[monor]

[monor]

[monor]

குழந்தையை படுக்கை அறையில் இருந்த தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, சமையலறைக்குச் சென்று ஒரு சொம்பில் எனக்கு குடிக்க தண்ணீர் தந்தாள்.

அமுதா கொடுத்த தண்ணீரை நான் அண்ணாந்து மடக் மடக் என்று குடித்து விட்டு அவளிடம் சொம்பைக் கொடுத்தேன்.

ஒரு கையால் சொம்பை வாங்கிக்கொண்டு, இன்னொரு கையால் நான் கொண்டு வந்திருந்த பையை வாங்கி, படுக்கை அறையின் ஒரு ஓரத்தில் வைத்தாள்.

“உன் புருஷன் எப்போ வருவார்?”

ஹாலுக்கு வந்தவள், அவள் முந்தானையை எடுத்து இடுப்பில் சொறுகியபடி, “அவர் என்ன கவர்மென்ட் உத்தியோகமா பார்க்கிறார்? கரெக்ட் டைமுக்கு வர்றதுக்கு? ஏதோ கமிஷன் பிஸினஸ் அது இதுன்னு பண்றார். வீட்டுக்கு வந்து 3 மாசம் ஆச்சு. எங்களை என்ன ஏதுன்னு கண்டுக்கறதில்லை. அவர் எப்ப வீட்டுக்கு வருவார்னே தெரியாதுண்ணா. அது சரி,…நீங்க எதுக்காக பெங்களூரு வந்திருக்கீங்கன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.

“……………………………!!”

நான் அமைதியாக இருப்பதைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா சொல்லுங்க இல்லேன்னா வேண்டாம்.”

“அது வந்து,…நான், என் வேலை விஷயமா இங்கே ட்ரெயினிங்குக்கு வந்திருக்கேன்.”

“ஓ!!,….சரி,…உங்களுக்கு வேலை கிடைச்சிருச்சா!! ரொம்ப சந்தோஷம். ஊர்ல அப்பா, அம்மா, ரம்யா எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்களா?”

“அப்பாதான் உடம்பு சரி இல்லாம படுத்த படுக்கையா இருந்து இறந்துட்டார். மத்தபடி, அம்மா, நான், ரம்யா எல்லோரும் நல்லா இருக்க்கோம்.”

“அட கடவுளே! பெத்த அப்பா செத்த விஷயம் கூட தெரியாத அளவுக்கு நான் பாவி ஆகிட்டேனே.” என்று சொல்லி அழுதாள்.

“அப்பா இறந்த செய்தியை உனக்கு சொல்லவும் முடியல. ஆனா, சாகுறப்ப கூட அப்பா நீ செஞ்ச காரியத்தினால உன் மேல கோவமாதான் இருந்தார்.

“உங்களை எல்லாம் வந்து பாக்கதான் எனக்கு விதி இல்லாம போச்சு. இப்ப வருத்தப்பட்டு என்ன பிரயோஜனம்? நான் செஞ்ச தப்புக்கு இப்ப அனுபவிக்கறேன். உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு வந்து எவ்ளோ நாளாகுது. ஆமா, “உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சாண்ணா?”

“ம்,…”

“நல்ல செய்தி சொல்லி இருக்கேண்ணா. அண்ணி சொந்தமா, இல்ல வெளி இடமா? புரோக்கர் மூலமா வந்ததா?”

“வெளி இடம். புரோக்கர் மூலமா வந்ததுதான்.”

“அண்ணி உனக்கு புடிச்ச மாதிரி, நம்ம வீட்டு பழக்க வழக்கங்களை அனுசரிச்சு நடந்துக்கறாங்களா?”

“ம்,..”

“அண்ணி நல்லா இருக்காங்களா?!!”

“ நல்லா இருக்கான்னு எப்படி சொல்றது. அவளுக்கு ப்ளட் கேன்சர் இருக்கும்மா. கல்யாணம் ஆனதுக்கப்புறமாதான் தெரிஞ்சது. போகாத ஆஸ்பத்திரி இல்லே. பார்க்காத வைத்தியம் இல்லே. ஏதோ நாளை எண்ணிகிட்டு இருக்கா. அவளை நினைச்சு நினைச்சு நானும் நடைப் பிணமா வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்.”

