[monor]

அன்பு நண்பர்களே!

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு உங்களுக்கு, நீங்கள் ரசித்துப் படிக்கும் வண்ணம் ஒரு கதையை தரலாம் என்றிருக்கிறேன். இதுவும் ஒரு இன்செஸ்ட் கதைதான். கதைகளை படித்து விட்டு கருத்து சொல்லி கதாசிரியர்களை ஊக்கப்படுத்துங்கள். வாசகர் கருத்துகளே சிறந்த கதைகளை படைப்பதற்கு கதாசிரியர்களுக்கு ஊக்கம் தருவதாக அமையும்.

'கடவுள் தந்த  பல மலர்கள்'

[monor]

மூத்த தங்கை அமுதா.

[monor]

இளைய தங்கை ரம்யா.

[monor]

image hosting with share links

அமுதாவின் தோழி சுமதி

[monor]

அமுதாவின் தோழி

[monor]

வாசக நண்பர்களுக்காக இத் தளத்தில் நான் வடித்த கதைகளின் பட்டியல் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. படித்து இன்புற்று பரவச மடைய  வாழ்த்துகள்.

1) அமுதம் தா அமுதா (முடிவுற்றது)

2) கிரஹப் பிரவேஷம் (முடிவுற்றது.)

3) சொல்லவோ சுகமான கதை சொல்லவோ (முடிவுற்றது.)

4) குலுங்கித் தளும்பும் கொங்கை கொண்ட மங்கை என் தங்கை. (தொடர்கிறது)

5) எங்கெங்கோ செல்லும் என் எண்ணங்கள். (தொடர்கிறது.)

6) முல்லைச் சரம். சிறு கதைகள் தொகுப்பு (தொடர்கிறது.)

7) ஆயுத பூஜை. (முடிவுற்றது.)

8) பஸ்ஸில் கிடைத்த பதுமை. (தொடர்கிறது.)

9) பூஜைக்கேத்த பூவிது.(முடிவுற்றது.)

10) மகளின் மலராத மொட்டு. (தொடர்கிறது.)

11) பால் நிலவு. (முடிவுற்றது.)

13) மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகை. (முடிவுற்றது.)

14) ரக்ஸா பந்தன்.(முடிவுற்றது)

15) காதலர் தினம்.(முடிவுற்றது.)

16) ஆடி வந்ததும், தேடி வந்தது.(முடிவுற்றது.)

17) பூர்வ ஜென்ம பந்தம். (முடிவுற்றது.)

18) எனக்குப் பிறந்த என் லவ்வர். (முடிவுற்றது.)

19) ஓகேனக்கல். (தொடர்கிறது.)

20) பிம்பங்கள் பேசினால்,....

21) கடவுள் தந்த பல மலர்கள். (ஆரம்பிக்கப் பட்டுள்ளது.)

[monor]

அண்ணனுடன் ரம்யா.

[monor]

அண்ணனுடன் அமுதா.

[monor]

[monor]

அண்ணன் ஆனந்தனை தன் தொப்புளை பார்த்து ரசிக்க காட்டும் அன்புத் தங்கை ரம்யா.

[monor]

2026 ஆங்கில புத்தாண்ட வரவேற்கத் தயாராக இருக்கும் வாசக நண்பர்கள் அனைவருக்கும் எனது முன் கூட்டிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.



கதைச் சுருக்கம்:-


கும்ப கோணம் பக்கத்தில் உள்ள திருநாகேஷ்வரம் என்ற ஊர்.


இந்த ஊரில், தந்தை ஏற்கனவே இறந்து விட, நோய் வாய்ப்பட்ட தாய், ஒரு மகன், இரண்டு மகள்களோடு விவசாயம் செய்து வறுமையில் வாழ்ந்து வரும் ஒரு குடும்பம்.

சித்தப்பா, சித்தி, மாமா என்று குடும்ப சொந்தங்கள் பக்கத்து கிராமங்களிலே வசித்து வருவதால், அடிக்கடி ஆனந்தன் வீட்டுக்கு வந்து போய் கொன்டிருப்பார்கள்.

அந்த குடும்பத்தில் மூத்தவனாகப் பிறந்தவன்தான் ஆனந்தன். ( கதா நாயகன்.)

தந்தை இல்லாததால், அந்த குடும்பத்தை காப்பாற்றும் கடமையும் பொறுப்பும் அவனுக்கு அதிகம் இருந்தது.

ஆனந்தனுக்கு இரண்டு தங்கைகள். மூத்த தங்கை அமுதா. இளைய தங்கை ரம்யா.(கதா நாயகிகள்.)

அமுதா ஆனந்தனை விட இரண்டு வயது சிறியவள். ரம்யா ஆனந்தனை விட நான்கு வயது சிறியவள்.

ஆனந்தன் வேலைக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே, கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த அவனது மூத்த தங்கை அமுதா, கல்லூரியில் அவளோடு படித்தவனோடு ஓடிப்போய் கல்யாணம் செய்து கொண்டு, இப்போது பெங்களூரில் வசிக்கிறாள்.

மூத்த தங்கை ஓடிப்போன பின்பு, நோய் வாய்ப்பட்ட தாயுடனும், ஸ்கூலுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கும் தன் இளைய தங்கையுடனும் வசித்து வந்த ஆனந்தன், வறுமையிலும் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு படித்து ஒரு பிரைவேட் கம்பெனியில் ஒரு நல்ல வேலையில் சேர்ந்து விட, கல்யாண வயதில் இருந்த அவனுக்கு ஒரு பெண் பார்த்து கல்யாணமும் செய்து வைக்கிறார்கள்.

கல்யாணம் ஆன சில மாதங்களிலேயே ஆனந்தனின் மனைவிக்கு புற்று நோய் இருப்பது தெரிய வர, அவன் வாழ்க்கையே வெறுத்துப் போகிறான். வாழ்க்கையில் நாட்டமில்லாமல், ஒரு ஈடுபாடு இல்லாமல் ஒரு ஜடம் போல வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.

ஏனோ தானோவென்று அவன் மனைவியோடு வாழ்ந்து வந்த ஆனந்தன், ஒரு பயிற்சிக்காக பெங்களூர் செல்கிறான்.

அங்கே அவன் மூத்த தங்கை அமுதாவை தற்செயலாக சந்திக்கிறான்.

அவள் கணவன் கவனிப்பில்லாமல் ஒரு கைக் குழந்தையோடு கஷ்டத்தோடு வாழும் வாழ்க்கையை நினைத்து வருந்துகிறான்.

