నేనొక...

[కుమార్]

‎
‎
‎
‎
‎నేను చిన్నతనం నుండే ఒంటరిగా పెరిగాను. అమ్మ పోయింది. నాన్న సైకిల్ మెకానిక్. ఇంట్లో ఎప్పుడూ మాటలు తక్కువ, శబ్దాలు ఎక్కువ — హామర్ కొట్టడం, సైకిల్ చైన్ శబ్దం, నాన్న గొంతు తిట్లు. కాలేజీకి సరిగా వెళ్లలేదు.
‎
‎నాకు హెల్ప్ చేసేవాళ్లు ఫ్రెండ్స్ — రాజు, సాయి లాంటి వాళ్లు.
‎వాళ్లు కూడా నాలాగే. కాలేజ్ ఎగ్గొట్టేవాళ్లు, టీచర్ల నుండి తిట్లు తినేవాళ్లు, ఇంట్లో కొట్టబడేవాళ్లు.
‎
‎మేము ఒకరికొకరు ఏకైక సపోర్ట్. సాయంత్రాలు రోడ్డు సైడ్‌లో కూర్చుని సిగరెట్ పొగ తాగుతూ, ఎవరెవరు ఏం తిట్టారో చెప్పుకునేవాళ్లం. ఆ సమయంలో ఏదో స్వేచ్ఛ వచ్చినట్టు అనిపించేది.
‎
‎పదో తరగతి ఐదుసార్లు రాశాను. ప్రతిసారీ ఫెయిల్ అయ్యేసరికి నాన్న కొట్టేవాడు. “నీకు బుర్ర లేదు, నీ స్నేహాలే నిన్ను చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టేవాడు. నాకు కోపం వచ్చేది. ఎందుకంటే నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. అది చెడిపోవడం కాదు — అది బతకడం.
‎
‎గత ఏడాది ఒక రోజు పేకాట ఆడుతున్నాం. మూడు ముక్కలాట. రాజు రాజు-రాణి-జాకీ వచ్చింది, సాయి బ్లఫ్ చేసి ఓడిపోయాడు. నేను కాస్త గెలిచాను, కానీ డబ్బులు అయిపోయాయి. మళ్లీ ఆడాలంటే బెట్ పెట్టాలి. రాజు చెప్పాడు, “ఎదురుగా ఉన్న ఇంటి ముందు సైకిల్ పట్టుకుపో రా, అమ్మేస్తే 500-600 వస్తాయి. ఆ డబ్బుతో రాత్రంతా ఆడుకుందాం.”
‎
‎నేను  సైకిల్ తీసుకుపోయాను. దగ్గర్లో టౌన్ లో ఒక సైకిల్ షాప్‌కి అమ్మేశాను. డబ్బు వచ్చింది. ఆ రాత్రి మేము మళ్లీ ఆడాం. పొగ తాగుతూ, కార్డ్స్ చూస్తూ, బెట్ పెట్టి గెలిచినప్పుడు వచ్చే థ్రిల్ — అది నాకు ఏకైక సుఖం. నాన్న సైకిల్ రిపేర్ చేస్తున్నాడు, నేను సైకిల్ అమ్మి డబ్బు చేసుకుంటున్నాను. తేడా లేదు.
‎
‎ఈ మధ్య సిగరెట్ తాగుతూ దొరికిపోయాను. మొదటిసారి అనుకుని నాన్న చాలా కొట్టాడు. “నీ స్నేహాలే చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టాడు. నాకు నవ్వొచ్చింది. చెడిపోయానా? నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. నేను బతుకుతున్నాను.
‎
‎ఆ రాత్రి రాజు కబురు చేశాడు: “రా రా, ఈసారి పెద్ద గేమ్ ఉంది. రెండు వేలు స్టేక్. ఒక గెలుపు — నెల ఖర్చులు సార్.” నేను ఆలోచించాను. మళ్లీ ఏదైనా పెద్ద ఐటెం తీసుకుపోవాలా? లేదా ఇప్పుడున్న డబ్బుతోనే ఎంట్రీ ఇవ్వాలా?
‎
‎
‎
‎
‎

[కుమార్]