“அடப் பாவமே!!.?”

“எல்லாம் விதி. ரொம்ப நாளா அவ உடம்புல இருக்கிற நோயை மறைச்சு எங்களை ஏமாத்தி கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டாங்க. இப்போ அவ இருக்கிற வரை அவ கூட வாழ்ந்துதானே ஆகணும்.” என்று சொன்ன என் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ‘குபுக்’ என்று பெருக்கெடுக்க, என் அருகே வந்து நின்று அவளும் வருத்தப்பட்டு அழுது, என் கன்னங்களில் வழிந்த என் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டு, “அழாதீங்கண்ணா. கடவுளை வேண்டிக்கோங்க அண்ணிக்கு சீக்கிரம் குணமாய்டும்.” என்றாள்.

“எனக்கு மட்டும் வழ்க்கையில இப்படிப் பட்ட கஷ்டத்தை கடவுள் ஏன் கொடுக்கறான்னு எனக்கு தெரியல.” என்று சொல்லியபடியே நான் கண்ணீரால் கலங்கிய என் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டேன்.


“ நான்தான் இப்படிப்பட்ட கஷ்டமான வாழ்க்கையை வாழறேன்னு பாத்தா, நீயுமா?!! எல்லாம் ஒரு நாள் மாறும்ண்ணா. கவலைப் படாதே.” என்று என்னை தேற்றினாள்.

“சரி,… உன் புருஷனைப் பத்தி நீ சொல்லலையே?”

“அந்த தேவடியாப் பயலைப் பத்தி சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு? தினமும் குடிதான். குடிச்சிட்டு அவன் கூத்தியா வீட்டுக்கு போய்டுவான். எப்பவாவது இங்கே வருவான். அடிச்சு கொடுமைப் படுத்துவான். நரக வாழ்க்கைண்ணா. என் எதிரிக்கு கூட இந்த மாதிரி வாழ்க்கை அமையக் கூடாது.” என்று விசும்பியபடி என் தோளில் சாய, நான் அவள் தலையை பாசமாகவும், ஆறுதலாகவும் தடவி விட்டேன்.

இப்படி ஆரம்பித்து, இருவரும் அவரவர் சோக வாழ்க்கை கதையை மனம் விட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவளும், தான் படும் கஷ்டங்களை கண்களில் கண்ணீர் மல்கச் சொன்னாள். இருவருக்கும் மனம் பாரமானது.

சில மணி நேரம் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்ததில், இருவருக்கும் மனதில் இருந்த பாரம், வெறுப்பு, கோபம் விலகி, இருவரும் சாதாரண நிலைக்கு வந்தோம்.

“சரி. அது போகட்டும்ண்ணா. உங்களுக்கு ட்ரெயினிங் எத்தனை மணிக்கு?”

அமுதா கேட்டதும், நான் கடிகாரத்தைப் பார்த்து, “பத்து மணிக்கும்மா. இப்பவே ஒன்பதரை ஆய்டுச்சு. ட்ரெயினிங் சென்டர் இங்கே பக்கத்துலதான் இருக்கு. நான் கிளம்பறேன்.” என்று சொல்லி, கொண்டு வந்திருந்த பையை எடுத்துக் கொடுக்கச் சொல்லி, அதை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினேன்.

“நானும் இங்கே ஒரு தீப்பெட்டி கம்பெனியிலதாண்ணா வேலை செய்யறேன். மாசம் 1000 ரூபா சம்பளம். காலைலே ஷிப்ட் முடிஞ்சு இப்பதான் வந்தேன். திரும்பவும் நாளைக்கு விடிய காலைல 4 மணிக்கு போனா போதும். இப்ப வெளியிலே டிபன் சாப்டுக்கோங்க. மதியத்துக்கு நான் சமைச்சு வைக்கிறேன்.” என்றாள்.

