[தனுஷ்]

கதையோட ஒன்பதாம் பாகத்தைப் (Part 9) பதிவிட்டு இருக்கேன். போய்ப் படிச்சுட்டு எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க

[தனுஷ்]

நன்றாக இருக்கு நண்பா ....கதை ஓட்டத்தை மாற்ற வேண்டாம்.... கதையின் பெண் கதாபாத்திரத்தை விபச்சாரி என்ற நிலைக்கு மாற்றாமல் இருந்தால் வெற்றியே.
முரண்பாடான கள்ளக்காதல் என்றாலும் அதில் அவர்களுக்குள் புனிதமான காதல் இருந்தால் சிறப்பு.அந்த பெண்ணை கணவனை தவிற இன்னொரு ஆணும் பாதுகாப்பான் என்பதில் பெண்ணின் பார்வையில் பலமே.

தொடர்ந்து எழுதுங்கள்

உங்கள் விரிவான கருத்துக்கு மிக்க நன்றி நண்பா! கதாபாத்திரங்களின் கண்ணியம் சிதையாமல் கதையைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். நீங்கள் சொன்னது போல, ஒரு பெண்ணுக்கு கணவனைத் தாண்டி கிடைக்கும் அந்தப் பாதுகாப்புதான் இந்தக் கதையின் உணர்ச்சிகரமான பலம். உங்கள் ஆதரவு எனக்குப் பெரிய ஊக்கம் அளிக்கிறது. தொடர்ந்து வாசித்து உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிருங்கள்

[தனுஷ்]

சிறந்த பதிவு நண்பா....

மிக்க மகிழ்ச்சி அடுத்துத்த பதிவுகள்.....

அருமை.......

ஆனால், அடுத்த பதிவில் வீணாவை விட்டு 

வேறு டிராக்கில் சென்றால் 

கதை இன்னும் சுடு பிடிக்கும்....

 உங்களிடம் சிறந்த வர்ணனை இருக்கு.

இன்னும் கொஞ்சம்,

இடம், பொருள், மற்றும் காமத்தை கூட 


சேர்க்கலாம்.....

உங்களால் இது நிச்சயம் முடியும் நண்பா...

கொஞ்சம் டிராக்கினை change பண்ணுங்க நண்பா....


நன்றி........

இது என்னுடைய முதல் கதை என்பதாலும், ஒரு குறுகிய தொடராக (சுமார் 20-25 பாகங்களுக்குள்) இதை முடிக்கத் திட்டமிட்டிருப்பதாலும் தான், தற்போதைக்கு ட்ராக்கை மாற்றாமல் கொண்டு செல்கிறேன். நிச்சயம் என்னுடைய அடுத்த கதைகளில் நீங்கள் சொன்னது போல இடங்கள், வர்ணனைகள் மற்றும் மாற்றங்களை இன்னும் விரிவாக முயற்சி செய்கிறேன். தொடர்ந்து ஆதரவு தாருங்கள்!

[தனுஷ்]

கதை ரொம்ப நன்றாக சென்று கொண்டிருக்கிறது நண்பா...
சீக்கிரம் வீணாவைப் போடாமல்...இன்னும் பல தடவை பால் மட்டுமே குடிக்க வேண்டும்
அதுவும் அவள் வேறு வழியில்லாமல் பால் குடுத்ததாக இருக்க வேண்டும்...
எடுத்துக்காட்டாக (குழந்தையின் உடல் நிலை சரியில்லாமல் போக டாக்டரிடம் காண்பித்ததற்கு 3 நாட்கள் குழந்தைக்கு பால் குடுக்க கூடாது என்று சொன்ன பின் அந்த மூன்று நாளும் ரங்கா மட்டுமே பால் குடிக்க வேண்டும்) இவ்வாறு எழுதுங்கள் தோழரே
ரொம்ப நல்ல இருக்கும்
நான் ஏதாவது தவறாக சொல்லி இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

மிக்க நன்றி நண்பா! உங்கள் கற்பனைத் திறன் ரொம்பவே அருமையா இருக்கு. நீங்கள் சொன்ன அந்த 'டாக்டர் அட்வைஸ்' ஐடியா நிஜமாவே ஒரு நல்ல டிவிஸ்ட்! இதற்காக நீங்கள் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை; இது உங்கள் தனிப்பட்ட கருத்து, அதை நான் மதிக்கிறேன். ரங்கா மற்றும் வீணாவின் அந்த உணர்ச்சிகரமான பிணைப்பை எப்படி இன்னும் சுவாரஸ்யமாக்கலாம்னு நிச்சயம் யோசிக்கிறேன். தொடர்ந்து உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள்

[தனுஷ்]

ப்ரோ...... வேற மாறி... வேற மாரி....... செம்ம...... அப்படியே போங்க......... டெய்லி அப்டேட் போடுங்க......

அருமை update !

தொடர்ந்து உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள், மிக்க நன்றி நண்பா!

[தனுஷ்]

Part -- 10

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் குடோனுக்கு லீவு. "அப்பாடா!" என்று ஒரு நிமிடம் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள் வீணா. நேற்று அந்த அறையில் நடந்த ரத்தமும், ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான தீண்டலும் அவளை இன்னும் நிழலாய் துரத்திக்கொண்டிருந்தது. மனதை மாற்றிக்கொள்ள காய்கறி வாங்க மார்க்கெட் சென்றாள்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் மார்க்கெட்டில் கூட்டம் அலைமோதியது. அந்த நெரிசலில் சிக்க முடியாமல் வீணா ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கி நின்றபோது, "மேடம்..." என்று ஒரு குரல் கேட்டது. முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவன் அவளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தான்.

வீணா குழப்பத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். 'யார் இது? முன்ன பின்ன பார்த்ததே இல்லையே!' என்று நினைத்துக்கொண்டு முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள். ஆனால் அவன் விடவில்லை. அவள் முன் வந்து நின்று, "என்ன மேடம், கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்கேன்... திரும்பிக்கிட்டீங்க?" என்று கேட்டான்.

அவன் 'மேடம்' என்று மரியாதையாகக் கூப்பிட்டது அவளுக்கு ஒரு பக்கம் ஆச்சரியமாகவும், மறுபக்கம் பயமாகவும் இருந்தது. "மேடம்... ரொம்ப யோசிக்காதீங்க. உங்களை ரங்கா அண்ணாச்சி கூட அடிக்கடி பார்த்திருக்கேன்," என்றான்.



அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் வீணா திடுக்கிட்டாள். அவளது இதயம் பலமாகத் துடித்தது. 'ஒருவேளை நேற்று அந்த குடோன் அறையில் ரங்கா செய்த அந்தப் பாதகச் செயலை இவன் பார்த்திருப்பானோ? அதான் அந்த மரியாதையில் ஏதோ ஒரு வக்கிரம் இருக்கோ?' என்று அவமானத்தில் குறுகிப் போனாள்.

ஆனால் அவன் அவளது பையைப் பிடுங்காத குறையாக வாங்கிக்கொண்டு, "மேடம், நீங்க இங்கேயே இருங்க... கூட்டத்துல போயிக் கஷ்டப்படாதீங்க. நானே எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு வாரேன்," என்று சொல்லிவிட்டு கூட்டத்திற்குள் மறைந்தான்.

வீணாவுக்கு அழுகையே வந்துவிட்டது. 'சே... என் மானம் போச்சு! இவனுக்கும் தெரிஞ்சிருச்சுன்னா, கண்டிப்பா ஊர் முழுக்கத் தெரிஞ்சிருக்கும்,' என்று நினைத்து குனிந்த தலை நிமிராமல் நின்றாள். சிறிது நேரத்தில் பையோடு வந்தவன், ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து அவளை ஏற்றி விட்டான்.

"மேடம், இது நம்ம ஃபிரண்ட் ஆட்டோ தான். உங்களைப் பத்திரமா வீட்ல கொண்டு போய் விட்டுருவாரு," என்று சொல்லி அவனும் டிரைவர் சீட்டில் ஒரு ஓரமாக அமர்ந்துகொண்டான்.  



வீணா ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்தபோது அவள் மனம் பலவாறு கணக்குப் போட்டது. அந்த ஆள் நடந்துகொண்ட முறையில் கண்டிப்பா தப்பான எண்ணத்தில் பழகின மாதிரி அவளுக்குத் தெரியவில்லை. பொதுவாக ரங்காவின் ஆட்கள் என்றால் ஒருவிதமான முரட்டுத்தனம் இருக்கும், ஆனால் இவனோ இவ்வளவு கூட்டத்திலும் அவளது பார்வை கூடத் தப்பாக எதையும் பார்க்காமல் கண்ணியமாக நடந்துகொண்டான்.

அவன் நினைத்திருந்தால் அவளோடு பின் சீட்டிலேயே ஏறி அமர்ந்திருக்கலாம். ஆனால், ஒரு பெண்ணுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய அந்த நாகரீகம் கருதி, அவன் டிரைவர் சீட்டில் ஒரு ஓரமாகச் சுருங்கி உட்கார்ந்தான். அந்தச் செயல் வீணாவுக்கு ஒரு நிமிடம் நிம்மதியைத் தந்தது. 'நம்மதான் தப்பா நினைச்சிட்டோமோ?

வீடு வந்து சேர்ந்ததும் பையை இறக்கி வைத்துவிட்டு அவன் கிளம்பத் தயாரானபோது, வீணா மெல்லக் கேட்டாள். "அண்ணா... எனக்கு உங்களை யாருன்னே தெரியாது. அப்புறம் எதுக்கு இதெல்லாம்?"

அவன் சிரித்தான். மேடம், நீங்கதான் எனக்குப் புதுசு. ஆனா ரங்கா அண்ணே அப்படி இல்ல! நம்ம ஏரியாவுல நல்லது கெட்டது எதுன்னாலும் அண்ணாச்சிதான் முன்னாடி நிப்பாரு. எனக்கு அவரை அவ்வளவு பிடிக்கும். அண்ணாச்சிதான் சொன்னாரு... நீங்க அவங்களுக்கு ரொம்ப 'வேண்டியப்பட்டவங்க'ன்னு! அதான் கூட இருந்து கவனிச்சுக்கிட்டேன். சரி மேடம், வரேன்!" என்று கும்பிடு போட்டுவிட்டு ஆட்டோவைக் கிளப்பினான்..

அவன் சென்ற திசையையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள் வீணா. 'வேண்டியப்பட்டவளா? ரங்கா தன்னை எந்த அர்த்தத்தில் அப்படிச் சொன்னான்?' என்று நினைக்கையில், அவளது கைகள் அறியாமல் தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைத் தொட்டுப் பார்த்தன.

சமையல் வேலைகளை முடித்துவிட்டு, குழந்தைகளுடன் கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்த வீணா, மாலையில் அருகில் இருக்கும் கோவிலுக்குச் சென்றாள். அங்காவது மனநிம்மதி கிடைக்குமா என்ற ஏக்கம் அவளுக்குள் இருந்தது. தரிசனம் முடிந்து மனநிறைவோடு கோவிலை விட்டு வெளியே வர முற்பட்டவள், வாசலில் தெரிந்த அந்த உருவத்தைக் கண்டு அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றாள்.

"ரங்கா!"

அவள் உடல் ஒரு நிமிடம் நடுங்கியது. சட்டென ஒரு தூணுக்குப் பின்னால் மறைந்து கொண்டு, தன் குழந்தைகளையும் தனக்குப் பின்னால் இழுத்து அணைத்துக்கொண்டாள். "ஐயோ! கோவிலுக்கு வந்துமா இவன் முகத்துல முழிக்கணும்? கடவுளே... இவன் இங்கேயும் வந்துட்டானா?" என்று பயத்தில் வேண்டிக்கொண்டாள்.

ரங்கா கோவிலுக்கு உள்ளேயும் வராமல், வெளியேயும் போகாமல் அந்த வாசலிலேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் எப்போது போவான் என்று மறைவான இடத்தில் இருந்து பதுங்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் வீணா.

அப்போது ரங்கா, "டேய்! சீக்கிரம்  வாங்கடா!" என்று யாரையோ அதட்டினான். அவனது ஆட்கள் நான்கு பேர் இரண்டு பெரிய அண்டாக்களைச் சுமந்து வந்து அங்கே வைத்தனர். அண்டாவைத் திறந்ததும் சுடச்சுட பிரியாணியின் வாசனை அந்த இடத்தையே நிறைத்தது. அங்கே பிச்சை கேட்டு அமர்ந்திருந்த முதியவர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும் ரங்காவே முன்னின்று உணவு வழங்கத் தொடங்கினான்.



அங்கிருந்த ஒரு பெரியவர், "என்ன தம்பி, இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டீங்க... அப்படியே உள்ள போய் சாமி தரிசனம் செஞ்சுட்டு வரலாமே?" என்று கேட்டார்.

அதற்கு ரங்கா ஒரு நக்கலான, ஆனால் ஆழமான சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டு, "யோ பெரியவரே! இந்த மாதிரி நாலு பேரோட வயிறு நிறைய சோறு போட்டா, அந்தச் சாமியே நம்மளத் தேடி வரும். எனக்கு உள்ள இருக்கிற கற்சிலையை விட, வெளிய இருக்கிற இந்தப் பசிதான் முக்கியமாத் தெரியுது!" என்று கரகரப்பான குரலில் சொன்னான்.

தூணுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வீணாவுக்குத் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. 'இது ரங்காவா? நேத்து பார்த்த  அதே மிருகமா இது?' என்று திகைத்துப் போனாள்.

ஒரு பக்கம் அவனது  அத்துமீறல், இன்னொரு பக்கம் இந்தத் தர்மப்பிரபு அவதாரம். ரங்காவின் எந்த முகம் உண்மையானது என்று தெரியாமல் அவள் குழம்பினாள். அவன் உணவைப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்த அந்த வேகம், அவனது பார்வையில் இருந்த அந்தத் தெளிவு... எல்லாமே வீணாவுக்குப் புதுசாகத் தெரிந்தது.

தூணுக்குப் பின்னால் தன் மகளைச் சேர்த்து அணைத்தபடி மூச்சடக்கி நின்றிருந்தாள் வீணா. ரங்கா அங்கிருந்து நகர்வான் என்று அவள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ஒரு கணம் அவளது பிடி தளர்ந்தது. அவ்வளவுதான்... சிறுமி துள்ளிக் குதித்து அந்தத் தூணைத் தாண்டி வெளியே ஓடினாள்.

"அங்கிள்!" என்று மழலைக் குரலில் கத்தியபடி, நேராகப் போய் ரங்காவின் காலைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

வீணாவுக்கு உயிர் போயே வந்தது. "ஐயோ!" என்று அவள் வாய் பொத்துவதற்குள் காரியம் கைமீறிப் போனது. குனிந்து அன்னதானம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த ரங்கா, சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தான். தன் காலைக் கட்டியிருக்கும் சிறுமியைப் பார்த்ததும் அவனது முரட்டு முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை பூத்தது.

லாவகமாக அவளைத் தூக்கித் தன் அகன்ற மார்போடு அணைத்துக் கொண்டான் ரங்கா. "என்னம்மா... நீ இங்க என்ன பண்ற? அம்மா எங்க?" என்று அவன் வாஞ்சையோடு கேட்க, அந்தச் சிறுமி குறும்புடன் கை காட்டிய திசையில் வீணா பதுங்கி நின்ற தூண் இருந்தது.

ஐயோ... மாட்டுக்கிட்டியே பங்கு!' என்று தனக்குள்ளேயே தலையைச் சொரிந்தபடி, வேறு வழியில்லாமல் அந்தத் தூணுக்குப் பின்னாலிருந்து மெல்ல வெளியே வந்தாள் வீணா

ரங்கா அவளைப் பார்த்ததும், ஒரு வஞ்சகமான அதே சமயம் ரகசியமான சிரிப்பை உதிர்தவன் " தன் மார்பில் இருந்த குழந்தையை அருகில் இருந்த ஒருவனிடம் மெல்லக் கொடுத்தான். "டேய், நான் வர்ற வரைக்கும் பாப்பாவைச் பத்திரமா பார்த்துக்க... ஒரு சின்னக் கணக்கு பாக்கி இருக்கு," என்று அவன் சொன்னபோது, அவனது கண்கள் வீணாவைத் துளைத்துக் கொண்டிருந்தன.

வீணாவுக்கு அந்த இடமே சுழல்வது போல இருந்தது. நெஞ்சு படபடக்க, உடல் முழுக்க வேர்த்து கொட்டியது. நேற்று அந்தத்  அவன் செய்த அத்துமீறல்கள் ஒவ்வொன்றாக அவள் கண்முன்னே நிழலாடின. இப்போது இதோ, புனிதமான இந்தக் கோவில் வளாகத்தில், மக்கள் நடமாட்டத்திற்கு நடுவே அவன் அவளை நோக்கி நெருங்கி வருகிறான்.

ரங்கா ஒவ்வொரு அடியாக எடுத்து வைக்க, வீணா பின்வாங்க இடமில்லாமல் அந்தத் தூணோடு ஒட்டி நின்றாள். அவனது நிழல் அவள் மேல் படர்ந்தது.

"என்ன வீணா... சாமி கும்பிட வந்த இடத்துல இவ்வளவு வேர்க்குது? நேத்து அந்த குடோன்ல கூட இவ்வளவு பயப்படலையே நீ?" என்று அவன் கரகரப்பான குரலில், அவளது காதுகளுக்கு மட்டும் கேட்கும் படி மிக நெருங்கி வந்து கேட்டான்.

ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான மூச்சுக்காற்று வீணாவின் முகத்தில் அனலாய் பட்டது. பயம் அவள் நரம்புகளைத் தறிக்க, தன் கையில் இருந்த  இருந்த குழந்தையையும்  தன் மார்போடு அரணாகச் சேர்த்து பலமாக அணைத்துக் கொண்டாள். அவள் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய சந்தன நிறச் சேலை, அவளது நெஞ்சுப் படபடப்பில் ஏறி இறங்கி, அவள் நடுக்கத்தை ரங்காவுக்கு அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது.



"விடுங்க ரங்கா... இது கோவில்... ஆட்கள் வேற அங்கே பார்த்துட்டு இருக்காங்க," என்று தழுதழுத்த குரலில், யாருக்கும் கேட்காதபடி ரகசியமாக அதே சமயம் ஆவேசமாகக் கெஞ்சினாள்.

ரங்கா ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்போடு இன்னும் ஒரு அங்குலம் வீணாவை நெருங்கி வந்தான். அவனது முரட்டுத் தோள் அவளது மென்மையான தோளில் லேசாக உரசியபோது, வீணாவுக்கு உடல் முழுக்க ஒரு நடுக்கம் பரவியது. சுற்றிலும் பக்தர்கள் கூட்டம் இருந்தாலும், அந்தத் தூணின் மறைவில் ரங்கா உருவாக்கிய நெருக்கம் அவளை மூச்சு முட்ட வைத்தது.

"பார்த்தா பார்க்கட்டுமே வீணா! ஊருக்கே அன்னதானம் போடுற ரங்கா, இன்னைக்கு இந்தப் 'பால் தீர்த்தத்தை' குடிச்சிட்டுப் போறான்னு நினைச்சுப்பாங்க," என்று அவன் குரலில் நக்கல் தெறித்தது.

அவன் 'பால் தீர்த்தம்' என்று சொன்ன அந்த நொடியே, வீணாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு நடுக்கம் பரவியது. அவன் எதை நோக்கி வருகிறான், அவனது அந்தப் பார்வையின் அர்த்தம் என்ன என்பது அவளுக்குப் பட்டவர்த்தனமாகப் புரிந்தது.

ரங்கா... ப்ளீஸ்... யாராவது பார்த்துறப் போறாங்க!" என்று வீணா தழுதழுத்த குரலில் கெஞ்சினாள். அவளது கண்கள் அலைபாய்ந்து யாராவது தங்களைக் கவனிக்கிறார்களா என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தன.