கணவன் துணை இல்லாமல் வறுமையில் வாழ்ந்து வந்தாலும், தங்கையின் செழிப்பான உடல் அழகைக் கண்டு அவள் மேல் காம ஆசை கொள்கிறான்.

பெங்களூர் போன ஆனந்தன், தங்கையின் நினைவுகளோடு ஊருக்கு திரும்பி வரும் போது, அவன் மனைவியின் உடல் நிலை இன்னும் மோசமடைந்து அவள் இறந்து போகிறாள்.

ஆன்ந்தனின் மனைவி இறப்புக்கு வந்த்திலிருந்து அமுதாவின் மேல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக காதல் வளர்ந்து ஆன்ந்தனை பைத்தியம் பிடிக்க வைத்த்து.
அமுதாவும் அன்ணனின் ஆசைக்கு ஏற்றபடி நடந்து கொண்டாலும், அன்ணன் அனுபவிக்க தன் உடலைத் தர தயக்கம் காட்டுகிறாள்.

அமுதாவின் தோழி இந்த கள்ள உறவு ஒன்றும் தப்பில்லை என்று அமுதாவுக்கு தைரியம் கொடுக்க, ஆனந்தனின் மனைவி இறந்து ஒரு வருட நினைவு நாளை அனுசரிக்கும் தினத்தன்று, ஆனந்தனுக்கும் அவள் மூத்த தங்கைக்கும் காதல் முற்றி, அந்த முதிர்ந்த காதலால், அமுதா தன் உடம்பை அவள் அண்ணன் ஆனந்தனுக்கு அர்ப்பணிக்க, ஆன்ந்தன் அமுதாவின் அனுமதியோடு அவளை ஆசை தீர உடல் உறவு கொள்கிறான்.

அமுதாவின் அந்தரங்க ஆசைகள் என்னென்ன என்பதையும் கேட்டு தெரிந்து கொண்டு அவளுக்கு அவள் ஆசைகள் நிறைவேற உதவி செய்வதாகவும் வாக்குறுதி அளிக்கிறான்.

ஆனந்தன் வீட்டிலேயே அமுதாவும், ஆனந்தனும் கணவன், மனைவி போல உறவு கொண்டு மகிழ்கிறார்கள்.


அமுதாவும், அமுதாவின் தோழி சுமதியும் அடிக்கடி மனம் விட்டு பேசுவார்கள்.

சுமதியின் கணவன் வெளி நாட்டில் வேலை செய்வதால், சுமதி உடலுறவு சுகத்துக்கு ஆசைப்பட்டு, ஆனந்தனை தன் ஆசைகளை நிறைவேற்ற அனுப்பி வைக்கும்படி தோழி அமுதாவிடம் கேட்கிறாள்.


அண்ணனும் இன்னொரு பெண்ணோடு உடலுறவு இன்பத்தை ருசிக்கட்டும் என்றெண்ணிய அமுதா, தன் தோழி சுமதிக்கு தன் அண்ணனை கூட்டிக்கொடுக்கிறாள்.


அமுதாவையும், அவள் தோழிகளையும் ருசி பார்த்து காம ஓல் சுகத்தை அனுபவித்தாலும், கல்யாணம் ஆகி ஒரு குழந்தயோடு இருக்கும் அமுதாவை, அவள் புருஷன் எப்போது வேண்டுமானாலும் வந்து கூட்டிக்கொண்டு போகும் நிலை இருப்பதால், தானே அவள் அண்ணன் ஆன்ந்தனுக்கு ஒரு நல்ல மனைவி ஆக இருக்க முடியாமல் இருக்கும் சூழ் நிலையை உணர்ந்து, மனைவி என்ற துணை இல்லாமல் இருக்கும் தனது அண்ணனுக்கு ஒரு நல்ல குடும்பப் பெண்ணாகப் பார்த்து திருமணம் செய்து வைக்க முடிவு செய்கிறாள்.

மனைவி என்ற துணை இல்லாமல் இருக்கும் அண்ணன் ஆனந்தனின் ஜாதகத்தை தன் தோழி சுமதிக்குத் தெரிந்த ஒரு ஜோஸியரிடம் கொடுத்து, பொருத்தமான வரன் அமைந்தால் தகவல் கொடுக்கும்படி கொடுத்து வைக்கிறாள்.

இதற்கிடையில் +2 படித்து வரும் ரம்யாவும் தன் அண்ணனை ஒரு தலையாக காதலிக்கத் தொடங்குகிறாள். இதற்கு அவள் வகுப்புத் தோழியும் , ரம்யாவுக்கு தூபம் போட்டு அவளுக்கு உடந்தையாக இருக்கிறாள்.

அண்ணனுடன் ஆழமான காதலை கொண்ட ரம்யா, தன் காதலுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் தன் அக்கா அமுதாவை ஒரு எதிரி போல பார்க்கிறாள்.
ரம்யாவின் வகுப்புத் தோழி, தன் அக்காவின் நெருங்கிய தோழி சுமதியின் தங்கை என்பது தெரியாமலே அவர்கள் வீட்டுக்கு ஒரு நாள் செல்கிறாள்.


ரம்யா ஒருத்தரை ஆழமாக காதலித்து வருவதாக சுமதியிடம் அவள் தங்கை சொல்ல, அந்த விஷயத்தை சுமதி அவள் தோழி அமுதாவிடம் சொல்லி, சீக்கிரமே அவளுக்கு ஒரு கல்யாணத்தை செய்து வைக்கச் சொல்கிறாள்.

ஸ்கூல் படிக்கும் போதே யாரோ ஒருத்தரோடு ரம்யா காதலில் இருப்பது தெரிந்த அமுதா, ரம்யா அவள் காதலனோடு அவளைப் போலவே ஓடிப்போய் கல்யாணம் செய்து கொண்டால் அவள் வாழ்க்கை தன்னைப் போலவே பாழாகி விடும் என்பதை உணர்ந்து, அவள் அண்ணனுடன் கலந்து பேசி, அவளுக்கு உடனே நல்ல வரன் பார்த்து திருமணம் செய்து வைக்க முடிவு செய்து, ரம்யாவின் ஜாதகத்தை சுமதியிடம் கொடுத்து, அவளுக்கும் ஒரு நல்ல வரன் அமைந்தால் சொல்லும்படி கேட்டுக்கொள்கிறாள்.

இந்த நிலையில் அமுதா இல்லாத நேரத்தில் அமுதாவின் அண்ணன் ஆன்ந்தன் தன் இரண்டாவது தங்கை ரம்யாவோடு காதல் கொள்ள, அந்த விஷயம் அமுதாவுக்கு தெரிந்து விடுகிறது.

