తన తండ్రి ఆలోచనలు కూడా పుణికిపుచ్చుకుంది. పేరుకు తగ్గట్టే బ్లాక్ కోబ్రా టీం ఇప్పటిదాకా చేసిన ప్రతి ఆపరేషన్ కూడ విజయవంతంగా ముగించారు. ఇప్పుడు చాలా ప్రమాదకరమైన మిషన్ లో భాగం అయ్యారు. అయినా సరే వారి గుండెల్లో గుబులు లేదు. ఎందుకంటే వారి ముందు భగ భగ మండే ఓ అగ్ని పర్వతం ఉంది. తన పేరే... ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...

బ్లాక్ కోబ్రా టీం మొత్తం ఫ్లైట్ లో కూర్చున్నారు. పార్వతి, వంశీ ఒక సీట్ లో కూర్చుంటే, రూహి - అయాన్ వారి ముందు సీట్లో పక్క పక్కన కూర్చున్నారు.

విమానం మెల్లగా నేలను వదిలి ఆకాశం లోకి ఎగిరింది. రూహి తన పక్కన ఉన్న అద్దాల కిటికీ లో నుంచి బయటకు చూస్తుంది. మళ్ళీ ఇండియా కు ఎప్పుడు వస్తుందో తెలీదు. అసలు తిరిగి వస్తుందో లేదో కూడ తన దగ్గర సమాధానం లేదు. అందుకే మౌనంగా మనసులోనే తన కుటుంబాన్ని తలుచుకుంది.

ఇప్పుడు వారు ఎక్కిన విమానం ఢిల్లీ, హంకాంగ్, బీజింగ్ మీదుగా నార్త్ కొరియా రాజధాని ప్యోంగ్యాంగ్ చేరుకుంటుంది. ఆ దేశం కిమ్ అనే నియంత పాలన లో ఉంది. అక్కడ అత్యంత కఠినమైన ఆంక్షలు ఉంటాయి. చిన్న తప్పు చేసినా మరణ శిక్ష వేస్తారు. చాలా ఆచి తూచి వ్యవహారించాలి అని అనుకుంది.

ఇంతలో...
"నా మీద ఇంకా కోపం తగ్గలేదా మేడమ్?" అని అయాన్ అడగడం తో రూహి ఈ లోకం లోకి వచ్చింది.

రూహి తన వైపు తిరిగి...
"ప్రతిసారి నీకు ఆలస్యంగా రావడం అలవాటు అయిపొయింది. ఈ ఆపరేషన్ ఎంత ముఖ్యమో నీకు తెలీదా? " అని అడిగింది.

"నేను సరైన టైమ్ కే బయలుదేరాను మేడమ్. కాని దారిలో ఒక ముఖ్యమైన వస్తువు కనిపించింది. దాన్ని తీసుకొని రావడం తో ఆలస్యం అయ్యింది." అని అమాయకంగా సమాధానం చెప్పాడు.

"దీని కంటే అంత ముఖ్యమైనది ఏంటి?" మరింత కోపంగా అడిగింది.

అయాన్ వెంటనే తన వెంట తెచ్చిన బ్యాగ్ లో నుంచి పీచు మిఠాయి బయటకు తీసాడు. దాన్ని చూడగానే రూహి కళ్ళు మిల మిలా మెరిసిపోయాయి. చిన్నప్పుడు విక్రమ్ తనని బయటకు తీసుకొని వెళ్లి కొనిచ్చేవాడు. తనకు అదంటే చాలా ఇష్టం. మళ్ళీ చాలా రోజుల తరువాత చూడటం తో మనసు ఉప్పొంగింది.

దాన్ని చూడగానే రూహి మోహం లో అయాన్ మీద అప్పటిదాకా ఉన్న కోపం మొత్తం కరిగిపోయింది. తన పెదాల మీద చేరుతున్న చిరునవ్వు ను బలవంతంగా ఆపుకుంది. వెంటనే పీచు మిఠాయి ని తన చేతిలోకి తీసుకొని ఒక ముక్క నోట్లోకి పెట్టుకుంది.

అయాన్ తన వంక ఆరాధనా పూర్వకంగా చూసాడు. ఆ క్షణం తనకు రూహి ఒక చిన్న పిల్ల మాదిరి కనిపించింది. అయాన్ బ్లాక్ కోబ్రా టీం లోకి చేరి అప్పటికి మూడు సంవత్సరాలు అయ్యాయి. రూహిని చూడగానే తనకు పడిపోయాడు. తన మీద చెప్పలేనంత ఇష్టం పెంచుకున్నాడు. తనతో గడుపుతున్న ప్రతి క్షణం ఓ అద్భుతం లాగా అనిపించింది. తన మనసులోని మాట చెప్పాలని చాలా సార్లు ప్రయత్నించాడు. కాని రూహి కళ్ళ లోకి చూడగానే మాట పెదవి దాటి బయటకు రాదు. చేతులు కాళ్ళు వణికిపోతాయి. అసలు రూహి మనసులో ఏముందో తెలుసుకోవాలని చూసాడు. కాని ఇప్పటిదాకా తెలుసుకోలేక పోయాడు. ఈ ఆపరేషన్ పూర్తి అయ్యే లోగా అయినా తన ప్రేమ విషయం చెప్పాలి అని అనుకున్నాడు.

మొత్తం వారి ప్రయాణం 15 గంటలు కావడం తో... రూహి తనకు ఇష్టమైన సంగీతం వింటూ అలాగే నెమ్మదిగా నిద్రలోకి జారుకుంది. అలా నిద్రపోతున్నప్పుడు మెల్లగా ఒరిగి అయాన్ భుజం మీద తల వాల్చింది. ఆ క్షణం అయాన్ మనసులో ఒక రంగు రంగుల హరివిల్లు విరిసింది. మేఘాల్లో తేలిపోతున్నట్టు అనిపించింది. ఈరోజు తన అదృష్టం తలుచుకొని మనసులోనే మురిసిపోయాడు. రూహి రూపం తన మది నిండా నింపుకునే పనిలో పడ్డాడు.

అలా అందరూ ఎవరి పనుల్లో వారు మునిగిపోయి ఉండగా... ఆ ఫ్లైట్ లో బ్లాక్ కొబ్రా టీం కూర్చున్న చోటుకు కాస్త వెనకాల నుంచి ఒక జత కళ్ళు వారినే గమనిస్తున్నాయి. అతని కళ్ళకు నల్లని కళ్లద్దాలు పెట్టుకొని ఉండటం తో అతను చూస్తున్నట్టూ అక్కడున్న ఎవరికీ అనుమానం రాలేదు. అప్పుడప్పుడు తన ఫోన్ లో ఎవరూ చూడకుండా వారి ఫోటోలు కూడ తీసుకుంటున్నాడు.

ఇవేవి పట్టనట్టు విమానం మాత్రం గాల్లో విహారిస్తూ మేఘాల నడుమ గమ్యం వైపు రివ్వున సాగిపోయింది.

-------------------------------------------------------------

కొన్ని గంటల తరువాత...

వారు ఎక్కిన విమానం నార్త్ కొరియా రాజధాని లో ల్యాండ్ అయ్యింది. రూహి మరోసారి తన బృందాన్ని హెచ్చరించింది. ప్రతి అడుగు జాగ్రత్తగా వేయమని గుర్తుచేసింది. అందరూ సరే అన్నట్టు తల ఆడించారు.

మెల్లగా అందరూ విమానం దిగి ఎయిర్ పోర్ట్ లోకి వచ్చారు. వారు అలా ఎయిర్ పోర్ట్ లోకి రాగానే ప్రయాణికులు అందరినీ వరుసలో నిలబెట్టి అక్కడి అధికారులు వెంట తెచ్చిన లగేజ్ చెక్ చేస్తున్నారు.

లాప్టాప్, కెమెరా లాంటి వాటికి అనుమతి ఇవ్వడం లేదు. అలాగే కొంతమంది ప్రయాణికులు ఇష్ట దైవాల ఫోటోలు తీసుకొని వెళ్తుంటే వాటిని కూడ లాగేసుకున్నారు. ఎందుకు అని అడిగితే, ఈ దేశం లో ఉన్నంత వరకు వారి అధ్యక్షుడు కిమ్ ని మాత్రమే పూజించాలి అని కటువుగా బదులిచ్చారు.

అంతే కాకుండా కోకో కోలా, థమ్స్ అప్ లాంటి కూల్ డ్రింక్స్ ని కూడా తీసుకొని డస్ట్ బిన్ లో పడేసారు.  హై హిల్స్ వేసుకున్న అమ్మాయిల చెప్పులు విప్పించి వాటిని విసిరేశారు. ఇలా విమానాశ్రయం లో అక్కడికి వచ్చిన ప్రతి ప్రయాణికుడి ని క్షుణ్ణంగా తనిఖీ చేసి చాలా వాటిని లాగేసుకున్నారు.

ఆ మొత్తం తతంగం పూర్తి అయ్యే సరికి రెండు గంటల సమయం పట్టింది. అంత సేపు నిలబడి అందరికీ కాళ్ళు నొప్పులు అనిపించాయి. అందరిలో ఆకలి కూడా మొదలైంది. మొత్తానికి చెకింగ్ అయిపోయాక అక్కడి నుంచి వెళ్ళచ్చు అని చెప్పారు. అందరూ హమ్మయ్య అంటూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

బ్లాక్ కొబ్రా టీం నెమ్మదిగా ఎయిర్ పోర్ట్ నుంచి బయటకు అడుగులు వేసింది. వారు అలా విమానాశ్రయం బయటకు రెండు అడుగులు వేసారో లేదో... ఒక పది మంది వారిని చుట్టు ముట్టారు. కాసేపు వారికి ఏమి అర్థం కాలేదు. వారంతా ఎయిర్ పోర్ట్ లో ఉన్న భద్రతా అధికారుల యూనిఫామ్ లో ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో తుపాకీలు ఉన్నాయి.

ఏమైంది అని పార్వతి వారిని ఇంగ్లీష్ లో అడిగింది. మీ మీద సందేహంగా ఉంది, మిమ్మల్ని కాసేపు ఇంటరాగేషన్ చేయాలి అన్నారు. సరే అని బ్లాక్ కోబ్రా టీం వారి వెంట నడిచింది. వారిని ఒక సెక్యూరిటీ వ్యాన్ లో ఎక్కించుకొని ఎయిర్ పోర్ట్ కి కాస్త దూరం లో ఉన్న ఆఫీస్ లోకి తీసుకొని వెళ్లారు.

బ్లాక్ కోబ్రా టీం అందరిని అక్కడున్న కుర్చీలో కూర్చోబెట్టారు. కాసేపటికి వారి ముందుకు ఒక పెద్ద స్థాయి లో ఉన్న అధికారి వచ్చాడు. వారి దగ్గర ఉన్న పాస్ పోర్టు లు లాక్కున్నాడు. అతని మోహం లో వారి మీద స్పష్టమైన కోపం కనిపిస్తుంది.

"ఎవరు మీరు? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు?" అని సూటిగా ప్రశ్నించాడు.

"మేము ఇండియా నుంచి నార్త్ కొరియా ను సందర్శించాలని వచ్చాం " అని రూహి సమాధానం చెప్పింది.

వారి సంభాషణ మొత్తం ఇంగ్లీష్ లోనే జరుగుతుంది. రూహి లో విసుగు అంతకంతకు ఎక్కువ అవుతుంది. వారి పిచ్చి ప్రశ్నలు చూస్తుంటే చాలా కోపంగా ఉంది. కష్టం మీద ఆపుకుంటుంది.

"ఎలా వచ్చారు?" మరోసారి ప్రశ్నించాడు.

"మీ దేశం ఏమైనా అంతరిక్షం లో ఉందా, రాకెట్ వేసుకొని రావడానికి. విమానం లోనే వచ్చాము." అని విసురుగా సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాటకు ఆ అధికారి కోపంగా చూసాడు. రూహి కూడా తన వంక అలాగే చూసింది.

"ఇండియా లో మీరేం పని చేస్తుంటారు"

"నేను బండి మీద దోసెలు వేస్తాను. వీరంతా తింటూ ఉంటారు." అని సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాటకు బ్లాక్ కొబ్రా టీం అంతా నవ్వింది. ఆ అధికారి మోహం మాడిపోయింది. ఏదో చెప్పాలని నోరు తెరవబోయాడు. ఇంతలో అతని ఫోన్ రింగ్ అవ్వడం తో లేచి అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్ళాడు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు? కొరియా అధికారులతో అలా మాట్లాడుతున్నారు. వారికి కోపం వస్తే మనల్ని తిరిగి వెనక్కి పంపిస్తారు." అని వంశీ కంగారుగా అన్నాడు.

రూహి ఒక్కసారి భారంగా నిట్టూర్చి...
"అసలు వాళ్లు భద్రతా అధికారులు అయితే కదా మనల్ని వెనక్కి పంపడానికి" అని సమాధానం ఇచ్చింది.

ఆ మాట వినగానే మిగతా సభ్యులు అందరూ షాక్ అయ్యారు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది?"

"మీకు ఇంకా అర్థం కాలేదా... విమానాశ్రయం లో మనల్ని చెక్ చేసిన అధికారుల భుజం మీద బంగారు రంగులో ఉన్న బ్యాడ్జ్ ఉంది. కాని వీరి భుజాల మీద ఆకుపచ్చ రంగులో ఉన్నాయి. మనం ఎక్కిన సెక్యూరిటీ వ్యాన్ నంబర్ ప్లేట్ ని  గమనిస్తే ఒకదాని మీద మరొకటి అతికించి ఉంది.  అంతే కాదు.. వీరి దగ్గర type 64 unlicensed తుపాకీలు కూడ ఉన్నాయి. అది ఇక్కడి ప్రభుత్వ అధికారుల దగ్గర ఉండవు.
నిజంగా ఇది ఒక అధికారుల ఆఫీస్ అయితే, నార్త్ కొరియా రూల్స్ ప్రకారం ప్రతి ప్రభుత్వ ఆఫీస్ ముఖ్య ఎంట్రన్స్ లో కిమ్ ఫోటో ఉండాలి. కాని ఇక్కడ అది కనిపించలేదు. అంతెందుకు.. ఇందాక మనల్ని ప్రశ్నలు అడిగిన వాడి కాళ్ళు చూసారా.... గోధుమ రంగు షూస్ ఉన్నాయి. ఇక్కడి అధికారులు అందరూ నల్ల రంగు ఉన్న షూస్ మాత్రమే ధరించాలి. ఇవన్నీ చూసాక కూడా వీరు నిజమైన సెక్యూరిటీ అధికారులు అని ఎలా అనుకుంటారు?"

రూహి చెప్పిన మాటలు వినగానే అక్కడున్న అందరూ కాసేపు ఆశ్చర్యం లో ఉండిపోయారు. అంత ఆశ్చర్యం లో కూడ రూహి నిశితమైన చూపు ను, తెలివిని మనసులోనే అభినందించకుండా ఉండలేకపోయారు.

సరిగ్గా అప్పుడే... ఫోన్ మాట్లాడటం పూర్తి అవ్వడం తో ఆ అధికారి తిరిగి గదిలోకి వచ్చాడు. తన వెంట మరో నలుగురు వ్యక్తులు వచ్చారు. అందరూ తుపాకీలు బయటకు తీసి బ్లాక్ కోబ్రా టీం కు గురి పెట్టారు.

రూహి వారి వైపు చూసి ఒక నవ్వు నవ్వింది. అది చూసి ఆ అధికారులు ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

రూహి ఒక్కసారి తన పిడికిలి బిగించింది. కళ్లు వేగంగా కదిలాయి. గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకుంది. తన మెదడు పాదరసం లా పని చేసింది. ఒక్కసారి తన బృందం వైపు తిరిగింది.

"Guys... It's show time..." అని అంది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...2 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి..

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...3

నార్త్ కొరియా భద్రతా అధికారుల వేషం లో వచ్చిన కొందరు రూహి బృందాన్ని తీసుకొని విమానాశ్రయం కు కాస్త దూరం లో ఉన్న తమ స్థావరానికి వచ్చారు. ఆ తరువాత ఐదు మంది రూహి బృందం మీద తుపాకీలు గురి పెట్టి నుంచున్నారు. అయినా సరే రూహి వాసుదేవ్ కంట్లో చిన్న పాటి భయం కూడ లేదు.

పైగా వారిని చూసి ఒక చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆ నవ్వులో మీరు నన్ను ఏమి చేయలేరు అనే ఆత్మ విశ్వాసం మెండుగా కనిపిస్తుంది. ఎదురుగా వంద మంది నిలబడినా తొణకని విక్రమ్ వాసుదేవ్ కూతురు తను... అలాంటిది ఈ ఐదు మందిని చూసి భయపడుతుందా...

ఒక్కసారి తన బృందం వైపు తిరిగి...
"Guys... it's show time" అని అంది.

అదేంటో అర్థం కాక ఎదురుగా ఆయుధాలతో నుంచున్న వారు ఆశ్చర్యం తో ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

సరిగ్గా అప్పుడే రూహి...
"3... 2... 1... " అని చెప్పి తన చేతికి ఉన్న గడియారం లో ఏదో ప్రెస్ చేసింది.

అంతే... భూమ్ అంటూ ఆ నకిలీ అధికారుల వెనుక ఉన్న అద్దాలు పేలిపోయాయి. ఆ గదిలోకి వచ్చే సమయం లోనే రూహి కి వారి మీద అనుమానం వచ్చింది. అందుకే తను రహస్యంగా తెచ్చిన రెండు ఎలక్ట్రానిక్ బటన్ లు ఆ గది అద్దాలకు అతికించింది. రూహి బటన్ ప్రెస్ చేయగానే అవి అద్దాల మీద వైబ్రేషన్ సృష్టించాయి. దాంతో పెద్ద శబ్దం చేస్తూ అవి పేలిపోయాయి.

ఆ అద్దాలు కొన్ని వేగంగా వచ్చి ఆ నకిలీ అధికారులకు గుచ్చుకున్నాయి. రూహి బృందం ముందు వారు నిలబడి ఉండటం తో వారికి ఏమి అవ్వలేదు. ఊహించని ఆ చర్యకు, ఏం జరిగిందో చూద్దామని ఆ అధికారులు వెనక్కి తిరిగారు.

సరిగ్గా అదే అదునుగా భావించి, రూహి బృందం యాక్షన్ లోకి దిగింది.

రూహి తన ముందున్న ఒకడి చెయ్యి వెనక్కి విరిచి పట్టుకుంది. ఈలోగా రెండో వాడు తన మీదకు వచ్చాడు. పంజా విసిరే చిరుత పులి లాగా రూహి ఎగిరి వాడి గుండెల మీద  తన్నింది. దెబ్బకు వాడు దూరంగా పడ్డాడు. వాడి చేతిలోకి తుపాకీ కూడా కింద పడిపోయింది. రూహి అలాగే తను పట్టుకున్న వాడి చేతిలోని తుపాకీ లాక్కుంది.

ఈలోగా పార్వతి, అయాన్, వంశీ కూడ తమ ముందున్న వారిని మట్టి కరిపించారు. వాళ్లు తిరిగి వారి మీదకు రాబోతుంటే రూహి తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ తో అందరినీ  కాల్చేసింది. ఒక్క వారి నాయకుడిని తప్ప... కళ్ళు మూసి తెరిచేలోగా ఆ నకిలీ అధికారులు అందరూ నేల కూలారు.

కాని ఆ రౌడీలు ఇంకా చాలా మంది ఉన్నారని రూహి కి తెలుసు. ఏ క్షణమైనా వారు పైకి రావచ్చు అనిపించింది. అందుకే వెంటనే వారు ఉన్న గది, అలాగే ముందున్న గది తలుపులు కూడా వేసేయమని సైగ చేసింది. మిగతా బృందం అలాగే చేసారు.

రూహి ఆలస్యం చేయకుండా మిగిలిన వాడి తల మీద తుపాకీ గురి పెట్టింది.

"మమ్మల్ని చంపమని ఎవరు పంపించారు?" అని సూటిగా ఇంగ్లీష్ లో అడిగింది.

వాడు చెప్పను అన్నట్టు మోహం అటు వైపుకు తిప్పుకున్నాడు. రూహి కోపంగా వాడి మోహం మీద ఒక్క తన్ను తన్నింది. వాడి పెదవి చిట్లి రక్తం వచ్చింది.

"ఆ దేవుడు నాకు ధైర్య సాహసాలు ఎక్కువ ఇచ్చి, సహనం చాలా తక్కువ ఇచ్చాడు. దాన్ని పరీక్షించకు. ఎవరు పంపించారో త్వరగా చెప్పు..." అని మరోసారి రెట్టించి అడిగింది.

వాడు నోరు విప్పడం లేదు. రూహి లో కోపం ఎక్కువ అయ్యింది. సరిగ్గా అదే సమయం లో బయట నుంచి తలుపు బాదడం మొదలయింది. ఆ రౌడీల గ్యాంగ్ వచ్చింది అని అర్థమైంది. అందరూ తల తిప్పి అటు చూసారు. సరిగ్గా అప్పుడే... రూహి తుపాకీ కింద ఉన్న వాడు, ఆ తుపాకీ ట్రిగ్గర్ నొక్కుకొని తనని తాను కాల్చుకొని చనిపోయాడు. ఊహించని ఆ దృశ్యం చూసి బ్లాక్ కోబ్రా టీం మొత్తం షాక్ అయ్యింది. ఈలోగా ఆ తలుపు దగ్గర తుపాకీల చప్పుడు మొదలయింది.

ఇక ఆలస్యం చేయడం మంచిది కాదు, వారి దగ్గర అసలు సమయం లేదు అని అనిపించింది. రూహి వెంటనే తన ఫోన్లో ఎదురుగా చనిపోయిన వాళ్ళ ఫోటోలు తీసుకుంది. ఆ తరువాత వాడి జేబులు వెతికింది. ఒక పర్స్ దొరికితే . దాన్ని తీసుకుంది. అలాగే ఆ రౌడీల దగ్గర ఉన్న తుపాకీలు కూడా బ్లాక్ కోబ్రా టీం స్వాధీనం చేసుకున్నారు.

రూహి ఒక్కసారి ఆ గది మొత్తం తీక్షణంగా చూసింది. ఎదురుగా ఉన్న గోడ మీద ఒక బొమ్మ కనిపించింది.

అది ఎందుకో తనకు చాలా అనుమానంగా అనిపించింది. దాని ఫోటో కూడా ఒకటి తీసుకుంది.

ఇంతలో తలుపు దాటి లోపలకు రావడానికి ఆ రౌడీలు దగ్గరపడినట్టు అనిపించింది.

"మేడమ్, ఇప్పుడు తలుపుకు అటువైపు ఎంత మంది రౌడీలు ఉన్నారో తెలీదు. వారిని దాటుకొని బయటకు వెళ్లడం ఎలా?" అని వంశీ సందేహంగా అడిగాడు.

దానికి రూహి నవ్వుతూ,
"గాల్లో ఎగురుకుంటూ తప్పించుకుందాం..." అని సమాధానం ఇచ్చింది.

అందరూ తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసారు. రూహి బృందం ఇప్పుడు పదో అంతస్తులో ఉంది. అక్కడి నుంచి కిందకు దూకితే ప్రాణాలు పోవడం ఖాయం. అందుకే వారిలో ఆ ఆశ్చర్యం...

రూహి అందరి వంక చూస్తూ నవ్వుతూ... ఆ పక్కనే ఉన్న ఫైర్ ఎక్సటింగ్యూషర్ పైప్ చేతిలోకి తీసుకుంది. ఒక్కసారి గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకుంది. ఎదురుగా అద్దాలు కనిపించాయి. పరిగెత్తుకుంటూ దాన్ని బద్దలు కొట్టుకొని కిందకు దూకింది. అక్కడున్న పైప్ వేగంగా సుడులు తిరుగుతూ దూసుకొని వెళ్ళింది.

బ్లాక్ కోబ్రా టీం షాక్ లో ఉన్నారు. అయాన్ తేరుకొని పరిగెత్తుకుంటూ ఆ అద్దాల దగ్గరకు వెళ్ళి కిందకు తొంగి చూసాడు. కింద రూహి సురక్షితంగా కనిపించడం తో ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. ఆ తరువాత మిగతా బృందం కూడా వేగంగా ఆ పైప్ పట్టుకొని కిందకు దుకారు.

అక్కడ ఎక్కువ సేవు నిలబడి ఉండటం మంచిది కాదు అని అందరూ వేగంగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. కాసేపటికి ఆ సిటీ సెంటర్ కి చేరుకున్నారు. తమని ఎవరూ తరమడం లేదని నిర్దారణ చేసుకొని, అప్పుడు కాస్త కుదుటపడ్డారు. వెంటనే అందరికీ బాగా ఆకలిగా ఉండటం తో ఆ పక్కనే ఉన్న రెస్టారెంట్ లోకి వెళ్లారు. పార్వతి, వంశీ ఆర్డర్ ఇవ్వడానికి వెళ్తే... రూహి, అయాన్ టేబుల్ దగ్గరే కూర్చొని ఉన్నారు.

రూహి ఒకసారి అయాన్ వంక చూసింది. తన మోహం లో కోపం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
"మోహం మాడిపోయిన మసాలా దోసె లాగా పెట్టావ్. ఏమైంది అలా ఉన్నావ్ అయాన్" అని అడిగింది.

అయాన్ కోపంగా రూహి వంక చూసాడు.

"అయ్య బాబోయ్... అదంతా కోపమే... కాస్త కోపం పక్కనపెట్టి మాట్లాడండి సార్.." అని నవ్వుతూ అడిగింది.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు. మీ మనసుకు ఏది అనిపిస్తే అది చేస్తారా? ఒక్కసారి కూడా ముందు వెనుక ఆలోచించరా... అంత ఎత్తు నుంచి కిందకు దూకారు. పొరపాటున మీకేమైనా అయితే?" అని ఆవేశంగా అన్నాడు. అలా అంటున్నప్పుడు అతని కళ్ళలో సన్నని నీటి పొర కనిపించింది.

"నష్టం గురించి ఆలోచిస్తే వ్యాపారి, మరణం గురించి ఆలోచిస్తే సైనికుడు ముందుకు అడుగు వేయలేరు అయాన్. అయినా నాకేమైనా అయితే ఏమవుతుంది" అని అతని వంక చూస్తూ అడిగింది.

"మిమ్మల్ని నమ్ముకొని ఉన్న వారు ఏమవుతారు?"

"నన్ను నమ్ముకొని ఎవరున్నారు."

"ఎవరు అంటే నేను..."

ఆ మాటకు రూహి తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

అయాన్ తేరుకొని...
"నేను అంటే.. అది.. అది.. మన బృందం, మన దేశం" అంటూ తడబడుతూ చెప్పాడు.

"అయినా ఇలాంటి సాహసాలు చేస్తే ఏమవుతుంది. మహా అంటే నేను చచ్చిపోతాను. అంతే కదా..." అని రూహి అంటుంటే అయాన్ టక్కున చేతులతో తన నోటిని మూసేసాడు.

"కలలో కూడా అలా మాట్లాడకండి మేడమ్..." అని అన్నాడు.

రూహి తన కళ్ళలోకి అలా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ కళ్ళలో తనకు ఏమైనా అవుతుందేమో అని కంగారు, భయం కనిపిస్తున్నాయి. మనకోసం అలా తపించే వ్యక్తిని చూస్తే మనసులో ఒక విధమైన వింత భావం చెలరేగుతుంది. అలాంటిదే రూహి మదిలో కూడా కలిగింది.
ఇంతలో అక్కడికి పార్వతి, వంశీ రావడం తో ఇద్దరూ సర్దుకొని కూర్చున్నారు.

అయాన్ కు తనంటే ఇష్టమని రూహికి ఎప్పుడో తెలుసు, కాని తను ఇప్పటిదాకా అలా ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. కాని నేడు మాత్రం రూహి మదిలో మొదటిసారి వింత అలజడి రేగింది. ఆ అలజడి మాత్రం బాగుంది అనిపించింది. ఆ క్షణాన్ని ఆస్వాదిస్తూ అలాగే ఉండిపోయింది.

ఆ క్షణం వారికి తెలియని విషయం ఏంటంటే... రూహి బృందం కూర్చన్న చోటుకు రెండు టేబుల్స్ వెనకాల ఒకరు వారినే గమనిస్తూ ఉన్నారు. అతను మరెవరో కాదు... రూహి బృందం ఇండియా నుంచి నార్త్ కొరియా బయలుదేరినప్పుడు విమానం లో వారిని వెంబడించిన అతనే.. అతని చూపులు ప్రతి క్షణం బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మీదే ఉన్నాయి.

-------------------------------------------------------------

సరిగ్గా అదే సమయంలో...

ఇండియా లోని ఒక కిరాయి ముఠా కు ఫోన్ వచ్చింది. ఆ ముఠా నాయకుడు జలంధర్...

ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి హలో అన్నాడు.

"నీతో ఒక ముఖ్యమైన పని పడింది." అని అటు వైపు నుంచి ఓ గొంతు వినిపించింది.

"చెప్పండి భాయ్..." అని జలంధర్ అన్నాడు.

"ఒకరి ఫోటో పంపిస్తాను. ఇప్పుడు తను ఎక్కడుందో కనుక్కోవాలి. ఆ తరువాత నా నుంచి ఆదేశాలు రాగానే తనని పైకి పంపాలి."

"అంత చిన్న పనికి నేనేందుకు. మా కుర్రాళ్ళు ఉన్నారు. వారే చూసుకుంటారు."

"మొత్తం విషయం జాగ్రత్తగా చేయాలి. ఎందుకంటే మీరు వెతకబోయే వ్యక్తి సామాన్యురాలు కాదు. ధైర్య సాహసాలు తన నర నరాల్లో ఉన్నాయి. ఇది చాలా రహస్యంగా చేయాలి. ఏ మాత్రం ఎవరికైనా అనుమానం వచ్చినా నీతో పాటు, నేను కూడ మిగలను."

"సరే భాయ్.. ముందైతే ఫోటో పెట్టండి. మూడు రోజుల్లో  పని పూర్తి చేస్తాను." అని జలంధర్ అన్నాడు.

"సరే..." అని అటు వైపు నుంచి ఫోన్ కట్ అయ్యింది.

కాసేపటికి జలంధర్ ఫోన్ కి ఒక ఫోటో వచ్చింది. మెల్లగా దాన్ని ఓపెన్ చేశాడు. అందులో విక్రమ్ వాసుదేవ్ భార్య సుజిత ఫోటో ఉంది. తనని చూస్తూ ఒకసారి వెకిలిగా నవ్వాడు. ఆ తరువాత తన దగ్గర పనిచేసే కుర్రాళ్లను పిలిచి ఆ ఫోటో లో ఉన్న తనని నగరంలో ఎక్కడున్నా సరే వెతకమని చెప్పి పంపించాడు....

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...4

బ్లాక్ కొబ్రా బృందం సిటీ సెంటర్ దగ్గరలో ఉన్న రెస్టారెంట్ లో తమ ఆకలి తీర్చుకున్నారు. ఆ తరువాత అటు నుంచి అటే ఆ నగరం లో ఉన్న ప్రముఖ హోటల్ కి చేరుకున్నారు. నిజానికి రూహి బృందం అక్కడికి వచ్చే ముందే ఆ హోటల్ లో రెండు గదులు బుక్ చేసుకున్నారు. నార్త్ కొరియా లోకి అడుగు పెట్టె ప్రతి ఒక్క పర్యాటకులు, ఇక్కడ తాము ఎక్కడ ఉంటారో ముందే బుక్ చేసుకొని వాటిని విమానాశ్రయం లో ఇమిగ్రేషన్ అధికారులకు చూపించాలి. అందుకని వారు ముందే చేసుకోక తప్పలేదు.

అందరూ హోటల్ లోకి ప్రవేశించారు. రూహి రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్ళి తన పేరు చెప్పింది. తన పేరు వినగానే రిసెప్షన్ లో ఉన్న అమ్మాయి కళ్ళు ఒక రెండు క్షణాలు పాటు పెద్దవి అయ్యాయి. ఆ దృశ్యం రూహి చూపు దాటి పోలేదు.
ఏదైనా ఎదురుచూస్తుంది విన్నప్పుడు, ఊహించనిది చూసినప్పుడు మాత్రమే అలా కళ్ళు కొన్ని అంగుళాలు పెద్దవి అవుతాయని తనకు తెలియంది కాదు.

ఇంతలో ఆ అమ్మాయి నవ్వుతూ ఒకసారి తన ముందున్న సిస్టమ్ లో వారి పేర్లు చెక్ చేసింది. ఆ తరువాత వారి పాసుపోర్టు లు కూడా వేరిఫై చేసుకుంది.

"నార్త్ కొరియా కు స్వాగతం మేడమ్. మీ రూమ్ నంబర్లు 304, 305 " అని ఇంగ్లీష్ లో చెప్పి ఒక హోటల్ బాయ్ ని పిలిచింది.

తను ఆ గదుల కీస్, లగేజ్ తీసుకొని వారికి దారి చూపించాడు. అందరూ తనని అనుసరించారు. వారు అలా ముందుకు వెళ్ళగానే...
ఆ రిసెప్షన్ లో ఉన్న అమ్మాయి వెంటనే ఫోన్ తీసి ఎవరి నంబర్ కో ఫోన్ చేసింది.
"వాళ్లు ఇక్కడికి వచ్చారు." అనే సందేశం పంపించింది.

కాసేపటికి రూహి బృందం తమ గదుల ముందుకు చేరుకున్నారు. వారికి ఇచ్చింది ఎదురెదురుగా ఉండే రెండు గదులు. రూహి, పార్వతి 304 లోకి వెళ్తే...
వంశీ, అయాన్ 305 లోకి వెళ్లారు. వాళ్లు అలా లోపలకు వెళ్లి తలుపు వేసుకోగానే అక్కడికి వారిని తీసుకొని వచ్చిన హోటల్ బాయ్ నవ్వుతూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

బాగా ప్రయాణం చేయడం, విమానాశ్రయం లో నుంచి బయటకు రాగానే యాక్షన్ లోకి దిగడం తో రూహి బృందం బాగా అలిసిపోయారు. దాంతో అలా పడుకోగానే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

-------------------------------------------------------

అర్ధరాత్రి అవుతుండగా... ఆ హోటల్ వెనుక వైపు ఉన్న తలుపు తెరుచుకుంది. అందులో నుంచి మొహానికి ముసుగు వేసుకున్న ఒక వ్యక్తి చిన్న బాక్స్ పట్టుకొని లోపలకు వచ్చాడు. అతని కోసమే ఎదురుచూస్తున్న హోటల్ బాయ్, అతను రాగానే సెల్యూట్ చేశాడు.

"మీరు అడిగిన లేడీ 304 లో ఉంది." అని చెప్పి ఒక తాళం చెవి అతని చేతిలో పెట్టాడు.

వెంటనే ఆ ముసుగు వేసుకున్న వ్యక్తి నవ్వుతూ, ఆ హోటల్ బాయ్ చేతిలో కొంత డబ్బు పెట్టాడు. దాన్ని చూడగానే అతని మోహం వెలిగిపోయింది. ముసుగు మనిషి మెల్లగా ఆ వంట గది నుంచి బయటకు వచ్చి, మెట్ల మార్గం ద్వారా మూడో అంతస్తుకు చేరుకున్నాడు.

అప్పటికే ఆ హోటల్ సెక్యూరిటి లో ఉన్న ఇద్దరికి డబ్బులు అందడం తో ఆ అంతస్తులో ఉన్న సీసీ టీవీ లు రికార్డు అవ్వకుండా చేసారు. అందుకే ధైర్యంగా ఆ ముసుగు మనిషి ముందుకు నడిచాడు. అర్ధరాత్రి కావడం తో అందరూ మంచి నిద్రలో ఉన్నారు. ఎక్కడా ఎలాంటి అలికిడి లేదు. అతను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నడుస్తున్నాడు.  మెల్లగా 304 ముందుకు చేరుకున్నాడు.

ఒకసారి అటు ఇటు చూసాడు. ఎవరూ లేరని నిర్దారించుకొని మెల్లగా తన దగ్గర ఉన్న డూప్లికేట్ తాళం తో ఆ గది తలుపులు తెరిచాడు. బెడ్ లైట్ వెలుతురులో ఎదురుగా మంచం మీద ఇద్దరు దుప్పటి కప్పుకొని నిద్రపోతు కనిపించారు. వారిని అలా చూడగానే అతని కళ్ళలో ఆనందం కలిగింది. వెంటనే తను తెచ్చిన బాక్స్ లో నుంచి ఒక పెద్ద తుపాకీ బయటకు తీసి లోడ్ చేశాడు. ఆ తుపాకీ చివర సైలెన్సర్ ఉంది. కాబట్టి కాల్చినా పెద్దగా శబ్దం రాదు.

ఒక్కసారి గట్టిగా గాలి పీల్చుకున్నాడు. ఆ తరువాత తన చేతిలో ఉన్న తుపాకీ తో కసి తీరా కాల్చాడు. ఆ తుపాకీలో ఉన్న గుళ్ళు అన్ని మంచం మీద ఉన్న ఇద్దరిలో దూసుకొని వెళ్లాయి. అలా కొన్ని క్షణాలు పాటు అతని తుపాకీ ఆగకుండా తూటాల వర్షం కురిపిస్తూనే ఉంది. తుపాకీలో గుళ్ళు అన్ని అయిపోయాక ఒకసారి బెడ్ మీద చూసాడు. ఎలాంటి ఉలుకు పలుకు లేదు. కచ్చితంగా చచ్చి ఉంటారు అనుకొని మనసులోనే సంతోషించి, ఆ గదిలో ఉన్న లైట్లు వేసాడు.

ఆ తరువాత మంచం వైపు చూసి షాక్ అయ్యి అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. ఎందుకంటే అప్పటిదాకా తను కాల్చింది మనుషులను కాదు, తలగడలను.. మంచం మీద ఒద్దిగ్గా వాటిని మనుషులు మాదిరి పేర్చారు.

అది చూసి అతని నుదుటి మీద నుంచి చమట జారింది. చేతులు వణికాయి. గుటకలు మింగుతున్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే అతని భుజం మీద ఒక చెయ్యి పడింది. టక్కున వెనక్కి తిరిగి చూసాడు. ఎదురుగా ఎరుపెక్కిన కళ్ళతో ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ నిలుచొని ఉంది.

"అడవిలో జూలు విదిల్చిన సింహాన్ని పట్టుకోవడం, నన్ను చంపడం రెండు అంత తేలిక కాదు. అయినా దొంగ దెబ్బ తీసే మీకే అంత తెలివి ఉంటే, దొరలా మీ దేశానికి వచ్చిన నాకెంత ఉండాలి..." అంటూ వాడి మోహం మీద ఒక్క గుద్దు గుద్దింది. దెబ్బకు అతను అలాగే మంచం మీద పడిపోయాడు. ఈలోగా మిగతా బృందం తనని అక్కడే ఉన్న కుర్చీలో కట్టేసారు.