ஆனால் அது கோவிலின் கடைசித் தூண். மற்ற தூண்களை விடப் பெரியதாகவும், ஒரு மூலையில் இருந்ததாலும் அங்கே யாருடைய பார்வையும் விழவில்லை. மக்கள் அனைவரும் சன்னிதானத்தை நோக்கியும், அன்னதானப் பந்தலை நோக்கியுமே கவனமாக இருந்தனர். அந்தச் சூழல் ரங்காவுக்கு ஒரு கவசமாக மாறிப்போனது.

அவள் பயப்படுவதைக் கண்ட ரங்கா, இன்னும் ஒரு அங்குலம் முன்னேறி அவளைத் தூணோடு சேர்த்து அழுத்தினான்." அப்படின்னா... எனக்கு ஒரு முத்தம் கொடு!" "

வீணா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். "ரங்கா... என்ன பேசுறீங்க? இது கோவில்... என் பிள்ளைங்க அங்க இருக்காங்க..." என்று அவள் பதறினாள்.

"பிள்ளைங்க அங்க ஆட்களோட விளையாடிட்டு இருக்காங்க வீணா. இந்தத் தூணுக்குப் பின்னாடி நாம என்ன பண்ணாலும் அந்தச் சாமிக்குக் கூடத் தெரியாது," என்று கரகரப்பான குரலில் சொன்ன ரங்கா, அவள் மறுப்புச் சொல்வதற்கு முன்பே அவளது முகத்தை நெருங்கினான்.

அவளது கையில் இருந்த குழந்தையை மிக மென்மையாக, அதே சமயம் மறுக்க முடியாத அதிகாரத்துடன் வாங்கி ஒரு பக்கமாகப் படுக்க வைத்தான். குழந்தை தூக்கத்தில் நகர, ரங்கா மீண்டும் வீணாவை மிகக் கிட்டத்தில் நெருங்கினான். அவனது இரும்பு போன்ற மார்பு அவளது சந்தன நிறச் சேலையை உரசியது. அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் அனலாய் படும் அளவுக்கு மிக அருகில் அவன் சென்ற அந்த நொடி...

வீணா சட்டெனத் தன் இரண்டு கைகளையும் அவன் நெஞ்சில் வைத்துத் தடுத்தாள்..

தன் நெஞ்சில் இருந்த அவளது கையை அநாயாசமாக விலக்கிவிட்டு, அவளை நோக்கி உந்தினான். பின்னால் நகர வழியில்லாமல், அந்தக் கருங்கல் தூணில் வீணாவின் முதுகு முட்டி நின்றபோதும் அவன் அவளை விடவில்லை. அவளது மென்மையான சந்தன நிற மேனியைத் தன் இரும்பு போன்ற உடலால் அழுத்தி, அவளது இதழ்களை நோக்கித் தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான்.

ஆனால், வீணா சட்டென்று தன் பிஞ்சு கரங்களால் அவனது முகத்தைப் பிடித்துத் தடுத்தாள். அந்தத் தடுப்பு ரங்காவை நிறுத்தவில்லை, மாறாக அவனது வெறியை இன்னும் தூண்டியது.

தன்னைப் தடுத்த அவளது மென்மையான கைகளுக்கு ரங்கா முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்தான். அவள் கையை எடுக்க முடியாதவாறு அவளது உள்ளங்கையிலும், மணிக்கட்டிலும் முத்தங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போக, வீணா ஒருவிதமான சிலிர்ப்பில் சிணுங்கிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர முயன்றாள். ரங்கா லாவகமாகத் தன் ஒரு கையால் அவளது வளைவான இடுப்பைப் பிடித்துத் தன்னோடு இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.

அடுத்த நொடி, அவளது நீளமான விரல்களில் ஒன்றை அப்படியே கவ்வி, ஒரு லாலிபாப் சூப்புவது போல ஆவேசமாகச் சூப்பினான். அந்தத் தீண்டலில் திடுக்கிட்ட வீணாவுக்கு உடல் முழுக்க மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. தன் வெண்டைக்காய் போன்ற அந்த மென்மையான விரலை அவனது வாயிலிருந்து சட்டென்று உருவிக்கொண்டாள்.

ரங்கா... என்ன பண்றீங்க? இது கோவில்... யாராவது பார்த்தா அசிங்கமாப் போயிடும்," என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டாள்.

அவளது விரலில் ஒட்டியிருந்த அவனது எச்சிலின் ஈரம், அந்தக் குளிர்ந்த காற்றுக்கு அவளுக்கு ஒருவிதமான நடுக்கத்தைத் தந்தது. ரங்கா அவளது பதற்றத்தை ரசித்தபடி, மீண்டும் அவளது கழுத்தோரம் குனிந்தான்

வீணா தன் விரலை உருவிக்கொண்ட அந்த அடுத்த நொடி... ரங்கா அவளுக்கு எந்த ஒரு கால அவகாசமும் கொடுக்கவில்லை. மின்னல் வேகத்தில் தன் தடித்த உதடுகளைக் கொண்டு போய், அவளது சிவந்த இதழ்களின் மேல் வைத்து நச்சென ஒரு முத்தமிட்டான். திடீரென ஏற்பட்ட அந்தத் தீண்டலில் வீணா அதிர்ந்து போனாள். சட்டெனத் தன் முகத்தைத் திருப்ப முயன்றாள். ஆனால் ரங்கா அவளை விடத் தயாராக இல்லை. அவனது இரும்பு போன்ற ஒரு கையால் அவளது தாடையை அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டான். அவளது மென்மையான முகம் அவனது பிடியில் சிக்கித் தவிக்க, அவளது மெல்லிய இதழ்களைத் தன் வாய்க்குள் கவ்வி இழுத்து, வெறியோடு உறிஞ்சத் தொடங்கினான்.



ரங்கா அவளது இதழ்களை ஆசையோடு உறிஞ்சத் தொடங்கினான். அவனது முரட்டுத்தனமான காதலில் வீணாவின் இதழ்கள் அமுங்கின. அவளது உதடுகளிலிருந்து வழிந்த அந்தத் தித்திப்பான எச்சில் ரங்காவுக்குத் தேவாமிர்தமாகத் தெரிந்தது. இதுவரை அதிகாரத்தாலும் அத்துமீறலாலும் அவளை நெருங்கியவனுக்கு, இப்போதைய அவளது ஒத்துழைப்பு ஒரு புதிய போதையைத் தந்தது.

வீணா இன்பத்தில் தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். பயமும், தயக்கமும் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், ரங்காவின் அந்த உக்கிரமான தீண்டலில் அவள் கரைந்து போனாள். தப்பிக்க நினைத்த அவளது கைகள், இப்போது அவனைத் தப்பிக்க விடாமல் அவனது சட்டை காலரைத் தப்பிக்க விடாமல் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டன.

"ம்ம்... ம்ம்..." என்று அவளது இதமான முனகல் அந்தத் தூணின் இடுக்கில் எதிரொலித்து, ரங்காவை இன்னும் வெறி கொள்ளச் செய்தது.



ரங்கா ஒரு கையால் அவள் கன்னத்தைச் செல்லமாக அழுத்திப் பிடித்தும், இன்னொரு கையால் அவளது வளைவான இடுப்பை வளைத்துப் பிடித்தும் தன்னோடு இறுகப் பிணைத்துக் கொண்டான். அவளது  சேலைக்கும் அவனது இரும்புப் போன்ற உடலுக்கும் இடையே ஒரு நூல் அளவு கூட இடைவெளி இல்லை.

அந்தத் தீண்டலில் முற்றிலும் கரைந்து போன வீணா, மெல்லத் தன் வாயைத் திறக்க... அவளது மென்மையான நாக்கு ரங்காவின் இதழ்களை வருடி விளையாடியது. ரங்கா ஒரு கணம் திகைத்து, பின் அவளது நாக்கை மென்மையாகச் சுவைத்துவிட்டு, தன் நாக்கை அவளது வாய்க்குள் ஆழமாகச் செலுத்தி அந்தத் தருணத்தை உக்கிரத்தின் உச்சத்துக்கே கொண்டு சென்றான்.

புனிதமான கோவிலின் மணி ஓசை தூரத்தில் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, இங்கே ஒரு தூணின் மறைவில் இரண்டு உடல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து, உலகத்தையே மறந்து அந்த இன்பத் தீயில் எரிந்துகொண்டிருந்தன.

ரங்காவின் நாக்கு வீணாவின் வாய்க்குள் ஒரு போர்க்களத்தையே நடத்தியது. அவளது பற்கள், ஈறுகள், மேலண்ணம் என ஒவ்வொன்றையும் அவன் தன் நாக்கால் அலாசினான். அவளது வாயில் ஊறிய அந்தத் தித்திப்பான உமிழ்நீரை அவன் அணு அணுவாக உறிஞ்சி சுவைக்க, வீணாவோ உலகத்தையே மறந்து போனாள். ரங்காவும் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு அவளது நாக்கை உறிஞ்சி இழுக்க, வீணா தன் வாயை அகலப் பிளந்தபடி, தன் நாக்கை முழுமையாக அவனது வேட்டைக்கு அர்ப்பணித்தாள்.

அவன் அவளது வாயைத் தன் வாயால் முழுமையாக நிறைத்திருந்த அதே வேளையில், அவனது வலுவான வலது கை அவளது அந்தச் சந்தன நிறச் சேலைக்குள்ளே புகுந்து, இடது முலையை அப்படியே மொத்தமாக அள்ளிக் கசக்கியது. வீணா இப்போது முழுமையாக அவனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்திருந்தாள்.

அவள் தன் நாக்கை வாய்க்குள் இழுத்துக்கொண்டு, வேகமாக மூச்சு வாங்கினாள். ஒரு கை அவளது மார்பைப் பிசைந்து கொண்டிருக்க, அவன் இன்னொரு கையால் அவளது முகத்தை அசையாமல் அப்படியே பிடித்துக் கொண்டான்.

"ப்ளீஸ் ரங்கா... ம்கூம்..." என்று வீணா மெலிதாகச் சிணுங்கினாள். அவளது சிணுங்கல் அவனைத் தடுப்பதற்குப் பதில், இன்னும் உற்சாகப்படுத்தியது.

"உன் உதட்டை விட... நாக்கு செம டேஸ்ட்டியா இருக்குடி... உன் நாக்கு மட்டும்..." என்று அவன் காமத்தால் தடித்த குரலில் முணுமுணுத்தான்.

"ம்க்ம்... எனக்கு வலிக்குதுடா..." என்று அவள் தவிப்போடு சொல்ல, ரங்காவோ ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்போடு, "சரி... வலிக்காமப் பண்றேன்," என்று கொஞ்சியபடி, தன் பற்களால் அவளது கீழ்க்கழுத்தை விட்டுவிட்டு, இதழைக் கவ்வி இழுத்தான்.

"ம்ம்ம்ம்!" என்று ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுச் சிணுங்கிய வீணா, அவன் மேல் இருந்த அந்த ஒரு துளி கோபத்தையும் மறந்து, அவனது விருப்பத்திற்கு இணங்க மீண்டும் தன் நாக்கை வெளியே நீட்டினாள்.




ரங்கா தன் நாக்கை நீட்டி வீணாவின் நாக்கை வஞ்சகமில்லாமல் தடவினான். அந்தப் போதையில் வீணா தன் வாயை 'ஆ'வென அகலமாகப் பிளந்து, தன் சிவந்த நாக்கை அவனது வாய்க்குள் முழுமையாகத் திணித்தாள். அவளது நாக்கை உறிஞ்சும் அந்த இன்பப் பணி மீண்டும் ஆவேசமாகத் தொடங்கியது.

வீணாவின் நாக்கின் தித்திப்பான எச்சில் சுவை அவனுக்குள் அமிர்தமாக இறங்கிக் கொண்டிருக்க, ரங்காவின் கைகள் சும்மா இருக்கவில்லை. அவளது இளமை செழிப்பான அந்த இரண்டு முலைகளையும் அந்தச் சந்தன நிறச் சேலைக்கு மேலேயே பிடித்து அமுக்கிப் பிசைந்தான். தன் இடுப்பை அவள் இடுப்போடு இரும்புப் பிடியாக இணைத்து, முழு விறைப்பை எட்டியிருந்த தன் ஆண்மையை அவளது தொடைகளுக்கு நடுவில் வைத்து ஆவேசமாகத் தேய்த்தான்.

வீணா மெல்ல முனகிக்கொண்டே, ரங்காவின் அந்த வலுவான புஜங்களையும் முதுகையும் ஆசையோடு அழுத்தமாகத் தடவினாள். ரங்கா தன் கால்களால் அவளது தொடைகளைப் பிரித்து, தன் இடுப்பை இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்தான். உடைகளுக்கு மேலேயே தன் ஆண்மையால் அவளது மேட்டை மெல்ல இடிக்கத் தொடங்கினான்.

வீணாவும் அதற்கு இசைவாகத் தன் தொடை இடுக்கை உந்திக் கொடுக்க, ரங்காவிற்கு வேகம் சட்டென எகிறியது. அவளது நாக்கை உறிஞ்சிக் கொண்டே, கைகளைத் தழைத்து அவளது தொடையையும், சதைப்பிடிப்பான பிட்டங்களையும் தாங்கிப் பிடித்தான். இருவருக்கும் இடையே ஒரு நூல் அளவு கூட இடைவெளியே இல்லாதவாறு இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டு, உடைகளின் மேலேயே தன் வேகத்தைக் காட்டினான்.

அந்தத் தீண்டலில் நிலைதடுமாறிய வீணா, ஒரு கட்டத்தில் மூச்சுத் திணறி இதழ்களை விலக்கிக் கொண்டாள். "ரங்கா.. விட்று.. ப்ளீஸ்.. போதும் போ..." என்று அவனைத் தள்ளிவிட முயன்றாள். ஆனால் ரங்கா விடுவதாக இல்லை; அதே வேகத்தில் அவளது தொடை இடுக்குக்குள் புகுந்து அந்தப் போதையை முடிக்கத் தீவிரமாக இருந்தான்.

வீணா தழுதழுத்த குரலில், "ஹய்யூ.. ரங்கா.. சொன்னா கேளு.. ப்ளீஸ்" என்று கெஞ்ச, ரங்காவும் "இரு வீனா மா.. ப்ளீஸ்.." என்று விடாமல் கொஞ்சினான். இறுதியில் வீணா தன் முழுப் பலத்தையும் திரட்டி அவனது இடுப்பில் கை வைத்து, கொஞ்சம் பின்னால் தள்ளி அவனைக் கட்டுப்படுத்தினாள்.


சரியாக அந்த உச்சக்கட்டத் தவிப்பில் இருந்தபோது, "அண்ணே... ரங்கா அண்ணே!" என்று ஒரு குரல் கோவிலின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு அவர்களை நெருங்கியது.

வீணா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போக, ரங்கா மின்னல் வேகத்தில் அவளைத் தூணோடு சேர்த்துத் தன் அகன்ற முதுகால் மறைத்துக் கொண்டான். அவனது நிழலில் வீணா முழுமையாக மறைந்தாள். "டேய்! என்னடா?" என்று அதட்டலாகக் கேட்டான் ரங்கா.

"அண்ணே... அன்னதானம் முடிஞ்சிருச்சுண்ணே. நீங்க இங்க தனியா என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?" என்று அந்த ஆள் சந்தேகமே இல்லாமல் கேட்டான்.

ரங்கா தன் முகத்தில் எந்தச் சலனமும் காட்டாமல், "ம்ம்ம்... போன் பேசிட்டு இருக்கேன். நீ போ... நான் அஞ்சு நிமிஷத்துல வரேன்," என்று கரகரப்பாகச் சொல்லி அவனை அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தான்.

அவன் சென்ற அந்தச் சில நொடிகளில், வீணா பதற்றத்துடன் தன் கலைந்த முடியையும், நழுவியிருந்த அந்தச்  சேலையையும் அவசர அவசரமாகச் சரி செய்துகொண்டாள். மார்பில் இருந்த பாரம் குறையாமல், குழந்தையைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள். அவளது இதயம் இன்னும் ரங்காவின் முத்தத்தில் இருந்த அந்த அனலில் தகித்துக்கொண்டிருந்தது.

அதற்குள் அவளது மூத்த மகளும் அங்கே ஓடி வர, ரங்கா ஒரு பாதுகாப்பு அரணாக மாறினான். அந்தப் பகுதியில் இருந்த மற்றவர்கள் கண்ணில் வீணா படாதவாறு, அவளைத் தன் உடலால் மறைத்துக் கொண்டே கோவிலுக்கு வெளியே கூட்டி வந்தான்.

வாசலில் நின்ற ஒரு ஆட்டோவை மறித்து, "இவங்களைப் பத்திரமா வீட்ல விடு," என்று டிரைவரிடம் அதிகாரமாகச் சொன்னவன், வீணாவையும் குழந்தைகளையும் ஆட்டோவில் ஏற்றிவிட்டான். ஆட்டோ நகரத் தொடங்கியபோது, ரங்கா அவளது கண்களை உற்றுப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் 'நாளைக்குக் காலைல 10 மணிக்கு குடோனுக்கு வந்துடு' என்கிற அதே பழைய மிரட்டலும், ஒரு சிறு உரிமையும் கலந்திருந்தது.

தொடரும் ....

[தனுஷ்]

கண்டிப்பா நண்பா ...

இன்னும் படிக்கவில்லை ....நேரம் கிடைக்கும்போது படிப்பேன் ....அந்த பதிவு ஒரு வாசகரின் பதிவை பார்த்து கதையை கொஞ்சமா புரிந்துகொண்டு போட்ட பதிவு....ஒரு கதையின்  ஆழத்தை ஒருசில வாசகர்களின் பதிவுகளில் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

காதலும், காமமும் ஒருவர் மற்றோருவருக்கு கடத்துவது அதை சரியாக கடத்துபவர் இங்கு வெற்றியாளன்.

கொஞ்சம் கூட அவசரம் இல்லாமல் கதைக்கு தேவையை அறிந்து தேவையானதை கொடுங்கள்.

ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் என் பார்வையில் சிற்பியே அது எந்தவிதமான காமக்கதைகள் மட்டுமல்ல வேறு வேறு நாவல்கள்,நகைச்சுவை கதைகள், க்ரைம் கதைகள் இன்னும் பல பல.

புத்தகத்தை பார்த்து ஒப்பிக்கும் படைப்பாளிகளை விட கற்பனையில் நான்கு வரி கவிதைகள் படைப்பவனே சிறந்த கவிதைகள் சிற்பி.....

கற்பனையில் படைத்த உருவத்தை கை வழியாக கதை எழுதும் எழுத்தாளர்கள் கொச்சை,வக்கிரம் இல்லாமல் காமகதையில் நிறைய தகவல்களையும் கடத்தலாம்.

தொடர்ந்து எழுதுங்கள் வருகிறோம் தொடர்ந்து.

நீங்கள் சொன்னது போல, வெறும் புத்தகத்தைப் பார்த்து எழுதுவதை விட, நம் கற்பனையில் உதிக்கும் உருவங்களுக்கு உயிர் கொடுப்பதுதான் உண்மையான எழுத்து. காதலும் காமமும் வாசகர்களுக்குச் சரியான முறையில் கடத்தப்பட வேண்டும் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். அவசரப்படாமல், கதையின் ஆழம் குறையாமல் செதுக்குகிறேன். நேரம் கிடைக்கும்போது முழுமையாக வாசித்து உங்கள் மேலான கருத்துக்களைப் பகிருங்கள்

[தனுஷ்]

வழக்கம் போல சிறந்த எழுத்து நடை !

அருமை நண்பா !

இந்த முறை உங்களின் படைப்பு

சற்று வித்யாசமாக இருக்கு நண்பா !

ஒண்ணு மட்டும் சொல்லணும் ,

உங்கள் எண்ணம் போல் எழுதுங்க.

இது உங்கள் படைப்பு!

யாருக்காகவும் எதுவும் மாத்ததிங்க ,

நல்ல போய்கிட்டு இருக்கு.

 இந்த தளத்தில் இவ்வளவு வேகமாக

யாருமே கதை எழுதியது இல்லை...

