[SivaSai]

భాగం - 1

అది 2020 సంవత్సరం,
డిసెంబర్ నెల, 14 తేదీ,
సమయం రాత్రి 11:00,

అది దట్టమైన నల్లమల అడవులు...

ఆ అడవిని ఆనుకొని హైవే ఉంది.

రహదారిపై ఒక ఇన్నోవా కార్ చాలా వేగంగా పరుగులు తీస్తోంది..

అందులో ఒక ఫ్యామిలీ, ఒంగోలు నుంచి శ్రీశైలం వైపు వెళుతోంది..



ఆ కారులో భార్య భర్తలైన సుమిత్ర, అజయ్ ఇద్దరు పిల్లలు అఖిల్, సంజయ్ ఉన్నారు.

అజయ్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు...

అతని పక్కనే ఉన్న సుమిత్ర మాట్లాడుతూ...
" మా అమ్మ చెప్తే విన్నారు కాదు..!! ఈరోజు అమావాస్య మంచిది కాదు..! రేపు ఉదయం బయలుదేరమని...!! ఇప్పుడు చూడండి. బాగా చీకటి పడిపోయింది..అరగంట నుంచి చూస్తున్నాను.. ఈ రోడ్డుపై ఒక్క వేరే వెహికిల్స్ కూడా కనిపించడం లేదు.. అసలు మనం కరెక్ట్ రూట్ లోనే వెళ్తున్నామా..??"అని భయంగా అడిగింది..

దానికి అజయ్ నవ్వుతూ....!!
" ప్రతిదానికి ఎందుకలా భయపడతావ్..డియర్..?? డోంట్ వర్రీ..!! మనం కరెక్ట్ రూట్ లోనే వెళ్తున్నాము..
రేపు నాకు శ్రీశైలంలో అర్జెంట్ వర్క్ ఉంది. రమ్మని ఫోన్ వచ్చింది. అందుకే అర్జెంటుగా బయలుదేరా..!! ఆఫ్ డే వర్క్. అది అయిపోగానే తిరిగి మనం హైదరాబాద్ వెళ్ళిపోవచ్చు.. అంతగా ఇష్టం లేక పోతే. నువ్వు పిల్లలతో కలిసి, మీ అమ్మ గారి ఇంట్లోనే ఉండి పోవచ్చు కదా..!"అని నవ్వాడు.

దానికి సుమిత్ర కోప్పడుతూ...!!
"నేను ఉండిపోతానని అన్నాను..!!
కానీ మీరే బలవంతంగా  తీసుకువచ్చారు కదా..!!"అని అంది..

అజయ్ నవ్వుతూ.." నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి ఎలాగ డియర్..?? అంటూ ఒక చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకుని మరో చేత్తో ఆమె భుజంపై చేయి వేసి దగ్గరికి ప్రేమగా తీసుకోబోతుండగా..!!

సుమిత్ర కెవ్వున అరిచింది..

అజయ్ ఏమైందో అని ఖంగారు పడుతూ రోడ్డుపైకి చూడగా..  ఒక లారీ వారి మీదకు దూసుకు రాబోయింది..

అజయ్ వెంటనే తన బండి ని పక్కకు తిప్పగా రోడ్డు పక్కనే ఉన్న ఒక చిన్న లోయలోకి  కారు దూసుకెళ్లిపోసాగింది..

సుమిత్ర భయంతో గట్టిగా అరుస్తుండగా....



ఆ అరుపులకు,వెనక సీట్లో పడుకొని ఉన్న పిల్లలు నిద్ర లేచిపోయారు..

వారిద్దరూ కూడా భయంతో అరవసాగారు..

అజయ్ కార్ ని కంట్రోల్ చేయడానికి శతవిధాల ప్రయత్నిస్తున్నాడు..

అయినా ఆ కారు గుంతలలో పడుతూ, లేస్తూ పెద్దపెద్ద కుదుపులకు లోనవుతు,కొంత దూరం వెళ్ళిన తరువాత ఒక పెద్ద చెట్టుని గుద్దుకొని ఆగిపోయింది...

ఒక్కసారిగా అక్కడ పెద్ద శబ్దం వచ్చింది..

ఆ కారు చెట్టుని ఢీకొన్న వేగానికి, అందరూ సృహ తప్పి పోయారు. కార్ లో ఎయిర్ బ్యాగ్స్ ఉండటంవల్ల, ఎవరికి ఎటువంటి గాయాలు కాలేదు...

అలా ఒక గంట సేపటి తర్వాత అజయ్ కి మెలుకువ వచ్చింది...

కంగారుగా తన పక్కన ఉన్న సుమిత్ర ని చూసాడు. సృహ లో లేదు. వెనుక ఉన్న పిల్లల్ని చూశాడు వాళ్ళు కూడా సృహ లో లేరు..బాగానే ఉన్నారు..

వారందరికి ఏమీ కాలేదని.. క్షేమంగా ఉన్నారని, తేలికగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.


మెల్లగా కారు దిగాడు.. చుట్టూ చూసాడు....

చుట్టూ మంచు విపరీతంగా కురుస్తోంది..
పైగా ఆరోజు అమావాస్య..
ఎటు చూసినా చిమ్మ చీకటి..

కీచురాళ్ళ గొడవలతో, నక్కల ఊళలలతో,
ఆ అడవి ప్రాంతం అంతా భయానక వాతావరణాన్ని తలపిస్తుంది...

అసలు తను ఎక్కడున్నాడో కూడా తనకి అర్థం కాలేదు..

ఒకసారి కార్ ని పూర్తిగా చెక్ చేసాడు.

కారు ముందు భాగం బాగా డ్యామేజ్ అయ్యింది.. హెడ్ లైట్ లు కూడా పనిచేయడం లేదు..

మొబైల్ తీసి చూశాడు.. సిగ్నల్ లేదు..
కానీ ఫోన్ పని చేస్తుంది.. వెంటనే తన మొబైల్లో ఉన్న టార్చ్ ఆన్ చేశాడు..


ఉన్నట్టుండి కీచురాళ్ళ శబ్దం ఆగిపోయింది .


"ఎలాగైనా అర్జెంట్గా ఇక్కడ నుంచి బయట పడాలి..!!" అని తన మనసులో అనుకొని..

కార్ డోర్ ని అన్ని వైపుల నుంచి గట్టిగా లాక్ చేసాడు..

మెల్లగా తన సెల్ టార్చ్ లైట్ సహాయంతో ముందుకు కదిలాడు.

చిన్న చిన్న గుంతలతో, పెద్ద పెద్ద రాళ్లతో చాలా అస్తవ్యస్తంగా ఉంది.

అలా ఒక పది నిమిషాలు నడిచిన తర్వాత
ఒక చిన్న నడకదారి కనిపించింది...

ఆ నడకదారిలో కొంచెం ముందుకి వెళ్ళగా,
అతనికి దూరంగా అక్కడ ఒక పెద్ద రాళ్లగుట్ట కనిపించింది. దానికి కొంచెం దగ్గరగా వెళ్లి చూడగా లోపల ఒక చిన్న గుహ ఉంది..

లోపల జంతువులు ఏమైనా ఉంటాయేమోనని, అక్కడే పడి ఉన్న
ఒక కర్ర తీసుకుని, ఆ సెల్ టార్చ్ వెలుగులో గుహ లోపలికి వెళ్ళాడు..

లోపల జంతువులు ఏమీ లేవు...!!


బయటకు చిన్నగా కనిపించినా...!!


లోపల పది మందికి సరిపడే అంత విశాలంగా ఉంది...


ఈ రాత్రికి తలదాచుకోవడానికి సరైన ప్రదేశం దొరికిందని గ్రహించి,
ఆ గుహ బయటకు వచ్చాడు..

ఈ రాత్రికి అక్కడే ఉంటే మంచిదని, సుమిత్ర ని, పిల్లలని,అక్కడికి తీసుకు రావాలని వాళ్లకోసం బయలుదేరాడు..

గుహ లోపలికి వేరే జంతువులు వెళ్లకుండా,చీకట్లో సులభంగా గుర్తుపట్టడానికి వీలుగా ఉంటుందని,
గుహ ముందు ఒక చిన్న మంట వేస్తే మంచిదని, అక్కడ చుట్టూ ఉన్న కట్టెపుల్లలు అన్నిటిని గుహ దగ్గరికి ఏరు కొచ్చాడు...

అందులో కొన్ని కట్టెలు తీసి గుహ ముందు వేశాడు...

అజయ్ కి సిగరెట్ తాగే అలవాటు ఉంది..

తన జేబులో ఉన్న లైటర్ తీసి, ఆ కట్టెలను వెలిగించాడు..

ఆ మంట అంటుకున్న తర్వాత, తన వాళ్ళని తీసుకొద్దామని కారు ఉన్న వైపు బయలుదేరాడు..

అజయ్ వేగంగా నడుస్తున్నాడు...

తనకి దూరంగా ఎవరో నడుస్తూ తన దగ్గరకి వస్తున్నట్టుగా కనిపించింది..


ఒక్కసారిగా తను నడవడం ఆపేశాడు..


ఆ ఆకారం వేగంగా తన వైపు రాసాగింది..


ఎవరో తెలియక.. భయంతో కాళ్లు కదలడం లేదు.


అలా కదలకుండా నిలబడి, ఉండిపోయాడు.

అలా ఆకారం దగ్గరకు రాగానే... ఎవరో చూద్దామని..మెల్లగా సెల్ టార్చ్ ని ఆ ఆకారం వైపు తిప్పాడు..

ఆ వెలుగులో సుమిత్ర కనిపించింది...

అజయ్ ఆశ్చర్యంతో "సుమిత్ర నువ్వేంటి ఇక్కడ...?? అని అరిచాడు..

ఆ మాటకి సుమిత్ర ఏడుస్తూ వచ్చి, అజయ్ ని కౌగిలించుకుంది...

అజయ్ కంగారుపడుతూ "పిల్లలు ఎక్కడ.? అని అడిగాడు..


దానికి సుమిత్ర ఆశ్చర్యపోతూ..!!
"మీతో లేరా..!!??"అంటూ ఏడవసాగింది.

అజయ్ సుమిత్ర భుజాలని గట్టిగా పట్టుకొని "అసలేం జరిగిందో చెప్పు" అంటూ అరిచాడు.

దానికి సుమిత్ర " నాకు మెలుకువ వచ్చేసరికి, కార్ లో మీరు, పిల్లలు కనిపించలేదు.. నాకు చాలా భయం వేసింది. మీ కోసం వెతుక్కుంటూ ఇటువైపుగా వస్తుంటే, మీరే కనిపించారు.."అంటూ జరిగింది చెప్పింది.

పూర్తిగా విన్న అజయ్ ఏడుస్తున్న సుమిత్ర ను ఓదారుస్తు...!!
"సరే ఏడవకు...!! ముందు ఇక్కడ ఉండడం అంత మంచిది కాదు. ఇక్కడ దగ్గరలో ఒక గుహ ని చూశాను. అది బాగుంది.
ఈ రాత్రికి మనమందరం అక్కడే ఉందాం..ముందు అక్కడికి వెళ్దాం పద..!!" అంటూ సుమిత్ర చేయి పట్టుకొని,వేగంగా ఆ గుహ వైపు పరుగులు తీశాడు...

కొంతసేపటికి ఇద్దరూ ఆ గుహ వద్దకు చేరుకున్నారు.. గుహ ముందు అజయ్ వెలిగించిన, కట్టెలు మండుతూనే ఉన్నాయి..

అజయ్ సుమిత్ర తో.." నేను వచ్చేంతవరకు నువ్వు అక్కడే ఉండు.జాగ్రత్త..!!
ఈ మంట ని ఆరిపోకుండా చూడు.. పిల్లల గురించి నువ్వేమీ కంగారు పడకు...!! పిల్లలు ఎక్కడున్నా, నేను వెతికి తీసుకు వస్తాను..."ధైర్యం చెప్పి వాళ్ళని వెతకడానికి కారు ఉన్న వైపు బయలుదేరాడు..

పిల్లల కోసం వెతుకుతూ కారు ఉన్న వైపు కి వెళ్ళాడు..

కొంతసేపటికి కారు ఉన్న ప్రదేశానికి చేరుకున్నాడు..

కారు దగ్గర నుంచుని చుట్టూ చూస్తూ.. "అఖిల్...!! సంజయ్..!!ఎక్కడున్నారు" అంటూ అరవసాగాడు.

కానీ వాళ్ళ జాడ తెలియలేదు...

ఏమైందో అని ఖంగారు పడుతూ మెల్లగా చుట్టుపక్కల వెతకసాగాడు..

అలా కొంతదూరం వెళ్లగా....

అతనికి దూరంగా ఒక పెద్ద చెట్టు కనిపించింది.. అంత చీకట్లో కూడా దాని ఆకారం చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది..

ఒకవేళ పిల్లలు అక్కడ ఉంటారేమో అని అనిపించి, వెతకడానికి తన చేతిలో ఉన్న టార్చ్ సహాయంతో మెల్లగా ఆ చెట్టు వైపు నడవసాగాడు....

అలా కొంత సేపు నడిచిన తర్వాత..
ఆ చెట్టు కి కొంత సమీపంగా చేరుకోగానే..
అతనికి పిల్లల ఏడుపులు వినిపించాయి..

వెంటనే అజయ్ "అఖిల్,సంజయ్" అంటూ పిలిచాడు..

వెంటనే అటు పక్క నుంచి "డాడీ" అంటూ పిల్లల అరుపులు వినిపించాయి..

వెంటనే ఆ వైపుకు వేగంగా పరిగెత్తాడు.....

ఆ పిల్లల అరుపులు వినిపించిన చోటికి చేరుకోగానే పిల్లలిద్దరూ ఏడుస్తూ కనిపించారు..

అక్కడికి వచ్చిన తమ తండ్రిని చూడగానే ఏడుస్తూ పరిగెత్తుకొని వచ్చి తండ్రిని వాటేసుకున్నారు...

అజయ్ కూడా ఆనందంతో పిల్లల్ని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు..

అజయ్ మోకాళ్లపై కూర్చుని, పిల్లలిద్దరి కన్నీళ్లు తుడుస్తూ...!! "భయపడకండి రా..! నేను వచ్చేసాగా..! నాతో రండి..!"అంటూ పిల్లలిద్దరి చేతులు పట్టుకొని గుహ వైపు నడకసాగించాడు..

అలా వారు గుహ వైపు నడుస్తూ ఉండగా..
అఖిల్, సంజయ్, అజయ్ తో.."మమ్మల్ని వదిలి, నువ్వు మమ్మీ ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయారు డాడీ..?? " అని అమాయకంగా ప్రశ్నించారు..

"అదేంట్రా..!!?? మీరు కనిపించటం లేదని, మమ్మీ వెతుక్కుంటూ నా దగ్గరకు వచ్చింది.."అని అన్నాడు.

"మరి మమ్మీ ఎక్కడ..?" అని అడిగారు పిల్లలు.

" మమ్మీ ఒక సేఫ్ ప్లేస్ లో ఉంది.. ఇప్పుడు మనం కూడా అక్కడికే వెళ్తున్నాం..!!
రేపు మార్నింగ్, మనం మన ఊరు వెళ్లి పోదాం."అని పిల్లలతో అన్నాడు..

కొంతసేపటికి అజయ్, పిల్లలతో కలిసి గుహ వద్దకు చేరుకున్నాడు..

గుహ ముందు కట్టెలు వెలుగుతూనే ఉన్నాయి..

కానీ సుమిత్ర కనిపించలేదు...

కంగారుగా గుహ లోపలికి వెళ్లి చూడగా..
సుమిత్ర నిద్రపోతూ కనిపించింది...

అప్పటివరకు కంగారుపడిన అజయ్ నవ్వుకుంటూ..." దీనికి ఇంత టెన్షన్ లో కూడా దీనికి నిద్ర ఎలా పడుతుందో అర్థం కావట్లేదు"అని మనసులో అనుకున్నాడు..

పక్కనే ఉన్న పిల్లలతో.."పిల్లలు..!! జాగ్రత్తగా ఉండండి..!! మమ్మీ నిద్రపోతోంది..!! డిస్టర్బ్ చెయ్యకండి..!! నేను మన కారు దగ్గరకు వెళ్లి మన లగేజ్ తో పాటు, మీరు తినడానికి ఏమైనా తీసుకు వస్తాను. మమ్మీ నిద్రలేస్తే ఈ విషయం చెప్పండి.సరేనా...!!"
అని పిల్లలతో చెప్పాడు..

"ఓకే డాడీ" అని ఇద్దరు సమాధానమిచ్చారు..

అజయ్ తన కారు దగ్గరికి బయలుదేరాడు...

పిల్లలిద్దరూ చలికి తట్టుకోలేక గుహ ముందు మండుతున్న మంట దగ్గరకు వచ్చి కూర్చున్నారు...!!!

అలా చలి కాగుతున్న వాళ్లకి, వెనుకనుంచి

"పిల్లలూ...!!!"

అన్న పిలుపు వినిపించింది..
వాళ్ళు వెనక్కి తిరిగి చూశారు....!!


అజయ్ తన సెల్ టార్చ్ వెలుగులో కారు  వైపు నడుస్తూ ఉన్నాడు..


చలి విపరీతంగా ఉంది..


దాని నుండి తప్పించుకోవడానికి తన జేబులో నుండి ఒక సిగరెట్ తీసి వెలిగించాడు.

అలా కొంత దూరం నడిచిన తరువాత సడన్ గా కాలికి ఏదో అడ్డు తగిలి ముందు పడిపోయాడు..

చేతిలో ఉన్న సెల్ఫోన్ ఎగిరిపడింది..


అజయ్ పైకి లేచి నుంచున్నాడు..

అతని సెల్ ఫోన్ దూరంగా పడి ఉంది..
కానీ దాని టార్చ్ వెలుగుతూనే ఉంది..

కింద పడ్డ సెల్ ఫోన్ ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.. దాని మీద దుమ్ము పడిందేమో అని దులుపుతుండగా...
అతని చేతికి ఏదో తడిగా తగిలింది..

ఆ సెల్ ఫోన్ టార్చ్ వెలుగులో " చేతికి తడిగా తగిలింది ఏమిటి??"అని చూడగా...



"అది రక్తం..........!!"


అజయ్ ఒక్క సారిగా షాక్ తిన్నాడు..

తన చేతిలో ఉన్న సెల్ ఫోన్ తో ఆ రక్తం ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందని చుట్టూ చూడసాగాడు..

ఆ సెల్ ఫోన్ పడిన చోటు నుంచి అతనికి
దారలు కట్టి రక్తం కనిపించసాగింది..

రక్తం ఎక్కడి నుంచి వస్తుందో అని భయం భయంగా p ఆ రక్తం ఉన్న వైపు మెల్లగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళాడు.....

అలా కొద్ది ముందుకి వెళ్ళగా ఒక దట్టమైన పొదలు కనిపించాయి...

ఆ పొదల దగ్గర నుంచి రక్తం వస్తోంది...

వణుకుతున్న కాళ్ళతో ఆ పొదల దగ్గరికి చేరుకున్నాడు...

మెల్లగా ముందుకు వంగి, ఆ పొదల ని పక్కకి జరిపాడు..

తన సెల్ఫోన్ టార్చ్ ని పొదల వైపు తిప్పాడు.

ఒక్కసారిగా షాక్ తిని, భయంతో వెనక్కి పడిపోయాడు..


ఎందుకంటే.....!!!!



ఆ పోదలలో ఒక శవం ఉంది.....!!


అది" సుమిత్రది"

ఆమె శరీరమంతా ఏదో క్రూరమృగం దాడి చేసినట్టు పెద్ద పెద్ద గాయాలు ఉన్నాయి.

పొట్ట భాగమంతా చీలిపోయి పేగులు బయటకు వచ్చాయి..

అలా సుమిత్ర శవాన్ని చూడగానే భళ్ళున వాంతి చేసుకున్నాడు...!!!




ఇంతకుముందే కదా...!!


తను సుమిత్రని చూశాడు..!!


"మరి ఇప్పుడు ఇలా తనని చంపింది ఎవరు..??"

అని ఆలోచిస్తుండగా ఒక్కసారిగా అజయ్ కి ఒక్కసారిగా పిచ్చెక్కిపోయింది.

అతనికి పిల్లలు గుర్తుకు వచ్చారు...
"ఒకవేళ పిల్లలకి కూడా ఏదైనా జరిగిందేమో... అన్న ఆలోచన వచ్చింది..


ఆ ఆలోచన రాగానే శరీరమంతా భయంతో వణికిపోయింది...


వెంటనే గుహ ఉన్న వైపు పరుగు తీశాడు...

కాళ్లకి కాళ్లు తగిలి మధ్యమధ్యలో పడి పోసాగాడు.. అయినా వెంటనే పైకి లేచి వేగంగా పరుగెత్తసాగాడు...

అలా పడుతూ లేస్తూ, కొద్దిసేపటికి గుహ దగ్గరికి చేరుకున్నాడు...


గుహ ముందు వెలుగుతున్న మంట ఆరిపోయి ఉంది...

అజయ్ వెంటనే గుహ ముందుకు వెళ్లి, లోపలికి చూసాడు.

చీకట్లో ఏమి కనిపించటం లేదు.

భయంగా లోపల ఉన్న పిల్లలని "అఖిల్, సంజయ్.. ఎక్కడ ఉన్నారు మీరు.." అంటూ ఏడుస్తూ పిలవసాగాడు.

"డాడీ...!!"అంటూ బలహీనంగా సంజయ్ గొంతు వినిపించింది...

వెంటనే తన సెల్ టార్చ్ తీసుకొని గుహ లోపలికి వెళ్ళాడు..

అక్కడ అ ఆ లోపల ఉన్న రక్తపు మడుగులో నేలపై పడి ఉన్న పిల్లలను చూసి భయపడిపోయాడు...

రక్తపు మడుగులో ఉన్న పిల్లలిద్దరిలో అఖిల్ చనిపోయాడు.. సంజయ్ మాత్రమే కొనఊపిరితో ఉన్నాడు..


తన తండ్రిని చూడగానే మెల్లగా తన చేతిని పైకి లేపాడు...


అజయ్ ఏడుస్తూ వేగంగా రక్తపు మడుగులో ఉన్న సంజయ్ దగ్గరికి వెళ్లి కింద కూర్చుని తన ఒడిలోకి తీసుకున్నాడు.

"నాన్నా..!!సంజయ్ ఏమైందిరా..?? ఎవరు మిమ్మల్ని ఇలా చేశారు..?? అంటూ ఏడవసాగాడు..

సంజయ్ మాత్రం పైకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు....


"ఏమైందిరా..!! ఎవరు మిమ్మల్ని ఇలా చేసింది..?? అంటూ ఏడుస్తూ అడగగా...

చెయ్యి పైకి చూపించి ప్రాణాలు వదిలేశాడు..


అజయ్ ఏడుస్తూ గుహ పైకి చూశాడు...


ఆ గుహ పై భాగంలో...!!
తలకిందులుగా ఏదో వేలాడుతూ ఉంది.

వెంటనే తన సెల్ టార్చ్ తీసి ఆ వైపు తిప్పాడు...

ఆ వెలుగులో తలకిందులుగా వేలాడుతూ, తెల్లటి జుట్టు, వికృతమైన రూపం తో ఒక భయంకర పిశాచి కనిపించింది...

అది మెల్లగా తన తలని అజయ్ వైపు తిప్పింది...

భయంకరమైన, పదునైన కోరలు కలిగిన దాని నోటిని పెద్దగా తెరిచి ఒక్కసారిగా అజయ్ మీదకి దూకింది........!!!!


అంతే.......!!!!


రెండు రోజుల తర్వాత......!!!





ఇంకా ఉంది.....!!

[SivaSai]

Part - 2

రెండు రోజుల తర్వాత....!!!
డిసెంబర్ 16.

అది శ్రీశైలం సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్.....!!

సమయం ఉదయం 10:00 అవుతుంది..

స్టేషన్ లో అందరూ ఎవరి పనుల్లో వారు నిమగ్నమయి ఉన్నారు..

ఆ స్టేషన్ ముందు ఒక స్కార్పియో వచ్చి ఆగింది..

అందులో నుంచి వయసుపైబడిన ఇద్దరు మగ వాళ్ళు ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు కారు దిగారు... వారి ముఖాలు విచారంగా ఉన్నాయి....!!

వాళ్ళ నలుగురు స్టేషన్ లోపలికి వచ్చారు.

వాళ్లని చూస్తూనే అక్కడ విధులు నిర్వహిస్తున్న కానిస్టేబుల్ సత్యం ఎవరు కావాలి అని అడిగాడు..

అందులో ఒక ముసలాయన మాట్లాడుతూ..
"మేము ఎస్ ఐ గారి ని కలవాలి బాబు..! చాలా అర్జెంట్!!" అని చెప్పాడు.

అసలు విషయం ఏంటో చెప్పండి అని అడిగాడు సత్యం..

ఆయన విచారంగా మా అల్లుడు కోడలు మా మనవళ్ళు రెండు రోజుల నుంచి కనిపించడం లేదు. దాని గురించి అర్జెంటుగా మాట్లాడాలి..."అని ఆయన అన్నాడు.

సరే ఒక నిమిషం ఉండండి ఎస్ఐ గారికి చెప్పి వస్తాను అని చెప్పి సత్యం ఎస్ఐ క్యాబిన్ లోకి వెళ్ళాడు.

ఒక నిమిషం పూర్తవకుండానే బయటకు వచ్చి సార్ మిమ్మల్ని పిలుస్తున్నారు అని చెప్పాడు..

అక్కడే ఎస్సై గా విధులు నిర్వహిస్తుంది.
28 ఏళ్ల ఆదిత్య.

వాళ్ళందరూ లోపలికి వెళ్లారు.

వాళ్ళని చూడగానే ఆదిత్య కూర్చోండి అని చెప్పగానే అందరూ అక్కడ ఉన్న కుర్చీలలో కూర్చున్నారు..

చెప్పండి..! ఏంటి మీ కంప్లైంట్..??" అని అడిగాడు ఆదిత్య.

నమస్తే సార్..!! నా పేరు రఘునాథరావు. ఈమె నా భార్య సుశీల.
ఆయన మా వియ్యంకుడు కృష్ణమూర్తి, ఆయనగారి భార్య ప్రమీల." అంటూ అందరినీ పరిచయం చేశాడు.

తమ పరిచయం చేయగానే అందరూ ఆదిత్య కి నమస్కారం పెట్టారు.

ఆదిత్య కూడా నమస్కారం పెడుతూ చెప్పండి మీరు వచ్చిన విషయం ఏంటి..?
అని అడిగాడు.

సార్ గత రెండు రోజుల నుంచి నా కూతురు అల్లుడు మనవళ్ళు కనిపించడం లేదు. వారి ఫోన్ కి ఎంత ప్రయత్నించినా కలవటం లేదు. మా అల్లుడు ఏదో పనిమీద శ్రీశైలం బయలుదేరారు.. కానీ వాళ్లు ఇక్కడికి చేరుకోలేదు. మేం కూడా ఎంతగానో ప్రయత్నించి చూశాము. కానీ ఫలితం లేకపోయింది.. చివరిగా మీకు కంప్లైంట్ చేద్దామని ఇక్కడికి వచ్చాము."అంటూ కన్నీళ్ళతో చెప్పాడు..

ఆ మాటలకు ఆదిత్య " ప్లీజ్ బాధపడకండి.
చివరిసారిగా మీరు వాళ్ళతో ఎప్పుడు మాట్లాడారు.. అని అడిగాడు.

ఆ మాటకి సుశీల.." చివరి సారిగా ప్రమీల నాతో..! రాత్రి 11 గంటలకు మాట్లాడింది బాబు..! శ్రీశైలం వెళ్ళగానే ఫోన్ చేస్తామని చెప్పింది.. కానీ ఇప్పటివరకు వాళ్ల నుంచి ఫోన్ రాలేదు..!!" అని చెప్తూ కన్నీరు తుడుచుకుంది..

"ఇంతకీ మీ అబ్బాయి ఏం చేస్తుంటారు..?"అని అజయ్ తండ్రైన కృష్ణమూర్తిని అడిగాడు ఆదిత్య..

"మాది హైదరాబాదులో కన్స్ట్రక్షన్ బిజినెస్ బాబు.. ఇక్కడ ఒక ల్యాండ్ కొని కన్స్ట్రక్షన్ స్టార్ట్ చేద్దామని అనుకున్నాము. పేమెంట్ కూడా అంతా పూర్తి అయిపోయింది. లాండ్ డాక్యుమెంట్ ల మీద సైన్ కోసం అబ్బాయి కోడలు పిల్లలతో కలిసి, శ్రీశైలం బయల్దేరాడు. కానీ ఇప్పటివరకు వారి జాడ లేదు"
అని భయపడుతూ చెప్పాడు.

ఆదిత్య కొంతసేపు ఆలోచించి...
"ఆ లాండ్ వల్ల మీకు ఏమైనా ప్రాబ్లమ్స్ ఏమైనా వచ్చాయా..!!? అని అడిగాడు..

"లేదు బాబు..!! అలాంటిదేమీ లేదు...?
అంతా సవ్యంగానే ఉంది. మాకు ఎవరి వైపు నుంచి ఇబ్బందులు రాలేదు.." అని చెప్పాడు..

వాళ్లు ఏ కార్ లో వెళ్లారో..!! ఆ కార్ నెంబర్, కలర్ ఏంటో..చెప్పగలరా..?? అని ఆదిత్య అడిగాడు.

దానికి సమాధానంగా ఆ కార్ సి బుక్ జిరాక్స్ కాపీలను దానికి సంబంధించిన కొన్ని కాగితాలను ఆదిత్య కి అందించాడు...


వాటిని పరిశీలించిన ఆదిత్య వారితో...
"మీరేం కంగారు పడకండి.. ఒక మిస్సింగ్ కంప్లైంట్ రాసి ఇవ్వండి.. రెండు రోజుల్లో వాళ్ళు ఎక్కడున్నా..!! వారి ఆచూకీ కనిపెడతాం." అని అన్నాడు..


ఆదిత్య చెప్పినట్టు మిస్సింగ్ కంప్లైంట్ రాసిచ్చాడు కృష్ణమూర్తి.. ఆ తరువాత అందరూ పైకి లేచి... ఇంకేది మాట్లాడలేక,ఆదిత్య నమస్కరించి" వెళతాము సార్" అంటూ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయారు..

వాళ్లు వెళ్లిపోయిన తర్వాత కానిస్టేబుల్ సత్యం ని తన కేబిన్ లోకి పిలిచాడు ఆదిత్య.

రాగానే ఆదిత్య కి సెల్యూట్ చేశాడు సత్యం.

కృష్ణమూర్తి రాసిచ్చిన మిస్సింగ్ కంప్లైంట్ ని,
వైట్ ఇన్నోవా కార్ డీటెయిల్స్ ని సత్యం కి ఇస్తూ..,
"ఎలాగైనా రెండు రోజుల్లో ఈ కారు ఎక్కడుందో నాకు తెలియాలి.. "అని అన్నాడు.

ఎస్ సార్..!! అంటూ సెల్యూట్ చేసి , ఆ మిస్సింగ్ కంప్లైంట్ తీసుకొని అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు సత్యం.


అలా రెండు రోజులు గడిచిన తరువాత..
డిసెంబర్ 18, 11:00...!!

స్టేషన్లో కానిస్టేబుల్స్ నిద్రపోతున్నారు..
బయట చలి విపరీతంగా ఉంది...

ఎస్ఏ ఆదిత్య ఇంటికి కూడా వెళ్లకుండా. తన కేబిన్ లో కూర్చుని, ముఖ్యమైన పెండింగ్ పైల్స్ చెక్ చేస్తూ ఉన్నాడు..

ఒక్కసారిగా ఆ స్టేషన్లో ల్యాండ్ ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది..

ఆ ఫోన్ ని రిసీవ్ చేసుకున్నాడు కానిస్టేబుల్ సత్యం.

ఆ ఫోన్ సంభాషణ పూర్తయిన వెంటనే..
సత్యం, ఆదిత్య కాబిన్లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాడు..

కంగారు పడుతున్న సత్యం ని చూసి..!!
" ఏమైంది సత్యం..!! అంత కంగారు పడుతున్నావ్..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య


" సార్..!! మనం వెతుకుతున్న ఇన్నొవా కారు దొరికింది..!!"అని చెప్పాడు సత్యం.

" ఎక్కడ దొరికింది.!!?" అని ఆతృతగా అడిగాడు ఆదిత్య.

"తుమ్మలబైలు అనే ఊరికి దగ్గరలో ఉన్న ఒక చిన్న లోయలో, చెట్టుకి గుద్దుకొని ఉందట సార్..!!"అని చెప్పాడు.

"అందులో మనుషులు ఎవరైనా ఉన్నారా..?"
అని అడిగాడు ఆదిత్య.

"లేదు సార్..!! అటువైపుగా వెళుతున్న కొందరు
ఆ లోయలో కారు గుద్దుకొని ఉండడం చూసి,
మనకి ఫోన్ చేశారు..!!బండి నెంబర్ కూడా వారు చెప్పిన దానికి కరెక్ట్ గా సరిపోయింది"అని చెప్పాడు..

అది విన్న ఆదిత్య వెంటనే పైకి లేచి..
"స్టేషన్ లో ఎంత మంది కానిస్టేబుల్స్ ఉన్నారు..??"అని అడిగాడు.

"ఏడుగురు ఉన్నాం సార్..!!"అని చెప్పాడు.

సరే..!! ఇద్దరిని ఇక్కడ ఉండమని చెప్పు..!! మిగిలిన వారు నాతో రండి..."అని అన్నాడు.

డిపార్ట్మెంట్ కార్ లో ఆదిత్య అందరితో కలిసి,
ఆ స్పాట్ కి బయల్దేరాడు....

డిపార్ట్ కారు వేగంగా పరుగులు తీస్తోంది...

తుమ్మలబైలు శ్రీకాకుళానికి 27 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంది.

అక్కడినుంచి ఒక మూడు కిలోమీటర్లు వెళితే..
వారు చేరుకునే ప్రదేశం వస్తుంది.

కారు ఆ స్పాట్ కి చేరుకుంది..
అందరూ కారు దిగారు...

అప్పటికి సమయం రాత్రి 12:00 అయ్యింది..

అసలే అడవి ప్రాంతం కావడం వల్ల,
చలి చాలా తీవ్రంగా ఉంది..

అక్కడ కొంతమంది కుర్రాళ్ళు నుంచున్నారు..

సెక్యూరిటీ అధికారి కార్ ని చూడగానే వారి దగ్గరకు వచ్చారు..

వారి దగ్గరికి రాగానే ఆదిత్య వారి వైపు చూసి...."మీరేనా..?? ఇక్కడ కార్ ని చూసింది..!?"అని అడిగాడు.

వారిలో ఒక కుర్రాడు.."అవును సార్..!!
చూసింది నేనే..!!"అని చెప్పాడు...

వయసు 20 సంవత్సరాలు ఉంటాయి...

"ఎక్కడ ఆ కారు..?? అని అడిగాడు.. ఆదిత్య.

"నాతో రండి సార్..! చూపిస్తాను .!!" అంటూ వారిని తమతో ఆ లోయలోకి తీసుకు వెళ్ళాడు..

ఆ లోయలో అయినా కొంత దూరం నడిచిన తరువాత వారు వెతుకుతున్న కారు కనిపించింది..

ఆదిత్య కార్డు ఉన్న ప్రదేశం నుంచి పైనున్న రోడ్డు వైపు చూసాడు... కొంచెం దూరంగానే ఉంది.

ఎస్సై అనుమానంగా ఆ కుర్రాడి వైపు చూస్తూ....!! "అంత పైనుంచి ఈ చీకట్లో.....!(ఈ కార్ నీకు ఎలా కనిపించింది..??"అని అడిగాడు..

"అది..!! సార్...!! ఎలాగంటే...??" అంటూ నసిగాడు ఆ కుర్రాడు..

"ఊ.! చెప్పు.!!"అని గద్దించాడు ఆదిత్య..

"సార్..!! మేము అందరం కాలేజీ ఫ్రెండ్స్, సార్..!!
అప్పుడప్పుడు మా పేరెంట్స్ కి తెలియకుండా
శ్రీశైలం నుంచి ఇక్కడకు వచ్చి మందు కొడుతూ ఉంటాము.. ఇదే మా రెగ్యులర్ స్పాట్..!!"అని చెప్పాడు..

"అంటే కరోనా వల్ల కాలేజీస్ లేవని, పేరెంట్స్ కి తెలియకుండా ఇక్కడ కొచ్చి మీరు చేసే పనులు ఇదన్నమాట..!!" అని తిట్టాడు సత్యం..

ఆ మాటకి కుర్రాళ్ళు అందరూ తలవంచుకున్నారు..

వాళ్ళ మాటలకి ఆదిత్య నవ్వుకున్నాడు...

మిగతా కానిస్టేబుల్స్ వంక చూస్తూ...

"చుట్టుపక్కల ఎవరైనా కనిపిస్తారేమో వెతకండి..!!"
అని చెప్పాడు.

అందరూ టార్చ్ లైట్లు వేసి చుట్టుపక్కల వెదకసాగారు..

మరి" వీళ్ళ సంగతి ఏం చేద్దాం సార్..!!"
అని కుర్రాళ్ళని చూపించి అడిగాడు సత్యం..

ఆ మాటలకు ఆదిత్య నవ్వుతూ...!!
" వదిలే సత్యం..!! ఏదో కుర్రాళ్ళు ఎంజాయ్ చేస్తున్నారు...!! మనకి ఎందుకులే ఈ గొడవ అని వదిలేయకుండా బాధ్యతగా మనకి ఫోన్ చేశారు..!! చిన్న వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేయ్...!!"అని చెప్పి ఆదిత్య కూడా టార్చ్ లైట్ తీసుకుని వెతకసాగాడు..

సత్యం ఆ కుర్రాళ్ళ వైపు కోపంగా చూస్తూ..
" మీరు చేసింది మంచి పని కాబట్టి ఈసారి వదిలేస్తున్నా..!! ఇంకోసారి పేరెంట్స్ కి తెలియకుండా ఇలా బయట తిరిగారో..!! మా లాఠీలకు పని చెప్పాల్సి వస్తుంది.. ఇక బయల్దేరండి..!!"అని వార్నింగ్ ఇచ్చి వాళ్ళను పంపించి వేశాడు..

అంతలో అక్కడ వెతుకుతున్న ఒక కానిస్టేబుల్
"సార్..!! అర్జెంటుగా రండి...!!"అంటూ గట్టిగా అరిచాడు..

ఆ కానిస్టేబుల్ అరిచిన వెంటనే అందరూ అతను ఉన్న చోటికి పరిగెత్తారు..

ఆ కానిస్టేబుల్ కి పొదలలో సుమిత్ర శవం కనిపించింది...

ఆ శవం మొత్తం పురుగుల తో నిండిపోయింది..పొట్టబాగం చీలిపోయి...ప్రేగులన్ని బయటకొచ్చి,చాలా భయంకరంగా ఉంది ఆ శవం..

అలా ఆ శవాన్ని చూసిన కానిస్టేబుల్
ఒకడు వాంతి చేసుకున్నాడు.

ఆ శవం ఉన్నచోట విపరీతంగా దుర్వాసన రాసాగింది... అందరూ ఆ దుర్వాసన భరించలేక, తమ తమ కర్చీఫ్ లు తీసుకొని, ముక్కులకు అడ్డం పెట్టుకున్నారు..


"ఈ శవం ఎవరిది అయి ఉంటుంది సార్..?"
అని భయంగా అడిగాడు సత్యం..

"నా గెస్ కరెక్ట్ అయితే..!! ఈ శవం సుమిత్ర ది అయి ఉంటుంది.."అని చెప్పాడు ఆదిత్య

"ఇంత ఘోరంగా ఎవరు చంపారు సార్..!?"
అని అడిగాడు సత్యం.

"నాకు అదే అర్థం కావట్లేదు సత్యం.. ఒకవేళ ఈమె భర్త ఈవిడను చంపాడేమోనని అనుకుంటున్నా..!!" అని అన్నాడు ఆదిత్య..

ఆదిత్య వెంటనే సత్యంతో..." డాగ్స్ స్క్వాడ్
నీ అర్జెంటుగా పిలిపించండి."అన్నాడు ఆదిత్య..

సత్యం వెంటనే కంట్రోల్ రూమ్ కి ఫోన్ చేసి
ఈ విషయాన్ని చెప్పాడు....!!

అరగంటలోనే డాగ్ స్క్వాడ్ అక్కడికి చేరుకుంది...

వెలుతురు కోసం ఆ ప్లేసులో ఫ్లడ్లైట్లు ఏర్పాటు చేశారు...

సెక్యూరిటీ అధికారి డాగ్స్ తాము ఉన్న ఆ ప్రదేశం నుంచి వాసన చూస్తూ వేగంగా అడవిలోకి పరుగెత్తసాగాయి...

ఆదిత్య మిగిలిన కానిస్టేబుల్స్.. వాటిని అనుసరించారు...

ఆ సెక్యూరిటీ అధికారి డాగ్స్, వేగంగా పరిగెత్తి,ఒక గుహ వద్ద ఆగిపోయాయి.

అది అజయ్ వాళ్లు చనిపోయిన గుహ...!!

ఆ గుహ నుంచి దారుణమైన దుర్వాసన రాసాగింది..

ఆదిత్య తన ముక్కుకి కర్చీఫ్ అడ్డుపెట్టుకొని,
ఒక టార్చ్ లైట్ తీసుకొని.. గుహ లోపలికి వెళ్ళాడు..

ఆ గుహ లోపలికి వెళ్ళిన వెంటనే.. ఆదిత్య వేగంగా బయటకు వచ్చాడు. ఏదో భయంకర పిశాచి చూసినట్టు కంగారు పడిపోసాగాడు..


మిగిలిన కానిస్టేబుల్స్ లోపలికి వెళ్లబోతుంటే....!! వాళ్లని వద్దని వారించాడు..

"ఏమైంది సార్..!!" అని అందరూ భయంగా అడిగారు...

" ఎవరు లోపలికి వెళ్ళకండి..!! వెంటనే కంట్రోల్ రూమ్ కి ఫోన్ చేసి, అంబులెన్స్ ని క్లూస్ టీం ని, ఫోరెన్సిక్ టీం నీ, అందర్నీ అర్జంట్ గా రమ్మని చెప్పండి.."అని చెప్పి గుహ ముందు కూర్చుండిపోయాడు..

సత్యం వైపు చూస్తూ "ఒక వాటర్ బాటిల్ తీసుకురా..!" అని అన్నాడు.

సత్యం వాటర్ బాటిల్ అందిస్తూ...
"ఏమైంది సార్..!! లోపల ఏం జరిగింది.."
అని అడిగాడు.

"లోపల శవాలన్ని, నెత్తుటి మడుగులో ఉన్నాయి.. ఎవరు చంపారో కానీ చాలా క్రూరంగా చంపారు..
శరీర భాగాలన్నీ చిందరవందరగా ఉన్నాయి.. చూడడానికే నాకు చాలా భయం వేసింది సత్యం.. "
అని అన్నాడు ఆదిత్య...


ఆ మాటలు విన్న సత్యం బెదిరిపోయాడు.

ఎందుకంటే ఆదిత్య చాలా ధైర్యం కలవాడే కానీ అలాంటి వాడే భయపడ్డాడు అంటే...!
గుహ లోపల  పరిస్థితి ఎంత దారుణంగా ఉందో అర్థం చేసుకున్నాడు. గుహ లోనికి వెళ్లి చూద్దామని అనుకున్న తన ప్రయత్నాన్ని వెంటనే మానుకున్నాడు.

సమయం రాత్రి 1:30 నిమిషాలు అయింది.

కంట్రోల్ రూం నుంచి సమాచారం అందుకున్న తర్వాత.. అంబులెన్స్, క్లూస్ టీం, ఫోరెన్సిక్ టీం.. అందరూ అక్కడికి చేరుకున్నారు..

ఒక అరగంట లోనే తమ పనిని పూర్తి చేశారు.. శవాలన్ని  ఎక్కించుకొని అంబులెన్స్ గవర్నమెంట్ హాస్పిటల్ వైపు పరుగులు తీశాయి..

అక్కడ ఆదిత్య అతని కానిస్టేబుల్స్ మాత్రమే మిగిలారు....

ఇంకా ఆధారాలు ఏమైనా దొరుకుతాయేమోనని అందరిని తల వైపు వెళ్లి వెతకమన్నాడు..

ఆదిత్య చెప్పినట్టు అందరూ తలో వైపు వెళ్ళి వెతకసాగారు..

ఆదిత్య ఒంటరిగా మరో వైపు వెళ్ళి వెదకసాగాడు... తన దగ్గర ఉన్న వాకీటాకీతో అందరికీ సూచనలు ఇస్తున్నాడు

ఆదిత్య కొంత ముందుకి వెళ్ళగా.. తన వెనుకగా అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది..

వెనక్కి తిరిగి చూడగా దూరంగా దట్టమైన
చెట్ల మధ్య తనకి ఒక ఆకారం తన వైపూ నడుస్తూ కనిపించింది...

దాన్ని చూసి " ఏం సత్యం..!! నాతో పాటు వస్తున్నావ్..!! నీకేమీ కనిపించలేదా..!!" అని అడిగాడు..

అటువైపు నుంచి ఏం సమాధానం లేదు..

ఇంతలో తన వాకి టాకీ లో " సార్...!! ఇక్కడ మాకు
ఏ ఆధారాలు లభించలేదు..!! మమ్మల్ని వెనక్కి వచ్చే మంటారా..!!" అని అడిగాడు.. కానిస్టేబుల్..

"ఎవరు మాట్లాడేది..!!?? " అని అడిగాడు ఆదిత్య..

"నేను సార్..!! సత్యం నీ..!!" అని అటువైపునుంచి సమాధానం వచ్చింది.

"వ్వాట్ట్...!!" అంటూ గట్టిగా అరిచాడు ఆదిత్య...




ఇంకా ఉంది......!!

[SivaSai]

Part - 3

"వ్వాట్ట్.."అని గట్టిగా అరిచాడు ఆదిత్య..

ఆదిత్య అరుపు విన్న సత్యం కంగారు పడుతూ..
" ఏమైంది సార్...!!" అని అడిగాడు.

సత్యం అలా అడుగుతుండగానే తనకి ఆకారం కనిపించిన వైపు చూశాడు ఆదిత్య..

ఈసారి అక్కడ ఎవరూ కనిపించలేదు..

ఆదిత్య కి మతిపోయింది... అదంతా తన భ్రమ లేక అక్కడ వేరే ఏదైనా ఉందా..!!? అంటూ ఆలోచించసాగాడు..

అవతల నుంచి వాకీటాకీ లో సత్యం
"సార్ సార్ " అంటూ అరుస్తున్నాడు..

"ఆ సత్యం చెప్పు..!!"అన్నాడు ఆదిత్య..

"ఏమైంది సార్..!! ఎందుకు అలా అరిచారు." అన్నాడు..

"ఏం లేదు..!? అందరూ ఎక్కడ ఉన్నారు.?" అని అడిగాడు ఆదిత్య.

"అందరం ఇక్కడే గుహ దగ్గర ఉన్నాం సార్." అని సమాధానమిచ్చాడు..

"సరే అక్కడే ఉండండి నేను వస్తున్నా.." అంటూ వాళ్ళ దగ్గరికి బయలుదేరాడు..

కానీ ఆదిత్య కి కూడా తెలియని విషయం ఏంటంటే...
ఆదిత్య అక్కడినుంచి బయలుదేరగానే..

అతని వెనక ఒక తెల్లటి పొగ ప్రత్యక్షమై..!
ఒక భయంకర పిశాచి లా మారిపోయింది.

అది ఆదిత్య వైపు కోపంగా చూస్తూ ఉంది..

గుహ దగ్గర ఉన్న కానిస్టేబుల్స్ దగ్గరికి ఆదిత్య వచ్చాడు.

"ఏమైనా క్లూస్ దొరికాయా..?"అని అందరిని అడిగాడు.

"బాగా చీకటిగా ఉంది సార్..!! అయినా మొత్తం వెతికి చూసాము.మాకు ఏమీ దొరకలేదు.." అని చెప్పాడు.. సత్యం..

"సరే..!! రేపు ఒకసారి పొద్దున్నే వచ్చి చూద్దాం..
ఇక బయల్దేరదాం.." అని అన్నాడు...


అందరూ కారు దగ్గరకు బయలుదేరారు..

ఆదిత్య ఫ్రంట్ సీట్ లో కూర్చున్నాడు..
సత్యం డ్రైవింగ్ సీట్లో కూర్చున్నాడు..
మిగిలిన కానిస్టేబుల్స్ అందరూ వెనకాల కూర్చున్నారు..

కారు బయలుదేరబోతుండగా...

ఆదిత్య కార్ నుంచి అజయ్ కార్ గుద్దుకొన్న చెట్టు వైపు చూశాడు..

ఆ వైపు చూడగానే ఆదిత్య కి ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టేసాయి..

ఎందుకంటే.....!!

తను అంతకు ముందు చెట్లమధ్య చూసిన ఆకారం
ఆ చెట్టు దగ్గరే ఉంది....

అది ఆదిత్య వైపు చూస్తూ ఉంది..

చీకట్లో దాని కళ్ళు ఎర్రగా మెరుస్తున్నాయి ..

ఆదిత్య కి ఒక్కసారిగా వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. తను చూస్తుంది.

తను చూస్తుంది.. నిజామా..!!కలా..!! అనుకుని కళ్ళు నలుపుకుని ఆ వైపు చూశాడు. అయినా సరే
ఆ ఆకారం అక్కడే ఉంది..

ఆదిత్య ఆ వైపే చూస్తూ ఉండడంతో..

సత్యం "ఏమైంది సార్..!" అంటూ ఆదిత్య భుజంపై చెయ్యి వేసాడు..

ఆదిత్య ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు..

"ఏమైంది సార్..!! అంతలా ఉలిక్కిపడ్డారు.. అక్కడ మీకు ఏం కనిపిస్తుంది..??" అని అడిగాడు సత్యం..

ఆదిత్య మిగిలిన వారిని భయపెట్టడం ఇష్టం లేక..
" ఏం లేదు.!! జస్ట్ మాములుగా చూశాను అంతే..!! బండి పోనీ..!!"అని సత్యం కి చెప్పి, తన సీట్లో వెనక్కి జారబడి కళ్ళు మూసుకున్నాడు...!!


కారు ని స్టేషన్ వైపు వేగంగా పోనిచ్చాడు సత్యం....!!


అందరూ స్టేషన్ కి చేరుకున్నారు..!!

ఈ విషయం మీడియా వారికి లీక్ అయింది.

ఆదిత్య స్టేషన్ కి చేరుకోగానే.. మీడియా వాళ్లు ఆదిత్యని చుట్టుముట్టారు..

అసలే టెన్షన్ తో తనకి చాలా చిరాగ్గా ఉంది. పోనీ ఏమి చెప్పకుండా ఉంటే మీడియా వాళ్లు ఏదేదో రాసి రచ్చరచ్చ చేస్తారు..

అందుకని అక్కడ జరిగిన దాని గురించి పూర్తిగా వివరించి,త్వరలోనే నేరస్థులను పట్టుకుంటామని చెప్పి వాళ్లందరినీ పంపించి వేశాడు..

ఆ తరువాత మీడియాలో ఆ న్యూస్ పెద్ద బ్రేకింగ్ న్యూస్ అయింది..