‎
‎
‎
‎
‎నేను చిన్నతనం నుండే ఒంటరిగా పెరిగాను. అమ్మ పోయింది. నాన్న సైకిల్ మెకానిక్. ఇంట్లో ఎప్పుడూ మాటలు తక్కువ, శబ్దాలు ఎక్కువ — హామర్ కొట్టడం, సైకిల్ చైన్ శబ్దం, నాన్న గొంతు తిట్లు. కాలేజీకి సరిగా వెళ్లలేదు.
‎
‎నాకు హెల్ప్ చేసేవాళ్లు ఫ్రెండ్స్ — రాజు, సాయి లాంటి వాళ్లు.
‎వాళ్లు కూడా నాలాగే. కాలేజ్ ఎగ్గొట్టేవాళ్లు, టీచర్ల నుండి తిట్లు తినేవాళ్లు, ఇంట్లో కొట్టబడేవాళ్లు.
‎
‎మేము ఒకరికొకరు ఏకైక సపోర్ట్. సాయంత్రాలు రోడ్డు సైడ్‌లో కూర్చుని సిగరెట్ పొగ తాగుతూ, ఎవరెవరు ఏం తిట్టారో చెప్పుకునేవాళ్లం. ఆ సమయంలో ఏదో స్వేచ్ఛ వచ్చినట్టు అనిపించేది.
‎
‎పదో తరగతి ఐదుసార్లు రాశాను. ప్రతిసారీ ఫెయిల్ అయ్యేసరికి నాన్న కొట్టేవాడు. “నీకు బుర్ర లేదు, నీ స్నేహాలే నిన్ను చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టేవాడు. నాకు కోపం వచ్చేది. ఎందుకంటే నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. అది చెడిపోవడం కాదు — అది బతకడం.
‎
‎గత ఏడాది ఒక రోజు పేకాట ఆడుతున్నాం. మూడు ముక్కలాట. రాజు రాజు-రాణి-జాకీ వచ్చింది, సాయి బ్లఫ్ చేసి ఓడిపోయాడు. నేను కాస్త గెలిచాను, కానీ డబ్బులు అయిపోయాయి. మళ్లీ ఆడాలంటే బెట్ పెట్టాలి. రాజు చెప్పాడు, “ఎదురుగా ఉన్న ఇంటి ముందు సైకిల్ పట్టుకుపో రా, అమ్మేస్తే 500-600 వస్తాయి. ఆ డబ్బుతో రాత్రంతా ఆడుకుందాం.”
‎
‎నేను  సైకిల్ తీసుకుపోయాను. దగ్గర్లో టౌన్ లో ఒక సైకిల్ షాప్‌కి అమ్మేశాను. డబ్బు వచ్చింది. ఆ రాత్రి మేము మళ్లీ ఆడాం. పొగ తాగుతూ, కార్డ్స్ చూస్తూ, బెట్ పెట్టి గెలిచినప్పుడు వచ్చే థ్రిల్ — అది నాకు ఏకైక సుఖం. నాన్న సైకిల్ రిపేర్ చేస్తున్నాడు, నేను సైకిల్ అమ్మి డబ్బు చేసుకుంటున్నాను. తేడా లేదు.
‎
‎ఈ మధ్య సిగరెట్ తాగుతూ దొరికిపోయాను. మొదటిసారి అనుకుని నాన్న చాలా కొట్టాడు. “నీ స్నేహాలే చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టాడు. నాకు నవ్వొచ్చింది. చెడిపోయానా? నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. నేను బతుకుతున్నాను.
‎
‎ఆ రాత్రి రాజు కబురు చేశాడు: “రా రా, ఈసారి పెద్ద గేమ్ ఉంది. రెండు వేలు స్టేక్. ఒక గెలుపు — నెల ఖర్చులు సార్.” నేను ఆలోచించాను. మళ్లీ ఏదైనా పెద్ద ఐటెం తీసుకుపోవాలా? లేదా ఇప్పుడున్న డబ్బుతోనే ఎంట్రీ ఇవ్వాలా?
‎
‎
‎
‎
‎

[కుమార్]

‎
‎
‎
‎
‎నేను చిన్నతనం నుండే ఒంటరిగా పెరిగాను. అమ్మ పోయింది. నాన్న సైకిల్ మెకానిక్. ఇంట్లో ఎప్పుడూ మాటలు తక్కువ, శబ్దాలు ఎక్కువ — హామర్ కొట్టడం, సైకిల్ చైన్ శబ్దం, నాన్న గొంతు తిట్లు. కాలేజీకి సరిగా వెళ్లలేదు.
‎
‎నాకు హెల్ప్ చేసేవాళ్లు ఫ్రెండ్స్ — రాజు, సాయి లాంటి వాళ్లు.
‎వాళ్లు కూడా నాలాగే. కాలేజ్ ఎగ్గొట్టేవాళ్లు, టీచర్ల నుండి తిట్లు తినేవాళ్లు, ఇంట్లో కొట్టబడేవాళ్లు.
‎
‎మేము ఒకరికొకరు ఏకైక సపోర్ట్. సాయంత్రాలు రోడ్డు సైడ్‌లో కూర్చుని సిగరెట్ పొగ తాగుతూ, ఎవరెవరు ఏం తిట్టారో చెప్పుకునేవాళ్లం. ఆ సమయంలో ఏదో స్వేచ్ఛ వచ్చినట్టు అనిపించేది.
‎
‎పదో తరగతి ఐదుసార్లు రాశాను. ప్రతిసారీ ఫెయిల్ అయ్యేసరికి నాన్న కొట్టేవాడు. “నీకు బుర్ర లేదు, నీ స్నేహాలే నిన్ను చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టేవాడు. నాకు కోపం వచ్చేది. ఎందుకంటే నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. అది చెడిపోవడం కాదు — అది బతకడం.
‎
‎గత ఏడాది ఒక రోజు పేకాట ఆడుతున్నాం. మూడు ముక్కలాట. రాజు రాజు-రాణి-జాకీ వచ్చింది, సాయి బ్లఫ్ చేసి ఓడిపోయాడు. నేను కాస్త గెలిచాను, కానీ డబ్బులు అయిపోయాయి. మళ్లీ ఆడాలంటే బెట్ పెట్టాలి. రాజు చెప్పాడు, “ఎదురుగా ఉన్న ఇంటి ముందు సైకిల్ పట్టుకుపో రా, అమ్మేస్తే 500-600 వస్తాయి. ఆ డబ్బుతో రాత్రంతా ఆడుకుందాం.”
‎
‎నేను  సైకిల్ తీసుకుపోయాను. దగ్గర్లో టౌన్ లో ఒక సైకిల్ షాప్‌కి అమ్మేశాను. డబ్బు వచ్చింది. ఆ రాత్రి మేము మళ్లీ ఆడాం. పొగ తాగుతూ, కార్డ్స్ చూస్తూ, బెట్ పెట్టి గెలిచినప్పుడు వచ్చే థ్రిల్ — అది నాకు ఏకైక సుఖం. నాన్న సైకిల్ రిపేర్ చేస్తున్నాడు, నేను సైకిల్ అమ్మి డబ్బు చేసుకుంటున్నాను. తేడా లేదు.
‎
‎ఈ మధ్య సిగరెట్ తాగుతూ దొరికిపోయాను. మొదటిసారి అనుకుని నాన్న చాలా కొట్టాడు. “నీ స్నేహాలే చెడగొడుతున్నాయి” అని తిట్టాడు. నాకు నవ్వొచ్చింది. చెడిపోయానా? నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకు తెలుసు. నేను బతుకుతున్నాను.
‎
‎ఆ రాత్రి రాజు కబురు చేశాడు: “రా రా, ఈసారి పెద్ద గేమ్ ఉంది. రెండు వేలు స్టేక్. ఒక గెలుపు — నెల ఖర్చులు సార్.” నేను ఆలోచించాను. మళ్లీ ఏదైనా పెద్ద ఐటెం తీసుకుపోవాలా? లేదా ఇప్పుడున్న డబ్బుతోనే ఎంట్రీ ఇవ్వాలా?
‎
‎
‎
‎
‎