నిజానికి పడుకునే ముందు రూహి అప్పటిదాకా జరిగింది మొత్తం ఒకసారి గుర్తు చేసుకుంది. తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసిన రిసెప్షనిస్ట్, అలాగే తమని 304 లోకి మాత్రమే వెళ్ళాలి అని చెప్పిన ఆఫీస్ బాయ్.. ఇలా ప్రతి ఒక్కటి తనలో అనుమానం రేపాయి. అందుకే ఎందుకైనా మంచిది అని వారి గదిలో తలగడలను మనుషులు మాదిరి పేర్చి ఇద్దరూ అయాన్ రూమ్ లోకి వెళ్లారు. వెళ్తూ వెళ్తూ వారి గది ముందు ఒక చిన్న పాకెట్ కెమెరా అమర్చారు. దాని సాయం తో బయట ఏం జరుగుతుందో చూస్తూ ఉన్నారు. ఆ తరువాత ముసుగు మనిషి రావడం, వీరి చేతికి దొరకడం చక చకా జరిగిపోయాయి.

రూహి మెల్లగా వెళ్లి కట్టేసిన అతని ముందు కూర్చుంది.

"ఒక విషయం గుర్తుంచుకో. సాధారణంగా సైనికులు రెండు రకాలు.
మొదటి రకం, శత్రువు ఎదురుగా వస్తే ఏం చేయాలా అని ఆలోచించే వాళ్లు...
నేను రెండో రకం, శత్రువుకు ఎదురుగా వెళ్లి ఏం చేద్దామా అని ఆలోచిస్తూ ఉంటాను.
నాలాంటి వాళ్ళతో చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి."

ఆ మాటకు ముసుగు మనిషికి ఏమని సమాధానం చెప్పాలో మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

"సరే... మమ్మల్ని చంపమని నిన్ను ఎవరు పంపించారో  చెప్పు.." అని సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.

ముసుగు మనిషి ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. రూహిలో సహనం తగ్గింది. పక్కనే టేబుల్ మీద ఉన్న చిన్న పాటి కత్తి తీసుకొని నేరుగా అతని తోడ మీద పొడిచింది. రక్తం చిమ్మింది. గట్టిగా అరవకుండా వంశీ వాడి నోట్లో గుడ్డ కుక్కాడు.

వాడిని అలా కాసేపు నొప్పికి విల విల లాడేలా చేసాక, మెల్లగా నోటికి అడ్డం తీశారు.

"కాలి నుంచి రక్తం కారుతుంది. వెంటనే ఆపాలి. ఇంకాసేపు దాన్ని అలాగే వదిలేస్తే రక్తం కారడం ఎక్కువై శ్వాస ఆడటం కష్టంగా మారుతుంది. మెల్లగా స్పృహ తప్పుతావు. ఆ తరువాత నిద్రలోనే ప్రాణాలు కోల్పోతావు. ఇవన్నీ జరగకుండా ఉండాలంటే నువ్వు నిజం చెప్పాలి. చెప్తావా? లేక చస్తావా?" రూహి వాడి కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అడిగింది.

"చెప్తాను... చెప్తాను.." అని వేడుకున్నాడు.

సరే చెప్పు అన్నట్టు రూహి అతని వంక చూసింది.

"నా పేరు జాన్. నేను సుఫారి తీసుకొని మర్డర్లు చేస్తూ ఉంటాను. అలాగే నిన్ను చంపమని ఒకరు అడిగారు. బదులుగా చాలా డబ్బు ఆశ చూపారు. నిజానికి అతని పేరు కూడా నాకు తెలీదు. అతని మోహం కూడా నేను చూడలేదు. ఎందుకంటే నన్ను కలవడానికి వచ్చినప్పుడు అతని మొహానికి ముసుగు ఉంది. ఇదే నిజం. నన్ను వదిలేయండి." అని బ్రతిమాలాడు.

"బాగా ఆలోచించుకో... అతని మోహం చూడకపోయినా అతని దగ్గర ఏదైనా గుర్తించేలా చూసావా.." అని అడిగింది. జాన్ లేదు అన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపాడు.

రూహి కి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. ఎవరు పంపించారో తెలియకుండా ముందుకు వెళ్లడం అసాధ్యం అనిపించింది. అప్పుడే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే తన ఫోన్ లో ఒక ఫోటో చూపించింది.

అది నిన్న ఆ నకిలీ అధికారుల ఆఫీస్ లో చూసిన బొమ్మ...

"దీన్ని ఎక్కడైనా చూసావా " అని అడిగింది.

కాసేపు ఆలోచించి...
"గుర్తొచ్చింది. మిమ్మల్ని చంపమని చెప్పడానికి వచ్చినప్పుడు, అతని దగ్గర ఒక బ్యాగ్ ఉంది. దాని మీద ఇదే బొమ్మ ఉంది." అని అన్నాడు.

రూహి వెంటనే ఆ బొమ్మ, దాని వెనుక ఉన్న కథ ఏంటో కనిపెట్టాలి అనుకుంది. దానికంటే ముందు ఇక ఆ హోటల్ లో ఉండటం ఎంత మాత్రం మంచిది కాదు అని నిర్ణయించుకుంది.

"మేడమ్, వీడిని ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం " అని వంశీ అడిగాడు.

"ఇలాంటి వాడు కచ్చితంగా ఇక్కడి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల క్రిమినల్ రికార్డ్స్ లో ఉండే ఉంటాడు. వీడిని ఇక్కడే కట్టేసి లోకల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేయండి. వాళ్లే చూసుకుంటారు. దానికంటే ముందు వాడి రెండు చేతులకు బొటనవేళ్లు తీసేయండి. ఒకవేళ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వదిలినా, జన్మలో వీడు ఇంకెవరిని మర్డర్ చేయకూడదు." అని రూహి చెప్పింది.

రూహి చెప్పింది విని మిగతా బృందం కాసేపు షాక్ అయినా సరే, తన సమయస్ఫూర్తి ని మనసులోనే మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయారు. తరువాత తను చెప్పినట్టుగానే చేసారు. రక్తం కారకుండా వాటికి బ్యాండేజ్ కూడా కట్టి, అక్కడి లోకల్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫోన్ చేసారు.

"మేడమ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వచ్చేలోగా మనం ఇక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోదాం పదండి." అని పార్వతి అంది.

"నేను అదే అనుకుంటున్నాను. కాని ఒకసారి ఆలోచించు.. ఈ రౌడీ ఇంత దర్జాగా ఈ హోటల్ లోకి వచ్చాడు అంటే కచ్చితంగా వీడికి సహాయం చేసే వాళ్లు ఈ హోటల్ లో ఉన్నారని అనిపిస్తుంది. అలాగే కనిపించని మన శత్రువుకు సహాయం చేసేవాళ్ళు కూడా ఉండచ్చేమో.. మనం బయటకి వెళ్లడం వారు చూస్తే మన సమాచారం వారికి అందుతుంది."

"మరి ఎవరికీ తెలియకుండా ఇక్కడి నుంచి ఎలా వెళ్ళగలం మేడమ్.."

"దానికి నా దగ్గర ఒక ఐడియా ఉంది." అని రూహి వెంటనే రిసెప్షన్ కి ఫోన్ చేసి డిన్నర్ ఆర్డర్ చేసింది. అలాగే రూమ్ క్లీనింగ్ కూడా చేయాలి అని చెప్పింది.

అంత అర్ధరాత్రి వేళ ఇదేంటి అని రిసెప్షనిస్ట్ మనసులో అనుకున్నా సరే , కస్టమర్స్ చెప్పింది చేయక తప్పదు అనుకొని వెంటనే సంబంధిత పనివారి ని పైకి పంపించింది. వాళ్లు ఒక వీల్ చైర్ లాంటి దాంట్లో అన్ని పెట్టుకొని తోసుకుంటూ వచ్చారు.

వాళ్లు రాగానే రూహి వారి మీద మత్తు మందు స్ప్రే చేసింది. దాని వల్ల వారు మరో గంట దాకా నిద్ర లేవరు. రూహి, అయాన్ వెంటనే వారి దుస్తుల్లోకి మారిపోయారు.

పార్వతి, వంశీ వారి లగేజ్ పెట్టుకొని ఆ బండ్లో కింద కూర్చొని ఉంటే... రూహి, అయాన్ తోసుకుంటూ కిందకు వెళ్లారు. జాగ్రత్తగా హోటల్ కిందకు చేరుకున్నారు. రిసెప్షన్ లో ఉన్న వారు కూడా వారి మొహాలు సరిగా చూడకపోవడం తో వీరి మీద అనుమానం రాలేదు.

వెంటనే హోటల్ స్టోర్ రూమ్ లోకి వెళ్లారు. అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్ళడానికి ఒక డోర్ కనిపించింది. ఇదే సరైన సమయం అనుకొని అందులో నుంచి తప్పించుకొని బయటకు వచ్చేసారు.

ఆ క్షణం వారు ఆ హోటల్ నుంచి బయటపడ్డాం అని సంతోషించారు. కాని ఒక పెద్ద పద్మవ్యూహం లో అడుగుపెడుతున్నామని అని వారికి తెలీదు.


గమనిక : ఈ కథ మొత్తం నార్త్ కొరియాలో జరుగుతుంది.
అక్కడి వారి మాటలు ఇంగ్లిష్ లోనే ఉంటాయి. కథ కోసం వారి సంభాషణలు తెలుగులో జరుగుతున్నట్టు రాస్తున్నాను. దయచేసి గమనించగలరు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...4 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి....

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...5

"మేడమ్, ఇప్పుడు మనం ఎక్కడికి వెళ్దాం" అని పార్వతి అడిగింది.

బ్లాక్ కోబ్రా బృందం అంతా అర్ధరాత్రి ఆ హోటల్ నుంచి ఎవరికీ తెలియకుండా తప్పించుకొని బయటకు వచ్చేసారు. కాని ఇక్కడి నుంచి ఎటు వెళ్లాలో వారికి తెలియడం లేదు.

"దగ్గరలో ఏదైనా వేరే హోటల్ ఉందేమో చూస్తాను. అక్కడికి వెళ్దాం " అని వంశీ అన్నాడు.

"మనం ఈ నగరం లో ఏ హోటల్ కి వెళ్లినా మన శత్రువులకు ఆ సమాచారం తెలిసిపోతుంది వంశీ. ఎందుకంటే ఏ హోటల్ లో అయినా సరే ప్రూఫ్ లాగా మన పాస్ పోర్టు ఇవ్వాలి. దాని సాయం తో వారు సులభంగా మనల్ని కనిపెట్టచ్చు."

"మరి ఇప్పుడెలా మేడమ్" అని పార్వతి మరోసారి అడిగింది.

రూహి కాసేపు ఆలోచనలో పడింది. అలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే సడెన్ గా తనకు ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. అది గుర్తుకురాగానే తన కళ్ళు మెరిసాయి.
"మనం సురక్షితంగా ఈ నగరం లో ఉండాలి అంటే ఒకటే మార్గం ఉంది."

"ఏంటి మేడమ్ అది " అని అందరూ ఆసక్తిగా అడిగారు.

"అదే... జాంగ్ గ్వాన్.
ప్రస్తుతం నార్త్ కొరియా అధ్యక్షుడు కిమ్ అని మన అందరికీ తెలుసు. వారి తాతలు పాలించే సమయంలో, అధ్యక్షుడి కి బాగా దగ్గర మనుషులు, బంధువులు, స్నేహితులు అప్పుడప్పుడు వీరిని కలవడానికి సుదూర ప్రాంతాల నుంచి వచ్చేవారు. అలా వచ్చే దారిలో చాలా సార్లు విశ్రాంతికి చోటు దొరకక చాలా ఇబ్బందులు పడేవారు. అది గమనించి అధ్యక్షుడు ఒక చట్టం జారి చేశాడు. అదే జాంగ్ గ్వాన్...
అంటే అధ్యక్షుడి బొమ్మ, సంతకం, సీల్ తో ఒక లెటర్ లాంటిది ఉంటుంది. దానిని ఈ దేశం లో ఏ మూలన ఉన్న ఇంట్లో చూపించినా సరే... వారు ఎటువంటి ప్రశ్న వేయకుండా చూపించిన వారిని లోపలకు పిలిచి అతిధ్యం ఇవ్వాలి. గౌరవంగా చూసుకోవాలి. అలా చేయకపోతే మరణ శిక్ష తప్పదు."

రూహి చెప్పింది విని అందరూ అర్థమైంది అన్నట్టు తల ఆడించారు.

"మీరు చెప్పింది సరే, కాని ఇప్పుడు మనకు ఆ లెటర్ ఎక్కడ దొరుకుతుంది" అని అయాన్ సందేహంగా అడిగాడు.

"అది మనమే సృష్టించాలి. ఇండియా కు ఫోన్ చేసి కిమ్ ఫోటో, అతని పేరు మీద ఒక సంతకం, దొంగ సీల్ ఒకటి వేసి... అర్జెంటు గా ఆ ఫోటో మనకు మెయిల్ చేయమని చెప్పాలి. దగ్గరలో ఒక హాస్పిటల్ ఉంది. అక్కడ జిరాక్స్ మెషిన్ ఉండే అవకాశం ఉంది. అక్కడికెళ్లి ప్రింట్ అవుట్ తీసుకొని రండి." అని రూహి చెప్పింది.

"మేడమ్, దొంగ డాక్యుమెంట్ సృష్టిస్తున్నాం. దాన్ని ఎవరైనా కనిపెడితే?" అని పార్వతి అంది.

"మనలాంటి మధ్యతరగతి జీవితాల్లో... రోజుకు వంద సమస్యలు, వెయ్యి ఆలోచనలు.. వాటన్నిటి మధ్య ఒక్కోసారి మనల్ని పాలించే నాయకులే గుర్తు ఉండరు. ఇక వారి సంతకాలు ఎక్కడ గుర్తుంటాయి."

"కాని ఇలా దొంగ పత్రం సృష్టించడం తప్పు కాదంటారా?" వంశీ సందేహంగా అడిగాడు.

"రాముడు రాజులగా వాలి రాజ్యానికి అయితే వెళ్ళాడు. కాని తనని సంహారించింది మాత్రం చెట్టు చాటు నుంచే...
మనం కూడా శత్రువుల రాజ్యానికి వచ్చాం. కాని మన ముందు అలాంటి చెట్టు లేదు. అందుకే దానిని మనమే సృష్టిస్తున్నాం. అంతే...
కొన్ని సార్లు శత్రువును ఓడించాలి అంటే కండ బలం మాత్రమే ఉంటే సరిపోదు. అదును కోసం ఎదురుచూసే సహనం కూడా ఉండాలి. "

రూహి మాటలతో మిగతా బృందం ఏకిభవిస్తూ తల ఆడించారు.

"సరే మేడమ్.. మీరు ఇక్కడే ఉండండి. మేము వెళ్లి ఆ పని చూసుకొని వస్తాం." అంటూ వంశీ, పార్వతి అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

రూహి, అయాన్ అక్కడే రోడ్డు పక్కన ఉన్న బెంచ్ మీద కూర్చున్నారు. సమయం అర్ధరాత్రి దాటింది. పైన వెన్నెల జలపాతం లో తడుస్తూ చుక్కల చెలికత్తెల నడుమ చందమామ మెరిసిపోతున్నాడు.

చల్లని గాలి వీస్తుంది. రూహి కి కొంచెం చలిగా అనిపించింది. అది అయాన్ గమనించి, తన దగ్గర ఉన్న జాకెట్ తెచ్చి రూహి చుట్టూ కప్పాడు. రూహి కళ్ళతోనే థాంక్స్ చెప్పింది.

కాసేపు వారి ఇద్దరి నడుమ మౌనం చేరింది. దాని చేదిస్తూ మెల్లగా..
"మేడమ్... మీరు ఏమిఅనుకోను అంటే ఒకటి అడగచ్చా" అని అయాన్ ధైర్యం తెచ్చుకుంటూ మెల్లగా పలికాడు.

"అడుగు పర్లేదు." అని రూహి అంది.

"మన బ్లాక్ కోబ్రా టీం లో అందరికంటే మీకు ఎవరంటే ఎక్కువ ఇష్టం "

"ఇంకెవరు నేనే.. నేనంటే నాకు చాలా ఇష్టం " రూహి నవ్వుతూ చెప్పింది.

"అది తెలుసు. అలా కాదు మేడమ్.. మిగతా ముగ్గురిలో ఎవరంటే ఎక్కువ ఇష్టం."

రూహి కి అయాన్ ఎలాంటి సమాధానం ఎదురుచూస్తున్నాడో బాగా తెలుసు. అయినా సరే తెలియనట్టే నటిస్తూ...
"అలా ఒకరు అని చెప్పలేను. నాకు ముగ్గురూ సమానమే. ఒకరు ఎక్కువ, ఇంకొకరు తక్కువ అని అనలేను "

"ఎప్పుడో ఒకసారి అలా అనుకొని ఉంటారు కదా... మా ముగ్గురిని మీకు ఇష్టమైన వారి లాగా ఒక ఆర్డర్ లో పెట్టాలి అంటే ఎలా పెడతారు."

రూహి ఆలోచనలో పడింది. తను ఏం చెప్తుందా అని అయాన్ ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తున్నాడు. అతని గుండె వేగం వంద దాటేసింది.

ఇంతలో రూహి మెల్లగా పెదవి విప్పింది.
"మీ ముగ్గురిని అలా క్రమంలో పెట్టాలి అంటే. ముందు పార్వతి.. తరువాత వంశీ... చివర్లో నువ్వు." అని అంది.

ఆ మాటకు అయాన్ మోహం లో రంగులు మారాయి. రూహి మనసులో తన స్థానం చివర్లో ఉందా అని చెప్పలేని బాధ కలిగింది.

తనని అలా చూసి రూహి కాసేపు మనసులోనే నవ్వుకుంది. ఇంకా బాధపెట్టడం ఎందుకని..
"అయాన్..." అని పిలిచింది.

"చెప్పండి మేడమ్.." అని అయాన్ రూహి వంక కూడా చూడకుండా అన్నాడు.

"నువ్వు చిన్నప్పుడు ఎప్పుడైనా క్రీం బిస్కెట్ తిన్నావా " అని అడిగింది.

తిన్నాను అన్నట్టు ఆశ్చర్యంగా తల ఆడించాడు.

"నాకు అందులో క్రీం అంటే చాలా ఇష్టం. అందుకని ముందు ఆ క్రీం చుట్టూ ఉన్న బిస్కెట్ మొత్తం తినేసి, ఆఖరికి మిగిలిన క్రీం ని ఆస్వాదిస్తూ తినేదాన్ని.. అలా నాకు ఇష్టమైనవి అన్ని చివర్లో ఉంచడం అలవాటు." అని అంది.

కొన్ని క్షణాలు అయాన్ కి తను ఏం చెప్పిందో అర్థం కాలేదు. అర్థమవగానే తన మదిలో రంగుల హరివిల్లు విరిసింది. ఆనందం తో ఎగిరి గంతులు వేయాలి అనిపించింది. ప్రేమగా రూహి వంక చూసాడు. రూహి కూడా అయాన్ కళ్ళలోకి చూస్తుంది. తన మోహం లో అంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడని చిరునవ్వు ఒకటి వచ్చి చేరింది.

సరిగ్గా అప్పుడే...
వంశీ పార్వతి అక్కడికి రావడం తో ఇద్దరూ తేరుకొని సర్దుకొని కూర్చున్నారు.

"మేడమ్, మీరు చెప్పినట్టే చేసాం." అని వంశీ ఒక డాక్యుమెంట్ రూహికి ఇచ్చాడు. రూహి ఒకసారి దానిని చూసి అంతా సరిగ్గా ఉందని అంది. ఇక ఆ రోడ్డు మీదే ఎక్కువ సేపు ఉండటం మంచిది కాదు అని, ఆ సిటీ సెంటర్ కి కాస్త దూరం లో ఉన్న ఒక కాలనీ లోకి వెళ్లారు.

చూడగానే అది అక్కడి సాధారణ ప్రజలు నివసించే చోటు అని అర్థమైంది. అలాంటి చోటులో ఉంటేనే తమ మీద ఎవరికీ అనుమానం రాదని అనిపించింది. ఒక్కో ఇంటిని జాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నారు. అప్పుడే వారు అక్కడున్న అపార్టుమెంట్ కి కాస్త దూరంలో ఉన్న ఒక అందమైన ఇంటిని చూసారు. ఆ ఇంటి చుట్టూ పెద్దగా ఇళ్లులు కూడా లేవు. అదే అనువైన చోటు అని ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు.

నెమ్మదిగా వెళ్లి ఆ ఇంటి తలుపు తట్టారు. కొద్ది సేపు అటు వైపు నుంచి ఎలాంటి అలికిడి లేదు. ఇక వేరే ఇంటికి వెళ్దాం అనుకునే సమయానికి ఆ తలుపు తెరుచుకుంది. ఎదురుగా ఒక నడి వయస్కుడు నుంచొని ఉన్నాడు.

అతను వీరిని చూసి...
"నా భార్య, కూతురు ఇంట్లో లేరు. ఊరెళ్లారు" అంటూ మోకాళ్ళ మీద కూర్చొని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆయన ఎందుకలా అంటున్నాడో బ్లాక్ కోబ్రా టీం కి కాసేపు ఏమీ అర్థం కాలేదు. రూహి ఆయన్ని పైకి లేపి తమ దగ్గర ఉన్న డాక్యుమెంట్ చూపించింది. దాని మీద జాంగ్ గ్వాన్ అని పెద్ద అక్షరాలతో రాసి ఉంది. దానిని చూసిన తరువాత అతని కళ్ళు ఆశ్చర్యం తో పెద్దగా అయ్యాయి. అలాంటిది ఉందని తెలుసు కాని, మొదటిసారి చూడటం తో కాసేపు అలాగే షాక్ లో ఉన్నాడు.

తరువాత తేరుకొని తన కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అందరినీ లోపలకు రమ్మని ఆహ్వానించాడు. అందరినీ సోఫా లో కూర్చోమని చెప్పాడు. తాగడానికి మంచి నీరు కూడా అందించాడు.

"మేము మీకు ఎలాంటి హాని చేయము. దయచేసి భయపడకండి." అని రూహి అతనితో చెప్పింది.

ఆ మాటకు అతను కొంచెం స్థిమిత పడ్డాడు. ఆ హాల్ లో ఒక మూలన ఫ్రిడ్జ్ కొన్నప్పుడు ఇచ్చే పెద్ద అట్ట పెట్టె లాంటిది ఉంది. అతను వెళ్లి దానిని పైకి లేపాడు. అందులో నుంచి ఒక ఆవిడ, చిన్న పాప బయటకు వచ్చారు. రూహి బృందం వారిని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

"నా భార్య, కూతురు..." అని చెప్పాడు.

"ఎందుకని వారిని అలా దాచి పెట్టావు."అని రూహి అడిగింది.

కాసేపు తడబడి, ఆ తర్వాత అతను మెల్లగా పెదవి విప్పాడు.

"ఇక్కడ సైనికులు రోజు అర్ధరాత్రి దాటిన తరువాత, నచ్చిన ఇంటికి వెళ్లి తలుపు కొడతారు. ఆ ఇంట్లో ఉన్న ఆడవాళ్ళని ఎత్తుకొని పోతారు. అడ్డుగా వెళ్తే, అధ్యక్షుడి ప్రాణానికి హాని చేయబోయాము అని తప్పుడు కేసు పెట్టి కాల్చి పడేస్తారు. ఇందాక మీరు తలుపు కొట్టగానే వారే వచ్చారేమో అని వాళ్ళని ఇలా దాచి పెట్టి తలుపు తీశాను." అంటూ మెల్లగా ఒక్కో మాట చెప్పాడు.

ఆ దేశంలోని ప్రజల ప్రాణాలు కాపాడాల్సిన వారే ఇలా మృగాలు మాదిరి మీద పడుతుంటే, ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ ప్రజల దుస్థితి ని చూసి... బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మనసును కలిచి వేసింది.

"ఇదంతా మీరు వెళ్లి మీ దేశ అధ్యక్షుడు కిమ్ కి చెప్పండి..." అని వంశీ అన్నాడు.

ఆ మాటకు ఆ వ్యక్తి నవ్వుతూ...
"ఇదంతా ఆయనకు తెలియకుండానే జరుగుతుంది అంటారా... " అని ఎదురు ప్రశ్నించాడు.

"అలాంటప్పుడు మీరు ఎన్నికలలో వేరే అధ్యక్షుడిని ఎంచుకోవచ్చు కదా.."

అప్పుడు ఆ వ్యక్తి పక్కనే షెల్ఫ్ లో నుంచి ఒక పేపర్ తీసి తన ముందు ఉంచాడు. చూడగానే అది ఎన్నికల బ్యాలెట్ పేపర్ అని అర్థమవుతుంది. ఆశ్చర్యంగా అందులో పోటీ చేస్తున్న వ్యక్తి ఒక్కరే ఉన్నారు.

"ఇక్కడ ఎన్నికలు జరుగుతాయి. కాని అందులో పోటీ చేసేది అధ్యక్షుడు చెప్పిన ఒక్కరు మాత్రమే.. ఇంకొకరు ఎవరైనా పోటీ చేస్తాము అని ముందుకు వస్తే వారి శవాలు కూడా దొరకవు.
మా దేశంలో ఎన్నికల్లో నిలబడేది ఒకరే... మేము ఓటు వేయాల్సింది వారికే... గెలిచేది కూడా వారే..."

అతను చెప్పింది విని అందరూ కాసేపు అలాగే ఉండిపోయారు. ఆ దేశ ప్రజల పరిస్థితి వారిని మరింతగా బాధపెట్టింది. కాని వారు ఏమీ చేయలేరు. ఎందుకంటే ఇలాంటి దుశ్చర్యలు ఈ నగరం లో ఒక్కటే కాదు, మొత్తం దేశమంతా ఉన్నాయి. పాలకులే అలా ఉంటే ప్రజలు మాత్రం ఏం చేయగలరు.

అభివృద్ధి అంకెల్లో ముందున్నామని చూపించే ఇలాంటి దేశాల కంటే... అంకెల్లో వెనుక పడినా సరే, ప్రజల అభిప్రాయం గౌరవించే నా భారత దేశమే చాలా నయమని బ్లాక్ కోబ్రా బృందం అంతా అనుకున్నారు.

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...6

రూహి బృందం ఆ అర్ధరాత్రి వేళ జాంగ్ గ్వాన్ అనే అస్త్రం ఉపయోగించి సురక్షితంగా ఒక మధ్య తరగతి ఇంట్లోకి చేరుకున్నారు. అక్కడి ప్రజలు మిలిటరీ వాళ్ల చేతిలో పడుతున్న బాధలు విని కరిగిపోయారు. కాని ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితిలో ఉండిపోయారు.

సరిగ్గా అప్పుడే వారికి ఒక అమ్మాయి ఆర్త నాదాలు వినిపించాయి. ఆ అరుపులు వినగానే అందరూ కిటికీ లో నుంచి బయటకు తొంగి చూసారు. అక్కడ ఇద్దరు సైనికులు ఒక చిన్న పిల్లని లాక్కొని వెళ్తున్నారు. ఆ పాప వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుంది. ఆ పాప తల్లి దండ్రులు నిస్సహాయంగా గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తున్నారు. మిగతా వారు దాన్ని చోద్యం లా చూస్తున్నారు

"ఇందాక చెప్పా కదా. ఆ రాక్షసులు ఈరోజు కూడా వచ్చారు. ఆ పాపకు సరిగ్గా 6 సంవత్సరాలు ఉంటాయేమో.. ఈరోజు ఆ మృగాల చేతిలో బలి అవుతుంది. " అని బ్లాక్ కోబ్రా టీం కి ఆశ్రయం ఇచ్చిన వ్యక్తి అన్నాడు. ఆ మాట అందరి మనసులని మరింతగా కలిచి వేసింది. రూహి రక్తం మరిగిపోయింది.

"ఈ దుర్మార్గులను ఆపాలంటే ఆ దేవుడే మరో అవతారం ఎత్తి రావాలేమో..." అని అతను మాట పూర్తి చేసే లోగా ఢాం అంటూ తూటా పేలింది.

ఒక్క క్షణం అక్కడ నుంచున్న అందరూ ఏమైందో అర్థం కాక ఆశ్చర్యం తో బిగుసుకొని ఉండిపోయారు. కాని వారు తేరుకునేలోగా మరో సారి రూహి చేతిలోని తుపాకీ నుంచి తూటా దూసుకొని వెళ్ళింది. అందరూ భయం భయంగా కిటికీ లో నుంచి బయటకు చూసారు. అక్కడ నార్త్ కొరియా సైనికులు ఇద్దరు అచేతనంగా పడి ఉన్నారు. వారి తలలో నుంచి నెత్తురు ధారగా కారుతుంది.

ఆ ఇంట్లో ఉన్న అందరూ రూహి వంక అలా నోరు తెరిచి చూస్తూ ఉండిపోయారు. ఒక్క నిమిషం అక్కడ ఏం జరిగిందొ వారికి అర్థం కాలేదు. అర్థమయ్యాక నోట మాట పడిపోయింది.

రూహి మెల్లగా ఆ ఇంట్లో ఉన్న అతని వైపు తిరిగింది.
"దుర్మార్గులను చంపడానికి ప్రతి సారి దేవుడు మనిషి అవతారంలోనే పుట్టడు. కొన్ని సార్లు మనలో ధైర్యం, తెగింపు అనే ఆలోచనలలో పుడతాడు. " అని అంది. అతను రూహి వంక అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

రూహి మెల్లగా తలుపు తెరిచి బయటకు అడుగుపెట్టింది. ఆ సైనికులను చంపిన చోటుకు వెళ్ళింది. అక్కడ ఉన్న పాప తల్లిదండ్రులు రూహి చేతిలో ఉన్న తుపాకీ వంక చూసారు. తమ పాపను తనే కాపాడింది అని అర్థమై చేతులు ఎత్తి నమస్కారం చేసారు.

అప్పటికే అక్కడ చాలా మంది ఆ కాలనీ ప్రజలు గుమి గుడారు. అందరూ రూహి వాసుదేవ్ నే చూస్తున్నారు. వారి మొహాల్లో ఆ సైనికులు చచ్చారు అనే ఆనందం కనిపిస్తుంది. అదే సమయంలో ఇప్పుడు ఏమవుతుందా అనే భయం కూడా కనిపిస్తుంది.

రూహి వారి అందరి వంక చూస్తూ మెల్లగా పెదవి విప్పింది.
"చచ్చిన ఈ మృగాలను చూడటానికి చనిపోయిన మనుషులు చాలా మంది వచ్చారే..." అని నవ్వింది.

అక్కడున్న ప్రజలు అందరూ ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

"నిజమే కదా.. కళ్ళ ముంది ఇంత అన్యాయం జరుగుతున్నా సరే నోరు మెదపక మౌనంగా ఉండిపోయిన మీరు బ్రతికి ఉన్నారని ఎలా అనుకోమంటారు. " అని ప్రశ్నించింది.

ఆ మాట వినగానే కొంతమంది తప్పు చేసిన వారి లాగా తల దించుకున్నారు.
"వారికి ఎదురు తిరిగితే మా ప్రాణాలు పోతాయి." అంటూ ఒకరు ధైర్యం తెచ్చుకొని బయటకు అన్నారు.

"భరిస్తే బ్రతుకంతా చావే. తెగిస్తే చావైనా విజయమే... పోరాడండి. మీరంతా కలిసి ఎదురుతిరిగితే మీ ముందు ఈ  దుర్మార్గులు అర క్షణమైనా నిలువ గలరా..."

"మా దగ్గర ఆయుధాలు లేవుగా ." ఇంకొకరు సందేహంగా అన్నారు.

"నీ భార్యను, కూతురుని నీ ముందే తీసుకొనివెళ్తుంటే నీ గుండెల్లో మంట రగులుతుంది చూడు... దాన్నే ఆయుధంగా చేసుకో.. శత్రువును ఆ మంటల్లో కాల్చేయ్.
భయపడే వాడి ముందు ఎన్ని ఉన్నా వృధానే,
అదే తెగించిన వాడికి వాడి చెయ్యే ఓ ఆయుధం.
రాళ్లు విసరండి. కర్రలతో కొట్టండి. ఇంట్లో కూరగాయలు బదులు ఈ దుర్మార్గుల తలలు నరకండి. అంతే కాని చేత కాదని, చేవ లేదని మౌనంగా మాత్రం ఉండకండి." అంటూ రూహి మరింత ఆవేశంగా పలికింది.

ఇంతలో రూహి కి ఆ కాలని లో పక్కనే ఉన్న పాడు బడ్డ బావి కనిపించింది. ఆ సైనికులను అందులోకి విసిరేసింది. తరువాత అక్కడున్న బండిలో నుంచి పెట్రోల్ తీసి వారి మీద చల్లింది.

"తెల్లారే సరికి ఈ సైనికుల శవాలు కూడా మిగలవు. ఎవరూ ఏమీ తెలియనట్టు మీ పనుల్లో మీరు మునిగిపోండి. ఎవడూ వీరి గురించి పట్టించుకోరు. ఈ దేశం లో మనిషి ప్రాణానికి ఎంత విలువ ఇస్తారో నాకంటే బాగా మీకే తెలుసు. ఒకవేళ రేపు కూడా ఎవరైనా ఇలాగే మీ ఇంట్లో ఆడవాళ్ళ కోసం వస్తే... ఏం చేయాలో మీకు అర్థమైంది అనుకుంటా. ఒక్క నాకొడుకును కూడా వదలకండి. నేను రగల్చిన ఈ మంటను మీ గుండెల్లో వెలిగించండి.." అంటూ అగ్గిపుల్ల గీసి అందులోకి వేసింది. ఆ మంటల్లో ఆ సైనికుల శవాలు కాలిపోతున్నాయి.

రూహి అక్కడి నుంచి మెల్లగా ముందుకు నడిచింది. ఆ కాలనీ వాసులు అందరికి రూహి ఆ క్షణం తమ ప్రాణాలు కాపాడడానికి వచ్చిన ఓ అపర భద్ర కాళీ లాగా కనిపించింది. అక్కడున్న ప్రతి ఒక్కరి గుండెల్లో స్ఫూర్తి నిండింది. దాంతో ఇక ఎవరు వచ్చినా తెగించి పోరాడగలం అనే నమ్మకం అయితే కలిగింది.

రూహి ఇంట్లోకి రాగానే...
"ఏంటి మేడమ్ మీరు చేసింది." అని పార్వతి అదురుతున్న గుండె తో అడిగింది.

రూహి తన వంక నేనేం చేసానో చూడలేదా అన్నట్టు చూసింది.

"అది కాదు మేడమ్.. ఇక్కడికి మన దేశం పని మీద వచ్చాం. ఈ దేశ ప్రజలు ఎటు పోతే మనకెందుకు.. ఇవన్నీ మనకు అవసరమా..." అని అంది.

రూహి తన కళ్ళలోకి చూస్తూ...
"మనిషికి సరిహద్దులు ఉంటాయేమో, మానవత్వానికి కాదు.
అయినా నీకొక విషయం చెప్పనా...
మన దేశం లో సాటి మనిషికి సహాయం చేస్తే.. నన్ను రూహి అని పిలుస్తారు.
అదే పరాయి దేశం లో ఒకరికి సహాయం చేస్తే నన్ను ఏమంటారో తెలుసా.. ఒక ఇండియన్ అని అంటారు.
అది కూడా మన దేశానికే కదా గర్వ కారణం.
నా భారత దేశం అంటే మన ప్రజల మనసులోనే కాదు, ప్రపంచం దేశాల గుండెల్లో కూడా ఒక గౌరవం రావాలి."

రూహి చెప్పింది విని బ్లాక్ కోబ్రా టీం లో ఉన్న అందరి గుండెలు గర్వం తో ఉప్పొంగాయి. రూహి ని ఎలా పొగడాలో అర్థం కాలేదు. తన మీద గౌరవం మరింతగా పెరిగింది. గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకొని సెల్యూట్ చేసారు. రూహి ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. అందరూ తన వంకే చూస్తూ ఉండిపోయారు.

ఆకాశం లో రూహి ని చూస్తూ విక్రమ్ వాసుదేవ్ మనస్ఫూర్తిగా మురిసిపోయాడు.

---------------------------------------------------------------

తరువాతి రోజు...

రూహి ఉదయం లేచే సమయానికి ఆ ఇంట్లో ఉండే పాప కాలేజ్ కి రెడీ అవుతుంది. రూహి లేవడం చూసి, మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వచ్చి తనకు ఒక కాఫీ కప్పు ఇచ్చింది. రూహి కి ఆ పాప చాలా ముద్దుగా అనిపించింది. దగ్గరకు పిలిచింది.

ఆ పిల్ల కళ్ళు ఆశ్చర్యమో, భయమో తెలీదు కానీ టప టపమని మూసుకుంటున్నాయి. ఆ పాప తనని చూసి భయపడుతుంది అని రూహి కి అర్ధమై తన బ్యాగ్ లో నుంచి ఒక చాకొలేట్ తీసి ఇచ్చింది. ఆ పాప మెరుస్తున్న కళ్ళతో తీసుకుంది.

"నీ పేరేంటి?" అని రూహి చిన్నగా అడిగింది.

"Soo-A (సూయా) " అని ముద్దు ముద్దు మాటలతో చెప్పింది.

"అంటే అర్థం ఏంటి " అని రూహి ప్రశ్నించింది

"కలువ పువ్వు "అని ఆనందంగా చెప్పింది.

"అందమైన పేరు. నీ పేరు నీ కన్నులు చూసి పెట్టరేమో... నిజంగా అలాగే ఉన్నాయి. " అని రూహి అంటే ఆ పాప నవ్వుతూ సిగ్గు పడింది. తనని అలా చూస్తూ రూహి ముచ్చట పడింది. వెంటనే తన ఫోన్ లో ఆ పాప ఫోటో తీసింది. ఆ తరువాత ఆ పాపకు తన ఫోటో చూపించగానే, సూయా కళ్ళు నక్షత్రాలు మాదిరి మెరిసిపోయాయి. రూహి నవ్వుతూ ఆ పాపను చూస్తుంది.

ఇంతలో మేడమ్ అని పిలవడం తో రూహి వెంటనే వంశీ వైపు తిరిగి ఏమైంది అన్నట్టు చూసింది.

"మనల్ని విమానాశ్రయం దగ్గర నకిలీ అధికారుల వేషం లో వెంబడించిన వాళ్లు, అలాగే హోటల్ లో దాడి చేసిన వాడి దగ్గర ఒక గుర్తు చూసాం కదా.."

రూహి అవును అన్నట్టు తల ఊపింది.

"ఆ ఇద్దరి ఫోన్లు చెక్ చేశాను. వారికి చివరగా ఫోన్ వచ్చింది ఒకే నంబర్ నుంచి..."