“மதியத்துக்கு வேண்டாம். ட்ரெயினிங் சென்டர்லேயே லன்ச் கொடுத்துடுவாங்க. நைட் மட்டும் சமைச்சு வை போதும்.” என்று சொல்லி விட்டு, நான் பக்கத்திலிருந்த ட்ரெயினிங் சென்டருக்கு நடந்தே சென்றேன்.

ட்ரெயினிங் முடித்து வர சாயந்திரம் ஆனது.

வரும் வழியில் ஸ்நாக்ஸ் கடையில் அவளுக்கு பிடித்த திண்பண்டங்களை வாங்கிக்கொண்டு, குழந்தைக்கு பொம்மைகள் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தேன்.

குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு சப்பாத்தியும், கோழிக் குழம்பும் செய்திருந்தாள்.

இருவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டோம். சுவையாக இருந்தது. இருவரும் இரவு சாப்பிட்டு விட்டு, அமுதா அவள் பெட் ரூமில் படுத்துக்கொள்ள, நான் ஹாலில் பாய் விரித்து படுத்துக்கொண்டேன்.

இருவரும் கடந்த கால நினைவுகளோடு தூங்கினோம்.

விடியற்காலை 4 மணிக்கு, கை குழந்தையை தோளில் தூக்கி வைத்தபடி என்னை தட்டி எழுப்பினாள்.

“அண்ணா நான் ஷிஃப்ட்டுக்கு போய்ட்டு சீக்கிரமா வந்திடறேன். நீ கதவை சாத்திட்டு நல்லா தூங்கு.” என்று சொல்லி விட்டு கதவை சாத்தி விட்டுப் போக, நான் உள்ளிருந்து தாழ்பாள் போட்டுவிட்டு மீண்டும் பாயில் படுத்து தூங்கினேன்.

காலை 6 மணிக்கு நான் எழுந்து காலைக் கடன்களை முடித்து விட்டு , ட்ரெயினிங் நோட்ஸை தரையில் வைத்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது மணி 8 இருக்கும். அந்த நேரம் பார்த்து அமுதா ஷிப்ட் முடித்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தாள்.

“என்னண்ணா நல்லா தூங்கினீங்களா. உங்களுக்கு பெட்ல படுத்து தூங்கி பழக்கமா இருக்கும். இங்க பாய்தான். என்ன பண்ணட்டும். அட்ஜஸ்ட் பண்ணீக்கோங்க. சரி,… நான் சமையல் ரெடி பண்ணிடறேன்.” என்று சொல்லி குழந்தையை தொட்டிலில் போட்டு விட்டு, மாற்று உடைகளை வீட்டுக்கு முன் பக்கம் ஒட்டி கட்டப்பட்டிருந்த டாய்லெட் கம் குளியலறையில் இருந்த கொடியில் போட்டு விட்டு, சமையல் கட்டிற்க்கு சென்று சமையல் செய்து கொன்டிருந்தாள். குழந்தை தொட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது.

அரக்க பரக்க, ஓடி ஆடி சுறு சுறுப்பாக சமையல் செய்தவள் ஒரு மணி நேரம் கழித்து ஹாலுக்கு வந்து, “டிபன் ரெடிண்ணா. குளிச்சிட்டு வாங்க சாப்பிடலாம்” என்றாள்.

அமுதா கொடுத்த துண்டை கையில் வாங்கிக்கொண்டு நானும் குளிக்க பாத்ரூம் சென்றேன்.

பாத் ரூமில் அவளது சிவப்பு கலர் உள் பாவடையும், கருப்பு கலர் பாண்டீஸும் அங்கே இருந்த ஹேங்கரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.

“நீ குளிக்கலையா?” என நான் கேட்க, “நீ குளித்து விட்டு வாண்ணா அப்புறமா நான் குளிக்கிறேன்.” என்றாள்.