[కుమార్]

‎ 
‎
‎సాయంత్రం గోడౌన్ నుండి బయటికి వచ్చేసరికి చీకటి పడింది. చేతులు నల్లబడ్డాయి, బట్టలు దుమ్ము మీద దుమ్ము. అయనా డబ్బు ఇచ్చాడు — కాస్త ఎక్కువగానే. “ఇవాళ్టి పని బాగా చేశావ్” అన్నాడు. 
‎
‎ నేను ఏమీ మాట్లాడలేదు. డబ్బు తీసుకుని బయటికి వచ్చేశాను.
‎
‎
‎
‎రాజు మళ్ళీ కబురు చేశాడు...  
‎“ఇప్పుడే రా. సాయి ఇంటి వెనకాల షెడ్‌లో. రెండు వేలు స్టేక్ ఫిక్స్ అయింది. నువ్వు లేట్ అయితే సీట్ మిస్ అవుతుంది.”
‎
‎ రోడ్డు మీద నడుస్తుంటే మనసు ఆ గేమ్ మీదే ఉంది. రెండు వేలు పెట్టి గెలిస్తే — ఒక నెల ఫ్రీగా బతకవచ్చు. సిగరెట్, పొగాకు, చిన్న ఖర్చులు అన్నీ కవర్ అవుతాయి. ఓడితే కూడా ఏమీ పర్లేదు — మళ్లీ డబ్బు సంపాదించుకుంటాం. 
‎

‎
‎
‎గోడౌన్ పని అయ్యాక రాత్రి ఇంటికి వస్తుంటే మా పక్క వీధి దాటాల్సి వచ్చింది. అక్కడ మోహన్ రావు గారి ఇంటి ముందు టీవీఎస్ ఉంది — కొత్తది, షైన్ చేసి పార్క్ చేసి ఉంది.
‎ ఆయన గత సంవత్సరం ఇక్కడికి వచ్చారు. LIC లో పని చేస్తారు. నాన్నతో బాగా పరిచయం — ఇద్దరూ రోజూ సాయంత్రం టీ తాగుతూ మాట్లాడుకుంటారు. వాళ్ల అమ్మాయి కాలేజీలో చదువుతోంది. 
‎
‎నేను ఇంటి ముందు దాటుతుంటే మేడ మీదకు చూశాను. ఏదో చదువుతోంది.
‎ఏదో ఒక్క క్షణం మనసు ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. ఆ థ్రిల్, ఆ పేకాట గేమ్ గుర్తు మరిచిపోయినట్టు. కానీ వెంటనే నడక మొదలెట్టాను. ఇలాంటివి నాకు కుదరవు.
‎
‎ఇంటికి వచ్చేసరికి నాన్న లేరు. బహుశా షాప్‌లో లేట్ అయ్యారు. నేను రూమ్‌లోకి వెళ్లి డోర్ క్లోజ్ చేశాను. బెడ్ కింద నుండి చిన్న బాటిల్ తీసాను — నాన్న దగ్గర దాచి పెట్టిన మందు. కాస్త తాగాను. గొంతులో మంట, కడుపులో వెచ్చదనం. బాటిల్ మళ్లీ దాచి, బెడ్ మీద పడుకున్నాను.
‎
‎మందు ఎఫెక్ట్ మొదలైంది. మనసు లైట్ అయ్యింది. రాజు మెసేజ్ గుర్తొచ్చింది — గేమ్ ఇప్పుడే స్టార్ట్ అవుతోంది. కానీ నాకు ఇప్పుడు లేజీగా ఉంది. బదులు ఆ అమ్మాయి ముఖం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. 
‎

‎
‎

[కుమార్]