"ఎవరిదా నంబర్?" అని రూహి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.

"ఎవరో లీ జాంగ్ అని ఉంది మేడమ్. అంతకు మించి మరే వివరాలు లేవు."

రూహి ఆలోచనలో పడిపోయింది. ఇంత పెద్ద నగరం లో ఆ పేరు, ఆ బొమ్మ తో వాడిని ఎలా వెతకాలో అర్థం కాలేదు. తను ఇలా ఆలోచనలో ఉండగానే... సూయా పాప పరుగున రూహి దగ్గరకు వచ్చింది. ఆ పాప రూహి ఫోన్ లో తన ఫోటో చూస్తూ... మరిన్ని ఫోటోల కోసం స్క్రీన్ పక్కకు జరిపింది. అప్పుడే... రూహి బృందం మాట్లాడుతున్న బొమ్మను చూసింది.

"ఇది నాకు తెలుసు.. " అని అంది.

అది వినగానే రూహి కళ్ళు పెద్దవి అయ్యాయి. నిటారుగా అయ్యింది.

"ఈ బొమ్మ నీకు తెలుసా? ఎక్కడ చూసావ్? " అని ప్రశ్నించింది.

ఇప్పుడే వస్తాను అని ఆ పాప ఇంట్లోకి పరుగు తీసింది. ఆ పాప ఏం చేస్తుందా అని రూహి ఎదురుచూస్తూ ఉంది. కాసేపటికి ఆ పాప పరిగెత్తుకుంటూ ఒక ఐడి కార్డు తీసుకొని వచ్చింది. ఆ ఐడి కార్డు లో అదే బొమ్మ ఉంది. దాన్ని చూడగానే బ్లాక్ కోబ్రా బృందం కళ్ళు ఆశ్చర్యపోయాయి.

"ఇది మా నాన్న ఐడి కార్డు... మా నాన్న ఆ కంపెనీ లోనే పని చేస్తాడు." అని అంది.

అయాన్ వెంటనే ఆ ఐడి కార్డు తన చేతిలోకి తీసుకొని ఆ కంపెనీ పేరు చదివాడు.
"లీజా ఆటోమొబైల్స్..." అని ఉంది. వెంటనే ఆ కంపెనీ గురించి నెట్ లో వెతికాడు. అందులో ఉన్నది చదివే కొద్ది తన నుదుటి మీద నుంచి చమట జారింది. అందరూ ఏమైంది అని అడిగారు.

"ఈ దేశం లో అత్యంత సంపన్నమైన కంపెనీ ఇది. దీని ఓనరే లీ జాంగ్.. అతని అపాయింట్మెంట్ కావాలి అన్నా సరే రెండు నెలలు ఆగాలి. తన చుట్టు పటిష్టమైన భద్రత ఉంటుంది. వాటి అన్నిటిని దాటి తనను చేరుకోవడం దాదాపు అసాధ్యం."

అది విని రూహి చిన్నగా నవ్వింది. అందరూ తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసారు.

"మన శత్రువు రావణుడంత బలవంతుడు అయినా, తన చుట్టు లంకంత కోట కట్టినా...
సీతమ్మను చేరాలనే రాముడి ప్రేమ ముందు, దేశాన్ని కాపాడాలనే మన ఆశయం ముందు క్షణం కూడా నిలువలేవు." అని దృడంగా పలికింది.

తన ధైర్యం చూసి బ్లాక్ కోబ్రా బృందం కూడా కొన్ని క్షణాలు ఆశ్చర్యంగా నిలబడిపోయారు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...6 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి...

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...7

నార్త్ కొరియా లో రూహి వాసుదేవ్ ని చంపడానికి ఇప్పటికే రెండు సార్లు ప్రయత్నించారు. ఆ రెండిటి వెనుక ఉన్నది ఒకరే అని రూహి కి అర్థమైంది. ఆ వ్యక్తే లీ జాంగ్.. లీజా ఆటోమొబైల్స్ సీఈఓ. ఆ దేశం లోనే అత్యంత గొప్ప సంపన్నుల్లో అతనూ ఒకడు. ఎప్పుడూ అతని చుట్టు చాలా సెక్యూరిటీ ఉంటుంది. ఎక్కడికి వెళ్లినా వారు తన వెంటే ఉంటారు. అతని అనుమతి లేకుండా, ఆ సెక్యూరిటీని దాటి అతన్ని చేరడం దాదాపు అసాధ్యం. అది తెలిసి బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మొత్తం భయపడ్డారు.

"ఇప్పుడు మన దగ్గర ఉన్న అన్ని మార్గాలు మూసుకుపోయాయి. ఇక మనం అతన్ని ఎప్పటికీ చేరుకోలేము." అంటూ పార్వతి నిరాశగా పలికింది.

"నువ్వు అన్నది నిజమే. లీ జాంగ్ చుట్టు పటిష్టమైన ప్రైవేట్ సైన్యం ఉంది. అనుక్షణం అతన్ని కంటికి రెప్పలా కాపలా కాస్తున్నారు. వారి కళ్ళు కప్పి అతని దగ్గరకు వెళ్లడం అసాధ్యం." అని వంశీ కూడా అన్నాడు.

"ఒక పని చేద్దాం. వాడినే మన దగ్గరకు ఎత్తుకొని వచ్చేద్దాం."

బృందం మొత్తం ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యి, ఆ మాట పలికిన రూహి వాసుదేవ్ వంక చూసారు. తన కళ్లలో ఎలాంటి బెరుకు లేదు. పైగా శత్రువును ఎంత త్వరగా పట్టుకుంటానా అనే ఆత్రుత కనిపిస్తుంది. తన అణువణువునా ఆత్మ విశ్వాసం మెండుగా తొణికిసలాడుతుంది.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది?" అని వంశీ అడిగాడు.

"అవును. వాడిని ఎత్తుకొచ్చేద్దాం." అని రూహి మరోసారి దృడంగా పలికింది.

తన ధైర్యం చూసి అందరిలో ఆశ్చర్యం కలిగింది. రూహి అవేవి పట్టనట్టు తమకు ఆశ్రయం ఇచ్చిన వ్యక్తి ని పిలిచింది. అతను లీజా ఆటోమొబైల్స్ లోనే పనిచేస్తున్నాడు. రూహి అతని తో చాలా సేపు మాట్లాడింది. లోపల కంపెనీ ఎలా ఉంటుంది, సీఈఓ ఎప్పుడెప్పుడు వస్తాడు, ఎంత మంది సెక్యూరుటీ ఉంటారు ఇలాంటి చాలా ప్రశ్నలు వేసింది. రూహి రాత్రి తమకు చేసిన సహాయం అతను మర్చిపోలేదు. అందుకే తను అడిగిన ప్రతి దానికి, తనకు తెలిసింది సమాధానం ఇచ్చాడు.

రూహి అతను చెప్పిన దాని ప్రకారం కంపెనీ బ్లూ ప్రింట్ లాంటిది గీసింది. తరువాత ఇంటర్నెట్ లో లీ జాంగ్ గురించి, అతని కుటుంబం గురించి కాసేపు వెతికింది. వాటిని నోట్ చేసుకుంది. అలా లీ జాంగ్ గురించి పూర్తి వివరాలు సేకరించడం తో పాటు, అతని దినచర్యను కూడా ఫాలో అయ్యింది.

మొత్తం అయ్యాక రూహి ప్రశాంతంగా కూర్చొని ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది. తన మెదుడు పాదరసం లాగా పనిచేస్తుంది. చివరకు ఆ ఆలోచనల్లో నుంచి అతన్ని ఎత్తుకురావడానికి ఒక అద్భుతమైన పథకమైతే సిద్ధం చేసింది.

రూహి బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మొత్తాన్ని పిలిచింది. ఎవరెవరు ఏమేమి చేయాలో విడమరచి అర్థమయ్యేలా చెప్పింది. అందరూ తను చెప్పింది శ్రద్దగా విన్నారు.

అంతా చెప్పాక రూహి అందరి వంక చూస్తూ...
"రేపు సాయంత్రమే లీ జాంగ్ కిడ్నాప్ కి ముహూర్తం. ఇది చాలా ప్రమాదకరమైన సాహసమని నాకు బాగా తెలుసు. కానీ దేశం కోసం పని చేసే సైనికుడి కాళ్లకు ముందుకు దూకడమే తప్ప వెనక్కి అడుగు వేయడం తెలియకూడదు. కచ్చితంగా ఈ పోరాటం లో గెలిచి తీరుదాం." అని స్ఫూర్తి నింపింది. తన మాటకు అందరూ గుండెల నిండా శ్వాస పీల్చుకొని సాధిద్దాం అని అరిచారు. తరువాత కాసేపు మాట్లాడి అందరూ ఎవరి గదుల్లోకి వారు చేరారు.

రూహి వాసుదేవ్ మనసులోనే... లీ జాంగ్, నీ మరణం రేపు నిన్ను పలకరిస్తుంది అని అనుకుంది.

ఇంతలో మేడమ్ అనే పిలుపు వినిపించడం తో రూహి ఈ లోకం లోకి వచ్చింది. తల తిప్పి చూస్తే ఎదురుగా అయాన్ ఉన్నాడు. ఏంటి అన్నట్టు కళ్ళతోనే అడిగింది.

"రేవు మన మిషన్ లో చాలా ముఖ్యమైన రోజు కదా. మా బామ్మ ఎంతో ఇష్టం తో నాకు ఇది ఇచ్చింది. నాకెందుకో దీన్ని మీకు ఇవ్వాలి అనిపిస్తుంది. ఇది మీ చేతికి ఉంటే విజయం తప్పకుండా మనదే.."  అంటూ ఒక త్రిశులం ఉన్న దారం బయటకు తీసాడు.

రూహి అప్రయత్నంగానే చేతిని ముందుకు చాపింది. తనకు ఇలాంటి నమ్మకాలు అస్సలు ఇష్టం ఉండవు. అయినా సరే ఎందుకో ఆ క్షణం అయాన్ కోరిక కు ఎదురుచెప్పలేక పోయింది. అయాన్ తన చేతికి దాన్ని కట్టాడు. రూహి చేతికి ఆ దారం అందంగా అనిపించింది. అయాన్ నవ్వుతుంటే, రూహి తన వంక అలా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఇంతకాలం వేరువేరుగా వారు నడుస్తున్న దారులు రెండు నేడే ఒకటిగా కలిసాయేమో అన్నట్టు ఉండిపోయారు.

వారిరువురి మధ్య భాషకు అందని అందమైన భావం ఏదో మధురంగా ఒదిగిపోయింది. చిరుగాలి అది చూసి మురుస్తూ ఓ చిరునవ్వు విరిసింది. చందమామ సడి చేయక మెల్లగా మబ్బుల చాటుకు చేరిపోయాడు.
వారి గమ్యం ఏటో, ప్రయాణం ఏ చివరకి చేరుతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.

--------------------------------------------------------

తరువాతి రోజు...
లీజా ఆటోమొబైల్స్...

సమయం సరిగ్గా 2:30 గంటలు అవుతుంది. కాసేపటి ముందే భోజనం చేయడం తో అందులో పని చేసే చాలా మంది కాస్త నిద్ర మత్తుగా ఉన్నారు. అందరిలో ఉదయం కనిపించిన చురుకుదనం ఇప్పుడు కనిపించడం లేదు.

సరిగ్గా అప్పుడే కంపెనీ యూనిఫామ్ వేసుకొని, మొహానికి మాస్క్, నల్ల కళ్ళజోడు ధరించిన ఒక వ్యక్తి కంపెనీ ముందుకు వచ్చాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. లోపల చాలా కంగారుగా ఉంది. కానీ అదేమీ కనిపించకుండా, గట్టిగా శ్వాస పీల్చుకొని ముందుకు అడుగువేశాడు.

ఆ కంపెనీ లోపలకు వెళ్ళాలి అంటే అందరూ ముందుగా తలుపు పక్కనే ఉన్న మెషిన్ లో వేలి ముద్ర పెట్టాలి. అది ఆ కంపెనీ లో పని చేసే వ్యక్తిదే అని నిర్దారణ అయితేనే తలుపులు తెరుచుకుంటాయి. అతను కూడా ఆ బయోమెట్రిక్ మెషిన్ మీద చెయ్యి పెట్టాడు. కొన్ని క్షణాల తరువాత తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది.

అతను నవ్వుతూ లోపలకు అడుగు పెట్టాడు. ఆ వ్యక్తి మరెవరో కాదు, బ్లాక్ కోబ్రా టీం సభ్యుడు అయాన్...
రూహి వారు ఉంటున్న ఇంట్లోని వ్యక్తి వేలిముద్రలు సేకరించి, దాంతో ఒక డూప్లికేట్ వేలు ను తయారు చేసి అయాన్ కి ఇచ్చింది. దాన్ని ధరించిన అయాన్ ఎలాంటి ఇబ్బంది లేకుండా కంపెనీ లోపలకు అయితే చేరుకున్నాడు. అయాన్ అప్పటికే ఆ కంపెనీ బ్లూ ప్రింట్ చూడటం తో అందులో ఎక్కడ ఏముందో తనకు బాగా తెలుసు.

ఎవరికీ ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా స్థిరంగా నడుస్తున్నాడు. తను వెళ్ళాల్సింది ఎడమ వైపు. కానీ అటు వైపు వెళ్లకుండా కుడి వైపున ఉన్న వాష్ రూమ్స్ లోకి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఒక టాయిలెట్ లోకి వెళ్లి తలుపు వేసాడు. తరువాత వెంట తెచ్చిన టూల్ కిట్ సాయం తో అక్కడ ఉన్న కిటికీ తలుపులు తెరిచాడు. అందులో నుంచి బయటకు రాగానే ఒక వాటర్ పైప్ కనిపించింది. ఒకసారి చుట్టూ చూసాడు. ఎక్కడా ఎవరూ కనిపించకపోవడం తో మెల్లగా ఆ పైప్ పట్టుకొని పైకి ప్రాకాడు. అలా కాసేపటికి ఒక గది దగ్గరకు చేరుకున్నాడు. మెల్లగా ఆ గది ముందున్న వరండా లాంటి చోటుకు దూకాడు.

అది ఆ కంపెనీ లో ఉన్న సర్వర్ రూమ్. దాని ముందు వైపు ఇద్దరు సెక్యూరిటీ వాళ్లు కాపలా ఉంటారు. కానీ వెనుక వైపు మాత్రం ఎవరూ ఉండరు. ఎందుకంటే అటు నుంచి ఎవరూ రారని నమ్మకం. వారి నమ్మకమే ఈరోజు అయాన్ కి బాగా ఉపయోగపడింది. అయాన్ మెల్లగా తన దగ్గర ఉన్న కిట్ సాయం తో కాసేపు కష్టపడి చివరకు ఎలాగోలా ఆ గది తలుపులు తెరిచి లోపలకు వెళ్ళాడు.

అక్కడ చాలా సర్వర్స్ ఉన్నాయి. కంపెనీలో జరిగే మొత్తం డేటా ఇక్కడే స్టోర్ అవుతుంది. కాసేపు అక్కడంతా తిరిగి చివరకు ఒక మెయిన్ సర్వర్ ని కనిపెట్టాడు. దానికి ఒక చిప్ అమర్చాడు. వచ్చిన పని అయిపోవడం తో మెల్లగా అక్కడి నుంచి జారుకున్నాడు. ఎలా అయితే లోపలకు వచ్చాడో, అలాగే బయటకు చేరుకున్నాడు. అక్కడ తన కోసం రూహి కారులో ఎదురుచూస్తూ ఉండటం తో ఎక్కి అందులో కూర్చున్నాడు.

"మేడమ్ మీరు చెప్పినట్టుగానే మెయిన్ సర్వర్ కి మీరు ఇచ్చిన చిప్ పెట్టాను. ఇప్పుడు ఏం చేయబోతున్నారు. అసలు ఇంతకీ అదేంటి." అని అడిగాడు.

రూహి నవ్వుతూ...
"ఇప్పుడు మనం ఈ బటన్ నొక్కితే, ఆ చిప్ లో ఉన్న వైరస్ మెయిన్ సర్వర్ లోకి చేరి, మొత్తం సర్వర్స్ అన్ని క్రాష్ అవుతాయి.
తప్పు ఎక్కడ జరిగిందో కనిపెట్టి, ఆ తరువాత మొత్తం సర్వర్లు తిరిగి పని చేసేలా చేయాలంటే వారికి కనీసం ఒక రోజైనా సమయం పడుతుంది." అని చెప్పి వెంటనే తన ఫోన్ లో ఉన్న బటన్ నొక్కెసింది.

"ఈ కంపెనీ సర్వర్లు చెడగొట్టడానికి, లీ జాంగ్ ను కిడ్నాప్ చేయడానికి ఏమిటి సంబంధం.." అని అయాన్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

"కాసేపు జరిగేది చూడు. మొత్తం నీకే తెలుస్తుంది.." అని రూహి నవ్వింది.

దాంతో అయాన్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఒక అరగంట తరువాత రూహి అక్కడి నుంచి వేగంగా కారును కదిలించింది. దారిలో పార్వతి, వంశీ ఒక చోట నిలబడి ఉన్నారు.
"చెప్పిన పని సరిగ్గా పూర్తి చేసాం మేడమ్" అని వారు సమాధానం ఇచ్చారు. రూహి చిరునవ్వు నవ్వింది.

తరువాత కారును ఒక ఐస్ క్రీం షాప్ దగ్గర ఆపి లోపలకు వెళ్ళి అందరికి ఐస్ క్రీం ఆర్డర్ చేసింది. ఇక్కడ ఇంత పెద్ద మిషన్ చేస్తుంటే రూహి కూల్ గా ఐస్ క్రీం తినడం చూసి షాక్ అయ్యారు. అసలు ఆ లీ జాంగ్ ని ఎలా కిడ్నాప్ చేయబోతున్నారా అని అందరిలో టెన్షన్ పెరిగిపోతుంది. ఒళ్ళంతా చమటలు పడుతున్నాయి. కాని రూహి ని అడగలేక మౌనంగా ఉండిపోయారు.

అక్కడ అందరూ ఐస్ క్రీం తిన్న తరువాత... రూహి తిరిగి కారును నడుపుతూ ఒక గోల్ఫ్ కోర్ట్ దగ్గర ఆపింది. అందరూ కిందకు దిగారు.

"సరదాగా కాసేపు గోల్ఫ్ ఆడుదామా..." అని రూహి అందరిని చూస్తూ నవ్వుతూ అడిగింది.

ఆ మాటకు బృందం మొత్తం ఆశ్చర్యపోయారు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు. అసలు ఆ లీ జాంగ్ ని ఎలా కిడ్నాప్ చేస్తారా అని ఇక్కడ మేము టెన్షన్ పడుతూ ఉంటే..  మీరు మాత్రం ప్రశాంతంగా గోల్ఫ్ ఆడుదామా అని అడుగుతున్నారు" అని వంశీ అడిగాడు.

దానికి రూహి నవ్వుతూ...
"ఒకసారి అటు చూడండి." అంటూ ఒక గోల్ఫ్ కోర్టు వైపు చూపించింది.

అక్కడ వారికి దూరంగా కొందరి సెక్యూరిటీ మధ్య లీ జాంగ్ గోల్ఫ్ ఆడుతూ కనిపించాడు. అతన్ని చూడగానే అందరికీ ఫ్యూజు లు ఎగిరిపోయాయి. షాక్ లో బిగుసుకుపోయారు. కొన్ని క్షణాలు వారి కళ్ళను వారే నమ్మలేక పోయారు.

"ఇదెలా సాధ్యం మేడమ్ " అని ఆశ్చర్యంగా అడిగారు.

అప్పుడు రూహి అసలు ఏం జరిగిందో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"మొదటగా... అయాన్ లీజా ఆటోమొబైల్స్ లోకి అడుగు పెట్టి అక్కడున్న సర్వర్స్ అన్ని క్రాష్ అయ్యేలా చేశాడు. సర్వర్స్ పని చేయకపోతే లీ జాంగ్ అక్కడ ఎలాంటి పని చేయలేడు. దాంతో రాత్రి 7 గంటల దాకా కంపెనీ లో ఉండాల్సిన అతను, మధ్యాహ్నం 3 గంటలకే ఆఫీస్ నుంచి బయటకు వచ్చేలా చేసాం.

సరిగ్గా అదే సమయం లో లీ జాంగ్ భార్యకు ప్రతి బుధవారం మధ్యాహ్నం బ్యూటీ పార్లర్ కి వెళ్లడం అలవాటు. ఈ విషయం తనే ఇంస్టాగ్రామ్ లో ఎప్పటికప్పుడు చెప్తూ ఉంటుంది. అది చూసే ఆ విషయం తెలుసుకున్నాను. అందుకే పార్వతి కి ఒక పని చేయమని అప్పగించాను. అదేంటంటే లీ జాంగ్ భార్య వెళ్లే పార్లర్ కి ఒక పది మంది కొరియన్ అమ్మాయిలను తీసుకొని వెళ్లమని.. దాని వల్ల ఏం జరిగింది అంటే... ఆ పార్లర్ దగ్గర రష్ పెరిగింది. దాంతో లీ జాంగ్ భార్య ఎక్కువ సేపు అక్కడ ఎదురుచూడాల్సి వచ్చింది.

అప్పటికే సర్వర్లు క్రాష్ అవ్వడం తో, ఇంటికి బయలుదేరిన లీ జాంగ్ కు తన భార్య ఇంటి దగ్గర లేదు, రావడానికి ఆలస్యం అవుతుంది అని తెలిసింది. సరిగ్గా అదే సమయం లో లీ జాంగ్ ఇంటికి వెళ్లే రోడ్డు మీద వంశీ కొంతమందికి డబ్బులు ఇచ్చి కావాలనే ఒక డమ్మీ ఆక్సిడెంట్ ని సృష్టించాడు.

ట్రాఫిక్ జామ్ వల్ల కాసేపు లీ జాంగ్ కారు అక్కడ ఆగాల్సి వచ్చింది. అప్పటికే అసహనంగా ఉన్న లీ జాంగ్ కి ఆ సంఘటన మరింత చిరాకును తెప్పించింది. విసుగ్గా కిటికీ లో నుంచి బయటకు తొంగి చూసాడు. అలా చూస్తాడని నాకు బాగా తెలిసే... వారు ఆగిన చోటుకు బాగా కనిపించేలా ఒక పెద్ద గోల్ఫ్ హోర్డింగ్ పెట్టించాను. దాన్ని చూడగానే లీ జాంగ్ కళ్ళు మెరిసాయి.

లీ జాంగ్ కు గోల్ఫ్ ఆడటం అంటే చాలా ఇష్టం. కానీ ప్రతి రోజు కంపెనీ పనుల్లో బిజిగా ఉండటం తో ఎప్పుడో ఒకసారి ఆడటానికి వెళ్తుంటాడు.

ఈరోజు ఆఫీస్ లేదు.. ఇంటి దగ్గర ఎలాగూ భార్య కూడా లేదు. కాబట్టి సరదాగా గోల్ఫ్ ఆడాలి అనే ఆశ అతనిలో కలిగేలా చేశాను. దాని ఫలితమే... ఇప్పుడు అతను ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నాడు." అని రూహి చెప్పడం ఆపి అందరి వంక చూసింది.

అందరూ ఇంకా ఆశ్చర్యం లోనే ఉన్నారు. ఎక్కడో ఆఫీస్ లో ఉండాల్సిన లీ జాంగ్ ను ఇక్కడికి రప్పించిన రూహి అద్భుతమైన తెలివిని చూసి మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయారు.

కాసేపటికి తేరుకొని, ఇప్పుడు ఏం చేయబోతున్నారు మేడమ్ అని అడిగారు.

"పొగ పెట్టి కలుగులో ఉన్న ఎలుకను బయటకు రప్పించాము. ఇక అది బోను లో పడటమే తరువాయి..." అని రూహి స్థిరంగా పలికింది.

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...8

రూహి వాసుదేవ్ తన తెలివి తో లీజా ఆటోమొబైల్స్ సీఈఓ లీ జాంగ్ ని ఆఫీస్ నుంచి గోల్ఫ్ కోర్టుకు వచ్చేలా చేసింది. అది చూసి బ్లాక్ కోబ్రా బృందం మొత్తం ఆశ్చర్యం లో మునిగిపోయారు.

"పొగ పెట్టి కలుగులో ఉన్న ఎలుకను బయటకు తీసుకొని వచ్చాం. ఇక దాన్ని బోనులో బందించడమే తరువాయి..." అని రూహి అనడం తో అందరూ ఈలోకం లోకి వచ్చారు.

"మేడమ్, ఇప్పుడు కూడా ఆ లీ జాంగ్ చుట్టూ చాలా మంది సెక్యూరిటీ వాళ్లు ఉన్నారు కదా.. వారిని దాటి అతన్ని ఎలా కిడ్నాప్ చేస్తాం. అది అసలు జరిగే పనేనా. వారికి దొరికితే మన ప్రాణాలు పోతాయి" అని వంశీ సందేహంగా తడబడుతూ చెప్పాడు.

"మీకొక విషయం చెప్పాలి. రావణాసురుడు సీతమ్మవారిని దండకారణ్యం నుంచి లంకకు ఎత్తుకొని వెళ్ళాడు. ఆ రెండిటి మధ్య దూరం సుమారు 2000 కిలోమీటర్లు... రాముడు అన్ని కిలోమీటర్లు దాటి వెళ్తే.. ఎదురుగా లంకను చేరాలి అంటే మధ్యలో ఓ పెద్ద సముద్రం అడ్డుగా ఉంది.
దాని లోతు తెలీదు. అందులో ఎలాంటి ప్రమాదం ఉందో తెలీదు. ఎంత దూరం విస్తరించి ఉందో తెలీదు.
కానీ తన గుండెల్లో మాత్రం సీతమ్మని చేరాలనే దృఢ సంకల్పం మాత్రం అలానే ఉంది. ఆ సంకల్పమే... ఎగసి పడే సముద్రపు అలల మీద నడిచి వెళ్లే రాజ మార్గం సృష్టించింది.

ఆనాడు ఆ సంద్రం చూసి ఆగిపోయి ఉంటే రామాయణం పూర్తి అయ్యేదా? రాముడు దేవుడు అయ్యేవాడా?
మన సంకల్పం బలంగా ఉంటే మనల్ని ఆపేది ఎవరు? మనకు అడ్డుగా నిలిచేది ఎవరు?"

రూహి చెప్పింది విని బృందం మొత్తం అవును అన్నట్టు తల ఆడించారు. అందరిలోనూ స్ఫూర్తి రగిలింది.

ఆ తరువాత రూహి అందరి వైపు తిరిగి, ఎవరెవరు ఏమేమి చేయాలో మొత్తం వివరంగా చెప్పింది.

"ఇప్పుడు ఈ లీ జాంగ్ కనీసం మరో గంట పాటు గోల్ఫ్ ఆడుతాడు. కాబట్టి మనం ఏం చేయాలి అన్నా సరే ఈ గంట లోనే చేయాలి.
మనం ఆ లీ జాంగ్ ని ఈ సెక్యూరిటీ కళ్ళు గప్పి కిడ్నాప్ చేయడం చాలా కష్టం. కానీ ఒకే ఒక దారి ఉంది. అదే సొరంగం...
లీ జాంగ్ ఈ గోల్ఫ్ కోర్టు నుంచి ఇంటికి వెళ్లే దారిలో ఒక సొరంగం వస్తుంది.  అతని వాహనాలు అన్ని ఆ సొరంగం గుండానే వెళ్ళాలి. సుమారు 45 సెకండ్లు పాటు అవి అందులో ఉంటాయి. అంతకు మించిన అవకాశం మరొకటి దొరకదు. ఆ చీకటి లో మన పని ముగించేద్దాం."

అని అందరి వంక చూసింది. ఆ తర్వాత రూహి మిగతా వారికి కూడా ఏమేమి చేయాలో మొత్తం వివరంగా చెప్పింది. అందరూ చాలా శ్రద్దగా తను ఏం చెప్పిందో విని, అర్థమైంది అన్నట్టు తల ఆడించారు.

"గుర్తుంచుకోండి... మరో అవకాశం ఇవ్వడానికి మనం గెలుపు ఓటమి ఆట ఆడటం లేదు. చావు బ్రతుకుల ఆట ఆడుతున్నాం. ప్రతి క్షణం జాగ్రత్తగా ఉండండి" అని రూహి హెచ్చరించింది. అందరూ సరే అంటూ అక్కడి నుంచి ఎవరికి అప్పగించిన పని వారు చేయడం కోసం విడిపోయారు.

ముందుగా... పార్వతి ఆ గోల్ఫ్ కోర్ట్ లో ఉన్న హోటల్ లోకి అడుగు పెట్టింది. అక్కడ ఉన్న సోఫా లో కాసేపు కూర్చొని అక్కడ పని చేసే వెయిటర్స్ ని గమనిస్తూ ఉంది. ఇంతలో ఒక వెయిటర్ మెట్ల మార్గం గుండా పైకి వెళ్లడం గమనించి మెల్లగా తన వెనుక వెళ్ళింది. ఒకసారి చుట్టూ చూసింది. సమీపంలో ఎవరూ కనిపించలేదు. అదే సరైన సమయం అని ఆ వెయిటర్ భుజం మీద చెయ్యి వేసి పిలిచింది. తను మెల్లగా వెనక్కి తిరిగింది. ఈలోగా పార్వతి తన దగ్గర ఉన్న మత్తు మందు చల్లిన కర్చీఫ్ తో ఆ వెయిటర్ ముక్కును గట్టిగా అదిమింది. కొన్ని క్షణాల్లోనే తను స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. పార్వతి మెల్లగా తనని పక్కనే ఉన్న స్టోర్ రూమ్ లోకి తీసుకొని వెళ్ళింది. ఆ తరువాత తన బట్టలు వెయిటర్ కు, వెయిటర్ బట్టలు తనకు మార్చింది. ఇప్పుడు పార్వతి అచ్చం వెయిటర్ లాగా తయారు అయ్యింది.

అక్కడి నుంచి నేరుగా క్యాంటీన్ లోకి వెళ్ళింది. అక్కడ చాలా రకాల జ్యూసులు ఉన్నాయి. వెంటనే వాటిని కొన్ని గ్లాసులలోకి పోసుకొని ఒక గ్లాస్ లో మాత్రం తన వెంట తెచ్చిన పౌడర్ కొంచెం కలిపింది. ఆ తరువాత మెల్లగా నడుస్తూ బయటకు వచ్చింది. తనకు కాస్త దూరం లో కొంతమంది యూనిఫామ్ వేసుకొని వరుసగా కూర్చున్నారు. వారికి ఆ గ్లాసులు ఇస్తూ వెళ్ళింది. తను పౌడర్ కలిపిన గ్లాస్ మాత్రం అందులో కూర్చున్న ఆరో వ్యక్తికి అందేలా చేసింది. ఆ వ్యక్తి మరెవరో కాదు... లీ జాంగ్ కారు డ్రైవర్.

అతను పార్వతి ఇచ్చిన జ్యూస్ తాగాడు. మొదట కొన్ని నిమిషాలు బాగానే ఉన్నాడు. కానీ ఆ తరువాత అతని కడుపులో గుడ గుడ మొదలైంది. ఇక ఆపుకోలేక లేచి బాత్ రూమ్ వైపు పరుగున వెళ్ళాడు. సరిగ్గా అప్పుడే బాత్రూం బయట పార్వతి నిలబడింది.

"సార్.. ఇక్కడ వాష్ రూమ్స్ క్లీన్ చేస్తున్నారు. దయచేసి పై అంతస్తులో ఉన్న వాటిని ఉపయోగించండి. " అని అంది.

ఆ డ్రైవర్ పరిగెత్తుకుంటూ మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్ళాడు. వాష్ రూమ్ లోపలకు అడుగు పెట్టి తలుపు వేసాడు. సరిగ్గా అప్పుడే ఆ తలుపు వెనుక ఒకరు నిలబడి కనిపించారు. తను ఎవరో కాదు.. రూహి వాసుదేవ్..

తనని చూడగానే డ్రైవర్ కళ్ళు ఆశ్చర్యం తో పెద్దవి అయ్యాయి. అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. అరుద్దామని నోరు తెరవబోయాడు. కానీ రూహి వాడికి మరో అవకాశం ఇవ్వకుండా అతని మెడ దగ్గర తన చూపుడి వేలు, మధ్య వేలి తో కలిపి ఓ పోటు పొడిచింది. దెబ్బకు ఆ డ్రైవర్ వెనక్కి విరుచుకుంటూ అలాగే స్పృహ తప్పి పడిపోయాడు.
అది చూసి రూహి వెంటనే ఫోన్ చేసి అయాన్ ని పిలిచింది.
అయాన్ వేగంగా అక్కడికి వచ్చి, ఆలస్యం చేయకుండా ఆ డ్రైవర్ బట్టలు తను వేసుకొని మొహాం సరిగా కనపడకుండా మాస్క్ పెట్టుకున్నాడు.

అలా చూస్తూ ఉండగానే గంట సమయం గడిచిపోయింది. ఇక లీ జాంగ్ గోల్ఫ్ కోర్ట్ ని వదిలి ఇంటికి వెళ్లే సమయం ఆసన్నమైంది. బ్లాక్ కోబ్రా బృందం కూడా దాని కోసమే ఎదురుచూస్తూ ఉన్నారు.

మోహం పూర్తిగా కనపడకపోవడం తో అయాన్ ని ఎవరూ గుర్తుపట్టలేదు. తను కూడా చాలా ధైర్యంగా, ఎక్కడా తొనకకుండా వెళ్లి లీ జాంగ్ కారు లో డ్రైవర్ లాగా కూర్చున్నాడు. అలా అతని కన్వాయ్ మొదలైంది. ముందు మూడు కార్లు, వెనుక మూడు కార్లు... మధ్యలో లీ జాంగ్ కారు వెళ్తుంది.

లీ జాంగ్ కారులో కూర్చొని ఫోన్ చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఇంతలో తాము ఎదురుచూస్తున్న సొరంగం రానే వచ్చింది. ఆ కారు నడుపుతున్న అయాన్ గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది. ఒక్కసారి గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకున్నాడు. కారు వేగం కొంచెం తగ్గించాడు. దాంతో తన వెనుక వస్తున్న కార్ల వేగం కూడా తగ్గాయి. అలా కార్లు అన్ని మెల్లగా ఆ సొరంగం లోకి వెళ్లాయి.

సరిగ్గా దాని కోసమే ఎదురుచూస్తున్న వంశీ... తన కంప్యూటర్ తో ఆ సొరంగం లో విద్యుత్ దీపాలను ఆపరేట్ చేసే సిస్టమ్ ని హ్యాక్ చేసి ఉన్నపళంగా లైట్లు అన్ని ఆఫ్ చేశాడు. మొత్తం చీకటిగా మారిపోవడం తో ఒక్కసారిగా అందరికీ ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. ఆ కార్లు అన్ని ఆధునిక టెక్నాలజీ తో తయారు చేసినవి అవ్వడం కూడా బ్లాక్ కోబ్రా బృందానికి కలిసివచ్చింది. ఎందుకంటే వంశీ వాటిని కూడా హ్యాక్ చేసి కారు లైట్లు ఆన్ అవ్వకుండా చేశాడు.

సరిగ్గా అదే సమయం లో... లీ జాంగ్ ప్రయాణం చేసే కారును పోలిన ఓ కారు వేగంగా సొరంగం లోకి వచ్చింది.
ఆ కారును రూహి నే ఏర్పాటు చేసింది.  లీ జాంగ్ కారు నడుపుతున్న అయాన్ తన కారును వరుస లో నుంచి పక్కకు తప్పించడం, అలాంటి నకిలీ కారు వరుసలోకి రావడం... రెండు చక చకా జరిగిపోయాయి.

ఈలోగా కార్లు అన్ని సొరంగం నుంచి బయటకు వచ్చాయి. ముందు కారు కనిపించడం తో సెక్యూరిటీ అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. కానీ వారికి తెలియని విషయం ఏంటంటే... అది డూప్లికేట్ కారు... నిజమైన లీ జాంగ్ కారు ని రూహి బృందం అప్పటికే కిడ్నాప్ చేసింది అని...

అయాన్ తను నడుపుతున్న కారును వేరే దారిలోకి తీసుకొని వెళ్ళాడు. నగరానికి కొంచెం దూరం లో పాడుబడి ఉన్న ఓ భవంతి ముందు కారును ఆపాడు. లీ జాంగ్ అప్పటిదాకా ఫోన్ లో పడి దారి కూడా చూసుకోలేదు.కారు ఆగడం తో ఇంటికి వచ్చామేమో అని మెల్లగా కారు దిగి చుట్టూ చూసి షాక్ అయ్యాడు. కొన్ని క్షణాలు అలాగే కదలకుండా ఉండిపోయాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే
"ప్రయాణం ఎలా జరిగింది..." అని ఓ గొంతు వినిపించింది.

లీ జాంగ్ ఉలిక్కిపడుతూ వెనక్కి తిరిగి చూసాడు. తన ముందున్న రూపం చూసి అతని గుండె కొన్ని క్షణాలు ఆగిపోయింది. ఒళ్ళంతా చమటలు పట్టేసాయి.
తన ముందు నవ్వుతూ నిలబడింది మరెవరో కాదు...
ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...

-----------------------------------------------------------

హైదరాబాద్ ...

సరిగ్గా అదే సమయం లో కిరాయి రౌడీ జలంధర్ ప్రశాంతంగా టీవీ చూస్తూ ఉండగా... అతని మనుషులు పరుగున తన దగ్గరకు వచ్చారు.

వారిని అలా చూసి..
"ఏమైంది రా " అని కటువుగా అడిగాడు

"మనం ఇప్పటిదాకా వెతుకుతున్న అమ్మాయి, అదే సుజిత ఎక్కడ ఉంటుందో తెలిసింది బాస్..." అని ఆయాసపడుతూ సమాధానం ఇచ్చారు.

ఆ మాట వినగానే జలంధర్ మోహం లో మెరుపు వచ్చింది. వెంటనే తన ఫోన్ తీసి ఎవరికో కాల్ చేశాడు. కొన్ని క్షణాలు పాటు వారితో మాట్లాడాడు. ఆ తరువాత తన మనుషుల వైపు తిరిగాడు.

"మీరు వెంటనే వెళ్లి దాన్ని చంపేయండి రా..." అని ఆదేశించాడు.

ఆ మాట వినగానే నలుగురు రౌడీలు సరే అని తల ఊపుతూ కత్తులతో సుజితను చంపడానికి బయలుదేరారు. జలంధర్ తన మనిషులు వెళ్లిన వైపు చూసి తృప్తిగా నిట్టూర్చాడు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...8 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...9

బ్లాక్ కోబ్రా బృందం తమ తెలివితో లీ జాంగ్ సెక్యూరిటీ కళ్ళు గప్పి తనని తమ స్థావరానికి తీసుకొని వచ్చారు. ఇంటికి చేరుకున్నానేమో అని కారు దిగిన లీ జాంగ్... ఎదురుగా తన ఇళ్ళు కాకుండా ఒక పాడుబడిన భవనం కనిపించడం తో షాక్ అయ్యి నోరు అలా తెరిచి ఉండిపోయాడు.