அமுதாவுக்கு தொல்லை கொடுக்காமல், குளிக்கும் போதே நான் என் அழுக்குத் துணிகளை துவைத்துவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்து துவைப்பதற்காக, ஹாலில் இருந்த செல்ஃபிலிருந்து துணி சோப்பை எடுக்க, அதைப் பார்த்தவள், “உன் அழுக்கு துணிகளை பக்கெட்டில் போட்டு வச்சிட்டு வாண்ணா. நான் துவைச்சிக்கிறேன்” என்றாள்.

நான் குளித்து விட்டு என் அழுக்கு துணிகளை எடுத்து பக்கெட்டில் ஊறவைத்து விட்டு, டவலை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன்.
“கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணுண்ணா. நானும் குளிச்சிட்டு வந்துடறேன். அப்புறமா ஒன்னா உக்காந்து சாப்பிடலாம்” என கூறி ஒரு டவலை எடுத்துக்கொண்டு நைட்டியுடன் பாத்ரூம் சென்றாள்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

வீட்டின் ஹாலில் இருந்து பார்த்தால், பாத் ரூமின் கதவு தெரியும்.

நான் ஹாலில் இருந்த சேரில் அமர்ந்து அங்கிருந்த பழைய சின்ன டீவி யை ஆன் செய்து ஏதோ ஒரு நிகழ்ச்சியை பார்த்துக்கொண்டிருக்க, 1/4 மணி நேர குளியலுக்கு பிறகு, கோவில் நடை திறப்பு போல் மெதுவாக பாத்ரூம் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.

எனது கண் என்னை அறியாமல் பாத் ரூம் கதவை நோக்கியது.

குளித்து விட்டு, ஈரத்தில் அவள் உடல் மினு மினுக்க, ஒரு டர்க்கி டவலை மட்டும் அவள் முலைகளுக்கு மேல் முலைகளை முக்கால்வாசி மறைத்தபடி ஏற்றி கட்டிக்கொண்டு கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள்.

அந்த சின்ன டவல் அவள் பெருத்த முலைகளை முழுவதுமாக மறைக்கத் திணறியது. அந்த டர்க்கி டவலின் முடிச்சு அவள் முலைப் பள்ளத்தில் சொறுகப் பட்டிருந்தது பார்க்க கவர்ச்சியாக இருந்தது. கீழே அவள் மேல்தொடைகளின் கால் வாசியை மட்டுமே துண்டு மறைத்திருந்தது.

மீதி முக்கால் வாசி தொடை அழகும், லேசாக கருமை படர்ந்த முட்டியும், அதற்கு கீழே கடைசல் பிடித்தது போல இருந்த சிவந்த கால்களும் என் கவனத்தை ஈர்த்தது.

கால் விரல்களில் வெள்ளி மெட்டி அணிந்திருப்பதையும், விரல்களில் மருதாணி வைத்திருப்பதையும் இப்போதுதான் கவனித்தேன்.

மொத்தத்தில் பனி படர்ந்த ரோஜா பூ போல, ஈர மொட்டுகள் படர்ந்த மேனியுடன், சந்தன சோப் வாசனை மணக்க மணக்க வெளியே வந்தாள்.

அதுவரையிலும் என்னுள்ளே இருந்த தங்கச்சி சென்டிமென்டையும், அவள் மேல் இருந்த வெறுப்பையும், கோபத்தையும் ஒரே பந்தில்,…. இல்லை இல்லை,… அவளது இரண்டு இளமை பந்துகளினால் என்னை கிளின் போல்ட் ஆகச் செய்தாள்.

அவளது பால் நிறைந்த இரண்டு திரண்ட மார்பகங்களையும் மறைக்கத் திணறியது அவள் கட்டி இருந்த அந்த டவல்.

அவளது மார்பகத்தின் மேல் சதைகள் டவலின் அழுத்தத்தினால் மேலே பிதுங்கி வர, வின்டோஸ் 7ல் வரும் வால்பேப்பர் மலைகளைப் போல அவள் முலைகள் காட்சியளித்தது. அவள் அணிந்திருந்த மஞ்சள் தாலி கயிறு அவள் முலைப் பள்ளத்தில் முறுக்கிக்கொண்டு புதைந்து கிடந்தது.