కారడవిలో 4 దారుణ హత్యలు.. అంటూ..

అన్ని ఛానల్ లో ఆ హత్యల గురించి తమ ఛానళ్లలో పబ్లిసిటీ చేయసాగాయి..

అప్పటికే సమయం తెల్లవారుజామున మూడయ్యింది..

ఇంతలో ఆదిత్య ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది..

ఆ ఫోన్ ఏసిపి కరుణాకర్ నుంచి వచ్చింది.

అయినా ఆదిత్య తో మాట్లాడుతూ..
" ఏంటి ఆదిత్య?? ఏమైంది అక్కడ?? మీడియాలో ఒకటే గోల..!!" అని అడిగాడు..

ఆదిత్య దానికి వచ్చిన అజయ్ సుమిత్ర కేసు గురించి, తను గుహ దగ్గర చూసిన శవాలన్నిటి గురించి ఏసీపికి రిపోర్ట్ చేశాడు.. తను చూసిన ఆకారం గురించి మాత్రం చెప్పలేదు..

ఈ విషయం విన్న కరుణాకర్.."సీఐ సుందరయ్య కి హెల్త్ బాలేదు.. ఈ కేసులో ముందుకు వెళ్లడానికి నేను అన్ని రకాలుగా నీకు పర్మిషన్ ఇస్తున్నాను..!! ఇక నుంచి నీకు మీ సీఐ అవసరం లేదు."అని చెప్పాడు..

"థాంక్యూ సర్..!!"అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు..

అప్పటికి సమయం తెల్లవారుజామున 4:00 అయింది..

ఆదిత్య కి తెలియకుండానే తనకి నిద్రపట్టేసింది..

టేబుల్ మీద తల పెట్టుకొని నిద్రపోయాడు..

ఉదయం 8:00.. లకు సత్యం వచ్చి ఆదిత్యని నిద్రలేపాడు..

" గుడ్ మార్నింగ్ సార్..!! టీ తీసుకోండి"
అని టీ అందించాడు..

"థాంక్స్ రా.. సత్యం..!!"అని చెప్పి అతని చేతిలో టీ కప్ అందుకున్నాడు..

"సార్..!! ఫోరెన్సిక్ రిపోర్ట్, పోస్టుమార్టం రిపోర్ట్ కూడా వచ్చింది సార్..!!" అంటూ ఒక ఫైల్ ని అతని ముందు పెట్టాడు..

ఆ ఫైల్ చూస్తూ సత్యంతో..
"సరే..!! ఒక వన్ అవర్ వరకు ఎవరూ నన్ను డిస్టర్బ్ చేయొద్దు" అని అన్నాడు.

"సార్..!! అజయ్, సుమిత్ర పేరెంట్స్ వచ్చారు సార్..!! అని చెప్పాడు సత్యం.

" ఎప్పుడు వచ్చారు?...!! అని అడిగాడు ఆదిత్య.

"జస్ట్ ఇప్పుడే వచ్చారు సార్..!!"అని చెప్పాడు సత్యం.

" సరే లోపలికి పంపించు" అంటూ ఫైల్ ని పక్కన పెట్టాడు..

అజయ్ తండ్రి, సుమిత్ర తండ్రి లోపలికి వచ్చారు...

లోపలికి వస్తూనే ఆదిత్య కూర్చోమనడంతో కుర్చీలో కూర్చున్నారు...

ఆదిత్య కి వాళ్ళని చూస్తే చాలా బాధ కలిగింది..

కన్న బిడ్డలు మనవళ్ళు దారుణంగా చనిపోయారు.. వారి పరిస్థితి చూస్తే ఎవరికైనా బాధ కలిగించక మానదు.....

"క్షమించండి సార్..!! మీ వారి కార్ ని కనిపెట్టగలిగాం.కానీ...!!
మీ వాళ్ళని కాపాడలేకపోయాము.."అని బాధపడ్డాడు ఆదిత్య..

"అసలు ఏమైంది సార్...!?? ఎలా చనిపోయారు..? వాళ్ళని అంత ఘోరంగా ఎవరు చంపారు..? అసలు అంత అవసరం ఎవరికి ఉంది..??"
అంటూ ఏడవసాగాడు అజయ్ తండ్రి రఘునాథరావు..

" కనీసం వాళ్ళ శవాలను కూడా మమ్మల్ని చూడనివ్వటం లేదు. మా ఆడవాళ్ళు హాస్పిటల్ దగ్గర గుండెలు బాదుకుని ఏడుస్తున్నారు.."అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు సుమిత్ర తండ్రి కృష్ణమూర్తి..

ఆదిత్య తన సీట్లోంచి లేచి వాళ్ళ దగ్గరకు వచాడు..

"చూడండి సార్..!! వాళ్ల చనిపోవడానికి కారణం మనుషులా..?? క్రూరమృగాలా..?? అనేది నాకు కూడా పూర్తిగా తెలియదు. ఫోరెన్సిక్ రిపోర్ట్ ఇప్పుడే వచ్చింది.. మీ వాళ్ళ శవాలు చూడడానికి
చాలా భయంకరంగా ఉన్నాయి.. మీరు పెద్దవారు.. వాటిని చూస్తే తట్టుకోలేరు.. పోస్టుమార్టం పూర్తయ్యింది. మిగిలిన ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేసి, సాయంత్రం కల్లా మీ వాళ్ళ శవాలను మీకు అప్పగిస్తాం. దయచేసి అర్థం చేసుకోండి" అని అన్నాడు ఆదిత్య..

వాళ్ళు తల దించుకొని ఏడుస్తూ ఉన్నారు తప్ప సమాధానం ఇవ్వట్లేదు..

తిరిగి ఆదిత్య మాట్లాడుతూ.."నేరస్తులు ఎవరో నాకు పూర్తిగా తెలిసిన తరువాత మొదట మీకే చెప్తాను...!! ఇప్పుడు దయచేసి వెళ్ళిపోండి.. మీ ఆడవారికి
ఈ సమయంలో మీరు దగ్గర ఉండటం చాలా ముఖ్యం"అని అన్నాడు ఆదిత్య..

ఆ మాటలకి వాళ్ళిద్దరూ పైకి లేచి
"సరే సార్..! మేము ఉంటాం..!!"అంటూ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు..

వాళ్ళు వెళ్ళిపోగానే ఆదిత్య ఆ ఫైల్ ఓపెన్ చేశాడు...


ఫైల్ ని క్షుణ్ణంగా చదివిన తర్వాత ఆదిత్య కి ఒకటి అర్థం అయింది..

సుమిత్ర ని, మిగిలిన వారిని, ఏదో ఒక క్రూర జంతువు ఎటాక్ చేసింది చంపిందని.. కానీ అది ఏ క్రూర జంతువో తెలియటం లేదని ఉంది..

పోస్టుమార్టం రిపోర్టులో కూడా అదే ఉంది.

ఆదిత్య కి బుర్ర పని చేయలేదు..!!

పోస్టుమార్టం పూర్తయిన తర్వాత వారి బాడీ లని వారి తల్లిదండ్రులకు అప్పగించారు..

ఈ ప్రాసెస్ అంతా పూర్తయ్యేసరికి..
రాత్రి 9 గంటలు అయింది..


ఆదిత్య కి బుర్ర పని చేయడం లేదు..
అసలే సరిగా నిద్ర లేక తనకి పిచ్చెక్కినట్టుగా ఉంది..!!

ఇక లాభం లేదని గ్రహించి..!!
పక్కనే ఉన్న సత్యంతో.." నేను ఇంటికి వెళ్తున్నాను.. ఏదైనా అర్జెంట్ అయితే నాకు ఫోన్ చెయ్..!!"అని చెప్పి తన బైక్ తీసుకొని ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు..

ఆదిత్య కి ఎవరూ లేరు.. అనాధ..

తల్లి చిన్నప్పుడే చనిపోయింది.. తండ్రి
ఈ మధ్యనే చనిపోయాడు.. అప్పటినుంచి ఒంటరిగానే ఇంట్లో ఉంటున్నాడు..

ఇంటికి చేరుకున్నాడు ఆదిత్య..

అప్పుడు టైం 10:00 అయింది...

స్నానం చేసి టేబుల్ పై వంట మనిషి చేసిన భోజనం తిని పడుకున్నాడు..

ఇంట్లో ఎవరూ లేరు..!! ఒక్కడే ఉన్నాడు...

బాగా అలసట గా ఉండటంతో పడుకున్న వెంటనే నిద్ర పోయాడు ఆదిత్య...!!


అలా కొద్ది గంటలు గడిచిన తరువాత..!!

"ఆదిత్యా.. ఆదిత్యా..!!"అని ఎవరో పిలుస్తూ ఉండడంతో ఒక్కసారిగా నిద్ర లేచాడు..

చుట్టూ చూసాడు. చీకటిగా ఉంది..కరెంటు పోవడంతో ఎవరూ కనిపించటంలేదు..!!


తన బెడ్ పక్కనే టేబుల్ పై ఉన్న  సెల్ఫోన్ తీసి టైమ్ చూసుకున్నాడు..

రాత్రి 12 గంటల ఇరవై నిమిషాలు అయింది..

వెంటనే తన పక్కన ఉన్న సర్వీస్ రివాల్వర్ తీశాడు...

టేబుల్ పై ఉన్న టార్చ్ లైట్ తీసుకున్నాడు..


మెల్లగా మంచం దిగాడు...!!


తన సర్వీస్ రివాల్వర్ ని తీసి, ట్రిగ్గర్ లాగి అన్లాక్ చేశాడు.

మెల్లగా తన గది మొత్తం కలియ చూసాడు..

ఎవరూ కనిపించలేదు....

తరవాత హాల్ వైపు వెళ్ళాడు..

అక్కడ కూడా ఎవరూ కనిపించలేదు..


ఇంతలో ఒక్కసారిగా గాలి గట్టిగా వీచడం మొదలయ్యింది..

కిటికీ తలుపులు టపా టపా కొట్టుకుంటున్నాయి.

ఆదిత్య గుండె వేగం పెరిగింది...

అనుమానం తీరక మొత్తం ఇల్లంతా వెతికి చూశాడు..

కానీ ఎవరూ కనిపించలేదు..

ఎవరూ లేరని కన్ఫామ్ చేసుకొని, అదంతా తన భ్రమ అయ్యి ఉంటుందని, అనుకుని తన గదిలోకి వెళ్ళాడు...


టార్చ్ లైట్ ఆఫ్ చేశాడు..


సెల్ ఫోన్ లో మార్నింగ్ 8 గంటలకు అలారం పెట్టుకొని, దానిని తన పక్కనే పెట్టుకుని పైకి చూశాడు...

ఆ సెల్ఫోన్ వెలుగు తన పైన ఉన్న రూఫ్ పై పడింది..

ఆ పైన కనిపించిన భయానక దృశ్యాన్ని చూసి ఆదిత్య బిగుసుకుపోయాడు...


ఎందుకంటే ఆపైన తలకిందులుగా వేలాడుతూ ఒక భయంకర పిశాచి ఆదిత్య వైపే చూస్తూ ఉంది...


అది ఒక్క సారిగా తన భయంకరమైన నోరు తెరిచి ఆదిత్య మీదికి దూకింది......


అంతే....!!!



ఇంకా ఉంది.....!!

[SivaSai]

Part - 4

ఒక్కసారిగా తన వికృతమైన నోరు తెరిచి ఆదిత్య మీదకి దూకింది....

ఆదిత్య మీద కూర్చొని అతని పీక గట్టిగా పుచ్చుకుంది......

ఆదిత్య దాన్ని చేతుల నుండి బయట పడాలని ఘోరంగా ప్రయత్నిస్తున్నాడు...

కాని అతని బలం సరిపోవడం లేదు...!!


అది ఆదిత్య మీద కూర్చుని, తన నోరు తెరిచి, భయంకరమైన కోరలు బయటపెట్టి,
అతని మెడ కోరక బోయింది.


ఆదిత్య ఒక్కసారిగా....!!

"నో......!! " అని గట్టిగా అరుస్తూ మంచం మీద నుంచి లేచాడు......!!!


భయంతో ఆదిత్య శరీరమంతా చెమటలు పట్టేసాయి...!!


చుట్టూ చూశాడు.. ఎవరు లేరు...

రూఫ్ పైన కూడా చూశాడు.

ఎవరూ కనిపించలేదు....

ఇదంతా కలా..?? అని అనుకుంటూ మంచం పైనుంచి లేచాడు....

తన బెడ్ పక్కనే ఉన్న వాటర్ బాటిల్ తీసి, మంచి నీళ్లు తాగాడు..

తన మెడ నొప్పి గా అనిపించింది.

బెడ్ దిగి, లైట్ ఆన్ చేసి, అద్దంలో ఒకసారి తన మెడను చూసుకున్నాడు.

మెడ పై నల్లగా చేతి వేళ్ళ గుర్తులు కనిపించాయి....

ఆ గుర్తులు చూడగానే ఆదిత్య కి మతిపోయింది....

అప్పుడు ఆదిత్య అర్థమయ్యింది......

తనకి వచ్చింది కల కాదని,నిజమని.......

అలా ఆలోచిస్తూ మంచం పైన వెల్లకిలా పడుకొని,పైకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.....!!

అతని మనసులో ఏవేవో ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.....!!

"అసలేం జరుగుతోంది.?
జరుగుతుంది బ్రమా..?? నిజమా..??"
అసలు ఇది ఎందుకు నా వెంట పడుతోంది.?
అజయ్ ఫ్యామిలీ చనిపోవడానికి కారణం కూడా ఇదే నా..??" అనుకుంటూ
ఇటువంటి ఆలోచనలతో ఆదిత్య బుర్ర వేడెక్కిపోయింది...

ఎప్పుడు పడుకున్నాడో..?? తెలియకుండానే నిద్రపోయాడు..!!

కిర్ర్..!! కిర్ర్..!! అంటూ ఉదయం ఎనిమిది గంటలకు ఆదిత్య ఫోన్ అలారం మోగింది..

ఆ సౌండ్ కి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, మంచం మీద నుంచి లేచాడు ఆదిత్య...!!

సెల్ ఫోన్ తీసుకొని అల్లారం ఆఫ్ చేశాడు..

టైం చూసుకున్నాడు 8:00 అయింది...



వెంటనే బాత్రూం కి వెళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యి తిరిగి వచ్చాడు...

తను వచ్చేసరికి ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది...


ఫోన్ తీసి చూశాడు...

ఫోన్ చేస్తోంది.. కానిస్టేబుల్ సత్యం...

ఫోన్ ఎత్తి " ఆ సత్యం చెప్పు ఏంటి..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..


" గుడ్ మార్నింగ్ సార్...!! స్టేషన్ నుంచి మాట్లాడుతున్నాను..!! మీ కోసం ఎవరో వచ్చారు..?? మీ బంధువులు అని చెప్తున్నారు సార్..??"అని అన్నాడు..

" మా బంధువులా..??" అని ఒక క్షణం ఆలోచించి...

"సరే..!! వాళ్ళను అక్కడే కూర్చోమని చెప్పు.. ఒక టెన్ మినిట్స్ లొ నేను అక్కడికి వస్తున్నాను.."అని చెప్పి వచ్చింది ఎవరా అని ఆలోచిస్తూ స్పీడ్ గా రెడీ అయ్యాడు..


బైక్ స్టార్ట్ చేసి స్టేషన్ వైపు బయలుదేరాడు..

ఆదిత్య మనసు ఒక్కసారిగా గతంలోకి వెళ్ళింది..!!

ఆదిత్య అసలు పేరు ఆదిత్య రావు..

ఆదిత్య తండ్రి పేరు విష్ణు రావు....
తల్లి పేరు శ్రీ లక్ష్మి..

ఆయన ఒక బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించారు.....!!

విష్ణురావు తండ్రిగారి పేరు..గోవింద రావు..

ఆయన విజయవాడలో  పేరుమోసిన పండితులు..

యజ్ఞ యాగాదులు, గొప్ప గొప్ప క్రతువులు చేయించడంలో దిట్ట..

జ్యోతిష్య శాస్త్రంలో ఆయనది అందెవేసిన చెయ్యి..

అలాంటి కుటుంబంలో జన్మించాడు.. ఆదిత్య తండ్రి..

వాళ్లు విజయవాడలో ఒక అగ్రహారం లో ఉండేవారు...!!

విష్ణురావు కి, వేదాధ్యయనం మీద ఇష్టం లేదు...!! మామూలుగా కాలేజీకి వెళ్లి చదువుకొని, ఏదైనా ఉద్యోగం చేయాలనే కోరిక ఉండేది.. అదే విషయాన్ని తన తండ్రి అయినా గోవింద రావు తో చెప్పాడు..

తనకు ఇష్టం లేకపోయినా..

కొడుకు ఇష్టాన్ని గ్రహించి, ఆయన కూడా సరేనన్నాడు...

తను అనుకున్నట్టే కాలేజీ చదువు పూర్తి చేశాడు..

విజయవాడ లోనే స్టేట్ బ్యాంక్ ఆఫ్ ఇండియా లో ఉద్యోగం సంపాదించాడు..

అదే బ్యాంకులో తన సహోద్యోగి అయిన,
శ్రీ లక్ష్మి ని ప్రేమించాడు..

శ్రీ లక్ష్మి కి ఎవరూ లేరు..చిన్నప్పుడే తన తల్లి తండ్రి చనిపోవడంతో, మేనమామల వద్ద పెరిగింది...!!

వారిద్దరూ అలా రెండు సంవత్సరాల పాటు ప్రేమించుకున్నారు...

తన ప్రేమ విషయాన్ని తండ్రితో చెప్పాడు విష్ణురావు...

శ్రీలక్ష్మీ ది వేరే కులం....!!

దాని కారణంగా చూపించి గోవింద రావు
వారి ప్రేమ వివాహానికి ఒప్పుకోలేదు..!!

తండ్రి ఒప్పించాలని ఎంతగానో ప్రయత్నించాడు విష్ణురావు..!!

కానీ తండ్రి ఎంతకూ ఒప్పుకొక పోయేసరికి,విజయవాడలో అయితే తన తండ్రికి తెలిసిపోతుందని....

దూరంగా శ్రీశైలం పారిపోయి అక్కడ  గుడిలో పనిచేసే స్నేహితుల సహాయంతో
శ్రీ లక్ష్మి ని పెళ్లి చేసుకున్నాడు..

ఈ విషయం తెలిసిన గోవింద రావు తన మాట కాదని పెళ్లి చేసుకున్నందుకు..
కొడుకుని ఇంట్లోనుంచి వెళ్ళగొట్టాడు..!!

విష్ణురావు కూడా విజయవాడలో ఉండలేక, శ్రీశైలం బ్రాంచ్ కి ట్రాన్స్ఫర్ చేయించుకున్నాడు...!!

ఒక సంవత్సరం తర్వాత...

తనకి ఆదిత్య పుట్టినా సరే..!!
తన తండ్రి కనికరించలేదు.....!!

నావల్ల మీరిద్దరూ విడిపోయారని..
విష్ణురావు తో బాధపడేది శ్రీలక్ష్మి...

ఆమెను ఓదార్చేవాడు విష్ణురావు..!!


ఒకనాడు గుడికి వెళ్లి తిరిగి వస్తుండగా కారు ది శ్రీలక్ష్మి చనిపోయింది..


అప్పుడు ఆదిత్య కి ఐదు సంవత్సరాలు ఉంటాయి..!! ఆ వయసులో తల్లిని పోగొట్టుకున్నాడు....!!

విష్ణురావు ఆదిత్య ను తల్లిలేని లోటు తెలియకుండా పెంచాడు...!!

ఆదిత్య కి తన తండ్రి గురించి గొప్పగా
చెప్పేవాడు విష్ణురావు..!!

"మరి తాత గారు మన దగ్గరికి ఎందుకు రావడం లేదు..??" అని ఆదిత్య అడిగిన ప్రతీసారి.." నేను మీ తాత గారి విషయంలో ఒక తప్పు చేశాను రా..!! అందుకే ఆయనకి ఇంకా నామీద కోపం పోలేదు..!! ఎప్పటికైనా ఆయనకు నామీద కోపం తగ్గుతుందని
ఒక ఆశ..!!"అని చెప్పేవాడు..

ఆదిత్య కి చిన్నప్పటి నుండి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అవ్వాలనే కోరిక..

తన కొడుక్కి ఇష్టమైనట్టుగానే సెక్యూరిటీ అధికారి జాబ్ కి ప్రోత్సహించాడు.. విష్ణురావు...!!

కష్టపడి జాబ్ తెచ్చుకొని, శ్రీశైలంలోని పోస్టింగ్ వేయించుకున్నాడు ఆదిత్య..

అలా ఒకరోజు ఆదిత్య డ్యూటీలో ఉండగా..
తన తండ్రికి హఠాత్తుగా గుండెపోటు వచ్చింది...!! వెంటనే హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ చేశారు..!! ఆయన పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది...!!

ఇది గమనించిన డాక్టర్ ఆదిత్య ని పిలిచి..
" సారీ సార్..!! మీ నాన్నగారికి వచ్చిన గుండెపోటు చాలా తీవ్రమైనది..!!
ఆయన బతికేది కొద్ది నిమిషాలు మాత్రమే.!
మీరేమైనా మాట్లాడాలి అనుకుంటే మాట్లాడవచ్చు..!!"అని చెప్పి వెళ్లిపోయారు..

ఆదిత్య తండ్రి మంచంపై చావుబతుకుల మధ్య ఉన్నాడు...

కొడుకుని దగ్గరికి పిలిచాడు..

ఆదిత్య ఆయన దగ్గరికి వెళ్లి నిల్చున్నాడు.!!

ఆయన ఆదిత్య తో.."రే నాన్న..!! నాకు
మా నాన్న ని.. చూడాలని కోరికగా ఉంది.!"
అని అన్నాడు..

ఆ మాటకి వెంటనే ఆదిత్య.."అయితే తాతగారికి కబురు పంపించమంటారా..?"అని అడిగాడు..

దానికి విష్ణురావు కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ...
" వద్దురా..!! మా నాన్నగారికి నేనంటే చాలా ఇష్టం..!! కానీ ఆయన మాట కాదన్నందుకు నా మీద కోపం.అంతే..!!
నేను చనిపోతున్నాను అని తెలిస్తే ఆయన తట్టుకోలేరు..!! నీకు ఒక విషయం తెలుసా..
నేను మీ అమ్మ ,శ్రీశైలం వచ్చిన తర్వాత కూడా.. మాకు తెలియకుండా మనుషులను పంపించి మా యోగక్షేమాలు తెలుసుకునేవారు...!!

మీ అమ్మ చనిపోయినప్పుడు కూడా ఆయన రాకపోవడానికి
కారణం....!!
మీ అమ్మ చనిపోయినట్టు ఆయనకి నేను తెలియనివ్వలేదు..!!
నేను పోయిన తర్వాత ఎప్పుడైనా ఆయన నుంచి నీకు కబురు వస్తే, తప్పకుండా వెళ్ళు.. ఎప్పటికైనా మీరిద్దరూ కలుస్తారని  నా ఆశ.."అని ఆ మాటలు చివరి మాటగా అంటూ చనిపోయాడు...


అలా ఆదిత్య మనస్సు గతం నుంచి బయటకు వచ్చింది..

కొంతసేపటికి స్టేషన్ కు చేరుకున్నాడు...

స్టేషన్ బయట కుర్చీలలో ఒక నలుగురు పురోహితులు కూర్చుని ఉన్నారు...!!

వాళ్లు ఆదిత్యను చూడగానే నమస్కరించారు...

ఆదిత్య కూడా నమస్కరిస్తూ...!!
తన కాబిన్ లోకి తీసుకు వెళ్ళాడు..

వారందరినీ కూర్చోబెట్టి..
"చెప్పండి..!! నా గురించి వచ్చారంట కదా..!
అని అడిగాడు..

వారిలో ఒకతను మాట్లాడుతూ...!!
" నా పేరు సత్యనారాయణ రావు..!
మీ తండ్రిగారి కి అన్నగారిని అవుతాను..! అంటే నీకు పెదనాన్నని అవుతాను..!!"అని అన్నాడు..!!

ఆ మాట కు ఆదిత్య..!! " చాలా సంతోషం అండి..!! మీరు రావడం నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది.. తాతయ్య గారు ఎలా ఉన్నారు..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..

"ఆయన బాగానే ఉన్నారు..
నిన్ను,నాన్నగారిని అమ్మని,చూడాలని అంటున్నారు.. అందుకనే మీకోసం వచ్చాను.!! నాన్నగారు అమ్మా..!!ఇంటిదగ్గర ఉన్నారా..?? అని అడిగాడు..

నా మాటకి బాధగా ఆదిత్య తలవంచుకున్నాడు...!!

ఆదిత్య తలవంచుకునేసరికి సత్యనారాయణ రావు ఆందోళన పడుతూ..
" ఏమైంది బాబు..??"అని అడిగాడు..

ఆదిత్య బాధగా  " అమ్మ నా చిన్నప్పుడే చనిపోయిందండి...
నాన్నగారు కూడా  ఈమధ్యనే చనిపోయారండి..!!" అని అన్నాడు..

" ఏంటి..?? విష్ణురావు కూడా చనిపోయాడా..??"అంటూ ఆయన ఆశ్చర్యపోయాడు...

" అవునండి..!! నాన్నగారు చనిపోయి సంవత్సరం అయింది.."అన్నాడు ఆదిత్య..

సత్యనారాయణ రావు ఏమీ మాట్లాడకుండా అలా మౌనంగా ఉండిపోయాడు...!!

కొద్ది నిమిషాలు మౌనం రాజ్యమేలింది..

మరల సత్యనారాయణ రావు మాట్లాడుతూ..

"చూడు బాబు జరిగిందేదో జరిగిపోయింది.. పోయిన వారు కావాలన్న తిరిగి రారు... ఇప్పుడు ఆయనకు ఈ విషయం తెలిస్తే తట్టుకోలేరు.. కాబట్టి నువ్వు మాతో పాటు వచ్చి ఆయనకి మెల్లగా ఈ విషయం చెప్తే అర్థం చేసుకుంటారు.. కాబట్టి దయచేసి నువ్వు మాతో రావాలి.."అని అన్నాడు..

ఆదిత్య ఆలోచనలో పడ్డాడు....!!

ఒకపక్క అజయ్ ఫ్యామిలీ కేసు ఇన్వెస్టిగేషన్ చేయాలి...!! ఈ కేసు గురించి తన మీద చాలా ప్రెజర్ వుంది..!! అందుకని కొంత సేపు ఆలోచించాడు...!!

తనకి తన తండ్రి చెప్పిన చివరి మాటలు గుర్తొచ్చాయి...!! ఆయన చనిపోతూ నేను తాతగారు కలవాలని ఆశపడ్డారు...!! అని ఆలోచించి ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు..

వెంటనే మొబైల్ తీసుకొని.. ఏసీపీ కరుణాకర్ కి ఫోన్ చేశాడు...

ఆయనతో మాట్లాడుతూ...!! " సార్..!!
అర్జెంటుగా టుడేస్ లీవ్ కావాలి..!!"అని అడిగాడు..

మిస్టర్ ఆదిత్య..!! పరిస్థితి అర్థం చేసుకోండి. ఈ టైంలో లీవ్ ఇవ్వడం కుదరదు..!! మీరు లేకపోతే ఈ కేస్ ఇన్వెస్టిగేషన్ చేసేది ఎవరు..??"అని అన్నాడు..

" సార్..!! నాకు టు డేస్ చాలు..! ఈ టుడేస్ ఏమేం పనులు చేయాలో.. నేను సత్యానికి చెప్తాను..!! ఇన్వెస్టిగేషన్ కి వచ్చే ప్రాబ్లం ఏమీ లేదు..!! ఒకవేళ ఎమర్జెన్సీ అయితే నేను వెంటనే తిరిగి వచ్చేస్తాను.."అని చెప్పాడు ఆదిత్య..

"ఓకే క్యారీ ఆన్ " అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసాడు కరుణాకర్..

ఆదిత్య వెంటనే వాళ్ళతో కారులో విజయవాడ బయలుదేరాడు...


విజయవాడ చేరుకునేసరికి సాయంత్రం అయిపోయింది...

కారు ఒక పెద్ద ఇంటి ముందు ఆగింది..

ఒక్కొక్కరుగా కారు దిగారు..!!

అందరూ లోపలికి వెళ్లి పోతుంటే..!!
ఆదిత్య మాత్రం కారు దగ్గర
ఉండి పోయాడు..

అది చూసిన సత్యనారాయణ రావు..

అక్కడే ఆగిపోయావే..?? ఆదిత్య!!
లోపలికి రా అంటూ  పట్టుకొని లోపలికి తీసుకు వెళ్ళి పోతుంటే...

"అక్కడే ఆగండి.." అంటూ ఉరుము లాంటి
కంఠం తో వాళ్లనే నిలబెట్టేశాడు.. గోవింద రావు..

ఆ అరుపుకి ఎక్కడి వాళ్ళు అక్కడే కొయ్యల్లా నిలబడిపోయారు..

ఎవరికి ఆయన ఎందుకలా అరిచాడో అర్థం కాలేదు...

తన పక్కన ఉన్న మనుషుల కి సైగ చేసాడు గోవింద రావు..

వాళ్లు బిందెలతో పసుపు నీళ్ళు తెచ్చి అందరి ముందు పెట్టారు..

వాటిని చూపిస్తూ...!!"ప్రక్షాళన చేసుకుని ఇంట్లోకి రండి" అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు..

ఆదిత్య కి ఆయన పద్ధతి వింతగా తోచింది.

ఒకవేళ తన తల్లిది వేరే కులం కావడం చేత
అలా పసుపు నీళ్ళు పోసుకొని రమ్మన్నాడేమో అని బాధపడ్డాడు..

తండ్రికి ఇచ్చిన మాట ప్రకారం...
మారుమాట్లాడకుండా గుమ్మం బయటే పసుపు నీళ్లు పోసుకుని లోపలికి వచ్చాడు.

ఇష్టం లేకుండా పసుపు నీళ్లు పోసుకున్న ఆదిత్యకు అవి పోసుకున్న తర్వాత శరీరం తేలికగా అనిపించింది.. గుండెల మీద ఉన్న బరువు తగ్గినట్లు అనిపించింది..

ఒక క్షణం ఆదిత్య కి గోవింద రావు పసుపు నీళ్లు పోసుకోమని చెప్పింది.
తన మంచికేమో అని అనిపించింది..

లోపలికి వచ్చిన ఆదిత్యకు అక్కడ ఉన్న పనివాళ్ళు ఒక గదిని చూపించారు..

లోపలికి వెళ్లి స్నానం చేసి బట్టలు మార్చుకుని బయటకు వచ్చాడు ఆదిత్య..

అప్పటికే సమయం సాయంత్రం తొమ్మిది గంటలయింది...

ఒక పని వాడు ఆదిత్య దగ్గరకు వచ్చి
" అయ్యగారు..!!మిమ్మల్ని తన గదిలోకి పిలుస్తున్నారు" అని చెప్పారు..

ఆదిత్య అతని వెంట వెళ్లాడు..

ఆ పనివాడు ఒక గదిని చూపించి తను వెళ్ళి పోయాడు..

ఆదిత్య ఆ గదిలోకి వెళ్ళాడు...

లోపల ఒక పడక కుర్చీ లో కళ్ళు మూసుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు గోవింద రావు.

ఆదిత్య లోపలికి రావడం గ్రహించి..
" రా బాబు..!! ఇక్కడ కూర్చో..!!" అని తన ముందు ఉన్న ఒక కుర్చీ చూపించాడు.

ఆదిత్య మొదట ఆయన కాళ్ళకు నమస్కరించి తర్వాత కూర్చున్నాడు.

"నీ పేరేంటి బాబు..!!"అని అడిగాడు గోవింద రావు..

" ఆదిత్య రావు, తాతగారు.." అని చెప్పాడు ఆదిత్య..

"ఆదిత్య రావు..!! మంచి పేరు.. ఆదిత్య అంటే సూర్యుడు.. వంశానికి వెలుగు తెస్తావు..!!"అని అంటూ..

" ఆదిత్య...!!వాడికి నామీద కోపం పోలేదా..!! ఒక్కడివే వచ్చావు..!! మీ అమ్మ కూడా రాలేదు..!! అని అడిగాడు.. గోవింద రావు.

ఆ మాటకి ఆదిత్య బదులు చెప్పలేదు..!!

ఆదిత్య అలా మౌనంగా తలవంచుకొనేసరికి
గోవింద రావు ఆదిత్య అర చేయి పట్టుకున్నాడు..

అప్పుడు అతని చేతి పై రెండు కన్నీటి బొట్లు పడ్డాయి...

ఏమైంది..నాయనా..?? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్....?? అని ఆదుర్దాగా అడిగాడు గోవింద రావు...

"అమ్మ నాన్న చనిపోయారు. తాతగారు.. !!" అని ఏడుస్తూ చెప్పాడు ఆదిత్య...

ఒక్క క్షణం ఆ మాట విన్న గోవింద రావు నిర్ఘాంతపోయి శూన్యం లో కి చూస్తూ ఉండిపోయాడు...!!

మన శరీరంలో శక్తి అంతా పోయినట్టు కుర్చీలో కూలబడి పోయాడు.... గోవింద రావు..


అది చూసిన ఆదిత్య కంగారు పడ్డాడు..

"తాతగారు..!! తాతగారు..!!" అంటూ ఆయన బుజాలు పట్టుకొని గట్టిగా ఉపాడు..

ఆయన ఆ షాక్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు

బయటకు వచ్చిన వెంటనే తన కొడుకు ని తలుచుకుని ఏడవసాగాడు .

ఆదిత్య ఆయనని ఓదార్చ సాగాడు....

కొంతసేపటికి ఆయన తేరుకొని...!!

" ఆ రోజునే నేను వాళ్ల పెళ్లికి ఒప్పుకుని ఉంటే, ఈ రోజున నా కళ్ళ ముందు వాళ్ళు ఉండేవారు..!! కులం అంటూ వాడిని దూరం చేసుకున్నాను.." అంటూ బాధపడ్డాడు గోవింద రావు...


ఆదిత్య గోవింద రావు ని ఓదార్చాడు..


ఆదిత్య, గోవింద రావు ఆ రాత్రి భోజనం పూర్తయిన తరువాత మేడపైన చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు..

తన చిన్ననాటి కబుర్లు అన్నీ..తల్లి గురించి తన తండ్రి గురించి గోవింద రావు తో చెప్పాడు ఆదిత్య...

అవన్నీ విన్న గోవింద రావు...!!
" అవన్నీ ఇప్పుడు నువ్వు చెప్తుంటే వింటున్నాను ఆదిత్య... కులం పేరు చెప్పి అనవసరంగా మిమ్మల్ని దూరం పెట్టాను..'అని బాధపడ్డాడు.

ఆదిత్య మాట్లాడుతూ...!!
" తాతగారు...!! మీ మనసులో ఇప్పుడు కులం మతం అంటూ భేదాలు లేవు కదా..??'అని అడిగాడు..

" లేవు నాయనా..!! అయినా ఎందుకు అలా అడుగుతున్నావ్..?? అని అడిగాడు గోవింద రావు...

"మరి ఆ పట్టింపులు మీకు లేకపోతే..?? ఇంటిలోకి రాకుండానే నా మీద పసుపు నీళ్లు ఎందుకు పోయించారు..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య .

ఆ మాటలకు గోవింద రావు నవ్వాడు...

" అవి నీ కోసం కాదు..!!"అని మళ్ళీ నవ్వాడు గోవింద రావు..

"నాకోసం కాదా.? మరి ఎవరి కోసం?"
అని అడిగాడు ఆదిత్య .

"నీతో పాటు ఒక దుష్ట శక్తి వచ్చింది.. అది నీతో పాటు లోపలికి రావాలని చూసింది. దానికోసమే నీ మీద పసుపు నీళ్ళు పోయించాను."అని చెప్పాడు గోవింద రావు..

" దుష్టశక్తులు, దయ్యాలు ఈ కాలంలో కూడా ఉన్నాయా..? తాతగారు..
మీరు కూడా వాటిని నమ్ముతున్నారా..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య.

చూడు నాయనా..!! కంటికి కనిపించింది మాత్రమే నిజం...!! కనబడినది అబద్ధం అని అనుకోకూడదు.. దుష్ట శక్తులు ప్రేతాత్మలు అనేవి ఉన్నాయి.."అని అన్నాడు గోవింద రావు..

"ఏమో తాతగారు..!! నాకు వాటి మీద నమ్మకం లేదు..!!"అని అన్నాడు ఆదిత్య..

గోవింద రావు ఆ మాటలకు సమాధానం చెప్పకుండా ఆదిత్య వైపే రెప్పవేయకుండా చూస్తూ ఉన్నాడు..

అది గమనించిన ఆదిత్య ." ఏమైంది తాతగారు..?? అలా చూస్తున్నారు..?"అని అడిగాడు...


ఆ మాటకి గోవింద రావు చిన్నగా నవ్వుతూ..
"ఏమీ లేదు..!! ఎప్పుడైనా నా అవసరం ఉంటే తప్పకుండా పిలువు నాయనా...!!"అని అన్నారు..

"తప్పకుండా తాతగారు..!!" అని అన్నాడు ఆదిత్య..

" సరే ఇప్పటికే బాగా ఆలస్యమయింది..!!
మీకు ఏదో ముఖ్యమైన పని ఉందని అన్నావు కదా...!! వెళ్లి పడుకో..!! పొద్దున్నే బయలుదేరాల్సి ఉంటుంది..!!" అన్నాడు గోవింద రావు..

"అలాగే తాతగారు..!!" అంటూ తన గదికి వెళ్ళిపోయాడు ఆదిత్య....!!

ఆదిత్య వెళ్ళిపోయిన తరువాత ఆ మేడ పైన అటూ ఇటూ నడుస్తూ గోవింద రావు మేడపై నుంచి తన ఇంటి గేటు వైపు చూడసాగాడు...!!

ఆ వైపు చూస్తూ ఉన్న గోవింద రావు కి కళ్ళు కోపం తో ఎరుపెక్కాయి...

ఎందుకంటే....!!

ఆ గేటు బయట ఒక నల్లని ఆకారం ఎర్రటి కళ్ళతో కోపంగా గోవింద రావు వైపే చూస్తూ ఉంది......

[SivaSai]

Part - 5

గోవింద రావు తన ఇంటి గేటు బయట ఉన్న భయంకర ఆకారం వైపే కోపంగా చూస్తూ ఉన్నాడు....!!


అలా కొంతసేపు చూసిన తర్వాత
ఆ ఆకారం మాయమైపోయింది..!!


ఆ తర్వాత గోవింద రావు మేడ పైన
కొంత సేపు ఉండి, తరువాత తన గదికి వెళ్ళిపోయాడు.


ఆ రోజు రాత్రి.......!!!

సమయం అర్ధరాత్రి 12:20..!!!!

ఒక్కసారిగా కరెంటు పోయింది....!!!



కరెంటు పోవడం వల్ల ఇల్లంతా చీకటి అలముకుంది....!!


అందరూ గాఢ నిద్రలో ఉన్నారు....!!


ఆరోజు అమావాస్య కావడం వల్ల,
పూర్తి చీకటి గా ఉంది..


ఆదిత్య కూడా తన గదిలో గాడ నిద్ర లో ఉన్నాడు.


ఇంతలో    టక్.. టక్.. టక్..      మంటు
ఆదిత్య గది తలుపును గట్టిగా ఎవరో కొట్టసాగారు..


ఆ శబ్దానికి ఆదిత్య కి మెలుకువ వచ్చింది..


మెల్లగా మంచం మీద నుంచి పైకి లేచాడు.


చుట్టూ చీకటి గా ఉంది.. ఏమి కనిపించడం లేదు...


ఇంతలో తలుపు మీద మళ్లీ ఎవరో గట్టిగా కొడుతున్నట్లు శబ్దం రాసాగింది..


"ఎవరది..!!??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..


కానీ అటువైపు నుంచి ఎటువంటి సమాధానం రాలేదు..


కానీ తలుపు మీద ఎవరో కొడుతున్నట్టు శబ్దం రాసాగింది..

తలుపు కొడుతుంది ఎవరో ఆదిత్యకు అర్థం కాలేదు...

గది మొత్తం చీకటిగా వుండడం చేత తన సెల్ఫోన్లో టార్చ్ లైట్ ఆన్ చేశాడు..

ఇక మంచం మీద నుండి లేచి ఎవరో చూద్దామని.. తలుపు వైపు నడిచాడు..

మెల్లగా డోర్ ఓపెన్ చేసి చూశాడు...


అంతా చీకటిగా ఉంది.
ఎవరూ కనిపించటం లేదు..


గది బయటకు వచ్చి చూశాడు..

కానీ ఎవరూ కనిపించలేదు...

ఒకసారి తన సెల్ఫోన్ టార్చ్ లైట్ తో ఇల్లంతా కలయదిరిగాడు...

కానీ ఎవరూ కనిపించలేదు....


ఇక ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకుని తన గదిలోకి వెళ్ళబోతుందగా.....!!


ఉన్నట్టుండి ఎక్కడినుంచో
ఒక స్త్రీ ఏడుపు వినిపించసాగింది...


ఆ ఏడుపు ఎంతో వేదనతో కూడి,కడుపులో పేగులు మెలిపెడుతున్నట్టుగా,భయానకంగా ఉంది...


అది విన్న ఆదిత్య ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.....!!


మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి, ఆ ఏడుపు వస్తున్న వైపుకి వెళ్ళసాగాడు...


ఆదిత్య మెల్లగా నడుచుకుంటూ ఇంటి వెనుక భాగాన ఉన్న పెరడుకు చేరుకున్నాడు..


ఆ పెరడు భాగం చాలా విశాలమైనది...


దాన్ని ఆనుకొని ఒక పెద్ద ఖాళీ స్థలం ఉంది..

అది కూడా విష్ణురావు కి చెందినదే....!!


సరైన సంరక్షణ లేక ఆ స్థలం అంతా
పిచ్చి పిచ్చి మొక్కలుతో, చెట్లతో
ఒక చిన్న అడవిలా కనిపిస్తుంది.


ఆ పెరడుకి, ఖాళీ స్థలానికి మధ్య ఒక గోడ ఉంది... దానికి ఒక గేటు కూడా ఉంది...


ఆదిత్య తనకు ఏడుపు వినిపిస్తున్న వైపు నడుచుకుంటూ పెరడుకి దగ్గరగా వచ్చాడు..


అక్కడికి వచ్చేసరికి ఆ ఏడుపు ఇంకా పెద్దగా వినిపించసాగింది..


ఆ ఏడుపు అక్కడ ఉన్న పెద్ద ఖాళీ స్థలం నుంచి వస్తోంది..


ఆదిత్య మెల్లగా నడుచుకుంటూ
ఆ ఖాళీ స్థలానికి ఉన్న గేటు దగ్గరకు వచ్చాడు..


ఆ గేటుకి గడియ వేసి ఉంది..


ఆదిత్య ఆ గేటుకి ఉన్న గడియ తీశాడు...


గేటు ఓపెన్ చేసి, ఆ ఖాళీ స్థలం లోకి వెళ్లబోతుండగా...


ఆదిత్య భుజంపై ఒక చెయ్యి పడింది...


భయంతో ఉలిక్కిపడి,ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు..


అక్కడ చేతిలో క్యాండిల్ పట్టుకుని
ఆ ఇంట్లో నౌకరు, అతని పక్కనే గోవిందరావు ఉన్నారు...


గోవిందరావు, ఆదిత్య తో..!!
"ఇంత అర్ధరాత్రి వేళ పడుకోకుండా ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్ ఆదిత్య..!!??" అని అడిగారు..


ఆదిత్య ఒక్క నిమిషం ఊపిరి పీల్చుకొని...


"ఇక్కడ నాకు ఎవరో ఒక ఆమె ఏడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.. అందుకే ఇక్కడికి వచ్చాను. తాతగారు..!!". అని సమాధానమిచ్చాడు..


దానికి గోవిందరావు నవ్వుతూ...
"అదంతా నీ భ్రమ..!!
ఎటువంటి ఆలోచనలు పెట్టుకోకుండా మనశ్శాంతిగా వెళ్లి పడుకో...!!
పొద్దున నువ్వు బయలుదేరాలి.."అని అన్నాడు.


దానికి ఆదిత్య..! " సరే తాతగారు..!!!
నేను వెళ్లి పడుకుంటాను.." అంటూ ఇంట్లోకి నడవసాగాడు..


గోవింద రావు కూడా ఆదిత్య వెనకాలే నడుస్తూ ఉన్నట్టుండి ఒక్క క్షణం బొమ్మలా కదలకుండా ఆగి పోయాడు...


ఆదిత్య మాత్రం నడుచుకుంటూ ఇంట్లోకి వెళ్ళి పోయాడు...!!


ఆదిత్య లోపలికి వెళ్ళి పోయిన తర్వాత గోవింద రావు మెల్లగా తల తిప్పి వెనక్కి చూశాడు....



వెనక్కి తిరిగి చూస్తే.....!!!!!!!



ఆ గేట్ కి అవతల వైపు నల్లగా భయంకరంగా ఉన్న ఒక వికృత ఆకారం నుంచుని గోవింద రావు వైపు కోపంగా చూడసాగింది....



గోవింద రావు కూడా దాని వైపు కళ్ళెర్ర జేసి కోపంగా చూసి, ఇంట్లోకి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు..



మరుసటి రోజు తెల్లవారింది......!!
సమయం ఉదయం 8:00..


ఒక పని వాడు వచ్చి ఆదిత్య ని నిద్రలేపాడు.


ఆదిత్య నిద్ర లేచాడు...


ఆ పనివాడు ఆదిత్య కి నమస్కారం పెడుతూ.."తాతగారు..!! మిమ్మల్ని త్వరగా స్నానం చేసి పూజ గదికి రమ్మన్నారండి.."అని చెప్పాడు..


"ఆ సరే..! వస్తున్నానని చెప్పు..!!"అని చెప్పి త్వరగా రెడీ అవడానికి వెళ్ళాడు...


ఒక అరగంటలో ఆదిత్య రెడీ అయ్యాడు..


ఆ తర్వాత పూజ గదికి వెళ్ళాడు...


అక్కడ గోవింద రావు పూజలో ఉన్నారు...


ఆదిత్య ని చూసిన గోవింద రావు అక్కడ కూర్చోమన్నట్లుగా సైగ చేశారు..


ఆదిత్య ఏమీ మాట్లాడకుండా ఆయన ముందు కూర్చున్నాడు....


పూజ పూర్తయిన తర్వాత గోవింద రావు ఆదిత్య కి పూజ గది లో ఉంచిన ఒక కాగితాన్ని ఆదిత్య చేతికి అందించారు.


" ఏంటి తాత గారు ఇది..??" అని ఆదిత్య అడిగాడు..


"ఇది నీ జాతకం..!!"అని అన్నారు...


ఆ కాగితాన్ని ఆయన చేతిలోనుండి తీసికొని ఆదిత్య పరిశీలించ సాగాడు...


గోవింద రావు మాట్లాడుతూ...!!
" చూడు ఆదిత్య..!! నీ జాతకం చాలా బాగుంది..!! కానీ....!??"అంటూ మధ్యలోనే ఆపేశాడు..


"కానీ..?? ఏమైంది తాతగారు..??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..


"ప్రస్తుతం నీ జాతకరీత్యా దుష్ట గ్రహ పీడిత ప్రభావం అధికంగా ఉంది... కాబట్టి నువ్వు ఎప్పుడు జాగ్రత్తగా ఉండాలి.. నిత్య దైవ స్మరణ, నిత్య దైవ దర్శనం ఎప్పుడు మానకూడదు. ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా ఉండాలి..!!"అని గోవింద రావు ఆదిత్య తో చెప్పారు...


అది విన్న ఆదిత్య " అలాగే తాతగారు..!! మీరు చెప్పినట్టే జాగ్రత్తగా ఉంటాను.. వెళ్లొస్తాను.." అని ఆయన పాదాలకు నమస్కరించాడు..


ఆదిత్య ఆయన పాదాలు తాకిన వెంటనే గోవింద రావు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి
తన పాదాలకి నమస్కరిస్తున్న ఆదిత్య వైపు చూశారు...


మరు క్షణమే తేరుకొని....
"దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ..!!"అంటూ ఆదిత్య ని దీవించి పైకి లేపారు..


తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్ష మాలను తీసి, ఆదిత్య మెడలో వేసారు...


ఆదిత్య ఆ రుద్రాక్ష మాలని చూసి, గోవింద రావు వైపు చూశాడు..


ఆయన ఆదిత్య తో " ఇది ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉంచుకో.. ఆ పరమేశ్వరుని ఆశీస్సులు నీకు ఎల్లవేళలా ఉంటాయి.. జాగ్రత్తగా వెళ్లి రా నాయనా...!!"అంటూ సాగనంపారు..


సమయం ఉదయం 10 గంటలు.....!!


ఆదిత్య తన లగేజ్ అంతా సర్దుకుని తాతగారికి వెళ్లి వస్తానని చెప్పి, కారులో శ్రీశైలం వైపు బయలు దేరి వెళ్ళి పోయాడు..


ఆదిత్య కారు వెళ్ళిన వెంటనే అక్కడకు ఆదిత్యకు పెదనాన్న వరసయ్యే సత్యనారాయణ రావు అక్కడికి వచ్చాడు...


గుమ్మంలోనే నుంచి ఉన్న గోవింద రావు ని చూస్తూ.." ఆదిత్య వెళ్లిపోయాడా..!! చిన్నాన్న..?? "అని అడిగాడు.


ఆయన సమాధానం చెప్పకుండా మౌనంగా తల ఊపాడు.


అలా మౌనంగా ఉన్న గోవింద రావు నీ, సత్యనారాయణ రావు.." ఏమైంది చిన్నాన్న..?? అలా దిగులుగా, మౌనంగా ఉన్నారు..!!
ఏదైనా సమస్యా...??"అని అడిగాడు..


"అవును" అని సమాధానం ఇచ్చాడు గోవింద రావు..


"ఏం సమస్య చిన్నాన్న...??"అని రెట్టించి అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..


" మన ఆదిత్య పెద్ద ప్రమాదం లో ఉన్నాడురా..!!"అని దిగులుగా అన్నాడు గోవింద రావు


" మన ఆదిత్య కి ప్రమాదమా..?? అసలు ఏమైందో పూర్తిగా చెప్పండి చిన్నాన్న..??"


"వాడి చుట్టూ ఒక భయంకరమైన దృష్ట శక్తి తిరుగుతోంది..! అది వాడి చావు కోసం ఎదురు చూస్తోంది...! నిన్న రాత్రి కూడా వాడిని చంపాలని చూసింది..! కానీ సమయానికి నేను అక్కడ ఉండబట్టి సరిపోయింది..! లేకపోతే వాడికి చాలా ప్రమాదం జరిగి ఉండేది..! ఇక్కడ ఉన్నంతవరకు వాడికి ఎటువంటి ప్రమాదం ఉండదు.. కానీ ఎక్కువ కాలం ఇక్కడ ఉంచడం కుదరదు కదా...!! కాబట్టి తప్పక పంపించాల్సి వచ్చింది...!!"అని బాధగా చెప్పాడు.. గోవింద రావు....


" మరి ఇప్పుడు ఎం చేద్దాం..?? చిన్నాన్న..??" అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..