 ‎ 
‎
‎
‎మర్నాడు ఉదయం మళ్లీ ఏదో చిన్న కూలీ పని దొరికింది — ఒక ట్రక్కు దిగడం, బాక్సులు ఎత్తడం. సాయంత్రం అయ్యాక చేతులు నొప్పిగా ఉన్నాయి కానీ డబ్బు వచ్చింది. నేను సైకిల్ దుకాణానికి వెళ్లాను. షాప్ దగ్గరికి చేరేసరికి నాన్న, మోహన్ రావు గారు ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇద్దరి ముఖాలు కూడా సీరియస్‌గా ఉన్నాయి.
‎
‎మోహన్ రావు గారు నా వైపు చూసి, నాన్నతో చెప్పారు:  
‎“వాడెవడో నా కూతురికి లవ్ లెటర్ రాసాడు. ఒకసారి వార్నింగ్ ఇస్తాను. నువు నాతో రా.”
‎
‎నాన్న నన్ను ఒక్కసారి చూసి, షాప్ కీలు నా చేతికి ఇచ్చాడు.  
‎“నువు ఇక్కడే ఉండు. షాప్ చూసుకో. నేను వచ్చేస్తా” అని చెప్పి, మోహన్ రావు గారితో కలిసి వెళ్లిపోయాడు.
‎
‎నేను షాప్‌లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాను. సైకిల్ టైర్లు పంప్ చేస్తూ, మనసు ఆ లవ్ లెటర్ మీదే తిరిగింది. ఎవడు రాసాడు? ఆ అమ్మాయి ఎలా రియాక్ట్ అయింది? నేను రాత్రి మేడ మీద చూసినప్పుడు ఆమె శాంతంగా చదువుకుంటోంది కదా... ఇప్పుడు ఏమైంది?
‎
‎రాత్రి ఆలస్యంగా నాన్న వచ్చాడు. బట్టలు మార్చుకునీ, చాప మీద పడుకుంటూ చెప్పాడు:  
‎“ఆ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకుంటాడట. మేము తిట్టి వచ్చాము. వాడు కూడా అదే కాలేజీలో ఉన్నాడు.”
‎
‎నేను ఏమీ అడగలేదు. నాన్న కళ్లు మూసుకున్నాడు. ఇంట్లో నిశ్శబ్దం. 
‎ ఆ అమ్మాయి ముఖం మళ్లీ గుర్తొచ్చింది. ఆమెకు లవ్ లెటర్ వచ్చింది. ఎవరో ఒకడు ఆమెను ఇష్టపడ్డాడు. ఆమె ఏమనుకుంది? భయపడిందా? నవ్విందా? లేదా... నిర్లక్ష్యం చేసిందా?
‎
‎నేను బెడ్ మీద పడుకున్నాను. మందు బాటిల్ తీసుకోలేదు. ఇప్పుడు అవసరం లేదు అనిపించింది. బదులు మనసు ఆ టీవీఎస్ దగ్గర ఆగిపోయింది. ఆ ఇంటి ముందు. ఆ మేడ మీద. ఆ లైట్.
‎
‎రేపు ఏమవుతుందో తెలియదు. కానీ ఇప్పుడు నిద్ర పట్టడం లేదు.
‎
‎

[కుమార్]

   రోజుల తర్వాత "ఆ అమ్మాయికి పెళ్లి చూపులు ట.ఏమైనా పని ఉండొచు.వెళ్ళి సహాయం చెయ్యి"అన్నాడు అయ్య.


‎ నేను తల ఊపి వెళ్ళాను.

‎ మోహన్ రావు గారి భార్య,కూతురు చాలా సార్లు రోడ్ల మీద కనపడ్డారు.

‎ ఈ రోజు వాళ్ళతో మాట్లాడాను మొదటిసారి.

‎

‎

‎ "అప్పుడే పెళ్లి ఏమిటి"అంది కూతురు మధుమతి.

‎ "తాతగారికి తెలిసిన వారు ట"అంది సంధ్య.

‎

‎ "నీకు తొందరగా చేశారు తండ్రి కాబట్టి,ఇప్పుడు నాకు చేస్తున్నారు.అప్పుడే వద్దు అని చెప్తాను తాతగారికి"అంది మధు.

‎ సంధ్య నవ్వి"డాడీ కూడా ఒప్పుకున్నారు"అంది సంధ్య.

‎

‎ నేను వాళ్ళ మాటలు వింటూ,వాళ్ళని చూసాను.

‎ "తల్లికూతురు అంటే నమ్మరు"అన్నాను.

‎

‎ "ఏమిటి"అంది మధు.

‎ "అక్క,చెల్లి అనుకుంటారు మిమ్మల్ని"అన్నాను.

‎ సంధ్య నవ్వింది.

‎

‎

‎ఇంటి లోపలికి వెళ్లగానే సంధ్య (ఆ అమ్మాయి అమ్మ) నన్ను చూసి నవ్వింది. “వచ్చావా రా... రా, ఇక్కడ కూర్చో. ఇవాళ చాలా పని ఉంది.”

‎ మధుమతి (ఆ అమ్మాయి) కూడా అక్కడే ఉంది —

‎

‎ ఇద్దరూ రోడ్డు మీద కనిపించేవాళ్లు, ఇప్పుడు దగ్గరగా చూస్తుంటే... నిజంగానే తల్లికూతురు అనిపించలేదు. సంధ్య ముప్పై ఐదేళ్లు అని చెప్పారు కదా, కానీ చూడటానికి పాతికేళ్ల అమ్మాయిలా కనిపిస్తోంది. మధు కూడా అంతే — కాలేజీ గర్ల్ లుక్, కానీ మాటల్లో ఒక ధైర్యం ఉంది.

‎

‎వాళ్ల మధ్య సంభాషణ మొదలైంది. నేను పక్కన నిలబడి వింటున్నాను.

‎

‎మధు: “అప్పుడే పెళ్లి ఏమిటి?”