இப்படி அவள் அழகை அவளுக்குத் தெரியாமல் நான் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவள் அன்னம் போல நடந்து என்னைக் கடந்து சென்றாள்.

சந்தன சோப் வாசனையுடன் அவள் என்னை கடந்து செல்ல, அவள் பளிங்கு போன்ற முதுகையும், குடங்களை கவிழ்த்து வைத்தது போன்ற பின்னழகையும், நாயக்கர் மஹால் தூண்கள் போல இருந்த அவள் பின்னங்கால்கள் அழகையும் காண, எது எதை விட சிறந்தது என்று சொல்ல முடியாமல் அவள் அழகில் பைத்தியம் பிடித்தவன் ஆனேன்..

அவள் பெட்ரூமிற்க்குள் நுழைந்து கதவைத் சாத்தி, கண்டபடி தறி கெட்டு ஓடிய எனது காம கற்பனைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தாள்.

பெட் ரூம் கதவை அவள் சாத்தினாலும், தாழிடப்படாததால் எங்கிருந்தோ வந்த மெல்லியக் காற்று, சாத்தி இருந்த கதவை கொஞ்சமாக திறக்க, நைட்டியை தலை வழியாக அணிந்து கொண்டே, உடம்பை மறைத்திருந்த டவலைக் கால் வழியாக உருவும் காட்சியையும், அதனால் தெரிந்த அவளது சிவந்த செழுமையான கால்களின் அழகையும் காணும் பாக்கியம் பெற்றேன்.

அமுதா நைட்டி அணிந்து, முகத்துக்கு லேசாக பவுடர் டச் அப் செய்து, கூந்தலுக்கு சுற்றிய டவலுடன் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

செய்து வைத்திருந்த உப்புமாவை இரு தட்டுகளில் எடுத்து வர, இருவரும் தரையில் சப்பனமிட்டு உட்கார்ந்து சாப்பிட்டு விட்டு, பாயில் அமர்ந்தோம்.

அந்த நேரம் பார்த்து அவளின் குழந்தை பசியால் அழ, குழந்தைக்கு பால் கொடுக்க என்னைத் தூக்கி வரச் சொன்னாள்.

நான் பெட் ரூம் சென்று கட்டிலில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்த குழந்தையை அள்ளி எடுத்து தோளில் போட்டு தூக்கிவர, என்னுள்ளே இருந்த காம மிருகம் விழித்துக் கொண்டு கொண்டாட்டம் போட்டது. கட்டுத்தறியும் இல்லாத கால் கட்டும் இல்லாத அந்த காம மிருகம், பசியால் மானைத் தேடும் ஒரு வேங்கையைப் போல் என் அழகிய தங்கையை வேட்டை ஆட காத்துக் கொண்டு இருந்தது.

குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு வந்து அவளது மடியில் படுக்கப் போட்டு நிமிரும் போது எனது தோள் பட்டையால் அவளது முலைகளின் மீது மெல்ல இடித்து அவளருகில் நெருங்கி அமர்ந்தேன். அப்பப்பா என்ன மென்மை!! இடிக்கும் போது பஞ்சு போல மென்மையாக இருந்தது.

அந்த நேரம் பார்த்து வானம் பெரும் இடியுடன் தூரல் போட்டது.

எனக்கு அவள் பின் பக்கத்தை காட்டியபடி, சுவற்றுப் பக்கமாக திரும்பி அவளது நைட்டியின் ஜிப்பை கீழிறக்கி. குழந்தைக்கு பால் கொடுப்பதற்காக பால் நிறைந்த ஒரு கொழுத்த முலையை வெளியே எடுத்து, அதன் காம்பை குழந்தை வாயில் திணித்தாள்.

இந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியைக் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என்னிடம், “அண்ணா இங்கே வந்து பார். உன் மருமகள் எப்படி சப்புக்கொட்டி பால் குடிக்கிறாள்னு” என விகல்பம் இல்லாமல் சொல்ல, தாமதிக்காமல் உடனே எழுந்து போய் அவள் முன் பக்கமாகப் பார்த்தேன்.