ரம்யாவிடம் ஒரு நாள் அமுதா தன் நிலையை எடுத்துச் சொல்ல, புரிந்து கொண்ட ரம்யா, தன் அக்கா அமுதாவின் மேலே இருக்கும் கோபத்தை மறந்து, அமுதாவின் மேல் பாசமுடன் அன்பாக பழகுகிறாள். அன்ணனை தனக்கு கூட்டிக்கொடுக்கும் படி தன் அக்காவிடம் கெஞ்சுகிறாள்.

அமுதாவும் தன் தங்கை ரம்யாவின் நிலையை புரிந்து கொண்டு, அவள் அண்ணனிடம் எடுத்துச் சொல்லி, அவள் ஆசைகளை நிறைவேற்றச் சொல்கிறாள்

அமுதாவின் தங்கை ரம்யா தன் அண்ணனை காதலிக்கும் விஷயத்தை அவள் தோழி சுமதியிடம் சொல்லி, இதை எப்படி கையாள்வது என்று ஆலோசனை கேட்கிறாள்.

இந்த சமயத்தில் ஆனந்தனின் ஜாதகத்துக்கு பொருத்தமான 10 க்கு 10 பொருந்தும் வகையில் ஒரு வரனுக்குரிய ஜாதகம் இருப்பதாக ஜோஸியர் சொல்வதாக சுமதி சொல்ல, அந்த ஜாதகத்தை கொண்டு வருமாறு சொல்லி, அடுத்ததாக ரம்யாவின் ஜாதகத்துக்கு ஏதாவது பொருத்தமான ஜாதகம் அமைந்ததா என்றும் கேட்கிறாள்.

அதற்கும், ரம்யாவின் ஜாதகத்துக்கு பொருத்தமான 10 க்கு 10 பொருந்து வகையில் ஒரு வரனுக்குரிய ஜாதகம் இருப்பதாக சுமதி சொல்ல, அந்த ஜாதகத்தையும் கொண்டு வருமாறு அமுதா சொல்கிறாள்.

ஒரு நாள் சுமதி இரண்டு ஜாதகத்தையும் அமுதாவின் வீட்டுக்கு கொண்டு வருகிறாள்.

அப்போது ஆனந்தனுக்கு பொருந்தும் ஜாதகம் அவள் தங்கை ரம்யாவின் ஜாதகம்தான் என்றும், ரம்யாவுக்கு பொருத்தமான ஜாதகம் அவள் அண்ணன் ஆன்ந்தனின் ஜாதகம்தானென்ரும் அறிந்து குழப்படைகிறாள்.

சுமதி அமுதாவின் குழப்பத்தை தெளிவு படுத்தி, ஆனந்தனுக்கு ரம்யாவை திருமணம் செய்து வைப்பதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று எடுத்து சொல்கிறாள்.

அமுதாவும் அவள் அம்மாவிடம் பக்குவமாக ரம்யாவும், அண்ணன் ஆன்ந்தனும் உயிருக்கு உயிராக காதலிக்கும் விஷயத்தையும், அவர்கள் ஜாதகமும் சிறப்பாக பொருந்தி இருக்கும் விஷயத்தையும் எடுத்து சொல்லி, அவர்கள் இருவரும் திருமனம் செய்து கொண்டால் அவர்கள் வாழ்க்கை சிறப்பாக அமையும் என்றும் எடுத்து சொல்கிறாள்.

அமுதாவின் அம்மாவும் இதைப் புரிந்து கொண்டு, “என் பிள்ளைகள் சந்தோஷமாக வாழ்ந்தாலே எனக்கு போதும்.” என்று சொல்லி விடுகிறாள்.
மும்பைக்கு குடும்பமே குடி பெயர, ஆனந்தனுக்கும், அவள் தங்கை ரம்யாவுக்கும் அமுதா அங்கே கல்யாணம் செய்து வைக்கிறாள்.

அமுதாவின் அந்தரங்க ஆசைகளை நிறைவேற்ற அமுதாவை அழைத்துக்கொண்டு அவள் அண்ணன் ஆனந்தனும் தாய்லாந்துக்கு ஒரு டூர் செல்கிறான்.
தாய்லாந்தில் அமுதா விரும்பிய வகையில் பல ஆண்களோடு பல பொஷிசன்களில் ஓழ் சுகம் அனுபவிக்கிறாள்.

அமுதா தன் மனம் விரும்பிய வகையில் தன் அந்தரங்க ஆசைகள் நிறைவேறிய மகிழ்ச்சியில் பெங்களூருக்கு திரும்பி, அண்ணன் ஆனந்தனின் அனுமதியோடு விபச்சார தொழிலில் ஈடுபடுகிறாள்.

ஆனந்தன் மாமா வேலை பார்க்க, அமுதாவுக்கு தொழிலில் நல்ல வருமானம் வந்ததால் பணக் காரி ஆகிறாள்.

எவளோ ஒருத்தியிடம் தஞ்சமடைந்திருந்த அமுதாவின் கணவனை அவள் கள்ளக் காதலி அடித்து துரத்தி விட்டதால், அமுதாவின் கணவன் மீண்டும் அமுதாவிடமே திரும்ப வருகிறான்.

அமுதா செய்து வரும் தொழில் பற்றி தெரிந்தாலும், வசதியான வாழ்க்கைக்கு ஆசைப்பட்டு, அமுதாவை அந்த தொழிலேயே இருக்க வற்புறுத்தி, அமுதாவுக்கு மாமா வேலை பார்க்க ஆரம்பித்தான்.

ரம்யா அவள் காதல் கணவனாகிய அவள் அண்ணனோடு குடும்பம் நடத்தி, அழகான ஒரு குழந்தை பெற்று விட, அவர்கள் அம்மாவோடு மும்பையில் வசதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொன்டிருக்கிறார்கள்.

அமுதாவின் தொழிலில் பணம் நிறைய சேர்ந்து விட, பலரும் அடித்து கிழித்து பஞ்சராக்கி விட்டதாலும், விருப்ப்படி ஓல் சுகம் அனுபவித்துவிட்டதாலும், தொழில் பார்த்தது போதுமென்று, அமுதா அவள் கணவனோடு கொல்கத்தாவுக்கு குடி பெயர்ந்தாள்.

பணக்கார ஆண்களுக்கும், அரசியல் வாதிகளுக்கும் கௌரவமான படுக்கை சுகம் தந்த அமுதா, அந்த பழக்கத்தை வைத்து, ஒரு கட்சியின் சார்பாக அந்த ஏரியா கவுன்சிலராகி, இப்போது அந்தக் கட்சியில் ஒரு முக்கியமான பதவியில் இருக்கிறாள்.