ఇంతలో...
"ప్రయాణం ఎలా జరిగింది." అనే గొంతు వినిపించి తల తిప్పి చూసాడు. తనకు ఎదురుగా ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ నిలుచొని ఉంది. తనని చూడగానే లీ జాంగ్ తన కళ్ళను తనే నమ్మలేకపోయాడు. భయం తో రెప్పలు మూయడం కూడా మర్చిపోయాడు. ఇదెలా సాధ్యం అని బిగుసుకొని ఉండిపోయాడు.

"ఎలా ఇక్కడికి వచ్చాను అని ఆశ్చర్యపోతున్నావా లీ జాంగ్... నేను నీలాగా దొంగతనంగా, దొడ్డి దారిలో చంపాలని చూడలేదు. దొర లాగా నేరుగా నీ సైన్యం కళ్ళ ముందు నుంచే నిన్ను నా దగ్గరకు తీసుకొని వచ్చాను. ఇప్పుడైనా అర్థమైందా నా సత్తా ఏంటో " అని రూహి నవ్వుతూ పలికింది.

"రూహి, నువ్వు చాలా పెద్ద తప్పు చేసావ్. నేనెవరో నీకు పూర్తిగా తెలీదు."

"నువ్వేమైనా రాముడివనుకుంటున్నావా, రామాయణం చదివి తెలుసుకోడానికి... రాక్షసుడివే గా...
నాకు ఎదురుగా నీలాంటి ఎదవల కనిపిస్తే తెలుసుకోవడాలు ఉండవు, తెగనరకడాలు మాత్రమే ఉంటాయి."

"మీ నాన్న చనిపోయినా సరే నీలో పొగరు ఇంకా తగ్గలేదు అనుకుంటా."

"పొగరనేది వేసుకునే చొక్కా కాదు, మార్చేస్తే పోవడానికి.. అది నా రక్తంలోనే ఉంది. మట్టిలో కలిసేదాకా పోదు."

"మీ భారతీయులు ఇంకా ఇలా ఎన్ని రోజులు ఎగిరిపడతారో నేనూ చూస్తానుగా... సరిగ్గా ఇంకో పది రోజుల్లో మీ దేశపు వెన్నులో వణుకు పుట్టిస్తాము. మీరు ఎప్పటికీ మా దేశం కిందే ఉండాలి."

"రేయ్ లుచ్చా.. మా భారతీయుల శాంతి సంకెళ్లు తెంచుకుంటే, అదే పది రోజుల్లో మీరంతా మా కాళ్ళ కింద నేలలో ఏనాడో కలిసిపోయి ఉంటారు. అయినా నువ్వు అనుకున్నది జరగాలి అంటే ముందు నన్ను దాటాలి కదా..." అంటూ రూహి వేగంగా వచ్చి లీ జాంగ్ మోహం మీద గుద్దింది.

దెబ్బకు వాడి కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. ముక్కు పగిలి రక్తం వచ్చింది. కాసేపటికి తేరుకొని అక్కడి నుంచి పారిపోవాలని చూసాడు. కానీ వంశీ, పార్వతి వచ్చి.. ఆ లీ జాంగ్ ని ఆ భవనం లోకి లాక్కొని వెళ్లి కుర్చీలో కట్టేసారు. రూహి వెళ్లి వాడికి ఎదురుగా కూర్చుంది.

"నా పేరు రూహి... అంటే అర్థం ఏంటో తెలుసా.. ప్రశాంతత.. నేను అలాగే ఉంటాను.
కానీ నా గురించి చాలా మందికి తెలియని విషయం ఏంటంటే.. ఒక్కసారి ఆ ప్రశాంతతను దాటి తొంగి చూస్తే... ఓ ప్రళయమే దాగి ఉంది. దాన్ని చూడాలని మాత్రం అనుకోకు.
అందుకే... నువ్వు నన్ను ఎందుకు చంపాలని చూసావు? అసలు మీరు ఆ చైనా తో కలిసి ఏం చేయాలని ప్లాన్ చేసారు? తొందరగా అన్ని చెప్పేస్తే బిర్యానీ తినిపిస్తా.. లేదంటే నరకం చూపిస్తా.. ఏది కావాలో నువ్వే తేల్చుకో.. నువ్వు ఏది ఎంచుకున్నా సరే నా అతిధ్యం లో మాత్రం అస్సలు లోటు ఉండదు" అని రూహి వాడి కళ్ళల్లోకి చూస్తూ పలికింది.

"నా ప్రాణం పోయినా నా నుంచి నిజాలు కక్కించలేవు." అని లీ జాంగ్ కోపంగా పలికాడు.

"అయినా మీరు మంచిగా చెప్తే వినరు రా.." అంటూ రూహి వేగంగా పక్కనే ఉన్న ఒక స్క్రు డ్రైవర్ తీసుకొని లీ జాంగ్ అరి కాలి లోకి దింపింది. అది కాలి లో నుంచి దూరి నేల లోకి దిగింది. ఎర్రని రక్తం పైకి చిమ్మింది. నొప్పి తో లీ జాంగ్ విల విల లాడిపోయాడు. గొంతు చించుకొని అరిచాడు. ప్రాణాలు పోతున్నంత నొప్పి కలిగింది. విడిపించుకోవాలని గింజుకుంటున్నాడు. అందరూ కాసేపు తనని అలాగే వదిలేసారు.

కొన్ని క్షణాల తరువాత రూహి వాడి కాలి లో నుంచి స్క్రు డ్రైవర్ బయటకు లాగింది. లీ జాంగ్ నొప్పితో గిల గిలా తన్నుకున్నాడు. వాడి కాలి నుంచి రక్తం ధారాలంగా కారుతుంది.

"ఇప్పుడైనా నిజం చెప్తావా... లేక ఈసారి నీ కళ్ళలో పొడవమంటావా?" అని రూహి తన చేతిలోని ఆయుధాన్ని పైకి లేపింది.

అది చూడగానే లీ జాంగ్ గజ గజ వణికిపోయాడు. తను అన్నంత పని చేస్తుంది అని అర్థమై...
"వద్దు.. అంతపని చేయకు. మొత్తం చెప్తాను." అని అరిచాడు.

దాంతో రూహి తన చేతిని గాల్లోనే ఆపేసి ఆ స్క్రు డ్రైవర్ పక్కన పడేసింది. ఇప్పుడు చెప్పు అన్నట్టు వాడి కళ్ళలోకి చూసింది.

లీ జాంగ్ కాసేపు అటు ఇటు చూసాడు. ఇక చెప్పక తప్పదని అర్థమై మెల్లగా గొంతు సవరించుకొని పెదవి విప్పాడు.

"మీ భారత దేశం ఇంకొన్ని రోజుల్లో అమెరికా తో చేసుకోబోయే ఒప్పందం గురించి చైనా కు తెలిసింది. అదే జరిగితే మీరు మరింత వేగంగా ఎదుగుతారు. మీ దేశం అభివృద్ధి చెందడమే కాదు మరింత శక్తివంతమైన దేశం గా మారేలా అడుగులు కూడా వేస్తారు. అది తెలిసినప్పటి నుంచి చైనా కు కంటి మీద కునుకు లేదు. ఎందుకంటే మీరు ఎప్పటికీ ఎదగకుండా ఇలాగే ఉండటమే వారికి కావాలి.

అందుకే ఎలాగైనా సరే ఆ ఒప్పందం జరగకుండా చేయాలని ఓ పథకం పన్నింది. చరిత్రలో ఎన్నడూ ఊహించని వినాశనం సృష్టించడానికి సిద్దమైంది. కానీ అది చైనా నుంచి చేస్తే అక్కడున్న మీ ఏజెంట్ల ద్వారా మీకు ముందే తెలిసిపోతుందని ఊహించి... అందుకు చైనా మిత్ర దేశమైన మా నార్త్ కొరియా ను వేదిక చేసుకున్నారు.

ఆ పథకం ఏంటో, ఏం చేయబోతున్నారో మాకు అస్సలు తెలీదు. కానీ దానికోసం రసాయన, విజ్ఞాన, పరిశోధన, ఆటోమొబైల్స్ మొదలైన రంగాలకు చెందిన ప్రముఖులు, మేధావులు అలాగే కాలేజ్ ల లో బాగా చదివే వారిని ఎంపిక చేసి ఇక్కడి నుంచి పంపించేవాళ్ళం. వాళ్లు అక్కడ పది రోజులు పాటు పనిచేస్తారు. ఆ తరువాత మరో కొత్త బ్యాచ్ ని ఇక్కడి నుంచి పంపించేవాళ్ళం. ఇలా ఎందుకంటే... ఎవరికీ ఆ ప్లాన్ గురించి పూర్తిగా తెలియకూడదు అని వారి ఆలోచన.

అలాగే అక్కడ పది రోజుల పని చేసిన వారు ఆ విషయం ఎవరితోనూ పంచుకోకుండా ఉండటం కోసం... వారు తిరిగి వచ్చే సమయం లో కళ్ళు తీసేసి, నాలుక కోసేసేవాళ్ళం...
అలా అక్కడ పని చేసి వచ్చిన వారి నోళ్లు మూయించేవాళ్ళం.

ఈ రోజు రాత్రికే చివరి బ్యాచ్ ఇక్కడి నుంచి వెళ్తుంది. మేము ఎంపిక చేసిన వారిని ఒక వ్యాన్ లోకి ఎక్కించి, దాన్ని సిటీ సెంటర్ పక్కనే ఉన్న బస్టాప్ దగ్గర పార్క్ చేస్తాం. అక్కడి నుంచి చైనా బృందం వచ్చి వారిని తీసుకొని వెళ్తారు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తారో అనేది మాకు అస్సలు తెలీదు. తెలుసుకోవాలని చూస్తే మా ప్రాణాలు కూడా మిగలవు అని హెచ్చరించారు.

అలాగే నువ్వు దీని గురించి తెలుసుకోవడం కోసం నార్త్ కొరియా వచ్చావని తెలిసి, నిన్ను చంపించమని కూడా నాకు ఒక కవర్ వచ్చింది. అందుకని నా మనుషుల ద్వారా విమానాశ్రయం దగ్గర, అలాగే హోటల్ లో నిన్ను చంపడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ తృటిలో తప్పించుకున్నావు.

నాకు ఇంతే తెలుసు.. ఇంతకు మించి నాకేమి తెలీదు. నన్ను వదిలేసేయ్.. " అని లీ జాంగ్ బ్రతిమాలాడు.

లీ జాంగ్ చెప్పింది విన్న తరువాత రూహి ఆలోచనలో పడింది. అంతమంది ని ఉపయోగిస్తున్నారు అంటే కచ్చితంగా చైనా మన దేశం మీద ఊహకు అందని ఉన్మాదం ఏదో సృష్టించనుంది అని అర్థమైంది. ఎలాగైనా దాన్ని ఆపాలి అని బలంగా అనుకుంది.

సరిగ్గా అప్పుడే... ఆ భవనం కిటికీ లో నుంచి బయటకు చూస్తున్న పార్వతి పరిగెత్తుకుంటూ రూహి దగ్గరకు వచ్చింది.

"మేడమ్... ఈ లీ జాంగ్ ఇక్కడ ఉన్నట్టు వాడి సెక్యూరిటీ కి తెలిసిపోయినట్టుంది. వారంతా వస్తున్నారు. మనం వెంటనే ఇక్కడి నుంచి తప్పించుకోవాలి." అని కంగారుగా పలికింది.

అది వినగానే రూహి కూడా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి కిటికీ లో నుంచి బయటకు చూసింది. దూరంగా లీ జాంగ్ సెక్యూరిటీ కి చెందిన చాలా కార్లు వారు ఉన్న భవనం వైపే వస్తున్నాయి. తాము ఇక్కడున్న విషయం వారికి ఎలా తెలిసిందో తనకు అస్సలు అర్థం కాలేదు. ఎలాగూ తమకు రావాల్సిన సమాచారం వచ్చింది. ఇక అక్కడ ఉండటం మంచిది కాదు అని నిశ్చయించుకొని వెంటనే వెళ్ళిపోదాం అని బ్లాక్ కోబ్రా టీం కు సైగ చేసింది.

అప్పుడే రూహి కి తన ముందు కూర్చున్న లీ జాంగ్ కళ్ళలో నవ్వు కనిపించింది. నా వాళ్లు వస్తున్నారు, నేను తప్పించుకుంటున్నాను అనే ధైర్యం వాడిలో తొణికిసలాడుతుంది. రూహి వేగంగా వాడి దగ్గరకు వచ్చింది.

"అంత మంది అమాయకుల జీవితాలు నాశనం చేసావు. అలాంటి నిన్ను ఇలా ఎలా వదిలేస్తాను అనుకున్నావ్. వారికి ఎలాంటి అన్యాయం చేసావో... నీకు కూడా అలాంటి శిక్షే పడాలి.." అని పలికింది.

అది వినగానే లీ జాంగ్ ఆశ్చర్యంగా తన వంక చూసాడు.
రూహి వెంటనే తన బృందం వైపు తిరిగింది. తన కళ్ళలోకి చూడగానే వారు చేయాల్సిన కర్తవ్యం ఏంటో అర్థమైంది.

ఎంతో మంది మేధావుల కళ్ళు, నాలుక తీసేసిన లీ జాంగ్ కు కూడా అదే శిక్ష వేశారు. పైగా వాడు ఇక రాయకుండా ఉండటం కోసం బొటనవేలు కూడా తీసేసారు. లీ జాంగ్ ప్రాణాలు పోతున్నట్టు పెద్దగా అరుస్తున్నాడు. వాడి ఆర్త నాదాల తో ఆ భవనం మొత్తం దద్దరిల్లింది.

"స్వేచ్ఛగా తిరిగే ప్రతి మనిషి వెనుక... తొమ్మిది నెలల కష్టం.. ఎన్నో కలలు... మరెన్నో బంధాలు పెనవేసుకొని ఉంటాయి. అలాంటి వాటిని క్షణం లో విరిచేసే నీలాంటి రాక్షసుడికి ఇదే తగిన శిక్ష.. ఇక నుంచి ప్రాణమున్న శవం లాగా బ్రతుకు..." అని రూహి చెప్పి అక్కడి నుంచి బయటకు నడిచింది. తన వెనుకే బ్లాక్ కోబ్రా బృందం కూడా అడుగులు వేశారు.

వేగంగా తాము వచ్చిన కారు లోనే వెనుక వైపు నుంచి వెళ్లిపోయారు. రూహి మెదడు లో ఆలోచనలు వేగంగా వెళ్తున్నాయి. ఇప్పుడు ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు. ఎలా ఇండియా మీద జరగబోయే ప్రమాదం ఆపాలో తెలియక ఆలోచనలలో మునిగిపోయింది.

సరిగ్గా అప్పుడే... తన పక్కనే కూర్చున్న అయాన్.. మెల్లగా నిద్ర లోకి జారుకుంటూ రూహి భుజం మీద తల వాల్చాడు. అది చూసి రూహి టక్కున తన వైపు చూసింది. ఎందుకో అప్పటిదాకా తన మనసులో చెలరేగిన ఆందోళన అంతా మెల్లగా కరిగింది. అయాన్ తన చెంతనే కూర్చొని ఉంటే మది నిండా సంతోషం నిండింది. తన మనసులో తొలిసారి ప్రేమ మధురిమలు మోగడం మొదలయింది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...9 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...10

అర్ధరాత్రి సమయం...

హైదరాబాద్ నగరం మొత్తం ప్రశాంతంగా పడుకొని ఉంది. అమావాస్య కావడం తో కటిక చీకటి అలుముకుంది. దూరంగా వీధి కుక్కల భౌ భౌ కబుర్లు వినిపిస్తున్నాయి. పగలంతా కష్టపడి అలిసిపోయిన మనుషులు ఆదమరిచి నిద్రిస్తున్నారు. అలాంటి సమయం లో.... ఒక నలుగురు అడుగులో అడుగు వేస్తూ, మొహానికి ముసుగు కప్పుకొని టెలికాం నగర్ లోకి అడుగుపెట్టారు.

వారు మరెవరో కాదు, జలంధర్ దగ్గర పని చేసే రౌడీలు.
ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ తల్లి సుజిత ను చంపడం కోసం వారు ఇక్కడికి వచ్చారు. మెల్లగా నడుస్తూ సుజిత నివసించే ఇంటికి చేరుకున్నారు. అంతకు ముందు రోజు సాయంత్రమే ఆ ప్రాంతం లో పక్కాగా రెక్కి నిర్వహించడం తో, ఆ చీకట్లో కూడా సుజిత ఉండే ఇంటి ని చాలా సులభంగా కనిపెట్టారు. అడుగుల శబ్దం రాకుండా ఉండటం కోసం కాళ్లకు చెప్పులు కూడా లేకుండా నడుస్తున్నారు. కానీ వారి జేబులోని ఆయుధాలు మాత్రం అప్పుడప్పుడు శబ్దం చేస్తున్నాయి.

కాసేపటి తరువాత ఆ రౌడీలు సరిగ్గా సుజిత ఇంటి పిట్ట గోడ దగ్గర నిలబడి ఉన్నారు. ఒక్కసారి అటు ఇటు చూసారు. ఎక్కడా ఎవరూ కనిపించలేదు. ఆ కాలని లో పని చేసే సెక్యూరిటీ కూడా నిద్ర ముంచుకు రావడం తో కూని రాగాలు తీస్తున్నాడు. అది ఈ రౌడీలకు కలిసి వచ్చింది.

ఆ కాలనీ లో ఉన్న ప్రతి ఇంటి గోడ మీద దొంగలు రాకుండా ఉండటం కోసం గాజు పెంకులు పేర్చి ఉన్నాయి. కానీ సుజిత నివసించే ఇంటి గోడ మీద మాత్రం అలాంటివేమి లేవు. అది చూసి తమ కోసమే అవి లేవేమో అని రౌడీలు నవ్వుకున్నారు.

అందరూ ఆ గోడ మీదకు ఎక్కి ఒకేసారి ఆ ఇంటి లోపలకు దూకారు. అంతే... ఒక్కసారిగా ఆ రౌడీల ప్రాణం పోయినంత నొప్పి కలిగింది. గట్టిగా అరవకుండా ఒకరి చేతిని ఒకరు నోట్లో పెట్టుకొని కొరికారు. అసలు ఏమైంది అంటే... సుజిత ఇంటి గోడ మీద గాజు పెంకులు లేవు కానీ, గోడ ఇవతల అంటే ఇంటి పెరట్లో అవి చల్లి ఉన్నాయి. అది కూడా చాలా పదునైన గాజు పెంకులు.. ఆ చీకట్లో రౌడీలు ఇంట్లోకి దుకగానే అవి వారి కాళ్ళ లోకి బలంగా దిగాయి. దెబ్బకు వారి కాళ్ళ నుంచి రక్తం చిమ్మింది. నొప్పికి విల విల లాడిపోయారు.

'గోడ మీద గాజు పెంకులు లేవు. ఈ సుజిత ఎంత తెలివి తక్కువది అనుకున్నాం. కానీ సరిగ్గా గోడ దూకే దగ్గర పెట్టింది. ఇప్పుడు అర్థమైంది ఎవరు తెలివి తక్కువ వారో..' అని ఆ రౌడీలు తమని తాము తిట్టుకున్నారు.

కాసేపు అక్కడే వారి కాళ్లలో దిగిన గాజు పెంకులు అన్ని జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకొని ముందుకు నడిచారు. ఇంటి ముందు వైపు ఉన్న తలుపు నుంచి లోపలకు వెళ్లడం సురక్షితం కాదని, వెనుక వైపు నుంచి వెళ్ళాలి అనుకున్నారు.

ఆ రక్తపు కాళ్ళతో మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేస్తూ ఇంటి వెనుక వైపు ఉన్న తలుపు దగ్గరకు నడిచారు. అలా నడిచే దారిలో పచ్చని గడ్డి ఉంది. అసలే కాళ్లకు గాయాలు అవ్వడం తో... ఆ గడ్డి మీద నడిస్తే చల్లగా ఉంటుంది అనిపించి అందరూ ఆ గడ్డి మీద నుంచి అడుగులు వేశారు. సరిగ్గా రెండు అడుగులు వేసాక... ఆ రౌడీల అందరికీ నరకం అంటే ఏంటో కనిపించింది.

బయటకు శబ్దం రాకుండా గట్టిగా ఏడ్చారు. అసలేమైందో చూద్దాం అని కింద కూర్చొని ఆ గడ్డి లోకి చెయ్యి పెట్టి చూసారు. అప్పుడర్థమైంది... ఆ గడ్డి లో కారం చల్లి ఉంది అని. అసలే రక్తాలు కారుతున్న కాళ్ళు.. పైగా దాని మీద కారం... ఆ రౌడీలకు ప్రాణం పోతున్నట్టు అనిపించింది. పుండు మీద కారం చల్లడం అంటే ఏంటో మొదటి సారి అర్థమైంది.

ఆ తర్వాత రౌడీలు అందరూ వారి చొక్కాలు విప్పి, కాళ్లకు కట్టుకొని ముందుకు నడిచారు. చివరకు ఇంటి వెనుక వైపుకు చేరుకున్నారు. అక్కడ ఉన్న తలుపు ను చూడగానే రౌడీల మోహం లో అప్పటిదాకా ఉన్న బాధ తగ్గి, మెరుపు వచ్చింది. ఆనందం తో సంబర పడ్డారు. ఎందుకంటే ఆ తలుపు కు ఎలాంటి తాళం వేయలేదు.

"చూసావా గురు... ఈరోజు ఆ సుజిత తన చావును ఆహ్వానించడం కోసం తనే తలుపుకు తాళం వేయడం ఎలా మర్చిపోయిందో.. " అని ఒక రౌడీ నవ్వుతూ అన్నాడు. అది విని మిగతా రౌడీలు కూడా నవ్వేశారు.

ఆ తరువాత మొదటి రౌడీ... మెల్లగా ఆ తలుపు మీద చెయ్యి వేసాడు. అంతే... కరెంట్ షాక్ కొట్టిన కాకి లాగా ఊగిపోయాడు. వాడే కాదు... వాడిని తాకిన మరో రౌడీ కూడా అలాగే కరెంట్ షాక్ తో గిల గిల లాడుతున్నాడు. అది చూసి మిగతా ఇద్దరూ భయపడిపోయారు. వెంటనే ఒక కర్ర తీసుకొని తలుపు ముట్టుకున్న రౌడీ చేతి మీద కొట్టాడు. దాంతో వారు ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు. కానీ షాక్ కొట్టిన రౌడీల మొహాలు మాత్రం నల్లగా మాడిపోయాయి. నోట్లో నుంచి, చెవిలో నుంచి తెల్లని పొగలు కూడా వచ్చాయి. కాసేపటి తరువాత స్పృహలోకి వచ్చారు.

"మనం అనుకున్నంత పిచ్చిది కాదు రా ఆ సుజిత... మన అందరికీ బ్రతికి ఉండగానే నరకం చూపిస్తుంది. ఈరోజు ఎలాగైనా దాన్ని చంపి తీరాలి." అని ఆ రౌడీలు మరింత కోపంగా ఊగిపోయారు.

తరువాత ఆ తలుపు పైన తగిలేలా ఉంచిన వైర్ ఒకదాన్ని గమనించారు. వెంటనే దాన్ని కర్ర సాయం తో పక్కకు లాగేసారు. అప్పుడు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. ఇప్పుడు ఆ తలుపు ముట్టుకున్నా సరే వారికి ఎలాంటి షాక్ కొట్టకపోవడం తో నవ్వుకున్నారు. అలా ఆ తలుపు తెరిచి వంట గదిలోకి అడుగు పెట్టారు. ఒక రెండు అడుగులు వేయగానే వారి కాళ్లకు ఒక దారం అడ్డుగా తగిలింది. ఆ దారం తగలగానే.. ఏమైందో అర్థం కాక ఆ రౌడీలు అందరూ ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

సరిగ్గా అప్పుడే... వారి తల మీద నుంచి ఏదో ద్రవం కారడం మొదలైంది. అది నేరుగా ఆ రౌడీల తలల మీద పడింది. అందరూ తల ఎత్తి పైకి చూసారు. పైన రెండు బాటిల్స్ నుంచి బ్రాందీ పడుతుంది. అది చూడగానే మొదట ఆశ్చర్యపోయినా సరే ఆ తర్వాత ఆనందించారు. అసలే కాళ్లకు తగిలిన గాయాలు నొప్పి ని ఇస్తుంటే, ఈ సమయం లో మందు దొరకడం తో పోటీ పడుతూ తాగారు. కానీ వారికి తెలియని విషయం ఏంటంటే... మరో ప్రమాదం వారి కోసం సిద్ధంగా ఉందని.

పైన తగిలించిన సీసాలలో నుంచి సగం మందు కింద పడగానే, ఆ సీసాలకు కట్టిన మరో దారం బిగుసుకుంది. ఆ దారం ఆ సీసాల ముందు వైపు కట్టిన ఏదో వస్తువును బలంగా లాగాయి. అలా లాగగానే ఆ సీసాల ముందు వైపు ఒక నిప్పు రేగింది. బ్రాందీ ఆ నిప్పు ను తాకగానే ఒక పెద్ద మంటను రేపాయి.

ఇంకేముంది...అప్పటిదాకా పై నుంచి మందు పదితే ఆనందించారు. కానీ ఇప్పుడు నిప్పుల వర్షం కురిసింది. పైగా ఆ నిప్పు.. ఇందాక ఆ రౌడీల తలల మీద పడిన బ్రాందీ ని తాకింది. దెబ్బకు రౌడీల తలలకు నిప్పు అంటుకున్నాయి. అందరి తల మీద నిప్పు మండుతుంది. అది చూసి రౌడీలు భయపడిపోయారు. ఆ నిప్పుని ఆపాలని కింద మీద పడ్డారు. అలా వాళ్లల్లో వాళ్లే ఒకరి మోహం ఒకరు కాల్చుకున్నారు. చివరకు ఆ గదిలో మూలన ఉన్న సింక్ లో నీళ్లు రావడం చూసి పరుగున వెళ్లి మంటలు ఆర్పుకున్నారు. కానీ అప్పటికే ఆలస్యం అయ్యింది.

ఆ నలుగురి రౌడీల తల మీద జుట్టులో సగం కాలిపొయింది. సగం జుట్టు, సగం గుండు తో వారి మోహం వారికే భయంకరంగా అనిపించింది. మొహాలు కూడా మాడిపోయాయి. ఒక రౌడీ ముక్కు అయితే కాలి పోయి ఎర్రని టమాటో మాదిరి అయ్యింది.

"అన్నా.. ఈ సుజిత మామూలుది కాదు. చూస్తుంటే మనం తనని చంపడానికి వచ్చినట్టు లేదు. తన చేతిలో చావడానికి వచ్చినట్టు ఉంది. త్వరగా ఇక్కడి నుంచి పారిపోదాం పద.." అని ఒక రౌడీ భయంగా ఏడుస్తూ అన్నాడు.

"ఆగరా... ఇంత దూరం వచ్చాం. ఈరోజు మనకు జరిగిన దానికి బదులు తీర్చుకుందాం. దానిని చంపేసే వెళ్దాం." అని పళ్ళు కొరుకుతూ మరో రౌడీ పలికాడు.

ఇక చేసేదేం లేక నలుగురు రౌడీలు లేచి నిలబడ్డారు. మెల్లగా ముందుకు అడుగులు వేశారు. ఎటు వైపు నుంచి ఎలాంటి ప్రమాదం వస్తుందో అని భయం భయంగా నడుస్తున్నారు. వంట గది లో నుంచి హల్ లోకి వచ్చారు. ఒక్కసారి చుట్టూ చూసారు. ఎక్కడా ఎలాంటి ప్రమాదం కనిపించలేదు. హమ్మయ్య అనుకొని ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడే ఒక రౌడీ ఆ హాల్ మధ్యలో ఒక ఆపిల్ పండు ఉండటం చూసాడు.

దానిని చూడగానే బాగా ఆకలిగా అనిపించింది. వెంటనే వెళ్లి ఆ ఆపిల్ ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అప్పుడు కానీ అర్థం కాలేదు. ఆ ఆపిల్ కి ఒక దారం కట్టి ఉందని... దాన్ని చేతిలోకి తీసుకోవడం తో ఆ దారం లాగబడింది అని... అది చూసి రౌడీలు అందరూ ఉలిక్కి పడ్డారు. ఎటు వైపు నుంచి ఏమి ముంచుకు వస్తుందో అని వణికిపోయారు. వారి ఊహను నిజం చేస్తూ... ఒక గుండు సూది వేగంగా వచ్చి ఒక రౌడీ సీటులోకి దిగింది. దాంతో వాడు నొప్పితో పెద్దగా అరిచాడు. ఇంతలో ఆ గది నలు మూలల నుంచి పదునైన గుండు సూదులు దూసుకొని వచ్చాయి. ఒకటి రెండు కాదు.. కొన్ని వందల సూదులు..

అవి ఆ రౌడీల అందరి శరీరాల లోకి వేగంగా దిగాయి. ఒళ్ళంతా గాయాలు, రక్తాల తో వారి ప్రాణం పోయినట్టు అనిపించింది. కాసేపటికి ఆ గుండు సూదుల వర్షం ఆగింది. మెల్లగా ఒక్కో రౌడి వారి శరీరం లో దిగిన గుండు సూదులు తీసుకున్నారు. అందరిలో సుజిత మీద కోపం మరింతగా పెరిగింది. ఈరోజు ఎలాగైనా తనని చంపేయాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

ఆ ఇంట్లో కింద వైపు ఎవరు లేరని అర్థమైంది. కచ్చితంగా సుజిత మేడ మీద ఉన్న గదిలోనే ఉంటుందని అనిపించి, పరిగెత్తుకుంటూ మెట్లు ఎక్కడం మొదలుపెట్టారు. సరిగ్గా నాలుగు మెట్లు ఎక్కగానే... ఆ మెట్ల మీద చల్లిన నూనె కారణంగా ముందు నడుస్తున్న రౌడీలు కాలు జారి వెనుక వస్తున్న రౌడీల మీద ఎగిరి పడ్డారు. అలా వారంతా ఆ హల్ లో చెల్లా చెదురుగా పడి ఉన్న గుండు సూదుల మీద పడ్డారు. అవి వారి శరీరం లో మరింత లోతుగా దిగాయి.

దెబ్బకు వారి ప్రాణాలు పోయినట్టు అనిపించింది. ఒళ్ళంతా చిద్రమైంది. శరీరం మొత్తం గాయాలతో ఆ గదిలో పైకి లేవలేక ఆ రౌడీలు అలాగే పడిపోయారు. వారికి ప్రాణాలు పోతున్నట్టు అనిపించింది. భరించలేని నొప్పి కలిగింది.

సరిగ్గా అప్పుడే వారికి ఒక నవ్వు వినిపించింది. ఎవరా అని తల తిప్పి చూస్తే... ఎదురుగా మెట్ల పక్కనే ఉన్న గదిలో నుంచి సుజిత నవ్వుతూ బయటకు వచ్చి నిలబడింది.

తనని చూడగానే ఆ రౌడీల కు కోపం మరింతగా పెరిగింది. ఒక రౌడీ ఎలాగోలా పైకి లేచి తన మీదకు కోపంగా వెళ్ళాడు.
తనని పొడవడానికి కత్తిని గాల్లోకి లేపాడు. సుజిత ఆ కత్తిని ఒడుపుగా తప్పించుకొని తన చీరను పైకి ఎగ్గట్టి శివంగి లా మారి ఆ రౌడీ గుండెల మీద ఒకే ఒక్క తన్ను తన్నింది. వంద ఏనుగులు ఒకేసారి మీద పడ్డట్టు అయ్యింది. వాడు అమాంతం ఎగిరి దూరంగా పడిపోయాడు. ఆ రౌడీ నోట్లో నుంచి రక్తం వచ్చింది.

అది చూసి మిగతా రౌడీలు నోరు తెరిచి అలా చూస్తూ ఉండిపోయారు. సుజిత కళ్ళు నిప్పులు కురిపిస్తున్నాయి. అపర భద్ర కాళీ లాగా నిలబడి ఉంది తను...

"ఒంటరిగా ఉంది. సులభంగా చంపేయచ్చు అని అనుకున్నారా... కానీ ఇక్కడ ఉన్నది ఎవరో మరిచారా...
దేశాన్ని కాపాడే సైనికుడు, తమ కుటుంబానికి కాపాడుకోవడం నేర్పరా...
నాకు కూరగాయలు కోయడం వచ్చు. అలాగే నీలాంటి పోరంబోకుల తలలు నరకడం కూడా వచ్చు.
మళ్ళీ ఇంకోసారి ఇలా వస్తే, ఈసారి వార్నింగులు ఉండవు. చంపడాలు మాత్రమే ఉంటాయి.
నా గుండెకున్నంత సహనం నా చేతిలోని ఆయుధానికి ఉంటుందని అనుకోను. ఆ తరువాత మీ ఇష్టం.
వెళ్లి ఈ మాట మిమ్మల్ని పంపిన వాడికి చెప్పండి.
చెప్పింది ఎవరని అడిగితే...
ఏజెంట్ విక్రమ్ వాసుదేవ్ భార్య... రూహి వాసుదేవ్ తల్లి... ఈ సుజిత వాసుదేవ్ చెప్పిందని చెప్పు..."

ఆ మాట వినగానే ఆ రౌడీలు అందరూ ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకొని ఇంటి బయటకు పరుగు తీశారు.

సుజిత వాసుదేవ్... వారి వంక చూస్తూ నిలబడి ఉండి.
తనలో ఆ ధైర్యం చూసి పైనున్న విక్రమ్ వాసుదేవ్ కూడా గర్వంగా పొంగిపోయాడు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...10 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...11

"మేడమ్ మరోసారి ఆలోచించండి. ఇది మీ ప్రాణాలకే ప్రమాదం" పార్వతి ఆందోళనగా పలికింది.

"రాముడి బాణం, సైనికుడి పాదం... ముందుకు దూకాలే తప్ప వెనక్కి అడుగు వేయడం అంటూ ఉండదు." అంటూ రూహి దృడంగా సమాధానం ఇచ్చింది.

లీ జాంగ్ ద్వారా... ఇండియా మీద చైనా ఏదో పెద్ద ఉపద్రవం సృష్టించడానికి పథకం రచించింది అని బ్లాక్ కోబ్రా బృందానికి అర్థమైంది. దానికోసం చాలా మంది మేధావులను బలవంతంగా ప్రతి పది రోజులకు ఒకసారి వ్యాన్ లో ఎక్కించి ఎక్కడికో తీసుకొని వెళ్తున్నారు, తిరిగి వచ్చే సమయం లో వారి కళ్ళను, నాలుకను తీసేస్తున్నారు అని తెలుసుకున్నారు. అంతే కాకుండా అక్కడికి వెళ్లే చివరి బ్యాచ్ ఈరోజు రాత్రికే వెళ్తుందని కూడా తెలిసింది. అందుకే ఎలాగైనా సరే తను కూడా ఆ బ్యాచ్ లో కలిసిపోయి వారి స్థావరానికి చేరుకొని, అక్కడ ఏం జరుగుతుందో తెలుసుకోవాలని రూహి అనుకుంది.

కానీ అది చాలా ప్రమాదమని అందరికీ తెలుసు. ఎందుకంటే ఆ వ్యాన్ ఎక్కడికి వెళ్తుందో తెలీదు, అక్కడ ఎంతమంది శత్రువులు ఉంటారో తెలీదు.. అందులో ఏ ఒక్కరికి అనుమానం వచ్చినా అది రూహి ప్రాణాలకే ప్రమాదం. అయినా సరే రూహి ఏమాత్రం భయపడకుండా ముందుకు వెళ్ళడానికే సిద్దపడింది.

ఇంతలో...
"నేను కూడా మీతో పాటు వస్తాను మేడమ్..." అని అయాన్ అన్నాడు.

"వద్దు అయాన్. అది చాలా ప్రమాదకరం. ప్రాణాలు కూడా పోవచ్చు." రూహి హెచ్చరించింది.

"పర్లేదు మేడమ్. ఈ జన్మకు మీతో జతగా మన భారతదేశం కోసం ప్రాణాలు అర్పించడం కంటే మరో అదృష్టం ఉంటుందా..."

అయాన్ మాటలు వినగానే రూహి కళ్ళు కాసేపు ఆశ్చర్యపోయాయి. రూహి తనని వద్దని చెప్పలేకపోయింది.
తన మదిలో ఏదో తెలియని పులకింత... అది ప్రేమో, ఇష్టమో తెలియడం లేదు. కానీ ఈ భావన మాత్రం చాలా కొత్తగా అనిపించింది.

తను ఇలా ఆలోచనల్లో ఉండగానే...
"మేము కూడా మీతో పాటు వస్తాం." అని పార్వతి, వంశీ కూడా అన్నారు.

రూహి వారి వైపు తిరిగి...
"వద్దు. మీరు బయట ఉండటమే మన ఆపరేషన్ కి చాలా అవసరం. నేను ఎప్పటికప్పుడు లోపల ఏం జరుగుతుందో మీకు చేరవేస్తూ ఉంటాను. మీరు ఇక్కడ ఏదైనా అనుమానంగా కనిపించినా, ఏదైనా ముఖ్య విషయం తెలిసినా సరే వెంటనే నాకు సమాచారం ఇవ్వండి."
ఆ మాటకు వంశీ, పార్వతి సరే అన్నారు.

ఆ తరువాత బ్లాక్ కోబ్రా టీం మొత్తం తాము చేయబోయే పోరాటం గురించి చర్చించుకున్నారు. అలాగే ఎవరెవరు ఏమేమి చేయాలో కూడా రూహి అందరికీ అర్థమయ్యేలా చెప్పింది. ఇక రూహి, అయాన్ వారిని వదిలి వెళ్లాల్సిన సమయం వచ్చింది.

రూహి అందరి వంక చూస్తూ ఇలా చెప్పింది.
"ఒక్క విషయం గుర్తుపెట్టుకోండి. ఎంత పెద్ద అడవిని కాల్చే కార్చిచ్చు అయినా సరే, ఏదో ఒక సమయంలో ఆరిపోక తప్పదు.
కానీ దేశం కోసం సైనికుడు చేసే త్యాగం కొన్ని కోట్ల హృదయాలలో దేశ భక్తి అనే అగ్గిని రగుల్చుతుంది. అది ఎన్నటికీ ఆరనిది. ఆ జ్వాల నుంచి ఎంతో మంది వీర సైనికులు పుడతారు.
ఈ పోరాటం లో మన ప్రాణాలు పోయినా సరే, విజయం మాత్రం మన దేశానికే రావాలి.
వందేమాతరం..."