"ఆ దైవమే వాడిని కాపాడాలి...!!"అంటూ తన రెండు చేతులు గాలిలోకి ఎత్తి నమస్కరించాడు గోవింద రావు...


సమయం రాత్రి 8:00...!!


ఆదిత్య చాలా చిరాకుగా ఉన్నాడు..


దానికి కారణం....


ఆదిత్య ఇంకా శ్రీశైలం చేరలేదు....!!


ఏమిటో తెలియదు బయలుదేరిన దగ్గర నుంచి అవాంతరాలు ఎదురవుతున్నాయి..


విజయవాడ నుండి బయలుదేరిన తర్వాత
నంబూరు దగ్గర మూడు గంటల పైనే ట్రాఫిక్ జామ్లో ఇరుక్కున్నాడు..


ఆ తర్వాత గుంటూరులో కారు చెడిపోయింది... అక్కడ ఒక గంట పైనే ఆలస్యం అయ్యింది..


అలా ఒక చోట రోడ్డు రిపేర్ పనులనీ ప్రయాణం చాలా మెల్లగా సాగింది..


చలికాలం కావడం చేత త్వరగా చీకటి పడింది..వారి ప్రయాణానికి పొగమంచు ఒక అడ్డంకిగా మారింది...


ప్రస్తుతానికి శ్రీశైలానికి ఒక యాభై కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్నారు..


ఆదిత్య చిరాకుగా డ్రైవర్ తో....!!
"ఇంకా ఎంతసేపు పడుతుంది డ్రైవర్..??"అన్నాడు..


"సారీ సార్...!! నేను కూడా స్పీడ్ గా నే వెళ్ళడానికి ట్రై చేస్తున్నా...!! కానీ ఇవాళ టైం అస్సలు బాలేదు...!!ఒకదాని తర్వాత ఒకటి కలిసి వచ్చినట్టుగా జరిగాయి...!! ఒక గంట ఓపిక పట్టండి సార్..!! శ్రీశైలానికి వెళ్ళిపోదాం..!!"అని అన్నాడు డ్రైవర్ ఆదిత్య తో..


ఆదిత్య కూడా చేసేదేమీ లేక సైలెంట్ గా మొబైల్ తీసి గూగుల్ మ్యాప్ ఓపెన్ చేసాడు....!! ఇంకా శ్రీశైలానికి 40 కిలోమీటర్ల దూరం చూపిస్తోంది...!!
ఫోన్ ఆఫ్ చేసి రోడ్డు వైపు చూడసాగాడు ఆదిత్య...!!


ఆరోజు పొగమంచు చాలా ఎక్కువగా ఉంది..


ఆ పరిస్థితులలో కూడా వారి కారు వేగంగా రోడ్డుపై పరుగులు తీస్తోంది..


ఇంతలో ఒక్కసారిగా వాళ్ళ కారు ముందు కి ఒక ఆకారం పరిగెత్తుకుని అడ్డుగా వచ్చి నుంచుంది..


"ఏయ్.......!!!!" అంటూ ఆదిత్య, డ్రైవర్ ఇద్దరు ఒక్కసారిగా అరిచారు..


ఆ ఆకారాన్ని ని పక్కకి తప్పించి,
ఒక్క సారిగా బ్రేక్ వేయగానే కారు పల్టీలు కొట్టింది..


కొంతసేపటికి........!!!


పల్టీ కొట్టిన కారు రోడ్డు పక్కగా పడి ఉంది..


ఆ కారులో ఆదిత్య, డ్రైవర్ సృహా తప్పి ఉన్నారు..


ఇద్దరూ సీట్ బెల్ట్ వేసుకోవడం వల్ల,
తలకి తీవ్ర గాయాలు ఏమీ తగలలేదు...


కొంతసేపటికి ఆదిత్య కి సృహా వచ్చింది..


మెల్లగా కష్టపడి కారు బయటకు వచ్చాడు..


కాలికి గాజు ముక్క గుచ్చుకోవడం వల్ల,
గాయమై రక్తం కారుతోంది....


ఆదిత్య తన బ్యాగ్ ఓపెన్ చేసి, అందులో ఉన్న చిన్న ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తీసి,
ఆ గాయానికి కట్టు కట్టుకున్నాడు...!!


మెల్లగా కుంటుకుంటూ డ్రైవర్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు... ఎలాగోలా కష్టపడి అతన్ని బయటకు లాగాడు...


అతని నేలమీద పడుకోబెట్టి, బ్రతికి ఉన్నాడా లేదా తెలుసుకోవడానికి ముక్కు దగ్గర వేలుపెట్టి శ్వాసని పరీక్షించాడు..


అతనికి శ్వాస ఆడుతుంది... బ్రతికే ఉన్నాడని సంతోషపడ్డాడు....కానీ అతని నడుము పక్కన గాజుముక్క గుచ్చుకొని ఉంది.. దాని వల్ల రక్తం కారి పోతుంది...
దాన్ని ఎలాగైనా ఆపాలని తన ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ లో ఉన్న కాటన్ (దూది) తీసుకుని,
గాజు ముక్క తీసేసి, గాయాన్ని అదిమి పట్టి కట్టు కట్టాడు.. రక్తస్రావం కొంత మేర తగ్గింది. కానీ పూర్తిగా ఆగలేదు.


చుట్టూ చీకటిగా ఉంది... పొగమంచు విపరీతంగా కురుస్తోంది...


ఆదిత్య కి తన మొబైల్ గుర్తొచ్చింది...


డ్రైవర్ ని నేలపై పడుకోబెట్టి, కారులో ఉన్న తన మొబైల్ వెతకసాగాడు.. కొంతసేపటికి మొబైల్ దొరికింది....!! అది స్విచ్ ఆఫ్ అయి ఉంది.


వెంటనే తన ఫోన్ ఆన్ చేశాడు.. కానీ సిగ్నల్ లేదు... ఎవరి సహాయం కోసం పిలవాలన్నా అవకాశం లేకుండా పోయింది....


తన బ్యాగ్లో టార్చ్ లైట్ తీసుకున్నాడు...


డ్రైవర్ ను జాగ్రత్తగా రోడ్డు పక్కన పడుకో బెట్టి, అతనికి కొద్ది దూరంలో ఒక మంట వేశాడు...


ఎవరైనా వస్తారేమోనని రోడ్డు కి రెండువైపులా చూడసాగాడు..


అతని నిరీక్షణకు ఫలితంగా ఒక పది నిమిషాలకి
ఒక బైక్ శ్రీశైలం దారివైపుగా రాసాగింది..


ఆదిత్య దానికి ఎదురెళ్లి, ఆ బైక్ ని ఆపాడు..


ఆ బైక్ మీద ఇద్దరు యువకులు ఉన్నారు...


ఆ బైక్ మీద వెనకాల కూర్చున్న యువకుడు
గాయాలతో ఉన్న ఆదిత్య ని చూసి
"ఏమైంది మీకు..?? ఎవరు మీరు??"
అని అడిగాడు..


" నాపేరు ఆదిత్య..!! శ్రీశైలం సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ ఎస్ఐని.. మేము వస్తున్న కార్ కి యాక్సిడెంట్ అయింది.. డ్రైవర్ కి పెద్ద పెద్ద దెబ్బలు తగిలాయి...
ఫోన్ చేద్దామంటే సిగ్నల్ కూడా అందడం లేదు.. డ్రైవర్ పరిస్థితి బాలేదు.. దయచేసి మీరు వెళ్లేదారిలో ఏదైనా హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేయండి..."అని రిక్వెస్ట్ చేశాడు...


బండి డ్రైవ్ చేస్తున్న యువకుడు బండి దిగుతూ..
" తప్పకుండా సార్..!! ఇంతకి డ్రైవర్ ఎక్కడ..??"అని అడిగాడు...


"అదిగో అక్కడే ఉన్నాడు.." అని మంటూ వెలుగుతున్న వైపు చేయి చూపించాడు..


బైక్ నీ వేగంగా డ్రైవర్ ఉన్న దగ్గరికి పోనిచ్చాడు..


అతన్ని ఎత్తుకొని బైక్ మధ్యలో కూర్చోబెట్టుకొన్నారు..


" జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్లండి..
రక్తం కారిపోతుంది.."అని వారితో అన్నాడు..


" డోంట్ వర్రీ సార్...!! మేము జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్తాము.!మరి మీరు ఎలా వస్తారు..?"
అని సందేహంగా అడిగాడు యువకుడు..


" నా సంగతి వదిలేయండి.. ముందు అతని కాపాడండి.." అని అన్నాడు..


"ఓకే సార్..!!" అని బైక్ స్టార్ట్ చేసి వేగంగా శ్రీశైలం వైపు పోనిచ్చారు..


వాళ్ళు వెళ్ళిపోగానే ఆదిత్య తేలికగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు...


పడిపోయిన కారు దగ్గరకు వెళ్లి, బ్యాక్ సైడ్ డోర్ ని బలవంతంగా ఓపెన్ చేసాడు..


అందులో సీటు విరిగి ఆదిత్య ముందు పడింది..


దానిని చేతిలోకి తీసుకొని, చలి నుంచి తప్పించుకోవడానికి మంట దగ్గరకు వెళ్లి అక్కడ కూర్చున్నాడు...


చుట్టూ మంచు విపరీతంగా పడుతోంది...


ఎవరైనా వస్తారేమోనని టార్చ్ లైట్ వేసి రోడ్డు వైపు చూడసాగాడు ఆదిత్య..


ఆదిత్య రోడ్డు వైపు చూస్తుండగా
ఆ పొగమంచులో నుండి ఒక ఆకారం ఆదిత్య వైపు నడుచుకుంటూ రాసాగింది..


ఆదిత్య కి ఒక్కసారిగా తన కారు కి అడ్డు వచ్చిన ఆకారం గుర్తొచ్చింది...


దాన్ని చూడగానే ఆదిత్య కి పట్టలేనంత కోపం వచ్చింది..


దాని వైపే కోపంగా చూస్తూ..!! " హేయ్..!! ఎవరు నువ్వు..?? నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా..!!
మా కారు కి ఎందుకు అడ్డం వచ్చావ్..??" అని అరిచాడు.


ఆ మాటకి ఆకారం ముందుకు రాకుండా వెనక్కి వెళ్లి చీకట్లో కలిసిపోయింది...


" హేయ్ ఆగు..?? ఎక్కడికి వెళ్లి పోతున్నావ్..?? " అంటూ ఆ ఆకారం వైపు వేగంగా ఉంటూ నడవసాగాడు.. కానీ ఎక్కువ దూరం నడవలేకపోయాడు..


విపరీతమైన చలి వల్ల, కాలికి తగిలిన నొప్పి మరింతగా పెరిగిపోయింది..


ఇక దాని వెంట పడడం అనవసరమనీ,
తను చలిమంట వేసుకున్న వైపు తిరిగాడు..


అటు తిరిగిన ఆదిత్య పెద్దషాక్ తగిలినట్టు బిగుసుకుపోయి అలానే ఉండిపోయాడు..






ఎందుకంటే.....!!






అంతకు ముందు తను ఉన్నచోట చూసిన ఆకారం.. ఇప్పుడు తను చలి మంట వేసిన దగ్గర ఉంది..



ఇంకా ఉంది.....!!!

[SivaSai]

Part - 6

అంతకు ముందు తను చూసిన ఆకారం తను వేసిన చలిమంట దగ్గర నుంచొని ఉంది....

పొగమంచు తీవ్రంగా ఉండటం వల్ల, దాని మొఖం కనిపించటంలేదు...

కానీ చలి మంటల వెలుగులో దాని ఆకారం
మసక మసకగా కనిపించసాగింది....!

ఆదిత్య బుర్ర మొత్తం దాని ఆలోచనలతో వేడెక్కి పోయింది...


"అసలు ఏమిటి ఇది..?? మనిషా..?? లేక నిజంగా దెయ్యమా..?? ఇప్పుడు దాకా ఇక్కడే ఉంది కదా...!! ఇంతలోనే అక్కడికి ఎలా వెళ్ళింది..? "అని మనసులో అనుకుంటూ దానివైపే చూస్తూ నుంచున్నాడు..


ఆదిత్య చూస్తూ ఉండగానే, అది పక్కనే ఉన్న లోయ లోపలికి వెళ్లసాగింది.


ఆదిత్య దానిని ఎలాగైనా పట్టుకోవాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాడు...


ఎలాగైనా దానిని ఆపడానికి కాలిమీద షూట్ చేద్దామంటే,తన దగ్గర గన్ లేదు.


ఇక వేరే మార్గం లేక...!!


దాని వెంట పడి పట్టుకోవాలని,
అది వెళ్లిన వైపే నడవసాగాడు.


ఆదిత్య తన గాయం కారణంగా
మెల్లగా కుంటుకుంటూ చలి మంట దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.


ఆకారం వెళ్ళిన వైపు అంతా చిమ్మ చీకటి గా ఉంది. ఆ చీకటిలో దానిని వెతికేందుకు తన చేతిలో ఉన్న టార్చ్ లైట్ ఆన్ చేశాడు..

ఎందుకైనా మంచిది అని, కార్లో ఉన్న టూల్ కిట్ నుండి ఒక ఐరన్ రాడ్ తీసుకున్నాడు...


మెల్లగా ఆకారం వెళ్లిన వైపే టార్చ్ లైట్ వేసుకొని నడవడం ప్రారంభించాడు...


ఆ ప్రాంతం మొత్తం......!!!


పొగమంచు విపరీతంగా కురుస్తోంది..!!


ఆకాశం మొత్తం నల్లని మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి..!!


చుట్టూ కీచురాళ్ళ శబ్దం తో ఆ ప్రాంతం అంతా గోలగోలగా ఉంది...


రాళ్లు చిన్న ,చిన్న, గోతులతో దారి మొత్తం చాలా అధ్వానంగా ఉంది..


ఆదిత్య మెల్లగా నడవసాగాడు...


అలా కొంత దూరం నడిచి, ఆ లోయ కింది భాగానికి చేరుకున్నాడు.....!!


కిందికి చేరుకున్న తర్వాత టార్చ్ లైట్ తో ఆకారాన్ని వెదకసాగాడు....


ఆదిత్య టార్చ్ లైట్ తో వెతుకుతుండగా..


ఇంతలో...........!!!


అప్పటివరకు గోల గోల గా ఉన్న
ఆ ప్రాంతమంతా ఉన్నట్టుండి ఏదో మంత్రం వేసినట్టు నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది..


అలా టార్చ్ లైట్ తో వెతుకుతుండగా ఆదిత్య వెనకనుండి ఉన్నట్టుండి ఏదో వేగంగా వెళ్ళింది..!!!


ఆదిత్య ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి తన వెనక వైపు టార్చ్ లైట్ వేసి చూశాడు..!!


ఎవరు లేరు...!!


మరలా ఆదిత్య వెనక నుంచి ఏదో వేగంగా వెళ్ళింది..


ఆదిత్య ఉలిక్కిపడి అదేమిటో అని
టార్చ్ లైట్ వేసి చూశాడు..


కానీ ఏమీ కనిపించలేదు....!


ఆదిత్య మనసు ఎందుకో కీడు శంకించ సాగింది...!


ఇంకా తను అక్కడ ఉండటం మంచిది కాదని ఆదిత్య అర్థం అయింది...


వెంటనే తిరిగి రోడ్డుమీదకి వెళ్లబోతుండగా......!!


ఆ కటిక చీకట్లో ఉన్నట్టుండి ఒక స్త్రీ ఏడుపు వినిపించ సాగింది...


కడుపులో పేగులు మెలి తిప్పుతున్నట్లు, మహా వికృతంగా ఉందా రోదన......!!


ఆ ఏడుపు వినగానే ఒక్కసారిగా ఆదిత్య శరీరం ఝల్లుమంది..


గుండె వేగం పెరిగిపోయింది.


భయంతో ఒక్క క్షణం కొయ్య బారి పోయాడంటే...!!


ఆ ఏడుపు ఎంత భయానకంగా ఉందో అర్థం చేసుకోవచ్చు....


వెంటనే తేరుకున్న ఆదిత్యకి అప్పుడు గుర్తొచ్చింది.....


ఆ ఏడుపే ముందురోజు రాత్రి తను తన తాతగారి ఇంట్లో విన్నాడు...


ఆ క్షణం ఆదిత్య కి తన మీద దుష్టశక్తుల ప్రభావం ఉందన్న తాతగారి మాటలు గుర్తొచ్చాయి....!!!


వెంటనే తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్షమాలను తడిమి దైవ స్మరణ చేసుకున్నాడు...!!


ఇంకా అక్కడ ఉండడం ఏ మాత్రం తనకి క్షేమం కాదని గ్రహించిన ఆదిత్య వేగంగా రోడ్డు వైపు నడవబోతుండగా..


ఇంతలో ఆ భయంకర స్త్రీ ఏడుపు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది..


ఆ ఏడుపు ఎందుకు ఆగిపోయిందో అని ఆదిత్య ఆలోచిస్తుండగా అతని వెనకనుండి "అబ్బా...!!ఇక్కడున్నారా మీరు...!!" అని పిలుపు గట్టిగా వినిపించింది..


ఆ పిలుపుకి ఆదిత్య గుండె ఝల్లుమంది..!! ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగి చూశాడు...


అతని వెనుక దూరంగా సత్యం టార్చిలైట్ పట్టుకొని అతని వైపు వస్తున్నాడు...


ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోతూ...!!!


"నువ్వు ఇక్కడ ఉన్నావ్ ఏంటి....?? అసలు నేను ఇక్కడ ఉన్నాను. అని నీకెలా తెలిసింది ..???"అని అన్నాడు..

"ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు వచ్చి, మీరు ఇక్కడ ఎక్సిడెంట్ అయి దెబ్బలతో ఉన్నారని....!!
మీకు సహాయం కావాలని చెప్పారు.." అని అన్నాడు సత్యం.


"నువ్వొక్కడివే వచ్చావా..?? మిగతా వాళ్ళు రాలేదా...!!??" అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు ఆదిత్య..


సత్యం ఆదిత్య దగ్గరికి వచ్చి..."ఇద్దరు సిక్ లీవ్ లో ఉన్నారు సార్.!! ఇద్దరు మాత్రమే స్టేషన్ లో ఉన్నారు...!! మీ కోసం నేనొక్కడినే అంబులెన్స్ తో ఇక్కడికి వచ్చాను... కానీ మీరు కనిపించక పోవడంతో మీ కోసం వెతుకుతున్నాను. అంబులెన్స్ మీ కోసం రోడ్ మీద వెయిట్ చేస్తోంది..."అని సమాధానమిచ్చాడు....


ఆ మాటలు విన్న ఆదిత్య తేలికగా ఊపిరి పీల్చుకుని...." సత్యం..!! మనము ఇక్కడ ఎక్కువసేపు ఉండటం మంచిది కాదు.. వెళ్లిపోవాలి..." అంటూ పైకి లేచి..
" సత్యం నాకు దెబ్బలు తగిలాయి..!!
నడవడానికి కొంచెం సాయం చెయ్..!!" అని తన చేయి చాపాడు..


సత్యం మాత్రం చెయ్యి అందుకోకుండా ఆదిత్య తో "అంటే సార్...!! ఇక్కడ చీకటి ఎక్కువగా ఉంది..!! మనం వేగంగా వెళ్లాలంటే నేను టార్చ్ లైట్ తీసుకుని ముందు మీకు చూపిస్తూ వెళ్తాను...!!
మీరు మెల్లగా నా వెనకాల రండి..!! లేకపోతే ఆలస్యం అవుతుంది.." అంటూ ఆదిత్య సమాధానం కోసం ఎదురు చూడకుండా ముందుకు కదిలాడు..


ఆదిత్య కూడా సరే..! అంటూ తన
టార్చ్ లైట్ తీసుకొని మెల్లగా కుంటుకుంటూ ముందుకు కదిలాడు....!!

ముందు టార్చ్ లైట్ పట్టుకొని సత్యం దారి చూపిస్తూ నడుస్తూ ఉండగా...!!

అతని వెనుక ఆదిత్య నడవసాగాడు....!!


అలా ఇద్దరు ఒకరి వెనకాల ఒకరు నడుస్తూ ఉండగా సత్యం లోయ పైకి కాకుండా కిందకి నడవసాగాడు..


అది గమనించిన ఆదిత్య నడవడం ఆపి..
సత్యంతో.." అదేంటి...?? ఇటు వైపు వెళ్తున్నాం...?? పైకి కదా మనం వెళ్లాల్సింది.??" అని అడిగాడు...

సత్యం నడవటం ఆపి, వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా " ఈ వైపు దారి
పైకి వెళ్ళడానికి బాగుంటుంది సార్..!! నేను ఈ వైపు నుండే వచ్చాను..!! రండి...!!" అని  అంటూ ఆదిత్య సమాధానం కోసం ఎదురు చూడకుండా నడక ప్రారంభించాడు..!!

ఆదిత్య చేసేదేమీ లేక సత్యాన్ని అనుసరించాడు..

ఇద్దరూ మౌనంగా నడుస్తున్నారు...!!

ఆదిత్య కి సత్యం ప్రవర్తన వింతగా తోచింది..

ఎందుకంటే స్టేషన్ మొత్తం మీద సత్యం ఒక్కడే తనతో చనువుగా ఉంటాడు.. అలాంటిది తను అంత సైలెంట్ గా ఉండడం ఇదే మొదటిసారి....!!

ఏదో విధంగా సత్యంతో మాట్లాడాలని
" స్టేషన్లో విశేషాలేంటి సత్యం...??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..

" విశేషాలు ఏమి లేవు సార్..!! అంతా మామూలే...!!" అని అన్నాడు సత్యం..

"అయితే విశేషాలు ఏమీ లేవు అంటావ్..??"
అని నవ్వుతూ అడిగాడు ఆదిత్య...

" మా దగ్గర ఏముంటాయి సార్..!! విజయవాడ లో ఉన్న మీ తాత గారి దగ్గర నుంచి వచ్చింది మీరు..!! విశేషాలు ఏమైనా ఉంటే మీరే చెప్పాలి...???" అన్నాడు సత్యం....

"ఏయ్ సత్యం ఆగు...!!"అని అరిచాడు ఆదిత్య..

సత్యం నడుస్తున్న వాడు కాస్తా ఆదిత్య అలా అరిచేసరికి ఒక్కసారిగా
ఆగి పోయాడు...

" నేను విజయవాడలో మా తాత గారింటికి వెళ్ళాను అని నీకు ఎలా తెలుసు...??"అని అడిగాడు ఆదిత్య..

" మీరే చెప్పారు కదా సార్...!!"అని బదులిచ్చాడు సత్యం..

" నువ్వు అబద్దం చెప్తున్నావ్ సత్యం..!!
నేను అందరితో, నీతో సహా అర్జెంట్ పని మీద ఊరు వెళ్తున్నానని చెప్పాను...!! అంతే గాని మా తాతగారు ఇంటికని చెప్పలేదు. మరి నీకెలా తెలిసింది...??"అని గద్దించాడు ఆదిత్య...

సత్యం ఏమీ మాట్లాడకుండా మౌనంగా అటువైపు తిరిగి నుంచొని ఉన్నాడు....


ఆదిత్య కి సత్యం మీద, ఒక్కసారిగా కోపం అనుమానం పెరిగిపోయాయి...

" మాట్లాడవే సత్యం..?? నిన్నే అడిగేది..??"
అని కోపంగా అరిచాడు ఆదిత్య....!!

సత్యం లో మాత్రం ఎటువంటి కదలిక లేదు..

సత్యం అలా మాట్లాడకుండా నిలబడేసరికి ఆదిత్య కి కోపం వచ్చి సత్యం భుజంపై చేయి వేసి " అలా సైలెంట్ గా ఉంటే అర్థం ఏంటి..?? నిజం చెప్పు..!!" అని అరుస్తూ...
సత్యాన్ని తన వైపు తిప్పాడు......!!


అంతే.......!!!!


సత్యం ఒక భయంకర పిశాచి గా మారిపోయాడు.....


ఆ భయంకర రూపాన్ని చూసిన ఆదిత్య గట్టిగా అరుస్తూ వెల్లకిలా పడి పోయాడు....!!!!

[SivaSai]

Part - 7

ఆ భయంకర రూపాన్ని చూసిన ఆదిత్య గట్టిగా అరుస్తూ వెల్లకిలా పడి పోయాడు...


ఎర్రటి కళ్ళతో,పదునైన కోరలతో, ఊడలు వంటి జడలతో,నలుపు రంగుతో కూడిన దృఢమైన శరీరంతో అతి భయంకరంగా ఉంది.


అది కోపంతో కోరలు బయట పెట్టి,
ఆదిత్య మీదకి దూకబోతుండగా,
ఆదిత్య ప్రాణభయంతో గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.....


అలా కళ్లు మూసుకుని కొన్ని క్షణాల పాటు భయంతో అదే స్థితిలో ఉండి పోయాడు.


కొంతసేపటికి ఆదిత్య తన కళ్ళు తెరిచాడు.


ఇప్పుడు తన ఎదురుగుండా ఆ రాక్షసి లేదు. ఆదిత్యకి తనని చంపకుండా ఎందుకు వదిలేసిందో అర్థం కాలేదు.


ఆలా కొన్ని క్షణాల పాటు ఆలోచిస్తూ అలానే ఉండిపోయాడు..


కొంతసేపు గడిచిన తర్వాత తన పక్కనే పడి ఉన్న టార్చ్ లైట్ తీసుకోని ఆ రాక్షసి కోసం చుట్టూ చూశాడు.కానీ అది ఎక్కడా కనిపించలేదు..


ఇక తను అక్కడ ఉండడం మంచిది కాదని, వెంటనే ఆ ప్రదేశం నుండి బయటపడాలని భావించి, వేగంగా పైకి నడవసాగాడు...


అలా తన గాయం వల్ల కలిగే నొప్పి కూడా లెక్కచేయకుండా చీకట్లో టార్చి లైటు వేసుకుని ఆదిత్య వేగంగా లోయ నుంచి పైకి ఎక్కసాగాడు....


ఆలా నడుస్తుండగా ఆదిత్య చేతిలో ఉన్న టార్చిలైట్ ఉన్నట్టుండి వెలగడం ఆగిపోయింది....


అయినా సరే ఆదిత్య ఆగిపోకుండా వేగంగా నడవసాగాడు...!!


అలా వేగంగా నడుస్తున్న ఆదిత్యను చీకట్లో ఏదో వేగంగా ఢీకొట్టింది....


అది ఢీకొట్టిన వేగానికి ఆదిత్య తూలిపొయి,
లోయలోకి దొర్లుకుంటూ వెళ్ళిపోసాగాడు...


అలా దొర్లుకుంటూ వెళ్లి, ఒక పెద్ద బండరాయిని ఢీ కొట్టాడు..


అది తలకి బలంగా తగిలింది...


ఆ దెబ్బకి ఆదిత్య సృహ కోల్పోయాడు..


అలా కొంత సేపు గడిచిన తర్వాత....


ఆదిత్య కి మెళుకువ వచ్చింది...


తలకి దెబ్బ బలంగా తగిలింది..


చేతితో తడిమి చూసుకున్నాడు..


చేతికి ఏదో కొద్దిగా తడి తగిలింది...


అది రక్తమని ఆదిత్య కి అర్థం అయ్యింది..


వెంటనే తన షర్టు చించి, తలకి తగిలిన దెబ్బకి కట్టు కట్టుకున్నాడు.

మెల్లగా పైకి లేచాడు...


చుట్టూ చూశాడు..కటిక చీకటి......!!!


ఏమీ కనిపించటం లేదు..


టార్చ్ లైట్ ఎక్కడో పడిపోయింది...!!


ఆదిత్య తన జేబులను తడిమి చూసుకున్నాడు...


తన జేబులో సెల్ఫోన్ ఉంది... కానీ సిగ్నల్ లేదు..


సెల్ఫోన్ లో, టార్చ్ లైట్ ఆన్ చేశాడు...


తను ముళ్ళ పొదల మధ్య పడిపోయాడు.


మెల్లగా పైకి లేచాడు....!!


అక్కడ పక్కనే పడి ఉన్న ఒక పెద్ద కర్ర తీసుకుని, దాని ఆసరాతో మెల్లని నడక ప్రారంభించాడు...


వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది..


ఒక్కసారిగా గట్టిగా వీచడం మొదలైంది..


ఆకాశం మొత్తం దట్టమైన కారు మబ్బులు కమ్ముకున్నాయి...


ఉన్నట్టుండి ఉరుములు మెరుపులతో, పెద్దవాన మొదలైంది...


ఆ గాలికి ఆదిత్య సరిగా నడవలేకపోతున్నాడు.. వర్షం కారణంగా నేల మొత్తం బురద గా మారిపోయింది.


కాళ్ళు పట్టు తప్పుతున్నాయ్...


అయినా సరే...!!


ఆదిత్య అక్కడ నుండి ఎలాగైనా బయటపడాలని రోడ్డు పైకి మెల్లగా ఎక్కసాగాడు..


అలా ఎక్కుతూ ఉండగా...!!


వర్షం కుండపోతగా కురవ సాగింది...


ఆదిత్య సగం దూరం వచ్చేసరికి,
పై నుంచి నీటి ప్రవాహం,బురద ఎక్కువై,
ఒక్కసారిగా కిందికి రావడంతో..
ఆదిత్య కాళ్ళు పట్టు తప్పి కిందికి జారిపోయాడు..


అలా జారు కుంటూ వెళ్లి, ఒక పెద్ద బావి లాంటి అగాధంలో పడిపోయాడు...


దాన్ని ఆనుకొని ఒక పెద్ద చెట్టు ఉంది. అది పూర్తిగా ఎండిపోయి ఉంది..


ఆదిత్య ఆ అగాధంలో పడి పోయే ముందు మొదట ఆ చెట్టుకు తగులుకుని వెళ్ళాడసాగాడు.. కానీ కొమ్మ బలహీనంగా ఉండడం వల్ల, అది విరిగి ఆ అగాధంలో పడిపోయాడు..


ఆ అగాధంలో ఆదిత్య ఏమీ కనిపించడం లేదు... ఆకాశంలో మెరిసే మెరుపుల వల్ల, ఆ అగాధం కొద్దికొద్దిగా కనిపించసాగింది..


పైనుంచి పడడం వల్ల, ఆదిత్య కి కుడి చెయ్యి విరిగింది..!!


ఆ భాదని భరిస్తూ.. ఆ అగాధం నుండి ఎలా బయటపడాలి అని ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఆలోచించసాగాడు...


ఆదిత్య అలా పైకి చూస్తున్నప్పుడు ఆకాశం పెద్దగా మెరిసింది..


అలా ఆకాశం మెరిసినప్పుడు ఒక ఆకారం ఆ అగాధం  పైన కనిపించింది..


కానీ స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు...


ఒక్కసారిగా ఆకాశం పెద్దగా మెరిసింది...
ఒక పెద్ద పిడుగు ఆ సమీపంలో పడి,
ఆ ఎండిపోయిన చెట్టు ఒక్కసారిగా కాలిపోయింది...


ఆ మంటల వెలుగులో ఆ రూపం స్పష్టంగా ఆదిత్య కి కనిపించసాగింది..


అది ఎవరో కాదు...

అంతకుముందు తన మీద దాడి చేయాలని చూసిన భయంకర రాక్షసి.........!!


ఆదిత్య చూస్తుండగానే అది మెల్లగా
ఆ అగాధం గోడల మీద నుండి లోపలికి రాసాగింది...


దాన్ని చూసిన ఆదిత్య భయంతో తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్షమాలను పట్టుకోబోయాడు..


కానీ అది అతని మెడలో లేదు...


ఎక్కడో జారిపోయింది...


ఆదిత్య కి ఒక్కసారిగా ధైర్యం మొత్తం సన్నగిల్లి పోయింది...


తనకి చావు సమీపించింది అని భయపడి కళ్ళు మూసుకుని పరమేశ్వరుడిని  ప్రార్థించసాగాడు....


అక్కడ విజయవాడలో.....!


గాఢనిద్రలో ఉన్న గోవింద రావు ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి నిద్రలేచాడు..!!


లేచిన వెంటనే పూజ మందిరం వైపు నడవసాగాడు..!!


గోవింద రావు గది బయట నిద్రపోతున్న పనివాడు అలికిడి అవ్వడంతో నిద్ర లేచి, పూజా మందిరం వైపు వెళ్తున్న గోవింద రావు దగ్గరకు వెళ్ళాడు..


గోవింద రావు ను ఏదో అడగబోతుంటే
పనివాడిని మాట్లాడవద్దు అన్నట్లుగా చేయి చూపించి,"నువ్వు వెంటనే వెళ్లి, సత్యనారాయణ రావునీ పిలుచుకు రా..!త్వరగా...!!" అంటూ తన పూజ మందిరంలో కూర్చున్నాడు...


ఆ పనివాడు మారు మాట్లాడకుండా వేగంగా అదే వీధిలో ఉండే సత్యనారాయణ రావు దగ్గరకు వెళ్లి "అయ్య గారు మిమ్మల్ని పిలుస్తున్నారు" అని చెప్పి వేగంగా వెంట తీసుకువచ్చాడు...


సత్యనారాయణ రావు కూడా ఏమైందో అని ఖంగారు పడుతూ గోవింద రావు ఇంటికి చేరుకున్నాడు..


కానీ ఇంటి లోకి రాగానే పూజామందిరంలో కూర్చుని ఉన్న గోవింద రావు ని చూస్తూ ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి ఏమైంది చిన్నాన్న..?? త్వరగా రమ్మని కబురు పంపారు..!! అని అడిగాడు...


ఇప్పుడు మాట్లాడే సమయం లేదు..
అక్కడ ఆదిత్య పెద్ద ప్రమాదంలో ఉన్నాడు.. ఇప్పుడు మన సహాయం తనకి కావాలి...
నేను చెప్పినట్టు చెయ్..


ఒక చిన్న హోమ గుండాన్ని సిద్ధం చెయ్..అని చెప్పాడు. సత్యనారాయణ రావు వెంటనే ఒక చిన్న హోమ గుండాన్ని సిద్ధం చేశాడు..


వెంటనే ఇద్దరూ కలిసి హోమ గుండం లో సమిధలు,నెయ్యి పోసి రగిల్చారు...


సత్యనారాయణ రావు తో "నువ్వు మృత్యుంజయ మహా మంత్రాన్ని జపిస్తూ ఉండు.. నేను మహా శక్తి ఆవాహన చేస్తాను.." అని అంటూ గోవింద రావు హోమగుండంలో నెయ్యి పోస్తూ.. శక్తి ఆవాహన మంత్రాలు పఠించ సాగాడు..


సత్యనారాయణ రావు మహా మృత్యుంజయ మంత్రాన్ని పఠించసాగాడు....


అక్కడ లోయలో....


తగలబడుతున్న చెట్టు వెలుగులో ఆ భయంకర రాక్షసి ఆదిత్య కి స్పష్టంగా కనిపించసాగింది.. మెల్లగా ఆ అగాధం లోకి
పాకుతూ ఆదిత్య వైపు రాసాగింది...!!


ఆదిత్య భయపడుతూ ఎటు వెళ్ల లేక దాని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు...


అక్కడ సత్యనారాయణ రావు, గోవింద రావు,
బిగ్గరగా మంత్రాలు చదువుతూ క్రతువుని జరిపించ సాగారు..


ఆదిత్య మెడలో ఉండే రుద్రాక్ష మాల జారీపోయి,
ఆ అగాధం కి కొద్ది దూరంలో నేలపై పడి పోయి ఉంది..


ఆ భయంకర రాక్షసి ఆదిత్య దగ్గరకు మెల్లగా సమీపించసాగింది..


అది ఆదిత్య దగ్గరకు వచ్చింది...


దగ్గరకు రాగానే ఆదిత్య గొంతుని గట్టిగా పట్టుకుని, పైకి లేపి విసిరేసింది..


ఆదిత్య ఎగురుతూ వెళ్ళి ఒక గోడను గుద్దుకొని కిందపడిపోయాడు.


అసలే శరీరమంతా గాయాలు, పైగా చెయ్యి కూడా విరిగిపోయి ఉంది.. ఇప్పుడు అది విసిరి కొట్టడం వల్ల, శరీరమంతా రాళ్లతో గాయాలయ్యాయి...


మరల అది ఆదిత్య వైపు కోపంగా చూస్తూ
ఆదిత్య దగ్గరకు వెళ్ళసాగింది..


అటుపక్క విజయవాడలో గోవిందరావు ఇంట్లో పూజ నిర్విఘ్నంగా జరుగుతోంది... ఇద్దరు మంత్రాలను పఠిస్తూ, హోమ గుండానికి సమిధలు నెయ్యి సమర్పిస్తున్నారు...



ఇంకా ఉంది......!!!!!

[SivaSai]

Part - 8

ఆదిత్య కి గట్టి దెబ్బలు తగిలి ఉండడం వల్ల, గాయాల నుంచి రక్తస్రావం అధికంగా అవ్వడం వల్ల, సృహ తప్పి పడిపోయాడు.

సృహ తప్పి నేలపై పడి ఉన్న ఆదిత్య వైపు ఆ భయంకర రాక్షసి చంపడానికి అతని దగ్గరకు వెళ్తోంది....!!

విజయవాడలో....!!!

గోవింద రావు సత్యనారాయణ రావు నిరాటంకంగా హోమాన్ని జరిపిస్తున్నారు...!!


మంత్రాలని జపిస్తూ మూలికలతో కూడిన
ఒక మూటను హోమ గుండానికి సమర్పించాడు గోవింద రావు....!!

అలా సమర్పించిన వెంటనే హోమగుండంలో అగ్నిజ్వాలలు ఒక్కసారిగా ప్రజ్వరిల్లాయి....

వెను వెంటనే అవి శాంతించి హోమజ్వాలల నుంచి ఒక కాంతి రేఖ ప్రత్యక్షమై మాయమై పోయింది...



అక్కడ లోయలో.....!!!

ఉరుములు మెరుపులతో వర్షం కుంభవృష్టిగా కురువ సాగింది....!!

ఆకాశంలో విపరీతమైన మెరుపులు పుట్టాయి...

పిడుగుల శబ్దాలతో ఆ ప్రాంతమంతా దద్దరిల్లింది...!!

ఉన్నట్టుండి ఆకాశం నుండి ఒక పిడుగు
రుద్రాక్ష మాలకి కొద్ది దూరంలో పడింది...

పిడుగు దానికి దగ్గరగా పడటంతో
అక్కడ ఒక చిన్న ప్రేలుడు సంభవించింది.
ఆ దాటికి ఆ రుద్రాక్ష మాల ఎగిరి,
ఆ అగాధం లో ఆదిత్య కి దగ్గరలో పడింది.

అప్పుడే ఆకాశం నుంచి ఒక కాంతి రేఖ రుద్రాక్ష మాల మీద పడింది..

కాంతిరేఖ పడిన వెంటనే ఆ రుద్రాక్ష మాల కాంతివంతంగా మెరిసిపోతూ, వెలుగులు విరజిమ్మసాగింది...

ఆ భయంకర రాక్షసి దాని వైపు చూస్తూ ఉండగానే,
ఆ రుద్రాక్ష మాల వెలుగులు చిమ్ముతూ
ఒక పెద్ద సర్పం లాగా మారిపోయింది....!!!

అది ఆరడుగులు పైన పొడవుతో పడగ విప్పి, వెలుగులు విరజిమ్ముతూ ఆ రాక్షసిని చూసి,
కోపంతో బుసలు కొడుతూ,ఆదిత్య మీదకి వెళ్తున్న
ఆ భయంకర రాక్షసికి అడ్డు గా నిలబడింది...

తనకి అడ్డుగా వచ్చినందుకు ఆవేశంతో  ఆ సర్పం మీదకి దాడి చేయడానికి ఆ రాక్షసి వెళ్లబోతుండగా....!!!

ఆ సర్పం తన పొడవైన తోకతో దాని శరీరాన్ని చుట్టి దూరంగా విసిరేసింది..

ఆ రాక్షసి తిరిగి ఆ సర్పం పై దాడి చేద్దామని ఎంత ప్రయత్నించినా, దాని శక్తి ముందు ఆ రాక్షస శక్తి నిలవలేకపోయింది.

ఆ సర్పం ఆ రాక్షసి పై ఇష్టం వచ్చినట్టు దాడి చేయ సాగింది..

అంతటితో ఆగకుండా తన నోరు తెరచి అగ్నిగోళాలు సృష్టించి,ఆపకుండా వర్షంలా దానిపై కురిపించింది......!!

ఆ సర్ప శక్తి దాటికి తట్టుకోలేక,
ఆ భయంకర రాక్షసి వికృతంగా కేకలు వేస్తూ అక్కడ నుండి మాయమై పోయింది....!!

మరల ఆ సర్పం తన భారీ రూపాన్ని విడిచి,
ఒక మామూలు సర్పం లాగా మారిపోయింది...

అది అలా పాకుతూ వెళ్లి, ఆదిత్య మీదకు వెళ్లి, అతని మెడకు చుట్టుకొని, రుద్రాక్ష మాల గా మారిపోయింది....!!


కొంతసేపు గడిచిన తరువాత.....!!!

వర్షం పెద్దది కావటం వల్ల నిరంతరాయంగా వర్షపు నీరు ముఖం మీద పడడంతో కొద్ది సేపటికి ఆదిత్యకి తెలివి వచ్చింది.

ఒక్క క్షణం తనకి ఏమవుతుందో, ఎక్కడున్నాడో.. ఆదిత్య కి అర్థం కాలేదు..అంతా గందరగోళంగా ఉంది..

కొంతసేపు కుదుటపడిన తర్వాత...!!

పరిస్థితి అర్థమై, ఆ రాక్షసి కోసం చుట్టూ చూశాడు. కానీ అది ఎక్కడా కనిపించలేదు.. తనని చంపకుండా ఎందుకు వదిలిందో.? ఆదిత్య కి అర్థం కాలేదు..!!

పైకి లేవటానికి ప్రయత్నించాడు.. కానీ తన శక్తి సరిపోలేదు.. బయటికి వెళ్దాం అంటే దారి కనిపించలేదు..

ఆదిత్య బాధతో నిట్టూరుస్తూ..!!
కూర్చున్నవాడు వెనక్కి వాలి,
గుండెలపై చేయి వేసుకున్నాడు...


అప్పుడు తగిలింది అతని చేతికి రుద్రాక్ష మాల....!!

ఆశ్చర్యంతో..వెంటనే దాన్ని తీసి చూసుకున్నాడు..

తన మెడలో కి ఎలా వచ్చిందో అర్థం కాలేదు..

కానీ అది మెడలో ఉండడం వల్లే ఆ రాక్షసి తనని ఏమీ చేయలేక పోయిందని ఆదిత్య కి అర్థమైంది..!!

దాన్ని తన మెడలో వేసిన తాత గారికి మనస్ఫూర్తిగా తన మనసులోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు..


ఇక వెంటనే బయట పడే దారి కోసం ఆలోచించసాగాడు..

వర్షం చాలా ఉధృతంగా వస్తుంది.

ఆకాశం మొత్తం ఉరుములు మెరుపులతో బీభత్సంగా ఉంది..

ఆదిత్య పైకి చూస్తూ రుద్రాక్షమాల చేతిలోకి తీసుకొని కళ్ళు మూసుకుని తనకు బయటపడే దారి చూపించమని ప్రార్థించ సాగాడు...

ఉన్నట్టుండి ఆ అగాధం మొదల అంచులు విరిగిపడ్డాయి..

ఆ విరిగి పడిన చోటు నుంచి విపరీతంగా వర్షపు నీరు లోపలికి చొచ్చుకుని రాసాగింది..

చొచ్చుకు వస్తున్న ఆ వర్షపు నీటితో వేగంగా
ఆ ప్రాంతమంతా నిండిపోసాగింది.

లోపల విపరీతంగా నీళ్ళు రావడం వల్ల,
ఆదిత్య మెల్లగా ఆ నీటిలో తేలసాగాడు..

ఒక అర్థగంట లోనే  ఆ అగాధం నుండి తేలుకుంటూ బయట పడ్డాడు...

ఆదిత్య నుంచునే శక్తి లేక మెల్లగా పాక్కుంటూ దగ్గరలో ఉన్న చెట్టు కి ఆనుకొని కూర్చున్నాడు...

అక్కడ నుంచి ఎలా బయటపడాలో అని ఆదిత్య ఆలోచిస్తున్నాడు ...



అక్కడ ఆదిత్య కారు యాక్సిడెంట్ జరిగిన ప్రదేశంలో...


సెక్యూరిటీ అధికారి వెహికల్, అంబులెన్స్ యాక్సిడెంట్ జరిగిన కారు దగ్గర ఆగాయి..

సత్యం తో పాటు ముగ్గురు కానిస్టేబుల్స్, శ్రీను, పైడిరాజు, అంజయ్య, వీరితోపాటు
అంతకుముందు ఆదిత్య తో మాట్లాడిన ఇద్దరు యువకులు కారు దిగారు..

అందరూ రైన్ కోట్ లు వేసుకొని ఉన్నారు..

వర్షం విపరీతంగా కురుస్తోంది...

అందరూ యాక్సిడెంట్ అయిన కారు దగ్గరికి చేరుకున్నారు...


సత్యం ఆ యువకులతో..
" ఆయనను చూసింది ఇక్కడైనా..?"అని అడిగాడు..

" అవును సార్..!!"అని బదులిచ్చాడు
ఆ యువకులలో ఒకడు..

" మరి ఎక్కడ..!!??" అని ప్రశ్నించాడు సత్యం..

"ఏమో సార్..!??" మాతో ఇక్కడే ఉంటాను.
అని చెప్పారు..!! ఒకవేళ వర్షం ఎక్కువగా ఉండడం వల్ల ఎక్కడికైనా వెళ్లి ఉంటారు.."
అని సమాధానమిచ్చాడు.


సత్యం మిగిలినవారితో..
" అందరం తలో దిక్కుకు వెళ్ళి వెతుకుదాం..!!"
అని

అంజయ్య, పైడిరాజు ల వైపు చూస్తూ..!!

"అన్నా..! మీ ఇద్దరు రోడ్డుకి రెండు వైపులా వెతుకుతూ ముందుకు వెళ్ళండి.. ఏదైనా తెలిస్తే మాకు ఇన్ఫాం చేయండి.. శ్రీను నువ్వు నాతోపాటు లోయలోకి రా...."అని వాళ్ళ తో చెప్పి..

ఆ ఇద్దరు యువకుల వైపు చూస్తూ...!"మీరిద్దరూ ఇక్కడే అంబులెన్సు దగ్గర ఉండండి.."అని చెప్పి వాళ్ల చేతికి ఒక వాకి టాకీ ఇచ్చి"ఒకవేళ మా సార్ తిరిగి వస్తే మాకు తెలియజేయండి.." అని చెప్పి వెతకడానికి బయలుదేరాడు..

ఇద్దరు కానిస్టేబుల్స్ రోడ్డు కి రెండువైపులా వెతకడానికి వెళ్లారు..

సత్యం, శ్రీను తో కలిసి
ఆదిత్య ని వెతకడానికి లోయ లోపలికి వెళ్ళసాగాడు..


వర్షం ఎడతెరిపి లేకుండా కురుస్తోంది....


లోయ లోపలికి వెళ్ళే దారి అసలే అధ్వానం....!!

పైగా ఈ వర్షం వల్ల, అడుగు తీసి అడుగు పెట్టడానికి చాలా కష్టంగా ఉంది...!! అడుగు జారుతోంది.!!

ఇద్దరూ టార్చ్ లైట్ తీసుకొని...
" సార్..!! ఆదిత్య సార్..!! ఎక్కడున్నారు.?"
అని అరుస్తూ చుట్టుపక్కల వెతకసాగారు..

కానీ వాళ్ల అరుపులకంటే ఉరుముల శబ్ధాలే గట్టిగా వినబడుతున్నాయి.....

ఇద్దరు లోయ లోపలికి కొంత దూరం కిందకి దిగిన తర్వాత.....!!

"సత్యం ఇది చూడు" అని శ్రీను పిలిచాడు..

శ్రీను దగ్గరికి వెళ్లాడు సత్యం..

శ్రీను మాట్లాడకుండా నేలకేసి చూపించాడు.

అక్కడ ఒక టార్చ్ లైట్  అనిపించింది..

సత్యం దాన్ని చేతిలోకి తీసుకుని ఆన్ చేయడానికి చూశాడు.. అది వెలగలేదు..

" ఒక వేళ ఇది సార్ ది అయి ఉంటుందా..??. వెతుకుదాం పదా..!!" అంటూ శ్రీను ని
తొందర పెట్టాడు..

ఇద్దరు వేగంగా తమకి టార్చ్ లైట్ దొరికిన వైపు వేగంగా నడుస్తూ వెళ్ళసాగారు..

అలా మరి కొంత దూరం వెళ్ళిన తరువాత
వారికి ఆదిత్య చెప్పులు కనిపించాయి...

"మనం కరెక్ట్ గానే వెళ్తున్నామ్మ్..!! త్వరగా పద..!!"అంటూ సత్యం శ్రీను ని తొందర పెట్టాడు..


అలా వారు కొద్దిగా ముందుకి వెళ్ళగానే...!!

అప్పటివరకు ఉరుములు, మెరుపులు శబ్దాలు, వర్షం వల్ల వచ్చే గోల తప్ప వేరే శబ్దాలు లేని ఆ ప్రదేశంలో.....!!!

ఉన్నట్లుండి నక్కలు వికృతంగా ఊళలు వేయడం మొదలు పెట్టాయి...!!

మరలా ఆ స్త్రీ వికృత రోదన మొదలైంది..

అప్పుడు దాక ఆదిత్య ని వెతకడానికి వేగంగా నడుస్తున్న ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా షాక్ తగిలినట్టు ఆగిపోయారు...


మరోవైపు.....!!!


అంజయ్య, పైడిరాజు ఇద్దరు రోడ్డుకిరువైపులా ఆదిత్య గురించి వెతకసాగారు..

అసలే కారు చీకటి, పైగా భీకరంగా కురుస్తున్న వర్షం,
వీటి వల్ల వాళ్ళు ఏమి సరిగ్గా చూడలేకపోతున్నారు..

అయినా సరే వాళ్ళ బాధ్యత మరవకుండా
అలా వెతుకుతూ చాలా దూరం వచ్చేసారు.

దగ్గర దగ్గరగా వాళ్ళు వెతకడం మొదలు పెట్టిన ప్రదేశం నుండి ఒక కిలో మీటర్ దూరం పైనే వచ్చేసారు..

" ఒరేయ్ పైడ్రాజు..!! సారు ఇంత దూరం వచ్చి ఉండరేమో అనిపిత్తాంది రా.....!?"అన్నాడు అంజయ్య

అంజయ్య వంక విచిత్రంగా చూశాడు పైడిరాజు..


"ఎందుకంటే ఆ కుర్రోళ్ళు ఆయనకి దెబ్బలు తగిలాయని సెప్పారు కదా..!! కాబట్టి ఇంత దూరం వచ్చుండడు....?"అన్నాడు అంజయ్య..

"వచుండరని నీకెట్ట తెలుసు..!!?"అనడిగాడు పైడిరాజు

"ఎందుకంటే వర్షం సూడు..!!
దీనమ్మ సావా కొడతాంది..! కాలికి దెబ్బ ఉన్నోడు..!! ఇంతదూరం వర్షం లో ఎట్టా వత్తాడ్రా..??"
అని అడిగాడు అంజయ్య...