அரசியல் பதவியில் நல்ல வருமானம் வர, இப்போது அமுதாவும் அனுபவித்தது போதுமென்ற திருப்தியில் அவள் கணவனோடும், ஒரு குழந்தையோடும் கௌரவமான ஒரு வசதியான, கண்ணியமான வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

[monor]

வீட்டில் சாதாரண உடையில் இருந்த போது அமுதா அவள் அண்ணனைப் பார்த்து சிரித்த காட்சி.

[monor]

சமையல் அறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்த போது, அவல் இடுப்பில் கில்ளிய அவள் அண்ணனைப் பார்த்து செல்லமாக முறைக்கும் காட்சி.

[monor]

அரசியல் முக்கியப் புள்ளியோடு கெஸ்ட் ஹவுஸில் இருந்த போது, அந்தப் புள்ளியின் விருப்பப் படி கீழே ஒன்று அணியாமல் அமுதா இருந்த காட்சி.

[monor]

விவசாயம் செய்து வாழ்ந்து வரும் ஒரு ஏழை குடும்பத்தில் நடந்த சம்பவங்கள் தான் இந்தக் கதை.

அந்த குடும்பத்தில் உடல் நிலை சரியில்லாத தந்தை. நோய் வாய்ப்பட்ட தாய், அவர்களுக்கு ஒரு மகன், இரண்டு மகள்களோடு வறுமையில் வாழ்ந்து வரும் குடும்பம்.

இந்த குடும்பத்தில் மூத்தவனாகப் பிறந்தவந்தான் ஆனந்தன். தினசரி உடற்பயிற்சி செய்து, ஜிம் பாடியோடு பொலி காளை போல உடலை பேணி வருபவன்.

இப்போது ஆனந்தனே தன் கதையை சொல்கிறார்.

எங்கள் ஊர் திரு நாகேஸ்வரம்.

எங்கள் ஊரில் விவசாயம்தான் பிரதான தொழில். எங்கள் குடும்பமும் விவசாய குடும்பம்தான்.

எங்கள் ஊரில் திருநாகேசுவரம் நாகநாதசுவாமி கோயில் இருப்பதால் இந்த ஊருக்கு திரு நாகேஸ்வரம் என்று பெயர் வந்தாக எங்கள் முன்னோர்கள் சொல்லி இருக்கிறார்கள்.

இங்கே இருக்கும் சிவாலயம், சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர் மூவராலும் பாடப் பெற்ற சிவாலயமாகும். இதனால் பாடல் பெற்ற தலம் என்ற சிறப்பைப் பெற்றுள்ளது. தேவாரப்பாடல் பெற்ற சோழ நாடு காவிரி தென்கரைத் தலங்களில் 29ஆவது சிவத்தலமாகும்.

செண்பக மரங்கள் நிறைந்து காணப்பட்டதால் இந்தப் பகுதி சண்பகாரண்ய க்ஷேத்திரம் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது.

அப்போதிருந்த திருநீலக்குடி சப்தஸ்தானத்தில் திருநீலக்குடி, இலந்துறை, ஏனாதிமங்கலம், திருநாகேஸ்வரம், திருபுவனம், திருவிடைமருதூர் மற்றும் மருத்துவக்குடி ஆகிய ஏழூர்த் தலங்களில் இத்தலமும் அடங்கும். இத்தலத்தின் அருகில் வைணவத் தலமான திருவிண்ணகர் (ஒப்பிலியப்பன்) திருக்கோயிலும் உள்ளது.

கோயில் அமைப்பு

கோயிலானது ஊரின் தென் வடவாக 630 அடியும், கீழ் மேலடி 200 அடியும் கொண்ட பரப்பளவில் அமைந்துள்ளது.

கோயிலை ஒட்டி மட விளாகமும், அடுத்து நான்கு வீதிகளும் உள்ளன. நான்கு திசைகளிலும் நான்கு கோபுர வாயில்கள் அழகிய சிற்பங்களுடன் உள்ளன. கோயில் மதில் சுவர்களை அடுத்து பெரிய பிரகாரம் உள்ளது. வட புறம் பூந்தோட்டம் உள்ளது.

கிழக்கு கோபுர வாயிலை அடுத்து விநாயகர் கோயில், பலிபீடம், நந்தி மண்டபம், கொடி மரம் ஆகியவை உள்ளன. தெற்கில் குளம் நான்கு புறமும் பழமையான வவ்வால் இரட்டை மண்டப வடிவில் உள்ளது. வடக்குப் புறத்தில் தேர் வடிவில் நூற்றுக்கால் மண்டபம் உள்ளது. கோயில் நடு கோபுர வாயில் அமைப்புடன் தொடங்குகிறது. கோபுர வாயிலையொட்டி பெரிய பிரகாரமும் அதன் பக்கச்சுவர்களை ஒட்டி திருச்சுற்று மண்டபம் உள்ளது. இறைவனுக்கு அருகில் உள்ளது பிரையணிநுதலாள் சந்நிதி. கிரிகுஜாம்பிகை சந்நிதி, தனிக்கோயிலாக விளங்குகிறது. சுதை உருவம். எனவே அபிஷேகம் கிடையாது. தை மாதத்தில் மட்டும் புனுகு சாத்தப்படுகிறது.

இராகு, தட்சகன், கார்கோடகன், ஆதிசேஷன், வாசுகி வழிபட்ட தலமாகும்.

இது சேக்கிழார் திருப்பணி செய்த தலமாகும். இங்கு திருப்பணிகள் செய்த சேக்கிழார், தான் பிறந்த சென்னை - குன்றத்தூரிலும் இதே பெயரில் ஒரு கோயிலை கட்டி அதற்கு திருநாகேஸ்வரம் என்று பெயர் சூட்டினார் என்றால், அவருக்கு இந்த ஆலயத்தின் மீது எந்த அளவுக்கு பக்தியும் மரியாதையும் இருந்திருக்கும் என்பதை உணரலாம். இக்கோயிலில் இவருடைய அமர்ந்த நிலையிலான சிலை உள்ளது. உருத்திராட்ச மாலையோ அணிகலன்களோ இல்லாமல் உள்ள இந்த சிலையின் அருகே இவரது தம்பியான பாலறாவாயரின் உருவச்சிலையும், இவரது தாயாரின் உருவச்சிலையும் உள்ளன.