இந்த தளத்தில் ஒரு கதை உள்ளது,

முடிக்க முடியாத கதை,

Ungalukku நேரம் இருந்தால், அந்த கதையை உங்கள்

ஸ்டைல் எழுதலாம்...

கதை பெயர்: சிலந்தி வலையில் சிக்கிய என் மனைவி சாய் பல்லவி
ஆசிரியர்: பல்லவி ஆனந்தன்.

'யாருக்காகவும் எதையும் மாற்றாதே' என்று நீங்கள் சொன்னது என் படைப்பின் மீதான நம்பிக்கையை அதிகப்படுத்துகிறது. 'சிலந்தி வலையில் சிக்கிய என் மனைவி சாய் பல்லவி' கதையைப் பரிந்துரைத்தமைக்கு நன்றி. அந்தப் பெயரே சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது! இப்போதைக்கு என் ரங்கா கதையை முதலில் சிறப்பாக முடித்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறேன். அதன் பிறகு, நீங்கள் சொன்ன அந்தக் கதையை என் ஸ்டைலில் கொண்டு செல்வது பற்றி நிச்சயம் யோசிக்கிறேன். உங்கள் அன்பிற்கு மீண்டும் நன்றி

[தனுஷ்]

Story super. Aana konjam sentiment ta iruku.

ஆமாம், கதையில் உணர்ச்சிகளுக்கும் சென்டிமென்ட்டுக்கும் கொஞ்சம் முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கிறேன். அப்போதுதான் கதாபாத்திரங்கள் வாசகர்களின் மனதிற்கு நெருக்கமாக மாறும் என்று நினைக்கிறேன். போகப் போக கதையில் இன்னும் விறுவிறுப்பும் மாற்றங்களும் இருக்கும். தொடர்ந்து வாசித்து உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள்

[தனுஷ்]

சீக்கிரமா அப்டேட் கொடுத்ததுக்குநன்றி நண்பா கதை அருமையா போகுது...வீணாவே கழுத்தை நீட்டி கல்யாணம் பண்ணி  சின்ன ரங்காவ பரிசா ரங்காக்கு கொடுக்கனும்...

மிக்க நன்றி நண்பா! உங்கள் கமெண்ட் பார்த்ததும் சிரிப்பு வந்துடுச்சு. ஹாஹா... நீங்க சொன்னது போலவே அதையும் செஞ்சிடலாம்! வீணா அவளாவே வந்து கழுத்தை நீட்டுற அந்தத் தருணத்திற்காகத்தான் நானும் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன். அந்த 'சின்ன ரங்கா' பரிசு வரப்போற பாகங்கள்ல இன்னும் சுவாரஸ்யமா அமையும். தொடர்ந்து வாசிங்க

[தனுஷ்]

வினா கொஞ்சம் கொஞ்சமா ரங்காகிட்ட மயங்குறா.. டா போட்டு பேசுற.. இன்னும் என்னென்ன நடக்க போகுதோ.. கதை எதார்த்தமாவும், காமம், காதல் எல்லாம் கலந்து போகுது நண்பா.. கதை சூப்பரோ சூப்பர்..

வீணா கொஞ்சம் கொஞ்சமா ரங்காகிட்ட தன்னை இழக்குற அந்த மாற்றங்களை நீங்க சரியா பிடிச்சுட்டீங்க. அந்த 'டா' போட்டுப் பேசுற நெருக்கம் தான் இந்தக் கதையோட அடுத்த கட்டமே! ஹாஹா... இன்னும் என்னென்ன நடக்கப் போகுதுன்னு நீங்களே பாருங்க. காதலும் காமமும் கலந்த அந்த உணர்ச்சிகரமான பயணத்தை சிறப்பா விவரிச்சிருக்கீங்க என்று நீங்களே சொல்லும் அளவுக்கு இன்னும் சுவாரஸ்யமா கொண்டு போறேன்

[தனுஷ்]

வணக்கம் நண்பா என்னோட கருத்துக்கள் சில சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.
1 - வீணாவை ரங்கனை மட்டுமே ஓக்க வையுங்கள் வேறு யாரும் ஓக்க வேண்டாம்.
2 - குழந்தை மாதிரி மடியில் படுத்து ரங்காவை பால் குடிக்க வையுங்கள்.
3 - டீ குடிப்பதற்கு வீணாவை மாடு மாதிரி குனிய வைத்து ரங்கனை பால் கறக்க வையுங்கள்.  
4 - ரங்கன் குடிக்கிறதுக்கு பால் பத்தவில்லை என்பதற்காக மருந்து மாத்திரைகள் ரங்கன் வாங்கி கொடுத்து பால் அதிக சுரக்க வைச்சி அத ரங்கன் பசி தீரும் அளவுக்கு மூச்சு முட்ட குடிக்கிற மாதிரி கொண்டு போங்க.
5 - ஏற்கனவே குழந்தைக்கு பால் கொடுப்பதால் வீணா பிரா போடுவது இல்லை, இப்போ ரங்கன் பால் குடிக்க ஆரம்பித்து விட்டதால் ரங்கன் இருக்கும்போது மட்டும் வீணா ஜாக்கெட் போடாமல் வெறும் சேலை முந்தானையால் மூடி இருப்பது போல் கொண்டு போங்கள்.
6 - வீணா தன்னுடைய கணவனுக்கு கூட இதுவரை செய்யாத விஷயங்களை செக்ஸில் ரங்கனுக்கு செய்ய வையுங்கள்.
7 - ரங்கன் வீணாவை ஓக்க ஆரம்பித்த பிறகு வேற எந்த பெண்ணையும் ஓக்காமல் வீணாவை மட்டுமே ஓக்கணும் அதே சமயத்தில் வீணா அவனை நல்லவனாக திருத்த வேண்டும்.
இது என்னோட கருத்துக்கள் மட்டுமே இதை ஏற்றுக் கொள்வதும் ஏற்றுக் கொள்ளாமல் போவதும் உங்களுடைய விருப்பம்.

ஹாஹா... உங்க ஐடியாக்களைப் பார்த்தா இன்னும் கொஞ்சம் விட்டிருந்தா அங்கேயே ஒரு பெரிய 'பால் பண்ணையே' ஆரம்பிச்சுடுவீங்க போலிருக்கே! ரொம்பத் தீவிரமா யோசிச்சிருக்கீங்க. நீங்க சொன்ன அந்தப் பால் கறக்கும் காட்சி, ஜாக்கெட் போடாமல் முந்தானையால் மூடியிருக்கும் வர்ணனை இதெல்லாம் உண்மையிலேயே கதையை வேற ஒரு தளத்துக்குக் கொண்டு போகும். ரங்கா - வீணா இடையிலான அந்தப் பிரத்யேகமான உறவை உங்கள் எதிர்பார்ப்புக்கு ஏத்த மாதிரி எப்படிச் செதுக்கலாம்னு நிச்சயம் பார்க்கிறேன். உங்கள் விருப்பங்களைச் சொன்னதுக்கு ரொம்ப நன்றி

Story payankarama irukku nanba...

Sema tempting

மிக்க நன்றி நண்பா! கதை உங்களை அந்த அளவுக்கு 'டெம்ப்ட்' பண்ணியிருக்குன்னு கேட்கும்போது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு. ரங்கா மற்றும் வீணாவின் அந்த உணர்ச்சிகரமான மோதல்களை இன்னும் பயங்கரமா கொண்டு போகப் போறேன். அடுத்தடுத்த பாகங்கள்ல இன்னும் நிறைய சர்ப்ரைஸ் இருக்கு. தொடர்ந்து வாசிச்சு உங்க கமெண்ட்ஸ சொல்லுங்க

[தனுஷ்]

நண்பா ரங்கா சீக்கிரம் வீணாவைப் போட வேண்டாம்
இன்னும் நிறைய பால் குடிக்கட்டும்...
இனிமேல் வீணா பிரா போட வேண்டும் நண்பா
ஏனென்றால் ரங்கா பால் குடிக்க ஆரம்பித்த பிறகு பால் அதிகம் ஊற ஆரம்பித்து விடும் அல்லவா
அதனால் சொல்கிறேன்

நல்ல கற்பனை! நீங்க சொன்ன அந்த லாஜிக் ரொம்பவே சரியா இருக்கு.

[தனுஷ்]

Part -- 11

வீட்டுக்கு வந்த வீணாவுக்குத் தலை சுற்றியது. ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கியது முதல் இப்போது வரை அவளது உடல் அந்தத் தூணின் அதிர்விலேயே இருந்தது. அவள் செஞ்ச காரியத்தை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

இத்தனை நாளா ஒரு வகையில் ரங்கா அவளிடம் அவளுக்கு விருப்பம் இல்லாமல், வலுக்கட்டாயமாக நடந்துகொண்ட ஒரு மிருகமாகத்தான் தெரிந்தான். ஆனால் இன்று கோவிலில்? அவன் முத்தத்தை வலுக்கட்டாயமாக ஆரம்பித்திருந்தாலும், ஒரு கட்டத்தில் தானே அவனின் சட்டையை இறுக்கிப் பிடித்து, அந்த முத்தத்திற்கு முழுமையாகத் தன்னைக் கொடுத்தது ஏன்? அவன் நாக்கை தானும் சப்பி எடுத்தது அவளுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"நான் ஏன் இப்படி மாறினேன்?"

முகம் கழுவுவதற்காகக் கண்ணாடி முன் நின்றவள், 




தண்ணீரை அள்ளி முகத்தில் அடித்தாள். கண்ணாடியில் தெரிந்த அவளது சிவந்த உதடுகளும், கழுத்தில் ரங்கா ஏற்படுத்திய அந்தச் சிறு தழும்பும் அவளைப் பார்த்து எள்ளி நகையாடுவது போல இருந்தது. இதுவரை அவன் தன்னைத் தொடும்போதெல்லாம் அருவருப்பாகப் பார்த்தவள், இன்று கோவிலில் அந்தப் பெரிய தூணின் மறைவில் அவளே அவன் முதுகுக்குப் பின்னால் கைகளைப் போட்டு ஏன் அவனை இறுக்கிக் கொண்டாள்?

அவளது ஆழ்மனது மெல்லத் திறக்கத் தொடங்கியது. "ஐயோ... சுந்தர் இருக்காரு, பிள்ளைங்க இருக்காங்க... நான் என்ன காரியம் பண்றேன்?" என்று தன்னைத்தானே எச்சரித்துக்கொண்டாள். கண்ணாடி முன் நின்று தன் பிம்பத்தைப் பார்க்கவே அவமானமா  இருந்தது.


மறுநாள் காலை. பொதுவாக 9:30 மணிக்கெல்லாம் குடோனுக்கு வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய வீணா, 10 மணி ஆகியும் இன்னும் கிளம்பாமல் வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடந்தாள். அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத பயம் குடிகொண்டிருந்தது.

நேற்று கோவிலில், அந்தத் தூணின் மறைவில் ரங்காவுக்குத் தெரியாமல் அவளும் அவனது முத்தத்திற்கு ஒத்துழைத்ததை நினைத்தால் அவளுக்கே அவமானமாக இருந்தது. 'வேண்டாம் வேண்டாம்' என்று அவள் கெஞ்சியபோதே, அவன் அவளது இரண்டு முலைகளையும் அந்த அசுர வேகத்தில் கசக்கிப் பிழிந்துவிட்டான். இப்போது தானும் ஆசைப்பட்டு அவனது சட்டையைப் பிடித்ததை அவன் கண்டுபிடித்திருப்பானே... அதை வைத்து இன்று தன்னை இன்னும் எந்த அளவுக்கு மிரட்டுவானோ என்று அவளது கைகள் நடுங்கின.

"இன்னைக்கு வேலைக்குப் போகணுமா? வேண்டாமா?" என்று கைகளைப் பிசைந்தபடி வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.



ரங்காவின் அந்த முரட்டுத் தீண்டல்கள் ஒரு பக்கம் சுகமாக இருந்தாலும், அவன் முன் மண்டியிடுவது அவளது தன்மானத்திற்கு இழுக்காகத் தெரிந்தது. 'சரி, இன்னைக்குப் போகவே வேண்டாம்' என்று அவள் முடிவு எடுக்க முயன்றபோது, திடீரென அவளுக்கு ஒரு புதிய யோசனை வந்தது.

ரங்கா தன் விலை உயர்ந்த போனை அடிக்கடி பார்த்தபடி குடோன் வாசலையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். "மணி 11-ஐ நெருங்கிட்டு இருக்கு... இன்னும் நம்ம ஆளைக் காணோமே? ஒருவேளை நேத்து கோவில்ல கொஞ்சம் ஓவரா போயிட்டோமோ?" என்று தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான். ஆனால், நேற்றைய அந்தத் தூணோர முத்தத்தில் வீணாவும் அவனது சட்டையைப் பிடித்து ஒத்துழைத்தது அவன் நினைவுக்கு வர, அவன் உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகச் சிரிப்பு மின்னியது.

"உடம்பு கிடும்பும் சரி இல்லாம போயிருக்குமோ?" என்ற கவலையில், அவளது நம்பரைத் தேடி டயல் செய்யத் தொடங்கினான்.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில்... 'கிர்ர்ர்...' என்ற சத்தத்துடன் குடோனின் அந்த இரும்புக்கதவு திறக்கப்பட்டது.

ரங்காவின் முகம் அப்படியே சந்தோஷத்தில் ஜொலித்தது. அங்கே வீணா, நேர்த்தியான புடவை கட்டி, தலையில் பூச்சூடி, மாராப்பை இழுத்து மூடியபடி பேரழகாக வந்து கொண்டிருந்தாள். அவளைப் பார்த்ததும் ரங்காவுக்கு நேற்றைய அந்த 'பால் தீர்த்தத்தின்' ருசி மீண்டும் நாவில் ஊறியது.

ஆனால், அந்தச் சந்தோஷம் அடுத்த ஒரு நொடி கூட நீடிக்கவில்லை. அவனது முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போனது. காரணம்... வீணாவுக்குப் பின்னாடி அவளது தோளை ஒரு கை பலமாகப் பற்றியிருந்தது.

பார்வையற்ற சுந்தர், வீணாவின் தோளைத் துணையாகக் கொண்டு மெல்லத் தடவித் தடவி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான் .



"இவன் எதுக்கு இங்க வர்றான்?" என்று ரங்கா பல்லைக் கடித்தான். தன் தனிப்பட்ட அந்தரங்க உலகிற்குள் ஒரு அந்நியன் நுழைந்தது போன்ற ஆத்திரம் அவனுக்குள் பொங்கியது.

சுந்தர் சிரித்துக் கொண்டே ரங்காவை நெருங்கினான். "என்ன ரங்கா... அண்ணாச்சி , வீட்ல தனியா எனக்கு போர் அடிக்குதுன்னு , கூட கிளம்பி   வந்தேன்," என்றான் சுந்தர்.

வீணா ரங்காவை ஏறிட்டுப் பார்க்கவே இல்லை. ஆனால், அவளது இதழ்களின் ஓரத்தில் ஒரு மெல்லிய கள்ளச் சிரிப்பு மின்னியதை ரங்கா கவனித்தான்

உண்மையில் இது எல்லாம் வீணாவின் பக்காவான பிளான் தான்! தனியாக இருந்தால் தானே இவன் நம்மிடம் அத்துமீறுகிறான்? கூடவே கணவனும் இருந்தால், இவனால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். சுந்தர் முதலில் "நான் எதுக்கு அங்க?" என்று வர மறுத்தபோது, "அதெல்லாம் ரங்கா அண்ணே ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாரு, நீங்க வாங்க" என்று வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து வந்திருக்கிறாள்.

வீணா, சுந்தரை அங்கே இருந்த ஒரு சோபாவில் வசதியாக உட்கார வைத்து , குழந்தையை மெல்லப் படுக்க வைத்தாள்.. "சுந்தர், பாப்பா இங்கயே தூங்கட்டும்.. நீங்க அப்படியே கையை வச்சுக்கோங்க, உருண்டுறப் போகுது," என்று சொல்லியபடி கணவனின் கையை எடுத்துப் பாப்பாவின் மேல் வைத்தாள்... நான் வேலையை முடிச்சிட்டு அப்படியே உங்க கூடவே கிளம்பிடுறேன்," என்று அன்பாகச் சொன்னவள், ரங்காவை ஒரு சவாலான பார்வையோடு கடந்து சென்று தன் சீட்டில் அமர்ந்தாள்.

ரங்காவுக்கு இப்போது எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றியது போல இருந்தது. அவனது கண்கள் வீணாவின் அந்த எடுப்பான தோற்றத்தையும், அவளது புடவைக்குள் பொதிந்து கிடக்கும் அந்த அழகையும் வெறியோடு பார்த்தன , அவனோ தன் கணவனைப் பக்கத்திலேயே வைத்துக்கொண்டு அவனுக்குப் பெரிய 'செக்' வைத்துவிட்டாள்.

ரங்கா தன் நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டே அவளை வெறித்துப் பார்த்தான். சுந்தர் பார்வையற்றவர் என்பதால், அங்கே நடக்கும் அந்த மௌனமான காமப் போரை அவரால் உணர முடியவில்லை.



சுந்தரையும் குழந்தையையும் பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டால் ரங்கா அடங்கிப் போவான் என்று அவள் போட்ட கணக்கு, உண்மையில் அவள் செய்த மிகப்பெரிய தவறு

ரங்கா யார்? மல்லிகைக் கடையில் காமினியை அவள் கணவன் கண் முன்னே அரிசி முட்டையில் தூக்கி வைத்துத் துவம்சம் செய்தவன். அன்று ஆத்தங்கரையில் ஜானகியை அவள் கணவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே வெறித்தனமாக வேட்டையாடியவன். பார்வை இருந்த கணவர்களாலேயே அவனை எதிர்க்க முடியாதபோது, பாவம் இந்தப் பார்வையற்ற சுந்தரால் என்ன பண்ண முடியும்?

இது தெரியாமல் வீணா ஆட்டத்தை ஆரம்பித்தாள். ஆனால் ரங்காவோ அந்த ஆட்டத்தில் புகுந்து விளையாடத் தயாரானான்.


ங்கா தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்தபோது, வீணாவிற்கு எந்தப் பதற்றமும் இல்லை. தன் கணவர் அருகிலிருக்கும்போது எவனும் தன்னைத் தொட முடியாது என்ற அவளது அந்த அதீத நம்பிக்கை, அடுத்த சில நிமிடங்களில் சுக்குநூறாகப் போகிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. அவள் மும்முரமாகக் கணக்குப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, ரங்கா சுந்தரை நெருங்கினான்.

"சுந்தர் எனக்கு ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ண முடியுமா?" - ரங்காவின் குரலில் ஒரு நயவஞ்சகமான கனிவு இருந்தது.

"என்ன அண்ணாச்சி அப்படி கேட்டுட்டீங்க? சொல்லுங்க என்ன பண்ணனும்?" என்று சுந்தர் ஆர்வமாக எழுந்திருக்க, வீணாவின் பேனா அப்படியே நின்றது. ஏதோ விபரீதம் நடக்கப் போகிறது என்ற உள்ளுணர்வு அவளை எச்சரித்தது

ரங்கா தன் குரூரப் பார்வையை வீணாவின் மார்பில் பதித்தபடி, "ஒன்னும் இல்ல சுந்தர்... ஒரு பழைய போர்வை இருக்கு. அது அடியில இருக்கிற சாக்கு மூட்டைக்குள்ள சிக்கிக்கிச்சு. அதை அப்படியே இழுத்தா மூட்டைங்க சரிஞ்சிடும். அதான் நான் அந்தப் பக்கம் நின்னு மூட்டையைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறேன், நீங்க இந்தப் பக்கம் இருந்து அந்தப் போர்வையை மட்டும் வேகமா இழுக்கணும்," என்று ஒரு தந்திரமான பொய்யைச் சொன்னான்.