పైడ్రాజు కొంతసేపు ఆలోచించి..
" నువ్వు సెప్పేది నిజమే రా...!! మరిప్పుడు ఏం సెద్ధాం..??"అని అడిగాడు..

"ఇటేపు ఏతకడం మానేసి, అటేపు పోయి నేతుకుదాం..!!" అని సలహా ఇచ్చాడు అంజయ్య...

సరే అని ఇద్దరూ వెనక్కి తిరిగి వెళ్లబోతుండగా....

ఉన్నట్టుండి ఆకాశంలో ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది..


ఆ మెరుపు వెలుగులో వాళ్ళకి దూరంగా ఒక ఆకారం కనిపించింది....

వెను తిరిగి వెళ్ళిపోయే వాళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆగి పోయారు......

[SivaSai]

Part - 9

ఆ మెరుపు వెలుగులో వాళ్ళకి దూరంగా ఒక ఆకారం కనిపించింది....


వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళిపోదామని అనుకున్న ఆ ఇద్దరు
ఆ ఆకారం కనిపించిన వైపు చూస్తూ ఉండిపోయారు..

"రేయ్ పైడ్రాజు...!! ఆడ కనిపిత్తాంది మన ఆదిత్య సారెనంటావా..??"ఆ ఆకారం వైపు నుంచి చూపు మరల్చకుండా పైడిరాజు ని అడిగాడు అంజయ్య...

" నాకెట్టా తెలుసు రా...?? ఆడేమైనా ముఖం కనపడతాందా..?? ఇంత రాత్రి ఏల
ఇంకెవరుంటారు..!!??
మన సారే అయ్యుంటాడు..!!"అని అన్నాడు అంజయ్య..

ఇలా వాళ్ళిద్దరు మాట్లాడుకుంటూ ఉండగానే... ఆకారం నడుచుకుంటూ ముందుకి వెళ్ళిపోసాగింది..

ఆ ఆకారం ముందుకి వెళ్ళి పోవడం చూసిన అంజయ్య కంగారు పడుతూ...
" రేయ్...!! పైడ్రాజు...!! సారు మనల్ని సూసినట్లు లేడు.. ముందుకి పోతున్నాడు రా...!!"అని అన్నాడు...

పైడిరాజు కూడా కంగారు పడుతూ...!!
" సారు ఆగండి..!!"అని అరుచుకుంటూ
ఆ ఆకారం వద్దకు పరుగెట్టాడు..

అంజయ్య కూడా అతని వెనకాలే పరుగెత్తసాగాడు..

విపరీతమైన వర్షం కారణంగా చేతిలో టార్చ్ లైట్ లో ఉన్నా సరే..!! ముందు వాళ్ళకి సరిగ్గా ఏదీ కనిపించడం లేదు...

వాళ్ళిద్దరు వేగంగా ఆ ఆకారం కనిపించిన
చోటు కి వెళ్ళేసరికి అక్కడ ఎవరూ కనిపించలేదు.. టార్చ్ లైట్ల తో చుట్టూ చూశారు.. కాని ప్రయోజనం లేదు....!!

" యాడికి పోయాడు రా..సారు...??
మనకి ఈడనే కనపడ్డాడు కదరా...??!!"అని అన్నాడు  అంజయ్య


పైడి రాజు మాత్రం ఏ సమాధానం చెప్పకుండా టార్చ్ లైట్ వేసి చుట్టూ చూడసాగాడు...!!


అక్కడినుంచి మరి కొద్ది దూరంలో అదే ఆకారం పైడిరాజుకి కనిపించింది....

వెంటనే అంజయ్య తో....
"రేయ్ అంజయ్య...!! ఆడ సూడు....!!"అక్కడ కనిపిస్తున్న ఆ ఆకారం వైపు చూపించాడు..

పైడిరాజు చూపించిన వైపు ఉన్న ఆకారాన్ని చూసి అంజయ్య ఆశ్చర్యపోతూ....!!!

" ఓర్ని...!! ఇప్పుడు దాకా ఈడనే ఉన్నాడు కదరా..!! అప్పుడే అంత దూరం ఎప్పుడు పోయాడు...!!
సరే రా పోయి తీసుకొద్దాం...!!"అని అంటూ ముందుకు వెళ్లబోతుండగా పైడిరాజు, అంజయ్య చెయ్యి పట్టుకుని ఆపేశాడు..


"ఎందుకురా..? ఆపినావు .??" అని అడిగాడు అంజయ్య...

అప్పుడు దాకా ధైర్యంగా ఉన్న పైడిరాజు మనసులో ఒక్కసారిగా భయం పుట్టుకొచ్చింది.


అంజయ్య తో......!!
" రేయ్...! నాకేదో అనుమానంగా ఉంది రా....!
వెనక్కి వెళ్ళిపోదాం పదా....!!"అంటూ భయపడసాగాడు...


" అదే ఎందుకు అని అడుగుతున్నా...??"
అని అడిగాడు అంజయ్య...

" రేయ్..!! కూసింత బుర్రెట్టి ఆలోచించు..!! ఇప్పుడు దాకా ఈడున్నొడు....!! ఇప్పటికిప్పుడు ఆడకెట్టా పోయాడ్రా....!!??"అని అడిగాడు పైడి రాజు

అంజయ్య కొంతసేపు ఆలోచించి..

" అసలే చీకటి.. పైగా ఈ వర్షంలో ఏం కనిపిస్తాది రా...?! నువ్వేం బయపడమాక ...
వెళ్దాం పద...!!"అంటూ పైడిరాజు చెయ్యి పట్టుకుని ఆకారం వద్దకు వెళ్లబోతుండగా...

ఆ ఆకారం వాళ్ళ చూస్తూ ఉండగానే పక్కనే ఉన్న లోయలోకి వెళ్ళిపోసాగింది....

అలా లోయలోకి వెళ్ళడం చూసిన  అంజయ్య కంగారు పడిపోతూ...
" ఈయనేంది రా బాబు...!!
అట్టా లోయలోకి పోతన్నాడు...!!
రేయ్ పైడ్రాజు...!! తోరగా రారా..!!"
అంటూ పైడిరాజు చెయ్యి పట్టుకొని తీసుకెళ్ళబోతుండగా....

పైడిరాజు చేయి విదిలించుకొని...
" నాకెందుకో చాలా భయంగా ఉండాదిరా..!! నేను రాను..!! నువ్వు ఒక్కడివే పో..!!"అని అన్నాడు...

దానికి అంజయ్య కోప్పడుతూ.....!!
" రేయ్ పిరిగొడ్డు...!! వస్తే రా...!!నే పోతుండ...!!" అంటూ పైడిరాజు సమాధానం కోసం ఎదురు చూడకుండా వేగంగా ఆకారం వెళ్ళిన వైపు పరిగెత్తాడు...

పైడిరాజు ఎటూ వెళ్ళకుండా అలాగే రోడ్డుపై నిలుచుండిపోయాడు.....!!




అక్కడ సత్యం, శ్రీను ల పరిస్థితి......!!!


భయంకరమైన స్త్రీ వికృత రోదన.....


నక్కల ఊళలతో....


ఆ ప్రాంతమంతా భయంకర వాతావరణాన్ని
తలపిస్తోంది...


ఆ అరుపులు వింటున్న శ్రీను అయితే భయంతో వణికిపోసాగాడు....

సత్యం మాత్రం కొంత ధైర్యంగా ఉన్నాడు..

"సత్యం..! మనం వెంటనే ఇక్కడ నుంచి వెళ్లిపోవాలి.. నాకు చాలా భయంగా ఉంది."అన్నాడు శ్రీను...

" చూడు శ్రీను.. ఇది అడవి.. ఇక్కడ ఇలాంటి అరుపులన్ని మామూలే....నువ్వు అనవసరంగా భయపడుతున్నావు." అని అన్నాడు సత్యం.

" సరే నువ్వు చెప్పేది నిజమే... అలాంటి అరుపులన్నీ మామూలే... మరి ఎవరో స్త్రీ ఏడుపు వినిపిస్తోంది.. దీనికి ఏమంటావు...??"అని అడిగాడు శ్రీను..

ఆ ప్రశ్నకి సత్యం సమాధానం చెప్పకుండా మౌనంగా ఉండిపోయాడు....

మళ్లీ శ్రీను మాట్లాడుతూ..."నాకెందుకో మనం ఇక్కడ ఉంటే ప్రమాదం అనిపిస్తోంది.మనం వెళ్లి మిగతా వాళ్ళని పిలుచుకు వద్దాం..!!"అని అన్నాడు...

సత్యానికి కూడా అదే మంచిది అనిపించింది.

"సరే పద..!! మిగతా వాళ్ళని పిలుచుకు వద్దాం.."అంటూ ఇద్దరూ కలిసి వెనుదిరిగారు.

ఇద్దరూ వెనుదిరిగి కొద్దిగా ముందుకు వెళ్ళగానే...

ఆ స్త్రీ ఏడ్పు , నక్కల ఊళలు, అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయాయి......

ఒక్కసారిగా వాతావరణం మరింత భయంకరంగా మారిపోయింది....

గాలి మరింత ఉధృతంగా వీచసాగింది...!!


పెద్ద పెద్ద వాన చినుకులకు..ఆ ఈదురు గాలి తోడై , వాళ్ళ మోఖానికి రాళ్లు తగిలినట్టు తగలసాగాయి..

వాళ్లకి అడుగు తీసి అడుగు వేయడం చాలా కష్టమైపోయింది...

అయినా సరే ఒకరి చేయి ఒకరు పట్టుకుని టార్చ్ లైట్ ల వెలుగులో మెల్లగా ముందుకు వెళ్ళసాగారు...

ఒక్కసారిగా వరద నీరు వచ్చినట్టు వాళ్ల కాళ్ల కింద వర్షపునీటి ప్రవాహం ఎక్కువైంది...

సత్యం వెనకాలే వస్తున్న శ్రీను జారిపోయాడు..

సత్యం శ్రీను చేయి పట్టుకోవడం తో తను కూడా జారిపోయాడు...

వాళ్ల చేతుల్లో ఉన్న టార్చ్ లైట్ లు కూడా జారి పడిపోయాయి.....

అలా జారిపోతున్న సత్యం చేతికి ఒక చిన్న మొక్క తగిలింది.. ఒక చేత్తో దాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.. మరొక చేత్తో శ్రీను ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు..

మెల్లగా ఇద్దరు పైకి లేచారు...

పైకి లేచిన ఇద్దరు చుట్టూ చూడసాగారు..

కారు చీకటిగా ఉంది

ఆ చీకట్లో శ్రీనుకి కొద్దిదూరంలో వెలుగుతున్న
టార్చ్ లైట్  కనిపించింది..

వెంటనే వెళ్లి దాన్ని తీసుకున్నాడు...

ఆ టార్చ్ లైట్ వెలుగులో మరొక దాని కోసం కూడా వెతికాడు..

అది దాని పక్కనే ఉంది. దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. కానీ అది వెలగడం లేదు..

దాన్ని తీసుకెళ్ళి సత్యానికి ఇచ్చాడు..

సత్యం కూడా దాన్ని ఆన్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు..కానీ పనిచేయడం లేదు..

"మరి ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం??"
అని అడిగాడు శ్రీను..

"మనం వెంటనే ఇక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోవాలి.
మన పరిస్థితి ఏమీ బాగోలేదు. పద పోదాం."అంటూ బయలు దేరారు...

వర్షం భీకరంగా కురుస్తూనే ఉంది...!!

గాలి కూడా చాలా గట్టిగా వేస్తోంది...

సత్యం టార్చ్ లైట్ తీసుకొని ముందు వెళ్తుండగా వెనకాలే శ్రీను వస్తున్నాడు.

ఇద్దరూ జాగ్రత్తగా మెల్లగా నడవసాగారు..


అలా నడుస్తూ ఉండగా సత్యం శ్రీనుతో... "శ్రీను..! ఈ ప్రదేశాన్ని గుర్తుపట్టావా...??"
అని అడిగాడు

"లేదు..!!అయినా ఇది ఏ ప్రదేశం.??"అని అడిగాడు...

" ఈ మధ్య ఒక ఫ్యామిలీ హత్య జరిగింది గుర్తుందా...??"అని అడిగాడు సత్యం

" నాకు గుర్తుంది...!! ఆ స్పాట్ కి నేను కూడా వచ్చాను కదా.. ఆ రోజు...!!"అన్నాడు శ్రీను..

"ఆ ప్రదేశం గుర్తుందా...!!??"అడిగాడు సత్యం...

"ఆ..! గుర్తుంది..! తుమ్మలబైలు ప్రాంతం అది..!! అయినా ఇప్పుడు దాని గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావ్...??"అని అడిగాడు శ్రీను...

" ఎందుకంటే..!! ఇప్పుడు మనం ఉన్న ప్రాంతం అదే...!!"అని చెప్పాడు సత్యం..

ఆ మాట విన్న శ్రీనుకి గుండె దడదడ లాడింది..

ఆ రోజు అతను చూసిన ఆ భయంకర శవాలు అతని కళ్ళముందు కదలాడాయి..

"ఏమంటున్నావ్ సత్యం...!! నువ్వు చెప్పేది నిజమా..??"అని అడిగాడు..

"నిజమే..!! నాకు ఇందాక మనం కారు దిగినప్పుడు తుమ్మలబైలు బోర్డు చూశాను.. నాకు కూడా అప్పుడే అర్థమైంది...!!"అని చెప్పాడు సత్యం...

"అయితే మనం వెంటనే వెళ్లి పోవాలి..
త్వరగా పధా...!!"అని కంగారు పెట్టాడు శ్రీను....

సత్యం కూడా నడక వేగం పెంచాడు.....!!


శ్రీను కూడా సత్యం తో పాటు వేగంగా నడవసాగాడు....

వారు నడుస్తున్న దారిలో రెండు వైపులా
గుబురు గుబురుగా పెరిగినా పెద్ద పెద్ద ముళ్ల పోదలు ఉన్నాయి..

వాటిని తప్పించుకుంటూ ముందుకు నడుస్తున్నారు...!!!

అలా వేగంగా నడుస్తున్నప్పుడు
శ్రీను కాలుజారి, ఆ పొదలలో పడ్డాడు..

ఒక పదునైన కొమ్మ శ్రీను భుజంలోకి దిగబడింది...

శ్రీను బాధతో గట్టిగా అరిచాడు....

సత్యం వెంటనే శ్రీనునీ పైకి లేవదీసి, దగ్గరలో ఉన్న ఒక పెద్ద చెట్టు దగ్గరకు తీసుకువెళ్ళాడు......

రక్తం ధారాపాతంగా కారుతోంది...

శ్రీను బాధతో అరవసాగాడు....

సత్యం మెల్లగా శ్రీను భుజంలో దిగబడిన కొమ్మ ని బయటకు తీసాడు...

కొమ్మ బయటకు తీసిన వెంటనే రక్తం వెల్లువల బయటకు వచ్చింది....

సత్యం ఆ గాయాన్ని గట్టిగా అదిమి పట్టాడు.

తన జేబులో ఉన్న కర్చీఫ్ తీసి, దగ్గర్లో ఉన్న కొన్ని మొక్కల నుండి ఆకులు పీకి,
వాటిని చేతులతో నలిపి, ఒక ముద్దలా చేసి, గాయానికి అదిమిపెట్టి కట్టు కట్టాడు..

శ్రీను ఆ బాధ భరించలేక, మెలికలు తిరిగిపోసాగాడు...

"కొంచెం ఓర్చుకో శ్రీను..!! పైకి వెళ్లాక అంబులెన్సు దగ్గర నీకు ఫస్ట్ ఎయిడ్ చేస్తాను...."అంటూ పైకి లేవ దీయడానికి ప్రయత్నించాడు...

పైకి లేచి నుంచున్న తర్వాత శ్రీను
తన ఎడమ కాలు పట్టుకొని బాధగా అరిచాడు..

ఏమైందని సత్యం చూడగా...
ఎడమకాలికి కూడా గాయం అయింది....

ఎడమ మోకాలి కింద భాగంలో లోతుగా
చీరుకు పోయి, రక్తం కారసాగింది..

సత్యం శ్రీను ని తిరిగి  జాగ్రత్తగా చెట్టు దగ్గర
కూర్చో పెట్టేసాడు...

రక్తస్రావం కావడంవల్ల, శ్రీను మెల్లగా సృహ కోల్పోతున్నాడు....

సత్యం ఆలోచనలో పడ్డాడు...

శ్రీను ని తీసుకు వెళ్లే పరిస్థితి లేదు..

అలాగని తీసుకు వెళ్లకపోతే రక్తస్రావం ఎక్కువగా జరిగి, ప్రాణం పోయే ప్రమాదం ఉంది..

ఎలాగైనా మిగిలిన వారితో ఇక్కడకు వచ్చి, అంబులెన్స్లో హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్ళాలి..

ఇంక ఈ ఆలోచన సరైనదని అనిపించింది..

శ్రీను తో " నువ్వు ఇక్కడే ఉండు.. నేను వెళ్లి మిగతా వాళ్ళని తీసుకు వస్తాను.."అని చెప్పాడు సత్యం...

మైకంలో ఉన్న శ్రీను సమాధానం చెప్పకుండా
" ఊ..!" అంటూ బదులిచ్చాడు.

సత్యం శ్రీను ని వదిలిపెట్టి, వేగంగా రోడ్డు వైపు వెళ్ళసాగాడు..

అలా సత్యం శ్రీను ని వదిలి పెట్టిన కొద్ది సేపటికే శ్రీను కి మెళుకువ వచ్చింది....



చుట్టూ కారుచీకటి..!!

మెరుపుల వెలుగులలో తప్ప ఆ ప్రదేశం కనిపించడం లేదు..

శ్రీను కంగారుపడుతూ" సత్యం.. సత్యం.."గట్టిగా పిలవసాగాడు...

ఆ భయంకరమైన స్త్రీ రోదన మరలా వినిపించ సాగింది

శ్రీనుకి భయం మరింతగా పెరిగిపోవడంతో ఇంకా గట్టిగా అరవసాగాడు.....!!



ఇంతలో........!!!


ఒక పెద్ద మెరుపు మెరిసింది.


ఆ మెరుపు వెలుగులో శ్రీను పక్కనే
ఒక నల్లటి ఆకారం కూర్చుని ఉంది..



ఇంకా ఉంది....!!

[SivaSai]

Part - 10

శ్రీను భయంతో సత్యాన్ని గట్టిగా పిలవసాగాడు....

అకస్మాత్తుగా ఉన్నట్టుండి ఆ స్త్రీ ఏడ్పు ఆగిపోయింది..


కానీ...!!


శ్రీను పక్క నుంచి భయంకరంగా
ఒక మూలుగు వినిపించసాగింది...



ఆ మూలుగు విన్న శ్రీను భయంతో అరవడం ఆపేశాడు...


భయం భయంగా మెల్లగా పక్కకి తిరిగి చూసాడు..

చీకటిగా వుండడం వల్ల ఎవరూ కనిపించటం లేదు....

కానీ ఆ మూలుగు మాత్రం భయంకరంగా వినిపించసాగింది..

ఆ మూలుగు విన్న శ్రీను భయంతో వణిికిపోసాగాడు...

అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోదామని పైకి లేచి నుంచోవటానికి ప్రయత్నించాడు.

కానీ కాలికి దెబ్బ గట్టిగా తగలడం వల్ల, అతనికి సాధ్యపడలేదు..

ఆ మూలుగు చెట్టు పక్కన చీకటిగా ఉన్న ప్రదేశం నుంచి మరింత పెద్దదిగా వినిపించసాగింది...

శ్రీను నడిచే శక్తి లేక భయంతో ఆ ప్రదేశం నుంచి మెల్లగా దూరంగా పాకడం మొదలు పెట్టాడు...

ఆ చెట్టు నుంచి కొద్ది దూరం వెనక్కి
వెళ్ళగానే...

ఆ చీకటి ప్రదేశం నుండి ఒక భయంకరమైన ఆకారం బయటకు వచ్చింది...

అది భయంకరమైన రాకాసి....

దానిని చూసిన శ్రీను భయంతో గట్టిగా అరవసాగాడు....

అది దాని భయంకరమైన నోరు తెరిచి
ఒక్కసారిగా శ్రీను మీదకి దూకింది......


మరోపక్క....


పైడిరాజు రాకపోవడంతో అంజయ్య ఒక్కడే
ఆదిత్య ని వెతుక్కుంటూ ముందుకు వెళ్ళాడు..

వర్షం ఆగకుండా పడుతూనే ఉంది...

అంజయ్య లోయ లోపలికి వెళ్ళాడు..

టార్చ్ లైట్ వెలుగులో చుట్టూ చూడసాగాడు...

కానీ తీవ్రమైన వర్షం కారణంగా ఏమీ కనిపించడం లేదు.

వర్షం కారణంగా నేలంతా బురదమయంగా మారి పోయింది..

"ఆదిత్య సార్...!! ఎక్కడున్నారు..?" అని అంజయ్య గట్టిగా అరుస్తూ లోయ లోపలికి దిగసాగాడు.

మరోపక్క పైడి రాజు రోడ్డు మీద ఒంటరిగా ఉండి పోయాడు..

అంజయ్యని ఒంటరిగా
పంపించి ఉండకూడదని తను కూడా అంజయ్య వెళ్ళిన వైపే బయలుదేరాడు..

అంజయ్య కొంత దూరం దిగగానే లోయ పై నుంచి ఎవరో దిగుతున్న శబ్దం వచ్చింది....

ఆ శబ్దం వచ్చిన వైపు చూసాడు అంజయ్య

ముఖం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు..

ఎవరో లోయ దిగుతున్నారు...

అది చూసిన అంజయ్య మనసులో నవ్వుకున్నాడు..

"ఈ పిరిగొడ్డు గాడికి భయమేసినట్టుండాది.. ఈడికి కాపడకుండా దాక్కుందాం..!!"అని మనసులో అనుకుంటూ, ఒక చెట్టు పక్కన దాక్కున్నాడు....

ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అంజయ్య దరిదాపులకు ప్రవేశించాడు..

అంజయ్య మెల్లగా నవ్వుకోసాగాడు...

అలా నవ్వుకుంటున్న అంజయ్య వాకి టాకీ ఒక్కసారిగా మోగింది...

"హలో ఎవరు..??" అని అడిగాడు అంజయ్య...

"అన్నా...!!నేను సత్యాన్ని మాట్లాడుతున్నాను..!! మన శ్రీను కి దెబ్బలు గట్టిగా తగిలాయి. మీరు ఎక్కడున్నా వెంటనే రండి." అన్నాడు.

"ఆ తమ్ముడు...!! నేను పైడిరాజు ఇక్కడే ఉన్నాం.. వెంటనే వస్తున్నాం.." అంటూ కాల్ కట్ చేశాడు....

మళ్ళీ వెంటనే వాకి టాకీ మోగింది..

సత్యం లైన్ లో ఉన్నాడు...

"హలో సత్యం చెప్పు..!"అన్నాడు అంజయ్య

"అన్నా నీ పక్కన ఎవరు ఉన్నారు..??"అని అనుమానంగా అడిగాడు సత్యం..

" పైడ్రాజు ఉన్నాడు"అని చెప్పాడు అంజయ్య...

"ఏం మాట్లాడుతున్నావ్.. అన్నా..??
పైడిరాజు అన్న ఇక్కడే నా పక్కనే ఉన్నాడు.. ఇదిగో మాట్లాడు "అంటూ వాకి టాకీ పైడిరాజు కి ఇచ్చాడు సత్యం..


"హలో..!! ఒరేయ్ అంజయ్య..!! ఎక్కడున్నావ్ రా...??" అంటూ వాకి టాకీ లో పైడిరాజు అరవసాగాడు..

ఆ మాటలు విన్న అంజయ్య కి మతిపోయింది....

పైడి రాజు కి ఏం సమాధానం ఇవ్వకుండా
తనకి ఆకారం కనిపించిన వైపుకి వెంటనే వెళ్లి చూడగానే....

అక్కడ కోరలు తెరిచి ఒక భయంకర రాకాసి అంజయ్య వంక కోపంగా చూస్తూ ఉంది...

దాన్ని చూసిన అంజయ్య భయంతో చేతిలో ఉన్న వాకి టాకీ వదిలేశాడు.....

వాకి టాకీ లో పైడిరాజు అరుస్తూనే ఉన్నాడు

అంజయ్య దాన్ని చూస్తూ భయంగా వెనకకు  నడవ సాగాడు...

ఒక్కసారిగా ఆ భయంకర రాకాసి అంజయ్య మీదకి దూకింది....


మరోపక్క......!!


పైడిరాజు ఎంత అరుస్తున్నా..అంజయ్య నుంచి ఎటువంటి సమాధానం రాలేదు..!!

పైడిరాజు కంగారు పడుతూ.." నేను వద్దురా అని చెప్పా. కానీ వెళ్ళాడు.. ఆడ ఏం జరిగినాదో తెలిట్లేదు.. సమాధానం లేదు... పదరా సత్యం. ఆడు యాడున్నాడో ఎతుకుదాం.." అని అన్నాడు పైడిరాజు..

" అన్నా ...! అక్కడ శ్రీను గాడి పరిస్థితి అస్సలు బాగోలేదు. ఆడికి దెబ్బలు గట్టిగా తగిలాయి. వాడిని తీసుకొచ్చి అంబులెన్స్ లో పెట్టిన తర్వాత అంజయ్య గురించి వెళదాం..!! అని అన్నాడు సత్యం..

పైడిరాజు కూడా సరేనని బయలు దేరాడు..

అంబులెన్స్ డ్రైవర్ ని, జాగ్రత్తగా ఉండమని చెప్పి, ఆ ఇద్దరు కుర్రాళ్లు ని కూడా తమతో పాటు తోడు తీసుకెళ్లారు..

నలుగురు ఒక స్ట్రక్చర్ తీసుకొని, వేగంగా నడవసాగారు.....

సత్యం వెళ్లిన చోట జరిగిన భయంకర పరిస్థితులేమి ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు కి గాని,
పైడి రాజు గాని తెలియదు...

భయపడతారని తను కూడా వాళ్లకి చెప్పలేదు...

కొంత దూరం నడిచిన తరువాత...!!

శ్రీను ని ఉంచిన చోటికి ఆ నలుగురు చేరుకున్నారు.....!!

కానీ చెట్టు దగ్గర శ్రీను కనిపించలేదు...

సత్యం శ్రీనుకి ఏమైందోనని కంగారు పడసాగాడు...

నలుగురు టార్చ్ లైట్లతో చుట్టుపక్కల శ్రీను కోసం వెతక సాగారు...

అలా చాలా సేపు వెతికిన తర్వాత కూడా శ్రీను కనిపించలేదు..

అందరూ ఆ చెట్టు దగ్గరికి చేరుకున్నారు..

వర్షం ఎక్కువగా పడుతుండడంతో..
చెట్టు కింద కి చేరుకున్నారు...

" యాడికి పోయాడు ఈడు..??
ఆడిని ఈడనే వదిలుండావా..??లేక వేరే చోటా...??" అని అడిగాడు పైడిరాజు

"లేదన్నా...!! వాడిని ఇక్కడే కూర్చోబెట్టా..!
ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్ళాడో అర్థం కావట్లేదు.
అని తల పట్టుకున్నాడు సత్యం..

పక్కన నుంచున్న ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు లో ఒకడు.
శ్రీను కోసం  టార్చ్ లైట్ తో మెల్లగా నడుస్తూ చుట్టూ చూడసాగాడు...

నేలంతా బురదగా ఉండటంతో కాలుజారి వెల్లకిలా పడిపోయాడు..

అతని పక్కనే ఉన్న మరో కుర్రవాడు అతన్ని చెయ్యి పట్టుకుని పైకి లేవదీస్తూ ఉండగా
కింద పడిపోయిన వాడు ఒక చేతిని ఆ కుర్రాడికి ఇచ్చి, మరో చేత్తో టార్చ్ లైట్ పట్టుకొని, పైకి లేవబోతు ఉండగా..

అతని చేతిలో ఉన్న టార్చ్ లైట్ వెలుగు సత్యం పైన పడింది....

అలా పడగానే ఆ యువకుడు భయంతో గట్టిగా అరవసాగాడు.....

ఆ కుర్రోడు అలా అరవడంతో.. కంగారుగా అతని దగ్గరికి సత్యం పైడిరాజు వచ్చారు.

కింద పడి ఉన్న కుర్రాడిని పట్టుకొని పైకి లేపి
"ఏమైంది.?? ఎందుకు అలా అరుస్తున్నావ్.?". అని అడిగారు..

దానికి ఆ కుర్రవాడు సమాధానంగా తన చేతిని వెనక ఉన్న చెట్టు పైకి చూపించాడు...

అతను వేలు చూపించిన వైపు నలుగురు చూశారు..

అప్పుడు ఒక్కసారిగా ఆకాశం మెరిసింది..

ఆ వెలుగులో కాళ్లు లేకుండా కేవలం
తల, చేతులు, మొండెం మాత్రమే ఉన్న శ్రీను శవం చెట్టుకు వేలాడుతూ కనిపించింది.

అంత భయంకరంగా ఉన్న ఆ శవాన్ని చూసి
నలుగురు భయంతో బిగుసుకుపోయారు..

ఇక అక్కడ ఉండడం ప్రమాదం అని గ్రహించి వెంటనే నలుగురు లోయ పైకి పరుగు అందుకున్నారు...

ఒకరి కోసం ఒకరు ఆలోచించకుండా నలుగురు ప్రాణభయంతో వేగంగా పరిగెత్తసాగారు....

అకస్మాత్తుగా వారి వెనక ఏదో తరుముకుంటూ రాసాగింది....

అందరికీ భయం మరింతగా పెరిగిపోయింది.

అలా వేగంగా పరిగెడుతూ ఉండగా..
సత్యం కాలుజారి పడిపోయాడు...

పడిపోయిన వాడు అలా జారుకుంటూ లోయలోకి వెళ్ళిపోసాగాడు..

మిగిలిన వారు అదేమీ పట్టించుకోకుండా లోయ పైకి పరుగులు తీశారు...

అలా జారుకుంటూ వెళ్ళిన సత్యం..

ఒక పొదలో చిక్కుకుపోయాడు..
మెల్లగా పైకి లేచాడు..

కటిక చీకటి ఏమీ కనిపించటం లేదు..

ఆకాశంలో విపరీతంగా మెరుస్తున్న మెరుపుల వెలుగు వల్ల, అప్పుడప్పుడు
ఆ ప్రాంతం కనిపించసాగింది..

సత్యానికి భయం విపరీతంగా పెరిగిపోయింది..

ఎలాగైనా అక్కడ నుండి బయట పడాలని పైకి లేచి ఆ మెరుపు వెలుగులో దారిని గమనించుకుంటూ మెల్లగా ముందుకు నడవడం ప్రారంభించాడు...

మెల్లగా లోయ పైకి ఎక్కసాగాడు...

దారి చాలా అధ్వానంగా ఉంది...

లోయ పైకి ఎక్కుతున్నప్పుడు మధ్య మధ్యలో ఎవరైనా తన వెనుక ఉన్నారేమో అని భయపడుతూ చూసుకోసాగాడు..

కొంత దూరం ముందుకు వెళ్ళాక...
వెనక నుండి ఏదో శబ్దం అవ్వసాగింది...

సత్యం గుండెలు అదిరాయి...

భయపడుతూ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు..

మెరుపుల వెలుగులో ఏమీ కనిపించలేదు..

పెద్ద పెద్ద రాళ్ళు, ముళ్ళతో దారి అంతా అస్తవ్యస్తంగా ఉంది...

అయినా సరే మెల్లగా ముందుకి నడవసాగాడు..

అలా చీకట్లో మెల్లగా నడుస్తూ ఉండగా అతని దారికి పెద్ద పొద అడ్డం వచ్చింది...

దాన్ని తప్పించుకొని ముందుకు వెళ్లబోతుండగా అప్పుడే మెరిసిన మెరుపు వల్ల ఆ పొద పూర్తిగా కనిపించింది..

అది పొద కాదు...

భయంకర రాకాసి....

భయంకరమైన రూపంతో దారికి అడ్డంగా నుంచుని ఉంది...

దాన్ని చూడగానే సత్యం భయంతో గట్టిగా అరుస్తూ వెనక్కి పడిపోయాడు...

అలా పడిపోయినవాడు....దొర్లుకుంటూ.. దొర్లుకుంటూ.. లోయలోకి వెళ్ళిపోయాడు...


కొద్దిసేపటి తర్వాత.....!!




వర్షం కొద్దిగా తగ్గుముఖం పట్టింది...!!

అయినా పెద్ద పెద్ద జల్లుగా పడుతూనే ఉంది..

సత్యం అలా దొర్లుకుంటూ లోయ లోపలికి చాలా దూరం వెళ్ళి పోయాడు...

అలా దొర్లుకుంటూ రావడం వల్ల,
శరీరం నిండా రాళ్ల వల్ల,ముళ్ళ వల్ల, గాయాలై, శరీరమంతా రక్త సిక్తం అయ్యింది.

తలకి కూడా దెబ్బ తగిలి రక్తం కారసాగింది.

సత్యం మెల్లగా పైకి లేచాడు..

కానీ ఓపిక లేక నేలపై కూలబడిపోయాడు..

పక్కనే ఉన్న ఒక బండరాయిని ఆసరాగా చేసుకొని దాని పై వాలి కూర్చున్నాడు..

హఠాత్తుగా ఆ ప్రాంతంలో ఒక పెద్ద పిడుగు పడింది...

ఆ పిడుగు దాడికి సత్యానికి కొద్ది దూరంలో ఉన్న ఒక చెట్టు తగలబడిపోసాగింది...!!

ఆ మంటల వెలుగులో ఆ ప్రాంతమంతా కనిపించసాగింది..!!

అప్పుడు ప్రత్యక్షమయింది..
ఆ భయంకర రాకాసి.....!!

తన భయంకరమైన కొరలన్ని బయటపెట్టి
సత్యం వైపు వస్తోంది....

సత్యం భయంతో ఏడుస్తూ.. పరిగెత్త లేక అలాగే వెనుకకు జరగసాగాడు..!!

అది సత్యం దగ్గరగా వచ్చేసింది....!!

అతని మీదకి దూకబోతుండగా....

సత్యం ఒక్కసారిగా దాని దాడి నుండి తప్పించుకొని దూరంగా జరిగిపోయాడు...

కోపంతో ఆ రాకాసి భయంకరంగా అరిచింది...!!






ఇంకా ఉంది......!!!

[SivaSai]

Part - 11

సత్యం తనంతట తాను పక్కకి జరగలేదు.

చీకట్లో ఏదో తనని పట్టుకుని పక్కకు లాగింది..

అది ఏమిటా అని వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

వెనుక చీకట్లో ఒక ఆకారం మెల్లగా అతని దగ్గరకు సమీపించసాగింది..

దాన్ని చూసిన సత్యానికి పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి..

ముందుకు వెళదాం అంటే ఆ రాకాసి ఉంది.
వెనుక ఇంకొకటి..

ఇక తన ప్రాణం మీద ఆశ వదిలేసుకున్నాడు..

ఇక కళ్ళు మూసుకుని దేవుడిని తనను కాపాడమని ప్రార్థించసాగాడు...

సత్యం వెనకాల అడుగుల చప్పుడు క్రమంగా అతని దగ్గరకి సమీపించసాగింది.


ముందున్న ఆ భయంకర రాకాసి కోపంగా సత్యం వైపు చూస్తూ అతని ఒక్కసారిగా దూకబోతుండగా......


సత్యం వెనకాల ఉన్న ఆకారం అతనికి అడ్డు గా నిలిచింది.

సత్యం ఆశ్చర్యపోయాడు....

ఆకారం ఎవరో కాదు .. ఆదిత్య.....

రాకాసి కి, సత్యానికి మధ్యగా ఆదిత్య నుంచున్నాడు.

తనకి అడ్డంగా నిల్చున్న ఆదిత్య కాళ్ళు పట్టుకొని "నన్ను కాపాడండి. సార్..!!" అంటూ ఏడవసాగాడు...

దానికి సమాధానంగా "నువ్వేమి భయపడకు...!
నేను నీకు సాయం గా ఉన్నంతసేపు అది నిన్ను ఏమి చేయలేదు...!!" అని అన్నాడు

ఆ మాటలకి సత్యానికి కొండంత ధైర్యం వచ్చింది..

చిన్న పిల్లాడిలా రాకాసి కంటపడకుండా ఆదిత్య వెనకాల దాక్కున్నాడు.

రాకాసి తనకు అడ్డం వచ్చినందుకు ఆదిత్య మీద విపరీతమైన కోపం వచ్చింది.

కానీ ఆదిత్య మెడలో ఉన్న రుద్రాక్ష మాల శక్తి వల్ల, అతన్ని ఏమీ చేయలేకపోయింది.

కానీ సత్యాన్ని చంపుతామని వారి చుట్టూ తిరుగుతూ విఫలయత్నం చేయసాగింది...

కానీ ఆదిత్య అడ్డు పడుతూనే ఉన్నాడు..


అలా చాలా సేపు ప్రయత్నించి విసుగొచ్చి ఆదిత్య వైపు కోపంగా చూసి, గట్టిగా అరుస్తూ అక్కడ నుంచి మాయమైపోయింది..

అది వెళ్లి పోయినా సరే సత్యం భయంతో ఆదిత్య కాళ్ళని వద్ద లేదు...

ఆదిత్య కి సత్యం పరిస్థితి చూసి జాలేసింది.

తన కాళ్ళనుండి సత్యాన్ని విడిపించి,
అతని పక్కనే కూర్చున్నాడు..

సత్యం భయంతో ఏడుస్తూనే ఉన్నాడు..

అతన్ని ఊరుకోబెట్టి,"నువ్వు ఇక్కడికి ఎలా వచ్చావు..?"అని అడిగాడు..

" నేనొక్కడినే కాదు సార్..! మన టీం కూడా వచ్చింది. మీరు పంపించిన కుర్రాళ్ళు మాకు సమాచారం ఇచ్చారు. సీఐ సుందరయ్య సార్ డ్యూటీ లో ఉన్నారు.."

"సార్ చెప్తేనే..సుధాకర్ ని ఒక్కడినే స్టేషన్ లో ఉంచి,నేను,శ్రీను, అంజయ్య, పైడిరాజు నలుగురం వచ్చాము. ఏదైనా అవసరమైతే తనకి ఇన్ఫామ్ చేయమన్నారు.."

"మీకు దెబ్బలు తగిలాయని చెప్తే అంబులెన్స్ కూడా తీసుకు వచ్చాము. కానీ మీ కోసం వెతుకుతుంటే ఈ భయంకర రాక్షసి మా వెంట పడింది. మన శ్రీను చనిపోయాడు."

"అంజయ్య కు ఏం జరిగిందో తెలియటం లేదు..?
పైడి రాజు, ఆ ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు నన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోయారు.మీరు కనుక సమయానికి రాకపోయి ఉంటే నన్ను కూడా చంపేసేది."అంటూ ఏడవసాగాడు..

తనని కాపాడడానికి వచ్చి, ఇంత మంది ఇబ్బందుల్లో పడ్డారు.. ఒకరు చనిపోయారు. మరొకరికి ఏమైందో కూడా తెలియటం లేదు."అంటూ మనసులో
బాధపడసాగాడు ఆదిత్య.

సత్యాన్ని ఇంక ఏమీ అడగలేదు..

కొంత సేపటికి తిరిగి సత్యం మాట్లాడుతూ
" అయినా మీరు అర్జంటుగా ఎక్కడికో వెళ్తాను అని మాతో చెప్పారు..!! కానీ ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారు.. అది.. మీ ఒకరిని వదిలేసి, ఎందుకు మా వెంట పడింది.?? అసలు ఇంతకీ అది ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది..సార్...??"అని అడిగాడు.

ఆ మాటలకి ఆదిత్య నవ్వుతూ...!

" మీకు ఎవరికీ చెప్పలేదు. నాకు ఒక తాతగారు ఉన్న అదే మా నాన్న గారి తండ్రిగారు. విజయవాడ లో ఉంటున్నారు.ఆయన పెద్ద సిద్ధాంతి. కానీ ఆయనకు ఆరోగ్యం బాగాలేదనీ, ఆయనను చూడడం కోసం నేను అర్జంటుగా విజయవాడ వెళ్ళవలసి వచ్చింది. కానీ నేను తిరిగి వచ్చేటప్పుడు ఆ రాకాసివల్లే, నా బండికి యాక్సిడెంట్ అయింది."

"అయినా అది ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో నాకు కూడా పూర్తిగా తెలియదు.కానీ దానికి ఈ ప్రదేశానికి ఏదో సంబంధం ఉందని అనిపిస్తోంది.. అయినా నన్ను ఎక్కడ వదిలింది..??"తన శరీరంపై గాయాలు చూపిస్తూ." ఇవన్నీ అది కొట్టిన దెబ్బలే....!!"

" కానీ....!! నేను తిరిగి వచ్చేటప్పుడు
మా తాతగారు ఈ రుద్రాక్షమాల ఇచ్చారు. దీని శక్తి వల్లే మనం ఇప్పుడు ప్రాణాలతో
బయటపడగలిగాము.. "అని తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్ష మాల చూపించాడు..

సత్యం అప్రయత్నంగానే దానికి నమస్కారం చేశాడు.

ఇలా ఆదిత్య సత్యం మాట్లాడుకుంటున్నారు...

వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఒక అడుగు దూరం మాత్రమే ఉంది..

ఇంతలో ఒక్కసారిగా ఆదిత్య సత్యం చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని తనవైపుకు లాగి రుద్రాక్ష మాల పై ఉంచాడు...

అలా సత్యం చెయ్యి రుద్రాక్ష మాల మీద పెట్టగానే ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందో తెలియదు కాని...

ఒక్కసారిగా ఆ రాకాసి సత్యం మీద పడబోయింది..

కానీ ఆ రుద్రాక్షమాల నుంచి వెలుగులు పుట్టుకొచ్చాయి. ఆ వెలుగులకు రాకాసి శరీరమంతా చిటపటలాడుతూ, మంటలు పుట్టి, అది గట్టిగా అరుస్తూ మాయమైపోయింది..

ఆ సంఘటన చూసిన సత్యం బెదిరిపోయాడు....

"సార్..!! మనం వెంటనే ఇక్కడ నుంచి వెళ్లిపోవాలి.. లేకపోతే అది మనల్ని చంపేస్తుంది." అంటూ భయపడసాగాడు.

"దానికి కూడా కావలసింది అదే.. మనం వెళ్లేటప్పుడు దారిలో ఆటంకాలు ఏర్పరుస్తుంది.
మనం విడిపోయినప్పుడు నిన్ను ఒక్కడినే చేసి చంపేస్తుంది.. తెల్లవారడానికి ఇంకా కొద్ది గంటలే సమయం ఉంది. తెల్లవారితే అది మనల్ని ఏమీ చేయలేదు.అందువల్ల తెల్లారే వరకు ఇక్కడే ఉండి తీరాలి.."అని ఆదిత్య చెప్పాడు.

ఆదిత్య చెప్పిన మాటలు విన్న సత్యం బెదిరిపోయాడు.

ఆదిత్య ని గట్టిగా పట్టుకొని,రుద్రాక్ష మాల నుంచి చెయ్యి తియ్యకుండానే, భయపడుతూ పడుకుండిపోయాడు..

ఆదిత్య కూడా మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు...

మరోవైపు..

ఆ వర్షంలో వేగంగా పరిగెడుతూ
పైడిరాజు తో సహా ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు అంబులెన్స్ దగ్గరికి చేరుకున్నారు..

పైడి రాజు తన పక్కన ఉన్న కుర్రాడి వైపు చూస్తూ ఎలాగైనా ఇక్కడ నుంచి తప్పించుకోవాలి.. వెళ్లి బండి తీసేయమని డ్రైవర్ కి చెప్పు అన్నాడు..

ఆ కుర్రాడు అంబులెన్స్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు.

డ్రైవర్ స్టీరింగ్ పై తల పెట్టుకొని నిద్రపోతున్నాడు..

ఆ కుర్రోడు కంగారుగా డోర్ కొడుతున్నా సరే
నిద్ర లేవడం లేదు..

"ఏమైంది..??" అని గట్టిగా అరిచాడు పైడిరాజు.

ఇక వెంటనే ఆ కుర్రాడు అంబులెన్స్ డోర్ ఓపెన్ చేసాడు..

డోర్ తీయగానే ఆ డ్రైవర్ నేల పై పడిపోయాడు..

"సార్...!!" అంటూ గట్టిగా అరిచాడు ఆ కుర్రాడు.

డ్రైవర్ కింద పడిపోవడం చూసిన పైడిరాజు మరో కుర్రాడు వేగంగా అంబులెన్సు దగ్గరికి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు..

పైడి రాజు ఆ అంబులెన్స్ డ్రైవర్ కి ఏమైందొనని
చెక్ చేయగా అతను చనిపోయి ఉన్నాడు.

అతని మెడపై ఎదొ కొరికేసినట్టు, పెద్ద గాయం ఉంది.

దాని కారణంగానే చనిపోయాడు.

పైడిరాజు కి వెన్నులో వణుకు మొదలైంది.

ఇలా చూస్తూ ఉండగానే వేగంగా అక్కడికి ఏదో వచ్చి, వెనుక నుంచి ఆ ఇద్దరి కుర్రాళ్ళని లోయలోకి  లాక్కెళ్ళిపోయింది..

వాళ్ళిద్దరినీ ఏది లాక్కుని వెళ్ళిందో
పైడి రాజు కి అర్థం కాలేదు..

అక్కడ ఉండకూడదని,అంబులెన్స్ ఎక్కి స్టార్ట్ చేసాడు.

బండిని వేగంగా డ్రైవ్ చేయసాగాడు.

వేగంగా వెళుతున్న ఆ బండికి ఆకస్మాత్తుగా అడ్డంగా ఆ రాకాసి వచ్చింది.


దాన్ని తప్పించబోయి, బండికి సడన్ బ్రేక్ వేశాడు. వర్షం పడుతున్న కారణంగా బండి పల్టీలు కొట్టింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత........


పల్టీలు కొట్టిన బండి నుంచి ఎలాగోలా పైడిరాజు బయటపడ్డాడు.

బండి పూర్తిగా డ్యామేజ్ అయ్యింది...

శరీరానికి చాలా చోట్ల దెబ్బలు తగిలాయి..

భయంతో చుట్టూ చూశాడు..

చుట్టూ పెద్ద పెద్ద చినుకులతో వర్షం పడుతోంది.

కానీ ఆ రాకాసి ఎక్కడా కనిపించలేదు..

మెల్లగా ముందుకు నడవసాగాడు..

కొద్ది దూరం ముందుకు వెళ్ళగానే..

అతని వెనకాల ఎవరో వస్తున్నట్టుగా అడుగుల చప్పుడు అయ్యింది..

పైడిరాజు వెన్నులో వణుకు పుట్టింది...

భయంతో వెనక్కి తిరిగి చూశాడు..
ఎవరూ కనిపించలేదు..

ఇంతలో అకస్మాత్తుగా పక్కనుంచి ఆ రాకాసి దూసుకువచ్చి, పైడి రాజు ని లోయలోకి లాకెళ్ళిపోయింది..


మెల్లగా తెల్లవారింది....


సమయం ఉదయం 10:00 అవుతోంది....

ఆదిత్య నిద్రలేచాడు. పక్కనే ఉన్న సత్యాన్ని చూశాడు. సత్యం ఇంకా పడుకొనే ఉన్నాడు.

" సత్యం నిద్రలే..!!" అని బుగ్గలపై తడుతుండగా..

అతని శరీరం వెచ్చగా తగిలింది.. నుదుటి పై చేయి వేశాడు.

నిప్పులా కాలిపోతుంది..

ఎలాగైనా హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేయాలి.

లేకపోతే చాలా ప్రమాదం అనుకుంటుండగా

దూరం నుంచి " ఆదిత్య.. సత్యం.. పైడిరాజు.. అంజయ్య.." అంటూ తనకి కొద్ది సమీపంలోనే  అరుపులు వినిపించసాగాయి...

ఏసీపీ కరుణాకర్, సిఐ సుందరయ్య,
పెద్ద బెటాలియన్ తీసుకొచ్చి, ఆ ప్రాంతమంతా సెర్చ్ చేస్తూ, అక్కడికి వచ్చారు...

ఆదిత్య వెంటనే "నేను ఇక్కడే ఉన్నాను....
త్వరగా రండి...." అని అరిచాడు...

వేగంగా వారి వద్దకి అందరూ వచ్చారు...

వారితో పాటు సెక్యూరిటీ అధికారి కుక్కలు కూడా ఉన్నాయి....

ఆదిత్యని, సత్యం ని, గాయాలతో అలా చూసేసరికి.. ఏసీపీ కరుణాకర్, సుందరయ్య కంగారుపడ్డారు..

"వాట్ హప్పెన్ ఆదిత్య...?? ఏమైంది
మీ ఇద్దరికీ...?"అని అడిగాడు కరుణాకర్.

"సార్..! ఇప్పుడు మాట్లాడే టైం లేదు. సత్యం ఆరోగ్య పరిస్థితి అస్సలు బాలేదు. వెంటనే హాస్పిటల్ కి తీసుకు వెళ్లాలి.."అని చెప్పాడు.

వెంటనే అక్కడికి స్త్రెచ్చర్ తీసుకు వచ్చి,
సత్యాన్ని, ఆదిత్యని, అక్కడినుంచి హాస్పిటల్కి తీసుకు వెళ్లారు...


మిగిలిన వారికోసం చుట్టూ వెతకసాగారు.



ఇంకా ఉంది....!!

[SivaSai]

Part - 12

వారం రోజుల తర్వాత...

గాయాల నుంచి ఆదిత్య మెల్లగా కోలుకున్నాడు..

సత్యం కి అయితే పది రోజులు పైనే పట్టింది..

ఆదిత్య ప్రస్తుతం లీవ్ లో ఉన్నాడు..

ఒకరోజు ఆదిత్య ఇంట్లో రెస్టు తీసుకుంటూ ఉండగా ఏసీపీ కరుణాకర్ ఆదిత్య దగ్గరికి వచ్చాడు..

ఆదిత్య కరుణాకర్ ను చూసి సెల్యూట్ చేశాడు..

ఇద్దరూ హాలులో కూర్చున్నారు....

"ఇప్పుడు ఎలా ఉంది ఆదిత్య నీకు..??"

"ఫైన్ సర్..!! ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను..!
టు డేస్ లో డ్యూటీలో జాయిన్ అవుతాను"

" గుడ్..!! టుడేస్ కాకపోయినా ఒక ఫోర్ డేస్ రెస్ట్ తీసుకున్న ప్రాబ్లం లేదు.."

"పర్వాలేదు సార్..!! ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను. టుడేస్ లో జాయిన్ అవుతాను ప్రజెంట్ ఎంతవరకు వచ్చింది సార్..??"

"అసలు ఆ విషయం గురించి నీతో మాట్లాడదామని వచ్చాను."అని అంటూ ఆదిత్య ముందు ఒక ఫైల్ ఉంచి,
"ఇది ఈ కేసుకు సంబంధించిన ఫైల్, కొంతవరకు నీకు తెలుసు ఆ రోజు ఏం జరిగిందో మీరు ఇందులో మాకు తెలిసినంత ఇన్ఫర్మేషన్ ఇందులో ఉంచాము. కానీ ఆ రోజు పూర్తిగా ఏం జరిగిందో తెలిసింది నీకు సత్యం కి మాత్రమే..?? అసలు ఆరోజు అక్కడ ఏం జరిగిందో మీరిద్దరే చెప్పాలి..??"