‎

‎సంధ్య: “తాతగారికి తెలిసిన వాళ్లు రా...”

‎

‎మధు: “నీకు తొందరగా చేశారు తండ్రి కాబట్టి, ఇప్పుడు నాకు చేస్తున్నారు. అప్పుడే వద్దు అని చెప్తాను తాతగారికి.”

‎

‎సంధ్య నవ్వి: “డాడీ కూడా ఒప్పుకున్నారు.”

‎

‎నేను విన్నాను. ఇద్దరి మధ్య ఆ స్వేచ్ఛ, ఆ ఓపెన్ మాటలు... నాకు కొత్తగా అనిపించాయి. నా ఇంట్లో ఇలాంటి మాటలు ఎప్పుడూ లేవు. నాన్నతో నేను మాట్లాడినప్పుడు కూడా తిట్లు లేదా సైలెన్స్ మాత్రమే.

‎

‎నేను ఒక్కసారి వాళ్ళని చూసి చెప్పాను: 

‎“తల్లికూతురు అంటే నమ్మరు.”

‎

‎మధు వెంటనే తిరిగి: “ఏమిటి?”

‎

‎నేను నవ్వి: “అక్క, చెల్లి అనుకుంటారు మిమ్మల్ని.”

‎

‎సంధ్య నవ్వింది. చాలా సహజంగా, హార్ట్‌ఫుల్‌గా. మధు కూడా నవ్వి, “అవున... అందరూ అలాగే అంటారు” అంది.

‎

‎ఆ నవ్వు చూస్తుంటే నాకు ఏదో వెచ్చగా అనిపించింది. ఇంతకీ నేను ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నానో తెలియదు. పెళ్లి చూపులకు సహాయం అని వచ్చాను, కానీ ఇప్పుడు ఈ ఇద్దరి మధ్య మాటలు వింటూ... నా జీవితం ఎంత భిన్నంగా ఉందో అర్థమవుతోంది.

‎

‎సంధ్య నన్ను చూసి: “నీకు ఏదైనా తాగాలనీ ఉందా. రా? టీ ఇస్తాను?”

‎

‎నేను తల ఊపాను. “వద్దు అంటీ... నేను ఇక్కడే ఉంటాను. ఏమైనా పని ఉంటే చెప్పండి.”

‎

‎మధు నవ్వి: “సరే హెల్పర్ గారు... ఇక్కడ ఈ బాక్సులు అప్‌స్టెయర్స్‌కి తీసుకెళ్లాలి. హెల్ప్ చెయ్యగలవా?”

‎

‎నేను లేచి బాక్సులు ఎత్తుకున్నాను. మెట్లు ఎక్కుతుంటే మధు వెనకాలే వచ్చింది. ఆమె గది దగ్గరికి వెళ్లి బాక్స్ పెట్టాను. ఆ గది లోపల చిన్న టేబుల్, బుక్స్, ల్యాప్‌టాప్...

‎

‎మధు: “థాంక్స్ రా... నీ పేరు ఏంటి?”

‎

‎నేను ఒక్క క్షణం ఆగి,చెప్పాను.

‎

‎

‎నేను బయటికి వచ్చేసరికి సంధ్య కింద నిలబడి ఏవో పనులు చేస్తోంది.

[కుమార్]