சுந்தர் பட்டென எழுந்தார். "என்ன அண்ணாச்சி இப்படி கேட்டுட்டீங்க? நான் எல்லாம் மூட்டையை இழுத்துப் போடுற ஆளு, சாதாரணப் போர்வையை இழுக்க மாட்டேனா? நீங்க கையில எடுத்துத் தாங்க, எப்படி இழுக்கிறேன்னு என் பலத்தைக் காண்பிக்கிறேன்!" என்று தன் புஜங்களைத் தட்டி வீரத்தைக் காண்பித்தார் அந்தப் பார்வையற்ற மனிதர்.

வீணாவுக்கு நடப்பது ஒன்றுமே புரியவில்லை. தன் கணவனிடம் ரங்கா எதையோ இழுக்கச் சொல்வதும், சுந்தர் அதற்கு ஆர்வமாகத் தயாராவதும் அவளுக்குப் பெரிய குழப்பத்தைத் தந்தது. "இவன் என்ன பிளான் பண்றான்? போர்வையை இழுக்கணும்னு சொல்றான்... அப்படி இங்கே சிக்கிக்கிற மாதிரி எதுவுமே இல்லையே?" என்று அவள் தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே சுற்றிலும் பார்த்தாள்

அவளது குழப்பத்தைத் தீர்ப்பது போல ரங்கா அவளை நெருங்கி வந்தான். அவனது கண்கள் பசியோடு அவளது மேனியை அளவெடுத்தன.

"ம்ம்... வீணா, கொஞ்சம் எழுந்திரு... அதோ அந்த மேஜைக்கு அடியில அந்த மூலையில தான் போர்வை சிக்கியிருக்கு. நீ உட்கார்ந்திருந்தா சுந்தரால இழுக்க முடியாது," என்று அதிகாரமும் கொஞ்சலும் கலந்த குரலில் சொன்னான் ரங்கா.

வீணா வேற வழியில்லாமல், தன் இருக்கையை விட்டு மெல்ல எழுந்தாள். "இங்கே போர்வை இல்லையே" என்று பேந்த பேந்த முழித்துக் கொண்டிருந்தாள்

அவள் எழுந்த அந்த நொடி,மின்னல் வேகத்தில் குனிந்தவன், அவள் உடுத்திருந்த அந்த மெல்லிய   சேலையின் முந்தானை நுனியைப் பற்றினான். அதை அப்படியே சுந்தரின் கையில் திணித்து, "இப்போ இழுங்க சுந்தர்!" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தினான்.

எதுவுமே தெரியாத சுந்தர், தன் கையில் இருப்பது ஏதோ ஒரு பழைய போர்வை என்று நினைத்து, தன் முழுப் பலத்தையும் திரட்டி ஒரே இழுப்பாக இழுத்தார்.



அந்த வேகத்தில் வீணா நிலைதடுமாறினாள். முந்தானை அவள் மார்பை விட்டு விலகி சுந்தரின் கைகளுக்குப் போக, வீணா ஒரு பம்பரம் போல் சுழன்று நேராக ரங்காவின் இரும்புப் பிடியில் வந்து விழுந்தாள். ரங்கா அவளது இடையை வளைத்துப் பிடித்து, தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டான்.

வீணாவுக்கு என்ன நடந்தது என்று புரியவே இரண்டு வினாடிகள் ஆனது. அவள் சுதாரிப்பதற்குள், அவளது முகம் ரங்காவின் முகத்தோடு மிக நெருக்கமாக உரசிக்கொண்டிருந்தது. ரங்கா ஒரு கையால் அவளது இடுப்பைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையால் தன் மீசையை முறுக்கி  அவளது காதோரம் குனிந்து, சுந்தருக்குக் கேட்காத ரகசியக் குரலில், "எந்தப் புருஷன் உன் மானத்தைக் காப்பாத்துவான்னு கூட்டிட்டு வந்தியோ... அவன் கையாலேயே உன் மானத்தை எடுத்துட்டேன் பார்த்தியா?" என்று விஷமமாகச் சிரித்தான்.

வீணா அப்படியே பிரமித்துப் போய் நின்றிருந்தாள். அவளது மூளை வேலை செய்ய மறுத்தது. சட்டெனச் சத்தம் போடலாம் என்றால், அருகே தன் கணவன் சுந்தர் நிற்கிறான் திமிரலாம் என்று முயற்சி செய்தபோது, ரங்காவின் இரும்புப் பிடி அவளது இடையை இன்னும் பலமாக இறுக்கியது.

ரங்கா அவளைத் தன் இரும்பு உடலோடு இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். அவனது முரட்டுத் தாடியின் உராய்வு வீணாவின் மென்மையான வெற்றுத் தோளில் ஒரு மின்னலை ஏற்படுத்தியது. அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது காது மடல்களைச் சுட, ரங்கா அந்த நச்சு வார்த்தையை உதிர்த்தான்... "இனி உன் புருஷனையே உன் பிளவுஸைக் கழற்றச் சொல்லலாமா??"



வீணாவுக்கு உலகமே இருண்டது போல இருந்தது. அவளது இதயம் சுத்தியலால் அடிப்பது போலப் படபடத்தது. ஒரு பக்கம் தன் உயிரான கணவன், இன்னொரு பக்கம் தன் மானத்தைச் சிதைக்கத் துடிக்கும் இந்த அசுரன்! ரங்காவின் பிடியில் அவளது உடல் ஒரு மெழுகுவர்த்தியாக உருகிக் கொண்டிருந்தது.

அங்கே சுந்தர் எதையும் அறியாமல், "அண்ணாச்சி... இந்தத் துணி ரொம்ப மென்மையா இருக்கு. இது போர்வை மாதிரியே தெரியலையே?" என்று தன் கையில் இருந்த அந்தச் சேலை முந்தானையை வியப்போடு தடவிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

"இல்ல சுந்தர்... அது சில்க் போர்வை! அதான் அப்படி இருக்கு," என்று ரங்கா நக்கலாகச் சொல்லிக்கொண்டே, வீணாவின் இடுப்பைத் தன் நகங்களால் ஒரு அழுத்து அழுத்தினான். வீணா வலி பொறுக்க முடியாமல் தன் இதழ்களைக் கடித்துக்கொண்டாள்.

அடுத்ததாக ரங்கா தன் அடுத்த காயை நகர்த்தினான். "சுந்தர்... அப்படியே இந்தப் பக்கம் வாங்க. இங்க ஒரு பெரிய பொட்டலத்தை பிரிக்கணும். அந்தப் போர்வையை விடாம அப்படியே பிடிச்சுக்கிட்டே இங்க வாங்க," என்று அதிகாரமாகச் சொன்னான்.

வீணாவுக்கு இப்போது உயிர் போகும் பயம் வந்தது. ரங்கா சொன்ன அந்த 'பொட்டலம்' அவள்தான் என்று அவளுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது


ரங்கா ஒரு கையால் வீணாவின் வளைந்த இடுப்பை இரும்புப் பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டான். அவளது உடல் பயத்தில் நடுங்குவதை அவன் ரசித்தான். மற்றொரு கையால், எதையும் அறியாத சுந்தரின் கையைப் பற்றி, நேராக வீணாவின் பிளவுஸின் முதல் கொக்கி மேல் வைத்தான்.

வீணா பயத்தில் மூச்சை அப்படியே இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவளது இதயம் பலமாகத் துடித்தது. தன் சுவாசக் காற்றுப் பட்டுக்கூட, தன் கணவனுக்கு உண்மை தெரிந்துவிடுமோ என்று அவள் அஞ்சிச் சிலையாக நின்றாள்.  .

சுந்தரும் ஏதோ பெரிய பொக்கிஷத்தை அவிழ்ப்பது போல், ரங்கா சொன்ன அந்தப் 'பொட்டலத்தை' நிதானமாகப் பிரித்தார். அவரது விரல்கள் அந்த ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாகத் தேடிப் பிடித்து... பட்... பட்... என அவிழ்த்தன.



கடைசிக் கொக்கியும் விடுபட்ட அந்த நொடி, ஜாக்கெட் அப்படியே இரு பக்கமும் திறந்து கொண்டு விரிந்தது. வீணாவின் செழிப்பான முலைகள் அந்தச் சிறையிலிருந்து தப்பித்து, ரங்காவின் கண்களுக்கு விருந்தாகத் துள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்தன.

சுந்தரின் கை இன்னும் ஒரு அங்குலம் நகர்ந்திருந்தால், அது நேராகத் தன் மனைவியின் மென்மையான முலைகளைத் தொட்டிருக்கும். ஆனால், சரியான சமயம் பார்த்து ரங்கா சுந்தரின் கையைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் சுந்தர்... அப்படியே போய்த் தாராளமா உட்கார்ந்துக்கோங்க. மிச்சத்தை நான் பார்த்துக்குறேன்," என்றான் ரங்கா,  

சுந்தர், "சரிங்க அண்ணாச்சி..." என்று சொல்லிவிட்டு, தான் ஏதோ பெரிய உதவி செய்துவிட்ட திருப்தியில் மீண்டும் சோபாவுக்குச் சென்று அமர்ந்தார்.

இங்கே வீணா... தன் கணவன் முன்னாலேயே, அவனது கைகளாலேயே தன் மேலாடை கலைக்கப்பட்டு, ரங்காவின் பசியுள்ள கண்களுக்கு முன்னால் நிலைகுலைந்து நின்றாள். ரங்கா மெல்ல அவளை நெருங்கி, அவளது திறந்திருக்கும் அந்த அழகை அணு அணுவாக ரசிக்கத் தொடங்கினான்.  

ரங்கா அவளைப் பார்த்தான். அவள் மேல் உடனே பாயாமல், அவளை அணு அணுவாக ரசிக்க முடிவு எடுத்தான். சுந்தர் கழற்றிவிட்ட அந்த ஜாக்கெட் இருபுறமும் விலகி நிற்க, அவளது வெண்ணிற முலைகள் இரண்டு ரங்காவின் கண் முன்னாடி ஒரு தாளத்திற்கு ஏற்ப ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால், ரங்கா அவற்றைக்கூடக் கவனிக்காதது போல, நேராக அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான்.



ஏனெனில், நேற்று அந்தத் தூணோரம் முத்தம் கொடுத்தபோது, வீணா தன்னிடம் இஷ்டத்தோடு ஈடுபடுவதை அவன் உணர்ந்தான். அந்தப் பழைய வீணாவாக இருந்தால் இந்நேரம் அருவருப்பில் முகம் சுளித்திருப்பாள். ஆனால் நேற்று அவனது நாக்கை அவளே சப்பியது அவன் நினைவில் அணையாமல் எரிந்துகொண்டிருந்தது. அப்படி ஏதாவது ஒரு சிறு நெருப்பு அவளது கண்ணில் மீண்டும் தென்படுகிறதா என்று அவன் வேட்டையனின் கூர்மையோடு தேடினான்.

ஆனால் வீணாவோ, தன் முலைகள் கணவன் முன்னாடியே திறந்து காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருப்பதைக்கூடப் பொருட்படுத்தவில்லை. அதைத் தன் கைகளால் மறைக்க எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல், ஒரு சிலையைப் போல நின்றிருந்தாள். ஆனால் அவள் ரங்காவின் கண்ணைப் பார்க்கத் துணியவில்லை; தரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ரங்கா தன் கரடுமுரடான தாடியும் மீசையும் நிறைந்த முகத்தால், வீணாவின் பட்டுப் போன்ற கன்னத்தை மெல்ல உரசினான். அவனது அனல் காற்று போன்ற மூச்சு அவளது கழுத்தில் பட்டபோது, வீணா அப்படியே சொக்கிப்போனாள். அவளது உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் ரங்காவின் அந்த முரட்டுத் தீண்டலுக்குத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

ரங்கா தன் கன்னத்தை அவள் கன்னத்தோடு உரசியபடியே, மெல்ல நகர்ந்து அவளது இதழ்களுக்கு அருகிலேயே வந்தான். அவனது இதழ்கள் அவள் இதழைத் தொடவில்லை, ஆனால் அந்த இடைவெளியில் பரவிய வெப்பம் வீணாவை நிலைகுலைத்தது. அவனது அந்த முரட்டு வாசனையும், அனல் மூச்சும் அவளுக்கு ஒரு போதையைத் தந்தது. சுகம் தாங்க முடியாமல், அவளையறியாமல் தன் இதழ்களைத் திறந்து அவனை வரவேற்கப் போனவள்... சட்டெனச் சுதாரித்தாள்.

தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் சோபாவில் அமர்ந்திருக்கும் தன் கணவன் சுந்தரின் உருவம் அவள் கண்ணில் வந்து போனது. "ஐயோ... பாவி... நான் என்ன பண்றேன்?" என்று அவள் மனம் அலறியது.

தனக்குள் பொங்கிய அந்தச் சுகத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காக, மிகக் கடும்கஷ்டப்பட்டுத் தன் பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு ஆசையை அடக்கிக் கொண்டாள். அவளது உடல் நடுங்கியது, இதழ்கள் துடித்தன, ஆனால் ரங்காவைப் பார்க்காமல் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள்.

ரங்கா அவளது இந்தப் போராட்டத்தை அணு அணுவாக ரசித்தான். தான் செய்யும் ஒவ்வொரு சீண்டலும் அவளை எந்த அளவுக்குப் பலவீனமாக்குகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. ரங்கா மெல்லத் தன் நாக்கை வெளியே நீட்டினான்.

அப்படியே அவள் மூக்கை நக்கினான். ஈரமான அந்தத் தீண்டலில் வீணா சிலிர்த்துப் போனாள். அவன் அங்கேயே நிற்கவில்லை. கொஞ்சமாகக் கீழே வந்து, மூக்குத் துவாரங்களுக்குள் தன் நாக்கைச் செலுத்த... "ஆஆஹ்க்..." வீணாவுக்கு மூச்சு முட்டியது. ஒருவிதமான அதிர்ச்சியும், இதுவரை அனுபவிக்காத ஒரு கிளர்ச்சியும் அவளது மூளைக்கு மின்னல் வேகத்தில் ஏறியது.

அப்படியே தன் நாக்கை மெல்ல நகர்த்தி அவள் உதட்டுக்குக் கொண்டு வந்தான். வீணா சுதாரித்துக்கொண்டு தன் இதழ்களை இன்னும் இறுக்கமாக மடித்துக்கொண்டாள். 'இப்போதைக்கு இவனுக்கு வழிவிடக் கூடாது' என்று அவள் மனம் போராடியது. ஆனால் ரங்கா விடுவதாக இல்லை.

மூடியிருந்த அவளது வாயைச் சுற்றித் தன் நாக்கால் கோலம்போட்டான். அவனது எச்சிலின் ஈரம் அவளது இதழ் ஓரங்களில் படர, வீணாவால் அதற்குமேல் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அவனின் ஒவ்வொரு சீண்டலிலும் தன்னை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்து கொண்டிருந்தாள்.

ரங்கா அவளது வாயைச் சுற்றிக் கோலம் போட்டான். ஆனால் வீணா தன் இதழ்களை வெளியே எடுக்காமல் பிடிவாதம் பிடிக்கவும், ரங்கா தன் கவனத்தை அவளது கன்னத்திற்குத் திருப்பினான். ஆப்பிள் போல பஸ் புஸ்ஸென்று இருந்த அவளது சிவந்த கன்னத்தை, தன் வாயை எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு பெரிதாகத் திறந்து, அப்படியே சப்பிக் கடித்தான்.

"ம்ம்ம்..." வீணாவுக்கு முனகக் கூட முடியவில்லை. ஒரு பக்கம் வலி, இன்னொரு பக்கம் ரத்தம் சூடேற்றும் சுகம். அவள் தனக்குள் போராடினாள்.

ரங்கா தன் வலது கையால் அவளது தாடையைப் பிடித்து, தன் முகத்திற்கு நேராகத் தூக்கினான். வீணா சட்டெனக் கண்களைத் திறந்தாள். அவளுக்கு மிக நெருக்கத்தில், அவளது சுவாசக் காற்றையே திருடும் தூரத்தில் ரங்காவின் முகம்.

ஆனால்... ஆனால்... வியப்பு என்னவென்றால், வீணாவின் முகம் இன்று சுளிக்கவில்லை! அந்தப் பயங்கரமான ரவுடி முகத்தைப் பார்த்து அவளுக்கு இன்று பயமோ, அருவருப்போ வரவில்லை. "ஐயோ... நான் ஏன் இப்படி இருக்கேன்? ஏன் இவனைப் பார்த்து எனக்குக் கோபம் வரமாட்டேங்குது?" என்று அவள் தன் மனசாட்சியோடு போராடினாள்.

ரங்கா மெல்லத் தன் உதட்டை அவளது இதழருகே கொண்டு வந்தான். இதுவரை இரும்புத் திரை போல மடித்து வைத்திருந்த தன் உதடுகளை, வீணா மெல்ல விடுவித்தாள்.

ரங்காவுக்கு அவளை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. இதுவரை தன்னை ஒரு அருவருப்பான அசிங்கம் போலவும், ஒரு மிருகம் போலவும் பார்த்தவள், இன்று ஏதோ ஒரு புதிய அர்த்தத்தோடு அவனைப் பார்த்தாள். அவனால் தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லை அது என்ன மாதிரியான பார்வை என்று. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்... அதில் கொஞ்சமும் அருவருப்பு இல்லை!

இதற்கு முன்னால் அவன் தீண்டும்போதெல்லாம் அவளது கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் எட்டிப் பார்க்கும். ஆனால் இன்று துக்கமோ, துளியோ இல்லை. மாறாக, ஒருவிதமான வெட்கத்தோடு அவளது இமைகள் படபடத்தன. அந்தப் படபடப்பு ரங்காவுக்கு ஆயிரம் முத்தங்களுக்குச் சமமான ஒரு அழைப்பைக் கொடுத்தது.

ரங்கா தன் ஆள்காட்டி விரலை வீணாவின் இதழ்களில் மெல்ல உரசினான். ஏதோ மென்மையாக லிப்ஸ்டிக் போடுவது போல மேலுதட்டிற்கும் கீழுதட்டிற்கும் நடுவே அவனது விரல் சுற்றி வந்தது. வீணாவால் அதைத் தடுக்க முடியவில்லை. அவளது இதழ்கள் தானாகப் பிரிந்து, அவனது விரல் உள்ளே போவதற்கு வழிவிட்டன.

ரங்கா சற்றும் தாமதிக்காமல் தன் ஆள்காட்டி விரலை அவளது வாய்க்குள் திணித்தான். உள்ளே மடங்கிக் கிடந்த அவளது மென்மையான நாக்குடன் அவனது முரட்டு விரல் உறவாடியது. அவளது எச்சில் அவனது விரலை முழுமையாக நனைத்தது.

அப்படியே அந்த ஈரமான விரலை அவள் வாயிலிருந்து எடுத்தவன், அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, அந்த விரலைத் தன் வாய்க்குள் விட்டான். ஏதோ உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த தேனை ருசி பார்ப்பது போல, தன் விரலில் இருந்த அவளது எச்சிலைத் தன் நாவால் நக்கிச் சப்பினான். அவனது கண்கள் அவளது கண்களை விட்டு ஒரு நொடி கூட விலகவில்லை.

இங்கே அதை நேரில் பார்த்த வீணாவுக்குத் தொண்டை வறண்டது. தன் எச்சிலையே அவன் இவ்வளவு வெறியோடு சுவைப்பதைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத கிளுகிளுப்பும், இதுவரை அனுபவிக்காத ஒரு தாபமும் ஏற்பட்டது.


ரங்கா மறுபடியும் அதே விரலை அவள் உதட்டுக்குக் கொண்டு வந்தான். அதில் இப்போது அவனது எச்சிலும் ஒட்டியிருந்தது. இந்தத் தடவை வீணா இதற்காகவே காத்திருந்தது போல, அவன் சொன்னால்தான் வாயைத் திறப்பேன் என்கிற பிடிவாதம் இல்லாமல், உடனே இதழ்களைப் பிரித்து வழிவிட்டாள். விரல் உள்ளே சென்றதும், அவளது நாக்குடன் உரச... இந்த முறை அவளது நாக்குதான் அவனது விரலைச் சுற்றி வளைத்தது. அந்த விரலில் படிந்திருந்த அவனது எச்சிலைத் தேனைப் போல நக்கி எடுத்தாள். இதுவரை அவளது செயலில் பிரமித்த ரங்கா, அடுத்து அவள் செய்த காரியத்தில் மெய்சிலிர்த்துப் போனான்.