"మేము ఇద్దరమే కాదు కదా సార్..!!
ఆ రోజు సత్యం తో పాటు శ్రీను చనిపోగా ఇంకా ఇద్దరు కానిస్టేబుళ్లు ఇద్దరూ బయట వాళ్ళు ఉన్నారు కదా సార్..!! వాళ్ళు ఏమీ చెప్పలేదా మీకు..??"

" ఆరోజు అక్కడ ఏం జరిగిందో నీకు పూర్తిగా తెలియదు..!! ఆ సంఘటనలో బ్రతికింది మీ ఇద్దరు మాత్రమే..!! మిగిలిన వాళ్ళందరూ దారుణంగా చనిపోయారు..!! ఒకసారి ఆ ఫైల్స్ లో ఉన్న ఫోటోలు చూడు..!!"అని చెప్పగానే..

ఆదిత్య కంగారుగా ఫైల్ ఓపెన్ చేసి చూడ సాగాడు..

అందులో మిగిలిన వాళ్ళ అందరి శవాల ఫోటోలు ఉన్నాయి..

ఆ శవాలను చూడగానే ఆదిత్య వెన్నులోంచి వణుకు పుట్టింది.. అంత భయంకరంగా ఉన్నాయి ఆ శవాలు..!

అంత దారుణంగా చంపింది ఏవరో.. ఆదిత్య కి తెలుసు.. ఆ మాటను బయట పెట్టకుండా ఒక్కొక్క ఫోటో ని పరిశీలించసాగాడు...

తనని కాపాడడం కోసం వచ్చి, వాళ్ళందరూ ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్నారని తెలుసు..
ఆదిత్య మనసు విలవిలలాడి పోయింది.
అప్రయత్నంగానే అతని కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు జాలువారాయి..

అది గమనించిన కరుణాకర్ ఆదిత్య భుజం తడుతూ  " రిలాక్స్ ఆదిత్య..! కంట్రోల్ యువర్ సెల్ఫ్.." అని అనగానే..

" సారీ సర్..!!"అంటూ  ఎఫ్ ఐ ఆర్ ఫైల్ లో మిగిలిన వివరాలు పరిశీలించ సాగాడు..

ఆ ఫైల్ ని మొత్తం పరిశీలించిన తర్వాత అర్థమైనది ఏమిటంటే.. వారంతా క్రూరమృగాల దాడిలో చనిపోయారని ఎఫ్ఐఆర్లో ఉంది..

ఎఫ్ఐఆర్ ను పూర్తిగా చదివిన తర్వాత ఆదిత్య
ఫైల్ ని తన ముందున్న టీపాయ్ మీద పెట్టి,
ఏదో ఆలోచించసాగాడు..

"ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్ ఆదిత్య..?? అసలు ఆ రోజు ఏం జరిగిందో నువ్వైనా చెప్పు..!!"

" సత్యం మీకు ఏమీ చెప్పలేదా సార్..??"అని తల వంచుకుని కరుణాకర్ వైపు చూడకుండా అడిగాడు.

" చెప్పాడు కానీ.....!! తన చెప్పిన మాటలు అస్సలు నమ్మబుద్ధి కావడంలేదు. అందుకని నీ దగ్గరికి వచ్చాను.."

" సత్యం మీకు ఏది చెప్పాడో..!! అదే నిజం.!
మా అందరి పైన దాడి చేసింది ఒక భయంకర రాకాసి..!!"

ఆ మాటలు విన్న కరుణాకర్ కి కోపం వచ్చింది..

" చిన్నపిల్లాడిలా మాట్లాడకు ఆదిత్య..!!
ఈ జనరేషన్లో కూడా దయ్యాలు భూతాలు అసలు ఉన్నాయంటే నన్ను నమ్మమంటావా..!! అడవిలో
మీ మీద దాడి జరిగింది నిజం..!! దాన్ని గుర్తించలేక రాకాసి వచ్చింది.. దయ్యం వచ్చింది అంటే ఎలా నమ్మమంటావ్.!!"

" సార్..!! దానిని నా కళ్ళతో 2, 3సార్లు చూశాను.. మొదట నేను నమ్మలేదు..!!
కానీ ఆ రోజు రాత్రి దాని దాడి నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడ్డాను అంటే అంతా ఆ దేవుడి దయ..!! మీరు నమ్మినా నమ్మక పోయినా అదే నిజం సార్..!!" అంటూ చెప్పడం ముగించాడు.

" చూడు ఆదిత్య..! ఒక సెక్యూరిటీ అధికారి గా
నీకు తెలుసు...!! ఇలాంటి కథలు ఎవరూ నమ్మరు అని..!! కాబట్టి ఈ కేసును క్రూర మృగాల దాడి వల్ల జరిగింది అని క్లోజ్ చేస్తున్నాం..!! ఆ ప్రాంతాన్ని డేంజర్ జోన్ గా ప్రకటిస్తున్నాము...!! ఇక్కడితో ఈ కేసు అయిపోయింది.. ఇక ఈ విషయం గురించి నువ్వు మర్చిపోతే మంచిది..!!"అని చెప్పి ఆదిత్య సమాధానం కోసం ఎదురు చూడకుండా అక్కడ నుంచి ఏసీపీ కరుణాకర్ వెళ్ళిపోయాడు..

జరిగిన దాన్ని తలుచుకుంటూ ఆదిత్య బాధపడుతూ కళ్ళు మూసుకొని సోఫాలో వెనక్కి జారబడి కూర్చున్నాడు...

" ఆదిత్య..!!" అంటూ అతనికి పిలుపు వినిపించింది..

ఉలిక్కిపడి కళ్ళుతెరచి చూశాడు..

ఎదురుగుండా నవ్వుతూ
తన తాతగారు, బాబాయి ఉన్నారు..

వాళ్ళని చూడగానే ఆదిత్య కి ప్రాణం లేచి వచ్చింది..

వెంటనే లేచి వెళ్లి వాళ్ళ పాదాలకి నమస్కారం చేశాడు..

వారిని కూర్చోబెట్టి...!!
" ఎలా ఉన్నారు తాతగారు..!! మీరు కూడా ఎలా ఉన్నారు బాబాయ్..!!" అంటూ కుశల ప్రశ్నలు వేశారు..

"బాగున్నాం..!! నీ ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది..!!?"
అంటూ అడిగారు ఇద్దరు

ఆదిత్య ఆ మాట కి నీళ్ళు నిండిన కళ్ళతో తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్షమాలను చూపిస్తూ..." తాతగారు..!! ఆ రోజు మీరు కనుక రుద్రాక్షమాలను ఇవ్వకుండా ఉంటే..ఈరోజు నేను ఇలా బ్రతికి ఉండే వాడిని కాదు.. దీనివల్ల ఇద్దరి ప్రాణాలు నిలిచాయి.."అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.

సత్యనారాయణ రావు ఆదిత్యని ఊరడిస్తూ...
" బాధపడకు.. ఆదిత్య..!! నీకు దైవానుగ్రహం ఉంది కాబట్టే ఆ రోజున ఈ రుద్రాక్ష మాల నీ మెడకు చేరింది..అంతా ఈశ్వర కటాక్షం.."

" అయినా ఇలా సడన్ గా వచ్చారే బాబాయ్...!?"

" నువ్వు వెళ్లిన రోజు రాత్రి తాతగారు నీకు ఏదో ఆపద ఉందని భయపడ్డారు. ఆ రోజు అర్థరాత్రి నీకోసం ఒక చిన్న యాగం చేసాము.. ఆ తర్వాత రోజు నుంచి తాతయ్య గారు ఆరోగ్యం పాడయ్యింది..
రెండు రోజుల క్రితమే కోలుకున్నారు..
నిన్ను చూడాలని అంటే నేనే తీసుకు వచ్చాను.."
అని సత్యనారాయణ రావు ఆదిత్య తో చెప్పాడు..

అప్పుడు ఆదిత్య కి అర్థం అయింది.

ఆ రోజు రాత్రి తను పోగొట్టుకున్న రుద్రాక్ష మాల తిరిగి తన వద్దకు రావడానికి,ఆ భయంకరమైన రాకాసి తననేమీ చేయలేకపోవడానికి, తన తాతగారు చేసిన యాగమే అని అర్థమయింది..!!

ఒక్కసారిగా తాతగారి చేతులు పట్టుకుని కన్నీళ్లు పెట్టుకోసాగాడు..

గోవింద రావు ఆదిత్యని ఊరుకోబెట్టారు..!!

కొద్దిసేపటికి ఆదిత్య మామూలు స్థితికి వచ్చాడు..

ముగ్గురు కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉండగా..

అక్కడికి సత్యం వచ్చాడు...

సత్యం ని చూడగానే ఆదిత్య ఆనందంగా అతని దగ్గరకు వెళ్ళాడు..

" ఎలా ఉన్నావ్ సత్యం..??"

" అంతా మీ దయ సార్..!! ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను..!!"అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకొసాగాడు.

" ఛా..!!ఊరుకో..!! అన్నట్టు కరెక్ట్ టైం కి వచ్చావ్..!! అదిగో మా తాతగారు ఆయనే..!!"అంటూ గోవింద రావు అని చూపించిన మరుక్షణం..సత్యం వేగంగా వెళ్లి ఆయన పాదాలపై పడి భోరున ఏడవ సాగాడు...

ఆ హఠాత్పరిణామానికి గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు, ఆదిత్య బిత్తరపోయారు..

"అయ్యో ఏంటిది సత్యం పైకి లే..??" అంటూ ఆదిత్య పైకి లేపుతున్నా సరే సత్యం పైకి లేవటం లేదు....

అప్పుడు ఆదిత్య కి అర్థం అయింది..

తనను కాపాడినందుకు దానికి కృతజ్ఞత ఎలా చెప్పాలో తెలియక అలా కాళ్ళమీద పడ్డాడు అని....!!!

గోవింద రావు నవ్వుతూ...!!
" ఊరుకో నాయనా..!! ఏడవకు..! పైకి లే..!" అనగానే

సత్యం పైకి లేచి కళ్ళు తుడుచుకుని,
ఆయనకు చేతులు జోడించి..
" ఆరోజు మీరిచ్చిన రుద్రాక్ష మాల లేకపోయి ఉంటే నేను, ఆదిత్య గారు బతికే వాళ్ళం కాదు స్వామి..!! నాకు తండ్రి లేరు. తల్లి మాత్రమే ఉంది. నన్ను చూసుకొని ఆమె బ్రతుకుతుంది. నేనే గనుక లేకపోయి ఉంటే నా తల్లి ఏమైపోయేదో అన్న ఆలోచనే
నేను తట్టుకోలేకపోతున్నాను.. కానీ మీరు చేసిన సహాయం జన్మ జన్మలకి మర్చిపోలేను స్వామి..!!" అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.


" బాధపడకు నాయనా..!! మీలాంటి మంచి వాళ్ళకి ఆ దేవుడు ఎప్పుడు అన్యాయం చెయ్యడు..!! ధైర్యంగా ఉండు..!!"అంటూ ఆశీర్వదించారు..

ఇంతలో పని మనిషి వచ్చింది "భోజనం సిద్ధం అయింది..!!" అని చెప్పగానే అందరూ భోజనానికి లేచారు..

భోజనాలు పూర్తయిన తర్వాత...

గోవింద రావు కి మరోసారి కృతజ్ఞతలు చెప్పి,
సత్యం అక్కడనుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

సత్యనారాయణ రావు భోజనప్రియుడు..

శుభ్రంగా తిని, తన గదికి వెళ్లి పడుకుండి పోయాడు..

ఆదిత్య, గోవింద రావు మరోసారి ఇదే విషయం గురించి మాట్లాడుకోసాగారు..

" అసలు అది నా వెంట ఎందుకు పడుతుంది.? నన్ను చంపాలని ప్రయత్నిస్తోంది..! నా తోటి మందిని చంపేసింది.! అసలు దాని ఉద్దేశం ఏంటో నాకు అర్ధం కావట్లేదు తాతయ్య..??"

" కారణం లేకుండా ఏదీ జరగదు ఆదిత్య..!
అది నీ వెంట ఉండడానికి ఖచ్చితంగా
ఒక కారణం ఉంటుంది.. నీ వాళ్ళని చంపడానికి కూడా ఒక కారణం ఉండే ఉంటుంది.. అసలు దీని వెంట ఎప్పుడు నుంచి పడుతుందో నాకు చెప్పగలవా..??"

ఆ ప్రశ్నకి ఆదిత్య కొంతసేపు ఆలోచించి..
" ఆ..!! ఫ్యామిలీ ని ఎవరో తుమ్మలబైలు అనే ఊరి దగ్గర చాలా దారుణంగా చంపేశారు.. నీకేసి ఇన్వెస్టిగేషన్ చేద్దామని అక్కడికి వెళ్లాను.. అప్పుడు నాకు
ఆ రాకాసి అక్కడ కనిపించింది.. మొదట్లో అంతా
నా భ్రమ అనుకున్నాను.. కానీ అక్కడికి వెళ్లి వచ్చిన తర్వాత నుంచే అది నా వెంట పడుతుంది..." అని చెప్పాడు ఆదిత్య..


ఆదిత్య చెప్పిన సమాధానానికి తాతగారు కళ్ళు మూసుకుని ఏదో ఆలోచించి మెల్లగా కళ్ళు తెరిచారు..

ఆయన ఏం చెప్తారొనని ఆదిత్య ఆసక్తిగా ఎదురు చూడసాగాడు..

"చూడు ఆదిత్య...!! ఈ భూమి మీద  కొన్ని నిషేధించబడిన స్థలాలు ఉంటాయి.. ఆ ప్రదేశాలలో దుష్టశక్తి స్వైర విహారం చేస్తూ ఉంటుంది.. అటువంటి ప్రదేశాలకు మనం వెళ్ళినప్పుడు మనం కూడా శాపగ్రస్తమవుతాము.. నువ్వు చెప్పినవి విన్న తర్వాత నువ్వు వెళ్లిన ప్రదేశం కూడా అటువంటిదే అయి ఉంటుంది.. నేను ఒకసారి ఆ ప్రదేశానికి వెళ్లి వస్తాను.. అప్పుడు నాకు పూర్తిగా వివరాలు తెలుస్తాయి.. నేను సత్యనారాయణ రావుతో కలిసి ఒకసారి ఆ ప్రదేశానికి రేపు తెల్లవారుజామున వెళ్లి వస్తాను.." అని అన్నారు..

ఆదిత్య అడ్డు చెప్పబోయాడు.. కానీ తాతగారి శక్తిపై తనకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది. ఆయన అక్కడికి వెళితేనే కానీ ఈ సమస్యకు పరిష్కారం జరగదు అని మనసులో అనుకున్నాడు.. అందుకని ఆదిత్య కూడా ఒప్పుకున్నాడు.


ఆ మరుసటి రోజు.....!!

ఆ ప్రదేశానికి వెళ్లడానికి గోవింద రావు కి సత్యనారాయణ రావుకి తోడుగా సత్యం ని పిలిపించాడు ఆదిత్య..

ఆ ప్రదేశానికి వెళ్ళటానికి సత్యం మొదట భయపడినా గోవింద రావు గారు ఉన్నారనే ధైర్యంతో ఒప్పుకున్నాడు...

తెల్లవారుజామున 5 గంటలకు ఆదిత్య ఇంటి నుంచి ముగ్గురు కార్ లో బయలుదేరారు..

ఆ తర్వాత ఆదిత్య స్టేషన్కి ఫోన్ చేసి,
తుమ్మలబైలు చుట్టుపక్కల అంతకుముందు అలాంటి హత్యలు గాని యాక్సిడెంట్ గాని ఏమైనా జరిగినా ఏమోనని వివరాలు సేకరించసాగాడు....

కొంతసేపటికి ప్రయాణం తర్వాత తుమ్మలబైలు కి ముగ్గురు కారులో చేరుకున్నారు..

కార్ ని మొదట వాళ్ళు లోయలోకి దిగిన
వైపు ఆపాడు..

కార్ దిగిన సత్యం లోయ లోపలికి వెళ్లబోతుంటే "ఆగు సత్యం..!"గోవింద రావు ఆపేశారు...

ఏమైంది అన్నట్టు ఆయన వైపు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు సత్యం..

ఇది సూర్యోదయ సమయం...!!

ఈ సమయంలో  దుష్ట శక్తుల ప్రభావం చాలా తక్కువగా ఉంటుంది.. కానీ ఇటువంటి శాపగ్రస్త ప్రదేశాలలోకి ఎవరైనా వస్తే వాళ్లను చంపేంత వరకు అవి ఇటు వంటి ప్రదేశాలలో పగటి పూట వాటి శక్తి ఎక్కువగా కాకపోయినా కొంత మేర ఉంటుంది. అంటే మన మీద దాడి చేయలేవు గాని, దాడి చేసే సమయం కోసం ఎదురు చూస్తూ మన వెంటే ఉంటాయి.
ఒకవేళ ఇక్కడ వాటికి దాడి చేయడానికి అవకాశం లేకపోతే మనతోపాటు మన వెంటే వచ్చేస్తాయి.. ఒకవేళ అనుకోకుండా ఈ ప్రదేశం దగ్గరికి మనం వస్తే మనల్ని చంపి అప్పుడే అవి శాంతిస్తాయి..

ఉదాహరణకి ఇప్పుడు ఈ ప్రదేశం లో ఎండ కాస్తుంది.. ఒకవేళ పగటిపూట అయినా.. ఆకాశం పూర్తిగా మబ్బులు పట్టి, ఈ ప్రదేశం అంతా చీకటిగా ఉంటే వాటి శక్తి అమాంతం పెరిగిపోతుంది.. అందుకని మనం పగటిపూట అయినా సరే అనుక్షణం జాగ్రత్తగా ఉండాలి.." అని అంటూ సత్యం చేతికి ఒక రక్ష లాంటిది కట్టారు.. ఆ రక్ష కట్టిన తర్వాత సత్యం కి తన శరీరం ఏదో కొత్త శక్తీ పుంజుకున్నట్లు అనిపించింది..


గోవింద రావు ఆ రక్ష ని చూపిస్తూ..
" ఈ రక్ష నీకు కట్టడానికి ముఖ్య కారణం. నువ్వు ఆదిత్య ఈ స్థలం నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు. కానీ ఆ దుష్ట శక్తి మీ రాక కోసం మీ వెంటే ఉన్నది.. అందుకనే నీ మనసు కూడా మాతో పాటు ఇక్కడికి రావడానికి ఉసిగొల్పింది.. ఈ రక్ష ఇక్కడ కట్టడానికి కారణం.. ఆ దుష్ట శక్తి ప్రభావం ఇప్పటి వరకు నీ మీద ఉంది. కాని ఇప్పుడు తొలగిపోయింది. దాని ప్రభావం నుంచి నిన్ను కాపాడాలని నువ్వు మాతో రావడానికి ఒప్పుకున్నాను.. ఇక్కడ నుంచి నువ్వు మాతో రావలసిన అవసరం లేదు. కార్ లోనే ఉండిపో..!!"అని చెప్పారు గోవింద రావు..

ఆ మాటలకి సత్యం ఒప్పుకోలేదు..
" అలా అనకండి స్వామి..!! నా ప్రాణాలను కాపాడిన మిమ్మల్ని వదిలేసి నేను ఇక్కడే ఉండలేను.. ఇంతకు మునుపు నాకు భయం ఉండేది.. కానీ ఇప్పుడు లేదు.. నేను కూడా మీతో పాటు వస్తాను.. మీరు చెప్పినట్టే జాగ్రత్తగా నడుచుకుంటాను.."అని అన్నాడు..

ఆ మాటలకు గోవింద రావు నవ్వి.....
" సరే నాయనా..! నీ ఇష్టం. కానీ ఎట్టి పరిస్థితులలో మమ్మల్ని విడిచి దూరంగా వెళ్ళకు..!! సరేనా..!
ఇక బయల్దేరండి.."అంటూ ముగ్గురు ముందుకు కదిలారు..

వారికి మెల్లగా దారి చూపిస్తూ సత్యం ముందుగా నడుస్తున్నాడు.. అతని వెనుక గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు వస్తున్నారు..


మరోపక్క.....!!

ఆదిత్య ఇంటికి తుమ్మలబైలు కి సంబంధించిన ఫైల్స్ ఒక కానిస్టేబుల్ తీసుకువచ్చాడు.

అవి తీసుకుని ఒక్కొక్క ఫైల్ని పరిశీలించ సాగాడు..

ఆ కేసుల్లో యాక్సిడెంట్, మిస్సింగ్ కేస్ లు ఎక్కువగా ఉన్నాయి..

అందులో ఒక యాక్సిడెంట్ కేసు పరిశీలిస్తే.
అందులో ప్రత్యక్షసాక్షి ఇచ్చిన స్టేట్మెంట్ ప్రకారం..
ఇద్దరు స్నేహితులు కలిసి కారులో శ్రీశైలం వెళ్తున్నారు.. దారిలో తుమ్మలబైలు దగ్గర కార్ కి సడన్ గా ఎవరో అడ్డు రావడం వల్ల,
కార్ యాక్సిడెంట్ కి గురి అయిందని అందులో తన స్నేహితుడికి గాయాలయ్యాయని, సహాయం కోసం అతనొక్కడే శ్రీశైలం వెళ్లి తిరిగి వచ్చేసరికి స్నేహితుడి శవం పక్కనే ఉన్న పొదలో దొరికిందని ఉంది..
ఆ కేసులో పోస్టుమార్టం రిపోర్టులో కూడా ఏదో
క్రూర మృగం దాడి చేయడం వల్ల అతను చనిపోయాడు అని ఉంది..

మరొక మిస్సింగ్ కేసులో ఒక డబ్బున్న కుర్రాడు
ఆ లోయలో జంతువులను వేటాడతానని తన స్నేహితులకి చెప్పి, వెళ్లినవాడు తిరిగి రాలేదు.. అతని బాడీ కూడా ఎక్కడా దొరకలేదు..

ఇలాంటి కేసులు ఒక నాలుగైదు ఉన్నాయి.

అన్ని కేసులకి ఒకటే సంబంధం కనిపిస్తుంది..

అన్ని కేసులలో చనిపోయిన వారు కనిపించకుండా పోయిన వారు మగవారు ఎక్కువమంది ఉన్నారు..

కానీ ఒకరితో ఒకరికి ఎటువంటి సంబంధం లేదు..

కానీ అన్ని కేసులలో ఉన్న ప్రదేశం ఒకటే..

అదే తుమ్మలబైలు.....!!

ఇంకేం ఆ వివరాలు దొరుకుతాయేమోనని వాళ్ళ బ్యాక్ గ్రౌండ్  కూడా చెక్ చేయించాడు.

కానీ ఏమీ దొరకలేదు..



మరోపక్క...!!

సత్యం తో కలిసి, గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు ఆ లోయ లోకి ప్రవేశించారు..

వాళ్ళు ఆ ప్రాంతం లోకి ప్రవేశించగానే..
అప్పటిదాకా నిర్మలంగా ఉన్న ఆకాశం మొత్తం కారు మబ్బులతో నిండి పోయింది..

గాలి విపరీతంగా వీచడం మొదలయ్యింది...

చూస్తూ ఉండగానే ఆ ప్రదేశం మొత్తం చీకటి పడిపోయింది...

అది చూసిన సత్యం ఆశ్చర్యంగా గోవింద రావు వైపు చూశాడు.. ఆ ప్రదేశానికి రాకముందు ఆయన చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి...

సత్యం వైపు చూసి గోవింద రావు చిరునవ్వు నవ్వాడు..

ఇక సత్యనారాయణ రావు ఆలస్యం చేయకుండా రుద్రాక్ష మాల తీసి చేతికి చుట్టుకొని మంత్రోచ్ఛారణ చేయసాగాడు..

గోవింద రావు తన దగ్గర ఉన్న సంచిలో నుంచి కొంత విభూతి తీసి ముగ్గురు పైన చల్లారు..

"ఇక్కడ నుంచి జాగ్రత్తగా ఉండండి..!!
ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ ముగ్గురు వేరు పడకూడదు..!! నేను చెప్పిన మాట మాత్రమే వినండి.." ముందుకు కదిలారు..

సత్యనారాయణ రావు, సత్యం,ఆయనను అనుసరించారు..

ఎందుకైనా మంచిదని సత్యం తన బ్యాగ్లో టార్చ్ లైట్ తెచ్చుకున్నాడు..

అది అనుకోకుండా ఈ సమయంలో ఉపయోగపడింది..

గోవింద రావు నడుస్తున్న వైపు సత్యం తన టార్చ్ లైట్ తో దారి చూపించసాగాడు..

అలా ముగ్గురు ఒకరి వెనుక ఒకరు నడుస్తూ ఉండగా.. వారు నడుస్తున్న పక్కనే కొద్దిదూరంలో ఎవరో వాళ్ళని అనుసరిస్తున్నట్లు అడుగుల శబ్దాలు వినిపించసాగాయి...

అది విన్న సత్యం గుండెలు భయంతో కొట్టుకోసాగాయి..

అప్పుడు దాకా నడుస్తున్న గోవింద రావు ఒక్కసారిగా
"ఒక్క క్షణం ఆగండి" అనగానే
వెనకాల ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు..

సత్యనారాయణ రావు మాత్రం మంత్రోచ్చారణ చేస్తూనే ఉన్నాడు..

"ఏమైంది స్వామి..??"  అని భయపడుతూ అడిగాడు సత్యం..

" ఇది నీకే చెప్తున్నాను నాయనా..!!
మనసులో పెట్టుకో... ఎట్టి పరిస్థితుల్లో వెనక్కి తిరిగి గా, చుట్టుపక్కల గాని చూడకు.. ఎటువంటి భయంకర పరిస్థితులు ఎదురైనా సరే...
మమ్మల్ని విడిచి వెళ్ళకు.. నా పైన పూర్తి నమ్మకం ఉంచు.. అది నీకే మంచిది.. నీ ఇష్టదైవాన్ని మనసులో ప్రార్ధించుకుంటూ ఉండు.." అని సత్యంతో చెప్పి

" ఇక ముందు పదండి.." అని అంటూ ముందుకు కదిలారు..

సత్యం ఆయన చెప్పినట్టుగానే దేవుడిని ప్రార్ధించుకుంటూ ఆయన వెంట నడవసాగాడు...

అలా నడుస్తూ ఉండగా సత్యం పక్కన విచిత్రమైన అరుపులు వినిపించసాగాయి..

ఎవరో పిలుస్తున్నట్టు, ఎవరో తన మీదకి వేగంగా దూసుకువస్తున్నట్టు  అనిపించసాగింది..

" ఏం జరిగినా చుట్టుపక్కల చూడకూడదు" అని మనసులో గట్టిగా అనుకున్నాడు...

అలా కొద్ది సేపు నడిచిన తరువాత మొదట హత్యలు జరిగిన గుహ దగ్గర ముగ్గురు ఆగారు..



వారు ఆ గుహ దగ్గరకు వచ్చిన వెంటనే
గాలి మరింతగా వీచడం మొదలైంది.

ఆకాశంలో మెరుపులు మెరిసాయి..



ఆ స్థలం గురించి సత్యం కి తెలుసు...

అదే విషయాన్ని  గోవింద రావు కి చెప్పాడు..

అక్కడ జరిగిన హత్య గురించి చిన్న పిల్లలు కూడా చనిపోయారని మొత్తం చెప్పాడు..

సత్యం చెప్పినదంతా విన్న గోవింద రావు..
సరే అన్నట్టుగా తలూపారు..

మొదట తన సంచి లో నుంచి ఒక చిన్న పాత్ర లాంటిది తీసి బయటకు తీసి, అందులో పసుపు కుంకుమ విభూతి కలిపి,
దానికి నీళ్లు కలిపి, ఒక ద్రవాన్ని తయారు చేశారు..

మొదట ఆ ద్రవాన్ని గుహ ముందు చల్లారు..

ఆ తర్వాత గుహ ముందు సత్యనారాయణ రావు అక్కడ పడి ఉన్న ఒక కట్టే తీసుకొని,
దానికి ఒక గుడ్డను చుట్టి, దాని తైలంతో తడిపి, గుహ ముందు ఉంచారు..

సత్యం వాళ్ళు చేస్తున్నదంతా ఆశ్చర్యంతో గమనించసాగాడు....

ఆ ప్రక్రియ పూర్తయిన తర్వాత..

సత్యనారాయణ రావు, గోవింద రావు,
ఇద్దరు కలిసి మంత్రాలు బిగ్గరగా పఠించడం  మొదలుపెట్టారు..

వారు మంత్రాలు మొదలు పెట్టిన,.. కొద్ది క్షణాల లోనే ఆ ప్రాంతం అంతా గాలి ప్రచ్ఛన్నంగా వీచడం మొదలైంది...

చుట్టూ వికృతమైన అరుపులు వినిపించసాగాయి..

ఆ అరుపులు విన్న సత్యం భయంతో అప్పటిదాకా వారిద్దరికీ దూరంగా నుంచొని ఉన్నవాడు కాస్తా..!! పరిగెత్తుకొని వెళ్లి వారి దగ్గర నుంచోని, అక్కడ జరిగే తతంగం అంతా గమనించసాగాడు.

అలా వాళ్ళ మంత్ర పఠనం జరుగుతూ ఉండగా..

కొంతసేపటికి....

భయంకరంగా వీస్తున్న గాలులు కాస్తా,
వీచడం ఆగిపోయాయి..

ఆ వికృత శబ్దాలు కూడా ఆగిపోయాయి..



ఇంతలో......!!!!!

గుహ ముందు వెలుగుతున్న కాగడా మంట అకస్మాత్తుగా భయంకరమైన మంటలు వెదజల్లడం ప్రారంభించింది...

ఆ గుహలో నుండి భయంకరమైన ఒక్క పెద్ద మూలుగు వినిపించ సాగింది....

అది విన్న ఇద్దరు ఒక్కసారిగా మంత్ర పఠనం  ఆపేశారు..

ఆ మూలుగు విన్న సత్యం గుండె ఒక్కసారిగా ఝల్లుమంది..

తను కూడా ఆ గుహ వైపు రెప్ప వాల్చకుండా చూడసాగాడు..

ఆ గుహలో నుండి పెద్ద పెద్ద అడుగుల చప్పుడు వినిపించసాగింది..

అందరూ చూస్తూ ఉండగానే భయంకరమైన ఆకారంతో పెద్ద రాకాసి గుహ లోని చీకట్ల నుండి బయటకు వచ్చింది..

ఆ ఆకారాన్ని చూసిన సత్యం భయంతో వణికిపోతున్నాడు..

ఎందుకంటే...!!

తన మీద అంతకుముందు దాడి చేసింది అదే....!!

గోవింద రావు చెప్పారు కాబట్టి ఆగాడు కానీ...

లేకపోతే...!! దాన్ని చూసిన వెంటనే అక్కడ నుండి పారిపోయే వాడే...!!

దాన్ని చూసిన గోవింద రావు లేచి నుంచున్నారు.. చేతిలో కొన్ని నీళ్ళు తీసుకొని, వాటిని నోటి దగ్గర తీసుకొని, ఏవేవో మంత్రాలు చదువుతూ ఆ నీటిని
ఆ రాకాసి మీద చల్లారు...

ఆ నీళ్లు దాని శరీరం పై పడగానే చిటపటలాడుతూ నిప్పురవ్వలు లేచాయి..

ఆ మంటను తట్టుకోలేక గట్టిగా అరుస్తూ వారి మీదికి రావడానికి ప్రయత్నించింది..

కానీ గుహ ముందు గోవింద రావు చల్లిన ద్రవం నుండి పెద్దగా మంటలు లేచాయి..

అందువల్ల అది గుహ ను దాటి బయటకు రాలేకపోయింది...

అది గుహ బయటకు రాలేకపోవడం చూసిన గోవింద రావు నేల పై కూర్చుని, సత్యనారాయణ రావు వైపు చూసారు..

తనకి అర్థం అయింది అన్నట్టుగా తల ఊపి,
ఆయన ముందు పసుపు, కుంకుమ, విభూతి, తో మూడు వలయాలను ఒకదానిలో ఒకటి గీశాడు..

చివరిగా వలయాల మధ్యలో ఒక చిన్న రాక్షసి బొమ్మ ఉంచాడు..

అది గోవింద రావు ఆ రాకాసిని బంధించడానికి చేస్తున్న ప్రక్రియ..

ఈసారి గోవింద రావు మూడు పెద్ద పెద్ద మేకుల ని తీసుకొని, ఆ వలయాల కి కొంచెం దూరంలో నాటి, మంత్రాలు చదువుతూ ఒక పసుపు దారాన్ని ఆ మెకులకు చుడుతూ, ఆ వలయం చుట్టూ ఒక త్రిభుజాకారం ని ఏర్పాటు చేసాడు..

త్రిభుజాకారం పూర్తయిన తర్వాత..

వలయం మధ్యలో ఉన్న బొమ్మపై పసుపు కుంకుమ చల్లుతూ, ఆ రాకాసిని
ఆ బొమ్మలో బంధించడానికి ప్రక్రియ మొదలు పెట్టారు..

ఆ ప్రక్రియ మొదలు పెట్టగానే ఆ రాకాసి ఆ గుహ నుండి బయటపడదామని ప్రయత్నించసాగింది.. కానీ దాని వల్ల కాలేదు..

అలా ఒక గంట సేపు ఆ ప్రక్రియ కొనసాగుతూనే ఉంది.. కానీ రాకాసి మాత్రం లోంగటం లేదు..

ఈసారి గోవింద రావు చేతిలోకి మండుతున్న ఒక కాగడా తీసుకొని, దానికుండే మంటలను ఆ బొమ్మకేసి చూపించసాగారు.

ఆయన అలా చెయ్యడంతో గుహ ముందు  వెలుగుతున్న కాగడా నుండి మంటలు ఎగసి చుట్టూ ముట్టాయి..

ఆ మంటలు అలా చుట్టుముట్టడంతో దానికి పట్టరాని కోపం వచ్చింది..

ఉన్నట్టుండి అది విచిత్రంగా ఒక అరుపు అరిచింది..

అది అలా అరిచిన మరుక్షణం ఉన్నట్టుండి గోవింద రావు కూర్చున్న ప్రదేశం దడదడ లాడింది..

గోవింద రావు వెంటనే తను కూర్చున్న ప్రదేశం నుంచి లేచిపోయారు..

అందరూ చూస్తూ ఉండగానే ఆ వలయాల నుంచి మంటలు లేచాయి. త్రిభుజాకారంలో ఉన్న పసుపు దారాలు కాలిపోసాగాయి..

అందరూ చూస్తూ ఉండగానే....

వలయాల మధ్యలో ఉన్న రాకాసి బొమ్మ
గాల్లోకి లేచి గుహా దగ్గరగా ఎగురుకుంటూ వెళ్లి మాయమై పోయింది...

గుహ లోపల ఆ రాకాసి శరీరాన్ని చుట్టుముట్టిన మంటలు కూడా మాయమైపోయాయి...

ఒక్కసారిగా వారు ఉన్న ప్రదేశంలో పిచ్చిపిచ్చిగా అరుపులు కేకలు వినిపించసాగాయి

అంతా గమనిస్తున్న గోవింద రావు గుహలో ఉన్న రాకాసి వైపు చూస్తూ ఉన్నారు..

అది గుహ నుండి బయట పడడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేస్తోంది..

ఇక అక్కడ ఉండడం ప్రమాదమని గ్రహించిన గోవింద రావు తన వాళ్ళ వైపు చూసి " త్వరగా బయలుదేరండి.. ఇక్కడ ఎక్కువ సేపు ఉండటం మన ప్రాణానికే ప్రమాదం.."అని చెప్పి వేగంగా నడవసాగారు..

ఆయన వెంట సత్యం, సత్యనారాయణ రావు వెళ్ళసాగారు..

ఏమైంది స్వామి అని అడిగాడు సత్యం కంగారుపడుతూ..

ఇప్పుడు మాట్లాడే సమయం లేదు నాయన
కారులో వెళ్లేటప్పుడు చెప్తాను...అంటూ వేగంగా నడవసాగారు..

ఇక మారు మాట్లాడకుండా సత్యం ఆయన వెంట నడవసాగాడు..

సత్యనారాయణ రావు మాత్రం చివరిగా నడుస్తూ మంత్రాలు పఠించడం సాగాడు..

ఒక అరగంట వేగంగా నడిచిన తర్వాత
తమ కారుని చేరుకున్నారు..

సత్యం కారు డోర్ తీసి ఎక్కండి స్వామి అని అనగా మొదట మీరు కూర్చునే చివరిగా నేను కారు ఎక్కుతాను అని సమాధానం ఇచ్చారు..

డ్రైవర్ సీట్లో సత్యం కూర్చున్నాడు.

ముందు సీట్లో సత్యనారాయణ రావు కూర్చున్నాడు..

చివరిగా గోవింద రావు చేతిలో నీళ్ళు తీసుకుని, ఆ నీళ్లను నోటిదగ్గర తీసుకొచ్చి,
ఏవేవో మంత్రాలు చదివి, ఆ నీళ్లను కారుపై చల్లాడు..

అలా చల్లగానే, అక్కడ గుహ ముందు
ఆ రాకాసి కోసం వేసిన బంధాలన్నీ ఒక్కసారిగా తొలగిపోయాయి.

ఆ రాకాసి గుహ బయటకు వచ్చి గట్టిగా అరిచింది..

ఆ అరుపు విన్న గోవింద రావు వెంటనే కారు ఎక్కి, "సత్యం..!! మనం త్వరగా ఆదిత్య దగ్గరికి వెళ్ళాలి."అని చెప్పగానే..

" అలాగే స్వామీ " అంటూ కార్ స్టార్ట్ చేసి వేగంగా ముందుకు పోనిచ్చాడు..



ఇంకా ఉంది......!!!!

[SivaSai]

Part - 13

సత్యం కారు ని స్టార్ట్ చేసిన మరుక్షణం పెద్దగా వర్షం మొదలయింది..

ఆ వర్షంలో కారుని వేగంగా డ్రైవ్ చేయసాగాడు...

సత్యనారాయణ రావు మౌనంగా కార్ లో కూర్చున్నాడు..

గోవింద రావు కళ్ళు మూసుకుని ఏవేవో మంత్రాలు శబ్దం రాకుండా చదవసాగారు..


ఒక పది నిమిషాల తర్వాత....


గోవింద రావు కళ్ళు తెరవకుండానే...!

" నాయనా సత్యం.. కొద్ది దూరం వెళ్లగానే కుడిచేతి పక్కగా కాళికామాత ఆలయం వస్తుంది.. బండి ని అక్కడ ఆపు...!!"అని అన్నారు...

అలాగే స్వామి అంటూ సత్యం ముందుకు పోనిచ్చాడు..

గోవింద రావు చెప్పినట్టుగానే కాళికామాత ఆలయం వచ్చింది..

సత్యం కారుని ఆ గుడి దగ్గర ఆపాడు.

అప్పటి దాకా కురుస్తున్న వర్షం ఉన్నటుంది  పూర్తిగా తగ్గిపోయింది...!!

కారును ఆపిన వెంటనే మొదటగా
గోవింద రావు వేగంగా ఆలయం లోపలికి వెళ్ళిపోయారు..

ఆయన వెనుకనే సత్యనారాయణ రావు వెళ్ళాడు..

సత్యం కారుని లాక్ చేసి, ఆలయం లోపలికి ప్రవేశించాడు..

అది పురాతన కాళికా మాత ఆలయం.

గుడి మొత్తం ఖాళీ గా ఉంది..
కానీ గర్భగుడి మొత్తం దీపాలతో దేదీప్యమానంగా వెలిగి పోతోంది...

ఆ ఆలయం యొక్క బాగోగులు ఎవరో చూస్తూ ఉన్నందువలన ఆ గుడి అందంగా, కళకళలాడుతూ ఉంది..

ఆలయ ప్రాంగణంలో గోవింద రావు కళ్ళు మూసుకుని ధ్యాన ముద్రలో ఉన్నారు.

సత్యనారాయణ రావు ఆయన దగ్గరే ఉన్నాడు.

వారిని చూసిన సత్యం నేరుగా గర్భ గుడిలో ఉన్న అమ్మవారిని దర్శించుకున్నాడు..

అమ్మవారు గంభీరమైన రూపంతో ఉన్నారు.

సత్యం మనస్పూర్తిగా అమ్మవారిని దర్శించుకుని, గోవింద రావు కి కొంచెం దూరంలో కూర్చున్నాడు.

ఒక పావుగంట తర్వాత గోవింద రావు కళ్ళు తెరిచారు..

"ఆయన ఏం చెప్తారు.?" అని ఇద్దరు ఆసక్తిగా ఎదురు చూడసాగారు...

గోవింద రావు కొంత సేపు అలాగే గర్భగుడిలో ఉన్న అమ్మవారి వైపు చూస్తూ ఉన్నారు..

ఎంతసేపటికీ ఆయన కదలకపోవడంతో..

"స్వామి..!" అని మెల్లగా పిలిచాడు సత్యం..

సత్యం వైపు చూశారు గోవింద రావు..

"అక్కడ జరిగినదెంటో చెప్పగలరా స్వామి..? నాకు ఏమీ అర్థం కావట్లేదు..??" అని మెల్లగా అడిగాడు..


అన్న మాటలకి గోవింద రావు చిన్న చిరునవ్వు నవ్వి...

" చూడు సత్యం...!! అది మామూలు రాక్షసి కాదు..!! ఒక భయంకరమైన దుష్టశక్తి..!!
దానిని ఎవరో ఆ ప్రదేశంలో ఆవాహన చేశారు..!!! దాని శక్తి చాలా ఎక్కువగా ఉంది..!! మనం దానిని బంధించడానికి ప్రయత్నించడంతో ఇంకా కోపంతో రగిలిపోతుంది..!!"అని చెప్పారు.

"అంత భయంకరమైన దుష్టశక్తిని ఎవరు నిద్రలేపి ఉంటారు చిన్నాన్న..??
నిజంగా దాని శక్తి ప్రచండంగా ఉంది..!! మనం బంధించి ఉంచిన తర్వాత కూడా దాని శక్తులు ఎలా పనిచేసాయో నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు..??"

"మన మీద దాడి చేయడానికి ప్రయత్నించింది.. ఆ దుష్టశక్తి కాదు...!!
దాని కావలి శక్తులు...!!"

" కావలి శక్తులా...??"అని ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు..

"అవును....!! దీనికి ఉన్న శక్తులను చూస్తుంటే ఇది దుష్టశక్తులలో ప్రముఖమైనదని నాకనిపిస్తోంది..!! ఇంతకుముందు నేను ఎప్పుడు ఇటువంటి శక్తిని ఎదుర్కోలేదు..!! దానికి కావలి శక్తులు ఉండవనుకుని తక్కువ అంచనావేసి ప్రమాదపు అంచుల దాకా వెళ్లి వచ్చాము..!! ఇప్పుడు ఆ దుష్ట శక్తి ఏంటో తెలిస్తేనే కానీ మనం ఏమి చేయలేము...??"

"అసలు కావలి శక్తి అంటే ఏమిటి స్వామి..?" అని అడిగాడు సత్యం..

"కావలి శక్తి అంటే కాపలాగా ఉండే ఒక శక్తి..
ఈ కావలి శక్తులను చాలా రకాలుగా ఉపయోగిస్తారు.. పూర్వం రాజులు, గొప్ప గొప్ప ధనవంతులు, యుద్ధ సమయాలలో, అత్యవసర పరిస్థితులలో  తమ సంపదనంతా నిధులుగా దాచి పెట్టేటప్పుడు, వాళ్లకి తప్ప అవి వేరే వాళ్ల పరం కాకుండా గొప్ప గొప్ప మంత్రగాళ్ళ సహాయంతో వాటిమీద కావలి శక్తులను
ప్రయోగిస్తారు...ఒకసారి వాటిని ప్రయోగించిన తర్వాత ఎన్ని సంవత్సరాలు అయినా సరే...అవి వాటికి కాపలాగా ఉంటాయి..!!"

"పొరపాటున గురించి తెలియని ఎవరైనా ఆ సంపదని దొంగిలించాలని కానీ, తమ సొంతం చేసుకోవాలని చూస్తే..!!అవి వాళ్ళని దారుణంగా చంపేస్తాయి...!!
వాళ్ల చావు చాలా భయంకరంగా ఉంటుంది."

ఇటువంటి కావలి శక్తులని, తాంత్రిక పూజలు, జంతు బలులు జరిపించిన తరువాత మాత్రమే అవి వెళ్లిపోతాయి.. అప్పుడు కూడా వాటిని ప్రారద్రొలగలం తప్ప, అంతం చేయలేము..! ఇప్పుడు అటువంటి శక్తులే ఆ దుష్ట శక్తికి కాపలా కాస్తున్నాయి....!!
ఆ కాపలా శక్తులని అడ్డు తప్పించెంతవరకు
ఆ దుష్ట శక్తిని బంధించడం అసాధ్యం"

"చిన్నాన్న నాకో సందేహం...!! అంతా భయంకరమైన దుష్ట శక్తిని ప్రయోగించి కూడా దానికి కావలి శక్తులను ఏర్పాటు చేయవలసిన అవసరం ఏమిటి..??"

" నాకు తెలిసి దీనిని ఆవాహన చేసింది. సాధారణ మంత్రవాది కాదు..."

ఎందుకంటే.....!!

" ఒక దుష్ట శక్తికి కావలి శక్తులను ఏర్పాటు చేశాడంటే....అతను సాధారణ మంత్రవాది కాదు..!! నేననుకోవడం ఆ దుష్ట శక్తినీ ఎవరి కోసం అయితే ఆవాహన చేశారో...!! అతను కూడా సాధారణమైన వ్యక్తి కాదని నా గట్టి నమ్మకం...!!"

" అదెలా..?? నాకు అర్థం కాలేదు స్వామి...??" అని అడిగాడు సత్యం.

"ఎందుకంటే..!! సాధారణ మానవులు పై
ఇటువంటి శక్తివంతమైన దుష్టశక్తిని ప్రయోగిస్తే అతని మరణం తధ్యం. ఎంతో దైవానుగ్రహం ఉంటే తప్ప తప్పించుకోలేడు.. ఎందుకంటే అంత భయంకరమైన శక్తి గలది ఈ దుష్ట శక్తి..! అంత శక్తివంతమైన దుష్ట శక్తికి కూడా కావలి శక్తులు ఏర్పాటు చేశాడంటే..!!
ఈ దుష్ట శక్తి ప్రయోగింపబడిన మనిషి ఖచ్చితంగా  దానిని ఎదుర్కోగల శక్తిమంతుడు అయి ఉండాలి..!!"

" అంటే ఆ మనిషి ఆ దుష్ట శక్తిని ఎదుర్కోకుండా ఉండడానికి ఈ కావలి శక్తులను దానికి ఏర్పాటు చేశారా..??"అని అడిగాడు సత్యం..

ఆ మాటకి గోవింద రావు చిరునవ్వుతో..
"అవును.. అదే నిజం..!!"అన్నారు.

"మరి ఇప్పుడు దానిని బంధించడం ఎలా చిన్నాన్న..??"

"ఇటువంటి దుష్టశక్తులను బంధించడానికి
తాంత్రిక విద్యలు తెలిసిన ఒక మంత్రవాది కావాలి.. తాంత్రికులు చేసే ప్రక్రియలు చాలా భయంకరమైనవి ప్రమాదకరమైనవి కూడా.. ఇటువంటి విద్య తెలిసినవారు కూడా చాలా అరుదుగా దొరుకుతారు..."

" మరి ఇప్పుడు అలాంటివారు ఎవరైనా ఉన్నారా స్వామి..??" సత్యం అడగగానే.

" చాలా కాలం క్రితం అంటే దగ్గరగా 30 సంవత్సరాల క్రితం విజయవాడ నగర శివారులలో ఒక తాంత్రికుడు ఉండేవాడు. అతని పేరు శివుడు.. తాంత్రికుడు అయినా ఎవరికీ చెడు చేసేవాడు కాదు.. చాలా మంచివాడు..ఎవరి మీదనైనా చేతబడి జరిగినా, దుష్ట శక్తి ప్రయోగం జరిగినా, అతని దగ్గరికి వెళ్లేవారు.."

మీకు ఉదాహరణకి ఒక సంఘటన చెబుతాను వినండి...

ఇది చాలా సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన సంఘటన....

" ఒక రోజు తెల్లవారుజామున నా దగ్గరికి ఇద్దరు దంపతులు వచ్చారు.. వాళ్ల బాబు  ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్నాడని, ఎంత మంది వైద్యులకు చూపించినా ప్రయోజనం లేదని చెప్పి, కాపాడమని నా కాళ్లు పట్టుకున్నారు... నేను కూడా కాపాడతాను అని చెప్పి వాళ్లతో పాటు ఆ ఇంటికి వెళ్ళాను.."

" నేను ఇంటికి వెళ్లి ఆ బాబు పరిస్థితి చూస్తే చాలా దారుణంగా ఉంది..  బక్క చిక్కి పోయి,మంచానికి కట్టేసి ఉన్నాడు.. కానీ నిన్ను చూసిన తర్వాత కోపంతో గింజుకోవడం మొదలుపెట్టాడు..
ఆ బాబు గింజుకుంటుంటే,మంచం ఎగిరిపడసాగింది.. ఆ బాబు పరిస్థితి చూసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను.. అతని దగ్గరికి వెళ్లడానికి నేను ప్రయత్నిస్తుంటే..
ఏదో తెలియని శక్తి నన్ను దూరంగా నెట్టి పడేస్తోంది... నాకు ఏం చేయాలో ఆ క్షణం అర్థం కాలేదు..
అప్పటికి  నేను శివుడు గురించి విన్నాను..
నేను ఇంక ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే శివుడికి కబురంపాను.. అప్పటి వరకు మేము ఒకరి ముఖం మరొకరు చూసుకోలేదు.."

"కొద్దిసేపటికి శివుడు వచ్చాడు.. నల్లని వస్త్రాలు ధరించి, భుజాన గుడ్డతో చేసిన నల్లటి సంచితో, నుదుట మీద నల్లని కాటుక బొట్టు పెట్టుకొని, మెడలో ఎర్రని పూసల దండలు ధరించి, గంభీరంగా ఉన్నాడు."

నన్ను చూడగానే నా పాదాలకు నమస్కరించాడు...!!

" మీ గురించి విన్నాను తప్ప.. మిమ్మల్ని కలుసుకోవడం ఇదే మొదటిసారి స్వామి..!
మిమ్మల్ని దర్శించుకోవడం నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది అన్నాడు.."

నేను కూడా అతనితో "నాకు కూడా నిన్ను చూసినందుకు చాలా సంతోషంగా ఉంది శివుడు.." అని అన్నాను

"నన్ను పిలిపించడానికి కారణం ఏంటి స్వామి..??" అని అడిగాడు..

నేను ఆ బాబు తల్లిదండ్రులని చూపిస్తూ.. "వీళ్ళ బాబు మీద ఎవరో దుష్టశక్తి ప్రయోగించారు.. దాని బారి నుంచి నువ్వే కాపాడాలి.." అని నేను చెప్పగా శివుడు చిన్నగా నవ్వాడు..