"వందేమాతరం..." అంటూ మిగతా వారు కూడా ఎగసిపడే గుండె తో అరిచారు. అక్కడున్న గాలిలో ప్రతి అణువునా దేశ భక్తి నిండిపోయింది.

ఆ తరువాత రూహి, వంశీ అక్కడి నుంచి కదిలారు. సిటీ సెంటర్ కి చేరుకున్నారు. అక్కడే ఎవరికీ కనిపించకుండా దాక్కున్నారు. అలా కొన్ని గంటలు గడిచాయి. మెల్లగా చీకటి ముసురుకుంది. వీధి దీపాలు పరుచుకున్నాయి. కాసేపటికి జనాలు కూడా పలచబడటం మొదలైంది. అలా అందరూ ఎవరు పనుల్లో వారు ఉండగా... లీ జాంగ్ చెప్పినట్టుగా ఒక వ్యాన్ వచ్చి సిటీ సెంటర్ కి కాస్త దూరంలో ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశం లో ఆగింది.

చూడగానే అదే తాము ఎదురుచూస్తున్న వాహనం అని రూహి కి అర్థమైంది. ఎందుకంటే అందులో ఉన్న డ్రైవర్ కిందకు దిగే సమయం లో తన జేబులో తుపాకీ కనిపించింది, అలాగే ఆ వ్యాన్ మీద కూడా లీజా ఆటోమొబైల్స్ గుర్తు స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

రూహి వెంటనే అయాన్ కి సైగ చేసింది. తను కూడా అన్ని గమనించాను అన్నట్టు కళ్ళతోనే చెప్పాడు. ఆ వ్యాన్ ముందు డ్రైవర్ తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. ఎలాగైనా సరే వాడిని బురిడీ కొట్టించి వారిద్దరూ వ్యాన్ లోకి వెళ్ళాలి అనుకున్నారు.

రూహి తన ఫోన్ నుంచి పార్వతి కి ఒక సందేశం పంపింది. పార్వతి వెంటనే రంగం లోకి దిగింది. తను చాలా అందంగా తయారు అయ్యింది. వయ్యారంగా నడుస్తూ ఆ వ్యాన్ డ్రైవర్ వైపు వెళ్ళింది. తనని చూసి వాడు అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు. ఇంతలో పార్వతి వాడిని చేరుకొని, ఏదో అడ్రస్ కావాలి అన్నట్టు ఒక కాగితం బయటకు తీసి అడిగింది. వాడు తనని తాను మైమరచి పోయి దారి చెప్పడం లో మునిగిపోయాడు. అదే అదునుగా, పార్వతి చాలా ఒడుపుగా వాడి కోటు జేబులో ఉన్న వ్యాన్ కీస్ సంపాదించింది. వచ్చిన పని అయిపోవడం తో బాయ్ చెప్పి మెల్లగా అక్కడి నుంచి జారుకుంది.

పార్వతి నేరుగా రూహి ని చేరుకొని, ఆ వ్యాన్ కీస్ తనకు ఇచ్చింది. ఆ తరువాత... రూహి, అయాన్ పైకి లేచి నిలబడ్డారు. మెల్లగా వారి అడుగులు వ్యాన్ వైపు పడ్డాయి. వారు అలా నడుస్తూ తమ వైపే వస్తుంటే, వ్యాన్ డ్రైవర్ కి ఎందుకో అనుమానం కలిగింది అని తన చూపులు చెప్పకనే చెప్తున్నాయి.

ఇంతలో... వాడికి అనుమానం రాకుండా ఉండటం కోసం అయాన్ వెంటనే రూహి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఏదో కబుర్లు చెప్తూ నడుస్తున్నాడు. అలా అకస్మాతుగా తన చేతిని పట్టుకునేసరికి రూహి గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది. ఒక్క క్షణం మదిలో ఓ తీయని అలజడి రేగింది. తొలిసారి తన ఊపిరి భారంగా మారి, బుగ్గలు సిగ్గుతో ఎరుపు రంగు పులుముకుంటుంటే అణుచుకుంటూ అడుగులు వేసింది.

వారిని అలా చూసి ఆ డ్రైవర్ కూడా అనుమానం వదిలి ఫోన్ చూస్తూ ఉండిపోయాడు. సరిగ్గా రూహి, అయాన్ వ్యాన్ కి వంద మీటర్ల దూరం లో ఉన్నారు అనగా.... డు. డు. డు.. అంటూ ఓ బండి ఆ వీధిలోకి వచ్చింది. అందరూ తల తిప్పి అటు వైపు చూసారు. ఒక దోమలు కొట్టే బండి, పొగ వదులుతూ వస్తుంది. పొగ తో ఆ రోడ్డు మొత్తం నిండిపోయింది. ఆ బండి నడుపుతున్న వంశీ రూహి ని చూసి సైగ చేశాడు.

రూహి వెంటనే అలర్ట్ అయ్యింది. దట్టమైన పొగ కమ్ముకోవడం తో ఏమీ కనిపించడం లేదు. రూహి, అయాన్ అదే సరైన సమయం అని వారి దగ్గర ఉన్న anti fog గ్లాసెస్ పెట్టుకొని వేగంగా వ్యాన్ వెనుక వైపుకు చేరుకున్నారు. తమ దగ్గర ఉన్న కీస్ సాయం తో వెనుక వైపు తలుపు తెరిచారు. అక్కడ సుమారు ఒక ఎనిమిది మంది కళ్ళకు గంతలు, కాళ్ళు, చేతులను తాళ్లతో కట్టేసి బంధించి ఉంచారు.

సరిగ్గా అదే సమయం లో పార్వతి కూడా మరో వ్యాన్ వేసుకొని అక్కడికి చేరుకుంది. పొగ దట్టంగా ఉండటం తో ఆ వ్యాన్ డ్రైవర్ కి అంతగా ఏమీ తెలియడం లేదు. ఇంతలో రూహి, అయాన్ అందులో నుంచి ఇద్దరిని పార్వతి వ్యాన్ లోకి ఎక్కించారు. పార్వతి అక్కడి నుంచి వేగంగా వెళ్ళిపోయింది. తర్వాత రూహి, అయాన్ ఆ వెళ్ళిపోయిన వారి స్థానం లోకి ఎక్కి తమకు ఒకరికొకరు కట్లు కట్టుకున్నారు. ఆ తరువాత తన జేబులో ఉన్న వ్యాన్ కీస్ ని కిటికీ లో నుంచి బయటకు విసిరేసారు.

కొద్ది సేపు తరువాత... అలుముకున్న పొగ మొత్తం మెల్లగా తొలిగిపోయింది. వ్యాన్ డ్రైవర్ కీస్ కోసం తన జేబులో వెతికాడు. కానీ కనిపించలేదు. ఒక్కసారి చుట్టూ చూస్తే పక్కనే కింద పడి ఉండటం గమనించాడు. వెంటనే వాటిని తీసుకొని డోర్ తీసి లోపల అందరూ సరిగ్గా ఉన్నారా లేరా అని చెక్ చేసుకున్నాడు. మొత్తం ఎనిమిది లెక్క సరిపోవడం తో హమ్మయ్య అనుకున్నాడు. కానీ ఆ ఎనిమిదిలో రూహి, అయాన్ ఉన్నారు అని అస్సలు ఊహించలేకపోయాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే...
ఒక నలుగురు చైనా వారు అక్కడికి చేరుకున్నారు. అందరూ నల్ల కళ్లద్దాలు పెట్టుకొని చూడటానికి చాలా బలిష్టంగా ఉన్నారు. వారు రాగానే వ్యాన్ డ్రైవర్ వారికి సెల్యూట్ చేసి, వ్యాన్ కీస్ వారికి అందించాడు. వారిలో ఒకడు వ్యాన్ ఎక్కి స్టార్ట్ చేశాడు. మిగతా వారు కారులో ఆ వ్యాన్ ని ఫాలో అవుతున్నారు.

రూహి, అయాన్ మెల్లగా తమ కళ్ళ గంతలు తీసి కిటికీ లో నుంచి తొంగి చూస్తున్నారు. వ్యాన్ నగరం దాటి బయటకు వెళ్తుంది. కానీ ఎక్కడికి వెళ్తుంది, ఎటు వెళ్తుంది అన్నది ఆ చీకట్లో వారికి అర్థం కావడం లేదు. అలా చాలా సేపు వారి ప్రయాణం జరిగింది. సుమారు ఒక రెండు గంటల తరువాత, వారి వ్యాన్ ఒక దగ్గర ఆగింది.

వ్యాన్ ఆగగానే రూహి, అయాన్ ఏమీ తెలియనట్టు మౌనంగా పడుకున్నారు. కాసేపటికి వ్యాన్ లో బందించిన అందరినీ కిందకు దించి, వారి జేబులు అన్ని వెతికి... ఫోన్లు తీసుకొని పగలకొట్టారు. తరువాత వరసగా నడిపించుకుంటూ ఎక్కడికో తీసుకొని వెళ్తున్నారు. అలా కొద్ది దూరం నడిచిన తరువాత అందరి కళ్ళకు కట్టిన గంతలు తీశారు.

రూహి ఒక్కసారి చుట్టూ చూసింది. అదొక ఫ్యాక్టరీ లాంటిది. అంత రాత్రి వేళ కూడా పగలు అనిపించేంతగా విద్యుత్ దీపాలు వేసి ఉన్నాయి. చుట్టూ చాలా మంది చైనా సైనికులు ఉన్నారు. ప్రతి ఒక్కరి చేతిలోనూ ఆదునాథనమైన ఆయుధాలు ఉన్నాయి. అందరి కళ్ళలోనూ క్రూరత్వం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది. ఆ ప్రదేశం మొత్తం కాపలా చాలా పక్కాగా ఉంది. వారి అందరినీ దాటి బయట నుంచి ఒక్కరు కూడా లోపలకు రాలేరు అని అర్థమైంది.

రూహి అలా చుట్టూ గమనిస్తూ ఉండగానే ఒకడు వచ్చి అందరికీ తలా ఒక కవర్ ఇచ్చాడు. దాన్ని తెరిచి చూస్తే ఒక తెల్లని గౌన్ లాంటి డ్రెస్ మరియు ప్యాంట్ ఉంది. అందరినీ పక్కనే ఉన్న గదిలోకి వెళ్లి బట్టలు మార్చుకోమని చెప్పాడు. అందరూ అలాగే చేసారు.

తరువాత ఒక చైనా సైనికుడు వచ్చి ఒక్కొక్కరిని వరుసగా మెటల్ డిటెక్టర్ తో బాడీ మొత్తం స్కాన్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. అలా చెక్ చేస్తున్నప్పుడు రూహి చేతికి ఉన్న ఉంగరం చూసి మెషిన్ బీప్ మని మోగింది. వెంటనే దాన్ని తీసి విసిరేయమని ఆదేశించాడు.

కానీ రూహి తీయను అని అంది. అది వినగానే ఆ సైనికుడు రూహి చెంప మీద బలంగా కొట్టాడు. రూహి చెంప ఎర్రగా కందింది. పెదవి చిట్లి రక్తం కూడా వచ్చింది. అది చూసి అయాన్ కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. కానీ తనని ఆగమని రూహి కళ్ళతోనే సైగ చేసింది. ఆ సైనికుడు మరోసారి ఉంగరం తీసి విసిరేయమని అరిచాడు.

"ఇది నా ఎంగేజ్మెంట్ ఉంగరం. మా ఆయన చనిపోయాక తన గుర్తుగా మిగిలింది ఇది ఒక్కటే.. నా ప్రాణం పోయినా ఇది తీయను" అంటూ రూహి బదులు చెప్పింది

అది చూసి ఆ సైనికుడికి మరింత గా కోపం వచ్చింది. రూహి జుట్టు పట్టుకొని కింద పడేసాడు. కాలితో తన కడుపులో బలంగా తన్నాడు. కొంచెం కూడా జాలి లేకుండా బూటు కాలితో అలా తంటూనే ఉన్నాడు. రూహి శరీరం మొత్తం రక్తం వస్తుంది. అయినా కనికరం చూపించలేదు. రూహి ఆ నొప్పిని కూడా పంటి బిగువున భరించింది. అయాన్ కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. బలవంతంగా ఆపుకుంటున్నాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే...
ఒక వ్యక్తి అక్కడికి వచ్చాడు. తనని చూడగానే అక్కడున్న సైనికులు అందరూ నిటారుగా నిలబడి సెల్యూట్ చేసారు. తనే అక్కడున్న సైనికుల అందరికీ అధికారి అని అర్థమవుతుంది. అతను మాస్క్ ధరించి ఉండటం తో మోహం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

ఇంతలో అతను మెల్లగా రూహి ని కొడుతున్న సైనికుడి దగ్గరకు వచ్చాడు. ఏమైంది అన్నట్టు కళ్ళతోనే అడిగాడు. వాడు జరిగింది మొత్తం చెప్పాడు.

అది విన్న తరువాత...
"ఉంగరమే కదా.. వదిలేయండి. ఇలాంటి చిన్న వాటి కోసం సమయం వృధా చేయకు. మన ఆపరేషన్ మొదలుపెట్టడానికి టైమ్ దగ్గర పడుతుంది. త్వరగా రేపు ఉదయం నుంచే పని మొదలుపెట్టాలి." అని ఆదేశించి అక్కడి నుంచి ముందుకు కదిలాడు.

దాంతో వాడు రూహి ని వదిలేసి, అందరినీ పక్కనే ఉన్న గదిలోకి వెళ్ళమని సైగ చేశాడు. రూహి మెల్లగా పైకి లేచింది. తన ఒళ్ళంతా గాయాలు, రక్తం తో తడిచిపోయింది. అడుగు తీసి అడుగు వేయడం కూడా కష్టంగా అనిపించింది. భరించలేని నొప్పిని కూడా తట్టుకుంటూ నిదానంగా అడుగులు వేసింది.

ఆ సైనికులకు కాస్త దూరంగా వచ్చాక...
"మీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా మేడమ్. ఆ ఉంగరం కోసం ప్రాణాలు పోగొట్టుకుంటారా..." అని అయాన్ కళ్ళ నీళ్లతో అడిగాడు.

"ఇది మామూలు ఉంగరం కాదు అయాన్. మన ఫోన్లు అన్ని లాగేసుకుంటారు అని నాకు ముందే తెలుసు. అందుకే
ఆ రింగ్ లో లొకేషన్ ట్రాకింగ్ ఏర్పాటు చేశాను. దీని సాయం తో మనం ఎక్కడ ఉన్నాము అనేది ఎప్పటికప్పుడు బయట ఉన్న మన బృందానికి చేరుతుంది. మన ఆపరేషన్ విజయవంతం అవ్వడానికి అది చాలా ముఖ్యం." అని రూహి నవ్వుతూ చెప్పింది.

రూహి తెలివి ని చూసి అయాన్ అభినందించకుండా ఉండలేకపోయాడు.

"మేడమ్.. వాడు అంతలా కొడుతున్నాడు. అయినా మీకు నొప్పిగా లేదా. అలా నవ్వుతున్నారు "

"వీళ్ళు కొట్టే దెబ్బలు నన్ను ఏమీ చేయలేవు. అయినా మన మువ్వన్నెల జెండా కోసం రక్తం చిందించే అదృష్టం దొరికినందుకు చాలా గర్వంగా ఉంది." అంటూ రూహి తన నుదుటన జారే రక్తాన్ని తుడుచుకుంటూ ముందుకు నడిచింది.

దేశ భక్తి నరనరాల్లో నింపుకున్న ఓ గొప్ప సైనికురాలిని చూసి... అయాన్ గుండె ఉప్పొంగింది.
మన జాతీయ పతాకం కూడా మరింత గర్వంగా రెప రెప లాడింది.

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...12

అప్పటికి రూహి, ఆ చైనా  వారి స్తావరానికి వచ్చి మూడు రోజులు అయ్యింది. కానీ ఇంత వరకు వారు భారత దేశం మీద ప్రయోగించబోయే ఆయుధం ఏంటో కనిపెట్టలేకపోయింది. అక్కడ అందరికీ కొంచెం కొంచెం అవగాహన మాత్రమే వచ్చేలా పనులు ఇస్తున్నారు. కానీ పూర్తి ప్రాజెక్ట్ గురించి మాత్రం ఎవరికీ తెలియనివ్వడం లేదు. రూహి, అయాన్ ఇద్దరూ వారి కాలేజ్ లో కెమిస్ట్రీ స్పెషలైజేషన్ తీసుకోవడం తో అక్కడ ఏదోలా మేనేజ్ చేస్తున్నారు. లేకపోతే ఈ పాటికి ఎప్పుడో వారికి దొరికిపోయేవారు.

తమ దగ్గర ఎక్కువ సమయం లేదు, ఎలాగైనా సరే వచ్చిన పని త్వరగా పూర్తి చేయాలి అని రూహి కి బాగా తెలుసు. కానీ అదేలాగో అర్థం కావడం లేదు. పైగా అక్కడ సెక్యూరిటీ చాలా కట్టుదిట్టంగా ఉంది. ఎక్కడికి వెళ్లినా అడుగడుగునా చైనా సైనికులు కాపలాగా ఉన్నారు. వారి కళ్ళు గప్పి తిరగడం చాలా కష్టం. సరైన సమయం కోసం ఎదురుచూస్తుంది.

అలా ఆ రోజు రాత్రి రూహి ఆలోచనల్లో ఉండగా... మెల్లగా అయాన్ తన దగ్గరకు వచ్చాడు.

"మేడమ్, ఎలా ఉంది ఇప్పుడు మీకు?" అని నిదానంగా అడిగాడు.

రూహి మొదట ఆశ్చర్యపోయి, తరువాత కంగారుగా ఒకసారి చుట్టూ చూసింది. తమకు కాపలా గా ఎవరూ లేరు. నిజానికి అక్కడికి ఎత్తుకొని వచ్చిన 8 మందికి విడి విడిగా గదులు కేటాయించారు. ఎవరూ మరొకరితో మాట్లాడకూడదు. మాట్లాడితే ఇష్టమొచ్చినట్టు శిక్షించేవారు. ఇప్పుడు అయాన్ వారి కళ్ళు గప్పి రూహి గదిలోకి వచ్చాడు.

"ఏంటి అయాన్. నీకేమైనా పిచ్చా. ఎందుకిలా వచ్చావు. పొరపాటున నిన్ను ఎవరైనా చూస్తే." అని రూహి కంగారుగా అడిగింది.

"మిమ్మల్ని చూడకుండా ఉండలేకపోయాను. అయినా బయట ఎవరూ లేరు లే మేడమ్. మీకెలా ఉంది ఇప్పుడు " అని అడిగాడు.

"దెబ్బలు దాదాపు తగ్గిపోయాయి. ఇప్పుడు కొంచెం పర్లేదు."

ఆ మాట వినగానే అయాన్ కళ్ళలో ఓ ఆనందం కనిపించింది. అది చూసి రూహి మనసులో కూడా సంతోషం కలిగింది.

"మేడమ్. ఆగష్టు 15 ఎంతో దూరంలో లేదు. ఆలోగా వీరి గుట్టు కనిపెట్టి మట్టుబెట్టాలి. మన దగ్గర ఎక్కువ సమయం లేదు. తరువాత ఏం చేయాలో ఏమైనా ఆలోచించారా?" అని అడిగాడు.

"అదే తెలియడం లేదు అయాన్. ఈ ఆపరేషన్ గురించి ఎవరికీ పూర్తిగా తెలీదు. దీనికి సంబంధించిన మొత్తం వివరాలు ఈ బిల్డింగ్ లో ఉన్న ఒక రహస్య గదిలో పెట్టారు. కానీ దాని తెరవాలంటే రెండు కావాలి. ఒకటి తాళం, రెండోది వేలి ముద్ర...
ఆ రెండు ఈ చైనా సైన్యాధ్యక్షుడు చాంగ్ లీ దగ్గర మాత్రమే ఉంటాయి. తనకు తెలియకుండా తన నీడను కూడా తాకలేము. అలాంటిది వాటిని ఎలా తీసుకొని రావాలో తెలియడం లేదు. " అని రూహి పలికింది.

"మరి ఇప్పుడెలా మేడమ్."

"అదే ఆలోచిస్తున్నాను. వాడికి సంబందించిన వాటిలో మనకు పనికొచ్చేది ఒక్కటి దొరికినా చాలు. ఒకే ఒక్క అవకాశం. దెబ్బకు వాడికి చుక్కలు కనిపించాలి."

అప్పుడే అయాన్ కి ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.
"మేడమ్, ఆ చాంగ్ గురించి నేను ఒకటి గమనించాను. వాడికి అమ్మాయిల పిచ్చి చాలా ఉంది. ప్రతి రోజు రాత్రి వాడి గదికి అమ్మాయిలను పిలిపించుకోవడం నేను చూసాను. అదేమైనా మనకు ఉపయోగపడుతుంది అంటారా "

అ మాట వినగానే రూహి ఆలోచనలో పడిపోయింది. చాంగ్ కి అమ్మాయిలంటే ఇష్టమని మొదటి రోజే తనకు తెలుసు. ఎందుకంటే రెండు మూడు సార్లు తనని తినేసేలా చూసాడు. కానీ తను అంతగా పట్టించుకోలేదు. కానీ ఇప్పుడు అయాన్ చెప్తుంటే, ఈ ఆపరేషన్ గురించి తెలుసుకోవడానికి అదొక్కటే దారి అనిపించింది.

"సరే అయాన్.. ఒక పని చెయ్. రేపు మనం వర్క్ చేయడానికి ల్యాబ్ కి వెళ్తాం కద. అక్కడ వీలైతే ఎలాగోలా కొంచెం క్లోరొఫారం సంపాదించు. నేను ఈలోగా ఆ చాంగ్ ని ముగ్గులోకి దింపుతాను. వాడి గదికి వెళ్తాను. ఎలాగోలా మనకు కావాల్సిన వాటిని సంపాదిస్తాను. రేపు రాత్రికే వాడికి ముహూర్తం పెట్టాలి. మన దగ్గర అస్సలు సమయం లేదు."

"మేడమ్ మీరు చెప్తుంది చాలా ప్రమాదకరం. ఏ మాత్రం తేడా వచ్చినా..." అంటూ అయాన్ ఆగిపోయాడు.

"మహా అంటే ఏమవుతుంది. వాడు నన్ను అనుభవిస్తాడు. లేదా నా ప్రాణం తీస్తాడు. ఈ రెండిటిలో ఏది జరిగినా నాకు బాధ లేదు. దేశం కోసం ఆయుధం పట్టాను. కానీ ఇప్పుడు అదే దేశం కోసం నా దేహాన్ని ఓ ఆయుధం లా మార్చుకోబోతున్నాను. మన దేశం ముందు నా దేహం ఎక్కువ కాదు. ఓ కుక్క నా మీద చెయ్యి వేస్తె నేను మలినం అయిపోను కద. ఆ మువ్వన్నెల జెండా స్వేచ్ఛగా విహారిస్తున్నంత కాలం ఈ రూహి వాసుదేవ్ ఊపిరి ఆడుతూనే ఉంటుంది." అని స్పష్టంగా పలికింది.

అయాన్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. దేశం కోసం ఒక అమ్మాయి అత్యంత ముఖ్యమైనది గా భావించే శీలం సైతం తృణ పాయంగా వదులుకోడానికి సిద్ద పడిన రూహి ని చూసి గర్వం తో తన గుండె మొత్తం నిండిపోయింది. అలాంటి అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నందుకు తన మీద తనకే గౌరవం పెరిగింది.

వీరు ఇలా నిలబడి ఉండగానే... వారి గది బయట ఎవరో వస్తున్నట్టు అడుగుల శబ్దం అయ్యింది. ఇప్పుడు ఆ గదిలో అయాన్ ని చూస్తే అంతే సంగతులు. అయాన్ కి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. రూహి వెంటనే అయాన్ ని మంచం మీదకు లాగి, ఇద్దరికి కలిపి దుప్పటి కప్పింది. బయట నుంచి చూస్తే ఒకరే పడుకున్నట్టు ఉంది.

ఊహించని ఆ చర్యకు అయాన్ కాసేపు షాక్ అయ్యాడు. కానీ కదలకుండా అలాగే ఉండిపోయాడు. ఇంతలో ఓ చైనా సైనికుడు ఆ గదిలోకి ఒకసారి తొంగి చూసి అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

అయాన్, రూహి మాత్రం అలాగే ఉన్నారు. రూహి పడుకొని ఉంటే, తన మీద అయాన్ ఉన్నాడు. వారి ఇద్దరి మధ్య దూరం కొన్ని అంగుళాలు మాత్రమే. అయాన్ అంత దగ్గరగా ఉండటం తో జీవితంలో అప్పటిదాకా తెలియని సిగ్గు రూహి దరి చేరింది. తన బుగ్గలు మందారం లాగా ఎర్రగా కందిపోయాయి. కనురెప్పలు క్షణానికి ఓ సారి మూసుకుంటున్నాయి. ఇక అధరాలు అదే పనిగా వణికిపోతున్నాయి. అయాన్ పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంది.

ఆ ఏసీ గదిలో కూడా ఇద్దరికి చమటలు పట్టాయి. ఒకరి కళ్ళలోకి మరొకరు చూస్తూ ఉండిపోయారు. వారి మధ్య చేరిన దూరం కూడా మెల్లగా కరిగిపోయింది. అయాన్ అలాగే ముందుకు జరిగాడు. రూహి గుండె వేగం పెరిగింది. తన గుండె చప్పుడు తనకే వినిపిస్తుంది.

రూహి ఆ తీయని అలజడి భరించలేక కళ్ళు మూసుకుంది. అయాన్ అలాగే ముందుకు జరిగి రూహి నుదుటి మీద ఓ ముద్దు పెట్టాడు. రూహి కి దక్కిన మొదటి ముద్దు అది. ఎందుకో తెలీదు తన మనసంతా గాల్లో తేలినట్టు అనిపించింది. కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ కదలకుండా అలాగే ఉండిపోయారు. కాసేపటికి తేరుకొని అయాన్ ముందుగా పైకి లేచి నిలబడ్డాడు.

రూహి సిగ్గు పడుతూ అలాగే కూర్చుంది. అయాన్ వైపు కూడా చూడలేకపోతుంది.

ఇంతలో అయాన్ మెల్లగా నోరు తెరిచాడు.
"మేడమ్... రేపు ఆ చాంగ్ మీద చేయబోయే సాహసం విజయవంతం అయ్యాక మీకొక విషయం చెప్తాను. ఎన్నో రోజులుగా నాలోనే దాచుకున్న సంగతి అది. రేపు మీ ముందు పరుస్తాను. వెళ్ళొస్తాను మేడమ్ " అని పలికి అయాన్ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

రూహి తననే చూస్తూ ఉండిపోయింది. తన మనసులో రేపు అయాన్ ఏం చెప్తాడో బాగా తెలుసు. ఆ మాట వినే క్షణం కోసం మది ఇప్పటి నుంచే తెగ మురిసిపోయింది. జీవితంలో ఇదివరకు ఎన్నడూ తెలియని హాయి అది. ఎలా మదిని ఆపాలో తెలియక రూహి ఉక్కిరి బిక్కిరి అయ్యింది.
అలా రేపటి గురించి ఆలోచిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకుంది.

-----------------------------------------------------------

హైదరాబాద్...

"అరేయ్ ఏమంటున్నార్రా... నలుగురు రౌడీలు వెళ్లి ఒక్క ఆడ పిల్లను చంపలేక, దాని చేతిలో చావు తప్పించుకొని వచ్చారా?" అంటూ జలంధర్ కోపంగా అరిచాడు.

"అన్నా.. తను ఆడపిల్ల కాదు. ఆడ పులి లాగా ఉంది. మేము ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నప్పుడు తన కళ్ళలోకి చూడాలి. అసలు భయమన్నదే లేదు. పైగా తెగించి బరిలోకి దిగిన సైనికుడి లాగా నుంచుంది. నా చిన్నప్పుడు రుద్రమదేవి పరాక్రమం గురించి చదివినా, కానీ మొదటి సారి రాత్రే చూసినా..." అంటూ భయపడుతూ ఓ రౌడీ చెప్పాడు.

"అంత ధైర్యవంతురాలా తను... అయితే ఆ ధైర్యం నేను కూడా తప్పకుండా చూడాల్సిందే. కానీ దాన్ని చంపే ముందు ఒక్కసారి తనివితీరా కోరిక తీర్చుకొని చంపాలని ఉంది. అలాంటి ఆడదాన్ని అనుభవిస్తేనే మజా.."

"అన్న... ఆ సుజిత దాని ఇంట్లో ఉన్నంతవరకు మనం ఏమి చేయలేము. అది కాక ఇప్పుడు తనకు మనం మళ్ళీ వస్తామని బాగా తెలుసు. తప్పకుండా తన జాగ్రత్త లో తను ఉండే ఉంటుంది. తొందరపడి అక్కడికి వెళ్తే అందరం దొరికిపోతాం"

"నువ్వు చెప్పింది నిజమే. సరే ఒక పని చేయండి. ఎవరైనా కొత్త కుర్రాడికి చెప్పి తన కదలికల మీద నిత్యం ఓ కన్ను వేసి ఉంచమని చెప్పు. సరైన సమయం దొరకగానే ఎత్తుకొని మన స్తావరానికి వచ్చేయండి. దానికి మన సత్తా ఏంటో చూపిద్దాం." అంటూ జలంధర్ పళ్ళు కొరుకుతూ పలికాడు.

"సరే అన్న.. " అంటూ ఆ రౌడీలు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు.

జలంధర్ ఆలోచనలో పడిపోయాడు. సుజిత మీద కోపం ఎక్కువగా ఉంది. తనకు అప్పజెప్పిన పని ఆగిపోవడం అంటూ ఉండదు, అలాంటిది మొదటిసారి సుజిత మూలంగా జరగకపోవడం తో పట్టరాని కోపం కలిగింది. తనని ఎత్తుకొని వచ్చాక నరకం చూపించి మరీ చంపాలి అని కసిగా అనుకున్నాడు.

" . ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...12 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

. ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...13

రూహి, అయాన్ చైనా వారి స్థావరానికి వెళ్ళిపోయాక వంశీ, పార్వతి ఓ వ్యాన్ లోనే ఉంటున్నారు. రూహి చేతికి ఉన్న ఉంగరం ద్వారా తను ఎక్కడున్నది ఎప్పటికప్పుడు తమకు తెలుస్తూనే ఉంది. కాబట్టి వీరు కూడా ఆ స్థావరానికి కాస్త దూరం లో మాటు వేసి ఉన్నారు. లోపల ఏమైందో, రూహి ఎలా ఉందో అనే టెన్షన్ వారిలో చాలా ఉంది. కానీ వారికి అప్పజెప్పిన పని సక్రమంగా చేయాలని కంటికి రెప్పలా ఆ చైనా సైనికుల మీద ఓ కన్ను వేసి ఉంచారు.

అప్పుడే వారికి మరో విషయం తెలిసింది. చైనా అధ్యక్షుడు ఆగష్టు 15 వ తేది న మన భారతదేశాన్ని సందర్శించడానికి వస్తున్నాడు అని. అదే రోజున చైనా వారు మన దేశం మీద దాడి ప్లాన్ చేసారు. అలాంటి సమయం లో అదే రోజు అతను ఇండియా రావడం అనేది ఎందుకో వారికి అసలు అర్థం కాలేదు. వెంటనే ఈ సమాచారం రూహి కి చేర వేయాలి అనుకున్నారు. కానీ రూహి వెళ్లే ముందే చెప్పింది. నేను చెప్పేదాకా నన్ను కలవడం కోసం ఎలాంటి పని చేయకండి అని. అందుకే వీరు రూహి నుంచి వచ్చే కాల్ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నారు.

సరిగ్గా అదే సమయం లో... ఒక వ్యక్తి పార్వతి, వంశీ లని రహస్యంగా గమనిస్తూ ఉన్నాడు. ఆ వ్యక్తి మరెవరో కాదు. బ్లాక్ కోబ్రా బృందం నార్త్ కొరియా లో అడుగు పెట్టిన సమయం నుంచి వీరిని వెంబడిస్తూ ఉన్న వాడు. అతని చూపుల వెనుక ఉన్న మర్మం ఏంటో ఇంకా అంతుచిక్కలేదు.

------------------------------------------------------------

చాంగ్ లీ... చైనా సైన్యాధ్యక్షుడు. పనిలో చాలా క్రూరంగా ఉంటాడు. ఎంతలా అంటే ఏదైనా చిన్న అనుమానం వచ్చినా సరే వారి కళ్ళ ముందే కాళ్ళు, చేతులు, ఆ తరువాత ఒక్కో భాగం నరకుతూ నరకం చూపించి మరీ చంపుతాడు. ప్రాణాలు తీయడం అంటే చాలా సరదా.. అసలు తన ఉద్దేశం లో మనిషి ప్రాణానికి విలువ అంటూ ఉండదు. అతని చుట్టు పక్కల వారు అందరూ అతనిని ముద్దుగా రక్త పిశాచి అని అంటూ ఉంటారు.

అంతటి క్రూరమైన వాడు కాబట్టే, చైనా భారతదేశం మీద చేయబోతున్న ఈ ఉగ్ర దాడి కి అధికారి గా అతనిని నియమించారు. అతడి కనుసన్నల్లో గాలి కూడా అనుమతి లేకుండా లోపలకి రాదు. మొత్తం ఆ పథకానికి సంబంధించిన వివరాలు అన్ని ఓ రహస్య గదిలో దాచాడు. దానిని తెరిచే కీ, మరియు ఫింగర్ ప్రింట్ మాత్రం తన దగ్గరే ఉన్నాయి.

ప్రతి బలవంతుడి పరదా వెనుకా ఎవరికీ తెలియకుండా దాచుకోవాలనుకునే ఓ బలహీనత ఉంటుంది.  అలాగే చాంగ్ లీ కి కూడా ఓ బలహీనత ఉంది. అదే అమ్మాయిలు...
అమ్మాయిలు అంటే పిచ్చి. రోజుకొకరు కావాలి అనుకుంటాడు. ఇప్పుడు ఆ బలహీనతనే తన బలంగా చేసుకోవాలి అని రూహి వాసుదేవ్ అనుకుంది.

అనుకున్నదే తడువుగా ఆ రోజు వీరు పని చేస్తున్న సమయంలో చాంగ్ లీ అక్కడికి వస్తే, కావాలనే ఏదో వంక తో తనని తాకుతుంది. కన్ను గీటుతూ, పెదవి మీటుతూ రెచ్చగొట్టింది. కానీ చాంగ్ లీ మాత్రం రూహి ని చూసి చూడనట్టు ఉంటున్నాడు. రూహి రోజంతా వాడి చూపు తన మీద తిప్పుకునే పనిలోనే పడింది.

అదే సమయం లో రూహి చెప్పినట్టుగానే అయాన్, ఎవరూ గమనించకుండా ల్యాబ్ లో నుంచి క్లోరోఫారం ఒక చిన్న గాజు సీసా లో తీసుకొని జేబులో దాచుకున్నాడు.

చూస్తూ ఉండగానే సూర్య కిరణాలు పడమర దిక్కును ముద్దు పెడుతూ తన ఒళ్ళో జారిపోవడం మొదలైంది.
అప్పటికే చాంగ్ లీ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. ఆ చాంగ్ లీ తప్పక తన వలలో పడతాడు అని రూహి లో మాత్రం నమ్మకం అలాగే ఉంది.

సాయంత్రం అవడం తో అప్పటిదాకా పని చేసిన అందరినీ కూడా తమ పని అయిపోయాక వారి వారి గదులకు వెళ్లిపొమ్మని చెప్పారు. కానీ అక్కడే ఓ సమస్య ఉంది.
ఆ ల్యాబ్ వదిలి వెళ్లే ముందు అక్కడ చైనా సైనికులు ఒక్కొక్కరిని క్షుణ్ణంగా చెక్ చేస్తారు. వారి కళ్ళు గప్పి ఏ వస్తువు కూడా బయటకు తీసుకొని వెళ్లలేము. అది చూడగానే అయాన్ గుండె వేగం పెరిగిపోయింది. తన జేబులో ఉన్న క్లోరొఫారం బాటిల్ వారికి దొరికిపోతుందేమో అని భయమేసింది. తన ఒళ్ళంతా చమటలు పట్టేసాయి. తనకు ఏదో అవుతుంది అనే భయం కంటే మేడమ్ చెప్పిన పని చేయలేకపోతున్నాను అనే భయమే ఎక్కువగా ఉంది.

సరిగ్గా అప్పుడే తన ముందుకు రూహి వచ్చి నుంచుంది. అయాన్ దగ్గర నుంచి ఆ బాటిల్ తను తీసుకుంది. అయాన్ ఊపిరి బిగబట్టి ఇప్పుడు రూహి దాన్ని ఎలా ఆ గది దాటిస్తుందా అని చూస్తున్నాడు. ఇంతలో రూహి ఇప్పుడే వస్తాను అంటూ ఆ ల్యాబ్ లో ఉన్న బాత్రూం లోకి వెళ్ళింది. వెళ్తూ వెళ్తూ అక్కడ ఉన్న ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ కూడా వెంట తీసుకొని వెళ్ళింది.

అప్పటికే ఆ చిన్న సీసా ను ఎలా తీసుకొని వెళ్లాలో రూహి మది లో ఓ ప్లాన్ ఉంది. ఒక్కసారి ఊపిరి బిగబట్టింది.
ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ లో ఉన్న కత్తెర తీసుకొని తోడ దగ్గర చిన్నగా కోసింది. ఎర్రని రక్తం చిమ్మింది. పంటి బిగువున ఆ నొప్పిని ఓర్చుకుంది. ఆ సీసా పట్టేంత కోసి, ఆ తరువాత ఆ సీసా ను తన తోడ లోపలకు తోసింది. అలా చేస్తుంటే తన ప్రాణం పోయినంత నొప్పి కలుగుతుంది. తన గుండెల్లో ఎలాగైనా సరే మన భారత దేశాన్ని గెలిపించాలి అని రగులుతున్న జ్వాల ముందు ఆ నొప్పి చాలా చిన్నగా అనిపించింది.

ఇంతలో రక్తం కారడం ఎక్కువ అయ్యింది. వెంటనే తన దగ్గర ఉన్న ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తో ఆ కోసిన దగ్గర కుట్లు వేసుకొని రక్తం కారకుండా మొత్తం బ్యాండేజ్ తో కట్టు కట్టుకుంది. RAW ఏజెంట్ గా శిక్షణ ఇచ్చే సమయం లో ఇలా శరీరంలో దాచి ముఖ్యమైన వివరాలు ఎలా తీసుకెళ్ల వచ్చో శిక్షణ ఇచ్చారు. అది తనకు ఇప్పుడు ఉపయోగపడింది.