வீணா, ரங்காவின் விரலைச் சப்பியபடியே, அவனது இடது கையைப் பற்றித் தன் வலது மார்பின் மேல் வைத்தாள். கணவன் சுந்தர் அருகிலேயே இருக்கும்போது, ஒரு மனைவி இப்படித் துணிந்து செய்வாள் என்று ரங்கா கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவன் நம்ப முடியாமல் அப்படியே சிலையாக நிற்க, அவனது கை அழுத்தம் கொடுக்காமல் அப்படியே இருந்தது. ஆனால் வீணாவோ, தன் கையை அவனது கைக்கு மேலாக வைத்து, அவளாகவே அழுத்தினாள்.

ரங்கா வியப்போடு அவள் கண்களையே பார்க்க, அதுவரை இறுக மூடியிருந்த கண்களை வீணா மெல்லத் திறந்தாள். அவளது கண்களிலிருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணீர் கசிந்தது. ஆனால் அந்தக் கண்ணீர் வலியால் வந்தது இல்லை; அது ஒரு மௌனமான சரணாகதி! "நான் உன்னிடம் தோற்றுவிட்டேன்... என்னை அநாதையாகவோ, அசிங்கமானவளாகவோ நினைக்காமல் உன் மடியில் ஏற்றிக்கொள்" என்று அந்தக் கண்ணீர் வேண்டியது.

அவள் சிந்திய கண்ணீர் துளி கீழே விழும் முன், ரங்கா தன் உள்ளங்கையால் அதைத் தாங்கிப் பிடித்தான். அவனது கண்கள் பேசின: "இந்த ரங்கா இருக்கும் வரை, உன் கண்ணீர் இனி என் இதயத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் விழாது... நீ என் அடிமை இல்லை, என் ராணி!" இருவருக்கும் இடையே இனி வார்த்தைகளுக்கு வேலையில்லை. இரு இதழ்களும் காந்தத்தைப் போல இழுக்கப்பட்டு இணைந்தன. இருவரும் பேதமின்றி ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டனர். அந்தப் பெரிய குடோனில், சுந்தரின் முன்னாலேயே அந்த உதடுகள் பூட்டப்பட்டன. இரு நாக்குகளும் பாம்பைப் போலப் பின்னிக்கொண்டன.



முத்தமிட்டபடியே கழுத்துக்கு வந்த ரங்கா, அங்கே தன் முத்திரையைப் பதித்தான். மெல்லக் கீழே இறங்கி, அவளது செழிப்பான மார்புகளை எந்த ஒரு ஆக்ரோஷமும் இல்லாமல், மிக மென்மையாக, அதே சமயம் ஒரு தாகத்தோடும் சப்பினான். அவளது இரண்டு மார்புகளுக்கு நடுவில் தன் முகத்தை வைத்து அவன் உரசும்போது, அவனது தாடி பட்டு வீணா சிலிர்த்துப் போனாள். அவளது தாலிச் சரடு அவன் முகத்தில் படவும், அதைச் சற்றும் யோசிக்காமல் பின்னாடி தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டவள், ரங்காவின் தலையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள். ரங்கா நெளிந்துகொண்டே அவளிடம் பால் குடிக்கத் தொடங்க, எதிர்பாராத வேகத்தில் அவனுக்குப் புரை தட்டியது.



அவன் லேசாக இரும, "ஐயோ அண்ணாச்சி... என்ன இருமுறீங்க? தண்ணி வேணுமா?" என்று சுந்தர் பதற்றமாக அங்கிருந்து கேட்க, ரங்கா பதில் சொல்லும் நிலையில் இல்லை. அவன் மீண்டும் அவளிடம் தஞ்சமடையப் போக, வீணா அவனைத் தடுத்தாள்.

ரங்கா ஏமாற்றத்துடன் "ஏன்?" என்று கண்களாலேயே கேட்க, வீணா மெல்லச் சிரித்தாள். சுந்தரை ஒருமுறை பார்த்தவள், அந்த மேஜையில் இருந்த அத்தனைப் பொருட்களையும் சத்தமின்றி அப்புறப்படுத்தினாள். பிறகு அந்த மேஜையின் மீதே அமர்ந்து, ரங்காவைத் தன் மடியில் கிடத்தினாள். ஒரு பச்சைக் குழந்தைக்குப் பால் கொடுப்பது போல், தன் மார்பை ஏந்தி அவன் வாயில் திணித்தாள். ரங்கா பசியுள்ள குழந்தையைப் போலச் சப்பிச் சப்பி எடுக்க, அந்தப் பால் அவன் தொண்டையில் இறங்குவதை வீணா ரசித்துப் பார்த்தாள்.

அவன் குடிக்கக் குடிக்க, அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான தலைமுடியை அழகாகக் கோதிவிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். ஒரு கட்டத்தில், ரங்கா மனநிறைவிலும் வயிறு நிறைவிலும் அவளது மடியிலேயே ஆழ்ந்து தூங்கிப் போனான். அவன் தூங்கும் அழகை வீணா ரசித்தாள். ஊரையே நடுங்க வைக்கும் இந்த முரடன், தன் மடியில் எப்படிக் குழந்தை போலக் கிடக்கிறான் என்பதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.

சற்று நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தவள், ரங்காவின் வாயிலிருந்து மெல்லத் தன் காம்பை எடுத்தாள். அவன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பதை உறுதி செய்துகொண்டு, மேஜையிலிருந்து இறங்கித் தன் சேலையைச் சரிசெய்து உடுத்திக்கொண்டாள்.

மெல்லச் சுந்தரின் அருகில் சென்றவள், "சுந்தர்... ரங்கா அண்ணாச்சி வேலை செஞ்ச அசதியில அப்படியே தூங்கிட்டாரு. பாப்பாவுக்கும் நேரம் ஆச்சு, நாம வீட்டுக்குக் கிளம்பலாம்," என்று கைத்தாங்கலாக அவரை அழைத்து வந்தாள். குடோன் வாசலை அடையும் முன், ஒருமுறை திரும்பி அந்த மேஜையில் கிடந்த ரங்காவைப் பார்த்தாள். ஓடிச் சென்று அவன் நெற்றியில் ஒரு முத்தத்தைப் பதித்துவிட்டு, மௌனமாகத் தன் கணவனுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினாள்.

கதை பிடிச்சிருந்தா, ஒரு லைக் மூலம் அதைத் தெரியப்படுத்துங்கள் நண்பா

தொடரும் ....

[தனுஷ்]

Part -- 12

வீட்டுக்கு வந்த வீணாவின் முகத்தில் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு பிரகாசம். சொல்லப்போனால், அவளது உள்ளம் சந்தோஷத்தில் மிதந்தது. ஆனால், அந்தச் சந்தோஷத்திற்கு நடுவே ஒரு தவிப்பும் இருந்தது. ஒரு தனிமையான அறையில் அமர்ந்தபோது, அவள் தன்னைத் தானே கேட்டுக்கொண்டாள்: "எப்படி இவ்வளவு சீக்கிரம் அந்த ரங்காவிடம் நான் சரணடைந்துவிட்டேன்?" அவள் தேடிய அந்தப் பதில் அவளுக்கே பிடிபடவில்லை.

"ஒருவேளை அன்னைக்குக் கோவிலில் எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம, ஏழை எளியவங்களுக்கு அவன் அன்னதானம் பண்ணானே... அந்த ஈரமான மனசு என்னை ஈர்த்ததா?" என்று யோசித்தாள்.  .

"இல்லை... ஒரு வேட்டையனைப் போல என்னை ஆக்ரோஷமாகச் சூறையாடும் அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அந்தரங்க குணமா?" அவளது உடல் அந்த நினைவிலேயே மீண்டும் ஒருமுறை சிலிர்த்தது.

நேற்று வரை அவனை ஒரு மிருகமாகப் பார்த்தவளுக்கு, இன்று அவன் மார்பில் கிடந்தபோது ஒரு அரசனாகத் தெரிந்தான். தன் புருஷன் பக்கத்திலேயே இருக்கும்போது, தன்னையே அறியாமல் ரங்காவிற்குத் தன்னைத் தாரை வார்த்த அந்த வினாடிகள் அவளது நினைவலைகளில் மோதின. அவன் தன் மடியில் குழந்தையாய் உறங்கிய அந்தத் தருணம்... அதுதான் அவளை முழுமையாகச் சாய்த்துவிட்டது.

"அவன் ஒரு முரடன் தான், ஆனா அந்த முரட்டுத்தனத்துக்குள்ளயும் எனக்காக ஒரு ஏக்கம் இருக்கு" என்று நினைத்தவள், கண்ணாடி முன் நின்று தன் கழுத்தில் ரங்கா ஏற்படுத்திய அந்தச் சிவந்த காயத்தைப் பார்த்து மெல்லச் சிரித்துக் கொண்டாள்.



வீணா எப்போதுமே குடோன் வேலை முடிந்து வந்ததும், முதல் வேலையாகக் குளித்துவிட்டுத் தன் உடைகளை மாற்றிவிடுவாள். அதிலும் குறிப்பாக ரங்கா அவளைத் தொட்டிருந்தால், அவன் தொட்ட இடங்களில் எல்லாம் சோப்பால் தேய்த்துத் தேய்த்துச் சிவக்கும் அளவுக்குக் குளிப்பாள். அவனது தீண்டலை ஒரு தீட்டாகவே கருதியவள் அவள்.


ஆனால் இன்றோ நிலைமை அப்படியே தலைகீழாக மாறியிருந்தது. குளிப்பதற்குப் பதில், ரங்கா தன்மேல் பதித்த அந்த முரட்டுத்தனமான வாசனை தன்னை விட்டுப் போய்விடுமோ என்ற பயம் அவளுக்குள் எழுந்தது. தன் உடையைக் கூடக் கழற்றாமல், அந்தப் பழைய நினைவுகளிலேயே திளைத்திருந்தாள்.

தனிமையில் இருந்த வீணா, மெல்லத் தன் பிளவுஸின் தோள் பட்டையை உயர்த்தி மோந்து பார்த்தாள். அங்கே... அதே ரங்காவின் முரட்டுத்தனமான மணம்!  அவன் அடித்திருந்த அந்த அடர்த்தியான சென்ட், எல்லாவற்றையும் விட  அவனது வேர்வை, மணம் அந்தத் துணியில் அப்படியே ஒட்டியிருந்தது.

அவள் கண்களை மூடி அந்த வாசனைக்குள் புதைந்து போனாள். அந்த மணம் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத போதையைத் தந்தது. "இந்த மணம் இவ்வளவு சுகமா இருக்குமா?" என்று அவள் வியந்தாள். ரங்கா தன் மார்பில் முகம் புதைத்ததும், அவன் சப்பி எடுத்ததும் என ஒவ்வொன்றும் அந்த மணத்தின் வழியாக மீண்டும் அவளது கண்முன் விரிந்தது.

சுந்தர் அந்தப் பக்கமாக வருவதைக் கேட்டதும், சட்டெனச் சுதாரித்துக் கொண்டாள். ஆனால், அவளது மனசு மட்டும் ரங்காவின் அந்த முரட்டு மணத்தைச் சிறைபிடிக்கத் துடித்தது. ஒரு பக்கம் தான் செய்வது தவறு என்று தெரிந்தாலும், ரங்காவின் அந்த 'ராட்சசத் தனமான' அன்பு அவளை முழுமையாகத் தின்று கொண்டிருந்தது.


மறுநாள் காலையில் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே வீணாவிடம் ஒரு புதிய உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. வழக்கமாக ஏழு மணிக்கு எழவே தயங்கும் அவள், இன்று ஏழு மணிக்கெல்லாம் குடோனுக்குப் போகத் தயாராகிவிட்டாள்.

முன்பெல்லாம் குடோனுக்குக் கிளம்பும்போது அவள் முகத்தில் ஒரு பாரமும், ஒருவிதச் சோகமுமே இருக்கும். தூக்கு மேடைக்குச் செல்லும் கைதியைப் போல வேண்டா வெறுப்பாகவே அங்கே போவாள். ஆனால் இன்றோ நிலைமை அப்படியே மாறிவிட்டது.

ஷாம்பு போட்டு நன்றாகக் குளித்து, தன் கூந்தலைப் பளபளப்பாக்கிக் கொண்டாள். முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் கண்ணாடியின் முன் நின்று ஒரு மணி நேரம் தன்னைச் செதுக்கினாள். நன்றாகத் தலை சீவி, அடர்த்தியான மல்லிகைப் பூவைச் சூடிக்கொண்டாள். உதட்டில் லேசாக லிப்ஸ்டிக் மின்ன, முகத்தில் பவுடர் பூசி ஒரு தேவதையாகத் தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டாள்.

கண்ணாடியில் தன் உருவத்தைப் பார்க்கும்போது, அவளுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. "இது நானா? எதற்காக இவ்வளவு அலங்காரம்?" என்று அவள் மனம் கேட்டது. ஆனால் அவளது இதயம் "உன் அசுரனுக்காக!" என்று பதில் சொன்னது

சுந்தர் அவள் கிளம்புவதைப் பார்த்து, "என்ன வீணா... இன்னைக்கு என்ன விசேஷம்? மல்லிகைப் பூ வாசனை ஊரையே தூக்குது?" என்று வியப்பாகக் கேட்க,  

சுந்தர் கேட்ட அந்த ஒரு கேள்வியில் வீணாவுக்கு இதயம் ஒரு நொடி நின்று துடித்தது. அவர் கண்களுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், அவளது மல்லிகைப் பூ வாசனை அவருக்கு உண்மையைச் சொல்லிவிடுமோ என்று அஞ்சினாள். ஆனால், சட்டெனச் சுதாரித்துக் கொண்டு, "அது ஒன்னும் இல்லீங்க... போற வழியில கோவிலுக்கு அர்ச்சனை பண்ணப் பூ வாங்கியிருக்கேன், அதான் மணம் வீசுது. இன்னைக்குக் கணக்கு வழக்கு நிறைய இருக்கு, நான் கிளம்புறேன்," என்று படபடவெனப் பொய் சொல்லிவிட்டுத் தப்பித்தாள்

வீட்டை விட்டு வெளியே வந்ததும் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். "சாமிக்காக வாங்குன பூன்னு பொய் சொல்லிட்டேனே..." என்று ஒரு பக்கம் குற்றவுணர்வு இருந்தாலும், மறுபக்கம் ரங்காவின் முரட்டு முகத்தை நினைத்ததும் அவளது கால்கள் வேகமெடுத்தன


வீணா குடோனுக்குள்  புயலென நுழைந்தாள்  . அவள் அணிந்திருந்த அந்த சிவப்பு நிறச் சேலை, எரியும் நெருப்பைப் போல அவளது மேனிக்கு இன்னும் அதிக அழகைத் தந்தது., அங்கிருந்த அத்தனை ரவுடிகளும் வேலையை மறந்து சிலையாக நின்றனர். எப்போதும் தலையைக் குனிந்தபடி, பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டு வரும் அந்தப் பழைய வீணாவைக் காணவில்லை. இன்று ஒரு ராணியைப் போல, தலையில் மல்லிகைப் பூவின் வாசனையோடும், உதட்டில் ஒரு மெல்லிய மர்மப் புன்னகையோடும் அவள் நடந்து வந்த விதம் அனைவரையும் திகைக்க வைத்தது.


ரங்கா தன் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து, 500 ரூபாய் நோட்டுக் கட்டுகளைத் தீவிரமாக எண்ணிக்கொண்டிருந்தான். "அண்ணே... அங்க பாருங்க, அந்த அக்கா வந்துட்டிருக்காங்க!" என்று ஒருவன் அவன் தோளைத் தட்ட, ரங்கா மெல்லத் தன் பார்வையை உயர்த்தினான்.

நடந்து வரும் வீணாவைப் பார்த்ததும் ரங்காவிற்குப் பேச்சு எழவில்லை. அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்தப் புத்துணர்ச்சி அவனைச் சுட்டது. எப்போதும் இறுக்கமாக உடுத்தும் சேலையை, இன்று கொஞ்சம் தாராளமாக, அந்தப் பளபளக்கும் தொப்புள் தெரியும்படி அவள் உடுத்தியிருந்த விதம் அவனது ரத்த அழுத்தத்தை ஏற்றியது. இரண்டு முழம் மல்லிகைப் பூவின் வாசனை குடோன் முழுக்கப் பரவி அவனை நிலைகுலைய வைத்தது.

தன் கையில் இருந்த 500 ரூபாய் நோட்டுகள் கைநழுவி கீழே விழுவதைக்கூட அவன் உணரவில்லை. நோட்டுகள் காற்றில் பறந்து சிதற, "அண்ணே... பணம்! அண்ணே... பணம்!" என்று ரவுடிக் கூட்டம் அதைப் பிடிக்க ஓடியது. ஆனால் ரங்காவோ, தன் முன்னால் ஒரு வைரமே நடந்து வருவது போல வீணாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.



வீணா அவன் அருகில் வந்தாள். அவன் கண்கள் தன்னை அணு அணுவாக ரசிப்பதைப் புரிந்துகொண்டவள், தன் தொண்டையைச் செருமினாள். "கிம்... கிம்... இன்னைக்கு என்ன கணக்கு பார்க்கணும்னு வந்து சொல்லிட்டுப் போங்க," என்று அதிகாரமும் குழைவும் கலந்த குரலில் சொல்லிவிட்டு,  திரும்பினாள்.


அப்படித் திரும்பும்போது, தற்செயலாகத் தவறி விழுவது போல, தன் தோளில் இருந்த சிவப்புச் சேலையின் முந்தானையை லேசாகச் சரியவிட்டாள். ப்ரா இல்லாமல் அவள் சுற்றி இருந்த அந்தச் சேலை விலக, அவளது முலைப்பிளவு அப்பட்டமாக ரங்காவின் கண்களுக்கு விருந்தானது. ரங்கா மூச்சடைத்து நிற்க, வினா எதுவும் தெரியாதவள் போலத் தன் முந்தானையை மீண்டும் இழுத்து மூடிக்கொண்டு, விறுவிறுவெனத் தன் அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்து மறைந்தாள்.



அவள் மறைந்த பிறகும் ரங்கா அதே நிலையில்தான் இருந்தான். சுயநினைவு வந்தவன் போல, "டேய்... என்னடா இது? பணத்தை யார்டா இப்படி வீசுனது?" என்று மழுப்பலாகக் கத்தினான்.


"அண்ணே... இது உங்களுக்கே ஓவரா தெரியல? அந்த அக்கா வந்ததும் கையில் இருந்த பணத்தைக் கூடக் கவனிக்காம விட்டுட்டீங்களே!" என்று ஒருவன் கிண்டலாகச் சொல்ல, அந்த முரட்டு ரங்காவின் முகத்தில் முதல்முறையாக ஒரு வெட்கம் வந்து போனது. அவன் தலை குனிந்து தன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டான்.

அலுவலக அறை ஜன்னல் வழியாக இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வீணா, கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டாள். அந்தச் சிரிப்பு ரங்காவின் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது.


ரங்காவுக்கு இப்போது எப்படா ஆட்களை வெளியே அனுப்புவோம் என்று இருந்தது. "டேய் காசி... நீ இன்னைக்கு லாரி சர்வீஸ் பண்ணிட்டு வா," என்று கத்தினான்.

[தனுஷ்]

"அண்ணே... அது நேத்தே பண்ணியாச்சு," என்று காசி அப்பாவியாகச் சொல்ல, ரங்காவுக்கு எரிச்சல் வந்தது. "அதுக்கென்னடா? இன்னொரு வாட்டி பண்ணு!" என்று அவன் சொல்லவும் காசி பேந்த பேந்த முழித்தான்.