குழந்தை சப்புக்கொட்டி குடிப்பதை பார்க்க அல்ல. என் அழகிய தங்கையின் அழகான பால் நிறைந்த பால் குடங்கள் போல இருக்கும் உருண்டு திரண்ட முலைகளை காணத்தான் என்பது உங்களுக்கும் புரிந்திருக்கும்.

எனது மருமகள் முட்டி முட்டி பால் குடித்தே சிவந்துபோன என் அழகுத் தங்கையின் முலைகள் பெரிதாகி எடுப்பாக இருக்க, குழந்தை அவள் காம்பில் இருந்து வாயை எடுத்ததும், திராட்சைத் நிற காம்பின் நுனியில், பால் சொட்டு, மொட்டு விட்டது போல மலர்ந்து நின்றது.


காம்பின் அரணாக இருந்த, அரக்கு நிற வளையம் சிப்பாய் போல் காம்பை காவல் காக்க, மலை போலிருந்த இரு முலைகளுக்கும் இடையே தெரிந்த நீண்ட பள்ளத்தாக்கு என் கண்களை உறுத்தியது.

மொச் மொச் என்று என் தங்கையின் முலையை முட்டி முட்டி பால் குடித்து பசியாறிய குழந்தை, அவளது மடியிலேயே படுத்து தூங்கிப்போனது. அந்த நிலையிலும் கூட எனது பார்வையை நான் வேறு பக்கம் திருப்பவில்லை.

தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தையை தூக்கி தோளில் போட்டு, அப்படியே கை ஊன்றி எழுந்து நடந்து போய் ஹாலின் ஒரு ஓரத்தில் இருந்த தொட்டிலில் போட அவள் குனிந்தாள்.

[monor]

அவள் குனியும் போழுது அவளது முக்கால் வாசி முலைகள் இரண்டும், ஜிப் ஏற்றி விடப்படாத நைட்டியின் கழுத்துப் பகுதியில் கும் என்று பிதுங்கி குலுங்கியபடி வெளியே வந்து தரையை நோக்கிப் பார்த்தது. அதைப் பார்த்து எனக்கும் அவள் குழந்தை போல அவள் முலையை வாய் நிறைய அள்ளிக் கவ்வி மொச் மொச் என்று உறிஞ்சி பால் குடிக்க ஆசை வந்தது.

ஒரு கட்டுப்பாடுள்ள, கண்ணியமிக்க ஆணாக, ஒரு நல்ல அண்ணனாக ஆசையை அடக்கிக் கொண்டேன்.

குழந்தையை தொட்டிலில் படுக்கப் போட்டவள், நிமிர்ந்து தன் முலைகளை நைட்டியின் உள்ளே தள்ளி, பாதி முலைகள் மறையும் படி ஜிப்பை இழுத்து விட்டு மேலே உயர்த்தினாள்.

என்னுள்ளே ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு ஏற்பட, அவளை பார்த்தும் பார்க்காதது போல ரசித்து சிரித்துக் கொண்டே, எழுந்து நடந்து பெட்ரூம் நோக்கிச் சென்று ஜன்னலைத் திறந்தேன்.

பெரும் மழையின் இரைச்சல் காதை அடைக்க, ஜன்னல் வழியாக சாரல் அடித்து உடலை குளிரில் நடுங்கச்செய்தது.

ஜன்னலில் ஓரமாக அமர்ந்து மழை பெய்யும் அழகினை பார்த்து ரசித்துகொண்டிருந்தேன்.

ஹாலில் இருந்த தொட்டிலை மெல்ல ஆட்டி விட்டு, அங்கிருந்து மெல்ல நடந்து பெட் ரூமுக்கு உள்ளே வந்தாள்.