తరువాత నిదానంగా బయటకు వచ్చింది. నడవడానికి చాలా చాలా నొప్పిగా ఉంది. కానీ ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా ఉండాలని మామూలుగా నడవడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. అడుగు ముందుకు వేసిన ప్రతి సారి గుండెల్లోకి ఓ కత్తి దిగినంత నొప్పిగా ఉంది. కానీ పిడికిలి బిగించి ఓర్చుకుంటుంది. మెల్లగా ల్యాబ్ దాటి బయటకు వెళ్లాలని అటు వైపు నడిచింది. తన వెనుక అయాన్ కూడా బయటకు నడిచాడు.

చైనా సైనికుడు రూహి ని చెక్ చేస్తున్నాడు. తన చేతులతో అక్కడక్కడా కావాలనే తడుతూ చెక్ చేస్తున్నాడు. తన దగ్గర ఉన్న డిటెక్టర్ ని ఉపయోగించి కూడా చెక్ చేస్తున్నాడు. కానీ రూహి ఆ గాజు సీసా ని తన శరీరం లోపల దాచడం తో అది కూడా కనిపెట్టలేకపోయింది. తరువాత తనని తన గదిలోకి వెళ్ళమని ఆదేశించాడు.

అయాన్ కి ఏమి అర్థం కాలేదు. రూహి ఆ సీసా ని ఎలా తీసుకొని వెళ్ళింది అని. తన చూపు... అప్పటిదాకా రూహి నిలబడి ఉన్న చోటు మీద పడింది. అక్కడ ఎర్రని రక్తం....
అది చూడగానే షాక్ అయ్యాడు. రూహి చేసిన పని అర్థమై కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. దేశం కోసం తను పడుతున్న తపన చూసి గుండె మొత్తం గర్వం తో నిండిపోయింది. కానీ ఇప్పుడు ఆ రక్తం చూస్తే ఆ చైనా సైనికుడి కి అనుమానం రావచ్చు. వాడు అటు వైపు తిరిగి ఫోన్ మాట్లాడుతున్నాడు. ఏ క్షణమైనా చూడచ్చు.. ఎలా ఆ ప్రమాదం ఆపాలా అని ఆలోచించాడు.

అప్పుడే తన పక్కన ఓ గాజు గ్లాస్ కనిపించింది. దాన్ని చూడగానే ఓ ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే కళ్ళు తిరిగినట్టు నటిస్తూ ఆ గ్లాస్ మీద పడ్డాడు. గ్లాస్ పగిలింది, అలాగే అయాన్ ఒంటి మీద కూడా అక్కడక్కడా గాయాలు అయ్యి రక్తం కారింది. అది చూసి మిగతా సైనికులు వచ్చి అయాన్ ని పైకి లేపారు.

ఏమైంది అని అడిగితే కళ్ళు తిరిగాయి అని అబద్దం చెప్పాడు. ఇద్దరూ సైనికులు తనని పట్టుకొని నడిపించుకుంటూతన గదికి తీసుకొని వెళ్లారు. ఇందాక అక్కడ పడిన రక్తం కూడా అయాన్ దే అని అనుకోవడం తో వారికి రూహి మీద అనుమానం రాలేదు.

ఇంకో వైపు... రూహి గదిలోకి రాగానే తన తోడ దగ్గర వేసిన కుట్లు విప్పేసి సీసా బయటకు తీసి, తన గదిలో దాచేసింది. అక్కడ రక్తం ఏరులై పారుతుంది. ప్రాణం పోతున్నట్టు ఉంది. భరించలేని నొప్పి తనలో కలిగింది. నోట్లో తన చొక్కా కుక్కుకొని పెద్దగా అరిచి మౌనంగా ఓర్చుకుంది. కానీ తొందరగా ఆ కాలికి చికిత్స చేయకపోతే చాలా ప్రమాదమని తనకు బాగా తెలుసు. అప్పుడే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. తను ఉన్న గదిలో ఓ మంచం ఉంది. ఆ మంచానికి ఒక మూల కొంచెం పదునుగా ఉంది. దానికి తన కాలి నుంచి కారే రక్తం కొంచెం రాసి, ఆ తరువాత తన గదిలో ఉన్న అలారం గట్టిగా నొక్కింది.

అలా నొక్కితే చైనా సైనికులు వస్తారు. ఇప్పుడు కూడా ఒక నలుగురు పరుగున వచ్చారు. గదిలోకి రాగానే రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్న రూహి కనిపించింది. తన కాలి నుంచి రక్తం కారుతూనే ఉంది

ఏమైంది అని వారు కంగారుగా అడిగారు. మంచం చివర కాలికి తగిలి కోసుకుంది అని అబద్దం చెప్పింది. వారు అక్కడ చూసి తను చెప్పింది నిజమని నమ్మారు. తరువాత తనని ఎత్తుకొని ఆ స్థావరం లోనే ఉన్న డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకొని వెళ్లారు. ఆయన వెంటనే తన కాలికి చికిత్స చేసి, కుట్లు వేసాడు. అలాగే రక్తం బాగా పోవడం తో వేరే రక్తం కూడా ఎక్కించాడు. రూహి కళ్ళు మెల్లగా మూతలు పడుతున్నాయి. ప్రాణం పోయేంత నొప్పి తనలో ఉన్నా సరే తన మోహం లో మాత్రం తనకు కావలసింది సంపాదించాను అనే ఆనందం కలిగింది.

భారతదేశాన్ని కాపాడటం కోసం మరో అడుగు ముందుకు వేసాను అనే తృప్తి తో మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకుంది.

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...14

రూహి వాసుదేవ్ కు మెలుకవ వచ్చే సమయానికి మిగతా బృందం అంతా అప్పటికే ల్యాబ్ కి వెళ్లిపోయారు. కళ్ళు తెరిచి చూస్తే, డాక్టర్ దగ్గర కాకుండా తన గదిలో పడుకొని ఉంది. వెంటనే తన మంచం కింద ప్రాణాలకు తెగించి సంపాదించి దాచిన క్లోరో ఫారం సీసా ఉందా లేదా అని వెతికింది. అది కనిపించడం తో హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుంది.

లేచి ఒక్కసారి తన కాళ్ళు వైపు చూసుకుంది. తోడ దగ్గర చాలా నొప్పిగా ఉంది. కానీ రాత్రి తో పోలిస్తే చాలా నయం. ఇలాంటి గాయాలు తనకు సాధారణమే. ఒక సైనికురాలి గా ప్రమాణం చేసిన రోజే ఇలాంటి వాటికి సిద్దపడి వచ్చింది. కాబట్టి ఆ నొప్పి తనను ఎక్కువగా బాధించలేదు. పంటి బిగువున భరిస్తూ లేచి సిద్దమైంది.

అలాగే మెల్లగా ల్యాబ్ వైపు అడుగులు వేసింది. అప్పటికే అక్కడ మిగతా వారు పని చేస్తూ కనిపించారు. రూహి కూడా తన పనిలోకి దిగింది. రూహి ని చూడగానే అయాన్ ఒక్కసారి చుట్టూ చూసాడు, ఎవరూ తనని గమనించడం లేదు అని తెలిసి వేగంగా తన వైపు వచ్చాడు.

"ఎలా ఉంది మేడమ్ మీకు?" అని అడిగాడు.

"పర్లేదు ఇప్పుడు." అంటూ రూహి తనకు సమాధానం ఇచ్చింది.

"ఎందుకని మేడమ్ మీరు ఇలాంటి పని చేసారు. మీకు ఏమైనా అయితే. అయినా ఎవరైనా శరీరం కోసి తీసుకొని వెళ్తారా?" అంటూ కళ్ళ నీళ్లతో అడిగాడు.

"కొందరికి డబ్బంటే పిచ్చి, మరికొందరికి వస్తువుల మీద పిచ్చి ఉంటుంది. నాకు మాత్రం మన దేశం అంటే పిచ్చి... శత్రువుల నుంచి మన దేశాన్ని కాపాడటం కోసం నా గుండె చప్పుడు ఆగిపోయే చివరి క్షణం దాకా పాటు పడుతూనే ఉంటాను. దాని కోసం అవసరం అయితే నా గుండె నే చీల్చమని చెప్పినా ఆనందంగా ఇచ్చేస్తాను అయాన్."

రూహి మాటలకు అయాన్ కళ్ళలో నీళ్లు మరింతగా తిరిగాయి.
"మీలాంటి గొప్ప సైనికురాలి తో కలిసి పనిచేయడం నా అదృష్టంగా భావిస్తున్నాను మేడమ్. ఇండియా లో పుట్టినందుకు చాలా గర్వంగా ఉంది " అంటూ రూహి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకొని ప్రేమగా నిమిరాడు.

రూహి లో అప్పటిదాకా ఉన్న నొప్పి కొద్దిగా తగ్గినట్టు అనిపించింది. మనసుకు నచ్చిన వారి స్పర్శ క్షణకాలమైనా సరే, నొప్పించే ఎంతటి భాదైనా అదే క్షణం లో తుడిచేయదా...

ఇద్దరూ అలాగే నుంచున్నారు. ఒకరి కళ్ళలో ఒకరు చూసుకుంటున్నారు. కాలం సమాధానం చెప్పని ఎన్నో ప్రశ్నలకు ఇరువురి కళ్ళలో జవాబులు దొరికాయి. మాటల్లో చెప్పలేని ఊసులు ఎన్నో ఆ మౌనం లో ఒకరి మది మరొకరి మది తో పంచుకుంది.

వారు అలా ఉండగానే ఆ ల్యాబ్ లో ఉన్న సైనికులు సెల్యూట్ చేసిన శబ్దం వినిపించింది. ఇద్దరూ టక్కున తల తిప్పి చూసారు. ఆ ల్యాబ్ లోకి చాంగ్ లీ వస్తూ కనిపించాడు. తనని చూడగానే రూహి అయాన్ ని దూరంగా వెళ్ళమని సైగ చేసింది. అయాన్ అలాగే వెళ్ళాడు.

రూహి కి బాగా తెలుసు.. ఆ చాంగ్ లీ తప్పకుండా తన కోసం వస్తాడని. ఎందుకంటే నిన్న తను వాడిని కావాలనే రెచ్చగొట్టింది. తన ఊహను నిజం చేస్తూ చాంగ్ లీ రూహి దగ్గరకు వచ్చాడు.

రూహి వాడి వైపు చూస్తూ కొంటెగా ఓ నవ్వు నవ్వింది. ఆ నవ్వుకు ఎవరైనా సరే ఫిదా అవ్వాల్సిందే... అలాగే చాంగ్ లీ కూడా అయ్యాడు.

"నిన్న రాత్రి నీ కాలికి ఏదో దెబ్బ తగిలింది అంట కదా..." అని గంబీరమైన గొంతు తో అడిగాడు.

"అవును. మంచం చివర పదునుగా ఇనుప చువ్వ ఉంది, అది చూసుకోలేదు."

"మరి ఆ నొప్పితో కూడా ల్యాబ్ కి ఎందుకు వచ్చావ్ "

"ల్యాబ్ కి వస్తేనే కదా మరి మిమ్మల్ని చూడగలం." అంటూ రూహి తన కళ్ళలోకి చూస్తూ మత్తుగా పలికింది.

ఆ మాటకు చాంగ్ లీ మోహం లో కూడా ఓ చిరునవ్వు వచ్చింది.
"నేనంటే అంత ఇష్టమా " అని ప్రశ్నించాడు.

"నా కళ్ళలో కనపడటం లేదా?" రూహి ఎదురు ప్రశ్నించింది.

"అయితే ఈ రాత్రికి కలుద్దాం. నీ ఇష్టం ఎంతుందో చూస్తాను." అంటూ కన్ను కొట్టాడు.

రూహి సిగ్గు పడింది. చాంగ్ లీ తనని చూస్తూ నవ్వుతూ అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు. రూహి వాడు వెళ్లిన వైపే చూస్తూ...
'ఈ రాత్రికి నా ఇష్టం కాదు, నా సత్తా చూపిస్తాను' అని మనసులోనే అనుకుంది.

తను వెళ్ళిపోయాక ఆ రాత్రి ఏమి చేయాలో మనసులోనే ఓ పథకం వేసుకుంది. తరువాత అయాన్ కలిసి తను ఏం చేయాలో కూడా అర్థమయ్యేలా చెప్పింది.

"చాలా పెద్ద సాహసమే చేస్తున్నారు. జాగ్రత్త మేడమ్."

"ప్రాణాలతో తిరిగొస్తే మన మువ్వన్నెల జెండా ఎగరేస్తాను, అక్కడే మరణిస్తే ఎగిరే ప్రతి జెండాలో నిండి ఉంటాను. అంతే తేడా..." అంటూ రూహి ముందుకు కదిలింది. ఆ క్షణం మన దేశానికి ఓ రూపం ఉంటే కచ్చితంగా రూహి ప్రేమను చూసి మనసారా తనని తన గుండెలకు హత్తుకునేదేమో...

---------------------------------------------------------------

అదే రోజు రాత్రి....

రూహి ఎదురుచూస్తున్న సమయం రానే వచ్చింది. చీకటి పడిన తరువాత రూహి ని తన గది కి తీసుకొని రమ్మని చైనా సైనికులకు చాంగ్ లీ ఆదేశించాడు. దేశం కోసం తన దేహం సైతం తృణ పాయంగా వదులుకోడానికి రూహి ముందుకు కదిలింది. చాంగ్ లీ ని మురిపించి మైమరిపించి తన పనిని సాధించడం కోసం రూహి ఈరోజు చీర
కట్టుకుంది. అప్పటికే తన గదిలో చాలా జాగ్రత్తగా దాచిన క్లోరో ఫారం బయటకు తీసి తన చీర కొంగులో దాచుకుంది. ఈరోజు ఎలాగైనా వాడికి మత్తు ఇచ్చి తనకు కావాల్సిన సమాచారం తెలుసుకోవాలని దృడంగా నిశ్చయించుకుంది.

తన ఆలోచనలు ఇలా ఉండగానే చాంగ్ లీ గది దగ్గరకు చేరుకుంది. అక్కడ కొంతమంది అమ్మాయిలు నిలబడి ఉన్నారు. వారి వాలకం చూడగానే రూహి కి ఒక అనుమానం వచ్చింది. తప్పకుండా వారు తనని క్షుణ్ణంగా తనిఖీ చేసి ఆ తరువాతే లోపలకు పంపిస్తారు అని అర్థమైంది. అదే జరిగితే తను తెచ్చిన క్లోరో ఫారం వారికి దొరికిపోయే ప్రమాదం ఉంది. అప్పుడు తను ఇన్ని రోజులు పడిన శ్రమ మొత్తం వృధా అవుతుంది. అందుకే ఏం చేయాలా అని ఆలోచించింది. చివరకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

తను ఆ గదిలోకి వెళ్లకుండా ఇప్పుడే వస్తాను అని చెప్పి పక్కనే ఉన్న వాష్ రూమ్ లోకి వెళ్ళింది. కొద్ది సేపటి తరువాత బయటకు వచ్చింది. తిరిగి చాంగ్ లీ గది వైపు అడుగులు వేసింది. తను ఊహించినట్టుగానే మొదట తనని ఓ గది లోకి తీసుకొని వెళ్లారు. అక్కడ అమ్మాయిలు తనని క్షుణ్ణంగా చెక్ చేసారు. రూహి దగ్గర ఏమి దొరకకపోయే సరికి అప్పుడు తనని చాంగ్ లీ గది లోకి పంపించారు.

లోపలకు అడుగు పెట్టగానే గుప్పుమంటూ సిగరెట్ పొగ, మందు వాసన రూహి ని చేరింది. ఆ వాసనకే తన కడుపులో తిప్పినట్టు అయ్యింది. తట్టుకొని నిలబడి కాసేపటికి తేరుకుంది.

ఒక్కసారి చుట్టూ చూసింది. తనకు కాస్త దూరం లో చాంగ్ లీ ఒక సోఫా లో కూర్చొని ఉన్నాడు. తన నోట్లో సిగార్ పైప్ ఉంది. ఎదురుగా టేబుల్ మీద మందు గ్లాస్ కనిపించింది. తన కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాడు అని తన కళ్ళలో స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. ఎదురుగా రూహి ని చీర లో చూడగానే చాంగ్ లీ మోహం లో ఓ వెలుగు వచ్చి చేరింది. తనని చూసి మైమరచిపోయాడు.

"డార్లింగ్ ఇక్కడికి రా... " అని పిలిచాడు.

కోపం తో రూహి పిడికిలి బిగుసుకుంది. కానీ బలవంతంగా ఆపుకుంది. అక్కడ వాడిని ఒక్క దెబ్బతో మట్టి కరిపించగలదు. కానీ ఆ గది లో అన్ని చోట్లా కెమెరా లు ఉన్నాయి. ఆ కెమెరాలో కనిపించే దృశ్యాన్ని ఒక కంప్యూటర్ సాఫ్ట్వేర్ నిత్యం పర్యవేక్షిస్తూ ఉంటుంది. ఆ గదిలో ఒక చిన్న పెనుగులాట జరిగినా సరే మొత్తం సైనికులకు సందేశం పంపిస్తుంది. అప్పుడు తను దొరికిపోతుంది. కానీ ఆ నిఘా వ్యవస్థ ను ఆఫ్ చేసే స్విచ్ చాంగ్ లీ దగ్గర మాత్రమే ఉంటుంది. తను వచ్చిన పని పూర్తి అయ్యేదాకా అక్కడ చాలా ఆచి తూచి అడుగులు వేయాలి అనుకుంది. అందుకే పట్టరాని కోపం వచ్చినా నవ్వుతూ తన దగ్గరకు నడిచింది.

"ఇక్కడ కూర్చో అంటూ..." తన పక్కన చూపించాడు.

రూహి రాని నవ్వును తెచ్చుకుంటూ అలాగే కూర్చుంది.
చాంగ్ లీ వెంటనే రూహి బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకోడానికి వచ్చాడు.

"అప్పుడే నా.. కాసేపు ఆగండి " అంటూ రూహి నవ్వుతూ తనని దూరంగా తోసింది.

తరువాత ఎదురుగా ఉన్న మందు ను గ్లాస్ లో పోసి వయ్యారంగా అందించింది. వాడు కళ్ళతోనే రూహి ని తింటూ, గడ గడ మంటూ తాగేసాడు.

అప్పుడే రూహి చూపు ఎదురుగా గోడ మీద పడింది. ఆ గోడ కు భారతదేశ చిత్రపటం, మరియు జెండా తగిలించి ఉన్నాయి. వాటి మీద కత్తులతో గుచ్చి ఉన్నాయి. దాన్ని చూడగానే రూహి రక్తం మరిగిపోయింది. తనకు వస్తున్న కోపానికి ఆ చాంగ్ లీ తల కాయ ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరకాలని ఉంది. కానీ నిస్సహాయ స్థితి లో ఆగిపోయింది.

ఇంతలో చాంగ్ లీ, రూహి ఆ గోడ వంక చూడటం చూసాడు.

"ఏంటి అది చూస్తున్నావా.. అదే మనం చేయబోయే ఆపరేషన్. చరిత్ర ఇంతకు ముందు చూడని ఘోరమైన విధ్వంసం అది. మరో నాలుగు రోజుల్లో భారతదేశం మొత్తం ఉలిక్కి పడుతుంది. చైనా పేరు చెప్తేనే భారతీయులు అందరూ ఉలిక్కిపడతారు." అంటూ చాంగ్ లీ నవ్వుతూ పలికాడు.

'ఎవరు ఎవరి పేరు చెప్తే బయపడతారో తొందర్లో నువ్వే చూస్తావ్ రా... నేను ఉండగా నా దేశం లో మొలచిన గడ్డి పోచ కు కూడా హాని రానివ్వను. నీలాంటి తీవ్రవాదుల గుండెల మీద నా దేశపు మువ్వన్నెల జెండా ను సగర్వంగా ఎగరేస్తాను.' అంటూ రూహి మనసులోనే అనుకుంది.

"అయినా పడక గదిలో సుఖాలకు తప్ప పదాలకు చోటు ఇవ్వకూడదు. నీ అందం నన్ను పిచ్చి ఎక్కిస్తుంది. ఈ రాత్రికి నా దాహం తీర్చుదువు రా." అంటూ రూహి ని లాగి మంచం మీదకు విసిరేసాడు.

తరువాత చాంగ్ లీ తను వేసుకున్న చొక్కా విప్పాడు. రూహి చూపు వాడి మెడలో వేసుకున్న ఓ చైన్ మీద పడింది. ఆ చైన్ లో చిన్న బటన్ లాంటిది కనిపించింది. ఈ నిఘా వ్యవస్థ ఆపే స్విచ్ అదే అని తనకు అర్థమైంది. కానీ తొందరపడి తప్పు చేయకూడదు, తెలివిగా పని పూర్తి చేయాలని అనుకుంది.

ఇంతలో...
"నువ్వు కూడా త్వరగా బట్టలు విప్పు..." అంటూ చాంగ్ లీ రూహి ని ఆదేశించాడు.

"అదేదో మీరే చేయచ్చు కదా..." అంటూ రూహి వయ్యారంగా బదులు ఇచ్చింది.

ఆ మాటకు చాంగ్ లీ మనసు లో ఆనందం ఉరకలు వేసింది. రూహి దగ్గరగా చేరుకున్నాడు. రూహి సిగ్గు పడుతూ మెలికలు తిరిగింది. వాడి కళ్ళలో కామం కదలాడింది. అలాంటి సమయం కోసమే రూహి ఎదురుచూస్తుంది.

వాడికి దొరకకుండా దూరంగా జరిగి, తను చిన్నప్పుడు నేర్చుకున్న డాన్స్ వేయడం మొదలుపెట్టింది. నెమలి లాగా హొయలు ఓలుకుతూ తను చేసే నాట్యం చూసి చాంగ్ లి మైమరచి పోయాడు.

రూహి కళ్ళు మూసుకొని ఒక్కసారి తన గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకుంది. తన కళ్ళ ముందు జాతియ జెండా కప్పుకొని సగర్వంగా భారతదేశ ఒడిలో నిద్రిస్తున్న ఏజెంట్ విక్రమ్ వాసుదేవ్ కనిపించాడు. నీ పేరు నిలబెడతాను, మన దేశాన్ని కాపాడుతాను నాన్న.. అంటూ మనసులోనే అనుకొని పాట పాడడానికి గొంతు విప్పింది.

'ఏ దేశమేగినా ఎందుకాలిడినా
ఏ పీఠమెక్కినా ఎవ్వరెదురైనా
పొగడరా నీ తల్లి భూమి భారతిని
నిలుపరా నీ జాతి నిండు గౌరవమూ...

ఏ పూర్వ పుణ్యమో, ఏ యోగ బలమో
జనియించినాడ వీ స్వర్గఖండమున
ఏ మంచిపూవులన్ ప్రేమించినావో
నిను మోచె ఈ తల్లి కనక గర్భమున.

లేదురా ఇటువంటి భూదేవి యెందూ
లేరురా మనవంటి పౌరులింకెందు.
సూర్యునీ వెలుతురుల్ సోకునందాక,
ఓడలా ఝండాలు ఆడునందాక,

అందాక గల ఈ అనంత భూతలిని
మన భూమి వంటి చల్లని తల్లి లేదు
పాడరా నీతెలుగు బాలగీతములు
పాడరా నీ వీర భావ భారతము."

చాంగ్ లీ కి ఆ పాట అర్థం తెలియదు. తెలిసి ఉంటే తన మోహం లో రంగులు వేరేలా ఉండేవేమో... కానీ అందంగా నాట్యమాడుతున్న రూహి ని చూస్తూ తనలో కోరికలు బుస కొట్టాయి.

చమట తో తడిచిన రూహి అందం చూసి చాంగ్ లి పిచ్చివాడు అయ్యాడు. ఆ క్షణం తను ఒక దేవ కన్య లాగా కనిపించింది.

"నీ రూపం చూస్తుంటే నాలో తెలియని కోరికలు రేపుతున్నాయి." అని మత్తుగా పలికాడు.

"నా రూపమే కాదు, నా నుంచి వచ్చే సువాసన కూడా అలాగే ఉంటుంది " అంటూ రూహి రెచ్చగొడుతూ పలికింది.

"నిజమా..." అంటూ చాంగ్ లీ అడుగు ముందుకు వేసాడు.

"కావాలంటే మీరే చూడండి..." అంటూ రూహి తన చీర కొంగు ను పక్కకు తీసేసింది.

రూహి ని అలా చూడగానే చాంగ్ లీ మతి పోయింది. మెల్లగా ముందుకు జరిగి,  తనతో ఆ రాత్రి ని ఊహించుకుంటూ రూహి చీర కొంగును మొహానికి గట్టిగా హత్తుకొని గాలి పీల్చాడు.

తనకు తెలియని విషయం ఏంటంటే రూహి క్లోరొఫారం ఎలా లోపలకు తీసుకురావాలో బాగా ఆలోచించి దాన్ని తన చీర కొంగు మీద చల్లుకొని వచ్చింది. అది తెలియక దాన్ని పీల్చిన ఒక్క క్షణం తరువాత చాంగ్ లీ అలాగే రూహి మీద స్పృహ తప్పి పడిపోయాడు.

రూహి వెంటనే వాడి మెడలో ఉన్న స్విచ్ నొక్కింది. మొత్తం కెమెరాలు అన్ని ఆఫ్ అయ్యాయి. అప్పుడు రూహి మోహం లో ఓ నవ్వు వచ్చింది.

"ఈ ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ ఉండగా నా దేశం మీదకు రావాలని చూస్తే ఎలా వదులుతాను అనుకున్నావ్ రా కుక్క..." అంటూ వాడి చేతిని ముందుకు లాగి గుండెల మీద ఒక్క తన్ను తన్నింది.

చాంగ్ లీ ఎగిరి దూరంగా పడ్డాడు. రూహి ఉగ్ర రూపం చూస్తే ఎవరైనా వణికిపోవాల్సిందే...
తన గుండె కోపం తో ఎగసి పడుతుంది. కళ్ళు నిప్పులు కక్కుతున్నాయి. పిడికిలి బిగుసుకుంది.
ఆ క్షణం రూహి వాసుదేవ్ బరిలో దిగిన భద్రకాళి లాగా నిలబడింది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...14 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...15

చాంగ్ లీ మెల్లగా కళ్ళు తెరిచాడు. స్పృహలోకి వచ్చాక ఒక్కసారి చుట్టూ చూసి కాసేపు షాక్ అయ్యాడు. తన గదిలో తనే బందీగా కుర్చీలో కట్టేసి ఉన్నాడు. అలాగే తన మెడలో ఉండాల్సిన చైన్ కూడా లేదు. దాంతో అ గది నిఘా వ్యవస్థ ను కూడా ఆఫ్ చేసారు అని అర్థమైంది. అసలేం జరిగిందో గుర్తు చేసుకోడానికి ప్రయత్నించాడు. గదిలోకి వచ్చిన రూహి అంద చందాలు చూసి మైమరచిపోతూ తన చీర కొంగు ను గట్టిగా మొహానికి అద్దుకున్నాడు. ఆ తరువాత ఏం జరిగిందో అసలు గుర్తులేదు.

తను ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండగానే
"దిమ్మ తిరిగి బొమ్మ కనపడుతుందా..." అనే గొంతు వినిపించింది.

చాంగ్ లీ టక్కున తల తిప్పి కుడి వైపు చూసాడు. అక్కడ గోడకు తగిలించిన భారత జాతీయ పతాకం ముందు రూహి కూర్చొని ఉంది. తను ఆ జెండా మీద గుచ్చిన కత్తులు ఇప్పుడు రూహి చేతిలో ఉన్నాయి. అప్పుడు చాంగ్ లీ కి తానెవరో అర్థమైంది. ఇండియా నుంచి ఒక ఏజెంట్ ఇక్కడికి వచ్చింది అని తెలుసు. కానీ ఓ అమ్మాయి తన దాకా రాలేదు అని తనని అస్సలు పట్టించుకోలేదు. కానీ నేడు తన ఎదురుగా కూర్చుంది తనే అని తెలియగానే, తెలియకుండానే తనలో వణుకు పుట్టింది. నుదుటి మీద నుంచి చమటలు కారాయి.గుండెల్లో దడ మొదలయింది.

రూహి మెల్లగా తన వైపు అడుగులు వేసింది. వాడి కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తూ...
"నేనెవరో అర్థమైందా చాంగ్ లీ..."

"నా పటిష్టమైన సైన్యం దాటి నువ్వు ఇక్కడిదాకా వచ్చావా? ఇదంతా నేను నమ్మలేను " అని ఆశ్చర్యపోతూ అడిగాడు.

"సీతమ్మ వారిని రావణుడు ఎత్తుకొని పోయి భద్రంగా అశోక వనం లో దాచాడు. తన చుట్టూ వందల మంది సైనికులు కాపలాగా ఉన్నారు. శత్రు దుర్బెధ్యమైన కోట కూడా తన సొంతం. అన్నిటికీ మించి రాముడికి సీత కు మధ్య ఓ పెద్ద సముద్రమే ఉంది. అయినా సరే సీతమ్మను కలవాలనే రాముడి ప్రేమ ముందు అవేవి ఆపలేకపోయాయి.
అలాగే నా మాతృ దేశాన్ని కాపాడాలనే నా ఆశయం ముందు నువ్వు, నీ సైన్యం నన్ను ఎప్పటికీ ఆపలేరు.
మన సంకల్పం ఎంత గొప్పదైతే మన అడ్డంకులు అంత చిన్నవి గా కనపడతాయి."

చాంగ్ లీ ఇంకా షాక్ లోనే ఉన్నాడు. వాడు తేరుకునేలోగా రూహి ఆ గది లో ఉన్న మానిటర్ దగ్గరకు వెళ్ళింది. అక్కడి నుంచి ఆ మొత్తం ఫ్యాక్టరీ లో ఏం జరుగుతుందో స్పష్టంగా చూడచ్చు. వెంటనే తన దగ్గర ఉన్న రిమోట్ సాయం తో అయాన్ ఉన్న గదిలో లైట్ మూడు సార్లు ఆఫ్ చేసి ఆన్ చేసింది.

రూహి అక్కడికి వచ్చే ముందే అయాన్ కి అలాంటి సిగ్నల్ రాగానే తన పని మొదలుపెట్టమని చెప్పి వచ్చింది. రావాల్సిన సిగ్నల్ రాగానే అయాన్ మెల్లగా తన గది లో నుంచి బయటకు వచ్చాడు. అక్కడ కాపలా గా ఇద్దరు చైనా సైనికులు తిరుగుతున్నారు. వారి మీద చాలా చాక చక్యంగా దాడి చేసి స్పృహ తప్పించి తన గదిలో బందించాడు. ఆ తరువాత వారి బట్టలు ధరించి చాంగ్ లీ గది వైపు అడుగులు వేసాడు.

రూహి అప్పటికే అక్కడున్న సైనికులను వేరే చోటుకు వెళ్ళమని చాంగ్ లీ సెల్ నుంచి సందేశం పంపించింది. అది చాంగ్ లీ నే చెప్పాడు ఏమో అనుకొని వారు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. తనకు అడ్డుగా ఎవరూ లేకపోవడం తో అయాన్ చాలా సులభంగా చాంగ్ లీ గది దాకా వచ్చాడు. రూహి వెంటనే తలుపు తెరిచి తనని లోపలకు రానిచ్చింది.

అయాన్ రూహి ని సురక్షితంగా చూసి గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. రూహి కూడా తనని అలాగే గుండెలకు హత్తుకుంది. ఇద్దరు కొన్ని క్షణాలు పాటు అలాగే ఉన్నారు. మాటల్లో చెప్పలేని మధుర భావాలు మది తో పంచుకున్నారు. కాసేపటికి అయాన్ అక్కడ కట్టేసి ఉంచిన చాంగ్ లీ ని చూసాడు. కోపంగా గన్ తీసుకొని తన వైపు అడుగు వేయబోయాడు. రూహి తనని ఆపేసింది.

"అయాన్... ముందు మనం చేయాల్సిన పని చాలా ఉంది. అసలు ఈ నార్త్ కొరియా మరియు చైనా కలిసి మన దేశం మీద ఏం చేయబోతున్నారో తెలుసుకోవాలి. అలా తెలుసుకోవాలి అంటే ఈ చాంగ్ లీ దాచిన డాక్యుమెంట్స్ అన్ని ఎక్కడ ఉన్నాయో వెతకాలి. వాటిని ఇక్కడే ఒక రహస్య గదిలో దాచాడు. ఆ గది ఎక్కడుందో వెతకాలి."

ఆ మాటకు అయాన్ అవును అన్నట్టు తల ఆడించాడు.
"మేడమ్ ఈ ఫ్యాక్టరీ చాలా పెద్దది. మొత్తం అన్ని గదులు వెతుకుతూ వెళ్లినా ఈ రాత్రి సరిపోదేమో. పైగా బయట గస్తీ కాస్తున్న చైనా సైనికుల కళ్ళు గప్పి వెతకడం అంటే పెద్ద సాహసమే. ఎలా ఆ పని పూర్తి చేస్తాం." అని అనుమానంగా అడిగాడు.

"దానికి నా దగ్గర ఒక ఐడియా ఉంది." రూహి స్పష్టంగా చెప్పింది.

"ఏంటి మేడమ్ అది." అంటూ అయాన్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

రూహి వెంటనే తన ముందున్న ప్రాజెక్టర్ స్క్రీన్ వైపు చూపించింది.
"ఇదే ఈ ఫ్యాక్టరీ బ్లూ ప్రింట్.. మొత్తం 108 గదులు ఉన్నాయి. ప్రతి గది ముందు ఇద్దరు సైనికులు కాపలా గా ఉన్నారు. వారు ఈ చాంగ్ లీ ఆదేశానుసారం పని చేస్తారు. అంతే కాదు ప్రతి గది ముందు సీసీ కెమెరా లు ఉన్నాయి. కాబట్టి వీడి దగ్గర నుంచి వారిని ఆ గదులో ఒక్కోటి తెరవమని చెప్పిద్దాం. అందులో ఏముందో చూద్దాం. ఏ గదినైతే ఆ సైనికులు తెరవలేక పోతారో ఆ గదిలోనే మనకు కావాల్సినవి ఉన్నాయి. ఎందుకంటే ఆ రహస్య గది తెరిచే తాళం చాంగ్ లీ దగ్గర మాత్రమే ఉంటుంది. అదే తన మెడలో వేసుకున్న ఈ కీ..." అంటూ రూహి తన పథకం చెప్పింది.

"అంతా బాగుంది కానీ, ఇప్పుడు చాంగ్ లీ వారిని తలుపులు తెరవమని చెప్తాడు అంటారా..."

"వాడు చెప్పక్కరలేదు. ఎలా చెప్పించాలో నాకు తెలుసు" అంటూ... తన వేలికి ఉన్న ఉంగరం బయటకు తీసి దానిని ఎదురుగా ఉన్న సిస్టమ్ కి కనెక్ట్ చేసింది. అందులో తను ఇక్కడికి వచ్చినప్పటి నుంచి చాంగ్ లీ మాట్లాడిన ప్రతి మాట రికార్డు అయ్యి ఉంటుంది. అందులో నుంచి తనకు కావాల్సిన పదాలను వెతికి వాటిని కలుపుతూ ఓ ఆడియో టేప్ తయారు చేసింది. తరువాత దాన్ని ప్లే చేసింది.

"తొందరగా మీరు కాపలా కాస్తున్న గది తెరిచి అందులో ఏముందో చెప్పండి..." అని పలికింది.

ఆ మాట వింటే ఎవరైనా సరే చాంగ్ లీ నే చెప్పాడేమో అన్నట్టు ఉంది. రూహి తెలివి చూసి అయాన్ కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు.

రూహి వెంటనే ఒక్కో గది ముందు ఉన్న సైనికులకు ఇంటర్ కామ్ లో కనెక్ట్ అయ్యి తను తయారు చేసిన ఆడియో వినిపించింది. అయాన్ కూడా ఇంకో వైపు నుంచి అదే పని చేస్తున్నాడు. అలా ఒక అరగంట తరువాత మొత్తం అన్ని గదులు వెతికేశారు. కానీ ఆ రహస్య గది మాత్రం ఎక్కడుందో కనిపెట్టలేకపోయారు.

రూహి కి అయాన్ కి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. తాము ఎక్కడ తప్పు చేసారో తెలియలేదు. ఇప్పుడు ఎటు వైపు అడుగు వేయాలో తెలియక నిరాశ గా నిలబడి పోయారు.

అప్పుడే వారికి చాంగ్ లీ నవ్వు వినిపించింది. ఇద్దరు తల తిప్పి చూసారు.

"ఏంటి రూహి, నువ్వు వెతికేది దొరకలేదు కద. ఇందాక నువ్వు చెప్పినట్టుగా ఆ రావణాసురుడిని నేనే. రావణుడి ప్రాణం కడుపులో ఉన్నట్టు నా రహస్యం నాలోనే ఉంటుంది. నన్ను దాటి బయటకు రాదు. నీకు ఎప్పటికీ అది దొరకదు " అంటూ మరింత పెద్దగా నవ్వాడు.

ఎంత కష్టపడినా సరే అక్కడే ఆగిపోవడం తో రూహి లో కోపం కట్టలు తెంచుకుంది. తన పక్కన ఉన్న వస్తువులు అన్ని చెల్లా చెదురుగా విసిరేసింది. ఆ వస్తువులు వెళ్లి పక్కనే ఉన్న షెల్ఫ్ కి తగిలి అక్కడున్న బొమ్మలు కూడా కింద పడి విరిగిపోయాయి. చాంగ్ లీ నవ్వు మరింతగా పెరిగింది. ఆ నవ్వు వింటుంటే రూహి లో ఆవేశం మరింత ఎక్కువైంది. తన పక్కనే ఉన్న కత్తి తీసుకొని వాడి మీదకు వెళ్ళింది.

సరిగ్గా అప్పుడే...
"ఆవేశం కనిపించే వెలుగును కూడా కప్పేస్తుంది. ఆలోచన కటిక చీకటి లోను దారి చూపుతుంది." అనే మాట వినిపించింది.

రూహి టక్కున ఆగి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

"ఈ మాట మీ నాన్న గారు ఏజెంట్ విక్రమ్ వాసుదేవ్ చెప్పారు. అప్పుడే మర్చిపోయారా మేడమ్." అంటూ అయాన్ గుర్తుచేసాడు.

ఆ మాట తో రూహి ఆగిపోయింది. ప్రశాంతంగా అక్కడే కింద కూర్చుంది. నాన్న రూపం గుర్తురావడం తో తనలో ఆవేశం తగ్గి ఆలోచన మొదలైంది. ఆ ఆలోచనల్లో నుంచి ఇందాక చాంగ్ లీ చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది.
"రావణుడి ప్రాణం తన కడుపులో ఉన్నట్టు ఆ రహస్యం కూడా నాలోనే ఉంటుంది. " అని..
ఆ మాట పదే పదే మనసులో మననం చేసుకుంది. ఈ ఫ్యాక్టరీ లో ఉన్న ప్రతి గది వెతికేసాం. ఇక మిగిలింది ఈ చాంగ్ లీ గది మాత్రమే.. అంటే ఆ రహస్య గది కూడా ఇక్కడే ఉందా.. ఆ ఆలోచన రాగానే రూహి కళ్ళు మెరిసాయి.