ராகு தலம்

பெரிய பிரகாரத்தின் தென் மேற்கு மூலையில் ராகு சன்னதி உள்ளது. ராகுவின் பிறப்பு வரலாறும் கிரகச்சிறப்பும் சுவை நிரம்பியவை.

ராஜவம்சத்து மன்னன் ஒருவனுக்கும் அசுரகுலப் பெண்ணொருத்திக்கும் மகனாகப் பிறந்தவன்தான் ராகு.

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடையும்போது அசுரனாகிய ராகு உருமாறி தேவர்கள் வரிசையில் சேர்ந்து மகாவிஷ்ணுவிடமிருந்து அமிர்தத்தைப் பெற்று உண்டு விட்டான். உண்மை அறிந்த மகாவிஷ்ணு கையிலிருந்த அகப்பையால் அவனது மண்டையில் அடிக்க, தலை வேறு உடல் வேறாகி விழுந்தான்.

ஆனாலும் அமிர்தம் உண்ட மகிமையால் அவன் தலைப்பகுதியில் உயிர் இருந்தது. ராகுவும் தவறுக்கு வருந்தி இறைவனை வேண்டி நிற்க, இறைவன் பாம்பின் உடலை அவனுக்குக் கொடுத்து அவனை ஒரு நிழல் கிரகமாகவும் ஆக்கினார். நவக்கிரகத் தலங்களில் ராகு பகவானுக்குரிய விசேஷ தலம் என்ற பெருமை உடையதாகும்.

சிறந்த சிவபக்த கிரகமாகிய இராகு, சில இடங்களில் மேன்மை பெற்று விளங்கிய போதிலும் நாகநாதசுவாமி கோயிலின் இரண்டாவது பிரகாரம் தென்மேற்கு மூலையில் நாகவல்லி, நாககன்னி ஆகிய தன் இரு தேவிமாருடன் மங்கள ராகுவாக தனிக்கோயிலில் அமர்ந்து காட்சி அளிக்கின்றார்.

இவருக்கு கந்த நிறம் நீலம் என்பதால் அணிகின்ற ஆடை மட்டுமல்ல, இவருக்குச் செய்கின்ற பாலாபிஷேகத்தின்போது தலை மீது ஊற்றும் பால் தலையிலிருந்து வழிந்து உடல் மீது வரும் போது பாலின் நிறமும் நீலமாகி விடுகின்ற அதிசயத்தைப் பார்க்கலாம். இவருக்கு உகந்த மலர் மந்தாரையாகும்.
பாதாள லோகத்திலிருந்து நாகங்களின் தலைவனான ஆதிசேஷன் ஒருமுறை சிவபெருமானை வேண்டித் தொழுவதற்காக இந்த சண்பகவனம் வந்தான்.

இங்கு ஒரு தீர்த்தம் ஏற்படுத்தி, அதன் கரையில் அமர்ந்து கடும் தவம் செய்தான். ஆதிசேஷனின் இடையறாத தவத்தில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் அவனுக்கு காட்சியளித்தார். எனவே, நாகராஜனுக்கு அருளிய மூலவர் நாகநாதசுவாமி என அழைக்கப்பட்டார்.

அவன் உருவாக்கிய தீர்த்தம் நாகதீர்த்தம் ஆனது. நாக தோஷம் உள்ளவர்கள் இங்கு வந்து பரிகாரம் செய்து கொள்ளலாம். 1986ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 16ஆம் நாள் ராகு பகவானின் மீது ஐந்தரை அடி நீளமுள்ள நாகமானது தனது சட்டையை மாலையாக இராகு பகவானுக்கு அணிவித்து இவரது பெருமையை உலகிற்கு உணர்த்தியது. இது இறைவனைத் தரிசிக்க வரும் பக்தர்கள் பார்வைக்குக் காட்சிப் பொருளாக கண்ணாடிப் பேழைக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
இது பஞ்சகுரோசத்தலங்களில் ஒன்றாகும்.

நாகராஜனான வாசுகியும், இன்னும் சில பாம்புகளும் ஒரு மகாசிவராத்திரி இரவில் முதல் காலத்தில் கும்பகோணம் நாகேஸ்வரர் கோயிலிலும், இரண்டாம் காலத்தில் திருநாகேஸ்வரத்திலும், மூன்றாம் காலத்தில் திருப்பாம்புரத்திலும், நான்காம் காலத்தில் நாகூரிலும் வழிபட்டு பலன் அடைந்ததாகத் தலபுராணங்கள் கூறுகின்றன.

இதோடு எங்கள் ஊர் பற்றிய தகவல்கள் போதும் என்பதால், இனி எங்கள் குடும்பத்தைப் பற்றி சொல்கிறேன்.

எங்கள் வீட்டில் மொத்தம் ஐந்து பேர் மட்டும்தான்.

அப்பா விவசாயி. டிபி நோயாளி.

அம்மா தேவகி. வயது 56. அம்மா, அப்பாவுக்கு துணையாக விவசாயமும் பார்த்து, வீட்டையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவர், ஆறு மாதத்திற்கு முன்னால் வந்த டைபாய்டு காய்ச்சலில் பார்வைத் திறனும் , கேட்கும் திறனும் குறைந்து விட்தால் முன்பு போல வீட்டு வேலைகளை செய்ய முடிவதில்லை. எப்போதாவது எழுந்து நடப்பார். ஆனால், பெரும்பாலும் கட்டிலில்தான் படுத்திருப்பார்.

நான் ஆனந்தன். கல்லூரி படிப்பை படித்து முடித்து விட்டு, வேலை தேடிக்கொண்டிருப்பவன்

குடும்பத்தில் நான்தான் மூத்தவன். எனக்கு அடுத்து எனக்கு இரண்டு தங்கைகள்.

முதல் தங்கை பெயர் அமுதா.

இரண்டாவது தங்கை பெயர் ரம்யா.

இந்தக் கதையில், என் வாழ்க்கையில் எனக்கு நேர்ந்த சோகத்தையும், அதற்குப் பிறகு எனக்கும், என் தங்கைகளுடனும் ஏற்பட்ட காதலையும், அவர்களுடன் சேர்ந்து நான் விளையாடிய காம விளையாட்டால் கிடைத்த சொர்க்க சுகமான என் காம வாழ்க்கையையும்தான் உங்களுடன் இப்போது பகிர்ந்து கொள்ளப் போகிறேன்.

மூத்த தங்கை. என்னை விட இரண்டு வயது இளையவள். பெயர் அமுதா.