  ‎ నేను బాక్సులు ఎక్కడం, కిందకి దించడం, ఏరేజ్‌మెంట్ చేయడం — అన్నీ చేస్తున్నప్పుడు నా కళ్లు సంధ్య మీదే ఉన్నాయి. 
‎ఆమె పైట సరిచేసుకుంటూ నడుస్తుంది, చేతులు బిజీగా ఉంటాయి, కానీ ముఖం మీద ఒక సహజమైన ఆకర్షణ ఉంది.
‎ ఆమె నవ్వు, ఆమె మాటలు, ఆమె శరీరం కదలికలు — అన్నీ కలిసి ఏదో మాయలాంటివి. 
‎
‎ముప్పై ఐదేళ్లు అని చెప్పినా, యవ్వనం లో ఉంది. ఆమె మెడ మీద పడిన జుట్టు, సారీ బ్లౌజ్ కింది ఒంపులు, నడుస్తుంటే పిర్రలు కదిలే విధానం — అన్నీ నా కళ్లలోకి పడుతున్నాయి.
‎
‎ఒకసారి ఆమె ఒక టేబుల్ ఎత్తడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే నేను వెళ్లి సహాయం చేశాను. 
‎మా చేతులు కాస్త తగిలాయి. ఆమె ఒక్క క్షణం నా వైపు చూసింది — వెంటనే తల తిప్పుకుంది. 
‎
‎ నా మనసులో ఏదో హీట్ పెరిగింది. ఇంతకీ ఆమె ఎందుకు నన్ను గమనిస్తోంద? నేను ఆమెను గమనిస్తున్నానని ఆమెకు తెలుసా? 
‎ థ్రిల్ — పేకాటలో బెట్ పెట్టినప్పుడు వచ్చే థ్రిల్ కంటే ఇది వేరు. 
‎
‎ 
‎
‎
‎
‎
‎
‎
‎పెళ్లి చూపులు, నిశ్చయ తాంబూలాలు — అన్నీ ఆ రోజే ఫిక్స్ అయ్యాయి. ఇంట్లో బంధువులు వస్తున్నారు, గంట తర్వాత ఒక ఫ్యామిలీ వచ్చేసరికి సంధ్య నవ్వుతూ “రా వదిన” అంది. ఆమె భర్త (ఆ వచ్చిన వాడు) సంధ్యను చూసి వెకిలిగా నవ్వుతూ ఏదో మాట్లాడాడు — ఆ నవ్వులో ఏదో ఒక రకమైన గుర్తింపు, ఒక రకమైన కోరిక ఉన్నట్టు అనిపించింది. నేను పక్కనే ఉండి అన్నీ చూస్తున్నాను, కానీ ఎవరూ నన్ను గమనించలేదు.
‎
‎అరగంట తర్వాత పై రూమ్‌లో ఏదో పని ఉందని చెప్పి నేను పైకి వెళ్లాను. తలుపు కాస్త తెరిచి ఉంది, లోపల నుండి సంధ్య గొంతు వినిపించింది — “అబ్బా వదులు...”
‎
‎నేను ఆగాను. లోపలికి చూశాను.
‎
‎ఆమె భర్త సంధ్య జడ పట్టుకుని లాగుతున్నాడు. వాడు ఆమె చెవి దగ్గరకు ముఖం తీసుకెళ్లి:  
‎“నిన్ను లవ్ చేస్తే, వరసకు అన్నయ్యవి అని ఒప్పుకోలేదు నువ్వు.”
‎
‎సంధ్య నవ్వుతూ, కాస్త గొంతు తగ్గించి: “నిజమే కదా...”
‎
‎వాడు ఆమె పెదాల మీద ముద్దు పెట్టాడు — ఆ ముద్దు లోతుగా, ఆకలిగా ఉంది. సంధ్య కాస్త వణికింది, కానీ తిప్పుకోలేదు. వాడు చేతులు ఆమె నడుము చుట్టూ వేసి, పిర్రలు పిసికాడు.  
‎“నీ అందం చూస్తే ఆగలేను...” అన్నాడు, గొంతులో ఒక రకమైన హంగర్.
‎
‎సంధ్య సిగ్గుపడుతూ, కాస్త బలవంతంగా: “వదులు... కింద పని ఉంది. బంధువులు వస్తున్నారు.”
‎
‎వాడు మళ్లీ ఒక్క ముద్దు పెట్టి వదిలాడు. 
‎సంధ్య సారీ సరిచేసుకుంటూ కిందికి వచ్చేసరికి నన్ను చూడకుండా తప్పుకున్నాను. నా హార్ట్ బాగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ సీన్ నా కళ్ల ముందు మళ్లీ మళ్లీ వస్తోంది — ఆమె జడ లాగడం, ఆమె పెదాల మీద ముద్దు, ఆమె సిగ్గు, ఆమె శరీరం వణకడం.
‎
‎నేను కిందికి వచ్చి ఒక కార్నర్‌లో నిలబడ్డాను. మనసు గందరగోళంగా ఉంది. 
‎ నాకు ఆమె మీద ఉన్న ఆకర్షణ ఇంకా పెరిగింది. ఆమె అందం ఇప్పుడు ఇంకా రియల్‌గా, ఇంకా టచ్ చేయగలిగినదిగా అనిపిస్తోంది.
‎
‎సంధ్య కిందికి వచ్చి బంధువులతో మాట్లాడుతుంది. ఆమె ముఖంలో ఇంకా కాస్త ఎరుపు ఉంది, కానీ ఎవరూ గమనించలేదు. ఆమె నా వైపు ఒక్కసారి చూసింది — కళ్లలో ఏదో ప్రశ్న లాంటిది. నేను కళ్లు తప్పించాను.
‎
‎ ఆమె నన్ను గమనించినట్టు ఉంది కదా... ఆమెకు తెలుసా నేను చూశానని?
‎
‎

[కుమార్]