"అయాన్.. ఆ రహస్య గది కి చేరే మార్గం ఈ గదిలోనే ఉంది. జాగ్రత్తగా వెతుకు." అని ఆదేశించింది.

రూహి నుంచి ఆ మాట రాగానే చాంగ్ లీ మోహం లో నవ్వు మాయం అయ్యి రంగులు మారాయి. అది చూసాక రూహి అనుమానం నిజమైంది.

ఇద్దరు ఆ గది మొత్తం క్షుణ్ణంగా వెతికారు. కానీ ఎక్కడ ఎలాంటి ఆధారం దొరకలేదు. అది మీకు దొరకదు అన్నట్టు చాంగ్ లీ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు.

సరిగ్గా అప్పుడే రూహి చూపు... వారికి ఎదురుగా ఉన్న షోకేస్ షెల్ఫ్ మీద పడింది. అక్కడ చాలా రకాల బొమ్మలు ఉన్నాయి. ఇందాక కోపం లో వస్తువులు విసిరినప్పుడు ఆ షెల్ఫ్ లో ఉన్న అన్ని బొమ్మలు కొంచెమైనా పక్కకు జరిగాయి. కానీ మధ్యలో ఉన్న ఏనుగు బొమ్మ మాత్రం అలాగే కదలకుండా ఉంది.

రూహి మెల్లగా దాని దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆ ఏనుగు బొమ్మను చేతిలోకి తీసుకోవాలని చూసింది. కానీ అది రాలేదు. ఈసారి దాన్ని బలంగా ఎడమ వైపుకు తిప్పింది. అంతే...
పెద్ద శబ్దం చేస్తూ ఆ షెల్ఫ్ పక్కకు జరిగింది. రూహి, అయాన్ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడి పోయారు. ఆ షెల్ఫ్ పక్కకు జరిగి అక్కడొక తలుపు ప్రత్యక్షం అయ్యింది. దాన్ని చూసి రూహి లో ఆనందం కలిగింది. వెంటనే తన దగ్గర ఉన్న కీ, మరియు చాంగ్ లీ వేలి ముద్ర సాయం తో దాన్ని తెరిచింది.

లోపల ఒక హార్డ్ డిస్క్ కనిపించింది. వాటిలోనే తమకు కావాల్సిన సమాచారం ఉందని అర్థమైంది. వాటిని చూస్తే అసలు చైనా ఇండియా మీద ఏం చేయబోతుందో అర్థమవుతుంది. అప్పుడు మనం సులభంగా కాపాడుకోవచ్చు అనుకొని తనలో సంతోషం కలిగింది. తను అలా ఆనందంలో మునిగిపోయి ఉండగా...

"మేడమ్.. ఒకసారి ఇటు రండి." అని అయాన్ గట్టిగా పిలిచాడు. రూహి వేగంగా అటు వెళ్ళింది.

"మేడమ్ ఇందాక నేను చంపిన సైనికులను మిగతా సైనికులు చూసారు అనుకుంటా.. వారంతా ఈ గది వైపే వేగంగా వస్తున్నారు. సుమారు వంద మంది దాకా ఉంటారు." అంటూ అయాన్ కంగారుగా పలికాడు.

రూహి వెంటనే అక్కడున్న శాటిలైట్ ఫోన్ నుంచి బయట తమ కబురు కోసం ఎదురుచూస్తున్న పార్వతి, వంశీ లకు ఫోన్ చేసింది.

"ఎలా ఉన్నారు మేడమ్." అని అడిగారు.

"కుశల ప్రశ్నలకు సమయం లేదు. దీపావళి పండగ చేసుకోవాలి. టపాసులు తీసుకొని లోనికి వచ్చేయండి." అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది. బయట వంద మంది ఉన్నారు. వారిని ఎదురించలేము. వెనుక వైపు నుంచి పారిపోదాం పదండి"

"ఎదురుగా ఎంత మంది ఉన్నా నేడు నా పాదం ఒక్క అడుగు కూడా వెనక్కి వేయదు. పారిపోవడం కాదు పరిగెత్తిద్దాం..." అంటూ రూహి స్థిరంగా పలికింది.

"చావంటే భయం లేదా మేడమ్ మీకు." అని అయాన్ ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

"సైనికుడంటే చావుకు భయపడటం కాదు, చావుకు భయం నేర్పాలి. ఒక్కొక్కడిని పరిగెత్తించి కొడదాం.. ఇంకోసారి ఇండియా పేరు చెప్తే వణికిపోవాలి."

అది విని చాంగ్ లీ పెద్దగా నవ్వాడు.
"అది నీ వల్ల కాదు. ఈరోజు మా వాళ్ళ చేతిలో మీ ప్రాణాలు పోవడం ఖాయం. ఆ తరువాత మీ దేశాన్ని ఓడించి మా చెప్పు చేతుల్లో పెట్టుకుంటాను." అంటూ బిగ్గరగా నవ్వాడు.

ఒక క్షణం తరువాత ఆ నవ్వు స్థానం లో పెద్ద ఆర్త నాదం మొదలయింది. ఎందుకంటే అప్పటికే రూహి చేతిలో నుంచి ఓ కత్తి వేగంగా వచ్చి చాంగ్ లీ చేతిని నరికేసింది.
చాంగ్ లీ నొప్పి తో విల విల లాడిపోయాడు.

రూహి వాడి కళ్ళలోకి చూస్తూ...
"మరుగుతున్న నా రక్తం మీద ఒట్టు, ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడే నాలోని దేశ భక్తి మీద ఒట్టు,..
నీ యబ్బ నీకు, నీ దేశానికి దమ్ముంటే నా భారత దేశపు ఓ మట్టి గడ్డను తాకి చూడు రా చూద్దాం.. నిన్ను, నీలాంటి తీవ్రవాదుల తలలు నరికి నా దేశానికి కంచె వేయకపోతే నేనసలు విక్రమ్ వాసుదేవ్ కూతురినే కాదు. నా పేరసలు రూహి వాసుదేవే కాదు."
అంటూ తన చేతిలోని కత్తి ఆ చాంగ్ లీ గుండెల్లోకి దింపింది

రూహి పరాక్రమం చూసి అయాన్ గుండె కూడా క్షణ కాలం వణికింది. రూహి మాత్రం శత్రు సంహారం చేయడానికి తుపాకీ పట్టుకొని బయటకు నడిచింది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...15 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...16

"మేడమ్.. బయట చాలా మంది చైనా సైనికులు నిలబడి ఉన్నారు." అని అయాన్ కంగారుగా అన్నాడు.

"ఎంత మంది ఎదురుగా ఉన్నా, అడ్డుగా ఓ సంద్రమే వచ్చినా, నేడు ఆ తీవ్రవాదుల శవాలతో వంతెన నిర్మించి మరీ ముందుకు వెళ్తాను. నా ఒంట్లో ఆఖరి రక్తపు బొట్టు దాకా పోరాడుతూనే ఉంటాను." అంటూ రూహి స్థిరంగా చెప్పింది.

"మనం గెలవగలం అంటారా "

"ఉరకలు వేస్తున్న నా నెత్తురు మీద ఒట్టు... ఈరోజు వాళ్లలో ఒక్కడు కూడా మిగలడు."

"వారి దగ్గర చాలా ఆయుధాలు ఉన్నాయి మేడమ్ "

"మన సంకల్పం బలంగా ఉంటే ప్రపంచమే మనతో నడుస్తుంది. " అంటూ రూహి తన పక్కనే ఉన్న ఒక షెల్ఫ్ తెరిచింది.

అందులో ఆధునాతనమైన చాలా తుపాకీలు వరుసగా ఉన్నాయి. ఇందాక రహస్య గది కోసం వెతుకుతున్న సమయం లో రూహి వాటిని చూసింది. చాంగ్ లీ దేశ విదేశాల నుంచి వాటిని తెప్పించాడు. కానీ నేడు అవి ఇలా తన శత్రువులకే ఉపయోగ పడతాయని కలలో కూడా ఊహించి ఉండడు.

రూహి, అయాన్ అందులో నుంచి తమకు కావాల్సిన ఆయుధాలు తీసుకున్నారు. అలాగే బుల్లెట్ ప్రూఫ్ జాకెట్ మరియు హెల్మెట్ కూడా ధరించారు. రూహి సంపాదించిన హార్డ్ డిస్క్ భద్రంగా జేబులో దాచుకుంది. తరువాత అక్కడ సీసీ కెమెరా లో రికార్డు అవుతున్న దృశ్యాలని తన ఫోన్ కి కనెక్ట్ చేసింది.

"అయాన్, మన శత్రువు వేసే ప్రతి అడుగు మనకు ముందే తెలుస్తుంది. ఆ మాత్రం చాలు వారిని మట్టుబెట్టడానికి...
మన శత్రువుకు తన ముందు వారి దేశముంది అనే ధైర్యం ఉండచ్చు,
కానీ వాడికి తెలీయని విషయం ఏంటంటే.. ఒక ప్రమాదం ఎదురైతే మన భారతదేశ సరిహద్దు ముందు నిలబడి దానికి ఎదురు పడేది ముందు మనమే అని...
వీరికి, వీరి లాగే మన దేశం మీద ఆధిపత్యం చెలాయించి అణగదొక్కాలని చూసే వారికి... అందరికీ వినపడేలా, గుండెలు అదిరి పడేలా మన అడుగులు వేసే సమయం వచ్చింది."

అయాన్ అర్థమైంది అన్నట్టు తల ఆడించాడు. ఈ లోగా కెమెరా లో వారు ఉన్న గదికి రెండు వైపుల నుంచి ఒక ఇరవై మంది సైనికులు చుట్టు ముట్టి వారి వైపే వస్తున్నట్టు కనిపించింది.

ఇద్దరూ ఒక్కసారి గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకొని.
"భారత్ మాతా కి జై..." అని ఒకేసారి అరిచి బరిలోకి దూకారు.

అప్పుడు ఆ గది తలుపులు తెరుచుకున్నాయి. దానికి రెండు వైపులా కాస్త దూరం లో నిలబడిన తీవ్రవాదులు ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు. వారు తెరుకునే లోగా ఒక స్మోక్ బాంబు బయటకు వచ్చింది. కళ్ళు మూసి తెరిచే లోగా ఆ చోటు మొత్తం పొగ తో నిండిపోయింది.

చైనా సైనికులు కాసేపు తడబడి, కళ్ళు నులుముకుంటూ చూసారు. సరిగ్గా అప్పుడే ఆ పొగ లో నుంచి ఓ రూపం మెల్లగా బయటకు వచ్చింది. అది ఎవరో కాదు... ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్.

తనని అలా చూసి వారు షాక్ అయ్యి నోరు తెరిచి ఉండిపోయారు.

రూహి వారి వంక చూస్తూ...
"హ్యాపీ దీపావళి..." అని అంటూ తుపాకీ ఎక్కుపెట్టి కాల్చింది.

అది నేరుగా తన ముందున్న తీవ్రవాది నుదుటి మీద దిగింది. అది చూసి మిగతా వాళ్లు భయపడిపోయారు. కానీ వారు తేరుకునే లోగా రూహి చెతిలోని ఆయుధం నుంచి బుల్లెట్ల వర్షం కురిసింది. ఈలోగా అయాన్ కూడా అటు వైపు నుంచి కాల్చడం మొదలుపెట్టాడు.

బుల్లెట్ల నుంచి చాలా ఒడుపుగా తప్పించుకుంటూ ఆ ఇద్దరూ కలిసి ఇరవై మందిని పదే పది నిమిషాల్లో మట్టి కరిపించారు. కానీ వారికి బాగా తెలుసు.. ఆ ఫ్యాక్టరీ లో ఇంకా ఎనభై మంది దాకా చైనా సైనికులు ఉన్నారని.. వారిని కూడా మట్టి కరిపించాలని అనుకున్నారు.

ఇంతలో మరికొంతమంది చైనీయులు వారి వైపు వస్తున్నట్టు రూహి ఫోన్ హెచ్చరించింది. వెంటనే ఒకసారి చూట్టు చూసింది. అక్కడ చనిపోయిన చైనా సైనికుల జేబులో నుంచి యువాన్ నోట్లు తీసుకొని వాటికి ఓ దారం కట్టింది. ఆ దారం మరో చివర తను ఇందాక చాంగ్ లీ గది లో తీసుకున్న బాంబ్ పిన్ కు కట్టింది.

తరువాత అయాన్ ను తీసుకొని ఆ చోటుకు దూరంగా వెళ్ళింది. ఇంతలో అక్కడికి చేరుకున్న చైనా సైనికులు.. ఆ నోట్ల కట్టను చూసి వారి కళ్ళు మిల మిలమంటూ మెరిసాయి. వెంటనే ఆ నోట్లను ఒకరికొకరు తమకే కావాలని లాక్కున్నారు. అలా లాగినప్పుడు దానికి కట్టిన బాంబు పిన్ బయటకు వచ్చింది. ఢాం అని పెద్ద శబ్దం చేస్తూ పేలింది. దెబ్బకు ఒకేసారి ఇరవై మంది చైనా సైనికుల శరీరాలు గాల్లోకి లేచి కిందపడ్డాయి. సైనికుడి చూపు ఎప్పుడూ కంటికి కనిపించే దాని మీదే కాదు, దాని వెనుక ఉన్న ప్రమాదం గురించి కూడా ఆలోచించాలి అని చెప్పే పాఠం అది.

మిగిలిన సైనికులు రూహి, అయాన్ తప్పించుకోకుండా ఫ్యాక్టరీ ని జల్లెడ పడుతున్నారు. ఈలోగా రూహి మిగతా వారి కోసం కూడా ఓ పథకం ఆలోచించింది. వేగంగా తాము రోజు పని చేసే ల్యాబ్ దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆ ల్యాబ్ లో కెమికల్స్ చాలా తక్కువ మొతాదు లోనే ఉంటాయి. ఏ రోజుకారోజు తెప్పిస్తుంటారు. అయినా సరే ఒక్కసారి అక్కడున్న కెమికల్స్ ని బాగా గమనించి అయాన్ కి ఏం చేయాలో చెప్పింది. ఇద్దరూ మొహానికి ల్యాబ్ మాస్క్ పెట్టుకొని ఆ పనిలో పడ్డారు. కొన్ని క్షణాల తరువాత వారు ఓ గ్యాస్ ని తయారు చేసారు. రూహి దాన్ని ఓ గ్లాస్ కంటైనర్ లో తీసుకుంది.

ఒకసారి తన ఫోన్ వంక చూసింది. మిగతా సైనికులు ఇంకా రూహి, అయాన్ కోసం వెతుకుతునే ఉన్నారు. ఈసారి రూహి వారికి తాము ల్యాబ్ లో ఉన్నట్టు తనే సందేశం పంపింది. ఆ తరువాత ఆ గ్యాస్ ఉంచిన కంటైనర్ కి ఒక బాంబు అతికించి దానికి టైం సెట్ చేసింది. అది సరిగ్గా ఒక ఐదు నిమిషాల్లో పేలుతుంది. చైనా సైనికులు ఇక్కడికి రావడానికి కూడా అంతే సమయం పడుతుంది.

ఈలోగా రూహి, అయాన్ ని తీసుకొని పక్కనే ఉన్న కిటికీ ద్వారా ఆ ల్యాబ్ లో నుంచి బయట పడింది. వారు అలా వెళ్లిన కాసేపటి తరువాత ఒక ముప్పై మంది సైనికులు తుపాకీల తో వచ్చి ఆ ల్యాబ్ ని నలువైపుల నుంచి చుట్టు ముట్టారు. వారు అలా వచ్చిన కొన్ని క్షణాల తరువాత రూహి ఉంచిన గ్లాస్ కంటైనర్ పేలి అందులో ఉన్న గ్యాస్ మొత్తం బయటకు వచ్చింది.

అక్కడికి వచ్చిన సైనికులకు ఏం జరిగిందో అర్ధమయ్యే లోగా ఆ గ్యాస్ వారి శ్వాస ద్వారా లోపలకు వెళ్ళింది. ఆ గ్యాస్ మరేదో కాదు.  Tear Gas...

వారు దాన్ని పీల్చిన కాసేపటికి ఒళ్ళంతా చమటలు పట్టాయి. దగ్గు ఎక్కువై శ్వాస తీసుకోవడం భారంగా మారింది. చూపు మసకబారింది. ముక్కు, చెవులు మండటం మొదలైంది. కొన్ని క్షణాల తరువాత ఆ ల్యాబ్ లో ఉన్న చైనా సైనికులు అందరూ స్పృహ తప్పి పడిపోయారు. వారు తిరిగి లేవడానికి కనీసం మరో రెండు, మూడు గంటలు అయినా అవుతుంది.

రూహి, అయాన్ మిగతా వారి పని పట్టడం కోసం బయలుదేరారు. వారు ఆ ఫ్యాక్టరీ మధ్యలో ఉన్న మీటింగ్ హాల్ దగ్గర ఉన్నారని తెలిసింది. మెల్లగా అటు వైపు వెళ్లారు. మిగిలిన ఆ కొద్ది మందిని కూడా పూర్తి చేస్తే అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవచ్చు అని అనుకున్నారు. ఇంతలో వారు ఊహించినట్టుగానే వారికి ఎదురుగా ఒక నలుగురు చైనా సైనికులు నడుస్తూ కనిపించారు.

రూహి వెంటనే వారి వద్దకు వెళ్లి వెనుక నుంచి తుపాకీ ఎక్కు పెట్టింది. వారు మెల్లగా వెనక్కి తిరిగారు. కానీ రూహి ఊహించినట్టుగా వారి కళ్ళలో భయం లేదు. మోహం లో ఆనందం ఉంది. ఎక్కడో ఏదో తప్పు జరిగింది అని అర్థమై ఒకసారి చుట్టు చూసింది. అప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయింది.

ఒక పాతిక మంది దాకా తమని తుపాకీ లతో చుట్టు ముట్టారు. వారంతా రూహి ని, అయాన్ ని చూసి నవ్వుతున్నారు.

"మమ్మల్ని ఎన్ని తిప్పలు పెట్టావే.. ఈరోజు నిన్ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికి నరకం చూపించి మరీ చంపుతాం." అని నవ్వుతూ అన్నారు.

కానీ రూహి మోహం లో భయం కానీ, ఆందోళన కానీ లేవు. పైగా నవ్వుతుంది. ఆ నవ్వు చూసి చైనీయిల నవ్వు ఆగిపోయి ఆశ్చర్యం మొదలయింది. రూహి వారి వంక చూస్తూ...

"నన్ను చంపాలంటే మీ చేతుల్లో తుపాకీలు ఉంటే సరిపోవు. ఆ తుపాకీ కాల్చే గుండెలో దమ్ము ఉండాలి. ఆ దమ్మున్న వాడిని ఆ దేవుడు ఇంకా పుట్టించలేదు.
అయినా మీకో విషయం చెప్పనా...
డిపార్ట్మెంట్ మొత్తం మా బృందాన్ని ముద్దుగా బ్లాక్ కోబ్రా టీం అంటారు. ఎందుకంటే ఆ పాము కాటు వేస్తె బ్రతకడం చాలా కష్టం. విషం నేరుగా నీ గుండెకు ఎక్కి ఊపిరి ఆడకుండా చేసి ప్రాణం తీస్తుంది. ఇప్పుడు ఆ బ్లాక్ కోబ్రా కాటు వేస్తె ఎలా ఉంటుందో చూస్తారా..."

చైనా సైనికులు అందరూ ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు.

ఇంతలో రూహి...
"బ్లాక్ కోబ్రా..." అని అరిచింది.

ఆ చైనా సైనికుల వెనుక నిలబడి ఉన్న వంశీ, పార్వతి.. ఆ మాట కోసమే ఎదురుచూస్తున్నారు. రూహి నుంచి ఆదేశం రాగానే ఇద్దరు చెరో వైపు నుంచి తుపాకీల తో చిరుత పులులు మాదిరి బరిలోకి దూకారు.

వారిని చూసి చైనా సైనికులు బిత్తర పోయారు. ఈలోగా రూహి, అయాన్ కూడా తమ పని మొదలుపెట్టారు. బ్లాక్ కోబ్రా బృందానికి కూడా కొన్ని గాయాలు అయ్యాయి. అయినా సరే లెక్క చేయకుండా ఆకలి తో పంజా విసిరే సింహం లాగా వేటాడటం మొదలుపెట్టారు. సరిగ్గా ఒక పది నిముషాలు తరువాత ఆ ఫ్యాక్టరీ లో ఒక్కడు కూడా మిగలలేదు. మొత్తం అందరినీ మట్టు బెట్టారు.

ఆ గది మధ్యలో రాణి రుద్రమదేవి మాదిరి తుపాకీ తో ధైర్యంగా రొమ్ము విరిచి నిలబడిన ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్ ని చూసి బ్లాక్ కోబ్రా బృందం గర్వం తో సెల్యూట్ చేసారు.
వారి కళ్ళకు తను ఓ నడిచే డైనమేట్ లాగా కనిపించింది. అలాంటి ఓ గొప్ప సైనికురాలి ని చూసినందుకు అక్కడున్న అందరి గుండెల్లో దేశ భక్తి ఉప్పొంగింది.

-------------------------------------------------------------

హైదరాబాద్...

"అన్న.. నీకొక గుడ్ న్యూస్.. ఆ సుజిత ఇప్పుడే ఇంటి నుంచి మార్కెట్ కి బయలుదేరింది."

ఫోన్ లో ఆ మాట వినగానే జలంధర్ మోహం మతాబు లాగా వెలిగిపోయింది.

"తన వెంట ఎవరైనా ఉన్నారా?" అని అడిగాడు.

"ఎవరూ లేరు అన్న.. ఒంటరిగా వెళ్తుంది."

"మన వాళ్ళని ఓ ఇరవై మందిని తీసుకొని వెళ్ళండి. అదును చూసి తనని ఎత్తుకొని వచ్చేయండి. ఈరోజు దానికి సరైన గుణపాఠం చెప్పాలి." అని జలంధర్ అన్నాడు.

"సరే అన్న.." అంటూ అటు వైపు నుంచి ఫోన్ పెట్టేసారు.

'ఒసేయ్ సుజిత.. నా మనుషులకే చుక్కలు చుపిస్తావా. ఈరోజు నీకు నరకం చూపిస్తాను.' అని జలంధర్ మనసులోనే కసిగా అనుకున్నాడు.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...16 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

The team recovered the hard disk... It is only the beginning of the story.

Yes

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...17

Operation FISH

"మన భారతదేశంలో విధ్వంసం సృష్టించడానికి చైనా పెట్టుకున్న పేరు..." చెప్పడం ఆపి రూహి అందరి వంక చూసింది. మిగతా సభ్యులు అందరూ తనేం చెప్తుందా అని ఆసక్తిగా తననే చూస్తూ ఉన్నారు. బ్లాక్ కోబ్రా బృందం విజయవంతంగా చాంగ్ లీ మరియు అతని అనుచరుల స్థావరాన్ని సమూలంగా మట్టి కరిపించి అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.

ఆ తరువాత రూహి తన వెంట తెచ్చిన హార్డ్ డిస్క్ లను సిస్టమ్ లో వేసి అందులో ఏముందో మొత్తం చూసింది. చైనా పథకం గురించి తెలిసి చాలా ఆశ్చర్యం మరియు ఆందోళన తనలో కలిగాయి.

అప్పుడే మిగతా అందరినీ సమావేశ పరిచి అసలు అదేంటో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"మీరు ఎప్పుడైనా Tsar బాంబ్ గురించి విన్నారా?"

ఆ పేరు వినగానే బ్లాక్ కోబ్రా బృందం లో ఉన్న అందరి మొహాల్లో ఒకలాంటి భయం పుట్టింది. నిలువునా వణికిపోయారు. చమటలు పట్టేసాయి.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది. ఇప్పుడు ఆ బాంబు ఎందుకు గుర్తుకు వచ్చింది." అని వంశి వణుకుతున్న గొంతు తో అడిగాడు.

"చెప్పండి. ఆ బాంబు గురించి మీకు ఏమైనా తెలుసా?" అంటూ రూహి మరోసారి అడిగింది.

"బాగా తెలుసు మేడమ్. ఇప్పటిదాకా మన మానవ జాతి చూసిన అత్యంత భయంకరమైన అణు బాంబు అది.
Tsar అంటే రష్యన్ లో రాజులకే రాజు అని అర్థం.. అన్ని బాంబుల కంటే శక్తివంతమైనది కాబట్టే దానికి ఈ పేరు పెట్టారు. ఆ బాంబు కానీ పేలితే దాని చుట్టూ వంద కిలోమీటర్ల దాకా మొత్తం నామ రూపాలు లేకుండా నాశనం అవుతుంది. దానితో ఓ పెద్ద నగరాన్నే నాశనం చేయచ్చు. చనిపోయిన వారి బూడిద కూడా మిగలదు." అని పార్వతి తనకు తెలిసింది చెప్పింది. తను చెప్పింది వింటుంటేనే మిగతా వారిలో కాస్త భయం పుట్టింది.

రూహి తన వంక చూస్తూ...
"పార్వతి చెప్పింది నిజం. అంత శక్తివంతమైన బాంబు అది. కానీ దానిలో ఓ లోపం ఉంది. అదేంటంటే... ఆ బాంబు బరువు 27000 కేజీలు. అలాగే 30 అడుగుల వెడల్పు, 7 అడుగుల పొడువు ఉంటుంది. అంత పెద్ద బాంబు ను యుద్ధ విమానాల్లో తీసుకొని వెళ్లి శత్రువుల స్థావరం మీద దాడి చేయడం చాలా కష్టం. అందుకే దానిని అన్ని దేశాలు తయారు చేయడం ఆపేసి పక్కన పెట్టేసాయి. ప్రపంచ దేశాల శాంతి భద్రతల పరిరక్షణ లో భాగంగా ఐక్యరాజ సమతి కూడా దానిని ఉపయోగించడం నిషేధించింది.

కానీ చైనా మాత్రం చాలా రహస్యంగా తమ మనుషులను మరియు లెక్కకు మించిన డబ్బును ఉపయోగించి రష్యా లో అత్యంత భద్రంగా దాచిన ఆ బాంబు డాక్యుమెంట్స్ కాపీ ని కొట్టేసారు. నేడు వారి దగ్గర ఉన్న ఆధునాతనమైన టెక్నాలజీ మరియు శాస్త్రవేత్తల తో దాని బరువు గణనీయంగా తగ్గించి, విస్ఫోటనం ఎన్నో రెట్లు పెంచేలా డిజైన్ చేస్తున్నారు. అందులో భాగంగానే కొరియా, చైనా నుంచి చాలా నెలలుగా గొప్ప గొప్ప శాస్త్రవేత్తలను, తెలివైన విద్యార్థుల ను అపహారించి రహస్య పరిశోధనలు చేయించారు. ఎట్టకేలకు వారు విజయవంతం అయ్యారు.

సరిగ్గా అదే సమయం లో మన భారతదేశం అమెరికా తో చేసుకోబోయే ఒప్పందం గురించి వారికి తెలిసింది. అదే జరిగితే మన దేశం అభివృద్ధి వైపు చాలా వేగంగా అడుగులు వేస్తుంది. అది వారిలో మన మీద ద్వేషాన్ని మరింతగా పెంచింది. అప్పుడే ఈ బాంబు ను మన మీద ప్రయోగించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. ఎందుకంటే ఒప్పందం జరిగే సమయం లో ఈ పేలుడు జరిగితే, సొంత ప్రజలనే కాపాడుకోలేని అసమర్థతులుగా మనం మిగిలిపోతాం. దాంతో మిగతా దేశాలు మనతో ఒప్పందాలు, సంబంధాలు పెంచుకోవాలంటే ఆలోచిస్తాయి. దెబ్బకు అభివృద్ధి లో మన దేశం మరో పది అడుగులు వెనక్కి వేయాల్సి వస్తుంది. మనం ప్రాణాలతో ఉండగా ఆ పని జరగనివ్వకూడదు.

ఆ బాంబుకు సంబంధించిన విడి విడి భాగాలను ఇక్కడ ఎత్తుకొచ్చిన మనలాంటి వారి దగ్గర తయారు చేయించి వాటిని చైనా రాజధాని బిజింగ్ కి  60 కిలోమీటర్లు దూరం లో ఉన్న ఓ మైదాన ప్రాంతానికి రవాణా చేసారు. ఇప్పటికే ఆ బాంబు కు కావాల్సిన అన్ని భాగాలు అక్కడికి చేరుకున్నాయి. దాన్ని మన దేశం మీద ఆగష్టు 15వ తేదీన ప్రయోగించునున్నారని ఈ వీడియో లో తెలుస్తుంది.

దీనికి వారు పెట్టుకున్న పేరే operation Fish. అసలు ఆ Fish అంటే ఏంటి? ఈ దాడి ఎప్పుడు, ఏ నగరం మీద చేయబోతున్నారు అనేది మాత్రం ఇప్పటికి సమాధానం దొరకని ప్రశ్నలు...
మనం ఎంత త్వరగా వీలైతే అంత త్వరగా ఈ నార్త్ కొరియా నుంచి చైనా చేరుకోవాలి. అక్కడ మన దేశం మీద జరగబోయే దాడి ని ఆపాలి. లేకపోతే చరిత్ర ఎప్పుడూ చూడని ఓ పెద్ద విద్వంసం మన భారతదేశం చూడబోతుంది. "

రూహి చెప్పింది విని మిగతా బృందం భయం తో నోరు వెళ్ళబెట్టారు. అందరి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. చీమ చిటుక్కుమన్నా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం ఆవహించింది.

కాసేపటికి వంశీ పెదవి విప్పాడు.
"మేడమ్, మీరు చెప్పింది వింటుంటేనే చాలా భయంగా ఉంది. ఈ దుర్మార్గులు ఇంత క్రూరమైన చర్యకు దిగుతారని కలలో కుడా అనుకోలేదు. ఇక్కడే నాదో సందేహం...
ఈ చైనా మన స్వాతంత్ర దినోత్సవం రోజున ఈ బాంబు ప్రయోగించాలని ప్లాన్ చేస్తే, మరి అదే రోజు చైనా అధ్యక్షుడు మన దేశ పర్యటన కు ఎందుకు వస్తున్నట్టు..?" అంటూ సందేహంగా అడిగాడు.

"ఇంకా అర్థం కాలేదా... ఇది కూడా వారి పథకం లో భాగమే. చైనా అధ్యక్షుడు ఇక్కడ ఉన్న సమయం లో బాంబు పేలితే ఈ ప్రపంచానికి వారి మీద అనుమానం రాదు కదా.. వారి వైపు ఎవరూ వేలు చూపించకుండా ఉండటం కోసం ఇలా చేస్తున్నారు.
పిల్లి కళ్ళు మూసుకొని పాలు తాగుతూ, తనని ఎవరూ చూడటం లేదు అని అనుకుంటుంది అంట...
ఇప్పుడు చైనా కూడా అంతే.. కానీ వారికి మన భారతీయుల గురించి పూర్తిగా తెలీదు.
ఒక్కసారి రంగం లోకి దిగితే... శత్రువు పాతాళం లో దాక్కున్నా, ఆకాశం లో నక్కినా... వెతికి వెతికి పట్టుకుంటామని..."

"మేడమ్... మీరు చెప్పింది అంతా నిజమే.. ఇక్కడి నుంచి బీజింగ్ కు కేవలం 700 కిలోమీటర్ల దూరం మాత్రమే ఉంది. మనం విమానం లో వెళ్తే మన రాక ను శత్రువులు చాలా సులభంగా తెలుసుకొని జాగ్రత్త పడతారు. పోనీ రోడ్డు మార్గం లో వెళ్దాం అంటే, బార్డర్ దగ్గర చెకింగ్ చాలా కఠినంగా ఉంటుంది. మరి దాన్ని దాటుకొని అక్కడికెళ్లి ఈ బాంబు ను ఆపగలం అంటారా..." అంటూ పార్వతి సందేహాపడుతూ అడిగింది.


రూహి ఒకసారి గాఢంగా శ్వాస తీసుకొని పెదవి విప్పింది.
 "కురుక్షేత్రం లో అభిమన్యుడి కి పద్మవ్యూహం లోకి వెళ్లే దారి తెలుసు. కానీ తిరిగి వచ్చే దారి తెలియక పోరాడి వీర మరణం పొందాడు.
కానీ మనకు... ఈ దుర్మార్గ శత్రువులు వేసిన పద్మవ్యూహం లోకి ఎలా వెళ్లాలో కూడా తెలీదు. కానీ గుండెల నిండా దేశం కోసం చివరి శ్వాస దాకా పోరాడాలి అనే కాంక్ష మాత్రం రగులుతూనే ఉంది. దాని ముందు ఈ పరాయి కుక్కలు పన్నిన పథకం నిలువగలదా...
మన లక్ష్యం ఉన్నతంగా ఉంటే, అడ్డంకులు సైతం మన విజయానికి మెట్లుగా మారుతాయి.
పోరాడుదాం... ఒంట్లో ఓపిక ఉన్నంత వరకు కాదు, ఉపిరి ఉన్నంత వరకు పోరాడుదాం..
ఈ పోరాటం లో గెలిస్తే మన దేశపు మట్టిని వీరతిలకం గా దిద్దుకుందాం.. ఓడిపోతే ఆ మట్టిలోనే కలిసి దేశానికి వీరతిలకం అవుదాం. వందేమాతరం... వందేమాతరం... " అంటూ రూహి గర్వంగా పలికింది.

తన మాటలు మిగతా బృందం లో కూడా గెలవాలి అనే స్ఫూర్తి ని నింపాయి. దేశ భక్తి తో అందరి గుండెలు నిండాయి.

తరువాత అందరూ కలిసి అక్కడి నుంచి ఎలా చైనా చేరుకోవాలి, ఎవరెవరు ఏమి చేయాలి లాంటివి మాట్లాడుకున్నారు. తరువాత అక్కడి నుంచి బయలుదేరడం కోసం వంశీ, పార్వతి వాహనం సిద్ధం చేయడానికి వెళ్లారు. దూరం నుంచి వారిని వెంబడిస్తూ వచ్చిన మనిషి అదంతా గమనిస్తూనే ఉన్నాడు.

వాళ్లు వెళ్ళిపోయాక రూహి, అయాన్ మాత్రం ఒంటరిగా ఉండిపోయారు. అయాన్ ఏదో చెప్పాలని అనుకుంటున్నాడు కానీ బయట పడటం లేదు. రూహి కాసేపు ఎదురుచూసి చివరకు...
"అయాన్... నేను ఆ చాంగ్ లీ ని చంపిన తరువాత నాకు ఏదో చెప్తాను అన్నావు కదా. ఏంటది " అని అడిగింది.

రూహి ఆ ప్రశ్న అడుగుతుంది అని అయాన్ కు ముందే తెలుసు. ఆ క్షణం తన ప్రేమ గురించి చెప్పాలని అనుకున్నాడు. కానీ గుండెల్లో మాత్రం చాలా భయంగా ఉంది. చేతులు కాళ్ళు వణికిపోతున్నాయి. ప్రేమించడం సులువే, ఆ ప్రేమను తెలుపడమే చాలా కష్టమని మొదటిసారి తెలిసింది.

"మేడమ్.. అది... అది..." అంటూ చెప్పడం కోసం తడబడ్డాడు.

"అదే ఏంటి అయాన్..." రూహి తన కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగింది. అలా బయటకు అయితే అడిగింది కానీ, అయాన్ ఎలా చెప్తాడో, ఏం చెప్తాడో అని తన మనసులో కూడా కొంచెం సిగ్గు తో కూడిన బిడియం కదలాడుతుంది.

"ఎలా చెప్పాలో అర్థం కావడం లేదు మేడమ్ ."

"ఎలా ఏముంది నోటి తో చెప్పు." అని రూహి నవ్వుతూ అంది.

ఆ నవ్వు చూసిన తరువాత అయాన్ మనసు లో భయం కొంత తగ్గింది. ఇన్ని రోజులు తన మీద పెంచుకున్న ప్రేమను ధైర్యం లా మారుస్తూ...
"రూహి..." అని పిలిచాడు.

ఇప్పటిదాకా తన నోటి నుంచి మేడమ్ అనే పిలుపు మాత్రమే విన్న రూహి... మొదటిసారి తనని పేరుతో పిలవడం తో తన పేరు తనకే కొత్తగా అనిపించింది. అయాన్ వంక ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

అయాన్ మెల్లగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
"రూహి.. ఈ పేరు నా జీవితం లోకి ఎప్పుడు వచ్చిందో తెలీదు కానీ నేడు అదే జీవితం అయ్యింది. ఎంతలా అంటే నా ఎద సవ్వడి కూడా మీ పేరే కలవరించే లాగా...

మీతో నడవడం ఇష్టం. పాదం అలిసే దాకా కాదు, ప్రాణం పోయేదాకా...
మీతో మాట్లాడటం ఇష్టం. జాము జారే దాకా కాదు, కాలం కరిగిపోయేదాకా...
చివరగా..  నా గుండె చప్పుడు ఆగేదాకా మిమ్మల్ని ప్రేమించడం అంటే చాలా చాలా ఇష్టం.

మీతో కలిసి ఉండటం కోసం ఏమైనా చేయాలి అనిపిస్తుంది.
మిమ్మల్ని చూడగానే తొలి చూపులోనే పడిపోయాను. ఎందుకు అని అడిగితే నా దగ్గర సమాధానం లేదు. ఎందుకంటే ప్రేమ దూరమయ్యాక కారణాలు మిగులుతాయి కానీ ప్రేమ పుట్టడానికి కారణాలు ఉండవేమో...
నన్ను వేరే డిపార్ట్మెంట్ కు ట్రాన్స్ ఫర్ చేస్తాను అంటే మన RAW చీఫ్ ని బ్రతిమాలి మరీ బ్లాక్ కోబ్రా బృందం లోకి వచ్చాను. అసలు ఈ ఆపరేషన్ కోసం కొరియా దాకా వచ్చిందే మీకోసం...