" స్వామి..!! మీరు చూడని దుష్టశక్తి కూడా ఉందా..!! తమరు సర్వం తెలిసినవారు..! మీకు లొంగని దుష్ట శక్తి కూడా ఉందా..!!??"అని అనగా

ఆ మాటకి నేను కూడా చిన్నగా నవ్వి..
" దానిని వదిలించే సమయం నాకు లేదు. పైగా అది ఆ బాలుడి శరీరాన్ని పూర్తిగా లొంగదీసుకుంది. చివరి దశలో ఉన్నాడు.. నాకు కాపాడే అంత సమయం లేదు. నువ్వు ఒక్కడివే నీ తాంత్రిక విద్య తో
ఆ బాబుని కాపాడగలవు..!!" అనే నేను చెప్పగానే మారు మాట్లాడకుండా ఆ బాలుడు గదిలోకి వెళ్ళాడు..

శివుడిని చూడగానే ఆ బాలుడు గట్టిగా కోపంగా అరిచాడు..

శివుడు మాత్రం అవేమీ పట్టించుకోకుండా తన సంచిలో నుండి ఒక చిన్న కర్ర లాంటిది
బయటకు తీశాడు.

ఆ కర్రను ఎడం చేత్తో పట్టుకుని, గట్టిగా మంత్రాలు చదువుతూ ఆ బాబు దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అప్పుడు దాకా అరిచి గోల చేసిన ఆ బాబు భయంగా శివుడి వైపు చూడసాగాడు.. మెల్లగా ఆ బాబు దగ్గరికి వెళ్లాడు శివుడు..ఆ బాబు తలపై చేయి వేసి మంత్రాలు చదివి, కళ్ళు మూసుకున్నాడు..

శివుడు కళ్ళు మూసుకున్న వెంటనే అతన్ని మనో నేత్రానికి, ఆ బాబు వెనక ఒక భయంకరమైన రాక్షసి నుంచుని కనిపించింది.

శివుడు చూస్తూ ఉండగానే.....!!!

అది ఆ బాబు గదిని విడిచి, ఆ ఇంటి బయటకి వెళ్లి, ఒక ఎండిపోయిన చెట్టు దగ్గరకు వెళ్లి మాయమైపోయింది..


ఏం జరిగిందో మొత్తం శివుడికి అర్థం అయింది..


వెంటనే గది బయటకు వెళ్ళాడు..

"స్వామి తమరు నాతోపాటు రండి.
మీకు ఒకటి చూపిస్తాను..!!" అని వేగంగా ఇంటి బయటకు నడిచాడు..

నేను కూడా అతడిని అనుసరించాను..

ఆ ఇంటి దగ్గరలో ఉన్న ఒక ఎండిపోయిన చెట్టు దగ్గరికి వెళ్ళాడు..

వెంటనే పక్కనే పడి ఉన్న ఒక ఎండిపోయిన కొమ్మను తీసుకుని, దానితో నేలంతా తవ్వడం మొదలుపెట్టాడు..

అలా తవ్వుతుండగా గుడ్డతో చేసిన ఒక బొమ్మ బయటపడింది..

ఆ బొమ్మ రక్తంతో తడిసి పోయి ఉంది..

శివుడు ఆ బొమ్మని ఆ బాబు తల్లితండ్రులకు చూపిస్తూ.....!!

"ఇది ఇక్కడ ఎవరైనా పాతిపెట్టడం మీలో ఎవరైనా చూశారా...??"అని అడిగాడు..

తమకు తెలియదని చెప్పారు దంపతులు..


దానిని తీసుకుని,అక్కడ ఉన్న నా దగ్గరకు వచ్చి, ఆ బొమ్మని చూపిస్తూ..

" స్వామి..!!బాబు మీద ఎవరో ఒక ప్రేత శక్తిని ప్రయోగించారు..అది బాబుని అంటిపెట్టుకుని ఉండి, రోజు రోజుకి అతనిలోని జీవశక్తిని పీల్చేస్తుంది..
ఆ బాబు ప్రస్తుతం చివరి దశలో ఉన్నాడు..
రేపు తెల్లవారుజాములోగా దాన్ని వెళ్లగొట్టకపోతే.. బాబు బ్రతకడం చాలా కష్టం. కానీ ఆ పని నేను ఒక్కడినే చేయలేను..దాన్ని వెళ్ళగొట్టాలి అంటే దానికి తమరి సహాయం కూడా నాకు కావాలి స్వామి...!!" అన్నాడు..

నేనుకూడ సరేనన్నాను...!!

శివుడు ఆ రోజు రాత్రి ఇంటి బయట శక్తిని ఆవాహన చేయడానికి తాంత్రిక పూజ మొదలు పెట్టాడు..

నేను ఇంటి లోపల బాబు శరీరం నుంచి దాన్ని బయటకు రప్పించడానికి హోమం ప్రారంభించాను..

ఇలా ఇద్దరం ఏకకాలంలో శక్తి పూజ మొదలు పెట్టాము...

ఆ ప్రేతశక్తి చాలా బలమైనది...!! సాధారణంగా లొంగేది కాదు..!! కానీ ఒకేసారి ఇద్దరం ప్రక్రియ మొదలు పెట్టేసరికి, దానికి వేరే దారిలేక,
బాబు శరీరాన్ని వదిలి శివుడి దగ్గరకు చేరుకుంది.. నేను వెంటనే బాబు చుట్టూ ఒక రక్షణ వలయం గీసి,తిరిగి అది ఆ బాబు శరీరంలోకి ప్రవేశించకుండా ఆపాను.."

"కానీ అంతటితో దాని ప్రమాదం తప్పి పోలేదు.. అది శివుడి దగ్గరకు చేరుకుని అతను చేస్తున్న ప్రక్రియ నాశనం చేయాలని చూసింది..దాని దుష్టశక్తిని శివుడు పై ప్రయోగించింది.. కానీ శివుడు ఏ మాత్రం చెక్కు చెదరకుండా దానిని ఆపాలని చూస్తున్నాడు..
కానీ అది అక్కడ నుంచి వెళ్లడం లేదు..

ఎందుకంటే.....!!

అది ఎవరినో ఒకరిని బలి తీసుకుంటే కానీ, శాంతించదు..నేను శివుడి దగ్గరకు చేరుకున్నాను..

నాకు పరిస్థితి మొత్తం అర్థమైంది..

దాని శక్తి చూసిన నాకు చాలా కోపం వచ్చింది...

ఇటువంటి ప్రేతాత్మ ని,చిన్న బాలుడు పైన ప్రయోగించిన వాడిపై కూడా చాలా కోపం వచ్చింది.

నేను వెంటనే శివుడితో..." శివుడు..!! దీనిని ఆ బాబు పై ఎవడు ప్రయోగించాడో...!! వాడి మీద తిప్పి కొట్టు..!!" అన్నాను..

ఆ మాటలు విన్న శివుడు మంత్రాలు ఆపకుండా
నా వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు..

చేయాల్సినదెంటో శివుడికి అర్థం అయింది..

వెంటనే ఆ శక్తిని దాని ప్రయోగించినవాడు మీదకి తిప్పికొట్టాడు..శివుడు అలా తిప్పి కొట్టగానే....

ఆ ఇంటికి కొద్దిదూరంలో ఒక పెద్ద ఖాళీ ప్రదేశంలో పిచ్చి పిచ్చి చెట్లు తుప్పలు ఉన్నాయి..
అక్కడి నుంచి పెద్ద కేక వినిపించింది... ఆ తర్వాత నేను శివుడు ఆ కేక వినిపించిన వైపు వెళ్లాము....

అక్కడ ఒకడు రక్తం కక్కుకుని చనిపోయి ఉన్నాడు.. వాడి ముందు చిత్రవిచిత్రమైన ముగ్గులు వేసి ఉన్నాయి..

అతన్ని చూసిన ఆ బాబు తల్లి ఆ వ్యక్తి అక్కడే తిరిగే వాడని.. రెండు మూడు సార్లు తనను మంచినీళ్లు కూడా అడిగాడని, అలాంటివాడు తమకు బాబు కి ఎందుకు అపాయం తలపెట్టాడని బాధపడింది...

ఆ మాటలకు శివుడు "చూడండమ్మా..!!
ఇతను తాంత్రిక విద్యలు అభ్యసిస్తున్నాడు..
ఇతనికి మీ కుటుంబం పై ప్రత్యేకమైన
పగ ఏమీ లేదు.. కేవలం తన శక్తులని పరీక్షించడానికి మీ బాబు పై ఈ దుష్ట శక్తి ప్రయోగం చేశాడు..మీ ఇంట్లో బాబు ఉండడం చూసి, అతనికి సంబంధించిన వస్తువులు సేకరించి,ఈ దారుణానికి పాల్పడ్డాడు.. ఇకనైనా బాబు విషయంలో జాగ్రత్తగా ఉండండి..!!" అని అక్కడ నుంచి వెళ్లబోతుంటే ఆ బాబు తండ్రి అతనికి డబ్బు ఇచ్చి సాగనంపాడు..

వాళ్లు నాకు ఇచ్చిన డబ్బులు కూడా నేను సమయానికి ఆ బాబు ప్రాణాలు కాపాడినందుకు శివుడికి  ఇచ్చేశాను...!!"ఆ తరువాత ఒక ఐదు సంవత్సరాల పాటు నాకు అందుబాటులోనే ఉన్నాడు..ఆ తర్వాత ఏమైపోయడో నాకు తెలియదు..! అతన్ని పట్టుకుంటే ఈ దుష్ట శక్తి గురించి మనకు పూర్తిగా తెలుస్తుంది..!!" అని చెప్పాడు గోవింద రావు....!!

"అయితే మనం వెంటనే విజయవాడ బయలుదేరితే మంచిది చిన్నాన్న...!!"

" సరే రేపు ఉదయమే బయలుదేరుదాం..!"
అని ముగ్గురు ఆ గుడి నుంచి ఆదిత్య దగ్గరికి బయలుదేరారు.

అప్పటికే సాయంత్రం అయింది....

చలికాలం కావడం చేత, చాలా తొందరగా చీకటి పడిపోయింది....!!

అక్కడ ఆదిత్య ఇంట్లో.....!!

ఫైల్స్ అన్ని చెక్ చేసిన తర్వాత, అలసట అనిపించడంతో ఆదిత్య తన గదిలో పడుకున్నాడు..

పనిమనిషి రత్నం కిచెన్ లో వంట చేస్తోంది..

బయట వర్షం వచ్చే సూచనలు కనిపిస్తున్నాయి.. గాలి కూడా గట్టిగా వీస్తోంది...

ఇంతలో హటాత్తుగా కరెంటు పోయింది...!!

రత్నం తిట్టుకుంటూ క్యాండిల్స్ వెలిగించి, ఒకటి హాల్ లో పెట్టి, మరొకటి ఆదిత్య గదిలోకి తీసుకెళ్ళింది..

ఆదిత్య ఇంటి ముందు సత్యం కారు ఆగింది..

అందులోంచి సత్యనారాయణ రావు, గోవింద రావు దిగారు...!!

సత్యం కూడా కారు దిగబోతుండగా....!!

గోవింద రావు " వద్దు నాయనా.!!
ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యమైంది. వర్షం కూడా వచ్చేటట్లుంది..! ఇంటికి వెళ్ళి విశ్రాంతి తీసుకో...!!" అని చెప్పారు.

సత్యం కూడా కారులో నుంచి నవ్వుతూ "ఉంటాను స్వామి...!! పొద్దున నేను వచ్చి మిమ్మల్ని బస్టాండ్లో దిగపెడతాను."
అని చెప్పి కార్ స్టార్ట్ చేయబోతుండగా...!

ఆదిత్య ఇంట్లో నుంచి రత్నం కేకలు వినిపించాయి.

ఏమైందో అని ఖంగారు పడుతూ,
గోవింద రావు,సత్యనారాయణ రావు ఇంట్లోకి పరిగెట్టారు..

రత్నం అరుపులు విన్న,సత్యం కూడా ఏమైందో అని ఖంగారు పడుతూ వెంటనే కారు దిగి,వారితో పాటు ఇంట్లోకి పరుగు పెట్టాడు...

వారి లోపలికి వెళ్లగానే గది చీకటిగా ఉంది..

సత్యం వెంటనే తన సెల్ ఫోన్ తీసి టార్చ్ ఆన్ చేసాడు.. సత్యనారాయణ రావు కూడా తన ఫోన్ తీసి టార్చ్ లైట్ ఆన్ చేశాడు.

ఆ లైట్ల వెలుగులో చుట్టూ చూడసాగారు..

ఎవరూ కనిపించడం లేదు..

సత్యం అలా వెతుకుతూ రెండు అడుగులు వేయగానే, తన కాలికి ఏదో గట్టిగా తగిలి ముందుకి పడబోయాడు...

అలా పడిపోతున్న సత్యాన్ని సత్యనారాయణ రావు గట్టిగా పట్టుకున్నాడు..

సత్యం, సత్యనారాయణ రావుకు థాంక్స్ చెప్పి, తన కాలికి తగిలింది ఏమిటోనని సెల్ఫోన్ టార్చ్ వేసి కిందకి చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు...

ఎందుకంటే.....

అక్కడ తన కాళ్ళకి అడ్డుగా తగిలింది
పని మనిషి రత్నం...!!

రత్నం నోటిలోనుండి నురగలు కుక్కుకుంటూ, ఫిట్స్ వచ్చిన దానిలా నేలపై కొట్టుకోసాగింది...

సత్యం ఆమెకు ఏమైందో చూడు అన్నారు గోవింద రావు..

సత్యం వెంటనే ఆమె బుగ్గలపై తడుతూ రత్నం "ఏమైంది లే లే...!!" అంటూ పిలవసాగాడు....

కానీ రత్నం మూర్ఛ తో కొట్టుకుంటూనే ఉంది..

ముఖంపై నీళ్లు చల్లడానికి సత్యనారాయణ రావు నీళ్లు తేవడానికి పరిగెత్తాడు...!!

గోవింద రావు ఆమె పక్కనే కూర్చుని ఆమె చేతులు పట్టుకుని, సత్యం వైపు చూసి..
"అసలు ఆదిత్య ఎక్కడ ఉన్నాడో చూడు..!"
అని అన్నారు..

సత్యం ఆదిత్య కోసం అతని గదిలోకి వెళ్ళాడు......!!!

అలా గదిలోకి వెళ్ళిన వాడు గట్టిగా అరుస్తూ, వెల్లకిలా పడిపోయి, దెక్కుంటు గది బయటికి వచ్చేశాడు....

అతని అరుపులు విన్న సత్యనారాయణ రావు కిందపడిపోయిన సత్యం దగ్గరికి వచ్చి,
"ఏమైంది సత్యం..? ఏం జరిగింది...!!"అని కంగారుగా అడిగాడు...

సత్యం విపరీతమైన భయం తో తడబడుతూ.." స్వామి..!! గదిలో...!! గదిలో..! ఒకసారి చూడండి...!!"అంటూ వణికి పోసాగాడు...

సత్యనారాయణ రావు గోవింద రావు ఆదిత్య గది ముందుకు వచ్చి లోపలికి చూసారు...


అంతే........!!!!!




ఇంకా ఉంది.....!!

[SivaSai]

Part - 14

ఆదిత్య గదిలోకి ఇద్దరు టార్చ్ లైట్ ల వెలుగులో చూశారు....

ఆదిత్య తన బెడ్ పై మనశాంతిగా నిద్ర పోతున్నాడు..

కానీ సత్యం చెప్పినట్టు భయపడడానికి లోపల ఏమీ లేదు..

" లోపల ఏమీ లేదు కదా సత్యం..! ఎందుకు అంతలా భయపడుతున్నావ్..??"తన వెనకవున్న సత్యాన్ని అడిగాడు..

సత్యం సమాధానం చెప్పే ముందే,
"సత్యం భయపడడంలో తప్పు లేదు రావు..!!
ఒకసారి సీలింగ్ పైకి చూడు..!!"గోవింద రావు చెప్పగానే సత్యనారాయణ రావు పైకి చూశాడు..

గదిలో సీలింగ్ పై భాగంలో నల్లటి ఆకారం లో రెండు పిశాచాలు గాలిలో తిరుగుతున్నాయి.. అవి బెడ్ పై ఉన్న ఆదిత్య వైపు కోపంగా చూస్తూ అటు ఇటూ తిరుగుతున్నాయి..

ఇంతలో బయట ఉరుములు,మెరుపులతో పెద్ద వర్షం మొదలైంది...!!

గోవింద రావు రత్నంని, పక్క గదిలో
పడుకో పెట్టమన్నారు..

సత్యం, రావు ఇద్దరూ కలిసి ఆమెని పక్కగదిలో పడుకోబెట్టారు..

ఇద్దరూ తిరిగి ఆదిత్య గది దగ్గరకు వచ్చారు..

సత్యనారాయణ రావు ఆదిత్యని ఎలాగైనా కాపాడడానికి మెల్లగా గదిలోకి అడుగుపెట్టబోతుండగా,

హఠాత్తుగా బెడ్ పైన పడుకుని ఉన్న ఆదిత్య ఒక్కసారిగా లేచి నుంచున్నాడు..

సత్యనారాయణ రావు లోపలికి వెళ్లబోతుంటే  ఆదిత్య అలా లేచే సరికి, భయపడి రెండడుగులు వెనక్కి వేశాడు..

అలా నుంచున్న ఆదిత్య... చలనం లేనట్టుగా వారి వైపే తీక్షణంగా చూస్తూ ఉన్నాడు..

అదంతా చూస్తున్న సత్యం భయంతో ఎండుకపోయిన గొంతుతో ఆదిత్య వైపు చేతులు ఆడిస్తూ.."ఇలా వచ్చేయండి సార్...!" అంటూ మెల్లగా అరవసాగాడు..

అయినా ఆదిత్య అలా చలనం లేనట్టుగా వారి వైపే చూస్తూ ఉండసాగాడు..

అక్కడ ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ అర్థం కావడం లేదు...

అలా కదలకుండా నుంచున్న ఆదిత్య చుట్టూ... ఆ గాలిలో తిరుగుతున్న వికృత పిశాచాలు ఈసారి ఆదిత్య చుట్టూ తిరగసాగాయి..

అలా అవి ఆదిత్య చుట్టూ తిరుగుతుండగా ఆదిత్య మెల్లగా తన మెడలో ఉన్న రుద్రాక్షమాలను తీసివేయసాగాడు..

అది చూసిన గోవింద రావు, సత్యం,
"వద్దు....! తీయొద్దు...!" అని వారిస్తున్నా సరే...!! వారి మాటల్ని పట్టించుకోకుండా  రుద్రాక్ష మాలనీ తీసివేయిసాగాడు.

సత్యనారాయణ రావు మాత్రం ఎలాగైనా ఆదిత్యని ఆపాలని వేగంగా గదిలోకి చేరుకున్నాడు...

ఆదిత్య సమీపించబోతుండగా..
ఆ పిశాచాలలో ఒకటి సత్యనారాయణ రావు ని అడ్డుకుంది.. ఒక చిన్న ఈదురుగాలీ సృష్టించి, రావును బయటికి విసిరి వేసింది.

ఆ దాటికి గది బయటికి వెళ్లి పడ్డాడు...

ఇక గదిలో ఉన్న ఆదిత్య తన రుద్రాక్ష మాలను తీసి బెడ్ మీద పడేసాడు...

ఆదిత్య ఆ మాలని బెడ్ పైన పడేసిన మరుక్షణం....!!!

ఆదిత్య శరీరం చుట్టూ తిరుగుతున్న పిశాచాలు ఒక్కసారిగా నల్లటి మేఘంలా మారిపోయి,ఆదిత్య నోటి ద్వారా అతని శరీరం లోపలికి ప్రవేశించాయి....

అవి ఆదిత్య శరీరంలోకి ప్రవేశించిన తర్వాత మెల్లగా అతని శరీరం గాల్లోకి లేచింది..

ఆదిత్య తన తల పైకి తిప్పి, చెవులు చిల్లు పడిపోయేలా గట్టిగా అరిచాడు...


ఆ శబ్దాన్ని వినలేక ముగ్గురు చెవులు మూసుకున్నారు.. కానీ ఆ శబ్దం దాటికి గదిలో ఉన్న గాజు సామానులు, బల్బులు,అద్దాలు పెద్ద శబ్దం చేస్తూ పేలిపోయాయి...

గాల్లో తేలుతున్న ఆదిత్య మెల్లగా తల దించి, కోపంగా ఎర్రగా వెలుగుతున్న తన కళ్ళతో గోవింద రావు వైపు చూశాడు...

దాడి చేయడానికి వేగంగా ఆయన మీదకు వస్తుండగా, సత్యనారాయణ రావు అడ్డుపడ్డాడు...

ఆదిత్య,సత్యనారాయణ రావు
పీక పుచ్చుకొని గాలిలోకి లేపి దూరంగా విసిరేశాడు.

ఆ విసిరిన ధాటికి గోడకి గుద్దుకొని కిందపడ్డాడు సత్యనారాయణ రావు...

ఆ తరువాత మెల్లగా నేలపై దిగి,సత్యం ముందు నిల్చున్నాడు ఆదిత్య..

సత్యం ఆదిత్యని చూసి వణికిపోతున్నాడు.

ఆదిత్య వికృతంగా నవ్వుతూ,తన నోరు పెద్దగా రాక్షసుడి లాగా తెరిచాడు..

అలా సత్యం మీద దాడి చేయబోతుండగా..

వెనుక ఉన్న గోవింద రావు వేగంగా ముందుకు వచ్చి,ఆదిత్య పీక పుచ్చుకుని, వెనక్కు నెట్టాడు...

ఆ నెట్టిన వేగానికి ఆదిత్య వెనకకి పడ్డాడు..

దేవుడిలా తనను కాపాడినందుకు గోవింద రావు వైపే సత్యం చూస్తూ ఉండిపోయాడు..

తనవైపు చూస్తున్న సత్యంని దగ్గరకు పిలిచి, చెవిలో మెల్లగా ఎదో చెప్పారు గోవింద రావు.....

అది విన్న వెంటనే సత్యం పక్కగదిలోకి పరిగెట్టాడు...

పారిపోతున్న సత్యం వైపు వెళ్ళబోయాడు ఆదిత్య..

సత్యం వైపు వెళ్తున్న ఆదిత్య మీద, చేతిలో నీళ్లు తీసుకుని, మంత్రాలు జపిస్తూ అతనిపై
చల్లసాగారు....

అవి ఆదిత్య ఒంటి మీద పడగానే,వొళ్ళంతా మంటలు లేచాయి...

ఆదిత్య కోపంగా గోవింద రావు వైపు చూస్తూ  వేగంగా వెళ్లి ఆయన మెడ పుచ్చుకుని,
ఇంటి బయటకు విసిరేశాడు...

అలా విసిరేయగానే బయట పడబోతున్న గోవింద రావు ని, సరిగ్గా అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన సత్యం వెనుకగా వెళ్లి గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. గోవింద రావు, సత్యం పట్టుకోవడం వల్ల, దెబ్బలు తగలకుండా ప్రాణాలతో బయటపడ్డారు.. సత్యం కనక పట్టుకోకపోయి ఉంటే గట్టి దెబ్బే తగిలేది.

గోవింద రావు ని దొరకబుచ్చుకున్న, సత్యానికి మాత్రం చేతులకు చిన్నచిన్న దెబ్బలు తగిలాయి.

కింద పడిపోయిన సత్యాన్ని గోవింద రావు మెల్లగా పైకి లేపాడు... సత్యం చేతిలో ఒక సంచి ఉంది.. ఆ సంచిని గోవింద రావు చేతికి ఇచ్చాడు... అప్పుడే సరిగ్గా ఆదిత్య వేగంగా వారిపైకి వస్తుండగా..

గోవింద రావు సంచి నుంచి ఒక చీర ను బయటకు తీసీ,ఆ చీరను తన మీదకు వస్తున్న ఆదిత్య మీదకి విసిరాడు...

ఆ చీర గాలిలో విచ్చుకుని, ఆదిత్య మీద పడగానే, అది ఆదిత్యను ఏదో చాప చుట్టేసినట్టు, అతని శరీరాన్ని చుట్టేయసాగింది...

అప్పుడు దాకా గాలిలో ఎగురుతున్న ఆదిత్య, ఆ చీర దెబ్బకి దబ్బున నేల మీద పడి, గిలగిలా కొట్టుకోసాగాడు....!!

సత్యం అదంతా చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు..

సరిగ్గా అక్కడికి సత్యనారాయణ రావు కూడా వచ్చాడు. ఆదిత్య విసిరేయడంతో చిన్న చిన్న దెబ్బలు తగిలాయి..!!

అలా కొంత సేపు గింజుకొన్న తర్వాత.. ఆదిత్య చలనం లేనట్టుగా ఉండిపోయాడు.

అలా ఆదిత్య కదలకుండా ఉండిపోవడంతో, సత్యం అతని దగ్గరికి వెళ్లబోతుండగా.. గోవింద రావు వద్దని వారించాడు..

అక్కడే ఉన్న సత్యనారాయణ రావు వైపు చూసి
"రావుా...!! నువ్వు వెళ్లి బిందెడు పసుపు నీళ్లు తీసుకురా...!! ప్రక్షాళన చేయాలి..!!"అని చెప్పగానే అవి తీసుకురావడానికి లోపలికి వెళ్ళాడు...

కొద్దిసేపటికి పసుపు నీళ్ల బిందెతో తిరిగి వచ్చాడు..

ఆదిత్య శరీరం మొత్తం చీరతో చుట్టి వేయబడి ఉంది... ఎక్కడ కొంచెం కూడా అతని శరీరం కనిపించడం లేదు..

గోవింద రావు సత్యం వైపు చూసి...
"మెల్లగా ఆదిత్య ముఖం పై ఉన్న చీరను కొద్దిగా తప్పించు...!!"అని చెప్పారు.

సత్యం ఆయన చెప్పినట్టు ఆదిత్య ముఖంపై కొద్దిగా చీరను తొలగించగానే..

ఆదిత్య సత్యం వైపు చూసి కోపంగా అరిచి, గింజుకోసాగాడు...

అలా అరవడంతో బెదిరిపోయిన సత్యం,
ఆదిత్య కి దూరంగా వచ్చి, గోవింద రావు వెనక్కి పరిగెట్టాడు..

ఆ తర్వాత గోవింద రావు పసుపు నీళ్ల బిందెలు అందుకొని మంత్రాలు చదువుతూ ఆదిత్య మీద పోయసాగారు..

పసుపు నీళ్ళు మీద పడగానే ఆదిత్య మరింతగా అరుస్తూ గింజుకోసాగాడు....

అలా కొంత సేపు గింజుకోని, చలనం లేనట్లుగా ఉండిపోయాడు...

అలా ఆదిత్య శరీరంలో చలనం ఆగిపోయిన వెంటనే....

అతని నోటినుండి నల్లని పొగ బయటకు వచ్చి, రెండుగా విడిపోయి, గాలిలో కలిసిపోయాయి...

గోవింద రావు గదిలోకి వెళ్లి ఆదిత్య మంచం పై ఉన్న అతని రుద్రాక్ష మాలను తిరిగి తీసుకు వచ్చి, అతని మెడలో వేశాడు...

"ఇప్పుడు తన ఒంటి మీద ఉన్న చీరని తీసేయండి...!!"అని అక్కడ ఉన్న ఇద్దరితో చెప్పాడు..

వాళ్లు ఆదిత్య శరీరానికి ఉన్న చీరని తీసేసారు...

ఆదిత్య స్పృహలో లేడు..!!

సత్యనారాయణ రావు, సత్యం సహాయంతో ఆదిత్య బట్టలు మార్చి, అతని మంచం పైన పడుకోబెట్టాడు...

బయట వాతావరణం కూడా వర్షం పూర్తిగా తగ్గి ప్రశాంతంగా ఉంది..

కరెంట్ కూడా వచ్చింది...

"రత్నం పరిస్థితి ఎలా ఉంది...!!??" అని అడిగాడు గోవింద రావు...

"తనకు వచ్చింది మామూలు మూర్ఛ అంతే..!! ఇప్పుడు బాగానే ఉంది చిన్నాన్న...!! గదిలో నిద్రపోతోంది...!!"

" మంచిది. సత్యం నువ్వు ఆమె నిద్రలేచిన తర్వాత జాగ్రత్తగా ఇంటి దగ్గర దింపెయ్.. ఇక్కడ జరిగే దాని గురించి ఎక్కడ మాట్లాడొద్దు అని చెప్పు..!!"

" తను చెప్పదు స్వామి..!! కానీ ఇంట్లో ఇంత జరిగిన గొడవ గురించి చుట్టుపక్కల వాళ్ళకి తెలియకుండా ఉంటుందంటారా..??" అన్నాడు సత్యం..

ఆ మాటలకు గోవింద రావు చిన్నగా నవ్వి..
"సత్యం నువ్వు గమనించావా..!!?? ఇప్పటివరకు ఉరుములు,మెరుపులతో పెద్ద వర్షం కురిసింది.. కానీ ఇంతకుముందే తగ్గుముఖం పట్టింది.. కాబట్టి చుట్టుపక్కల వాళ్ళకి ఇక్కడ జరిగే విషయం తెలిసే అవకాశం లేదు.."అని చెప్పగానే అవునన్నట్లు ఇద్దరు తలూపారు..

వీరి సంభాషణ ఇలా జరుగుతుండగా...
భయంతో నిండిన కళ్ళతో, బిత్తర చూపుల తో పనిమనిషి రత్నం నీరసంతో నడుచుకుంటూ గది నుండి బయటకు వచ్చింది..

అక్కడ కూర్చున్న గోవింద రావుతో భయంతో కంగారుగా ఏదో చెప్పబోతూ ముందుకు తూలి పడబోయింది..

పడిపోబోతున్న ఆమె భుజాలు పట్టుకున్నాడు సత్యం..!!

సత్యం ఆమెతో " నీ ఆరోగ్యం సరిగా లేదు.
జరిగింది ఏంటో మాకు తెలుసు..!! నువ్వు కంగారు పడొద్దు..!! పదా..!! నిన్ను మీ ఇంటి దగ్గర దింపుతాను..!"అన్నాడు.

అక్కడ పరిస్థితి మెల్లగా ఆమెకు అర్ధం అయింది..

"ఉంటానయ్యా..!"అని గోవింద రావు తో చెప్పగానే...!!

" మంచిది వెళ్లి రా...!! సత్యం నువ్వు కూడా రేపు పొద్దున్నే రా..!!"అని అన్నారు గోవింద రావు.

"స్వామి...! మరి..??" అని ఏదో చెప్పబోతుండగా..

"ప్రస్తుతం భయపడవలసిన అవసరం ఏమీ లేదు..!! నువ్వు జాగ్రత్తగా ఇంటికి వెళ్ళు..!!"
అని చెప్పగానే "సరే స్వామి..!!" అంటూ రత్నంని తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు...

" రావుా...!! తలపోటుగా ఉంది కొంచెం కాఫీ ఇవ్వగలవా..??"

" సరే చిన్నాన్న..!! ఒక ఐదు నిమిషాలు..!" అని చెప్పి వంట గదిలోకి వెళ్ళాడు..

సత్యనారాయణ రావు వంట గదిలోకి వెళ్లగానే.. గోవింద రావు బుర్ర మొత్తం ఆలోచనలతో వేడెక్కిపోయింది..

ఒక ఐదు నిమిషాలు తర్వాత రెండు కాఫీ కప్పులతో సత్యనారాయణ రావు వచ్చాడు.

ఒకటి ఆయన ముందు పెట్టి, మరొకటి తాను తీసుకున్నాడు...

కాఫీ తెచ్చిన పట్టించుకోకుండా గోవింద రావు ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు.

అది గమనించి " చిన్నాన్న..!!" అని పిలిచాడు..

ఆ పిలుపుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు..

"ఏమైంది..??" అన్నట్టుగా సత్యనారాయణ రావు వైపు చూశాడు..

" ఏంటి చిన్నాన్న.? అంతలా ఆలోచిస్తున్నారు..? ఆదిత్య గురించేనా..??"

" అవున్రా..!! వాడిని పట్టిపీడిస్తున్న శక్తి ఏంటో తెలియడం లేదు.. కానీ ఒక్కటి మాత్రం నిజం..దాని శక్తి మాత్రం చాలా ఎక్కువ..! ఇంతకుముందు నేను చూసిన దుష్టశక్తి లాంటిది మాత్రం ఇది కాదు..!! ఇంతకుముందు ఇలాంటి శక్తి నేను ఎక్కడ చూసి ఉండలేదు.విన్నది లేదు..!!" అంటూ బాధపడసాగాడు..

"అదేంటి చిన్నాన్న..!! అలాగ అంటారే...??
ఇప్పుడు కూడా మీ వల్లే కదా..!!అది వాడిని విడిచిపెట్టి పారిపోయింది..!! మరి దాని శక్తి ఎక్కువ అంటున్నారెందుకు?"

" ఇప్పుడు వచ్చింది అది కాదు..!! దాని కావలి శక్తులు..వాటిని వీడి మీదకి పంపించింది."

ఆ మాటలు విన్న సత్యనారాయణ రావు
"నిజమా..! చిన్నాన్న" అంటూ నోరు వెళ్ళబెట్టి ఆశ్చర్యపోయాడు..

ఆ మాటలకి గోవింద రావు దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి
"రావుా....!! నువ్వు నాతో పాటు ఎన్నిసార్లు  ఇటువంటి దుష్ట ఆత్మలను వదిలించడానికి వచ్చుంటావ్..??"

ఆ మాటలకి సత్యనారాయణ రావు కొద్దిగా ఆలోచించి.." చాలా కాలంగా మీతోనే ఉన్నాను కదా చిన్నాన్న..!! మా నాన్న చనిపోయిన తర్వాత ఆయన స్థానంలో మీతో పాటు ఉన్నాను కదా..!! అంటే దగ్గరగా ఒక 15 సంవత్సరాల నుంచి ఉంటున్నాను..!!"

" బాగా చెప్పావ్..!! ఒక్క విషయం ఆలోచించి చెప్పు..!! నేను ఆదిత్య మెడలో వేసిన రుద్రాక్ష మాల ఎక్కడిది..??"

" అది కాశీలో విశ్వేశ్వరస్వామీ సమక్షంలో వారం రోజులు పూజలు జరిపించి తెచ్చుకున్నారు కదా...!!"

" సరిగ్గా చెప్పావ్...!! మరి అటువంటి శక్తివంతమైన మాలని దుష్ట శక్తి పట్టిన వాడు ఎవడైనా తనంతట తానుగా మెడలో నుంచి తీయగలడా...??"

"లేదు...!!"

[SivaSai]

సరే..!! మనం అడవిలో పూజ జరిపించిన చోట చూసిన దుష్టశక్తి ఇదెనా...??"అని అడిగాడు గోవింద రావు..


అప్పటికీ సత్యనారాయణ రావు కి గోవింద రావు చెప్పుతున్నది ఎంటో అర్థమైంది..!!

"మీరు చెప్పింది నిజమే చిన్నాన్న..!!
నేను అంత దూరం ఆలోచించలేదు..!!"

" నేను అదేరా చెప్తుంది..!! కేవలం అది పంపించిన కావలి శక్తులలో రెండే ఇంత బీభత్సం సృష్టించాయి అంటే..!! అసలైన దుష్ట శక్తి బలం ఇంకెంత ఉంటుందో అని నేను ఆలోచిస్తున్నా...!!??"

" సరే అయితే ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం చిన్నాన్న...??"

" మనం వీలైనంత తొందరగా విజయవాడ బయలుదేరి వెళ్ళాలి.. శివుడిని ఎలాగైనా వెతికి పట్టుకోవాలి..!!"

" మరి ఆదిత్య ని ఈ పరిస్థితుల్లో వదిలేసి
వెళ్లడం ఎలా చిన్నాన్న..?? మనం ఉంటేనే పరిస్థితి ఇలా ఉంది.. మనం లేకపోతే వాడి ప్రాణానికే ప్రమాదం ఏర్పడే పరిస్థితి ఉంది."

" వాడిని ఇక్కడ క్షేమంగా చూసుకునే ఏర్పాట్లు చేసి, మనం బయలుదేరాలి ఎందుకంటే ఇంకొద్ది రోజుల్లో అమావాస్య వస్తుంది..!! ఆలోగా దాని గురించి పూర్తిగా తెలుసుకోవాలి..!! లేదంటే మన వాడి ప్రాణానికే ప్రమాదం..!!"

" సరే మరి ఏం చేద్దాం చిన్నాన్న..!!" అని మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా సత్యం అక్కడికి వచ్చాడు...

సత్యాన్ని చూసిన గోవింద రావు " అదేమిటి సత్యం..?? నిన్ను ఇంటికి వెళ్ళిపోమన్నాను కదా..!!? మళ్లీ వచ్చావే..??' అని అడిగారు.

"సార్ కి ఎలా ఉందో చూద్దామని,మనసు ఉండబట్టలేక వచ్చేసాను స్వామి..!!
సార్ కి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది..!!??"

"వాడు బాగానే ఉన్నాడు..! నువ్వుకూర్చో....!! సమయానికి వచ్చావు..! నాకు ఒక విషయం చెప్పు..! ఈ శ్రీశైలంలో నిత్యం దైవీక కార్యక్రమాలు జరిగే ప్రదేశం గుడి కాకుండా.. మరేదైనా పవిత్ర స్థలం ఉందా..??" అని అడిగాడు గోవింద రావు..

సత్యం కొద్దిసేపు ఆలోచించి ఎదొ గుర్తు వచ్చినవాడిలాగా ముఖం పెట్టీ
" ఒకటీ ఉంది స్వామి..!!" అని చెప్పగానే..

సత్యనారాయణ రావు కుతూహలంగా
"ఎక్కడా..??" అని అడిగాడు..

" మంజునాథ రావు గారి ఇల్లు " అని చెప్పాడు.

"ఆయన గురించి చెప్పు సత్యం..!!"అని అడిగాడు గోవింద రావు..

"ఆయన చాలా పెద్ద పండితుడు..!! తన ఇంటిలోనే చిన్న వేద పాఠశాల నడుపుతూ ఉన్నారు. శ్రీశైలదేవస్థానం కి సంబంధించిన ప్రతి పూజా కార్యక్రమాలలో ఆయన కచ్చితంగా పాల్గొంటారు...
చాలా మంచివారు.. ఊర్లో కూడా ఆయన తెలీని వాడంటూ ఎవరూ లేరు.. మన ఆదిత్య సార్ కి కూడా బాగా పరిచయం ఉంది.." అంటూ చెప్పుకొచ్చాడు..!!

" ఎలా పరిచయం..??" అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

"ఆ రావు గారికి ఒకత్తే కూతురు... ఆమె పేరు భువనేశ్వరి. ఆమెకి పెళ్లి చేసిన తర్వాత ఒక మనవరాలు పుట్టింది. ఆ పాప పేరు భానుమతి.కూతురు, అల్లుడు, మనవరాలు పుట్టిన సంవత్సరానికి
ఒక లారీ యాక్సిడెంట్లో చనిపోయారు.
ఆ తర్వాత భాను తాత గారి దగ్గరే పెరిగింది.. ఇక్కడ కాలేజీలోనే చదువుకుంటోంది..

" ఒకసారి మంజునాథ రావు గారికి భాను విషయంలో ఒక సమస్య వచ్చింది.."

" ఆ సమస్య ఏంటంటే....
ఆ అమ్మాయిని, అదే కాలేజీలో చదివే ప్రిన్సిపాల్ కొడుకు ఏడుస్తున్నాడని మాకు కంప్లైంట్ చేశారు.. కంప్లైంట్ తీసుకోవడానికి మా వాళ్ళు కొంచెం భయపడ్డారు.. ఎందుకంటే ఆ కాలేజీ ప్రిన్సిపాల్ కి ఎమ్మెల్యేకి కలెక్షన్స్ ఉన్నాయి..
కానీ ఆదిత్య సార్ భయపడకుండా
ఈవ్ టీజింగ్ కేసు కాకుండా వాడిని
ఒక గంజాయి కేసుల్లో ఇరికించి,
స్టేషన్ లో పెట్టి మక్కెలు ఇరగదీసారు..
ఆ తర్వాత వాళ్ళ నాన్న వచ్చి స్టేషన్ లో గొడవ పెట్టాడు."

కానీ ఆదిత్య సార్ మాత్రం ఏమాత్రం బెదరకుండా " నీ కొడుకు పైన గంజాయి కేసు పెట్టాను. ఇంకొకసారి ఆ అమ్మాయి జోలికి వెళ్తే, ఈ విషయాన్ని మీడియాకు లీక్ చేస్తాను. నీ పరువు మొత్తం ఏమవుతుందో ఆలోచించుకో..!! నోరు మూసుకుని ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకుని ఉండు."అంటూ వార్నింగ్ ఇచ్చారు..

ఆ దెబ్బకి వాడు, వాడి కొడుకు బెదిరిపోయి, ఆ అమ్మాయి జోలికి వెళ్లడం మానేసాడు...

ఆ తర్వాత మంజునాథ రావుగారు వాళ్ళ భానుతో స్టేషన్కి వచ్చి, ఆదిత్య సార్ కి థాంక్స్ కూడా చెప్పారు.." అని జరిగినదంతా చెప్పాడు..

ఆ మాటలు విన్న సత్యనారాయణ రావు గోవింద రావు వైపు చూసి నవ్వుతూ..
" మనోడు గట్టోడే చిన్నాన్న..!! అయితే వీడిని ఆయనకు అప్పగిస్తే మంచిది..!!"
అని అన్నాడు..

"సరిగ్గా చెప్పావురా రావు..!! రేపొద్దున ఆయన ఇంటి దగ్గరికి వెళ్లి కలుద్దాం..!! సత్యం రేపొద్దున్న మమ్మల్ని ఆ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళు..!" అని చెప్పారు గోవింద రావు..

"సరే స్వామి...!! నేను బయలుదేరుతాను.! పొద్దున్నే 7:00 కు వచ్చి మమ్మల్ని తీసుకువెళతాను.."అని చెప్పి అక్కడ నుంచి బయల్దేరిపోయాడు..

ఆ తర్వాత గోవింద రావు ఆదిత్య గదికి వెళ్లి చూశారు.. ఆదిత్య నిద్రపోతూ ఉన్నాడు.

గోవింద రావు మనశ్శాంతిగా ఊపిరి పీల్చుకొని, తలుపు దగ్గరగా వేసి వచ్చేశారు.

ఆ తర్వాత సత్యనారాయణ రావు,
గోవింద రావు ఇద్దరూ భోజనం చేసి, పడుకున్నారు.

మరుసటి రోజు తెల్లవారుజామున సమయం 5:00.....

గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు
ఒకే గదిలో పడుకున్నారు.

వారి గది తలుపులు ఎవరో కొట్టడంతో ఇద్దరికి మెలుకువ వచ్చింది..

సత్యనారాయణ రావు వెళ్లి తలుపు తీశాడు.

ఎదురుగా ఆదిత్య....!!!

ఒక్క క్షణం జడుచుకున్నాడు సత్యనారాయణ రావు.

సత్యనారాయణ రావు అలా భయపడేసరికి
ఆదిత్య నవ్వుతూ...!!"ఏమైంది బాబాయ్ అంతలా భయపడ్డావ్..!!" అన్నాడు..

సత్యనారాయణ రావు ఏదో చెప్పబోతూ ఉండగా వెనుక గోవింద రావు వచ్చి,
"పొద్దున్నే నువ్వు అలా తలుపు కొట్టడంతో భయపడ్డాడు అంతే..!! నువ్వు ఎప్పుడు లేచావ్ నాన్నా..??"

" ఇప్పుడే తాతయ్య..!! రాత్రి బాగా నిద్ర పట్టింది..!! నాకు మెలకువ రాలేదు..
మీరు ఎప్పుడు వచ్చారు..??"అని అడిగాడు.

"మేము వచ్చేసరికి రాత్రి చాలా పొద్దుపోయింది.. అప్పటికే నువ్వు మంచి నిద్రలో ఉన్నావ్.. నిన్ను డిస్టర్బ్ చేయడం ఎందుకని నిద్ర లేపలేదు.. మేము భోంచేసి పడుకున్నాము"

"సరేగాని..!! ఇంతకి వెళ్లిన పని ఏమైంది తాతయ్య..?? దాని గురించి ఏమైనా తెలిసిందా..??"

" ఇప్పుడు ఆ గొడవంతా ఎందుకురా..?
నువ్వు వెళ్లి రెస్ట్ తీసుకో..!! ఈరోజు గుడికి వెళ్లి నీ పేరును పూజలు చేయిస్తున్నా..!!
మిగిలిన విషయాలు వచ్చాక మాట్లాడుకుందాం..!!"

" సరే తాతయ్య..!! "అని చెప్పి ఆదిత్య వెళ్ళిపోయాడు..

ఆదిత్య వెళ్లిపోయాక గది తలుపు మూసాడు గోవింద రావు..

ఆయన వెనకే ఉన్న సత్యనారాయణ రావు గోవింద రావు తో "అదేంటి చిన్నాన్న..??
నిన్న జరిగింది వాడికి ఎందుకు చెప్పలేదు?'

"వద్దురా రావు..?? నిన్న అడవిలో జరిగింది వాడికి తెలిస్తే, మనకేదైనా చెడు జరుగుతుందేమోనని మనల్ని ఊరికి పంపించేస్తాడు.. వాడు ఇంత ప్రమాదంలో ఉన్నాడని తెలిస్తే వాడు కూడా మనశ్శాంతిగా బ్రతకలేడు....

నా విష్ణురావు ని, వీడిలో చూసుకుని బ్రతుకుతున్నాను.. వీడికి ఏమైనా అయితే నేను తట్టుకోలేను. కొన్ని విషయాలు వీడికి తెలియక పోవడమే మంచిది.. సరే నువ్వు త్వరగా రెడీ అవ్వు,మనం బయలుదేరాలి." అని చెప్పాడు గోవింద రావు..

కానీ గోవింద రావుకి తెలియని విషయం ఏమిటంటే....!! వీరిద్దరి సంభాషణ మొత్తం గది బయట నుంచొని ఆదిత్య వింటున్నాడు....

తాత గారి మాటలు విన్న ఆదిత్య...

ఆయనకి తన మీద ఉన్న ప్రేమ అర్థమై కళ్ళ వెంట నీళ్ళు కారాయి..

అసలు ఆదిత్య కి ఉదయం నాలుగు గంటలకే మెలకువ వచ్చింది..
తన గదిలో చెల్లాచెదురుగా పడివున్న సామాను, గాజు ముక్కలు చూసి అనుమానం వచ్చింది.. వంటగదిలోకి వచ్చి గిన్నెలను చూసాడు.. గిన్నెలలో చేసిన వంటలు అలాగే ఉన్నాయి... తన ఒంటిపై బట్టలు చూసుకున్నాడు.. రాత్రి తన పడుకున్నప్పుడు ఆ బట్టలు వేసుకోలేదు..
పైగా ఆ బట్టలకి అక్కడక్కడ పసుపు అంటుకుని ఉంది.. రాత్రి ఏదో జరిగిందని ఆదిత్య అనుమానం వచ్చింది.. అందుకనే తనకు ఏమీ తెలియనట్టు ఉదయం తాతగారిని అడిగాడు..

అసలు రాత్రి ఏమైందో తెలుసుకోవాలని సత్యం కి ఫోన్ చేశాడు..

రెండు సార్లు చేసిన తర్వాత సత్యం ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసాడు..

చేసిన వెంటనే ఆదిత్య మాట్లాడే లోపే
" సార్ ఎలా ఉన్నారు సార్...?? ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నారు కదా..!!? ప్రమాదం ఏమీ లేదు కదా..!!?"అంటూ ప్రశ్నల వర్షం కురిపించాడు...

"అసలు ఏమైంది సత్యం నాకు..?? రాత్రి అసలు ఏం జరిగింది..??"అని అడగగానే సత్యం మొత్తం జరిగిందంతా చెప్పేసాడు..

జరిగింది విన్న ఆదిత్య కి మొత్తం అర్థమైంది.

"సరే నువ్వు నాకు ఏమీ చెప్పలేదు అన్నట్లుగానే ఉండు..!! ఈ విషయం తాతగారికి తెలియకూడదు సరేనా...!!"

" ఓకే సార్..!! నేను ఏమి చెప్పను..!!" అంటూ ఫోన్ పెట్టేసాడు..

ఆదిత్య తిరిగి తన బెడ్ మీదకు వెళ్లి పడుకున్నాడు.. వెంటనే నిద్ర పట్టేసింది..

సమయం ఉదయం 9:00...

ఆదిత్య ఇంటి తలుపు ఎవరో కొడుతున్నారు...

ఆదిత్య మెలుకువ వచ్చింది..

గది బయటకు వచ్చాడు..

ఇంట్లో ఎవరూ లేరు...

ఎవరా..!! అని తలుపు తీసి చూశాడు..

ఎదురుగుండా భాను నవ్వుతూ కనిపించింది..

కొత్త బట్టలలో మెరిసిపోతూ దేవకన్యలా ఉంది....

ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయి " ఏయ్ భాను..!!
నువ్వేంటి ఇక్కడ..!?" అని అడిగాడు..

" లోపలికి రావచ్చా సార్...!! బయటే ఉండిపొమ్మంటారా...!??" అని నవ్వుతూ అడిగింది...

ఆదిత్య కూడా ఆ మాటలకి నవ్వుతూ..
" సోరీ..!రా లోపలికి..." అంటూ లోపలికి పిలిచాడు....

"ఇలా కూర్చో..!!" అని చెప్పి సోఫా ని చూపించి తను కూడా కూర్చున్నాడు.

"ఏంటి ఇలా వచ్చావ్..? మళ్లీ వాడితో ఏమైనా ప్రాబ్లమా...?"అని అనుమానంగా అడిగాడు..

ఆ మాటలు విన్న భాను
"ఏం సార్..!! ప్రాబ్లం ఉంటేనే కానీ
మీ ఇంటికి రాకూడదా...!!? స్టేషన్ కి మీకోసం వెళ్లాను. మీకు హెల్త్ బాలేదు..
లీవ్ లో ఉన్నారు". అని చెప్తే ఇక్కడికి వచ్చాను.."

ఆదిత్య చిన్న నవ్వు నవ్వి " సారీ..!
ఇల్లు వెతుక్కుంటూ వస్తే...!! ఏదైనా ప్రాబ్లం ఏమో అనుకున్నాను..!!"

ఈసారి భానుకి ఒళ్ళు మండింది..
అందుకనే ఆదిత్య తో వెటకారంగా
"అవును సార్..! చాలా పెద్ద ప్రాబ్లం ఉంది..!
ఈరోజు నా బర్త్ డే.. సెలబ్రేషన్ కి సెక్యూరిటీ కావాలని మీ ఇంటికి వచ్చాను..!!"
అని అంది..

ఆ మాటలకి ఆదిత్య పగలబడి నవ్వాడు.
నవ్వు ఆపుకుంటూ.."సోరీ.. సోరీ..
హ్యాపీ బర్త్డే టూ యు.." అంటూ
షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చాడు..."

"థాంక్యూ...! సాయంత్రం మా ఫ్రెండ్స్ అందరికీ మా ఇంట్లో చిన్న ట్రీట్ ఇస్తున్నాను..దానికి మీరు తప్పకుండా రావాలి.."

" మీ ఫ్రెండ్స్ తో ఎంజాయ్ చెయ్..!!
మధ్యలో నేనెందుకు..?? "

"మిమ్మల్ని యుద్ధానికి పిలవటం లేదు కదా సార్.!! పార్టీ కోసమే కదా..! పిలుస్తోంది...!!సాయంత్రం మీరు వస్తున్నారు అంతే..!! " అంటూ సోఫాలో నుంచి లేచింది.