அவள் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே வேறு மதத்தை சார்ந்த ஒருவரை காதலித்து, எங்களுக்குத் தெரியாமல் திருட்டுத் தனமாக ஓடிப்போய் கோவிலில் வைத்து கல்யாணம் செய்து கொண்டு பெங்களூரில் வசித்து வருகிறாள்.

இரண்டாவது தங்கை பெயர் ரம்யா.

என்னை விட நான்கு வயது இளையவள். அமுதாவுக்கு இரண்டு வயது இளையவள். நல்ல அழகு. நல்ல கலர். ஹையர் செகண்டரி ஸ்கூலில் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அமுதா ஓடிப்போய் கல்யாணம் செய்து கொண்டதால், எங்கள் குடும்பம் அவமானத்தால் நிலைகுலைந்தது போனது.

இந்த நிலையில், ஏற்கனவே நோய் வாய்ப்பட்டிருந்த எங்கள் அப்பா, என் தங்கை செய்த வீட்டை விட்டு ஓடிப்போனதை நினைத்து நினைத்து மன நோயாளியாகி விட்டார். எவ்வளவோ வைத்தியங்கள் செய்தும் காப்பாற்ற முடியாமல், ஒரு நாள் அவர் திடீரென இறந்து போக, வருமானம் இன்றி குடும்பம் பொருளாதரத்தில் பின் தாங்கியது. வறுமை வாட்டி எடுத்தது.

அப்பா இல்லாத குடும்பம். நோய் வாய்ப்பட்ட அம்மா, ஓடிப்போன ஒரு தங்கை. +2 முதலாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருக்கும் இன்னொரு தங்கை.

திரு நாகேஸ்வரத்தில் எங்களுக்கென இருக்கும் 3 ஏக்கர் நிலத்தில் விவசாயம் செய்து, ஏதோ ஓரளவு வருமானம் பார்த்தோம்.

கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு குடும்ப செலவுகளை மேற்கொள்ளவும், காலேஜ் பீஸ், ஸ்கூல் பீஸ், அம்மாவின் மருத்துவ செலவு, அன்றாட செலவுகள்,
திடீரென வரும் செலவுகள் ஆகியவற்றை சமாளிக்க முடியாமல் கஷ்டப்பட்டோம்.

வறுமையிலும், நான் கஷ்டப்பட்டு படித்து ஒரு டிகிரி வாங்கி, என் படிப்புக்கு ஏற்ற வேலை தேடி சென்னைக்குச் சென்றேன்.

அங்கே இங்கே என்று அலைந்து, கடுமையான முயற்ச்சிக்குப் பிறகு, ஒரு தனியார் கம்பெனியில், மாதம் 20 ஆயிரம் ஊதியத்தில் ஒரு வேலை கிடைத்தது.
அப்பா இல்லாததாலும், அம்மா நோய் வாய் பட்டு உடல் நலிவுற்று இருப்பதாலும், இளைய தங்கையை ஒரு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் செய்து வைக்க வேண்டிய பொறுப்பு எனக்கு இருந்ததாலும், ஒரு மூத்த மகனாக, குடும்பத்தை பொறுப்பாக பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும், கடமையும் எனக்கு இருந்தது.

உடல் நிலை சரியில்லாமல் இருக்கும் அம்மாவை நன்றாக கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும். கடைசி தங்கையை நன்றாக படிக்க வைத்து, அவள் விருப்பப் படி ஒரு டாக்டராக்கி, ஒரு நல்ல இடத்தில் கல்யாணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வைராக்கியத்தோடு எந்த கெட்ட பழக்கத்துக்கும் அடிமை ஆகாமல் வாழ்ந்து வந்தேன்.

என் வருமானத்தால் குடும்பம் ஓரளவுக்கு வறுமையிலிருந்து விலகியது.

எனக்கு கல்யாணம் செய்ய வேண்டிய வயது வந்தும், எங்கள் குடும்ப நலனுக்காகவும், எங்கள் பொருளாதாரம் பாதிக்கப் படக் கூடாதென்பதற்காகவும், கல்யாணம் செய்து கொள்வதில் இஷ்டம் இல்லாமல் இருந்து வந்தேன்.

அம்மாவும், உறவினர்களும் எவ்வளவோ சொல்லியும், என் கடமைகளை நிறைவேற்றிய பிறகுதான் கல்யாணம் செய்து செய்து கொள்வேன் என்று பிடிவாதமாக சொல்லி நான் எவ்வளவோ மறுத்து வந்தேன்.

[monor]

ரம்யா நீச்சல் குலத்தில் ரப்பர் ட்யூப்பின் மேல் உட்கார்ந்து போஸ் கொடுத்த போது,...

[monor]

அண்ணன் ஆனந்தனும், அவன் தங்கை அமுதாவும் உதடுகளை கவ்வி சுவைத்து எச்சிலை பரிமாறிக்கொண்டபோது, அமுதாவின் வாயிலிருந்து வடிந்த ஆனந்தனின் எச்சில்.

[monor]

கொலுசு அணிவிக்க தன் ஆனந்தனுக்கு தன் காலை தூக்கி காட்டியபோது,...

[monor]

ஆனால், எனக்கு வயதாகிக்கொண்டே போவதாலும், எனக்கென்று ஒரு வேலை கிடைத்து விட்டதாலும். வயதான நோய்வாய்ப்பட்ட அம்மாவை பொறுப்பாக பார்த்துக்கொள்ள ஒரு ஆள் வேண்டும் என்பதாலும், அம்மாவும், உறவினர்களும் என்னிடம் அதையும் இதையும் சொல்லி, எனக்கு மூளைச் சலவை செய்து, அங்கே இங்கே என்று தேடி, எங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற படி ஒரு சுமாரான பெண் பார்த்து, கையில் இருக்கும் பணத்தை வைத்து, எளிமையாக எனக்கு கல்யாணமும் செய்து வைத்து விட்டார்கள்.

எனக்கு, எங்களுக்கு உதவியாக இருப்பாள் என்று கல்யாணம் செய்து என் மனைவியாக வந்தவளுக்கு பிளட் கேன்சர் என்று பின்னால்தான் தெரிய வந்தது.
வீட்டில் எங்களுக்கு உதவியாக இல்லாவிட்டால் கூட பரவாயில்லை. தாம்பத்தியம் செய்யக் கூட அவள் தகுதி இல்லாமல் இருந்தாள்.

எங்கள் கல்யானத்திற்குப் பிறகு மாத்திரை மருந்திலேயே அவள் வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. நான் கஷ்டப்பட்டு உழைத்து அதனால் கிடைத்த வருமானம் பூராவும் அவள் வைத்தியத்துக்கே செலவானது.