మీ ధైర్యం, మీ నవ్వు, మీ తెగింపు, మీ మాటలు... ఇవన్నీ నాకు చాలా ఇష్టం. అన్నిటికీ మించి దేశం కోసం ప్రాణాలను సైతం వదలడానికి సిద్ద పడే మీ దేశ ప్రేమను చూసి ప్రతి రోజు, ప్రతి క్షణం మీతో ప్రేమలో పడుతూ ఉంటాను.
మీరు మన దేశం మీద చూపించే ప్రేమలో... ఓ కొంచెం ఈ ప్రేమికుడి మీద చూపించండి. జీవితాంతం మీ చెయ్యి పట్టుకొని వెన్నంటే నడుస్తాను.
మీ విజయం లో చిరునవ్వు లా, ఓటమి లో ఓదార్పు లా... మీతోనే కలిసి బ్రతకాలని ఉంది. చివరకు దేశం కోసం ఊపిరి వదలాల్సి వస్తే మీతోనే కలిసి మువ్వన్నెల జెండా లో ఒదిగి ఈ మన్నులో కలిసిపోవాలని ఉంది.
I LOVE YOU రూహి... " అంటూ అయాన్ తన మనసులోనే మాట చెప్పాడు.

ఆ మాట వినగానే కొన్ని క్షణాలు రూహి అలాగే ఉండిపోయింది. తన మీద అయాన్ ఇంత ప్రేమను పెంచుకున్నాడు అని ఊహించలేకపోయింది. అలాంటి ప్రేమ దొరకడం తన అదృష్టం అనుకుంది. ఇప్పటికిప్పుడు తన కౌగిలి లో వాలిపోవాలని అనిపించింది. కానీ తన ప్రేమ కంటే ముందు తన కర్తవ్యం గుర్తొచ్చింది. అందుకే తన మదిలో ప్రేమను లోపలే దాచుకుంటూ...

"అయాన్, నువ్వు చెప్పింది వినగానే చాలా ఆనందంగా ఉంది. కానీ ఇప్పుడు నా లక్ష్యం ఈ చైనా పథకం నుంచి మన దేశాన్ని కాపాడటం మీద మాత్రమే ఉంది.
నీ మనసులోని మాట చాంగ్ లీ ని చంపినప్పుడు చెప్పావు.. నా సమాధానం ఈ పోరాటం లో విజయం సాధించిన తరువాత చెప్తాను.
ఒకవేళ ఈ యుద్ధం లో మరణిస్తే, నువ్వు అన్నట్టు మన దేశపు మట్టి కౌగిలిలో కలుసుకుందాం." అంటూ స్థిరంగా చెప్పింది.

"మీ సమాధానం ఏమైనా, మీ మీద నేను చూపించే ప్రేమ, గౌరవం లో ఇసుమంతైనా మార్పు ఉండదు మేడమ్..." అంటూ అయాన్ అక్కడి నుంచి కళ్ళ నీళ్లతో ముందుకు కదిలాడు.

రూహి తననే చూస్తూ ఉండిపోయింది. అయాన్ మనసును ఏమైనా బాధపెట్టానా అని తనలో ఓ ఆలోచన వచ్చింది. కానీ వెంటనే తనకు విక్రమ్ వాసుదేవ్ చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి...
"కుటుంబం,  ప్రేమ... ఈ రెండిటిలో ఒకటి మాత్రమే ఎంచుకోవాల్సిన సంఘర్షణ మొదలైనప్పుడే, సామాన్యుడి కి సైనికుడి కి తేడా తెలుస్తుంది."

ఆ మాట గుర్తుకురాగానే తనని తాను సమాధాన పర్చుకుంది. గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని తన ముందున్న భారతదేశ జాతియ పతాకానికి సగర్వంగా సెల్యూట్ చేసింది.

ఆ క్షణం ఆ మువ్వన్నెల జెండా కూడా తన దేశ భక్తి చూసి మురిసిపోతూ గర్వంగా వీచింది.

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...17 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...18

"మేడమ్... ఈ నార్త్ కొరియా నుంచి చైనా కు వెళ్ళడానికి మూడు మార్గాలు ఉన్నాయి.
మొదటది... విమానం లో. అలా వెళ్తే మన పాసుపోర్టు కావాలి. అది చూడగానే చైనా లో మనం అడుగుపెట్టాం అని శత్రువులకు ముందే తెలిసిపోతుంది. సులభంగా మనల్ని పట్టేసుకుంటారు.
రెండోది... రోడ్డు మార్గం. బోర్డర్ దగ్గర అటు వైపుకు వెళ్లే అందరినీ క్షుణ్ణంగా చెక్ చేస్తారు. మన దగ్గర ఉన్న సమాచారం ప్రకారం మన ఫోటోలు వివరాలు ఇప్పటికే చైనా మిలిటరీ దగ్గర ఉన్నాయి. కాబట్టి మనల్ని చూడగానే పట్టుకుంటారు.
ఇక చివరి మార్గం.. సముద్రం. చైనా కొరియా ని కలుపుతూ ఎల్లో సముద్రం ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది. సముద్రం మీద గస్తీ కాసే సైనికుల కళ్ళు గప్పి మనం పడవలో వెళ్ళలేం. అలాగని అన్ని కిలోమీటర్ల దూరం ఈదుకుంటూ కూడా వెళ్లలేం.
ఇప్పుడు మన ముందు ఉన్న దారులన్నీ మూసుకుపోయాయి. మన చేతిలో ఏమి లేదు. ఆగిపోవడం తప్ప మరో అవకాశం కూడా లేదు." అంటూ వంశీ అప్పటిదాకా తను తెలుసుకున్నది మొత్తం చెప్పాడు.

"మార్గం లేదని పోరాడకుండా ఆగిపోయి ఉంటే అల్లూరి సీతారామ రాజు, భగత్ సింగ్, సుభాష్ చంద్ర బోస్... వీళ్లంతా కేవలం వ్యక్తులు గానే ఉండేవారు.
చావు ఎదురుగా రంకెలు వేస్తున్నా, దాని తల వంచాలని పిడికిలి బిగించి కదిలారు కాబట్టే మహనీయులు అయ్యారు. అది మరిచారా " అంటూ రూహి పలికింది.

"మీరన్నది నిజమే మేడమ్. కానీ మనం నలుగురం మాత్రమే ఉన్నాం. మన దగ్గర మిగతా సైన్యం కూడా లేదు. వారిని ఎదురించగలమా..." అంటూ పార్వతి సందేహంగా అడిగింది.

"సీతమ్మను వెతకడానికి లంకకు బయలుదేరినప్పుడు రాముడు వెంట లక్ష్మణుడు మాత్రమే ఉన్నాడు. ఆ తరువాత వానర సైన్యం తోడైయింది. న్యాయం తన వైపు ఉండటం తో విభీషణుడు కూడా తన వెనుకే నిలిచాడు.
మన కర్తవ్యం లో నిజాయితీ ఉంటే ఆ దైవమే ఏదో ఓ రూపం లో మన వెంట నడుస్తుంది"

ఆ మాటకు మిగతా బృందం నిజమే అన్నట్టు తల ఆడించారు. రూహి వారి అందరి వంక చూస్తూ...

"కొరియా నుంచి చైనా చేరడానికి ఇందాక నువ్వు చెప్పిన మూడు మార్గాల తో పాటు మరో మార్గం కూడా ఉంది. "

ఆ మాట వినగానే మిగతా అందరు ఆశ్చర్యంగా ఏంటి మేడమ్ అది అని అడిగారు.

"చాంగ్ బై పర్వతాల అడవులు...".

ఆ అడవి గురించి వినగానే అయాన్ అలా నోరు తెరిచి ఉండిపోయాడు.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు అనేది. ఆ అడవుల గురించి తెలిసే మాట్లాడుతున్నారా?" అని కంగారుగా అడిగాడు.

"బాగా తెలిసే మాట్లాడుతున్నాను." అంటూ రూహి స్థిరంగా పలికింది.

"ఏంటి అయాన్ ఆ అడవి గురించి వినగానే అంత కంగారు పడ్డావ్ " అంటూ పార్వతి అడిగింది.

అయాన్ తన నుదుటిన జారిన చమటను తుడుచుకుంటూ...
"ఆ చాంగ్ బై అడవులను ఇక్కడి ప్రజలు మరో పేరు తో పిలుస్తారు. అదే... ఎరుపు మేఘాల అడవులు అని...
ఎందుకో తెలుసా.. ఆ అడవిలో నిత్యం ఏదో చోట ఎర్రని నెత్తురు పారుతూనే ఉంటుంది. ఆ నెత్తురు అవిరై మేఘాలుగా మారి ఆ ప్రాంతం లో అప్పుడప్పుడు నెత్తుటి వర్షం కురుస్తుంది అని కొంతమంది అంటూ ఉంటారు.
ఆ అడవిలో చాలా క్రూర మృగాలు ఉన్నాయి. అంతే కాదు మనుషులను బ్రతికుండగానే కాల్చుకొని తినే నర రూప రాక్షసులకు సంబంధించిన ఆది వాసుల తెగ కూడా ఉంది.
వీటన్నటిని తప్పించుకున్నా సరే, చైనా లో కి చేరాలంటే దారిలో ఓ ఎడారి ని దాటాలి. ఆ ఎడారి లో ఎండ నిప్పులు కక్కుతూ ఉంటుంది. ఆ వేడి ని తట్టుకొని ఆ ఎడారి దాటడం దాదాపు అసాధ్యం. అందుకే ఆ సరిహద్దు దగ్గర బందోబస్తు కూడా చాలా తక్కువగా ఉంటుంది."

అయాన్ చెప్పింది విని మిగతా బృందం మోహం లో నెత్తుటి చుక్క కూడా కరువైంది. భయం తో అలాగే బిగుసుకుపోయారు. అందరి గుండె వేగం తో పరుగులు తీసింది.

రూహి అందరి వంక చూస్తూ...
"మన ముందు ఇప్పుడు అంతకు మించిన మార్గం లేదు. సైనికుడిగా విధుల్లో చేరిన రోజే దేశం కోసం ప్రాణాలు ఇస్తామని ప్రమాణం చేసాము. అసలు సైనికుడు అంటేనే ఏ క్షణం మరణం ఎదురైనా మన జాతియ జెండా కప్పుకొని నవ్వుతూ పలకరించడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి.

అసలు India అంటే ఏంటో తెలుసా...
I - Innocence... అంటే మోసం తెలియని అమాయకులం.
N - Nationalism... జాతీయతా భావం అణువణువునా నిండి ఉంటుంది.
D - Darling... మన భారత దేశమనే కాదు. సాయం కోరిన ఏ దేశమైనా సరే మనసారా సాయం చేస్తాం. అందుకే ప్రపంచ దేశాలకు మనం ఏంతో ఇష్టం...
I - Intelligence... ఈ ప్రపంచం లో ఉన్న గొప్ప గొప్ప మేధావుల్లో ఎక్కువ శాతం మన దేశం లోనే ఉన్నారు.
A - Action... ఒక్కసారి యాక్షన్ లోకి దిగితే ఎదురుగా ఎంత పెద్ద శత్రువు నిలబడిన లెక్క చేయం. వెన్నుచూపడం లాంటివి తెలీదు. కేవలం పోరాడటం మాత్రమే తెలుసు.

ఇప్పుడు కూడా అంతే...
ఇక్కడిదాకా వచ్చాం. ముందుకు వెళ్దాం.
పోరాడుదాం.. పోతే మన ప్రాణం.. అదే గెలిస్తే మాత్రం వంద కోట్ల ప్రాణాలను కాపాడిన వాళ్ళం అవుతాం."

రూహి మాటలతో మిగతా బృందం గుండెల్లో కూడా స్ఫూర్తి రగిలింది. అందరూ మీ వెనుకే ఉంటాం మేడమ్ అని గర్వంగా అరిచి చెప్పారు. ఆ మాట తో రూహి పిడికిలి బిగించి ముందుకు కదిలింది. వెళ్తూ వెళ్తూ ఆ అడవి దాటడానికి వారికి కావాల్సినవి అన్ని సామాన్లు తీసుకున్నారు. అలాగే ఇండియా లోని మిగతా సైనికులకు ఫోన్ చేసి అప్పటిదాకా వారు తెలుసుకున్నది మొత్తం చెప్పారు.

ఆగష్టు 15 కు ఎక్కువ రోజుల సమయం లేకపోవడం తో ఆలస్యం చేయకుండా ఒక వ్యాన్ తీసుకొని ఆ అడవి వైపు కదిలారు. దారిలో రూహి చూపులు అయాన్ వైపు వెళ్తున్నా,
లక్ష్యం చేరేదాకా రూహి ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదు అని అయాన్ బలంగా నిర్ణయించుకున్నాడు అందుకే తన వైపు కాకుండా బయటకు చూస్తున్నాడు.
రూహి మదిలో ప్రేమ, దేశం భక్తి రెండిటి మధ్య సంఘర్షణ అగ్ని పర్వతం లాగా జరుగుతున్నా బయటకు మాత్రం నిశ్చలమైన సముద్రం లాగా కూర్చుంది.

ఇంతలో వ్యాన్ నడుపుతున్న వంశీ దాన్ని ఓ పక్కకు ఆపాడు. ఎదురుగా రోడ్డు లేదు. మొత్తం రాళ్లు, రప్పలు, చెట్లతో నిండి ఉంది.
"ఇక్కడి నుంచి వ్యాన్ ముందుకు వెళ్ళదు మేడమ్. దిగి నడవాలి." అని చెప్పాడు.

అందరూ ఎవరి లగేజ్ వాళ్లు భుజాన వేసుకొని నడవడం మొదలుపెట్టారు. ఆ అడవి గురించి వారు విన్న దాని కంటే చాలా భయంకరంగా ఉంది. చుట్టూ గుబురుగా చెట్లు పెరిగి ఉన్నాయి. పైన ఆకాశం లో ఉన్న సూర్యుడి ని సైతం అడ్డంగా కప్పేస్తూ పగలే చీకటి తో రాత్రిని తలపిస్తుంది   దూరంగా ఎవేవో వింత జంతువుల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. అవి వింటుంటేనే అందరి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. వెంట తెచ్చుకున్న ఆయుధాలను చేతిలోకి తీసుకొని నడుస్తున్నారు.

నడిచే కొద్ధి ఆ అడవి మరింత దట్టంగా మారింది. మిగతా వారిలో భయం కూడా పెరిగింది. అక్కడక్కడా చచ్చి పడిపోయిన జంతువుల కలేబరాలు, మనుషుల పుర్రెలు, అస్థి పంజరాలు కూడా ఉన్నాయి.

ఇంకాస్త ముందుకు వెళ్ళగానే... దారికి అడ్డంగా అప్పుడే చనిపోయిన ఓ అడవి దున్నను రాబందులు తమ ముక్కులతో కనుగుడ్లను పొడిచి పొడిచి తినడం కనిపించింది. దాని పేగులు ఆ చోటు మొత్తం చెల్లా చెదురుగా పడి ఉన్నాయి. రక్తపు మరకలు చెట్టు మీద పడి ఎర్రగా అలాగే ఉన్నాయి. ఆ దృశ్యం చూస్తుంటేనే కడుపులో ఎవరో తిప్పినట్టుగా ఉంది. గుండెలు తీసే శత్రువుకైనా గుండె దడ రాక మానదు.

ఓ పెద్ద పులి నడిచినట్టుగా అక్కడ దాని అడుగులు గుర్తులు కూడా ఉన్నాయి. ఆ అడుగులు గుర్తులు వీరిలో భయం ఇంకా పెంచాయి. అక్కడ ఎక్కువసేపు ఉండటం మంచిది కాదు అనిపించింది. అందుకే ఆ అడుగులకు వ్యతిరేక దిశ లో నడవడం మొదలుపెట్టారు.

అలా చాలా దూరం నడిచారు. దారిలో వారికి కొన్ని వన్య మృగాలు కూడా కనిపించాయి. వాటిని చూడగానే దగ్గరలో ఉన్న పెద్ద చెట్టు ఎక్కి నక్కి దాక్కున్నారు. అవి వాటి దారిన అవి వెళ్ళిపోయాక నిదానంగా కిందకు దిగి ముందుకు కదిలారు. మరి కొన్నిటిని వారి దగ్గర ఉన్న నిప్పుతో బయపెట్టారు. అలా చాలా సాహసం చేస్తూ వెళ్తున్నారు.

దారిలో ఒకసారి ఉన్నట్టుండి ఒక అడవి రక్త పింజరి పాము చెట్టు కొమ్మ మీద నుంచి పడగ విప్పి పార్వతి మీదకు దూకింది. సరిగ్గా అప్పుడే రూహి చూడటం తో తన పక్కనే ఉన్న కర్ర తో చాక చక్యంగా దాన్ని తప్పించింది. లేకపోతే పార్వతి ప్రాణం పోయేదే..

అప్పటికి ఆ ప్రమాదం నుంచి బయట పడ్డాం అనుకున్నారు. కానీ మరికొంత ముందుకు వెళ్లిన తరువాత అసలు ప్రమాదం ఎదురైంది. వీరు వెళ్లాలసిన చోటు కు మధ్యలో ఓ పెద్ద మైదాన ప్రాంతం లాంటిది ఉంది. రెండు వైపులా లోతైన లోయ ఉంది. వీళ్ళు ముందుకు వెళ్ళాలి అంటే ఆ మైదానం లో అడుగు పెట్టాల్సిందే.. కానీ ఆ మైదానం లో పాములు కుప్పలు తెప్పలుగా పడి ఉన్నాయి. ఒకటి రెండు కాదు... కొన్ని వందల పాములు దారి మొత్తం నిండిపోయి ఉన్నాయి.

అన్ని పాములని ఒక్క చోట చూడగానే వారి గుండె ఆగినంత పనైంది. నాగుపాము, రక్త పింజారి, కట్ల పాము, రాగి ముద్దల పాము, కొబ్రా, కొండచిలువ... లాంటి ఎన్నో రకాలు అడవి జాతి పాములు ఉన్నాయి. వాటిలో ఒక్కటి వీరి మీద కాటు వేసినా క్షణాల్లో ప్రాణం పోవడం ఖాయం.

అందరికీ గొంతులో తడి ఆరిపోయింది. ఇప్పుడు వాటిని తప్పించుకొని అటు వైపుకు ఎలా వెళ్లాలో ఎవరికి అర్థం కాలేదు. సరిగ్గా అప్పుడే రూహి ఆ పాములు ఉన్న మైదానాన్నీ ఒకసారి గమనించింది. దానికి రెండు వైపులా దూరం దూరంగా చెట్లు ఉన్నాయి. వాటిని చూసిన తరువాత ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

భయం తో బిగుసుకుపోయిన బృందం వైపు తిరిగి...
"నేను ఆ చెట్ల మీదకు ఎక్కి.. ఒక్కో చెట్టు దాటుకుంటూ అటు వైపుకు వెళ్తాను. అలాగే నాతో పాటు ఒక తాడు ను తీసుకొని వెళ్లి, అటు వైపు కడతాను. మీరు ఆ తాడు సాయం తో చాలా సులభంగా అటు వైపుకు రావచ్చు." అని చెప్పింది.

"ఏంటి మేడమ్ మీరు మాట్లాడేది. పొరపాటున మీరు కింద పడితే... ఆ ఊహను కూడా భరించలేను. కావాలంటే మీ స్థానం లో నేను ముందుగా వెళ్తాను." అంటూ అయాన్ ముందుకు వచ్చాడు.

రూహి తనని ఆపింది.
"వద్దు అయాన్...
ప్రమాదం ఎదురైనప్పుడు అందరి కంటే చివర నిలబడేది పాలకుడు. ముందు నిలబడేవాడే నాయకుడు..
నేను ముందు వెళ్తాను. ఇది బ్లాక్ కోబ్రా టీం నాయకురాలి గా నా ఆదేశం." అని అంది.

ఆ మాటకు అయాన్ ఏమి మాట్లాడకుండా ఉండిపోయాడు. రూహి వెంటనే తమ వెంట తెచ్చిన తాడు ఒక చివరను అక్కడున్న ఒక చెట్టుకు కట్టింది. తరువాత బృందానికి బాయ్ చెప్పి చెట్టు ఎక్కబోయింది.
ఇంతలో అయాన్ వచ్చి కళ్ళ నీళ్లతో ఒక్కసారి తనను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. రూహి మొదట ఆశ్చర్య పోయినా సరే తన ప్రేమను చూసి ఆప్యాయంగా హత్తుకుంది.

పార్వతి, వంశీ ఒకరి మోహం ఒకరు చూసుకున్నారు. కొన్ని క్షణాల తరువాత రూహి మెల్లగా చెట్టు ఎక్కింది. Raw ట్రైనింగ్ లో ఇలాంటివన్నీ బాగా నేర్పిస్తారు. కాబట్టి చెట్టు ఎక్కడం పెద్ద కష్టంగా అనిపించలేదు. కానీ ఆ చెట్టు నుంచి మరో చెట్టు మీదకు దుకడమే చాలా కష్టంగా ఉంది. రూహి ఒక్కసారి గుండెల నిండా శ్వాస తీసుకొని దేశాన్ని, విక్రమ్ వాసుదేవ్ ని తలుచుకుంటూ... ఒక్కో చెట్టు దాటుతూ ముందుకు వెళ్తుంది.

మిగతా ముగ్గురూ ఏం జరుగుతుందా అని ఊపిరి బిగబట్టి చూస్తున్నారు. ఇంతలో రూహి ఒక చెట్టు మీదకు దూకే సమయం లో కొమ్మ చాలా బలహీనంగా ఉండటం తో ఆది విరిగి కొంచెం కిందకు ఒరిగింది. పక్కనే ఉన్న మరో కొమ్మను పట్టుకొని నిలబడింది. అందరూ రూహి కి ఏమైనా అవుతుందా అని భయం తో అరిచారు. అయాన్ గుండె అయితే ఒక్క క్షణం ఆగింది.

కిందకు జారినా సరే పడకుండా రూహి తన కాళ్ళతో ఓ కొమ్మను గట్టిగా పట్టుకుంది. కానీ రూహి జడ మాత్రం దాదాపు నేలకు అనుకుంది. ఆ నేల మీద పాకుతున్న పాములు అవి చూసాయి. వెంటనే ఒక పాము ఆ జడ ను చుట్టుకుంది. అలాగే రూహి మీదకు రావాలని చూసింది. రూహి కి దాన్ని విసిరేసే అంత సమయం లేదు.

రూహి ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తన జేబులో ఉన్న చిన్న కత్తి తీసుకొని ఆ జడను అక్కడికి కత్తిరెంచేసింది. దేశం కంటే దేహం గొప్పది కాదు అని నమ్మే రూహి కి ఎంతో ఇష్టంగా పెంచుకున్న జుట్టు ఒక లెక్కా....
ఆ క్షణం తనకు దేశాన్ని కాపాడటం కంటే ఏది ఎక్కువ కాదు అనిపించింది.

తరువాత తను కాళ్ళతో పట్టుకున్న కొమ్మను అలాగే పట్టుకుంటూ పైకి లేచింది. అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. అలాగే మిగతా చెట్లను కూడా చాలా జాగ్రత్తగా దాటింది. చెప్పినట్టుగానే అటు వైపుకు వెళ్లి తెచ్చిన తాడు ను అక్కడున్న ఓ చెట్టుకు కట్టింది.

మిగతా సభ్యులు ఒక్కొక్కరుగా ఆ తాడు ను పట్టుకొని పాకుతూ జాగ్రత్తగా అటు వైపు కు చేరుకున్నారు.. ముందు పార్వతి, తరువాత వంశీ... చివరగా అయాన్ వచ్చాడు. అయాన్ అటు వైపుకు రాగానే కళ్ళతోనే రూహి కి కృతజ్ఞతలు చెప్పాడు. రూహి ప్రేమగా తన చేతిని నిమిరింది.

ఇక అక్కడే ఉండటం మంచిది కాదు అని ముందుకు కదిలారు. దారి మొత్తం పెద్ద పెద్ద పదునైన రాళ్లు ఉన్నాయి. పొదల తో గుబురుగా ఉంది. ముళ్ల కంపలు గీరుకుంటున్నాయి. అయినా సరే వేటిని లెక్క చేయకుండా ముందుకు కదిలారు.

అలా చాలా సేపు నడిచిన తరువాత బాగా అలిసిపోవడం తో ఒక చోట విశ్రాంతి కోసం ఆగారు. వెంట తెచ్చిన నీళ్లు తాగి వారి దాహం తీర్చుకున్నారు. అలా అందరూ సేద తీరుతున్న సమయంలో... ఉన్నట్టుండి పార్వతి బిగ్గరగా కేక వేసింది.

అందరూ ఏమైందా అని తను చూస్తున్న వైపు చూసారు. వారికి ఎదురుగా ఉన్న దాన్ని చూసి వారి గుండె ఆగినంత పనైంది. అలా నోరు తెరిచి భయం తో ఉండిపోయారు.

వారిని అంతలా భయపెట్టేలా వారి ముందు ఏముంది అంటే...

" ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...18 " రచనకు రేటింగ్ ఇవ్వండి

[SivaSai]

ఏజెంట్ రూహి వాసుదేవ్...19

రూహి బృందం కొరియా నుంచి చైనా వెళ్ళడానికి చాలా ప్రమాదం తో కూడిన చాంగ్ బై అడవుల మార్గాన్ని ఎంచుకున్నారు. అక్కడ నిత్యం మరణం తాండవం చేస్తూ ఉంటుంది. అందుకు నిదర్శనంగా అడుగు పెట్టగానే పాముల తివాచి వారికి స్వాగతం చెప్పింది.

మొత్తానికి రూహి తెలివి వల్ల ఆ ప్రమాదం దాటి బయటకు రాగలిగారు. అలా మరి కాస్త దూరం నడిచిన తరువాత దాహం తీర్చుకుందామని ఒకచోట కాసేపు ఆగారు. ఇంతలో పార్వతి గట్టిగా అరవడం తో అందరూ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగారు.

వారికి ఎదురుగా ఉన్న దాన్ని చూసి వారి గొంతు లో తడి ఆరిపోయింది. భయం తో అలాగే బిగుసుకుపోయారు. వారిని అంతలా భయపెట్టేలా వారి ముందు ఏముంది అంటే.... సింహం.

పెద్ద సింహం. జూలూ విదిల్చి వారి ముందు నిలబడి ఉంది. దాని కళ్ళు కోపం తో ఎర్రగా మండుతున్నాయి. ఆ కళ్ళ వైపు చూస్తుంటేనే వణుకు పుడుతుంది. అప్పుడే ఏదో జంతువు ను వేటాడి వచ్చిందేమో, దాని మోహం మొత్తం ఎర్రని రక్తం తో తడిసి ఉంది. ఆ రక్తం తో అది మరింత భయంకరంగా కనిపిస్తుంది.

ఇంతలో ఉన్నట్టుండి ఆ సింహం పెద్దగా గాండ్రించింది. ఆ అరుపుకు వారి చుట్టు పక్కల చెట్ల మీద ఉన్న పక్షులు అన్ని దూరంగా ఎగిరిపోయాయి. ఆ గర్జన వీరి గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తించింది. దాని కళ్ళ లో కోపం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.  ఇంతలో ఆ సింహం రూహి బృందం వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ ఒక అడుగు ముందుకు వేసింది. అందరికీ గుండె ఆగినంత పనైంది. దాని నుంచి తప్పించుకోవడం అసాధ్యం అని వీరికి బాగా తెలుసు.

ఆ సింహం కళ్ళు మరింత భయంకరంగా కనిపిస్తున్నాయి. అందరూ అలా షాక్ లో ఉండగానే సింహం ఒక్క ఉదుటున ఎగిరి పార్వతి చెయ్యి పట్టుకుంది. పార్వతి అరుపు తో అడవి మొత్తం ప్రతిధ్వనించింది. ఆ అరుపు విని రూహి ఈ లోకం లోకి వచ్చింది. ఎలా అయినా తనని కాపాడాలి అని నిర్ణయించుకుంది. తన పక్కనే ఉన్న పదునైన రాయి ఒకటి తీసుకొని బలమంతా ఉపయోగించి నేరుగా ఆ సింహం వైపు విసిరింది. అది వెళ్లి సింహం తల మీద బలంగా తగిలింది.

దెబ్బకు దాని నోటి తో కరిచి పట్టుకున్న పార్వతి చేతిని వదిలేసింది. పార్వతి చేతి నుంచి ఎర్రని రక్తం కారుతుంది. నొప్పి తో తను ఇంకా ఆర్త నాదాలు చేస్తూనే ఉంది. మరో వైపు దెబ్బ బలంగా తగలడం తో సింహానికి బాగా కోపం వచ్చింది. ఒక్కసారి గట్టిగా గాండ్రిస్తు ఆ రాయి విసిరిన రూహి వైపు తిరిగింది.

రూహి బెదరలేదు. తను కూడా సింహం కళ్ళలోకి కళ్ళు పెట్టి చూస్తుంది. ఆ క్షణం రెండు సింహలు ఎదురుపడితే ఎలా చూసుకుంటాయో అలా చూసుకుంటున్నారు. సింహం కళ్ళలో కోపం ఉంటే, రూహి కళ్ళలో ధైర్యమిచ్చిన తెగింపు కనపడతుంది. మిగతా బృందం ఇప్పుడు ఏమవుతుందా అని చూస్తున్నారు.

ఇంతలో సింహం కోపం గా రూహి వైపు పరుగు తీసింది. రూహి కూడా ఆ సింహానికి దొరకకుండా పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టింది. మరో వైపు వంశీ పరుగున పార్వతి దగ్గరకు వెళ్లి తన చేతికి చికిత్స చేస్తున్నాడు. అయాన్ మాత్రం రూహి, సింహం వైపు పరిగెత్తాడు.

ముందు రూహి... వెనుక సింహం...
సింహం గర్జింపు లతో ఆ చోటు దద్దరిల్లింది.
క్షణాలు గడిచే కొద్ది వారి ఇద్దరి మధ్య దూరం తరిగింది.
ఇంతలో రూహి కి ఎదురుగా ఊడల మర్రి చెట్టు కనిపించింది. దాని ఊడలు, కొమ్మలతో ఆ ప్రాంతం మొత్తం నిండిపోయింది. అలాగే ఆ చెట్టు కు ఒక పెద్ద తొర్ర కూడా ఉంది. రూహి ఆలస్యం చేయకుండా పరుగున వెళ్లి ఆ తొర్ర లో నుంచి దూరి ఇటు వైపు కు వచ్చింది.

తననే వెంబడిస్తూ వచ్చిన సింహం ఏ మాత్రం ఆలోచించకుండా ఆ తొర్ర లోకి దూరింది. తల అటు వైపు వచ్చింది. కానీ దాని భారీ శరీరం మాత్రం ఇటు వైపు కు రాలేక ఇరుక్కుపోయింది. ముందుకు వెళ్లలేక వెనక్కి రాలేక అలాగే ఆగిపోయింది.

రూహి ఆయాస పడుతూ అక్కడే కూర్చుంది. ఇంతలో అయాన్ పరుగున తన దగ్గరకు వచ్చాడు.

"నీకేం కాలేదు గా రూహి..." అని కంగారుగా అడిగాడు.

"నాకేం కాలేదు అయాన్. నేను బాగానే ఉన్నాను "

ఆ తొర్ర లో నుంచి బయటపడాలి అని సింహం వేగంగా తన శక్తి మొత్తం ఉపయోగించి పెనుగులాడుతుంది. ఇంతలో అయాన్ సింహం వైపు కోపంగా చూస్తూ తన జేబులో నుంచి తుపాకీ బయటకు తీసి దానిని కాల్చబోయాడు. రూహి తనని వెంటనే ఆపేసింది.

"అయాన్.. ఆగు.. ఈ అడవిలోకి కొత్తగా వచ్చింది మనం. దాని స్థావరం లో అది నివసిస్తుంది. అలాంటి దాన్ని చంపడం న్యాయం కాదు. "

"కానీ మేడమ్ అది ఆ తొర్ర లో ఎక్కువ సేపు ఉండదు. ఏ క్షణమైనా బయటకు రావచ్చు. మనం ఇక్కడి నుంచి పారిపోయినా సరే ఎక్కువ దూరం వెళ్లలేం. తప్పకుండా అది మన వెనకే వస్తుంది."

అయాన్ చెప్పినట్టుగానే సింహం శరీరం లో చాలా భాగం ఇప్పటికే ఇటు వైపుకు వచ్చేసింది. కొన్ని క్షణాల్లో అది దాని నుంచి బయటకు రావచ్చు.

రూహి వేగంగా ఆలోచించింది. ఒక్కసారి చుట్టూ చూసింది. అప్పుడే తనకు కాస్త దూరంలో ఓ చిన్న గుహ లాంటిది కనిపించింది. ఆ గుహ బయట ఓ పెద్ద బండరాయి కూడా ఉంది. వాటిని అలా చూడగానే రూహి కి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. వెంటనే అయాన్ కు ఏం చేయాలో చెప్పింది.

"మేడమ్ ఇది చాలా ప్రమాదకరం. ప్రాణాలు పోతాయి." అని అయాన్ కంగారుగా అన్నాడు.

"దేశం బాగుండాలి అంటే రాజకీయ నాయకుడు డబ్బును, సైనికుడు ప్రాణాన్ని లెక్క చేయకూడదు"

ఆ మాట తో అయాన్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఇంతలో అక్కడికి వంశీ, పార్వతి కూడా వచ్చాడు. అయాన్ వారికి ఏం చేయాలో చెప్పాడు. ముగ్గురూ గుహ పక్కనే ఉన్న చెట్ల వెనుక దాక్కున్నారు.

రూహి మాత్రం ఆ సింహం వైపు తిరిగి దాని వంకే చూస్తుంది. కొన్ని క్షణాలు తరువాత సింహం నిజంగానే తొర్ర నుంచి బయటకు వచ్చేసింది. బయటకు రాగానే రూహి వంక చూసింది. దాని కళ్ళు చింత నిప్పులు మాదిరి ఎర్రగా మండుతున్నాయి. కోపం తో దాని కడుపు ఎగసి ఎగసి పడుతుంది. పెద్దగా గర్జిస్తూ రూహి వైపు వచ్చింది. దాని కోసమే ఎదురుచూస్తున్న రూహి వేగంగా ఇందాక చూసిన గుహ లోపలకు పరుగు తీసింది. సింహం కూడా గుహ లోకి వెళ్ళింది. అక్కడ మొత్తం చీకటిగా ఉంది. ఒక్క క్షణం దానికి ఏమి కనిపించలేదు.

అది తేరుకునే లోగా రూహి దాని మీద నుంచి దూకుతూ గుహ బయటకు దూకింది. దాని కోసమే చూస్తున్న వంశీ, అయాన్, పార్వతి వెంటనే అక్కడున్న బండ రాయి ని గుహ కు అడ్డంగా తోసారు. సింహం ఆ రాయి సందు లో నుంచి బయటకు రావాలని చూసింది. కానీ ఆ రాయి చాలా పెద్దది అవ్వడం, అందులో అది ఆ గుహ ముందున్న గుంత లో సరిగ్గా ఇరుక్కుపోవడం తో దాన్ని ఇంచు కూడా కదల్చలేక పోయింది. అలా బ్లాక్ కోబ్రా బృందం సింహాన్ని గుహ లో బందించి హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

"మేడమ్ త్వరగా ఇక్కడి నుంచి వెళ్దాం పదండి." అని వంశీ అన్నాడు.

"ఒక్క క్షణం ఉండండి." అంటూ రూహి తన బ్యాగ్ లో నుంచి ఒక చిన్న టైం బాంబు ను బయటకు తీసింది. దాన్ని గుహ బయట ఉన్న రాయి కి అతికించి, మరో 8 గంటల్లో అది పేలే లాగా సెట్ చేసింది. మిగతా బృందం తన వంక ఆశ్చర్యంగా చూసారు.

"ఇలాగే వదిలేసి వెళ్తే ఆ సింహం చనిపోతుంది. ఇంకో 8 గంటల తరువాత ఈ బాంబు వల్ల రాయి పేలిపోతుంది. అప్పుడు ఆ సింహం దాని నుంచి బయటపడుతుంది. మన పని జరగడం కోసం ఓ జీవి ని చంపితే నా మనసు అది క్షమించదు. అందుకే ఇలా..." అంటూ అందరికీ అర్థమయ్యేలా చెప్పింది.

రూహి మాటలకు అందరూ తన వంక గర్వంగా చూసారు. దేశం కోసం ప్రాణాలు ఇస్తూ, శత్రువుల ప్రాణాలను తీస్తు... ఇలా అమాయక జీవిల గురించి కూడా ఆలోచించడం ఒక్క రూహి వాసుదేవ్ కే చెల్లింది అని మనసులోనే అనుకున్నారు.

ఆ తరువాత అందరూ తిరిగి అక్కడి నుంచి నడవడం మొదలుపెట్టారు. దారిలో వారికి ఎలుగు బంటి, తోడేలు లాంటి క్రూర మృగాలు కూడా ఎదురు అయ్యాయి. చాక చక్యంగా నలుగురూ కలిసి వాటిని ఎదురించి పోరాడి తప్పించుకున్నారు.

అలాగే మరోసారి ఆకులు కప్పిన ఊబీ లో వంశీ పడిపోయాడు. ఆ ఊబీ తన శరీరాన్ని అంతకంతకు లోపలకు లాగేసుకుంటుంది. మిగతా బృందం తమ దగ్గర ఉన్న తాడు సాయం తో తనని బలంగా లాగి బయటకు పడేసారు. ఇలా ఎన్నో సాహసాలు చేస్తూ ఆ అడవిలో ప్రయాణం చేస్తున్నారు. ప్రతి క్షణం వారికి ప్రాణాలతో చెల గాటం లాగానే ఉంది.

చూస్తూ ఉండగానే  సమయం గడిచిపోయింది. మెల్లగా సూర్యుడు పడమర కొండల్లో వాలిపోవడం మొదలయింది. అప్పటిదాకా గుబురు చెట్లతో చీకటిగా మారిన అడవి మరింత దట్టమైన కారు చీకటిగా మారింది. దూరంగా రకరకాల జంతువుల అరుపులు వీరి గుండెల్లో భయాన్ని పెంచుతున్నాయి.

ఇక ఆ రాత్రి వేళ ముందుకు నడవడం కష్టమని అర్థమై అక్కడే విశ్రమించాలని నిర్ణయించుకున్నారు. అలా అనుకోగానే బ్యాగ్ లో నుంచి టెంట్ లు బయటకు తీశారు.

సరిగ్గా అప్పుడే ఓ బల్లెం వేగంగా వచ్చి వారి ముందున్న చెట్టు లోకి దిగింది. అందరూ భయం తో అది వచ్చిన వైపు తల తిప్పి చూసారు. ఎదురుగా ఉన్న వారిని చూసి గుండె ఆగినంత పనైంది.

ఎదురుగా వందల మందిలో నర మాంస భక్షకుల జాతి నిలబడి ఉంది. వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు... కాగడాల వెలుతురు లో వారు మరింత భయంకరంగా ఉన్నారు.

బ్లాక్ కోబ్రా బృందం అలా ఆశ్చర్యం లో మునిగిపోయి ఉండగానే వారిని చుట్టు ముట్టారు.

ఇక నేటి తో మన ప్రాణం పోవడం ఖాయం అని అందరూ భయం తో బిగుసుకుపోయారు...