"సరే తప్పకుండా వస్తాను..!!" అంటూ నవ్వాడు ఆదిత్య..

భాను వెళ్ళిపోతూ.." బాయ్ సార్..!! ఈవినింగ్ తప్పకుండా రావాలి.."అంటూ నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయింది..

ఆమె వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు ఆదిత్య.. జేబులోని ఫోన్ మోగడంతో
ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు...

మరోపక్క....!!

మంజునాథ రావు గారి ఇంటికి ముగ్గురు వెళ్ళారు.

లోపలికి వెళ్ళగానే ఒక పనివాడు వాళ్లకి ఎదురొచ్చి,గోవింద రావు వైపు చూసి,
చేతులు కట్టుకుని,"ఎవరు కావాలి అయ్యా.?" అని అడిగాడు..

"మంజునాథ రావు గారు కావాలి..!" అని చెప్పాడు సత్యం..

" అయ్యగారు పూజలో ఉన్నారు అండి..!!
తమరెవరు..??"

"నా పేరు గోవింద రావు.. విజయవాడ నుంచి వచ్చానని చెప్పు..!!"

"సరే మీరు కూర్చోండి..! పది నిమిషాల్లో వస్తారు..!"అని చెప్పిన పని వాడు వెళ్ళిపోతుండగా..

" ఎస్సై ఆదిత్య గారు పంపించారని చెప్పు.."
అని అన్నాడు సత్యం...

ముగ్గురు కూర్చున్నారు..

పనివాడు టీ తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు...

టీ తాగడం పూర్తయిన తర్వాత గోవింద రావు లేచి నుంచుని ఇంటిని పరిశీలించ సాగాడు..

అది రెండు అంతస్తుల పురాతన భవనం..

చాలా కాలం క్రితం కట్టినది..
ఆ ఇల్లు గోవింద రావు కి బాగా నచ్చింది..

ఆ ఇంటి గోడలపై ఉన్న ఫోటోలు ఒక్కొక్కటిగా పరిశీలించసాగాడు..

పరిశీలిస్తున్న వాడు కాస్త ఒక ఫోటో దగ్గరకు వచ్చి ఆగిపోయాడు...

ఫోటో చూస్తూ ఉండగానే....!!!

"ఏరా..! ఇన్నాళ్ళకి గుర్తొచ్చానా...??"
అన్న పిలుపు వెనక నుంచి వినిపించింది.

గోవింద రావు కూడా నవ్వుతూ వెనక్కి తిరిగాడు...!!

ఎదురుగుండా తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు మంజునాథ రావు నుంచుని ఉన్నాడు..

మంజునాథ రావు, ఆనందంతో గోవింద రావు వాటేసుకున్నాడు...

వాళ్ళిద్దరినీ అలా చూసి సత్యనారాయణ రావు, సత్యం ఇద్దరు ఆశ్చర్యపోయారు..

మంజునాథ రావు గోవింద రావు ని కుర్చీలో కూర్చోబెట్టి "ఎన్నాళ్ళయింది రా..!!
నిన్ను చూసి....!! మళ్లీ ఇప్పుడే చూడడం..!! అయినా వచ్చిన వాడివి పేరు చెప్పడం ఎందుకు రా..?? మళ్లీ ఎస్సై రికమండేషన్ ఒకటి..! నేరుగా నా దగ్గరకు రావచ్చు కదా..!!" అని అడిగాడు.

"నువ్వు అని, నాకు తెలియదు రా..!!
పనిమీద మీ ఊర్లో ఉండే ఒక పెద్ద పండితుడు దగ్గరికి తీసుకు వెళ్ళమంటే, మా సత్యం మీ దగ్గరకు తీసుకొచ్చాడు.. లోపలికి వచ్చాక గోడమీద ఫోటోను చూసిన తర్వాత నాకు అర్థం అయింది. అది నువ్వేనని..!!"అని చెప్పాడు..

సత్యనారాయణ రావు మధ్యలో కల్పించుకొని.."చిన్నాన్న..!! ఈయన ఎవరో తెలుసుకోవచ్చా..??"అని అడిగాడు..

" వీడు నేను చిన్ననాటి స్నేహితులం.
ఒకే వేద పాఠశాలలో కలిసి చదువుకున్నాం.. మీ నాన్నకి బాగా తెలుసు.. మా ఇళ్లు కూడా పక్క పక్కనే ఉండేవి.. మాకు పెళ్లయి పిల్లలు పుట్టెంత వరకు కూడా కలిసే ఉన్నాం.
ఆ తర్వాత వీడికి శ్రీకాళహస్తి దేవస్థానం లో పురోహితుడిగా అవకాశం వచ్చిందని వెళ్ళాడు.. కొంతకాలం ఉత్తరాలు రాశాడు.
ఆ తర్వాత నుంచి అది కూడా లేదు.
మళ్లీ ఇప్పుడే చూడడం..!!" అని మంజునాథ రావు గురించి చెప్పాడు గోవింద రావు.

మంజునాథ రావు వైపు చూసి..
"నువ్వు ఉత్తరాలు రాయడం మానేసిన తర్వాత ఏమైందోనని నిన్ను చూడడానికి నేను శ్రీకాళహస్తి వచ్చాను. కానీ నువ్వు అక్కడ లేవు. నీ భార్య జయలక్ష్మి చనిపోయిందని విన్నాను. అసలు ఏం జరిగింది రా..??"అని అడిగాడు.

మంజునాథ రావు మాట్లాడుతూ.....!!
"శ్రీకాళహస్తి వచ్చిన తర్వాత నాకు క్షణం తీరిక లేకుండా పనులు ఉండేవి. ఒకరోజు జయలక్ష్మి ఆరోగ్యం పాడైంది. తనకి విషజ్వరం సోకింది. తనకి మందులు ఇచ్చి, జాగ్రత్తగా చూసుకోమని పని వాళ్లకి చెప్పాను. ఆరోజు గుడిలో పనులు ముగించుకొని, నేను ఇంటికి వచ్చేసరికి తన జ్వరం మరింతగా పెరిగిపోయింది. ఆమెను ఆస్పత్రిలో చేర్పించాము. కానీ ఫలితం లేక పోయింది.. నాలుగు సంవత్సరాల వయసున్న నా కూతురు భువనేశ్వరిని,
నా చేతుల్లో పెట్టి కన్నుమూసింది.. తను చనిపోయిన తర్వాత ఆ ఇంట్లో నేను ఉండలేకపోయాను. ఇక్కడ విషయాలు నీతో చెప్పి బాధ పెట్టడం ఇష్టం లేక,
నేను ఈ శ్రీశైలం దేవస్థానంలో పురోహితుడిగా స్థిరపడిపోయాను..
అలా సంవత్సరాలు గడిచాయి.. కూతురిని గారాబంగా పెంచాను.. పెళ్లి వయసు వచ్చాక అమెరికాలో ఉండే సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ కి ఇచ్చి పెళ్లి చేసి, అమెరికా పంపించాను.. వాళ్లకి ఒక పాప పుట్టింది.. ఒకసారి నన్ను చూడడానికి ఇండియాకి వచ్చారు..ఆ రోజు నా కూతురు పుట్టిన రోజు..నా మనవరాలు కి జ్వరంగా ఉండడంతో పాపని ఇంట్లో పెట్టి వాళ్లు గుడికి వెళ్లి వస్తుండగా లారీ యాక్సిడెంట్ లో ఇద్దరు చనిపోయారు.ఆ తర్వాత నా మనవరాలనీ చూసుకుంటూ ఇలా బ్రతుకుతున్నాను.." అంటూ కంటతడి పెట్టుకున్నాడు..

మంజునాథ రావు చెప్పింది విన్న అందరికీ
బాధతో గుండెలు బరువెక్కాయి..

ఇంటికి వచ్చిన వాళ్ళు అలా బాధ పడడం చూసి, మంజునాథ రావు మనసులో బాధ పడ్డాడు.. ఆ వాతావరణాన్ని తేలిక పరచాలని, కళ్ళు తుడుచుకుని "నా గొడవ ఎందుకు కానీ..? ముఖ్యమైన పని మీద వచ్చాను అని చెప్పావ్..!! ఏం పని రా అది...?" అని అడిగాడు..

"నీకు ఎస్సై ఆదిత్య తెలుసా...!!"అని అడిగాడు గోవింద రావు..

" తెలియకపోవడం ఏమిటి..?
నా మనవరాలు విషయంలో నాకు చాలా సహాయం చేశాడు.. చాలా మంచి వ్యక్తి..
అయినా అతని గురించి అడుగుతున్నావు ఏదైనా పని ఉందా..!!??"అని అడిగాడు మంజునాథ రావు..

ఆ మాటలకి ముగ్గురు నవ్వారు....

ఎందుకు నవ్వుతున్నారో అర్థంకాక అయోమయంగా ముఖం పెట్టాడు మంజునాథ రావు..

" ఇప్పుడు నేను అడిగిన దాంట్లో
అంత నవ్వు దేనికి వచ్చింది రా...!! "

" ఎందుకంటే ఆదిత్య ఎవరో కాదు రా..!!
నా మనవడు ఆదిత్య రావు...!!"

ఆ మాట విని మంజునాథ రావు ఆశ్చర్యపోయాడు..

" ఏంట్రా నువ్వు అనేది..!? ఆదిత్య
మన విష్ణురావు కొడుకా...?? మరి వాడు ఎప్పుడు నాకు ఊర్లో కనిపించలేదు.. వాడిని ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకురాలేదు.."అంటూ ఆనందంతో ఉబ్బితబ్బిబ్బయ్యారు..

ఆ మాటలు విన్న గోవింద రావు సమాధానం చెప్పకుండా కొంచెంసేపు మౌనం వహించారు..

గోవింద రావు మౌనం వహించేసరికి..
సత్యనారాయణ రావు మాట్లాడుతూ..
" తమ్ముడు చిన్నాన్న కి ఇష్టం లేని ప్రేమపెళ్లి చేసుకున్నాడు. దాంతో ఆయనకు కోపం వచ్చి,ఇంటి నుంచి బయటకు పంపేశారు.
ఆయనకి కోపం తగ్గి, తిరిగి తమ్ముడి కొసం వచ్చేసరికి తమ్ముడు చనిపోయాడు.."
అని చెప్పడం ముగించాడు..

మొత్తం విన్న మంజునాథ రావు, గోవింద రావు భుజంపై తడుతూ..." జీవితం అంటే ఇంతేరా రావు..!! చూశావా రా...!!
నీకు చివరికి మనవడు మిగిలాడు. నాకు మనవరాలు మిగిలింది. పోయిన వాళ్ళ గురించి బాధ పడకుండా ఉన్న వాళ్ళని చూసుకుంటూ బతకాలిరా..!!
అదే జీవితం..!!"అని అన్నాడు..

అప్పటికి సమయం ఉదయం 9.00 గంటలయింది..

అలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా పనివాడు వచ్చి " అయ్యగారు.. టిఫిన్ సిద్ధంగా ఉందండీ..!!"అని చెప్పాడు.

" హా.. వస్తున్నా..!!"అని పనివాడితో చెప్పి,
"అందరం టిఫిన్ చేద్దాం రండి."అన్నాడు.

"అది కాదురా చెప్పాను కదా..!! ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి అనీ..!!"
అని గోవింద రావు ఏదో చెప్పబోతూ ఉండగా..

" ఒరేయ్ రావు..!! నా సంగతి తెలుసుకదా..
ఆత్మారాముడు శాంతిస్తేనే కానీ...
నేను ఏమి వినలేను..!! ఏ పని చేయలేను..
కాబట్టి ఇంకేం మాట్లాడకుండా టిఫిన్ చేద్దాం పద..!!' అంటూ గోవింద రావు భుజాన్ని పట్టుకుని పైకి లేపి, టిఫిన్ చేయడానికి వెళ్లారు..

కొంతసేపటికి అందరూ టిఫిన్లు పూర్తయ్యాయి..

పనివాడు వచ్చి అందరికీ టీలు అందించాడు..

మంజునాథ రావు కుర్చీలో గోవింద రావు పక్కన కూర్చుని.." ఇప్పుడు చెప్పరా రావు..!
ఆ ముఖ్యమైన పని ఏంటో...??" అని అడిగాడు..

"నా మనవడి పరిస్థితి ఏమీ బాగోలేదు రా.?
ఏదో తెలియని దుష్ట శక్తి వాడిని పట్టిపీడిస్తోంది...!! దానిని వదిలించడానికి నాకు నీ సహాయం కావాలి..!!" అని అడిగాడు..

గోవింద రావు చెప్పింది మంజునాథ రావు కి పూర్తిగా అర్థం కాలేదు..

"అసలు ఏం జరిగింది పూర్తిగా చెప్పరా..??"
అని అడగగా సత్యం మధ్యలో కల్పించుకొని.. " స్వామి నేను చెప్పొచ్చా..??' అని గోవింద రావు అని అడిగాడు.

"చెప్పు సత్యం" అని అన్నాడు..

సత్యం కేసు విషయమై ఆదిత్య అడవికి వెళ్లడం దగ్గర నుంచి, అక్కడికి వెళ్లి వచ్చిన తర్వాత, జరిగిన పరిస్థితుల గురించి పూర్తిగా వివరించాడు..

గోవింద రావు కూడా మొదటిసారి ఆదిత్య తన ఇంటికి వచ్చినప్పుడు జరిగిన విషయాన్ని, ఆ తర్వాత అది ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి అడవికి వెళ్ళినప్పుడు జరిగిన సంఘటనలని, ముందురోజు రాత్రి జరిగిన సంఘటన గురించి కూడా చెప్పాడు.

జరిగిందంతా విన్నాడు మంజునాథ రావు..

" ఇదిరా జరిగింది..!! దాని నుంచి ఆదిత్యని ఎలాగైనా కాపాదామని విజయవాడ వెళ్తున్నాను. కానీ ఆదిత్యని ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉంచడం మంచిది కాదు.. అందుకని నేను వచ్చేంతవరకు వాడిని మీ ఇంట్లో ఉంచుదామని అడగడానికి వచ్చాను."

"అదేం మాట రా..!! నువ్వు వచ్చేంతవరకు వాడిని క్షేమంగా చూసుకునే బాధ్యత నాది.
నువ్వు జాగ్రత్తగా వెళ్ళిరా...!!"

" సరే రా...!! వాడిని సాయంత్రంలోగా
మీ ఇంటికి పంపిస్తాను..!!" అని బయలుదేరుతుండగా..

సరిగ్గా అప్పుడే భాను లోపలికి వచ్చింది..

భాను లోపలికి రావడం చూసిన మంజునాథ రావు " అదిగోరా
నా మనవరాలు భానుమతి.."అంటూ పరిచయం చేశాడు..

భానుమతి మంజునాథ రావు తల్లి గారి పేరు.. విషయం గుర్తొచ్చి గోవింద రావు మనసులో నవ్వుకుని " అమ్మ పేరే పెట్టావ్.."
అని అన్నాడు..

గోవింద రావు వంక విచిత్రంగా చూసి " ఎవరు తాతగారు..మన బంధువులా..??" అని అమాయకంగా అడిగింది.

గోవింద రావు ని చూపిస్తూ..!" వీడు నా చిన్ననాటి స్నేహితుడు గోవింద రావు. అతను అతని అన్న గారి అబ్బాయి సత్యనారాయణ రావు..!! ఆ పక్కన ఉన్న తన గురించి నీకు తెలుసు కానిస్టేబుల్ సత్యం.."పరిచయం చేశాడు..

" అవునా..!!" అంటూ గోవింద రావు పాదాలకు నమస్కరించింది..

" దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ.." అని దీవించాడు..

"ఇదిగో భాను నీకో విషయం తెలుసా..!!
నీకు ఎస్సై ఆదిత్య తెలుసు కదా..!! అతను ఎవరో కాదు..!! నా స్నేహితుని మనవడు.!!
మరొక విషయం ఒక పది పదిహేను రోజులపాటు ఆదిత్య మనం ఇంట్లోనే ఉంటాడు సిద్ధం చేయించు" అని చెప్పాడు

ఆ మాటలు విని ఆశ్చర్య పోయింది..

" అంటే..! ఆదిత్య గారు మన ఇంట్లోనే ఉంటారా. తాతయ్య...!!??"

" అవునమ్మా...!! ముందు పైగది శుభ్రం చేయించు..!!"అని చెప్పగానే ఆదిత్య ఇంటికి వస్తున్నాడు అన్న ఆనందంతో మేడపైకి పరిగెట్టింది..

గోవింద రావు,భానుని చూస్తూ మహాలక్ష్మిలా ఉంది. అనుకోకుండా ఉండలేక పోయాడు..

ఇక మంజునాథ రావు వైపు చూసి..!!
"సరేరా..! నేను బయలుదేరుతాను..! ఆదిత్య సాయంత్రం కల్లా మీ ఇంట్లో ఉంటాడు.." అని చెప్పి ముగ్గురు అక్కడ నుంచి బయలుదేరారు...


ఇంకా ఉంది.....!!!

[SivaSai]

Naralu tegi pothunna feeling vsthundi siva garu mee ee story chaduvuthuntee.. but horror also too extreme.. antha bhayamkaramga rayakandi.. konchem horror dose tagginchandi ..:)

Hats off to your story andi..

khaidi no 402 ni minchi undi ee story ..

Inka Chala Undi


Anyone Guess E Story Lo Heroine Undi Ani Evarina Anukuntunaraa


Twaralo Inko Person Vastadu E Story Ni Dummu Leputadu

[SivaSai]

Sorry Friends Today Update Is Delayed 

Update With In Afternoon 3:00 P.M

[SivaSai]

Part - 15

తనని ఆయన ఇంటికి ఎందుకు పంపిస్తున్నారు అని అడిగితే తన పేరున హోమం జరిపిస్తున్నామని, దాని కోసం పది రోజుల పాటు అక్కడే ఉండాల్సి వస్తుందని, ఆదిత్యతో చెప్పారు..

ఆదిత్య కూడా సరేనని మారు మాట్లాడకుండా  ఒప్పుకున్నాడు..

ఆ రోజు సాయంత్రం మంజునాథ రావుకి చెప్పినట్టుగానే ఆదిత్యని అతని ఇంటికి పంపించాడు..

అదే రోజు సాయంత్రం శివుడికోసం, గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు, విజయవాడ బయలుదేరారు..

ఆదిత్య విషయాలు తమకు ఎప్పటికప్పుడు తెలియజేస్తూ ఉండమని, సత్యంతో చెప్పి వాళ్లు బయలుదేరారు..

కానీ వాళ్లకి తెలియని విషయం ఏమిటంటే మంజునాథ రావు గారి ఇంట్లో జరిగినదంతా
సత్యం ఆదిత్య కి పూసగుచ్చినట్లు చెప్పేసాడు...

మరుసటి రోజు మధ్యాన్నం కి విజయవాడ చేరుకున్నారు.. అక్కడనుంచి ఇంటికి చేరుకున్న తర్వాత ప్రయాణ బడలిక వల్ల, విశ్రాంతి తీసుకున్నారు..

మరుసటి రోజు ఉదయం శివుడి కోసం ఇద్దరు అప్పుడు అతనుండే అతని ఇంటికి వెళ్లారు.. కానీ వెళ్లిన చోట ఇల్లు పూర్తిగా పాడు పడిపోయి ఉంది..

చుట్టుపక్కల ఇళ్లు కూడా ఏమీ లేకపోవడంతో, వారి గురించి వాకబు చేయలేకపోయారు..

శివుడు అక్కడ లేడనే ఆలోచన,
గోవింద రావుని, నిలువునా కుంగదీసింది..

చేసేదేమీ లేక అక్కడ నుంచి కొద్దిగా ముందుకు రాగానే.. గోవింద రావు కళ్ళు తిరిగి పడిపోబోయాడు...

సత్యనారాయణ రావు వెంటనే గట్టిగా పట్టుకొని, అక్కడ దగ్గరలో ఉన్న ఒక ఆలయానికి గోవింద రావు ని తీసుకు వెళ్ళాడు..


అది దుర్గా దేవి ఆలయం...!!


దాన్ని చూస్తుంటే ఈ మధ్యనే కట్టినట్టు ఉన్నారు...

సత్యనారాయణ రావు, ఆయనను ఆలయంలో కూర్చోబెట్టి, అక్కడ ఉన్న మంచినీరు తీసుకువచ్చి, గోవింద రావు చేత తాగించాడు.

కొంతసేపటికి గోవింద రావు కోలుకున్నాడు..

ఆ రోజు శుక్రవారం...!!

అమ్మవారి ఆలయం భక్తులతో కిటకిటలాడుతూ ఉంది..

శివుడు అక్కడ లేకపోవడంతో, ఏం చేయాలో తోచక సత్యనారాయణ రావు మౌనంగా గోవింద రావు పక్కన కూర్చున్నాడు..

గోవింద రావు మాత్రం గర్భగుడిలో ఉన్న అమ్మవారి వైపు చూస్తూ.. కళ్ళు మూసుకొని ప్రార్థించసాగాడు.. సత్యనారాయణ రావు కూడా కళ్ళు మూసుకుని అమ్మవారిని ప్రార్థించసాగాడు

అలా బాధ తో కళ్ళు మూసుకొని ప్రార్థిస్తున్నా గోవింద రావు కి "తాతయ్య..!!" అని పిలుపు వినిపించింది..

అలా పిలుపు వినిపించడం తో కళ్ళు తెరిచి చూసాడు గోవింద రావు, ఆయన పక్కనే ఉన్న సత్యనారాయణ రావు కూడా ఆశ్చర్యంగా కళ్ళుతెరచి చూశాడు..

ఎదురుగుండా ఒక చిన్న పాప తెల్లటి పట్టు గౌను ధరించి, ఒంటినిండా నగలు ధరించి, పాలవంటి తెల్లని నవ్వుతో గోవింద రావు ముందు నుంచుని ఉంది..

అలా నవ్వుతూ ఉన్న ఆ పాప ని చూసేసరికి గోవింద రావు మనసులో అప్పటిదాకా ఉన్న దిగులంతా ఒక్కసారిగా పోయింది.. తనకి కూడా తెలియకుండానే తన ముఖంపై చిరునవ్వు వెలిసింది.

సత్యనారాయణ రావు కి కూడా ఆ పాప ని చూస్తే ముచ్చటేసింది....

ఆ పాప వయసు మహా అయితే
ఒక 3 సంవత్సరాలకి మించి ఉండదు..

తన వైపు నవ్వుతూ ఉన్న పాప ని చూసి గోవింద రావు నవ్వుతూ.." ఏం కావాలి అమ్మ..??" అని ప్రేమగా అడిగాడు..

నవ్వుతూ తన చేతులని గోవింద రావు ముందు చాపింది... అందులో కాగితంతో చేసిన ఒక గిన్నెలో ప్రసాదం ఉంది..

దాన్ని గోవింద రావు చూపిస్తూ..
" ప్రసాదం తీసుకోండి తాతయ్య...!!" అని అంది..

గోవింద రావు ఆ పాప చేతినుండి ప్రసాదం తీసుకుంటూ.."నీ పేరేమిటి తల్లి..?" అని అడిగారు..

"కాత్యాయని..!!" అని చెప్పి అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోతుండగా..

ఆ పాప కొద్ది దూరం వెళ్ళగానే, ఆమెను వెతుక్కుంటూ ఆ పాప తల్లిదండ్రులు వచ్చారు..

ఆ పాపను చూసిన వెంటనే ఆ పాప తల్లి
తనని ఎత్తుకొని," ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయావు..!!??
నీ గురించి గుడి అంతా వెతుకుతున్నాము...!!"
అంటూ ప్రేమగా కోప్పడింది..

అక్కడికి కొంచెం దూరంగా వెతుకుతున్న ఆమె భర్తను పిలుస్తూ.." ఏవండీ..!! పాప ఇక్కడే ఉంది..!!"అని పిలవడంతో ఆమె భర్త కూడా అక్కడికి వచ్చాడు..

తన భార్య దగ్గర నుంచి పాపని ఎత్తుకొని..
" ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయావు తల్లి..??"అని ప్రేమగా అడిగాడు..

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానంగా " అదిగో ఆ తాతయ్యకి ప్రసాదం ఇద్దామని వచ్చాను." అని గోవింద రావు వైపు చూపించింది..

పాప తండ్రి గోవింద రావు వైపు చూశాడు..!!

కొంతసేపు పరీక్షగా చూసి.. వెంటనే అక్కడి నుంచి వేగంగా అమ్మవారి దగ్గర పూజ చేసుకుంటున్న
వృద్ధ దంపతుల దగ్గరకు వెళ్లి, అక్కడున్న వాళ్ళ చెవిలో ఏదో చెప్పి, గోవింద రావు వైపు చూపించాడు..

దంపతులిద్దరి ని చూస్తే బాగా డబ్బున్న వాళ్ళలా ఉన్నారు..

గోవింద రావు ని చూసిన వెంటనే
ఆ దంపతులిద్దరూ వేగంగా ఆయన దగ్గరకు వచ్చారు..

గోవింద రావు కి, సత్యనారాయణ రావు కి, అసలేం జరుగుతుందో, ఏమీ అర్థం కావడం లేదు..

వాళ్ళు వేగంగా రావడం చూసిన వెంటనే వీళ్లు కూడా లేచి నుంచున్నారు...

వెంటనే ఆ దంపతులిద్దరూ గోవింద రావు పాదాలపై పడ్డారు..

వాళ్లతో పాటు పాప తల్లిదండ్రులు కూడా ఆయన పాదాలకు నమస్కరించారు..

తన పాదాలపై అందరూ అలా అకస్మాత్తుగా పడడంతో..

గోవింద రావు "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ" అంటూ దీవించారు..

"దయచేసి పైకి లేవండి...?? ఎవరు మీరు..??" అని అడిగాడు..

ఆ వృద్ధ దంపతులలో భర్త మాట్లాడుతూ.
" స్వామి..!!తమరు గోవింద రావు గారే కదా.!?" అని అడిగాడు..

"అవునండి.." అని సమాధానమిచ్చారు..

" మమ్మల్ని గుర్తు పట్టలేదా స్వామి..?? 30 సంవత్సరాల క్రితం మా బాబుని మీరు, శివుడు గారు కలిసి కాపాడారు కదా..?? గుర్తుపట్టలేదా..!!" అని అడిగాడు..

కొద్దిరోజుల క్రితమే ఆ కథ గురించి గుర్తు చేసుకోవడం వల్ల, గోవింద రావు కి వెంటనే గుర్తొచ్చింది..

వెంటనే గోవింద రావు " ఓహో.. మీరా బాగున్నారా..?? మీ బాబు ఎలా ఉన్నాడు..? అని అడిగాడు..

ఆ మాటలకి ఆ దంపతులిద్దరూ నవ్వుతూ
"వీడే స్వామి..!! మీరు కాపాడిన
మా అబ్బాయి..!! కిషోర్..!! " అని పక్కనే ఉన్న ఆ పాప తండ్రిని చూపించారు..

అతన్ని చూడగానే గోవింద రావు చాలా సంతోషించాడు..

తన పక్కనే ఉన్న తన భార్య ని చూపించి
" ఈమె నా భార్య స్వామి..! పేరు నందిని.!"
పరిచయం చేశాడు..

ఆమె గోవింద రావు వైపు చూసి నమస్కరించింది..

ఆ వృద్ధ దంపతులలో భార్య మాట్లాడుతూ
" దయచేసి మా ఇంటికి రండి స్వామి..!!"అంటూ బ్రతిమాలింది..

ఆమెతో పాటు మిగిలిన వారు కూడా ఇంటికి రమ్మని బ్రతిమాలసాగారు

"దయచేసి ఇప్పుడు నన్ను బలవంతం పెట్టకండి..నాకు ఒక ముఖ్యమైన పని ఉంది.
మరోసారి తప్పకుండా వస్తాను..." అంటుండగా

అక్కడే తల్లి పక్కనే నుంచుని ఉన్న పాప
గోవింద రావు చెయ్యి పుచ్చుకుని..
" తాతయ్య..! మా ఇంటికి రావా ప్లీజ్..!!"
ప్రేమగా బ్రతిమలాడి ఉంది..

ఆ పాప అలా ముద్దుగా అనేసరికి గోవింద రావు మనసు కరిగిపోయింది..

పాపని ఎత్తుకొని, ఆమె బుగ్గకు ముద్దు పెట్టి,
"సరే పదండి వస్తాను..!!" అంటూ సత్యనారాయణ రావుతో కలిసి వారితో కారులో బయలుదేరారు..

కారు విజయవాడ వైపు బయలుదేరింది..

ఆ ముసలి దంపతులిద్దరి పేర్లు రఘునాథరెడ్డి, జానకి.

కొద్ది సేపు ప్రయాణం తర్వాత ఒక పెద్ద అధునాతనమైన భవంతి ముందు ఆ కారు ఆగింది..

కారులో నుంచి దిగగానే ఇంట్లోకి గోవింద రావు ని, సత్యనారాయణ రావు ని, సాదరంగా ఆహ్వానించారు...

అప్పటికే మధ్యాహ్నం వేళ అయింది..

గోవింద రావు ని సత్యనారాయణ స్వామి రఘునాథ రెడ్డి భోజనానికి పిలిచాడు..

అతని భార్య జానకి దగ్గరుండి వారికి భోజన ఏర్పాట్లు చూసుకుంది.

వారి భోజనాలు పూర్తయిన తర్వాత..

రఘునాథ రెడ్డి వారిద్దరిని విశ్రాంతి తీసుకోమని చెప్పి, గోవింద రావు కి సత్యనారాయణ రావు కి ఒక గదిని కేటాయించారు..

గోవింద రావు నిద్ర పోయారు..

సత్యనారాయణ రావు కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకొని.. సాయంత్రం అవుతుండగా..
ఇంటి వెనుక అనుకుని ఉన్న తోట లోకి వెళ్లి,చుట్టూ చూస్తూ ఉన్నారు..

సత్యనారాయణ రావు ని అక్కడ చూసిన రఘునాథరెడ్డి ఆయన దగ్గరకు వచ్చి..
"మీరు విశ్రాంతి తీసుకోలేదా స్వామి..!"
అని వినయంగా అడిగాడు..

సత్యనారాయణ రావు నవ్వుతూ..
" ఇప్పటి వరకు నిద్రపోయే ఉన్నానండి..!
ఇప్పుడే బయటకు వచ్చాను..!"అని అనగానే..

అక్కడ ఉన్న కుర్చీలను చూపిస్తూ
"ఇలా కూర్చోండి స్వామి..!!" అని అన్నాడు రఘునాథరెడ్డి.

ఇద్దరు కూర్చున్నారు..

ఒక పనివాడు వచ్చి వారిద్దరికీ
టీ అందించాడు.

" మీరు గోవింద రావు గారి అబ్బాయా..??"
అని అడిగాడు రఘునాథరెడ్డి.

" లేదండి..! వారి అన్న గారి అబ్బాయినీ..! ఆయన నాకు చిన్నాన్న అవుతారు..!!"

" అవునా..!! అయితే స్వామి గారి పిల్లలు ఏం చేస్తూ ఉంటారు..!??"

"ఆయనకు ఓకే ఒక్క కొడుకు.. ఆయన చనిపోయాడు.. మనవడు మాత్రమే ఉన్నాడు..!!" అని చెప్పగానే రఘునాథరెడ్డి బాధగా నిట్టూర్చాడు...

" స్వామి వారిని చూసి చాలా సంవత్సరాలయింది...!! ఆయన కలుద్దామని చాలా సార్లు ప్రయత్నించాను. కానీ కుదరలేదు..అసలు మీరు ఆ గుడికి రావడం మాకు ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా ఉంది."

" ఒక ముఖ్యమైన పనిమీద అక్కడికి వచ్చాము..
కానీ పని జరగలేదు..! ఇంతలో ఆయనకి కళ్ళు తిరగడంతో గుడి లోకి తీసుకు రావాల్సి వచ్చింది..!!" అంటూ నిరాసగా నిట్టూర్చాడు.. సత్యనారాయణ రావు..

" ఏమిటది.? చెప్పండి స్వామి..!!?
నేను చేయగలిగిన సహాయం అయితే తప్పకుండా చేస్తాను..!!" అని ఆతృతగా అడిగాడు రఘునాథరెడ్డి..

" మీకు శివుడు గారు తెలుసు కదా..!!??"

" శివుడు అంటే..? స్వామితో కలిసి
మా అబ్బాయిని కాపాడిన ఆయనే కదా..!!"అని అనుమానంగా అడిగాడు రఘునాథ రెడ్డి..

" అవునండి..?! ఆయన గురించి మేము వెతుక్కుంటూ వచ్చాము.. కానీ అతని గురించి తెలియలేదు.. మీకేమైనా తెలుసా..?"అని అడిగాడు

ఆ మాటలు విన్న రఘునాథరెడ్డి బాధగా నిట్టూరుస్తూ..!! " ఆయన చనిపోయి 3 సంవత్సరాలు అయింది స్వామి..!!"అని చెప్పాడు..

ఆ మాటలు విన్న సత్యనారాయణ రావు ఒక నిమిషం పాటు షాక్ లో ఉండిపోయాడు..

సత్యనారాయణ రావు అలా షాక్ లో ఉండటం చూసి
" ఏమైంది స్వామి..? అలా ఉన్నారు...? " అని అడిగాడు రఘునాథరెడ్డి

సత్యనారాయణ రావు మెల్లగా తేరుకొని...
ఆదిత్య ప్రమాదంలో ఉన్నాడన్న సంగతి.. అతనిని కాపాడే విషయంలో శివుడు సహాయం కోసం విజయవాడ వచ్చాము. అన్న విషయం పూర్తిగా చెప్పాడు..

ఇలా వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా..
అక్కడికి గోవింద రావు వచ్చారు.

గోవింద రావు ని చూసి ఇద్దరు లేచి నుంచున్నారు..

గోవింద రావు ని కుర్చీలో కూర్చోబెట్టి, తాను మరొక చైర్ లో కూర్చున్నాడు రఘునాథ రెడ్డి .

"ఏదో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడుకుంటున్నారు..?"అని నవ్వుతూ అడిగారు గోవింద రావు..

" అదేం లేదు చిన్నాన్న.. శివుడు గారి గురించి నేను నీ దగ్గర ఏమైనా సమాచారం దొరుకుతుందేమో అని తెలుసుకున్నాను."

" మీకు ఏమైనా తెలుసా..!?"అని ఆతృతగా అడిగారు గోవింద రావు..

ఆయన ప్రశ్నకు సమాధానంగా మౌనం వహించాడు రఘునాథరెడ్డి..

"ఆయన చనిపోయాడంట చిన్నాన్న.."అని బాధగా చెప్పాడు సత్యనారాయణ రావు..

బాధతో నోట మాట రాలేదు గోవింద రావు కి.

" ఏం పరీక్షరా మనకిది..!? నాకంటూ మిగిలిన మనవడిని కాపాడుకోలేక పోతున్నాను.."అంటూ బాధపడసాగారు..

వాళ్ళిద్దరూ అలా బాధ పడడం చూసి..
" శివుడు లేకపోయినా అలాంటి వ్యక్తి నాకు తెలుసు స్వామి..!!"అని అన్నాడు రఘురాం రెడ్డి.

ఆశ్చర్యంతో గోవింద రావు తలెత్తి చూశాడు.

"ఎవరండీ..!!ఆయనా ..!!"అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

ఎవరో కాదు స్వామి..! శివుడి గారి కొడుకే..!! పేరు రుద్ర...!!"

"మరి ఇప్పుడు అతను ఎక్కడ ఉన్నాడు.?"

ప్రస్తుతం అతను మారేడుమిల్లి ఫారెస్ట్ లో ఫారెస్ట్ ఆఫీసర్ గా పని చేస్తున్నాడు..

అతని గురించి పూర్తిగా చెప్పు నాయనా అని అడిగాడు గోవింద రావు..

రఘునాథ రెడ్డి రుద్ర గురించి పూర్తిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు..

" స్వామి..!! నేను ఒక రియల్ ఎస్టేట్ వ్యాపారిని..! నా బిడ్డను కాపాడిన తర్వాత
శివుడు గారి దగ్గర నాకు పరిచయం బాగా పెరిగింది.. నేను చేసే వ్యాపారం లో ఏవైనా ఇబ్బందులు వస్తే దోష నివారణ పూజలు చేసి, శాంతులు జరిపించే వారు.. క్రమక్రమంగా నా వ్యాపారం పుంజుకుంది.. నా బిడ్డను కాపాడినందుకు కృతజ్ఞతగా నేను వారి బిడ్డను కూడా నా బిడ్డ తో పాటు చదివించాను.. మా అబ్బాయి తను మంచి స్నేహితులు..!! "

" మరి ఆ అబ్బాయికి తాంత్రిక విద్యలు వచ్చని మీకు ఎలా తెలుసు..??"అని మధ్యలో అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు.

"ఒక రోజు మా ఇంట్లో పూజ జరిపించడానికి శివుడు వచ్చాడు. మాటల క్రమంలో సరదాగా అడిగాను " ఈ విద్యలు రుద్రకి కూడా తెలుసా అని.."

ఆ మాటలకి శివుడు నవ్వుతూ...!!
" చూడండి రెడ్డి గారు..!! ఈ తాంత్రిక సాధన సముద్రం మధ్యలో ఈత లాంటిది..
అభ్యసించక పోతే ఎటువంటి ప్రమాదం ఉండదు.. కానీ ఒకసారి అభ్యసించి దుష్ట శక్తుల మీద ఈ విద్యను ప్రయోగించిన తర్వాత సాధన ఆపకూడదు. ఒకవేళ ఆపితే అలాంటి వాడి చావు చాలా భయంకరంగా ఉంటుంది.. ఎందుకంటే దుష్టశక్తుల ప్రమాదకరమైన నీడ మా మీద ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది. మా తాంత్రిక సాధన ద్వారా వాటి నుండి మేము ఎప్పుడు రక్షించుకుంటూ ఉంటాము.. వాడికి ఆసక్తి కొద్దీ అభ్యసించాడు. వాడి పరిస్థితి కూడా అంతే.. సాధన మానడానికి లేదు.." అని చెప్పాడు..

రఘునాథ రెడ్డి చెప్పింది విన్న తర్వాత గోవింద రావు ఎలాగైనా రుద్ర ని కలవాలి అని ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు..

రఘునాథ రెడ్డి చెప్పింది విన్న తర్వాత సత్యనారాయణ రావు, గోవింద రావు తో..
" అయితే చిన్నాన్న..!! మనం వెంటనే మారేడుమిల్లి బయలుదేరాలి.. ఎలాగైనా రుద్ర ని వెతికి పట్టుకోవాలి.." అని అన్నాడు.

" అయితే ఆలస్యమెందుకు రేపే బయలు దేరదాం.." అన్నాడు గోవింద రావు.

వీరి సంభాషణ వింటున్న రఘునాథరెడ్డి..
వారి మాటలకి అడ్డొస్తూ..!! " మీ మాటలకి అడ్డువస్తున్నందుకు క్షమించండి స్వామి.
మీకు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలి."
అని అన్నాడు.

" ఏమైంది రెడ్డి గారు..??" అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

" మీరు ఊహిస్తున్నట్టు రుద్ర మీకు సహాయపడకపోవచ్చు..!!"

ఆ మాటకి అనుమానంగా చూశాడు గోవింద రావు..

" అదేంటి..? అలా అన్నారు..?? మాకు ఎందుకు సాయం చేయ్యడు..??" అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు.

" దాని వెనకాల పెద్ద కారణం ఉంది. స్వామి..!!"

" ఏంటా కారణం..??" అని అడిగాడు గోవింద రావు

రఘునాథ రెడ్డి ఈ విధంగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు..

" సరిగ్గా మూడు సంవత్సరాల క్రితం..!!

రుద్రకి గవర్నమెంట్ జాబ్ వచ్చింది..!!
అందువల్ల తల్లిదండ్రులను వదిలి దూరంగా మారేడుమిల్లి ఫారెస్ట్ లో ఉంటున్నాడు..
ఒకరోజు శివుడు గారి దగ్గరికి దెయ్యం పట్టిందని ఒక ముసలావిడిని తీసుకువచ్చారు. కానీ అప్పుడు శివుడు గారు జ్వరంతో బాధపడుతున్నాడు. ఆమెకు వైద్యం చేయడం కుదరదని ఆయన భార్య చెప్పిన సరే, వాళ్ళు బ్రతిమాలడంతో
తన భార్య వద్దన్నా వినకుండా ఆమెకు నయం చేయడానికి పూనుకున్నారు..
కానీ ఆమెకు నయం చేస్తూ ఉండగా మధ్యలోనే హఠాత్తుగా శివుడు గారు చనిపోయారు. అక్కడే చూస్తూ ఉన్న ఆమె భార్య ఒక్కసారిగా పక్షవాతం వచ్చినట్లుగా నేలపై పడిపోయింది... ఆ విషయాన్ని నాకు అక్కడ ఉన్న వారు చెప్పగా వెంటనే నేను ఆమెను ఆసుపత్రిలో జాయిన్ చేశాను..
రుద్ర వచ్చిన తరువాత శివుడు గారి అంత్యక్రియలు దగ్గరుండి జరిపించాను..
అలా తన తండ్రి చనిపోవడం, తన తల్లి అనారోగ్యంతో మంచానపడడంతో రుద్ర బాగా కుంగిపోయాడు.. అప్పుడు నేను ఓదారుస్తూ " బాధపడకు రుద్రా..!! మీ అమ్మగారికి ఏమీ కాదు..! మేము అందరం ఉన్నాం కదా..!! నువ్వేమి భయపడకు..!!" అని అంటుండగా..!

రుద్ర ఆవేశంతో.." నా తండ్రి ఏ నేరం చేసాడు అంకుల్..?? ఎవరికైనా సాయం చేయడమే తప్పా .?? అలా సాయం చేసినందుకు ఆయన చనిపోయాడు.
నా తల్లి మంచాన పడింది.. ఈ రోజున చెప్తున్నాను అంకుల్.. ఈరోజు నుంచి ఈ విద్యని నేను ఉపయోగించను.." అని కోపంగా చెప్పి ఆ తర్వాత అతని తల్లిని హాస్పిటల్ నుంచి డిశ్చార్జ్ చేసిన తర్వాత తనతో పాటు తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు..
ఆ తర్వాత నాకు ఫోన్ కూడా చేయలేదు..
ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నాడో కూడా పూర్తిగా తెలియదు.."అంటూ చెప్పడం పూర్తి చేశాడు.

రఘునాథ రెడ్డి చెప్పింది ఇద్దరు పూర్తిగా విన్నారు..

సత్యనారాయణ రావు అసహనంతో గోవింద రావు వైపు చూస్తూ " ఏం చేద్దాం చిన్నాన్న..?"
అని అడిగాడు.

గోవింద రావు మాత్రం " మనం రేపు పొద్దున్నే మారేడుమిల్లి బయలుదేరుతున్నాం..!!" అంటూ స్థిరంగా చెప్పాడు.

" కానీ చిన్నాన్నా..??" అంటూ సత్యనారాయణ రావు ఏదో చెప్పబోతుండగా
అతని వైపు మాట్లాడవద్దు అన్నట్లుగా చెయ్యి చూపించారు..

" చూడు రావు..!! మానవ ప్రయత్నం మనం చేయాలి.. ముందు రుద్ర ని ఎలాగైనా కలవాలి. అతను ఒప్పుకుంటాడో.? లేదో.? అది తర్వాత విషయం, కానీ ప్రస్తుతం మనం ఉన్న ఈ పరిస్థితుల్లో అతను తప్ప మనకి వేరే దారి లేదు. కాబట్టి అతన్ని ఎలాగైనా మనం కలిసి తీరాలి..!!" అంటూ దృఢంగా తన నిర్ణయాన్ని వెలిబుచ్చాడు.

సత్యనారాయణ రావు కూడా సరైన అన్నట్లుగా తల ఊపాడు..

గోవింద రావు రఘునాథరెడ్డి వైపు చూసి..
" రెడ్డి గారు..! రుద్ర ని కలవడానికి మాకు మీ సహాయం కావాలి...?"అని అడగగానే

" అది నా భాగ్యం స్వామి..!! మా డ్రైవర్ పురుషోత్తం కి రుద్ర బాగా తెలుసు..! రేపు దగ్గరుండి నా కారులో అతడు మిమ్మల్ని అతని దగ్గరకు తీసుకు వెళతాడు. రుద్ర తో మీ పని పూర్తయ్యేంతవరకు అతను మీతో పాటే ఉంటాడు.." అంటూ ఎంతో మర్యాదగా చెప్పాడు..

" నువ్వు మాకు చేస్తున్న సహాయాన్ని ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.." అని గోవింద రావు చెప్పగా..

" నా బిడ్డను కాపాడిన రోజున నేను డబ్బులు ఇచ్చినా సరే..మీరు తీసుకోలేదు.
శివుడు గారికి ఇచ్చేశారు.. నేను మీకు ఎంతో రుణపడి ఉన్నాను. ఈ విధంగానైనా మీరు చేసిన ఉపకారానికి కొంత బదులు తీర్చుకున్న వాడిని అవుతాను.."అంటూ గోవింద రావు కి నమస్కరించాడు..

" మంచిది..!! అయితే రేపు పొద్దున్నే సూర్యోదయానికి ముందరే మేము బయలుదేరుతున్నాము.."అని గోవింద రావు చెప్పగా

" రేపు ఉదయానికి మీరు బయల్దేరడానికి కావలసిన ఏర్పాట్లు అన్ని నేను చూసుకుంటాను స్వామి..!!"అని చెప్పాడు రఘునాథరెడ్డి.




ఇంకా ఉంది.....!!!

[SivaSai]

Part - 16

ఆ మరుసటి రోజు ఉదయం 10.00 గంటలకు గోవింద రావు సత్యనారాయణ రావు ఇద్దరు రఘునాధ రెడ్డి నుండి డ్రైవర్ పురుషోత్తంతో కలిసి మారేడుమిల్లి కి బయలుదేరారు..

దాదాపు ఏడు గంటల ప్రయాణం తరువాత
మారేడుమిల్లి చేరుకున్నారు. అప్పటికి సమయం సాయంత్రం ఐదు గంటలయింది..

అది ఒక టూరిస్ట్ ప్లేస్ కావడం చేత, రఘునాథరెడ్డి ముందుగానే వారికి అక్కడ ఒక రూం బుక్ చేయించాడు.. డ్రైవర్ కి కూడా మరొక రూమ్ బుక్ చేశాడు.

డ్రైవర్ పురుషోత్తం రుద్ర గురించి తెలుసుకోవడానికి అక్కడ దగ్గరలో ఉన్న ఫారెస్ట్ ఆఫీస్ కి వెళ్ళాడు ఒక అరగంట తర్వాత గోవింద రావు ఉంటున్న గదికి వచ్చాడు.

అప్పటికి గదిలో గోవింద రావు సత్యనారాయణ రావు మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నారు.

గది లోపలికి వచ్చిన పురుషోత్తంతో గోవింద రావు " రుద్ర గురించి ఏమైనా తెలిసిందా.? "
అని అడిగారు..

" తెలిసింది స్వామి..! ప్రస్తుతం వారు ఒక పులిని పట్టుకోవడానికి టైగర్ జోన్ లో ఉన్నారంట..!! ఫారెస్ట్ లో ఉండే ఆయన ఆఫీసులో దొరుకుతారని చెప్పారు..!!"అని చెప్పాడు..

" సరే అయితే నువ్వు వెళ్లి రెస్ట్ తీసుకో నాయనా..!! రేపు ఉదయాన్నే కలిసి వెళ్దాం." అని పురుషోత్తం తో చెప్పారు..

సరేనంటూ పురుషోత్తం వెళ్ళిపోయాడు..

మళ్లీ ఇద్దరూ మాటల్లో పడ్డారు...


ఆ మరుసటి రోజు ఉదయం...!!

సమయం 7:00...

పురుషోత్తం గోవింద రావు సత్యనారాయణ రావు ముగ్గురు రుద్ర ని కలవడానికి బయలుదేరారు..

ముగ్గురు ఒక జీపులో బయలుదేరారు..

వారితో పాటు ఒక గైడ్ కూడా ఉన్నాడు..
అతని పేరు రవి.. మారేడుమిల్లి ఫారెస్ట్ అంతా అతనికి బాగా తెలుసు..

జీపు బయలుదేరింది...

సత్యనారాయణ రావు మాట్లాడుతూ...
" మనం ఇప్పుడు జీపులో వెళ్ళవలసిన అవసరం ఏముంది. పురుషోత్తం..?? మన కారు ఉంది కదా..!!" అని అడగగా..

ఆ మాటలకి పురుషోత్తం సమాధానం చెప్పబోతుండగా మధ్యలో రవి మాట్లాడుతూ..!
" ఇక్కడ నుంచి రోడ్డు కొంత వరకు బాగానే ఉంటుంది సార్..!! కానీ మనం వెళ్ళేది ఫారెస్ట్ రేంజ్ ఆఫీసర్ రుద్ర గారిని కలవడానికి..!! ఆయన ఆఫీసు ప్రస్తుతం అడవి మధ్యలో ఉంది..! మనం వెళ్ళాలి అంటే కచ్చితంగా ఈ దారి లో వెళ్లాలి ఈ దారికి కార్లు పనిచేయవు. జీపులో మాత్రమే వెళ్లగలం. ఎందుకంటే రోడ్లు అస్సలు బాగోవు..." అని చెప్పాడు..

" అయినా ఆ అబ్బాయి ఆఫీసు అడవి మధ్యలో ఎందుకు ఉంది..?" అని గోవింద రావు రవిని అడిగారు..

"ఇది వరకు ఉండే ఆఫీసర్ అందరిలాగే అడవి బయటే ఉండేవారు. పెద్దగా ఎవరినీ పట్టించుకునేవారు కాదు. ఇక్కడ పులుల సంచారం కూడా ఎక్కువ. వాటి బారిన పడి చాలా మంది
చని పోతూ ఉండేవారు. అడవిలో బ్రతికే వారే కాకుండా టూరిస్టులు వచ్చే వారు కూడా చని పోతూ ఉండేవారు. కానీ రుద్ర సార్ వచ్చిన తరువాత వాటి సంచారం బాగా తగ్గింది.. పులి బారినపడి ఎవరూ చనిపోకుండా అందరి మంచి కోసం తన ఆఫీస్ ని అడవి మధ్యలో మార్పించుకున్నారు.."

" అంటే పులులు కనిపిస్తే చంపేస్తారా..??"అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు పురుషోత్తం..

" లేదు సార్...!! అలా చంపరు...!! చంపకూడదు కూడా...!! ఎందుకంటే ఈ అడవి అందరిదీ..! ఒకవేళ వాటివల్ల ప్రమాదం ఏర్పడితే బోను పెట్టి వాటిని బంధించి, అడవికి దూరంగా మనుషుల సంచారం లేని చోట వదిలేస్తారు.. ఇప్పుడు కూడా మొన్న గిరిజనుల జాతర ఒకటి అడవిలో జరిగింది. మామూలుగా అటువంటి జాతర జరిగితే ఫారెస్ట్ ఆఫీసర్ కి ముందస్తు సమాచారం ఇవ్వాలి. కానీ
ఆ గిరిజనులు మాటలు లక్ష్యపెట్టలేదు. నిన్న రాత్రి
ఆ జాతర జరుగుతున్నప్పుడు ఒక పులి జాతర పై దాడి చేసింది. ఇప్పుడు దాన్ని పట్టుకునే పనిలో ఆయన ఉన్నారు.. మీరు చాలా దూరం నుంచి వస్తున్నారని మిమ్మల్ని కలుస్తున్నారు.."అని చెప్పాడు.