எனக்கு இப்படி ஒரு வாழ்க்கை அமைந்து விட்டதே என்று மனம் நொந்து போனேன்.

இப்படி ஒரு பொண்ணைப் பார்த்து எனக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து, என் வாழ்க்கையை கெடுத்து விட்டோமே என்று நினைத்து நினைத்து அம்மாவும் அழுது வருந்தினாள்.

வேண்டா வெறுப்பாக, விதியே என்று அவளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருந்தாலும். வேலையில் பொறுப்பாக இருந்தேன்.

கல்யாணம் ஆன ஆறாவது மாதத்தில் கம்பெனி சார்பாக என்னை பெங்களூருக்கு ட்ரெயினிங் அனுப்பினார்கள்.

நான் ட்ரெயினிங்குக்கு தேவையானதையும் , சில உடைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு பெங்களூரு பயணமானேன்.

பெங்களூரை அடைந்ததும் பஸ் ஸ்டேண்ட் பக்கத்திலிருந்த ஒரு பாத்ரூமில் குளித்து விட்டு, உடை மாற்றி சிவாஜி நகரிலிருந்து விதான் சௌதா வழித் தடத்தில் 79G நகரப் பேருந்தில் ஏறினேன்.

பேருந்து பயணிகளால் நிறைந்து வழிந்தது. ஏறி, டிக்கட் வாங்கிக்கொண்டு பேருந்தின் பின் பக்கத்தில் ஒரு ஓரமாக நின்று கொண்டேன்.

பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் மற்றும் பயணிகளின் பேச்சு சத்த இரைச்சலுடன், நடத்துனரின் விசில் சத்தமும் அவ்வப்போது சேர்ந்து கொள்ள பேருந்து பிஸியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வாழ்க்கையையே வெறுத்திருந்த ஒரு மனிதனாக ஒரு ஜடமாக, எதிலும் ஒரு ஈடுபாடின்றி அந்த பேருந்தில் பயிற்ச்சி நடக்கும் இடத்தை நோக்கி பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென்று, பேருந்தில் கைக்குழந்தையுடன் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு இளம் பெண், 45 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவரை செருப்பால் அடித்து, “உன் மகளிடம் போய் இப்படி உரசுடா தேவிடியா பயலே. உரசிப் பாரு.நல்லா சுகமா இருக்கும். இப்படி பொம்பளைங்களை உரசுறதுக்குன்னே வயசு வித்தியாசம் பாக்காம நாக்க தொங்கப் போட்டுகிட்டு வருதுகள். கீழே இறங்குடா தேவடியாப் பயலே’”என்று அசிங்கமாக கன்னட மொழியில் திட்ட, மற்றவர்களும் சேர்ந்து அந்த நபரை திட்டி, பேருந்திலிருந்து இறங்கச் சொல்லி குரல் கொடுக்க, கண்டக்டர் பஸ்ஸை விசில் ஊதி நிறுத்தினார்.

பஸ்ஸில் இருந்த சில பயணிகள் சிலர் அவரை போலீசில் பிடித்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார்கள்.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். பாக்க குடும்பஸ்தனா தெரியறான். கீழே இறக்கி விட்டா போதும். இந்த தண்டனையே அவனுக்கு போதும். அவன் வழ்க்கையை பாழாக்க வேணாம்.” என்று அந்தப் பெண் கன்னடத்தில் சொன்னாள்.

அந்த ஆள் பேருந்திலிருந்து கீழே இறங்கியதும், அந்தப் பெண் சீட்டில் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவரிடம் தன் கைக்குழந்தையை கொடுத்து விட்டு பஸ்ஸிலிருந்து கீழிறங்கி காலிலிருந்த ஒரு செருப்பை கழட்டி, அவன் முகத்தில் வீசி எரிந்து, இன்னொரு செருப்பை அங்கேயே விட்டு விட்டு பெரும் கோபத்துடன் பத்ரகாளி போல மீண்டும் படி ஏறினாள்.

பஸ்ஸில் ஏறியதும், தன் குழந்தையை கையில் வாங்கி தோளில் போட்டு உடைகளை சரி செய்த படியே, முகத்தில் கோபம் கொப்பளிக்க ஒரு பெரு மூச்சோடு பத்ரகாளி போல நின்றிருந்தாள்.

அவள் சக பயணிகளைப் பார்க்க, பயணிகளும் அவளை ஒரு மாதிரியாக ஒரு பயத்துடன் பார்த்தார்கள். ஆண்கள் அவள் பக்கம் நெருங்கவே பயப்பட்டார்கள்.

பஸ்ஸில் இருந்தவர்களை பார்த்த அவளது பார்வை என்னை கடந்து சென்ற போது, ஏதோ அவள் மூளைக்குள் பொறி தட்ட, ஞாபகம் வந்தவளாய் மீண்டும் என் கண்களை நோக்கி பார்த்து, புரிந்து கொண்டு, அவளது பெரிய மார்பகங்கள் ஏறி இறங்க மாராப்பை சரி செய்தபடி என்னைப் பார்த்து சிறிய புன்னகை செய்தாள்.

யாரென்று கூர்ந்து பார்த்தேன். அவள் வேறு யாருமல்ல. என் மூத்த தங்கை அமுதான்.

பெங்களூரில் அவள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் வறுமையான வாழ்க்கையில் அவள் நிறம் மங்கி, அழகும் மங்கிப் போய் இருந்தது. அக்கரை இல்லாமல் உடைகளை அணிந்திருந்தாள்.

அவள் இறங்கக் கூடிய பேருந்து நிறுத்தம் வந்ததும் நடத்துனர் விசில் அடிக்க, பஸ் நின்றது.

அவளது இடுப்பில் அவள் கைக்குழந்தையை வைத்துக்கொண்டு பின் பக்கமாக நின்றிருந்த என்னை நெருங்கினாள்.

“ஏம்மா பின்னால எங்கே போறே? முன்னால இறங்கு.” என்று கண்டக்டர் கத்த, முன் பக்கமாக இருந்த படியில் இறங்கி, ரோட்டின் ஓரமாக நடை பாதையில் நின்றாள்.

என் பயிற்ச்சி நிலையத்திற்கு இறங்கும் ஸ்டாப் இது என்பதால், நின்ற பேருந்திலிருந்து நானும் வேகமாக இறங்கி, நடை பாதையில் நின்று கொண்டிருந்த என் தங்கையை கண்டு கொள்ளாமல் ப்ளாட்ஃபார்மில் விறு விறுவென நடந்தேன்.