அடுத்தவனைப் பார்த்த ரங்கா, "டேய் அன்வர்... நீ நம்ம அரிசியை மல்லிகைக் கடையில கொண்டு போடு," என்றான். அன்வர் குழப்பத்துடன், "அண்ணே... அது போட்டு ஒரு வாரம் ஆகுது," என்றான். "அப்படின்னா அதைத் திரும்பக் கொண்டு வா!" என்று ரங்கா கத்த, அன்வர் அதிர்ச்சியில் "அண்ணே??" என்று இழுத்தான்.

"என்னடா எல்லோரும் எதிர்த்துப் பேசுறீங்க?" என்று ரங்கா மீசையை முறுக்கிக்கொண்டு முறைக்க, அங்கிருந்தவர்களுக்குப் விஷயம் புரிந்துவிட்டது. அண்ணன் எதையோ சாக்கு சொல்லி தங்களை வெளியே துரத்துகிறார் என்பதும், அது அந்த "அக்காவுக்காகத்தான்" என்பதும் அவர்களுக்குப் பளிச்சென்று விளங்கியது.

"அண்ணே... புரிஞ்சிருச்சுண்ணே!" என்றான் ஒருவன் சிரித்துக்கொண்டே.

"என்னடா புரிஞ்சது?" என்று ரங்கா மழுப்ப, "நீங்க ஜாலியா இருங்கண்ணே... நாங்க போயி ஒரு படம் பார்த்துட்டு வரோம்," என்று சொல்லிவிட்டு மொத்தக் கூட்டமும் கைகொட்டிச் சிரித்துக்கொண்டே வெளியேறியது.

அந்தப் பெரிய குடோனில் இப்போது ரங்காவும், அந்த அலுவலக அறைக்குள் இருக்கும் வீணாவும் மட்டும்தான். ரங்கா ஒரு நிமிடம் அமைதியாக நின்று சுற்றிலும் பார்த்தான். ஆட்கள் அனைவரும் சென்றதை உறுதி செய்துகொண்டு, விறுவிறுவென நடந்து சென்று குடோனின் பெரிய இரும்புக் கதவை உட்புறமாகத் தாழிட்டான்.

அவன் இதயம் இப்போது ஒரு மிருதங்கம் போல அடித்துக் கொண்டது. மெல்ல நடந்து அந்த அலுவலக அறையின் கதவருகே வந்தான். கதவு லேசாகத் திறந்திருந்தது. உள்ளே மல்லிகைப் பூவின் வாசம் அவனது உணர்ச்சிகளைத் தூண்டியது.

அறையினுள் நுழைந்தவன், நாற்காலியில் அமர்ந்து கணக்குப் பார்ப்பது போலப் பாசாங்கு செய்துகொண்டிருந்த வீணாவைப் பார்த்தான். அவள் அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்கவில்லை, ஆனால் அவளது இதல்களில் புன்னகை மலர்வதை  ரங்கா கவனித்துவிட்டான்.


ரங்கா அவளை நெருங்கினான். வீணா ஏதோ சொல்லத் துவங்கினாள், ஆனால் அவளது வார்த்தைகளை அவனது வேகம் அப்படியே விழுங்கியது. ஒரு ஜல்லிக்கட்டு காளை தன் இலக்கை முட்டிச் சாய்ப்பது போல, மின்னல் வேகத்தில் அவளைத் தூக்கிச் செவுத்தோரம் சாய்த்தான். அவளது இரண்டு கைகளையும் தன் இரும்பு போன்ற கைகளால் விரித்துப் பிடித்துச் சுவரோடு சேர்த்தான். அடுத்த நொடி, அவளது நெற்றி, கன்னம், மூக்கு என இடமே தெரியாத அளவுக்கு முத்தங்களை மழையாகக் கொட்டினான்.



வீணா அந்த முரட்டுத் தனத்தில் அப்படியே கரைந்து போனாள். அவன் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு முத்தமும் அவளுக்கு ஒரு ஆனந்த அதிர்ச்சியைத் தந்தது. ரங்கா அவளது கழுத்தில் முகம் புதைத்து, அங்கிருந்த மல்லிகைப் பூவின் வாசனையை ஒரு போதைப்பொருள் போல ஆழமாக இழுத்து உள்ளே வாங்கிக் கொண்டான்.


வீணாவும் சளைத்தவள் இல்லை! அவனது முரட்டு உடலில் இருந்து வழியும் அந்த வியர்வை வாசனையைத் தன் நாசிகளால் ரசித்து மோப்பம் பிடித்தாள். அது அவளுக்கு ஒருவிதமான வீரியத்தைத் தந்தது. ரங்கா அவளது இதழ்களை நெருங்கும் முன்னே, வீணாவே முந்திக்கொண்டு அவனது உதடுகளைத் தன் இதழ்களால் சிறைப்பிடித்தாள்.

அந்தத் தீண்டலில் இருவருமே தங்களை மறந்தனர். இரு உதடுகளும் ஆக்ரோஷமாக ஒட்டிக்கொண்டன. வீணா தன் கைகளை விடுவித்துக்கொண்டு, ரங்காவின் கழுத்தை வளைத்துப் பிடித்து அவனை இன்னும் தன்னோடு இறுக்கினாள். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஈடுகொடுத்து, ஒரு காதலியாகத் தன் முழு ஒத்துழைப்பையும் வழங்கினாள். அந்த அறையில் இப்போது ரங்காவின் மூச்சுக்காற்றும், வீணாவின் வளையல் ஓசையும் மட்டுமே எதிரொலித்தது.


ரங்கா அவளை அப்படியே ஒற்றைக் கையால் தூக்கி, அந்தப் பெரிய மர மேஜை மீது படுக்க வைத்தான். அவள் மல்லாக்க விழும் வேகத்தில், மேஜையில் இருந்த கோப்புகளும் பேனாக்களும் டப்... டப்... என்று தரையில் சிதறின. ரங்கா ஒரு பசியுள்ள வேங்கையைப் போல அவள் மேல் படர்ந்தான். அவளது சேலை முந்தானை ஏற்கனவே நழுவித் தரையோடு கிடக்க, வீணாவின் மேனி ரங்காவின் கண்களுக்கு விருந்தானது.






ரங்கா தன் முகத்தை அவளது மார்புகளில் புதைத்து, பிளவுஸிற்கு மேலாகவே ஆக்ரோஷமாகப் புரட்டினான். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான அழுத்தம் தாங்காமல், தன் பிளவுஸ் தையல்கள் பிரிந்து விடுமோ என்று வீணா அஞ்சினாள். ஆனால் அந்தப் பயத்தை விட, அவனை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற வேட்கையே அவளிடம் மேலோங்கி இருந்தது. ரங்கா அவளைச் சிதைக்கும் முன்னே, அவளாகவே தன் கைகளை உயர்த்தி, பிளவுஸின் கொக்கிகளை பட்... பட்... எனப் பிரித்தாள்.


ரங்கா அவளை அப்படியே ஒற்றைக் கையால் தூக்கி, அந்தப் பெரிய மர மேஜை மீது படுக்க வைத்தான். அவள் மல்லாக்க விழும் வேகத்தில், மேஜையில் இருந்த கோப்புகளும் பேனாக்களும் டப்... டப்... என்று தரையில் சிதறின. ரங்கா ஒரு பசியுள்ள வேங்கையைப் போல அவள் மேல் படர்ந்தான்.

ரங்கா அவளைச் சிதைக்கும் முன்னே, அவளாகவே தன் கைகளை உயர்த்தி, பிளவுஸின் கொக்கிகளை பட்... பட்... எனப் பிரித்தாள். சிறைக் கதவுகள் திறந்தது போல, அவளது வெண்ணிறப் பொக்கிஷங்கள் ரங்காவின் முன்னே துள்ளி வந்து விழுந்தன. அந்த வெள்ளை முயல் குட்டிகளுக்கு மகுடம் வைத்தாற்போல், அதன் நடுப்பாகத்தில் கருஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்த வட்டத்துக்குள் பிங்க் நிற முலைக்காம்புகள் ஆக்ரோஷமாகத் துருத்திக் கொண்டு நின்றன. ஒவ்வொரு காம்பும் அரை இன்ச் நீளத்தில் விடைத்துக் கொண்டு நிற்க, அதன் நுனியில் மட்டும் ஒரு சொட்டுப் பால் வெண்மையாகக் கசிந்து நின்றது. "இன்னைக்குச் சரியான விருந்து தான்!" என்று ரங்காவின் கண்கள் மின்னின.


ரங்கா தன் ஒரு கையால் வீணாவின் ஒரு பக்க மார்பைக் கீழ்ப்பக்கமாகக் கொடுத்துத் தூக்கி, மறு கையால் அந்த முழு உருண்டையையும் ஆசையோடு தடவிக் கொடுத்தான். பால் சுரந்து கனத்துப்போயிருந்த அந்த முலைகள், அவனது முரட்டுத்தனமான கைகளில் நிற்காமல், வழுக்கிக் கொண்டு நழுவின. அவன் விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் அதைப் பிடித்துத் தடவி, அந்த மிருதுவான உணர்வில் தன்னை மறந்தான்.

அவன் தன் முகத்தைப் புதைத்து, அந்தப் பால் சொட்டைத் தன் நாவால் தீண்டியபோது வீணா வளைந்து நெளிந்தாள். அவனது முரட்டுத் தாடி அவளது மென்மையான மேனியில் உரசியது அவளுக்குள் ஒரு இன்பச் சித்திரவதையை உண்டாக்கியது. அந்த அறையே இப்போது அவளது மூச்சுக்காற்றிலும், ரங்காவின் வேட்கையிலும் தகித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனது நாக்கு அவளது காம்பைச் சுற்றிச் சுழன்று உருட்டியது.



இடையில் அவன் தன் பற்களால் லேசாகக் கடிக்க, வீணா இன்பத்தில் நெளிந்தாள். "ஆஹ்... ரங்கா..." என்று அவனது பெயரை முதல் முறையாக முனகலாக உதிர்த்தாள். ரங்கா அவளை இன்பத்தில் சித்திரவதை செய்தான். அவனது ஒரு கை அவளது இடையைக் கசக்க, இன்னொரு கை அவளது கூந்தலில் இருந்த மல்லிகைப் பூக்களை உருவி மேஜை எங்கும் சிதறவிட்டது. அந்த அறையே இப்போது மல்லிகை மணத்தோடும், இவர்களது மூச்சுக் காற்றோடும் ஒரு மாய உலகமாக மாறியிருந்தது.


வீணா கண்கள் சொருகி, ரங்காவின் தலையைத் தன் மார்போடு இன்னும் பலமாக அமுக்கிக் கொண்டாள். அவனது ஒவ்வொரு சீண்டலும் அவளை ஒரு புது உலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.


ரங்கா மேஜை மீது அவள் மேல் படர்ந்து அவளது முலைகளை வெறியோடு சப்பிக் கொண்டிருந்தான். அவனது இறுக்கமான தீண்டலில் வீணா முழுமையாகத் தொலைந்து போயிருந்தாள். அப்போது, அவனது வேட்டியையும் தாண்டி முட்டி நின்ற அவனது அந்த முரட்டு ஆணுறுப்பு, அவளது மென்மையான தொடை இடுக்கில் பலமாக இடித்தது.

அந்தத் தடிமனான தீண்டல் வீணாவின் நரம்புகளைத் துடிக்க வைத்தது. முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு வேட்கை அவளைச் சூழ்ந்தது. அதை இன்னும் நெருக்கமாக உணர வேண்டும் என்ற வெறியில், தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை இன்னும் பலமாக இறுக்கிக் கொண்டாள். அவனது அந்த வீரியத்தை இப்போது தன் கால்களுக்கு இடையே நன்றாக அனுபவித்தவள், போதை தலைக்கேறத் தன் இடுப்பைத் தூக்கி அவன் மீது மோதினாள்.

ரங்கா அவளது முலைகளைச் சப்பிக் கொண்டே, அவளது தாளத்திற்கு ஏற்பத் தன் இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்து உரசித் தேய்த்தான். அந்த உராய்வில் உண்டான வெப்பம் இருவரையும் நிலைகுலைய வைத்தது. மேஜையின் மரப்பலகை அவர்கள் போடும் ஆட்டத்திற்குத்....கிர்ர்ர் கக்க .. தாளம் போட்டது.

[தனுஷ்]

நேரம் போவதே தெரியாமல் இருவரும் அந்த மேஜையின் மேல் ஒரு யுத்தமே நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஐந்து நிமிடம்... பத்து நிமிடம்... கடிகார முட்கள் நகர்ந்து இருபது நிமிடங்களை எட்டியது. ஆனால், ரங்காவின் வேகம் குறையவில்லை; வீணாவின் தவிப்பும் அடங்கவில்லை.

ரங்கா ஒரு பித்துப்பிடித்தவனைப் போல அவளது இரண்டு மார்புகளையும் மாறி மாறித் தன் வசமாக்கிக் கொண்டான். அவளது பொக்கிஷங்களில் இருந்து சுரந்த அத்தனைப் பாலையும் அவன் சொட்டு விடாமல் குடித்துத் தீர்த்தான். ஒரு கட்டத்தில் அவளது மார்புகள் வற்றிப்போகும் அளவுக்கு அவன் தன் ஆவேசத்தைச் சொரிந்திருந்தான்.

வீணா மேஜையின் விளிம்பைப் பிடித்துக் கொண்டு, தலை பின்னோக்கிச் சரிய, கண்கள் சொருகிக் கிடந்தாள். அவனது அந்த முரட்டுத்தனமான சப்பல் அவளது உடல் முழுக்க ஒருவிதமான மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

ஆனால், ரங்காவின் வேட்கை அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை; அவளை இன்று அணுவணுவாகச் சுவைக்க அவன் துடித்தான்.

வீணாவின் முனகல்கள் குடோன் முழுக்க எதிரொலிக்க, ரங்கா தன் கைகளால் அவளது கனத்த முலைகளைப் பற்றியபடியே மெல்லத் தன் முகத்தைக் கீழே இறக்கினான். அவளது பளபளக்கும் வயிற்றுப் பகுதிக்கு அவன் வந்தபோது, அங்கே விழுந்திருந்த அந்த மெல்லிய மடிப்பு அவளது தாய்மையை அவனுக்குப் பறைசாற்றியது.

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..." என்று ரங்கா ஒரு பெருமூச்சை விட்டான். இரண்டு பிள்ளைகளுக்குத் தாயான அந்தத் தழும்பும், அந்த மடிப்பும் அவளுக்கு ஒரு அலாதியான கவர்ச்சியைத் தந்தது. இளம் பெண்களின் மேனியை விட, ஒரு குடும்பப் பெண்ணின் செழுமையான இந்த உடல் ரங்காவுக்கு வெறியை ஏற்றியது.



அவளது பளபளக்கும் வயிற்றின் மீது தன் முரட்டுப் பனங்காய்க் கையை வைத்துத் தடவினான். வீணா கூச்சத்தில் நெளிவதைக் கண்டு குஷியானவன், அவளது வயிற்றுச் சதையைத் தன் கைகளால் கொத்தாக அள்ளிப் பிடித்தான். அங்கே தன் ஈர இதழ்களைப் பதித்து ஆழமாக ஒரு முத்தமிட்டான். அவளது அந்த ஆழமான தொப்புள் குழிக்குள் தன் நாவைச் செலுத்தி அவன் சுழற்ற, வீணா அப்படியே விக்கித்து நின்று போனாள். அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு ரசாயன மாற்றம் நிகழ்வதை அவளால் உணர முடிந்தது.



  மெல்லத் தன் கையை இன்னும் கொஞ்சம் கீழிறக்கியவன், அவளது புடவை மடிப்பைப் பற்றி ஒரு இழுப்பு இழுத்தான். அது சரசரவென்று கீழே நழுவி, அவளது கால்களைத் தேடி ஓடித் தரையில் விழுந்தது. இப்போது அவளிடம் மிச்சம் ஒட்டியிருந்தது அந்த மெல்லிய பாவாடை மட்டுமே.

அந்தப் பாவாடைக்குள்ளாகவே அவளது அந்த யானைத் தந்தம் போன்ற கனத்தத் தொடைகளை ரங்காவால் ஊகிக்க முடிந்தது. அந்தத் தொடைகளுக்கு இடையில் தான் அவன் தேடிய அந்த மாமிசப் பொக்கிஷம் ஒளிந்திருக்கிறது. ரங்கா ஆவேசமாகப் பாவாடையின் நாடாவில் கை வைத்தான். ஆனால், "ம்ஹூம்..." என்று முனகியபடி வீணா சட்டென அவன் கைகளைத் தடுத்துவிட்டாள்.

வீணாவுக்கு இது முற்றிலும் ஒரு புது அனுபவம். தன் வாழ்நாளில் இதுபோலப் பட்டப்பகலில், வெளிச்சம் சிந்தும் ஒரு குடோனில், ஒரு ஆணின் முன்னால் இப்படித் திறந்த மேனியுடன் நிற்பதை அவளால் கற்பனை கூடச் செய்ய முடியவில்லை. தன் கணவன் சுந்தருடன் கூட அவள் இருட்டில் மட்டுமே பிறந்த மேனியாக இருக்க ஆசைப்படுவாள்.

ஆனால் இன்றோ, புருஷன் இல்லாத நேரத்தில், ஒரு முரட்டு ரவுடியின் முன்னால் இப்படி நிற்பது அவளது அந்த "குடும்பப் பெண்" உணர்வை உசுப்பியது. அந்த வெட்கம் அவளைத் தடுத்தது. அவளது மார்புகள் ஏறி இறங்க, முகம் சிவக்க, அவள் ரங்காவின் கண்களைப் பார்க்க முடியாமல் தவித்தாள்.

ரங்கா அவளது தவிப்பைப் புரிந்துகொண்டவன் போல மெலிதாகச் சிரித்தான். அவனுக்குப் புரிந்தது—ஒரு அந்நிய ஆடவனின் முன்பு எந்த ஒரு தமிழ்ப் பெண்தான் உடனடியாக எல்லாவற்றையும் அவிழ்த்துப் போட்டுவிட்டு நிற்கத் துணிவாள்? அதுவும் வீணா போன்ற ஒரு குடும்பப் பெண்ணிடம் அந்தத் தயக்கம் இருப்பது ரங்காவுக்கு இன்னும் பிடித்துப் போனது.

அப்படியே நிமிர்ந்து அவளை ஒருமுறை ஆழமாகப் பார்த்தான். உணர்ச்சி மேலீட்டால் அவள் முகம் ஒரு செவ்வரளிப் பூவைப் போலச் சிவந்திருந்தது. அந்த வெட்கம் கலந்த தயக்கம் அவள் முகத்தில் ஒரு தனி அழகைக் கூட்டியிருந்தது. "வீணா ஓரளவுக்குத் தன் வழிக்கு வந்துவிட்டாள், ஆனால் இன்னும் முழுதாகத் தன் வசமாகவில்லை" என்பதை ரங்கா உணர்ந்தான்.

அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி அந்தத் தருணத்தைக் கெடுக்க அவன் விரும்பவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவளை இன்னும் ஆழமாகத் தன் காதலில் மூழ்கடிக்க நினைத்தான். அவளது இடையில் தன் கரங்களை மென்மையாகப் பதித்து, அவளைத் தன்னோடு இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான். அவளது பயத்தை நீக்கும் விதமாக, அவளது இதழ்களில் மிகவும் இதமான, ஆழமான ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அந்த முத்தத்தில் முரட்டுத்தனம் இல்லை; ஒருவிதமான அரவணைப்பும், நம்பிக்கையும் இருந்தது. வீணா மெல்லத் தன் கண்களை மூடி அந்தத் தீண்டலில் உருகினாள். அவளது நடுக்கம் மெல்லக் குறைந்து, ரங்காவின் மார்பில் ஒருவிதப் பாதுகாப்பை உணர்ந்தாள்.

ரங்காவின் இதமான முத்தம் வீணாவிற்குள் இருந்த அத்தனை தடுப்புகளையும் உடைத்து எறிந்தது. சட்டென அவளது மென்மையான கைகள் ரங்காவின் கழுத்தைச் சுற்றி மாலையாய் விழுந்தன. ரங்காவுக்குத் தன் இதயத் துடிப்பு காதுகளில் கேட்கும் அளவுக்கு மகிழ்ச்சி பிடிபடவில்லை. வீணாவின் கண்களை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்; அங்கே இப்போது வெட்கத்தை விட, அவனை முழுமையாக அடைய வேண்டும் என்ற ஏக்கமே அலைமோதியது.