‎ 
‎
‎పెళ్లి చూపులు, నిశ్చయ తాంబూలాలు అయిపోయాక ప్రోగ్రాం అయ్యి ఇంటికి వచ్చేశాను. శరీరమంతా అలసట, మనసు ఇంకా సంధ్య జడ లాగడం, ఆమె పెదాల మీద ముద్దు, ఆమె పిర్రలు పిసికిన సీన్ మీదే తిరుగుతోంది. బెడ్ మీద పడుకున్నాను. నాన్న ఇంకా రాలేదు, ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
‎
‎నిద్ర పట్టేసరికి కల వచ్చింది. నేను ఇప్పటికే దగ్గరి టౌన్‌లో వేశ్యలను దేన్గాను కిందటి సంవత్సరం — అది రియల్, డబ్బు కట్టి, రిస్క్ తీసుకుని చేసినది. కానీ ఈ కల మాత్రం వేరు, ఇంకా హాట్, ఇంకా వైల్డ్.
‎
‎కలలో ఇద్దరు హీరోయిన్లు — కియారా అద్వాణి, సమంతా రూత్ ప్రభు. డార్క్ రూమ్‌లో లైట్ డిమ్‌గా ఉంది. కియారా నా ముందు నిలబడి, ఆమె స్లిమ్ బాడీ మీద టైట్ బ్లౌజ్, సారీ కింది నడుము బయటికి కనిపిస్తోంది. ఆమె నా ప్యాంట్ జిప్ లాగి, నా మొడ్డను చేతిలో పట్టుకుని స్ట్రోక్ చేస్తూ “... నీకు ఇష్టమైనట్టు దెంగుతా రా” అంటోంది. 
‎ఆమె పెదాలు నా మొడ్డ మీద పడ్డాయి — వెచ్చగా, తడిగా, ఆమె నాలుక మొడ్ద చుట్టూ తిరుగుతూ సక్ చేస్తోంది. 
‎నేను ఆమె జుట్టు పట్టుకుని లాగాను, ఆమె గొంతు నుండి మూలుగు వచ్చింది.
‎
‎సమంతా వెనక నుండి వచ్చి నా వీపు మీద ఆమె బూబ్స్ రుద్దుతూ, “నా పూకు దెంగు రా... ఆగకు” అంటూ నా చెవి కాటేసింది.
‎ ఆమె ప్యాంటీ తీసేసి, నా చేతిని ఆమె తడి పూకు మీద పెట్టింది. వేళ్లు లోపలికి జారాయి — ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె జ్యూస్ నా వేళ్ల మీద పడుతోంది. ఆమె నా వీపు గోకుతూ మూలుగుతోంది.
‎
‎కియారా నా మీదకు ఎక్కింది — ఆమె పూకు నా మొడ్డ మీద రుద్దుతూ స్లోగా లోపలికి తీసుకుంది. “అబ్బా... ఇంత పెద్దదా ..” అంటూ,, ఆమె గుండెలు దడదడలాడుతున్నాయి. 
‎నేను ఆమె పిర్రలు పట్టుకుని బలంగా దెంగాను — థప్ థప్ శబ్దాలు, ఆమె మూలుగులు, ఆమె బూబ్స్ ఊగుతున్నాయి. 
‎సమంతా పక్కనే కూర్చుని ఆమె పూకు తనే రుద్దుకుంటూ “నా వంతు రా... నన్ను కూడా దెంగు” అంటోంది.
‎
‎నేను కియారాను బెడ్ మీద వెల్లకిలా పడుకోబెట్టి, ఆమె కాళ్లు విడదీసి బలంగా దెంగాను.
‎ ఆమె “అహ్... దెంగు రా... హార్డ్‌గా...” అంటూ కాళ్లు నా నడుము చుట్టూ చుట్టేసింది. 
‎ ఐదు నిమిషాలు దెంగీ లేచాను.
‎ 
‎ వెంటనే
‎సమంతా నా ముఖం మీద కూర్చుని ఆమె పూకు నా నోటికి అంటించింది — నేను ఆమెను నాకుతూ, ఆమె జ్యూస్ తాగుతూ ఉన్నాను. 
‎ఆమె “అబ్బా... నాలుక లోపల పెట్టు రా...” అంటూ నా జుట్టు పట్టుకుని లాగేసింది.
‎
‎ దీనికి నాలుకతో దెంగుతున్నాను — 
‎, సమంతా పైన ఉంటే,kiara కిందకి జరిగి నాది మళ్ళీ చీకింది.
‎
‎వాళ్ల మూలుగులు, , శరీరాలు ఒకదానితో ఒకటి తగిలి, ఆ హీట్, ఆ స్మెల్ — అన్నీ కలిసి నన్ను పిచ్చి చేస్తున్నాయి. 
‎నేను బలంగా, ఫాస్ట్‌గా దెంగుతున్నాను samanta పుకూ లో,నాలుకతో. 
‎
‎కియారా “కమ్ ... లోపలే కార్చు” అంటోంది. సమంతా “నా పూకులో ఆపకు" అంటూ ఆమె పూకు నా మొహం మీద రుద్దుతోంది.
‎
‎అకస్మాత్తుగా నిద్ర లేచాను. బెడ్ మీదే, చీకట్లో. ప్యాంట్ పూర్తిగా తడిసి, మొడ్డ ఇంకా హార్డ్‌గా ఉంది. హార్ట్ బాగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ కల ఇంకా శరీరంలో ఫీల్ అవుతోంది — వాళ్ల మూలుగులు, వాళ్ల శరీరాలు, ఆ హీట్.
‎
‎రేపు మళ్లీ సంధ్య ఇంటికి వెళ్లాలనిపిస్తోంది. ఆ కల నన్ను ఇంకా హాట్ చేసేసింది.
‎
‎

[Ranjith62]

Excellent start

[Devaravara]

Welcome Kumar gaaru

[Arjun9291]

Nice update

[mi849]

Super

[ram123m]

Abba superrrrr

[కుమార్]