அவளும் வேகமாக, என் பின்னாலேயே ஓடி வந்து, முன்னே வேக வேகமாக நடந்து போய்க் கொண்டிருந்த என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
மூச்சிறைக்க, “அண்ணா, நில்லுண்ணா.”

“என் கையை விடு. உன்னை நான் இங்கே பாப்பேன்னு நினைச்சுக்கூட பாக்கல.” என்று சொல்லி முகத்தை ‘உர்’ என்று வைத்துக்கொண்டேன்.

“அண்ணா, நான் சொல்றதைக் கேளு. லவ் பண்ணி, அப்பா, அம்மா சம்மதம் இல்லாம எனக்கு புடிச்சவன கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டதாலதானே என் மேல உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபம். பாத்தும் பாக்காத மாதிரி போறீங்க. சரி. உங்க கோபம்தான் உங்களுக்கு பெருசுன்னு, கொஞ்சம் கூட பாசம் இல்லாம, நான் எங்கே இருக்கேன்? எப்படி இருக்கேன்னு தெரிஞ்சுக்க ஒருத்தருக்கும் மனசு வரல. “

“…………………………….!!!”

“பஸ்ல என்னை பாத்ததும் ஏண்ணா மூஞ்சியை திருப்பிகிட்டே? என் மேலே உனக்கு அவ்வளவு கோபமாண்ணா, வெறுப்பாண்ணா? இங்க உங்கள பாப்பேன்னு நான் சத்தியமா நினைக்கல. நீங்க என்னை பாக்கறதுக்காக இந்த ஊருக்கு வந்திருக்க மாட்டீங்கன்றது எனக்கு நல்லாவே தெரியும். இருந்தாலும், என்னை மறக்கற அளவுக்கு உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியாம போச்சாண்ணா? இல்லே, தெரியாத மாதிரி போய்கிட்டு இருக்கீங்களா? காதலிச்சு கட்டின புருஷன் சரியில்லாம, தங்கச்சி கை குழந்தையோட கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருக்காளேன்னு எனக்கு ஆறுதலா நாலு வார்த்தை சொல்லக் கூடாதாண்ணா. என்னைப் பாத்து, நல்லா இருக்கியானு ஒரு வார்த்தை கேக்க கூடாதாண்ணா.”

“என் கையை விடு. உன் கூட நான் பேச விரும்பல.…………….!!”

“சரி,….ஆறு மாசமோ ஒரு வருசமோ, அதுக்கப்புறம் உங்க எல்லோருக்கும் என் மேல இருக்கிற கோபம், வெறுப்பு தணிஞ்சு என்னை, நீங்க உங்களோட சேத்துக்குவீங்க. எப்படியும் எல்லாரும் ஒன்னு சேருவோம்ன்ற நம்பிக்கைலதான கல்யாணம் பண்ணேன். காலம் முழுவதும் ஒதுக்கி வைப்பீங்கன்னு தெரிஞ்சிருந்தா. நீங்க கை காட்றவனையே கல்யாணம் பண்ணிருப்பேனே!!.” என்று ப்ளாட்ஃபார்மில் நடந்து கொண்டிருந்த என் கையை பிடித்து நடந்து கொண்டே அழுது கொண்டே கூட வந்தவளின் கையை உதறிவிட்டு முன்னே வேகமாகச் சென்றேன்.

சிறிது தூரம் சென்று திரும்பிப் பார்க்க, நான் கையை உதறி விட்ட இடத்தில் என்னை பார்த்தபடி கன்னங்களில் கண்ணீர் தாரையாக வழிய அழுது கொண்டு, கைக் குழந்தையை இடுப்பில் சுமந்தபடி நின்றிருந்தாள்.

என் மனசு உறுத்த, நெஞ்சு விம்ம, பாசம் தலை தூக்க, எனக்கும் அழுகை வர, என்ன இருந்தாலும் கூடப் பொறந்த தங்கச்சி. பாக்கக் கூடாதுன்னு இருந்தோம். இப்ப பாத்துட்டோம். இப்பவும் அவ கிட்ட வெறுப்பை காமிக்கறது நல்லா இல்லேன்னு நினைச்சு, மீண்டும் அவள் நின்றிருந்த இடத்தை நோக்கி திரும்பிச் சென்று அவளிடமிருந்த கைகுழந்தையை வாங்கி, “உன் மேலே எனக்கு கோவம்தான். சரி நீ அழாதே!! என் மனசுக்கு என்னவோ பண்ணுது.” என்று சொல்லி என் தோளில் தூக்கிக் கொண்டேன்.

“என்னை மன்னிச்சிடுண்ணா. நான் பண்ணது பெரிய தப்புதான். உங்க கிட்டே மன்னிப்பு கேக்கிற தகுதி கூட எனக்கு இல்ல. உன்னை ரொம்ப நாள் கழிச்சு பாத்ததும் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்குண்ணா. உன்னை இந்த ஊர்ல, இப்படி பஸ்ல பாப்பேன்னு நான் சத்தியமா நினைச்சுக்கூட பாக்கல. வாண்ணா. பக்கத்தில் தான் என் வீடு இருக்கு. வா போகலாம்.” என சொல்லி என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு கூட்டிக்கொண்டு போனாள்.

வேண்டா வெறுப்பாக அவளுடன் நானும் நடக்க, ஒரு பத்து நிமிடத்தில் அவள் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம்.

கதவை சாத்தி பூட்டி இருந்த வீட்டின் பூட்டைத் திறந்தபடியே, “சின்ன வீடுதான். வர்ற வருமானத்தை வச்சு கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டுதான் வாழ்க்கையை ஓட்டுறோம்.” என்றாள்.

கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்ததும், வீட்டை சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். சிறிய ஓட்டு வீடுதான்.

இப்படிப்பட்ட வறுமையான வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்று அவளுக்கு தலைவிதி. நாம என்ன செய்ய முடியும் என்று நினைத்துக்கொண்டேஉள்ளே நுழைய, அமுதா அங்கிருந்த ஒரு மடக்கு நாற்காலியை எடுத்து எனக்கு விரித்துப் போட்டாள்.

“இதுல உக்காருண்ணா. நான் குழந்தையை தொட்டில்ல போட்டுட்டு வந்திடறேன்.” என்று சொல்லி என்னிடமிருந்த குழந்தையை வாங்கிக்கொண்டாள்.
நான் அவள் விரித்துப் போட்ட சேரில் உட்கார்ந்தேன். பழைய இரும்புச் சேர். அங்கங்கே துருப்பிடித்திருந்தது.

[monor]