రవి చెప్పింది పూర్తిగా విన్న తర్వాత ఎవరు ఇంకా ఏమీ మాట్లాడలేదు..

జీపు అడవిలో నెమ్మదిగా కదులుతోంది..
అప్పటికి సమయం ఉదయం 10 గంటలు దాటింది..

సూర్యుడి నేలమీద పడకుండా చెట్లు చాలా దట్టంగా ఉన్నాయి..

అలా బయలు దేరుతున్న జీపు ఉన్నట్టుండి ఒక్కసారిగా పెద్దగా కుదుపులకు లోనై ఆగిపోయింది...

అందరూ జీపు నుంచి కిందకు దిగారు..

జీప్ వెనకాల చక్రం చిన్న గోతిలో దిగిపోయింది..

అందరూ కలిసి జీపును ముందుకు తోసారు కానీ ఎంత ప్రయత్నించినా చక్రం గోతిలో నుండి బయటకు రాలేదు..

"ఇప్పుడెలా బాబు..?" అని రవిని అడిగాడు గోవింద రావు..

"మన వల్ల అవ్వట్లేదు సార్...!! ఇంకొంతమంది తోడు కావాలి.. సార్ ఆఫీస్ కి ఇక్కడ నుంచి కొద్ది దూరం వెళ్ళాలి.. అక్కడికి వెళితే అక్కడ ఉండే వాళ్ళ సాయం తీసుకుని మనం తిరిగి వెళ్ళిపోవచ్చు .."అని చెప్పాడు..

ఇక అందరూ సరేనని నడక మొదలు పెట్టారు...

రవి దారి చూపిస్తూ అందరికంటే ముందుగా నడుస్తున్నాడు.. అతని వెనకాలే పురుషోత్తం కూడా వస్తున్నాడు..

సత్యనారాయణ రావు గోవింద రావు వాళ్ళకి అడవిలో నడక అలవాటు లేక మెల్లగా నడుస్తూ వస్తున్నారు..

కొంత దూరం వెళ్ళిన తరువాత రవి నడుస్తున్న వాడు ఒక్కసారిగా
ఆగిపోయాడు..

పురుషోత్తం రవి అలా సడన్గా ఆగి పోయే సరికి "ఏమైంది రవి అలా ఆగిపోయావ్..??" అని అనుమానంగా అడిగాడు...

రవి చుట్టూ చూస్తూ " సార్..!! అందరూ ఒకసారి ఆగండి." అని తన వెనకాల వాళ్లతో అన్నాడు..

గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు ఇద్దరు ఆగిపోయారు..

"ఏమైంది రవి..??" అని మళ్ళీ కంగారుపడుతూ అడిగాడు పురుషోత్తం..

గోవింద రావు సత్యనారాయణ రావు కూడా కంగారు పడుతూ రవి దగ్గరకు వచ్చారు...

రవి దూరంగా ఒక చెట్టు వైపు చూపించాడు.
అక్కడ ఒక మేక కట్టివేయబడి ఉంది.

అలా రవి మేకని చూపించేసరికి అందులో ప్రమాదం ఏముంది అన్నట్టుగా ముగ్గురు అతని వైపు చూశారు..

"చూడండి సార్...!! ఫారెస్ట్ డిపార్ట్మెంట్ వాళ్ళు పులి కోసం ఇక్కడ ఎరను పెట్టారు. దానికోసమే ఆ మేక ని ఇక్కడ కట్టేశారు. ఒకసారి పైకి చూడండి..!!" అని ఆ మేకను కట్టేసి ఉన్న చెట్టు పైకి చూపించాడు.
అక్కడ ఒక వల కనిపిస్తోంది."ఆ వలని చూశారు కదా..! ఆ మేక కోసం ఆ పులి వచ్చిన మరుక్షణం ఆ వలలో చిక్కుకుపోతుంది.. కాబట్టి వెంటనే ఇక్కడ నుంచి వెళ్లిపోవాలి..!!" అని అంటూ వెనక్కి జరగబోతుండగా వారికి పెద్దగా పులి గాండ్రింపు వినిపించింది...

అందరూ అరుపు వినగానే ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు..

అందరూ భయంతో చుట్టూ చూసారు.. వారికి ఎక్కడా పులి కనిపించలేదు..

అలా చుట్టూ చూస్తున్న వారి ముందు కి దూరంగా ఒక పెద్ద చెట్టు చాటు నుండి
ఒక పులి వారి ముందుకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది.

అది పెద్ద పులి...!!

దాన్ని చూడగానే అందరూ భయంతో బిగుసుకుపోయారు..

పరిగెడదాం అని బుర్ర చెబుతున్నా..!!
కాళ్లు సహకరించడం లేదు...!!

ఆ పెద్దపులి గట్టిగా వారిని చూస్తూ గాండ్రించింది..!!

అప్పుడు వచ్చింది అందరి శరీరాల్లోకి చలనం .. భయంతో ఒక్కసారిగా పరుగు అందుకున్నారు..

గోవింద రావు తప్ప మిగిలిన ముగ్గురు వేగంగా పరిగెత్తసాగారు..

పెద్దపులి వారిని వెంబడించసాగింది..

ఇంతలో గోవింద రావు కాలికి రాయి తగలడం వల్ల కిందపడిపోయారు..

ఆ పులి వేగంగా గోవింద రావు వైపు రాసాగింది..

గోవింద రావు పడిపోవడం చూసి ముగ్గురు ఆగిపోయి కంగారుగా ఆయనవైపు రాబోయారు...

కానీ ఆ పులిని చూసి భయపడి ఆగిపోయారు..

అది వేగంగా ఆయన వైపు వస్తోంది..

గోవింద రావు ఆ కనక దుర్గ దేవి ని కాపాడమని ప్రార్థించ సాగారు..

వేగంగా వస్తున్న ఆ పులి ఒక్కసారిగా తన వేగాన్ని తగ్గించింది...

అప్పటివరకు పరిగెత్తుకుని వస్తున్నది కాస్తా ఉన్నట్టుండి మెల్లగా నడుచుకుంటూ రావడం మొదలు పెట్టింది.

గోవింద రావు కి మిగిలిన వారికి ఏం జరుగుతుందో అర్థం కాలేదు..

అలా మెల్లగా నడుచుకుంటూ నడుచుకుంటూ వచ్చి గోవింద రావు దగ్గర కుప్పకూలిపోయింది..

గోవింద రావు మిగిలిన వారు ఆశ్చర్యపోయారు..

ఏం జరిగిందని ముగ్గురు గోవింద రావు దగ్గరకు పరిగెత్తుకొని వచ్చి ఆయనను పైకి లేపారు..

నలుగురు ఆ పులి దగ్గరకు వచ్చి చూశారు.

దాని నడుం పై రెండు సూదులు గుచ్చుకుని ఉన్నాయి..

వాటిని చూసిన రవి నవ్వుతూ
ఇది రుద్ర సార్ పని అని చుట్టూ చూడసాగాడు..

దూరంగా ఒక గుట్టపై గన్ పట్టుకొని నుంచుని ఉన్న రుద్ర అతనికి కనిపించాడు.

ఆయన్ని చూసి నవ్వుతూ అదిగో సార్ అక్కడే ఉన్నారు.. అని అన్నాడు..

అందరూ ఆ వైపు చూశారు..

చేతిలో ఒక గన్ పట్టుకొని నవ్వుతూ వారి వైపు వస్తున్నాడు రుద్ర...

వారు కూడా అతని వైపు వెళ్ళసాగారు..

అతని వెనక కొంత మంది కొండ జాతి వారు కూడా ఉన్నారు..

వారు వేగంగా వచ్చి పులి ని ఎత్తుకొని వెళ్ళి, అక్కడ ఉన్న బోను లో పెట్టారు..


రవిని చూసి పలకరింపుగా నవ్వాడు రుద్ర.

గుడ్ మార్నింగ్ సార్..!! మీ గురించి విజయవాడ నుంచి వచ్చారు." అని వాళ్ళను పరిచయం చేశాడు..

రుద్ర వైపు చూసి " నమస్తే..!! నాకు ఇక్కడ ఒక చిన్న పని ఉంది. మా డ్రైవర్ మిమ్మల్ని మా క్వార్టర్స్ దగ్గర దిగపెడతాడు. అక్కడ మీరు కొంత సేపు వేచి ఉండండి. నేను వచ్చి మిమ్మల్ని కలుస్తాను.."చెప్పి అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయాడు..

యూనిఫాం లో ఉన్న ఒక డ్రైవర్ ఒక జీపుని తీసుకువచ్చి వాళ్ళందర్నీ నన్ను ఎక్కించుకుని రుద్ర ఉండే క్వార్టర్స్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. అడవిలో ఒక అరగంట ప్రయాణం తర్వాత అతని ఇంటికి చేరుకున్నారు..

అది అడవిలో ఉండే ఒక చెక్క గృహం..

ఒక చిన్న భవంతిలా ఉంది..

అటువంటి గృహాలు ఫారెస్ట్ లో పనిచేసే ఆఫీసర్లకు ఇస్తారు.

ఆ డ్రైవర్ వాళ్లందరినీ ఆ ఇంటికి దగ్గర దించి వెళ్ళిపోయాడు..

లోపలి నుంచి పని వాడు వచ్చి వారందరిని లోపలికి తీసుకువెళ్లాడు..

వాళ్లందరినీ హాల్లో కూర్చో పెట్టి లోపలికి వెళ్ళాడు. కొద్దిసేపటికి ఆ పనివాడు వాళ్లందరికీ టీ తీసుకొని వచ్చాడు..

అందరూ మా ఇంటికి గమనించసాగారు..

చెక్కతో చేసినదైనా చాలా అద్భుతంగా ఉంది.. ఎటు చూసిన అందమైన కళాకృతులు ఆ ఇంటి నిండా ఉన్నాయి..

పనివాడు ఇచ్చిన టీ తాగుతూ నలుగురు మాట్లాడుకుంటున్నారు..

అలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా రుద్ర వచ్చాడు.. యూనిఫామ్ లో ఉన్నాడు.
అతన్ని చూడగానే అందరూ లేచి నుంచున్నారు..

వారిని చూసిన రుద్ర "దయచేసి కూర్చోండి ఒక పది నిమిషాల్లో వస్తాను..!" అంటూ 
పై అంతస్తుకు వెళ్ళాడు..

అందరూ కూర్చున్నారు చెప్పినట్లుగానే పదినిమిషాల్లో ఫార్మల్ డ్రెస్లో తిరిగి వచ్చాడు రుద్ర..

మనిషి ఆరడుగుల పైనే ఉంటాడు. నలుపు రంగు అయినా సరే ముఖంలో తేజస్సు వెలిగిపోతూ ఉంది.

కిందికి రాగానే నేరుగా వచ్చి గోవింద రావు పాదాలకు నమస్కరించాడు..

గోవింద రావు వెంటనే లేచి నుంచుని "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ..!" అని దీవించి రుద్ర ని పైకి లేపారు...

సార్ ఈయన పేరు రవి చెప్పబోతుండగా .

" గోవింద రావు గారు " అని రుద్ర చెప్పాడు

రుద్ర అలా చెప్పగానే గోవింద రావు తో సహా అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు..

"ఈయన గోవింద రావు గారిని మీకెలా తెలుసు..?" అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

"నాన్నగారు నా చిన్నతనంలో ఆయన గురించి చెప్పారు..ఈయనను పాతకాలం నాటి ఒక ఫోటోలో నేను చూశాను. అందువల్ల పోల్చుకోగలిగాను."అని చిరునవ్వుతో చెప్పాడు రుద్ర.

"అందరూ నుంచొని ఉన్నారు. కూర్చోండి.." అని ఆన్నాడు రుద్ర..

అందరూ కూర్చున్నారు..

రుద్ర గోవింద రావు వైపు చూసి "నాన్నగారు నా చిన్నతనంలో మీ గురించి చాలా చెప్పారు. మిమ్మల్ని చూస్తున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. నా కోసం వెతుక్కుంటూ రావడం కూడా ఆశ్చర్యంగా ఉంది.. మీకేం అభ్యంతరం లేకపోతే మీరు వచ్చిన కారణం ఏమిటో తెలుసుకోవచ్చా..??" అని అడిగాడు.

" బాబు నీకు ఏమీ అభ్యంతరం లేకపోతే మనం కాస్త ఒంటరిగా మాట్లాడుకోవచ్చా..?" అని అడిగారు గోవింద రావు..

" అయ్యో తప్పకుండా సార్..!! నాతోపాటు రండి.." అంటూ ఇంటి బయటకు తీసుకు వెళ్ళాడు...

అక్కడ ఒక పెద్ద చెట్టు ఉంది.. కింద ఒక బల్ల ఉంది. దాని మీద ఇద్దరు కూర్చున్నారు..

"చెప్పండి రావు గారు..!! మీరు నా కోసం వెతుక్కుంటూ రావడానికి కారణం ఏమిటో తెలుసుకోవచ్చా..??" అని అడిగాడు రుద్ర.

"నువ్వు మాత్రమే చేయగలిగే సాయం ఉంది నువ్వు నాకు సహాయం చేయగలవా..??"
అని అడిగాడు గోవింద రావు..

"నా వల్ల అయితే తప్పకుండా చేస్తాను. అదేమిటో చెప్పండి." అని అడిగాడు రుద్ర..

గోవింద రావు ఆదిత్య గురించి పూర్తిగా చెప్పాడు. ప్రస్తుతం అతను ఎదుర్కొన్న పరిస్థితుల గురించి కూడా పూర్తిగా చెప్పాడు... ఆదిత్య గురించి పూర్తిగా వివరించేసరికి దాదాపుగా అరగంట పైనే పట్టింది గోవింద రావు కి..

చెప్పింది అంతా నిశ్శబ్దంగా ఓపిగ్గా విన్నాడు రుద్ర..

గోవింద రావు ఆదిత్య గురించి చెప్పడం పూర్తి చేశారు.." ఇది బాబు జరిగింది.. ఇప్పుడు ఆదిత్యను కాపాడడానికి నాకున్న ఏకైక మార్గం నువ్వు మాత్రమే.. దయచేసి నాకు సహాయం చేయి.." అని అడిగారు గోవింద రావు..

ఆయన చెప్పడం పూర్తి చేసిన తర్వాత లేచి నుంచున్నాడు రుద్ర..

ఏమైందోనని గోవింద రావు కూడా లేచి నుంచుని " ఏమైంది బాబు.?" అని అడిగారు.

" నన్ను క్షమించండి నేను మీకు
ఈ సహాయం చెయ్యలేను..! ఈ పని కోసమే నా కోసం ఇంత దూరం వస్తే నన్ను క్షమించండి దయచేసి తిరిగి వెళ్ళిపొండి."
అని అక్కడనుంచి విసురుగా లేచి తన ఇంట్లోకి వెళ్లి పోయాడు...

గోవింద రావు కూడా మౌనంగా అతను వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు..

రుద్ర లోపలికి వెళ్ళిన మరుక్షణం మిగిలిన వాళ్ళు బయటికి వచ్చేశారు..

చెట్టుకింద నిలబడి ఉన్న గోవింద రావు దగ్గరకు వచ్చి "ఏమైంది చిన్నాన్న..?" అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

"మనకు సహాయం చేయలేనని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడురా రావు..! నాకు ఇప్పుడు ఏం చేయాలో తోచటంలేదు.." అంటూ బాధపడ్డారు గోవింద రావు..

ఆ మాటలకి సత్యనారాయణ రావు పురుషోత్తం ఇద్దరు బాధపడ్డారు.

"సరే చిన్నాన్న..! ఇంకా ఎందుకు ఇక్కడ ఉండడం..? వెళ్ళిపోదాం రండి..!"అంటూ బయలుదేరుచుండగా...

హటాత్తుగా ఆ ఇంట్లో నుంచి ఎవరో ఒక స్త్రీ గట్టిగా అరుస్తున్న అరుపులు వినిపించాయి..

ఒక్క గోవింద రావు తప్ప మిగిలిన ముగ్గురు  వేగంగా ఆ ఇంటిలోకి పరుగులు తీశారు.. అరుపులు మొదటి అంతస్తు నుండి వినిపించసాగాయి..

ముగ్గురూ వేగంగా పైకి వెళ్లారు...

లోపల ఎవరో ఒక స్త్రీ మంచం మీద ఉంది.
చేతులు కాళ్లు వంకర్లు తిరిగి ఉన్నాయి..
రుద్ర దగ్గరగా వెళ్లడానికి ప్రయత్నిస్తుండగా ఆమె విదిలించి కొడుతోంది..

ఆమె చుట్టూ ఇద్దరు ఆడ పనివాళ్ళు ఉన్నారు.. వాళ్ళు ఆమె చేతులు కాళ్ళు గట్టిగా పుచ్చుకున్నారు..

రుద్ర ఆ పరిస్థితులలో ఆమెను చూడలేక కళ్ళు తుడుచుకుంటూ గది బయటకు వచ్చాడు.

ఎవరండీ అని పురుషోత్తం రుద్ర అని అడిగాడు..

ఆ ప్రశ్నకు రుద్ర సమాధానం చెప్పకుండా మౌనంగా కింద ఉన్న తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

అప్పుడే గోవింద రావు మెల్లగా ఆ ఇంటి లోపలికి వచ్చారు..

ముగ్గురు మేడపైన ఉండడం చూసిన గోవింద రావు మెల్లగా పైకి వెళ్లారు..

అప్పటికే ఆ స్త్రీ అరవడం మానేసి నిద్ర పోతోంది..

గోవింద రావు పైకి వచ్చారు..

గదిలో ఉన్న స్త్రీ వైపు చూడసాగారు..

ఇంతకీ ఆవిడ ఎవరు అని పక్కన ఉన్న రవిని అడిగాడు పురుషోత్తం...

రుద్ర సార్ వాళ్ళ అమ్మగారు.. అని చెప్పాడు రవి..

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు...

ఆవిడ శరీరం కుచించుకుపోయి ఉంది..

ఆమె బెడ్ దగ్గర సాయంగా ఉన్న ఆడవాళ్ళు ఆమెకు సపర్యలు చేయసాగారు...

ఇంకా అక్కడ ఉండడం బాగోదు అనిపించి ముగ్గురు కిందికి వచ్చేసారు....

గోవింద రావు మాత్రం ఆమె వైపు తీక్షణంగా చూడసాగాడు....

ఇది గమనించిన సత్యనారాయణ రావు ఆయన దగ్గరకు వచ్చి "ఏమైంది చిన్నాన్న.?" అని అడిగాడు.

" ఏమీ లేదు..!!" అని కిందికి వచ్చేశారు...

గోవింద రావు నేరుగా రుద్ర గదివైపు వెళ్ళారు.

మిగిలిన వారిని బయటకు కూర్చోమని చెప్పారు.

రుద్ర గదిలోకి వెళ్లారు. గోవింద రావు..

లోపల కుర్చీలో కూర్చొని బాధ పడుతున్నాడు రుద్ర..

గోవింద రావు రావడంతో లేచినుంచున్నాడు..

"బాధపడకు బాబు..!" అన్నారు గోవింద రావు.

"బాధ పడకుండా ఎలా ఉండమంటారు సార్..??. తండ్రి చనిపోయారు. అమ్మ పరిస్థితి ఇలాగ అయిపోయింది. మంచి ఉద్యోగం వచ్చిన తర్వాత అమ్మని బాగా చూసుకుందామని అనుకున్నాను. నాకు అంత అదృష్టం లేదు.." అంటూ బాధపడ సాగాడు.

"మరి మీ అమ్మగారి ఆరోగ్యం బాగు చేయాలని నువ్వు ప్రయత్నించలేదా...??"

" ఎందుకు ప్రయత్నించ లేదు సార్...!!
అన్ని రకాల వైద్యాలు చేయించాను . ఇంగ్లీష్ మందులు వాడినా, ఆయుర్వేద వైద్యం చేయించినా, ఈ అడవిలో చేసే నాటు వైద్యం కూడా ప్రయత్నించాను. కానీ ప్రయోజనం లేకపోయింది.. పెద్ద పెద్ద డాక్టర్లకి చూపించిన కూడా ఆమెకు ఉన్న జబ్బు ఏంటో తెలుసుకోలేకపోయారు.."

"నిన్ను ఒక మాట అడగవచ్చా..??"

" ఏమిటండి అది..??"

" నీ తండ్రి నీకు నేర్పించిన తాంత్రిక విద్యలు నీకు గుర్తున్నాయా..??"

గోవింద రావు తిరిగి తన విద్యల గురించి అడిగేసరికి రుద్ర కి చాలా కోపం వచ్చింది..

తన తల్లి పరిస్థితి గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు తన విద్య గురించి అడగడం చాలా కోపం తెప్పించింది..

వెంటనే కోపంతో " మీరేందుకు అడుగుతున్నారో నాకు అర్థమయ్యింది..!!
మీరు ఎన్నిసార్లు అడిగినా సరే నేను సహాయం చేయను. ఈ విద్యలు ఉపయోగించే నలుగురు మంచి కోరుకునే నా తండ్రి చనిపోయాడు. చీమకు కూడా అపకారం చేయని నా తల్లి ఈ విధంగా బాధపడుతుంది... దయచేసి మీరు వెళ్లిపోండి.." అన్నాడు.

ఆ మాటలకి గోవింద రావు ఏమి కోపం తెచ్చుకోలేదు.

" రుద్ర ఒకసారి నాతో పాటు రా...!!" అంటూ అతని చెయ్యి పుచ్చుకుని వేగంగా ఆ గది బయటకు వచ్చాడు..

అలా గోవింద రావు రుద్ర చెయ్యి పుచ్చుకుని బయటకు రావడంతో ఏమైందోనని కంగారుపడ్డాడు సత్యనారాయణ రావు...

" ఏమైంది చిన్నాన్న..??" అంటూ అడగ బోతుండగా కూర్చో మంటూ చేతితో సైగ చేశాడు గోవింద రావు..

ఆయన మాత్రం ఆగకుండా రుద్ర చేయి పట్టుకొని వేగంగా మేడ పైన ఉన్న అతని తల్లి గది వద్దకు తీసుకువెళ్ళాడు..

అతని తల్లి గది ముందు నిలుచుని పెట్టాడు గోవింద రావు..

లోపల ఇద్దరు ఆడవాళ్ళు ఆమెకు సపర్యలు చేస్తున్నారు..

గోవింద రావు వాళ్ళ వైపు చూసి "అమ్మా..ఒక్క పదినిమిషాలు బయటకు వెళ్ళండి."అనగానే వెంటనే వాళ్ళు ఆ గది నుండి బయటకు వచ్చి కిందకి వెళ్లిపోయారు...

గోవింద రావు కింద ఉన్న వాళ్ళ వైపు చూసి "మీరందరూ ఒక్క పదినిమిషాలు బయటికి వెళ్లిపోండి..." అనగానే మారు మాట్లాడకుండా అందరూ బయటకు వెళ్లిపోయారు.

ఇప్పుడు ఆ ఇంట్లో ఉన్నది గోవింద రావు, రుద్ర, వాళ్ళమ్మగారు మాత్రమే...

గోవింద రావు రుద్ర తో మాట్లాడుతూ...!!
"ఒకసారి నీ తల్లి వైపు చూడు..!!
ఆమె పరిస్థితి నీకు ఎలా అనిపిస్తుంది..??"
అని గోవింద రావు అడగగానే విచిత్రంగా ఆయన వైపు చూసి ఆయన చెప్పినట్టుగానే తన తల్లి వైపు చూశారు...

ఆమె మెడ ఒక పక్కకి తిరిగి పోయి ఉంది.
చేతులు కాళ్లు మెలి పెట్టినట్టు పక్కకి తిరిగి ఉన్నాయి.. రుద్ర తన తల్లిని ఎప్పుడు ఎలా చూస్తాడో.. ఆమె అలాగే ఉంది.. తనకి కొత్తగా ఏమీ అర్థం అవ్వలేదు..

అదే విషయాన్ని గోవింద రావు తో చెప్పాడు..

"సరే నాకు ఒక విషయాన్ని చెప్పు నీ తండ్రి నేర్పిన విద్యలు ఇప్పటికీ సాధన చేస్తున్నావా?? లేదా...??"అని అడిగాడు గోవింద రావు..

" లేదు సార్..!! మానేసాను.!!"అని చెప్పాడు రుద్ర..

" సరే నేను నిన్ను నా మనవడికి సహాయం చేయమని అడగను.. నాకోసం ఒక్కసారి మీ తండ్రి నీకు నేర్పిన శక్తి కవచ విద్య ఇప్పుడు ఉపయోగించగలవా..??"అని అడిగాడు గోవింద రావు..

" ఉపయోగించగలను. కానీ ఎందుకు..?"

" చూడు రుద్ర..!! నేను నిన్ను ఈ ఒక్క విద్య
ఉపయోగించమని అడుగుతున్నాను. ఒక్కసారి ఈ విద్యను ఉపయోగించు.. చూసిన తర్వాత నేను వెళ్ళిపోతాను..!!"
అని గోవింద రావు అడగడంతో తనకు ఇష్టం లేకపోయినా ఆ విద్యను ఉపయోగించడానికి పూనుకున్నాడు...

ఈ శక్తి కవచ విద్య తాంత్రికులకు ముఖ్యమైనది.. తాము ఎదుర్కొనే దుష్ట శక్తుల బారినుండి తమని తమ కుటుంబాన్ని కాపాడతాయి... ఈ విద్యని రోజుకి ఒక్కసారైనా కచ్చితంగా ఆచరించి తీరాలి. లేకపోతే తాంత్రికుడు చుట్టూ ఉండే శక్తి కవచం బలహీనపడి అతని మీద దుష్ట శక్తుల దాడి జరిగే అవకాశం ఉంది..

గోవింద రావు చెప్పినట్టు చేయసాగాడు రుద్ర..

శుభ్రంగా స్నానం చేసి, తన తండ్రి ధరించినటువంటి నల్లటి వస్త్రాలు ధరించాడు. మెడలో రుద్రాక్ష మాలలు వేసుకొని, గోవింద రావు దగ్గరకు వచ్చాడు..

రుద్ర ని అలా చూసినా రవి, పురుషోత్తం,
సత్యనారాయణ రావు ఆశ్చర్యపోయారు.

గోవింద రావు రుద్రని చూస్తూ " ఇప్పుడు శక్తి కవచ విద్యని ఇక్కడ ఉపయోగించు.." అని చెప్పారు..

రుద్ర నేలపై పద్మాసనం వేసుకుని కూర్చున్నాడు.. కళ్ళు మూసుకొని
మంత్రాలు పఠించసాగాడు.. ఒక 10 నిమిషాలు పూర్తయిన తర్వాత లేచి నుంచున్నాడు..

గోవింద రావు వైపు చూసి " మీరు చెప్పినట్టే చేశాను సార్..!! ఇప్పుడు చెప్పండి దేనికి నన్ను ఈ విద్యను ఇప్పుడు ఉపయోగించమన్నారు..? " అని రుద్ర అడిగితే

" ఒకసారి మీ తల్లి గారి గదిలోకి వెళ్ళిరా..!"

ఆశ్చర్యంగా గోవింద రావు వైపు చూస్తూ ఆమె తల్లి గదిలోకి అడుగుపెట్టాడు..

ఆమె తల్లి వైపు చూశాడు...

"అమ్మా......!!!" అని గట్టిగా అరుస్తూ ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి రెండు అడుగులు వేసి గది బయటకు వచ్చేసాడు రుద్ర......




ఇంకా ఉంది.....!!!

[SivaSai]

Part - 17

ఆలా తల్లి వైపు చూస్తూ రుద్ర భయంతో వణికిపోసాగాడు..

రుద్ర అరిచిన అరుపుకి బయట ఉన్న అందరూ వేగంగా పరిగెత్తుకుంటూ మేడపైకి వచ్చేసారు..

అతని పరిస్థితి గమనించిన గోవింద రావు
రుద్ర భుజం పై చేయి వేశాడు..

ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, గోవింద రావు వైపు చూసాడు రుద్ర..

"ఇప్పటికైనా అర్థం అయ్యిందా..? ఈ విద్య నిన్ను ఎందుకు ఉపయోగించమన్నానో..!!"
అన్నారు గోవింద రావు...

కన్నీళ్లతో తల్లి వైపు చూస్తున్న రుద్ర ని చూసి అందరూ కంగారు పడసాగారు.

"ఏమైంది చిన్నాన్న..?" అని ఆందోళనగా అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

మిగిలిన వారు కూడా అదే సందేహంతో గోవింద రావు వైపు రుద్ర వైపు చూడసాగారు..

రుద్ర తల్లికి సపర్యలు చేసే పని వాళ్లు కూడా ఏమైందొనని కంగారుగా బిత్తర చూపులు చూడసాగారు..

గోవింద రావు వాళ్ళవైపు చూసి.." ఈరోజుకి మీ పని ఇక్కడ ఏమీ లేదు. బయలుదేరండి.." అని వాళ్ళతో చెప్పి పంపించి వేశారు....

బాధతో తన తల్లి వంకే చూస్తూ ఉన్న రుద్ర ని అక్కడ నుంచి కిందకు తీసుకువచ్చాడు గోవింద రావు..

అందరూ కింద ఉన్న సోఫాలో కూర్చున్నారు..

రుద్ర మాత్రం ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా కన్నీళ్లతో శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉన్నాడు..


"ఏమయి ఉంటుంది సార్..!!" అని మెల్లగా అడిగాడు పురుషోత్తం, సత్యనారాయణ రావు తో

"నాకు అదే అర్థం కావటంలేదు..?అడిగి చూస్తా..!" అని అంటూ..

"అసలు ఏమైంది చిన్నాన్న..!?? రుద్ర ఎందుకలా బాధపడుతున్నాడు..? అతని తల్లి గారికి ఏమైంది...??"అని అడిగాడు సత్యనారాయణ రావు..

" రుద్ర తల్లి గారు.. రెండు భయంకరమైన ప్రేతాత్మలు చేత బంధింపబడి ఉన్నారు..
మెల్లగా ఆమె జీవశక్తిని పీల్చేస్తూ ఉన్నాయి.
ఒక విధంగా ఆవిడ ఇన్ని సంవత్సరాలుగా బ్రతికి ఉందంటే ఆమె దృఢమైన మనోనిబ్బరం కానీ కొడుకు మీద ఉన్న అమితమైన ప్రేమ కానీ కారణం కావచ్చు..
తనని అదృష్ట శక్తుల బారి నుంచి విడిపించే వారి కోసం ఇన్నాళ్ళు ఎదురు చూస్తోంది.."
అని ఆమె పరిస్థితి వాళ్ళందరికీ వివరించాడు..

" మరి రుద్ర కి తాంత్రిక విద్యలు తెలుసు కదా..!! మరి ఇప్పటి వరకు ఎలా తెలుసుకోలేకపోయాడు..??"మరి సందేహాన్ని వెలిబుచ్చాడు సత్యనారాయణ రావు..

" నువ్వు చెప్పేది నిజమే రావు..!!
రుద్ర ఒక శక్తివంతమైన తాంత్రికుడు..!!
కానీ...!! తన తండ్రి చనిపోవడం తన తల్లికి ఇలా జరగడం వల్ల, ఆవేశంలో
తన శక్తులను ఉపయోగించలేదు..!!
ఆనాడే కొంత సహనం వహించి, దీనికి కారణం తెలుసుకోగలిగి ఉంటే ఆమె
ఆ ప్రేతాత్మల నుండి ఎప్పుడో విముక్తి కలిగేది..!!"అంటూ వివరించాడు..

ఆ మాటలు మౌనంగా వింటున్న రుద్ర కళ్ళ నుంచి కన్నీళ్లు వస్తూనే ఉన్నాయి..

" మరి ఇప్పుడు ఆవిడని కాపాడడం ఎలాగ సార్..??"అని అడిగాడు రవి..

" అదే ఆలోచిస్తున్నాను..!! ఆవిడ పరిస్థితి ప్రస్తుతం అసలు బాగాలేదు..!! ఇప్పుడు ప్రేతాత్మలు నుంచి విడిపించడం నావల్ల అవుతుందో లేదో కూడా తెలియటం లేదు..!"అని చెప్పి మౌనం వహించారు గోవింద రావు...

అప్పటి వరకు ఆయన పక్కన కూర్చుని మౌనంగా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటూ కూర్చున్న రుద్ర ఒక్కసారిగా ఆయన కాళ్ళ మీద పడి ఏడవసాగాడు...

" స్వామి దయచేసి నా తల్లిని కాపాడండి..!
ఆవేశంలో నేను తీసుకున్న నిర్ణయం వల్ల,
ఈరోజు నా తల్లి నరకం అనుభవిస్తుంది..
నా ప్రాణం పోయినా పర్వాలేదు. నా తల్లిని ఆ ప్రేతాత్మల నుంచి కాపాడండి.." అంటూ కన్నీళ్లతో ఆయన కాళ్లు కడగసాగాడు...

గోవింద రావు చిరునవ్వు నవ్వుతూ, రుద్ర ని పైకి లేపి తన పక్కన కూర్చోబెట్టుకున్నాడు..
తన తలపై నిమురుతూ...
"చూడు నాయనా..!! బాధపడకు, ధైర్యంగా ఉండు.. నీ తల్లిని కాపాడడానికి
నా శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తాను..
కానీ ఆమెను పూర్తిస్థాయిలో వాటి నుంచి కాపాడగలిగేది నువ్వు మాత్రమే....
నువ్వు తలుచుకుంటే కచ్చితంగా కాపాడగలవు.. నీకు అన్ని విధాలా
నా సహాయం ఉంటుంది ఈరోజు రాత్రికి మనం పూజ ప్రారంభిద్దాం..!!" అంటూ రుద్రని ఓదార్చారు..

ఆ మాటలకి రుద్ర ఆనందంతో
" థాంక్యూ స్వామి.. ఈరోజు రాత్రికి మనం దుష్టశక్తి అవాహనం చేద్దాం.."

"మంచిది..! ఈరోజు రాత్రి జరగవలసిన పూజకి కావలసిన ఏర్పాట్లు అవి మీరిద్దరూ చూసుకోండి.." అంటూ పురుషోత్తం రవి లకి అప్పజెప్పారు..

ఇద్దరు సరే అని అన్నారు...

గోవింద రావు రుద్ర వైపు చూసి "రాత్రికి చేయవలసిన దుష్టశక్తి ఆవాహన ప్రక్రియ ఒకసారి నెమరు వేసుకొ..! ఎందుకంటే ఇటువంటి ప్రక్రియలో పొరపాట్లు ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ జరగకూడదు.."అని హెచ్చరించే సరికి "సరే స్వామి..!!" అంటూ రుద్ర తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు..

పురుషోత్తం రవి ఇద్దరూ మిగిలిన పనులు చూసుకోవటానికి బయటికి వెళ్లారు..

హాలులో గోవింద రావు, సత్యనారాయణ రావు మాత్రమే మిగిలారు..

సత్యనారాయణ రావు గోవింద రావు పక్కకు వచ్చి మెల్లగా అసలు ఆమెకు ఏమైంది చిన్నాన్న..?? నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు..??" అని అడిగాడు..

ఆ మాటకు సమాధానంగా గోవింద రావు "నాతో పాటు పైకి రా..!" అని రుద్రతల్లి ఉన్న గది వైపు తీసుకు వెళ్లారు..

ఇద్దరూ మేడపైన ఆమె వద్దకు చేరుకున్నారు..

ఆమె గది ముందు నుంచుని ఉన్నారు..

" ఇప్పుడు ఆవిడ గదిలో నీకేం కనిపిస్తోంది..??" అని సత్యనారాయణ రావు అని అడిగారు గోవింద రావు..

ఆ మాటకు సమాధానంగా ఆ గది లోపల చుట్టూ చూశాడు సత్యనారాయణ రావు.

" నాకు ఏమి కనిపించట్లేదు చిన్నాన్న..??"

"సరే నీకు ఒక మంత్రాన్ని చెప్తాను..
అది జపిస్తూ ఆ గదిలోకి అడుగుపెట్టు.."అని సత్యనారాయణ రావు చెవిలో ఒక మంత్రాన్ని చెప్పారు...

గోవింద రావు ఆ మంత్రాన్ని జపిస్తూ మరల తల్లి గదిలోకి అడుగుపెట్టి ఆమె వైపు చూశాడు...

అలా అడుగు పెట్టిన మరుక్షణం ఆమె వైపు చూసి సత్యనారాయణ రావు కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, భయంతో పెద్దవయ్యాయి..

ఎందుకంటే....!!

ఆమె శరీరాన్ని చుట్టుకుని రెండు ప్రేతాత్మలు ఉన్నాయి... అవి చూడటానికి చాలా భయంకరంగా ఉన్నాయి.. ఎర్రటి కళ్ళతో వికృతంగా.. సామాన్యులు ఎవరైనా సరే.. చూస్తే జడుచుకునే విధంగా ఉన్నాయి..
అవి ఆమె శరీరాన్ని కదలనివ్వకుండా బంధించి,ఆమె జీవశక్తిని పీల్చేస్తున్నాయి.

ఆ పరిస్థితులలో ఆమెను చూసిన సత్యనారాయణ రావుకి శరీరమంతా చెమటలు పట్టేసాయి..వెంటనే గది నుండి బయటకు వచ్చేసాడు.. ఆ కంగారులో కిందకి తూలి పడిపోబోయాడు..
అక్కడే ఉన్న గోవింద రావు అతన్ని పడిపోకుండా పట్టుకొన్నారు...

సత్యనారాయణ రావు కంగారుపడుతూ..
" ఏంటిది చిన్నాన్న..!!?? ఒక శరీరాన్ని చుట్టుకుని రెండు ప్రేతాత్మల ని చూడటం ఇదే మొదటిసారి..!! మీరు చెప్పింది నిజమే.
ఇన్ని సంవత్సరాలుగా వీటి నుంచి ప్రాణం పోకుండా ఉండాలంటే చాలా దృఢమైన సంకల్పం మనోనిబ్బరం ఉండాలి.."అని అన్నాడు..

" ఆవిడ గొప్ప సాద్వి..!! మహా భక్తురాలు..!!
ఆమె చేసుకున్న పూజాఫలమే..!! ఇన్నాళ్ళు ఆవిడకి రక్షగా ప్రాణం పోకుండా నిలిపింది.
మనం ఇక్కడికి రావడం కూడా అంతా దైవేచ్ఛ..!! మనం ఎలాగైనా ఆవిడని కాపాడి తీరాలి..!!"

" కానీ చిన్నాన్న...!!మీరు తలుచుకుంటే ఆవిడని మీరొక్కరే కాపాడగలరు..
కానీ ఈ పనిని రుద్రకి ఎందుకు అప్పచెబుతున్నారు..??"

" చూడు రావు..!! నువ్వు అనుకున్నట్లు ఇది మామూలు క్రతువు కాదు.. ఇటువంటి క్రతువు తాంత్రిక విద్య తెలిసిన వారు మాత్రమే జరిపించగలరు..మామూలుగా నెల రోజులు, రెండు నెలలుగా ఒక శరీరాన్ని ప్రేతాత్మ ఆవహిస్తే దాన్ని వదిలించడానికి చాలా సమయం పడుతుంది.. అటువంటిది కొన్ని సంవత్సరాలుగా రెండు ప్రేతాత్మలు ఒకే శరీరాన్ని అంటిపెట్టుకునే ఉన్నాయి.. వాటిని ఆ శరీరం నుంచి వేరు చేయాలంటే దాదాపు అసాధ్యం..!! అలా ప్రేతాత్మలను బంధించే సమయంలో అవి ఆవహించిన మనిషి చనిపోవచ్చు..!! కాబట్టి మనం ఎలాగైనా రుద్ర కి సహాయం చేసే తీరాలి...!!"అదే చెప్పారు గోవింద రావు...

వీళ్లిద్దరు మాట్లాడుకుంటున్న సమయంలో
చేతిలో కొన్ని తాళపత్రాలు పట్టుకొని రుద్ర అక్కడికి వచ్చాడు..

వాటిని గోవింద రావు ఇస్తూ..!!
" స్వామి నేను ఇప్పుడు పూర్తిగా దుష్టశక్తి ఆవాహన క్రతువు కి సిద్ధంగా ఉన్నాను..!
ఇది ఆ క్రతువుకి సంబంధించిన తాళపత్రం.
రాత్రి క్రతువులో మీరు కూడా ఉంటారు కాబట్టి...మీకు ఉపయోగపడుతుందని తీసుకు వచ్చాను..."అని అన్నాడు..

గోవింద రావు వాటిని తీసుకుని " మంచిది రుద్ర.. ఈ రోజు రాత్రి సరిగ్గా 11 గంటల 30 నిమిషాలకి ముహూర్తం ఉంది.. అర్ధరాత్రి 12గంటలు దాటే లోపు క్రతువు పూర్తి అయిపోవాలి.. లేదంటే శుభ ఘడియలు పోయి, అశుభ ఘడియలు మొదలవుతాయి. అది చాలా ప్రమాదకరం.
మనకున్నది కేవలం 30 నిమిషాల సమయం మాత్రమే.. ఆలోపు
ఆ ప్రేతాత్మలని బంధించి తీరాలి...!" హెచ్చరికగా చెప్పారు...

ఆయన చెప్పిందంతా జాగ్రత్తగా విన్నాడు రుద్ర..

" సరే స్వామి...!! మీరు చెప్పినట్టుగా నేను
ఆ ఏర్పాట్లలో ఉంటాను..!"అని చెప్పి అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు..

సత్యనారాయణ రావు కూడా చిన్న పని చూసుకోని వస్తానని బయటికి వెళ్లాడు..

గోవింద రావు మాత్రం నేలపై పద్మాసనం వేసుకుని కూర్చుని, ఆ తాళపత్రాలను నిశితంగా పరిశీలించ సాగారు..

ఆ రోజు రాత్రి....
సమయం 11 గంటల ఇరవై నిమిషాలు..

రుద్ర ఇంటి వెనుక భాగంలో క్రతువుకి సంబంధించిన ఏర్పాట్లు చేయబడ్డాయి..

రుద్ర అక్కడికి వచ్చాడు..

మెడలో రుద్రాక్షమాలలతో, నల్లని వస్త్రములు ధరించి, నుదుటిపై పెద్ద కుంకుమ బొట్టు పెట్టుకుని, చేతిలో దండం వంటి ఒక కర్ర పట్టుకొని చూడడానికి
భీతి గొలిపేలా ఉన్నాడు

10 నిమిషాలలో పూజ మొదలు అవుతుంది అనగా రుద్రని తన వద్దకి పిలిచారు గోవింద రావు..

గోవింద రావు రుద్ర తో మాట్లాడుతూ...!!
" చూడు నాయనా..!! నేను చదివిన దాని ప్రకారం ఈ క్రతువు చాలా ప్రమాదకరమైనది.. ఎందుకంటే మనం బంధించబోయేది ఒక ప్రేతాత్మ ని కాదు రెండిటిని పైగా అవి చాలా సంవత్సరాలుగా నీ తల్లి జీవశక్తి తీసుకోవడం వలన చాలా దృఢంగా ఉన్నాయి.. వాటి శక్తిని తక్కువగా అంచనా వేస్తే మనలో ఎవరు కూడా ప్రాణాలతో మిగలమూ.. అంత శక్తి వాటికి ఉంది.. కాబట్టి నువ్వు ఇప్పుడు జరిపించే
క్రతువులో ఎలాంటి క్లిష్టమైన పరిస్థితి వచ్చినా ధైర్యం కోల్పోకుండా ఉండాలి..
అప్పుడే మన ప్రయత్నం విజయవంతమై మీ తల్లి గారి ని కాపాడగలము.."అంటూ జాగ్రత్తలు చెప్పారు..

ఇదిగో ఇవి తీసుకో అంటూ రెండు చెక్క బొమ్మలు చేతిలో పెట్టారు..
" మారేడు చెక్కతో చేసిన నేను మంత్రించిన బొమ్మలు..! ఆ దుష్టశక్తులను  బంధించడానికి ఇవే సరైనవి..!!"

" తమరి ఆజ్ఞ స్వామి..! మీరు చెప్పినట్టే వింటాను.." అంటూ ఆయన కాళ్ళకు నమస్కరించాడు..

రుద్ర తల్లి గారిని ఒక స్ట్రెచర్ పై క్రతువు జరుగుతున్న చోటికి తీసుకువచ్చారు..


క్రతువులో మొదటిగా చేయవలసిన పని.
ఆమె శరీరం నుంచి ప్రేతాత్మలను దూరం చేయాలి.. తరువాత వాటిని ఆ మంత్రించిన చెక్కతో చేసిన బొమ్మలలో బంధించి భూస్థాపితం చేయాలి...

ఆ ప్రేతాత్మలని రుద్ర ఆవాహన చేస్తాడు..

అవి దూరం అయిన మరుక్షణం రుద్ర తల్లికి రక్షణ ఏర్పాట్లు గోవింద రావు చేస్తారు....


క్రతువు మొదలైంది....!!

మొదట రుద్ర దుష్టశక్తి ఆవాహన ప్రక్రియని ప్రారంభించాడు...
పెద్ద వలయం గీసి, అందులో ఒక హోమ గుండాన్ని వెలిగించారు... రుద్ర అందులో సమిధలు వేస్తూ మంత్రోచ్ఛారణ చేయసాగాడు.. ఆ హోమగుండం ముందు కుంకుమ తో ముగ్గు వేసి అందులో గోవింద రావు ఇచ్చిన బొమ్మలు ఉంచాడు... వాటిపై కుంకుమ జల్లుతూ మంత్ర పఠనం చేస్తూ ఉండగా... అక్కడ స్ట్రెచర్ పై ఉన్న రుద్ర తల్లి శరీరం గిలగిలా కొట్టుకోసాగింది.. కొంతసేపటికి అలా గిలగిలా కొట్టుకుంటూ ఆమె ఆగిపోయింది..

ఆమె కొట్టుకోవడం ఆగిపోయిన వెంటనే రుద్ర ముందు పడుకొబెట్టి ఉన్న రెండు బొమ్మలు లేచి నుంచున్నాయి..

అది గమనించిన గోవింద రావు మరుక్షణం
భద్ర తల్లి చుట్టూ ఒక వలయం గీసి, దాని లోపలకి ఏ దుష్ట శక్తి వెళ్లకుండా,
శక్తి ఆవాహన ప్రక్రియను మొదలుపెట్టారు..

అటువైపు రుద్ర ఆ ప్రేతాత్మ లను ఆ బొమ్మలలో బంధించడానికి తన మంత్ర శక్తితో శతవిధాల ప్రయత్నిస్తున్నాడు..
కానీ అవి ఏ మాత్రం తగ్గటం లేదు....
సమయం గడిచిపోతోంది...
క్రతువు పూర్తి అవుతుంది అనగా ఆ సమయంలో ఒక్కసారిగా రుద్ర కూర్చున్న వలయంలో గాలి బలంగా వీచింది..
అతని ముందు ఉన్న బొమ్మలు దూరంగా ఎగిరి పడ్డాయి.. ఆ బొమ్మలు ఎగిరిపడ్డగానే
అవి రుద్ర ని దూరంగా విసిరి కొట్టాయ్..
వలయం నుంచి ఎగిరి పడ్డాడు రుద్ర..
రుద్ర గీసిన వలయం నుంచి అవి బయటకు వేగంగా రుద్ర తల్లి వైపు వెళ్ళసాగాయి..

అవి వేగంగా రుద్ర తల్లి మీదకి వెళ్ళగా..
ఆమె చుట్టూ ఒక శక్తివంతమైన రక్షణ కవచం వాటిని అడ్డుకుంది...

కానీ అవి వదలకుండా రక్షణ కవచం మీద దాడి చేయసాగాయి..

ఆ రక్షణ కవచం గోవింద రావు ఏర్పాటు చేసినది.. అక్కడ కూర్చుని శక్తి కవచాన్ని ఏర్పాటు చేశారు.. నిరంతరం మంత్ర పఠనం వల్ల దానికి శక్తి చేకూరుతుంది.. అవి ఆ విషయం గ్రహించి నేరుగా అక్కడ పూజలో కూర్చున్న గోవింద రావు పై దాడి చేయడం మొదలు పెట్టాయి... అవి దాడి చేయడం వల్ల గోవింద రావు శరీరం కంపించసాగింది..
మెల్లగా ఆయన ముక్కు నుంచి రక్తం రావడం ప్రారంభమైంది.. దూరంగా గమనించిన రుద్ర వేగంగా ఆయనవైపు పరిగెత్తుకుంటూ వస్తూ ఉండగా....
రుద్ర ని సత్యనారాయణ రావు పట్టుకుని ఆపేశాడు...

" నన్ను ఆపకండి.. ఆయన చాలా ప్రమాదం లో ఉన్నారు. నా సాయం అవసరం.."అని రుద్ర అంటుండగా...

" ఇదంతా ముందుగానే గురువు గారికి తెలుసు..! ఈ పరిస్థితి వచ్చిన వెంటనే నాకు ఏం చెయ్యాలో ముందుగానే చెప్పారు..! వెంటనే ఆ బొమ్మలను వెతికి క్రతువు ప్రారంభించాలి.. లేకపోతే అందరి ప్రాణాలకి చాలా ప్రమాదం..!!
గురువుగారి చెప్పినట్టు ఇక మనకి పది నిమిషాలు మాత్రమే ఉంది." అంటూ సత్యనారాయణ రావు చెప్పగానే..

రుద్ర వెంటనే ఆ బొమ్మలని వెతకసాగాడు..

ఒక 5 నిమిషాల తరువాత అతని ప్రయత్నం ఫలించి, ఆ రెండు బొమ్మలు దొరికాయి...

రుద్ర ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా తిరిగి హోమగుండం దగ్గర పూజ ప్రారంభించాడు..

మరోవైపు ఆ ప్రేతాత్మల దాడి వల్ల గోవింద రావు శరీరం చిగురుటాకులాగా వణికిపోతోంది.. ముక్కు నుండి రక్తం కారుతూనే వుంది..

ఇంకొక్క నిమిషంలో పూజ ముగుస్తుంది అనగా తన ముందు ఉన్న రెండు బొమ్మలని తీసి గోవింద రావు వైపు విసిరి వేసాడు..రుద్ర.

ఆ బొమ్మలు రెండు ఎగురుకుంటూ వెళ్లి, గోవింద రావు ముందు పడ్డాయి.. అలా పడిన వెంటనే వాటి నుంచి ప్రకాశవంతమైన వెలుగులు పుట్టి, ఆ రెండు ప్రేతాత్మలు
ఆ బొమ్మల లోపలికి వెళ్ళి పోయాయి.. అవి వెళ్ళిపోయిన మరుక్షణం అప్పటివరకు కళ్ళు మూసుకొని మంత్రాలు జపిస్తున్న గోవింద రావు ఉన్నట్టుండి ఓ పక్కకి ఒరిగి పడిపోయారు...

ముక్కునుంచి నిరంతరంగా రక్తం కారడం వల్ల, ఆయన ఛాతి భాగం మొత్తం రక్తంతో తడిసిపోయింది... మిగిలిన వారు వెంటనే అక్కడి నుంచి గోవింద రావుని, రుద్ర తల్లిని హాస్పిటల్ కి తరలించారు....


ఇంకా ఉంది....!!!