உள்ளே வந்தவள், “என்னண்ணா இப்படி சாரல் அடிக்குது? ஜன்னலை மூடாம என்ன அங்க வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு?” என்று கேட்டுக்கொண்டே, எனக்கும் ஜன்னலுக்கும் இடையிலான குறுகிய இடத்தில் நுழைந்து, அவள் கையை என் முதுகின் பின்புறம் தோள் பட்டையில் வைத்து, ஒருபக்க முலையை எனது கையின் பின் புறம் உரசும்படி நின்றாள்.

என் தங்கையை எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக உணர்ந்த நான், குளிருக்கு கதகதப்பை தேடியலைந்த உள்ளத்தை ஏமாற்ற விரும்பாமல், பக்கத்தில் நின்ற அவளது இடுப்பில் மெல்ல கை போட்டு என்னுடன் இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டேன்.

அவள் மென்மையான உடல், என் உடல் மீது அழுந்த அழுந்த , கத கதப்பாக சுகமாக குளிருக்கு இதமாக இருந்தது.

அங்கே ஜன்னலில் பட்டுத் தெறித்த ஒருதுளி மழைநீர் அவளது தோள்பட்டையில் வந்து விழுந்து, என் பதட்டத்தினை ஏதோ ஒரு வகையில் குறைத்தது.
கிறங்கிய குரலில் “குளிருதுண்ணா!!” என்று சொல்லி என் தோளில் தலை சாய்த்தாள்.

அமுதா பாசத்துடன், பல நாள் விட்டுப் பிரிந்த காதலி போல என் தோளில் தலை சாய்த்தது, தங்கையோடு தப்பாக பழக நினைக்கிறோமே என்று என் மனதில் தோன்றிய குற்ற உணர்ச்சியை மறக்கடிக்கச் செய்து, அவளிடம் தப்பாக தாராளமாகப் பழக தைரியம் கொடுத்தது.

அவள் பார்வையும் என்னிடம் பழகிய விதமும், அவள் நிலைமையும் கொஞ்சம் முயற்சித்தால் படுக்கை சுகத்துக்கு எப்படியும் சம்மதித்து விடுவாள் என்றே தோன்றியது.

தங்கையோடு, அவள் சம்மதத்துடன் சல்லாபம் செய்யப் போகிறோம் என்ற நினைப்பே எனக்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது.

மேற்க்கொண்டு எவ்வாறு தொடர்வது என குழம்பி நின்ற நிலையில், எனது கையில் அவளது முலை படும்படியாக உடலை சிறிது தாழ்த்தி, அவளுக்கு ஏற்றவாறு தலை சாய்ந்து, என் முதுகின் பின்னால் ஊன்றியிருந்த கையால் என்னை மெல்ல அணைத்துக்கொண்டாள்.

அமுதாவின் இந்த செயலால் என் இதயம் பட படக்க, பெருமூச்சு விட்டபடியே அவளது கைப்பிடியை இறுக்கினேன். பாதி ஜிப் மட்டும் ஏற்றி விடப்பட்ட அவள் நைட்டிக்குள் நீண்ட பிளவு தெரிய, ஏறி இறங்கிய அவளது கொழுத்த முலைகளைப் பார்த்து ரசித்தபடி அவளின் ஒரு பக்க முலையை கை விரல்களை விரித்து வைத்து, கை கொள்ளாமல் உருண்டு திரண்டிருந்த ஒரு முலைக் கனியை மெல்ல அள்ளி எடுத்து லேசாக கசக்கினேன்.

திடுக்கிட்டு என்னைப் பார்த்தவள், என் கையை மேலும் பிசையாதபடிக்கு, என் கை மேல் அவள் கையை வைத்து ‘டக்’ என்று தடுத்து பிடித்து, “அண்ணா என்ன இது? நீ செய்யிறது உனக்கே நல்லா இருக்கா.? கூடப் பொறந்த அண்ணனாவது பாதுகாப்பா இருப்பேன்னு பாத்தா, நீயும் என்னை மேயப் பாக்கிறியே? பஸ்ஸில் என் மேல கை வச்ச கிழவனுக்கும் உனக்கும் வித்தியாசமே இல்ல.” என்று கேட்க, குற்ற உணர்வில் என் நாடி நரம்பெல்லாம் வெடவெடத்துப் போனது. பயத்தில் லேசாக வேர்த்தது. குற்ற உணர்வு தலை தூக்கியது.