வீணா அவனை இன்னும் இறுக்கமாகச் சேர்த்து அணைத்தாள். அவனது முன்விளையாட்டு அவளை முழுமையாக வழிக்குக் கொண்டு வந்திருந்தது. அவளது உடல் ரங்காவின் தொடுதலுக்காகத் தவிப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

வீணா...” என்று ரங்கா அழைக்க, அவளது மூச்சுக்காற்று அவன் கழுத்தில் படர “ம்ம்...” என்று தாளமாகப் பதில் சொன்னாள்.

“ஐ லவ் யூ...” - ஊரையே நடுங்க வைக்கும் அந்த முரட்டு ரவுடியின் வாயிலிருந்து இந்த வார்த்தைகள் கசிந்தபோது, அதில் ஒரு விசித்திரமான உண்மையும் உருக்கமும் இருந்தது. வீணா அதற்கு வார்த்தைகளால் பதில் சொல்லவில்லை; அதற்குப் பதிலாக அவனை இன்னும் இறுக்கமாகக் கட்டிப்பிடித்து ஆரத்தழுவிக் கொண்டாள். அவளது அந்த வெண்ணிற முலைகள் இரண்டும் அவனது முரட்டுத்தனமான நெஞ்சில் அழுந்திப் பிதுங்க, இருவருக்கும் இடையே நூலிழை இடைவெளி கூட இல்லாமல் போனது.

ரங்கா அவளை அணைத்தபடியே, தன் இரு கைகளாலும் அவளது முதுகை ஆழமாகத் துழாவினான். அவனது முரட்டு விரல்கள் அவளது முதுகின் வழவழப்பைச் சுவைக்க, வீணாவும் இம்முறை அவனைத் தன் பிடிக்குள் இறுக்கிக் கொண்டாள்

ரங்கா மெல்லத் தன் கைகளை வீணாவின் முதுகிலிருந்து கீழிறக்கினான். மேலிருந்து பார்த்தால், அவள் பாவாடை மட்டுமே அணிந்து ஒரு அலாதியான கவர்ச்சியோடு தெரிந்தாள். ரங்கா அந்தப் பாவாடையை அவிழ்க்கவில்லை; ஆனால், மெதுமெதுவாக அதை அவளது கால்களிலிருந்து மேலே உயர்த்தினான். அவளது வெண்ணிறத் தொடைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிப்படத் தொடங்கின.

ஆஹா! கட்டான கட்டிளம் பெண் ஒருத்தி... மேலே முழு நிர்வாணமாக, கீழே பரந்து விரிந்தத் தொடைகள் தெரியுமளவுக்குப் பாவாடை உயர்த்தப்பட்டு, அந்த மர மேஜையில் ஒய்யாரமாகச் சாய்ந்து படுத்திருக்கும் அந்தக் காட்சியே ஒரு போதைதான்! ரங்கா அவளைச் சிறிது இழுத்து, அவளது இடை அந்த மேஜையின் நுனியில் வருமாறு பார்த்துக் கொண்டான். பிறகு, அவளது இரு கால்களையும் மடக்கி மேஜையிலேயே ஊன்றச் செய்தான்.

அவள் கால்களை மடக்கிய அந்த வேகம், அவளது பாவாடையை முழுவதுமாக இடுப்புக்கே கொண்டு சென்றது. இப்போது அவளது கால்கள் விரிந்திருக்க, அவளின் அந்த மன்மதப் பெட்டகம் ரங்காவின் கண்களுக்குத் தாராளமாக விருந்து வைத்தது. "V" ஷேப்பில் கால்களை விரித்து அவள் படுத்திருந்த அந்தத் தோரணை, அந்த வெளிச்சத்தில் மிக மிக செக்ஸியாகத் தெரிந்தது.

ரங்கா அந்தத் தரிசனத்தில் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்துப் போனான். யானைத் தந்தம் போன்ற தொடைகளுக்கு நடுவே, அந்தப் பொக்கிஷம் அவனுக்காகக் காத்திருந்தது. அவன் மெல்ல குனிந்து, அவளது கால்களுக்கு இடையே தன் முகத்தைக் கொண்டு செல்ல, வீணா வெட்கத்தில் மேஜையின் விளிம்பை இன்னும் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது மூச்சுக்காற்று இப்போது ஒரு சூறாவளியாக மாறியிருந்தது.


அவள் இன்பத்தில் துடிப்பதை ரசித்தவாறே ரங்கா அவளது முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்த்தான். இன்னும் அவள் முகத்தில் அந்தத் தயக்கம் கலந்த வெட்கம் குறையவில்லை. தன் கீழ் உதட்டை மடித்துக் கடித்தவளாகப் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள். ரங்கா மீண்டும் அவளது 'தேன்கூட்டை' நோக்கினான்; அது அவனை "வா... வா..." என்று வஞ்சனை இல்லாமல் அழைப்பது போலிருந்தது.

ஆசையாகக் குனிந்தவன், முதலில் அவளது அந்தப் பளபளக்கும் வெண்ணிறத் தொடைகளில் முகத்தைப் பதித்தான். ஒரு வேட்டை மிருகம் வாசனையைப் பிடிப்பது போல, அவள் தொடை எங்கும் தன் முகத்தைத் தேய்த்தான். தன் எச்சில் ஈரம் படாமல் தன் நாவால் வருடிவிட, வீணாவுக்குள் நெளிவு சுளிவுகள் ஆரம்பமாகின. ரங்கா தன் முகத்தை இன்னும் உள்ளே இறக்கினான். அவளது அந்த முடிகளடர்ந்தத் தங்கப் பெட்டகத்தை அடைந்ததும், ஒரு கணம் நிறுத்தி மென்மையாக ஒரு முத்தம் பதித்தான்

முன்விளையாட்டுகளால் அவள் ஏற்கனவே கசிந்து ஈரமாகி இருந்ததால், அங்கே அந்த மன்மத வாசம் ரங்காவை வெறியேற்றியது. தன் முரட்டு விரல்களை அவளது சுருள் முடிகளுக்குள் செலுத்திச் செல்லமாக இழுத்தான். அவன் இழுக்க இழுக்க, வீணா "ம்ம்ம்... ஆஆஆ..." என்று தாளமிட்டாள். ரங்கா விளையாட்டாகத் தன் நான்கு விரல்களால் அந்தப் பெட்டகத்தின் மேல் செல்லமாகத் தட்டினான்.

அடுத்த நொடி, ஒரு ஊசியைச் செலுத்துவது போலத் தன் நடுவிரலை மெதுவாக அவளுள் ஏற்றினான். ஏற்கனவே ஈரம் கசிந்திருந்ததால், அந்த விரல் எவ்விதத் தடையும் இல்லாமல் முன்னேறியது. விரல் ஏற ஏற, வீணா இன்பத்தின் எல்லையைத் தொட்டு நெளிய ஆரம்பித்தாள். ரங்கா தன் ஒரு கையால் அவளது தொடையைத் தடவிக்கொண்டே, தன் முழு விரலையும் உள்ளே செலுத்தி வெளியே இழுத்தான்



வீணா உணர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மேஜையின் விளிம்பைப் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். ரங்கா தன் விரலை உள்ளேயே வைத்து ஒரு சுழற்று சுழற்றி நிமிண்டினான். பிறகு, கிளிட்டோரிஸைத் தேடி பருப்பு போலத் துருத்திக் கொண்டிருந்த அதில் தன் விரலால் தடவினான். அவ்வளவுதான்!


“ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆ... ஆஆ...” - வீணா துடித்துப் போனாள்!

அவள் துடிப்பதை ரசித்தவன், மறுபடி அதை நிமிட்டினான். வீணா தன் இடையை மேஜையை விட்டு உயர்த்திப் போராடினாள். விரலின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, அவளுக்குள்ளே உணர்ச்சிகள் கரைபுரண்டன. "வரப்போகிறோம்... இதோ வந்தேவிட்டேன்..." என்று அவள் மனம் கதற, “ஆஆஆஆஆ... ஸ்ஸா... ர்ர்ர்ர்ர்...” என்று நீண்ட முனகலோடு உச்சத்தைத் தொட்டாள்.

[தனுஷ்]

 தூக்கிய இடையை மெல்ல இறக்கிய வீணா, அந்த விரல் வித்தையிலேயே இதுவரை காணாத சொர்க்கத்தைக் கண்டுவிட்டாள். சுந்தர் தன் கைகளால் ஆசையாகத் தடவியிருப்பானே தவிர, விரலை உள்ளே விட்டதெல்லாம் வீணாவுக்குப் புதுசு. ரங்காவின் அந்த முரட்டுத்தனமான அன்பும், இந்த புதிய இன்பமும் அவளது தாமரை முகத்தை ஆச்சரியத்தில் மலர வைத்தது.

 

வீணாவின் அந்தப் பேரானந்த கசிவையும், முக மலர்ச்சியையும் வைத்தே அவளது நிலையை உணர்ந்த ரங்கா, மெதுவாகத் தன் விரலை வெளியெடுத்தான். அவளது பளபளக்கும் வெண்ணிறத் தொடைகளின் மேலாகவே தன் கைகளை வருடி, மேலேறி அவளது அந்த மாங்கனிகளை எட்டினான். இரு கைகளிலும் அந்தப் பொக்கிஷங்களைப் பற்றி மெதுவாகப் பிசைந்தான்.

லேசாகத் துவழ ஆரம்பித்திருந்த அந்த மாங்கனிகள் ரங்காவின் பிடியில் மீண்டும் விடைத்து எழும்பின. அவளது அந்த இரு காம்புகளையும் தன் விரல்களால் பிடித்து மேலே தூக்கினான். அவனது இழுப்புக்கு அது கோபுரம் போல் மேலெழும்ப, அதைப் பார்ப்பதற்கே ரங்காவுக்குக் கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருந்தது. காம்புகளை அவன் நிமிண்ட நிமிண்ட, வீணாவின் உடல் முழுக்க மின்னல் பாய்ந்தது போலிருந்தது. இரு மார்புகளையும் கொத்தாக அள்ளிப் பிசைந்து உருட்டினான்.

மீண்டும் தன் கையை அவளது அந்த மன்மதப் பெட்டகத்தை நோக்கித் துரிதப்படுத்தினான். அந்த முக்கோண மேட்டில் தன் கை முழுவதையும் வைத்து அழுத்தி அளவெடுத்தான். அப்படியே அந்தச் சுருள் முடிகளுடன் சதையையும் சேர்த்து கொத்தாக அள்ளினான்.

“ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்... ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்...”

வீணா பித்துப்பிடித்து முனகினாள். ரங்கா அந்தப் பூமேடையில் தன் முகத்தைப் பதித்து, நச்சென்று ஒரு முத்தமிட்டான். கொதிக்கும் ஆப்பத்தில் குளிர்ச்சியான பாலை ஊற்றியது போல வீணாவுக்கு ஜில்லென்று இருந்தது. அவளது கால்கள் அவனையறியாமலேயே மேலும் விரிந்து அவனுக்கு வழி கொடுத்தன.

சுந்தர் வெறும் விரலை நுழைப்பதே பெரிய விஷயமாக இருக்கையில், ரங்கா அங்கே தன் முகத்தைப் பதித்து நாவால் பெயிண்ட் அடித்தது அவளுக்குப் புதிய உலகத்தைக் காட்டியது. ஜன்னலிலிருந்து வந்த ஜில்லென்று காற்றையும் மீறி அவளது உடல் வெப்பத்தில் கொதித்தது. ரங்கா தன் நாக்கின் நுனியால் அவளது வாசலின் முனையை வருடி அவளை மேலும் வெறியேற்றினான். நாக்கைச் சுழற்றி கிளிட்டோரிஸை அவன் உரச உரச, வீணா மேஜையை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அவன் தலையைத் தனக்குள் அழுத்தினாள்.

“ரங்க்க் ... ம்ம்ம்ம்... அப்படித்தான்  ... நிறுத்திடாத!”




அவளது கதறல் ரங்காவை இன்னும் வேகப்படுத்தியது. அவன் நுங்கு உறிஞ்சுவது போல அவளுள் புதைந்து இதழ்களைச் சேர்த்து உறிஞ்சினான். அவ்வளவுதான்! மடை திறந்த வெள்ளமாய் வீணா வெடித்துச் சிதறினாள். அவளது இடை ரங்காவின் தலையையும் சேர்த்துத் தூக்கித் தூக்கிப் போட்டது. சில முறை துடித்துவிட்டு மெல்ல ஓய்ந்தவள், ரங்காவை இழுத்து அணைத்து முத்தங்களால் நனைத்தாள்.


ரங்காவுக்கு இப்போது தெரிந்துவிட்டது, வீணா முழுமையாகத் தன் அடிமையாகிவிட்டாள் என்று. அடுத்த கட்டமாக, தன் பேண்ட்டை உருவிப் போட்டுவிட்டு, ஜட்டிக்குள் புடைத்துக் கொண்டிருந்த தன் அந்த முரட்டு வீரனை வெளியில் கொண்டு வந்தான்.

 
ரங்காவின் அந்த விஸ்வரூபத்தைப் பார்த்த வீணாவின் கண்கள் அப்படியே நிலை குத்திப் போயின. ஆச்சரியமும், ஒருவித அச்சமும் கலந்த அந்தப் பார்வையை ரங்கா ரசித்தான். தன் கையால் அதை ஒருமுறை வருடி விட, அது ஏற்கனவே சீறிப் பாயத் துடிக்கும் ஒரு கருநாகத்தைப் போலப் படமெடுத்து ஆடியது. ரங்கா அதைப் பிடித்து இரண்டு மூன்று முறை உருவி விட்டு, சிவந்திருந்த அந்த நுனியைத் தடவினான்.



அடுத்த நொடி, வீணாவின் இரு கால்களையும் அகல விரித்தான். அவளது அந்தப் பொக்கிஷம் இப்போது வாசலைத் திறந்து அவனை வரவேற்றது. எந்த முன்விளையாட்டும் இனி தேவையில்லை; அந்த இடமே இப்போது எரிமலையாய் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. ரங்கா தன் இடுப்பை உயர்த்தி, அந்த விடைத்துப் பெருத்த கோலை அவள் சொர்க்கபுரியின் வாசலில் வைத்து மெதுவாக அழுத்தினான். ஏற்கனவே கசிந்திருந்த மன்மத நீரால், பலாச்சுளையை விரலால் பிரித்து உள்ளே நுழைவது போல ரங்காவின் அந்த வீரன் அவளுள் புகுந்தான்.

"ஆ... ஆ... ம்... ம்..." என வீணா அடுத்த ரவுண்டு சங்கீதத்தைத் தொடங்கினாள்.



ரங்கா அவளது அந்த வெதுவெதுப்பான குகைக்குள் தன் கோலைச் சிறிது நேரம் அப்படியே வைத்திருந்தான். அந்த இதமான சூட்டை அனுபவித்தவன், பிறகு அவளது இடையை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, உள்ளே வெளியே எனத் தன் இடியைத் தொடங்கினான். அவன் இடிக்க இடிக்க, "ம்ம்ம்... ஆஆஆ..." என அவளது அரற்றல் அந்த குடோன் முழுக்க ரீங்காரமிட்டது. ரங்கா தன் வேகத்தைக் கூட்டினான்; அவளது பஞ்சு போன்ற உடல் அந்த அதிர்வில் அதிர, அவள் மார்புக் கோளங்கள் மேலும் கீழும் தாளமிட்டன.




ரங்கா தன் கைகளால் குதிக்கும் அந்த மாங்கனிகளை எட்டிப் பிடித்துப் பிசைந்தான். அதோடு நிறுத்தாமல், தன் விரல்களை அவளது இதழ்களுக்குக் கொடுத்துச் சப்பச் சொன்னான். அவளும் அந்த விரல்களைக் காமப் பசியோடு உறிஞ்சி, வலிக்காமல் கடித்தாள்.


"ம்ம்ம்... ஆஆஆ...   - வீணாவின் முனகல் சிதறி விழுந்தன.

ரங்கா விடாமல் குத்தினான். அவளுக்கு ஏற்கனவே இரண்டு முறை உச்சம் வந்திருந்தாலும், இந்த நேரடித் தாக்குதலில் அவள் மீண்டும் ஒருமுறை சொர்க்கத்தின் உச்சிக்கே சென்றாள். ரங்காவின் முரட்டு இடியலுக்கு ஈடு கொடுத்து அவளும் தன் இடையைச் சுழற்றினாள்.  

 
ரங்கா மெல்ல மெல்லத் தனது வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான்; அவளையே உற்று நோக்கிக் கொண்டே, ஒரு பசியுள்ள வேங்கையைப் போல அவளைச் சிதைக்கத் தொடங்கினான். ஆரம்பத்தில் எக்குத்தப்பாக இறங்கிக்கொண்டிருந்த அவனது குத்துக்கள், போகப் போகச் சீரான ஒரு அசுர வேகத்தை எட்டின. அவன் அதை ரசித்து அனுபவித்தபடியே, தனது இடியின் அழுத்தத்தையும் ஆக்ரோஷத்தையும் கூட்டினான்.

ரங்காவின் வேகம் உச்சத்தைத் தொட்டது. அவனது குத்துக்கள் ஒவ்வொன்றும் சம்மட்டியடி போல வீணாவின் புழைக்குள்ளே ஆழமாக இறங்கியது. 'நாளை என்பதே இல்லை' என்பது போல, அவன் சகட்டுமேனிக்கு அவளைப் புழைக்குள்ளே ஆழமாக, அழுத்தமாகத் தனது செங்கோலை இறக்கி ஏற்றி ராஜ்ஜியம் நடத்தினான். அவனது உடலின் மொத்த எடையும் அவள் மீது அழுந்தியபோது, அவளது கொழுகொழு முலைகள் அவனது முரட்டு மார்புக்குக் கீழே நசுங்கிப் பிதுங்கின. அவளது விடைத்த காம்புகள் அவனது உடலோடு உராய்ந்ததில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியில், ரங்காவின் வேகம் முன்னைக்கிப்போது பன்மடங்கு அதிகரித்துவிட்டது.

"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆ..." என முனகியபடியே ரங்காவின் குண்டியில் தன் கூர்மையான நகங்களால் கீறினாள் வீணா.


அந்த வலி ரங்காவுக்கு ஒரு மிருகவெறியையே ஏற்படுத்திவிட, அவன் அதிரடியாய் அவளைத் துவம்சம் செய்யத் தொடங்கினான். தலையை இறக்கி அவளது காம்புகளை மாற்றி மாற்றிக் கவ்விச் சுவைத்தான்;  . அவனது ஆயுதத்தின் வேகம் நொடிக்கு நொடி அதிகரித்துக்கொண்டே போனது.


"தப்... தப்... தப்... தப்..." குடோன் சுவர்களில் அந்தச் சத்தம் எதிரொலிக்க, "ஆஆஆஆ... அம்மாஆ..." என வீணா கதறினாள்.

நிறுத்தாமல் தன் பூளை வீணாவின் புண்டையில் இறக்கிக்கொண்டிருந்தான். வீணாவும் ரங்காவின் ஒவ்வொரு ஆழமான குத்துக்கும் தனது இடுப்பை எம்பி மேல் நோக்கித் தூக்கிக் காட்டி, அவனின் முரட்டு ஆயுதம் தடையின்றித் தனது அந்தரங்கத்திற்குள் சென்றுவர வழிவிட்டாள். இருவரும் இன்பத்தின் உச்சியில் மிதந்தனர். அவன் ஓங்கி அடிக்க அடிக்க, வீணா ஆனந்தக் கடலில் மூழ்கித் தவித்தாள்.

சில நிமிட நீடித்த இந்த வேகத் தாக்குதலுக்குப் பிறகு, வீணா தன் பெண்மை உச்சத்தைத் தொடுவதை உணர்ந்தாள். அவள் தன் கால்களை மென்மேலும் உயர்த்தி, ரங்காவின் தோள்களைத் தொட்டு அணைத்தாள்.