‎

‎రెండో రోజు దగ్గర్లో పొలాల్లో కూలీ పనులు ఉంటే వెళ్లాను. చేతులు నల్లబడ్డాయి, శరీరమంతా దుమ్ము చెమట. సాయంత్రం అయ్యాక ఇంటికి వస్తుంటే దారిలో ఒక్కసారిగా తుప్పల్లోకి కారు వెళ్లిపోయింది. అది నిన్న సంధ్య వదిన, వరసకు అన్నయ్య వచ్చిన కారే. అదే నెంబర్ ప్లేట్, అదే కలర్.
‎
‎నేను సైకిల్ అటు తిప్పాను. ఊరు చివర, చుట్టూ ఎవరూ లేరు. పొలాలు, చెట్లు, సన్‌సెట్ లైట్ — అంతా శాంతంగా ఉంది. సైకిల్ పక్కన పార్క్ చేసి చెట్ల వెనక నుండి చూశాను.
‎
‎కారు ఇంజిన్ ఆఫ్ అయింది. లోపల సంధ్య, వరసకు అన్నయ్య అయిన ఇద్దరూ ఉన్నారు.
‎
‎సంధ్య: “ఎందుకు ఇటు తిప్పావు?”
‎
‎అతను నవ్వుతూ ఆమె భుజం మీద చేయి వేసి: “ఇక్కడ ఎవరూ రారు కదా... కాస్త టైం స్పెండ్ చేద్దామని.”
‎
‎సంధ్య : “అబ్బా... ఇంట్లో బంధువులు ఉన్నారు."
‎
‎
‎
‎
‎అతను ఆమె పెదాలు పట్టుకుని లోతుగా ముద్దు పెట్టాడు. సంధ్య మూలిగింది, ఆమె చేతులు అతని భుజాల మీద పడ్డాయి.
‎అతను ఆమె సారీ పైన చేయి జారించి బ్లౌజ్ మీదుగా బూబ్స్ పట్టుకున్నాడు. 
‎
‎
‎
‎“నిన్ను kiss తప్ప ఏమి చేయలేదు” అన్నాడు అతను.
‎
‎సంధ్య: “మన ఊరిలో మనం అంటే గౌరవం, పెదనాన్నకి నీ గురించి ఇన్నేళ్లు చెప్పనిది దానికే.”
‎
‎“తెలుసు. కానీ నీ కూతురు పెళ్లి సెట్ అయ్యింది కదా.” అన్నాడు ఆమె లిప్స్ మీద ముద్దు పెడుతూ.
‎
‎“అన్నయ్య వద్దు” అని సంధ్య డోర్ తీసింది.
‎
‎“ప్లీజ్ గంటలో మేము వెళ్లాలి. ఇదే మొదటిసారి, చివరి సారి” అన్నాడు.
‎
‎సంధ్య అనుమానంగా: “ఏమిటి?”
‎
‎వాడు జిప్ తీసినట్టు ఉన్నాడు. సంధ్య వాడి మొడ్డ చూసి తల అడ్డంగా ఊపింది.
‎
‎వాడు ఆమె మెడ పట్టుకుని మొడ్డ వైపు నొక్కాడు.
‎
‎సంధ్య కళ్లు మూసుకుంది.
‎ఆమె పెదాలు కాస్త విప్పాయి.
‎ వాడు మొడ్డను ఆమె నోట్లోకి తోసాడు. సంధ్య “ఉమ్మ్...” అంటూ మూలిగింది.
‎
‎ఆమె నాలుక అతని మొడ్డ మీద తిరిగింది — స్లోగా, తడిగా. వాడు ఆమె జుట్టు పట్టుకుని లాగుతూ “అలాగే ... సక్ చెయ్యి... బాగా చెయ్యి...” అంటూ హిప్స్ ముందుకు తోసాడు.
‎
‎సంధ్య నోట్లో లాలాజలం కారుతోంది, చేతులు అతని తొడల మీద గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.
‎వాడు ఆమె నోట్లోకి లోతుగా తోస్తున్నాడు —
‎  సౌండ్స్ వస్తున్నాయి.
‎ నాలుక, పెదాలు టైట్‌గా మొడ్డ చుట్టూ ఉన్నాయి.
‎
‎వాడు మూలుగుతూ: “అబ్బా... నీ నోట్లో ఇంత హాట్‌గా ఉంటుందని తెలియదు. ఇంకా లోతుగా తీసుకో...”
‎
‎. వాడు జుట్టు గట్టిగా పట్టుకుని హిప్స్ ఫాస్ట్‌గా మూవ్ చేశాడు — ఆమె నోట్లోకి బలంగా తోస్తున్నాడు.
‎
‎నేను చెట్ల వెనక నిలబడి అన్నీ చూస్తున్నాను. హార్ట్ బాగా కొట్టుకుంటోంది.
‎ నా మొడ్డ ప్యాంట్‌లో హార్డ్ అయ్యింది, చేయి స్వయంగా రుద్దుకుంటోంది.
‎ సంధ్య మూలుగులు, వాడి మాటలు, కారు లోపల జరుగుతున్న దృశ్యం — అన్నీ నన్ను పిచ్చివాడిని చేస్తున్నాయి.
‎
‎ సంధ్య తల ఊగుతోంది,చీకుతున్నపుడు.
‎ వాడు హ్యాపీ గా చూస్తున్నాడు.
‎
‎ రెండు నిమిషాల తర్వాత ఆమె లేచి,నోట్లో ఉన్నది బయటికి ఉమ్మేసింది.
‎ చీర సర్దుకుంటూ"మీ బావ ఏడాదికి ఒకసారి అడుగుతారు."అంది ఎర్రబడ్డ బుగ్గలతో.
‎ "బాగా చీకావు"అన్నాడు.
‎  సంధ్య "పెదనాన్నగారు మందిరం లో పని మానేశారు ట"అంది.
‎ "అవును వయసు పెరిగింది కదా"అంటూ కారు స్టార్ట్ చేశాడు.
‎
‎ ఇదంతా చుసిన నాకు sex కోరిక పెరిగింది.
‎
‎ ఇంటికి వెళ్లి చూస్తే,డబ్బు లేదు.
‎ "చి డబ్బు లేకపోతే వేశ్య లు పట్టించుకోరు"అనుకున్నాను,ఏమి చేయాలో తెలియక.
‎
‎
‎

[Devaravara]

Super

[Polisettiponga]

Welcome ? back sir

[Ranjith62]

Excellent update

[Uday]

బాగా వివరించారు కుమార్ గారు ఏ మత్తు పెద్దదో...ప్రస్తుతం సంద్యపై మత్తులో వున్నాడా...

[Babu143]

Superb

[raki3969]

Nice update