"ஆஆஆ... அம்மாஆஆ... ரங்க்க்க்க்க்!" - அவள் அலறினாள்.



இனிமேலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலையில், ரங்கா தன் சுண்ணியை இறுக்கினான். "ஆஆஆ! எனக்கு வந்தி..." எனத் தன் சுண்ணி அவள் புண்டைக்குள் வெடித்துச் சிதறியது போல, தன் விந்து முழுவதையும் அவளின் அழகு முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே பீச்சியடித்தான். தன் கள்ளக்காதலனின் ஆயுதம் துள்ளி அடங்கும்வரை, வீணா இரு கால்களாலும் அவனை இறுக்கிப் பிடித்து, அந்த உயிர் நீரைத் தன் ஆழத்தில் சேமித்துக் கொண்டாள்.

நிறைவான உடலுறவை இருவரும் அனுபவித்து, ஒருவர் மேல் ஒருவர் சாய்ந்து கிடந்தனர். ரங்கா அவள் மீது அயர்ந்தவனாய் சரிந்தான். அவனது சுண்ணி இன்னும் அவளது புழையின் ஆழத்துக்குள்ளேயே அமிழ்ந்து கிடந்தது. வீணாவின் உடல் சிலிர்த்தது. அந்த வெதுவெதுப்பான சூட்டில் திரவம் நிரம்புவதை உணர அவளுக்கு மயிர்க்கூச்செரிந்தது.  

 
வீணாவின் நிலையைக் கண்ட ரங்காவுக்குள் ஒரு கணம் பரிதாபம் ஊற்றெடுத்தது. அவனது அசுர வேட்டையில் அவள் அடியோடு ஓய்ந்து போயிருந்தாள். அந்த முரட்டுச் சிங்கம் இப்போது ஒரு மென்மையானத் தென்றலாக மாறியது. அவளைக் கைத்தாங்கலாகத் தூக்கியவன், கீழே சிதறிக் கிடந்த அவளது ஆடைகளை எடுத்துத் தந்தான். அவள் களைப்பில் தடுமாற, ரங்காவே அவளுக்குப் பின்னால் நின்று, பிளவுஸின் ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக மாட்டிவிட்டு உதவினான். அந்த முரட்டு விரல்கள் அவளது முதுகில் பட்டபோது, இம்முறை அதில் ஆக்ரோஷம் இல்லை, ஒரு பாதுகாப்பான அரவணைப்பு இருந்தது.

முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வந்த வீணா, மீண்டும் இயந்திரத்தனமாகக் கணக்கு நோட்டுகளை எடுக்கப் போக, ரங்கா அதைத் தடுத்து ஓரமாக விசி எறிந்தான். "இன்னைக்கு ஒரு நாள் நீ என்கூடவே இருக்கணும் வீணா... கணக்கெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்," என்று அவன் உரிமையோடு சொல்ல, வீணாவும் மறுபேச்சின்றிச் சந்தோஷமாக ஒத்துக்கொண்டாள்.

[தனுஷ்]

Part -- 13

இருவரும் அந்தச் சின்னக் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு, நர்சரியிலிருந்த அவளது மூத்த மகளையும் அழைத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார்கள். ஒரு செல்வாக்கான, வசதி படைத்த கணவன் - மனைவி போல  அவர்கள் வலம் வந்த விதம் யாரையும் சந்தேகப்பட வைக்கவில்லை.


நேராக ஒரு பெரிய ஹோட்டலுக்குச் சென்றார்கள். நேராக ஒரு பெரிய ஹோட்டலுக்குச் சென்றார்கள். அங்கே ரங்கா ஒரு விசித்திரமான மாற்றத்தைக் கவனித்தான். முன்னெல்லாம் அவனைப் பார்த்தால் மக்கள் பயந்து பம்முவார்கள் . ஆனால் இன்று, அழகான மனைவியோடும் குழந்தைகளோடும் ஒரு குடும்பத்தலைவனாக வந்தபோது, மக்கள் அவனைப் பயத்துடன் பார்க்காமல் ஒரு மரியாதையோடு பார்த்தார்கள். அந்தப் பார்வை ரங்காவுக்குப் புதிதாகவும், இனிமையாகவும் இருந்தது.

ஹோட்டலின் நடுவில் இருந்த அந்த விஐபி டேபிளில் அவர்கள் அமர்ந்தனர். வீணா அவனை ஒரு முரட்டு ரவுடியாகப் பார்க்காமல், தன் இரு குழந்தைகளுடன் இருக்கும் மூன்றாவது குழந்தையாகவே பார்த்தாள்.

"இந்தாங்க... இதைச் சாப்பிட்டுப் பாருங்க," என்று சொல்லியபடி, தன்னவன் என்கிற உரிமையோடு ஒரு வாய் உணவை அவனுக்கு அன்புடன் ஊட்டினாள். அவனது உதட்டில் ஒட்டியிருந்த அந்தச்  , தன் மெல்லிய விரல்களால் துடைத்துவிட்ட அந்த பாசம் கலந்த அக்கறை ... ரங்காவை அப்படியே உருகச் செய்தது

  

அவர்களின் அந்த அந்நியோன்னியத்தையும், ரங்காவிற்கு வீணா காட்டிய அந்த அளவற்ற அன்பையும் பார்த்த மற்ற வாடிக்கையாளர்கள், "என்ன ஒரு அழகான ஜோடி!" என்று பொறாமையுடன் பார்த்தார்கள். ரங்காவுக்குத் தன் வாழ்நாளில் முதல்முறையாக, கத்தியைக் காட்டி மிரட்டி வாங்கும் மரியாதையை விட, அன்பினால் கிடைக்கும் இந்த அங்கீகாரம் மேலானதாகத் தெரிந்தது.



அங்கிருந்து வினா அவனை கோவிலுக்கு அழைத்து சென்றால் , வாசல் வரை வந்தவன் அவளை போகும்படி சொன்னான் , ஆனா வினா அவன் கையை பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக உள்ளே இழுத்து சென்றான் , அர்ச்சகர் தட்டோடு வர "வினா உடனே .."இவங்க பேருக்கு ஒரு அர்ச்சனை பண்ணுங்க , பெரு ரங்கநாதன் , சிம்ம ராசி மகம் நட்சத்திரம் அவள் சொல்ல சொல்ல ...ரங்கா ஆச்சிரியமாக பார்த்தான் இதெல்லாம் இவளுக்கு எப்படி தெரியும் 



வினா மனம் உருகி கண்களை முடி சாமியை பார்த்து வேண்டிக்கொண்டிருந்தால் , ஆனா ரங்காவுக்கு உள்ள இருந்த சாமியை விட வினா தான் சாமியாக தெரிந்தால் , பூசாரியும் ஒரு மொல பூ மாட்ரிம் திருநீறோடுந் வர அதை வாங்கி ரங்காவின் நெற்றில் பூசி அந்த பூவை அவனிடம் கொடுத்து ம்ம் மாட்டி விடுங்க ன்னு திரும்பிக்கொண்டாள் 



பல அறுவலையும் கத்தி துப்பாக்கி பிடித்த கை என அந்த ஒரு முழ பூவை எடுக்கும்போது கைகள் நடுங்கித்தான் செய்தது , எப்படியோ அவள் தலையில் மாட்டி விட இருவரும் படி இறங்கி கீழ வந்துகொண்டிருந்தார்க் அப்போ எதிர்க்க , சில இளம் காலேஜ் பொண்ணுங்க ரங்காவை பார்த்து "அடியே அங்க பாருடி செம ஸ்மார்ட்டா கெத்தா வரான் ன்னு ஜொள்ளு விட 


இது வினவின் காதில் விழுந்ததோ என்னவோ , அவர்களை சுட்டும் விலையில் பார்த்து இது என்னவன் என்று அவன் கையை இறுக்கி பிடித்தால் , அவளின் பார்வையில பாய்ந்து தலை குளித்து கொண்டார்கள் , இதை ஓரக்கண்ணால் கவனித்த ரங்கா அவளுக்கே தெரியும் சிரித்தான் 




அன்றிலிருந்து ரங்காவும் வீணாவும் நகமும் சதையுமாக இணைந்துவிட்டார்கள். வீணா அவனைத் தன் கணவன் போலவே பாவிக்கத் தொடங்கினாள். குடோனில் நடக்கும் தொழில்களைக் கூட அவளே முன்னின்று கவனித்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு ரங்கா அவளுக்குச் சுதந்திரம் கொடுத்திருந்தான். பொதுவாக ரங்கா யாரையும் எளிதில் நம்பமாட்டான்; ஆனால் ஒருமுறை நம்பிவிட்டால் அவனுக்காக உயிரையே கொடுப்பான்.



அவனுடன் எப்போதும் ஒரு ஐந்து பேர் நிழல் போலவே இருப்பார்கள். அவர்கள் அனைவரும் முப்பது வயதுக்கு உட்பட்ட முரட்டு இளைஞர்கள். ரங்காவின் மெய்க்காப்பாளர்களாகச் சுற்றி வரும் அவர்களுக்கு ரங்கா என்றால் உயிர். எத்தனையோ எதிரிகள் கோடிக்கணக்கில் பணம் தருவதாக விலை பேசினாலும், அவர்கள் ஒரு நாயை விடவும் விசுவாசமாக ரங்காவையே சுற்றிக் கிடந்தார்கள்.



வீணா அவர்களிடமும் மிக நெருக்கமாகப் பழகினாள். ரங்காவிற்குச் சமைப்பதைப் போலவே அவர்களுக்கும் ருசியாகச் சமைத்துப் போடுவது, விசேஷ நாட்களில் அவர்களுக்குப் புது துணிகளை எடுத்துக் கொடுப்பது என ஒரு அக்கறையுள்ள சகோதரியாக மாறினாள். அவர்களும் ரங்காவிற்கு நிகரான மரியாதையை அவளிடம் காட்டினார்கள்.



அவர்களில் 19 வயதுடைய விக்கி என்பவன் மிகவும் துருதுருவென இருப்பான். இளம் இரத்தம் என்பதால் எப்போதும் எதையாவது பேசிக் கொண்டிருப்பவனை வீணா அடிக்கடி வம்பு இழுப்பாள்.



அப்படித்தான் அன்று எல்லோரும் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில், வீணா விக்கியைப் பார்த்து, "ஆமா விக்கி... உனக்கு இன்னும் இருபது வயசு கூட ஆகல, அதுக்குள்ள எப்படி இந்த அடாவடி கும்பலுக்குள்ள வந்து சேர்ந்த?" என்று கேட்டாள்.



விக்கி பெருமையுடன் ரங்காவைப் பார்த்துவிட்டு, "எங்க அண்ணன் தான் இங்க முதல்ல இருந்தாருக்கா... ஆனா ஒரு விபத்துல அவர் இறந்துட்டாரு. அதுக்கப்புறம் எனக்கு எல்லாமே ரங்கா அண்ணன் தான். அதான் அண்ணன் கூடவே வந்துட்டேன்," என்றான்.


"ஏண்டா... உனக்கு 20 வயசு கூட முழுசா முடியல, ஏதாவது படிச்சுட்டு உருப்படியான வேலைக்குப் போகலாம்ல? உன் அண்ணன் என்ன பெரிய கலெக்டரா? ஒரு ரவுடி... அவருக்குக் கைக்கூலியா நீங்களும் ஒரு ரவுடியா?" என்று வீணா விளையாட்டுக்கு வம்பு இழுத்தாள்.

   

ரங்காவை பற்றி வேறு யாராவது இப்படிச் சொல்லியிருந்தால் அவர்கள் இந்நேரம் எகிறி இருப்பார்கள். ஆனால் சொன்னது வீணா என்பதால், மரியாதையுடன் சிரித்துக் கொண்டே அமைதி காத்தார்கள். ரங்கா தன் தம்பிகளைப் போலவே அவர்கள் காட்டும் விசுவாசத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.



ரங்கா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருமாறிக் கொண்டிருந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான அடையாளங்கள் ஒவ்வொன்றாக மறைந்து, ஒரு கம்பீரமான நாகரிக மனிதனாக அவன் மாறினான். முன்னெல்லாம் நேரங்காலம் இல்லாமல் மதுவில் மூழ்கிக் கிடப்பவன், இப்போது குடிப்பதை அறவே நிறுத்திவிட்டான். புகைப்பிடிக்கும் பழக்கத்தையும் வினாவிற்காக வெகுவாகக் குறைத்துக் கொண்டான்.



ரங்கா எப்படி முடி வெட்ட வேண்டும், என்ன நிறத்தில் சட்டை அணிய வேண்டும், எந்தக் கடிகாரம் அவனுக்குப் பொருத்தமாக இருக்கும் என ஒவ்வொன்றையும் வீணா பார்த்துப் பார்த்துச் செய்தாள். அந்த முரட்டுச் சிங்கத்தைக் காதலாலும், அதிகாரத்தாலும் ஒரு பூனையைப் போலத் தன் வசமாக்கி வைத்திருந்தாள்.


அந்த ஐந்து இளைஞர்களும் எப்போதும் அவளை "அக்கா... அக்கா..." எனச் சுற்றியே வந்தார்கள். ஒரு நாள் வீணா அவர்களை அழைத்து, செல்லமாக அதட்டினாள்.

[தனுஷ்]

"டேய்! அது என்ன ரங்காவை அண்ணன்னு கூப்பிடுறீங்க, என்னை அக்கான்னு கூப்பிடுறீங்க? நாங்க என்ன அக்கா தம்பியா? இனிமே என்னை அக்கான்னு கூப்பிடக் கூடாது... 'அண்ணி'ன்னு தான் கூப்பிடணும்!" என்று கட்டளையிட்டாள்.

அந்த ஒரு வார்த்தை, அந்த ஐவருக்கும் இடையே ஒரு புதிய பந்தத்தை உருவாக்கியது. "அண்ணி" என்ற சொல்லில் இருந்த அந்த உரிமையும் பாசமும் அவர்களை இன்னும் விசுவாசமாக்கியது. ரங்காவிற்குத் தன் தம்பிகளைப் போல இருந்தவர்கள், இப்போது வீணாவிற்கு உயிரைக் கொடுக்கும் விசுவாசிகளாக மாறிவிட்டார்கள். ரங்காவும் தன் தம்பிகள் வீணாவைக் கொண்டாடுவதைக் கண்டு, பெருமிதத்தில் திளைத்தான்.

. "அண்ணி" என்கிற அந்தஸ்து வந்த பிறகு, அந்த ஐந்து இளைஞர்களையும் அவள் கிண்டல் செய்வதும், அவர்களைத் தன் பேச்சால் திணறடிப்பதும் அன்றாட வாடிக்கையாகிப் போனது. அந்த ஐந்து பேரும் ஒரு பக்கம் நின்றாலும், வீணா ஒருத்தியே அவர்களைத் தன் கிண்டல் பேச்சால் மடக்கினாள்.

  

அவர்கள் ஒன்றும் சளைத்தவர்கள் கிடையாது; ஆனால், ரங்கா அண்ணன் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் அளவற்ற மரியாதையும், விசுவாசமும் அவர்களைக் கட்டிப் போட்டிருந்தது. "விளையாட்டுக்குக் கூட அண்ணி மனம் நோகும்படி ஒரு வார்த்தை பேசிவிடக் கூடாது" என்பதில் அவர்கள் மிகக் கண்டிப்புடன் இருந்தார்கள்.





வீணா அவர்களைப் பார்த்து, "ஏண்டா, அண்ணன் முன்னாடி மட்டும் இவ்வளவு பேசுறீங்க ... என்கிட்ட மட்டும் ஏன் இவ்வளவு பம்முறீங்க?" என்று வம்பு இழுக்கும்போது, அவர்கள் அமைதியாகச் சிரித்துக் கொள்வார்கள். விக்கி மட்டும் மெல்ல, "அண்ணி... அண்ணன் எங்களைச் சிங்கம் மாதிரி வளர்த்திருக்காரு, ஆனா நீங்க அந்தச் சிங்கத்தையே கட்டிப்போட்ட மகாராணி... உங்ககிட்ட நாங்க எப்படிப் பேச முடியும்?" என்பான்.



ரங்கா இதையெல்லாம் தூரத்திலிருந்து பார்த்துக் கொண்டே ரசிப்பான். தன் தம்பிகள் ஒரு பெண்ணிடம் இவ்வளவு பணிவாக இருப்பதைக் கண்டு அவனுக்குத் தன் பலம் கூடியிருப்பதாகவே தோன்றியது



அன்று குடோனின் அந்தத் தனிமை அறையில், ரங்காவைத் தன் மடியில் கிடத்திப் பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் வீணா. ரங்கா ஒரு குழந்தையைப் போல அவளது முலைக்காம்பை இழுத்துச் சப்பிக் கொண்டிருந்தான். எதோ ஒரு அவசர வேலைக்காக அந்த ஐந்து பேரும் பதட்டத்துடன் உள்ளே வந்துவிட, அங்கே கண்ட காட்சி அவர்களை அப்படியே உரைய வைத்தது.



வீணா தன் மார்பைச் சரியாக மூடக் கூட இல்லை. ரங்கா அவளது மார்பில் முகம் புதைத்துக் கிடப்பதைப் பார்த்ததும், "அய்யோ... சாரி அண்ணி!" என்று பதறிப் போய் அப்படியே பம்மினார்கள்.



"டேய்... பரவால்லடா, வாங்க என்ன விஷயம்?" என்று கேட்ட வீணா, ஒரு பக்க மார்பை மட்டும் முந்தானையால் மறைத்துக் கொண்டாள். ஆனால், இன்னொரு மார்பு இன்னும் அவர்கள் கண்களுக்கு விருந்து படைத்துக் கொண்டே இருந்தது. அவளது முகத்தில் எந்த ஒரு சங்கடமும் இல்லை; ஆனால் அந்த ஐந்து ரவுடிகளும்தான் எங்கே பார்ப்பது என்று தெரியாமல் நெளிந்து கொண்டிருந்தார்கள்.



"என்னடா... வந்த இடத்துல இருந்து பேசாம இருக்கீங்க? சொல்லுங்க என்ன விஷயம்?" என்று குறும்பாக அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்த்துக் கேட்டாள். அவர்கள் அவளைப் பார்க்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்தபடி கூச்சத்தில் நெளிய, வீணா விடவில்லை.



"என்னடா... அண்ணி கிட்ட பால் வேணுமா?" என்று சொல்லி குறும்பாகச் சிரிக்க, அந்த முரட்டு இளைஞர்கள் அப்படியே அதிர்ந்து போனார்கள்.



"ஐயோ அண்ணி... அண்ணின்னா அம்மா மாதிரி, அப்படியெல்லாம் பேசாதீங்க!" என்று அவர்கள் பதற, வீணாவோ விடாமல், "அதாண்டா... அம்மான்னா பால் கொடுக்கணும்ல!" என்று மீண்டும் அவர்களைச் சீண்டினாள். அவர்கள் சங்கடத்தில் நெளிய, ரங்காவோ அவள் மடியிலேயே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குப் போயிருந்தான்.


மடியில் இருந்த ரங்காவை மெல்லச் சாய்த்துவிட்டு எழுந்த வீணா, அவர்கள் முன்னிலையிலேயே தன் முந்தானையை ஒதுக்கி, ஜாக்கெட்டுக்குள் தன் மார்புகளைத் திணித்து ஹூக்குகளை மாட்டினாள்



"உங்களைப் பத்தி எனக்குத் தெரியும்டா... சும்மா விளையாடினேன்," என்று சொல்லிவிட்டு அவள் சிரிக்க, விக்கி மட்டும் கள்ளப் பார்வையால் அவளது அழகை மேய்ந்து கொண்டிருந்தான்.


அதைப் பார்த்த அன்வர், விக்கியின் பிடரியில் ஒரு அடி அடித்து, "டேய் அண்ணிடா... அப்படிப் பார்க்காத!" என்று அவன் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே இழுத்துச் சென்றான். அவர்கள் போவதைப் பார்த்த வீணா,  வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்.