நான் என்ன சொல்வது என அறியாமல் திகைத்து, சாதாரணமாக ஒரு அண்ணனிடம் பழகுவது போலத்தான் அவள் பழகுகிறாள். நான்தான் அவளை தப்பாக நினைத்துக் கொண்டேன் போலிருக்கிறது என்று உணர்ந்து, “தெரியாம டச் பண்ணிட்டேன் அமுதா.!!” என்று சொல்லி பயந்தபடியே அவள் முலையை பிடித்திருந்த என் கையை டக் என்று எடுத்துக்கொண்டேன்.

நான் கையை எடுத்ததும் நிமிர்ந்து என்னை பார்த்து சிரித்தவள், என் கழுத்தில் அழுத்தமாக ஒரு முத்தம் கொடுத்து, “ரொம்ப நாள் கழிச்சு அண்ணனைப் பாக்கிறோமேன்னு பாசமா கிட்டே வந்தா, எங்கெங்கேயோ உங்க கை போகுது? அண்ணிகிட்டே கம்ளெயிண்ட் பண்ணிடுவேன் பாத்துக்கோங்க!” என்று சொல்லி சிரித்தாள்.

“சாரி அமுதா. எதோ நினைப்பிலே என் கை அங்கே பட்டுடுச்சு.”

“பரவாயில்லேண்ணா. ஜன்னலை மூடிட்டு வாங்க. இன்னைக்கு உங்களுக்கு ட்ரெயினிங்குக்கு நேரமாகலையா. குடை எடுத்துகிட்டு கிளம்புங்க. குடை ஆங்காங்கே பொத்தலாகி கொஞ்சம் கிழிஞ்சிருக்கும். அட்ஜஸ்ட் பன்ணிக்கோங்க.” என்று சொல்லிவிட்டு, அழுக்குத் துணிகளை பக்கெட்டில் இருந்த சோப்பு தண்ணீரில் ஊற வைத்து விட்டு, ஹாலை துடப்பத்தால் குனிந்து கூட்டினாள்.

அமுதா குனிந்து கூட்டிய போது அவள் எனக்கு கொடுத்த முலை தரிசனம் வேற லெவல்.

நான் புறப்பட்டு, வெளியே வந்து குடையை விரித்து மேலே பிடித்து அதன் கீழே அன்னாந்து பார்க்க, அதிலிருந்த ஓட்டைகளின் வழியாக வானம் தெரிந்தது.

விரித்த குடையை தலைக்கு மேல் பிடித்தபடி, தங்கைக்கு டாட்டா காட்ட, அவளும் சிரித்த முகத்துடன் டாட்டா காட்டினாள்.

தெருவில் இறங்கி கட கடவென ட்ரெய்னிங் சென்டர் நோக்கி நடந்தேன்.

நடந்து கொண்டிருந்த போது, ‘புருஷன் துணை இல்லாமல் தனியாக இருக்கும் தங்கையிடம் தப்பான எண்ணத்துடன் பழகாமல் ஒரு நல்ல அண்ணனாகப் பழகு’ என்று என் மனம் எனக்கு அறிவுரை சொன்னது.

சாயந்திரம் ட்ரெயினிங் முடிந்தது. அமுதா வீட்டுக்கு வந்து, கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு, பையை எடுத்துக்கொண்டு ஊருக்கு கிளம்பினேன்.

நான் கிளம்பும் போது, அமுதா கையிலிருந்த குழந்தையை என்னைப் பார்த்து சிரிக்க, நான் அதை என் கைகளில் வாங்க கைகளை நீட்ட , அது என்னிடம் வர மறுத்தது.

“மாமாதான்டி. போடி” என்று அமுதா குழந்தையைப் பார்த்து சிரித்தபடியே சொல்ல, நான் அமுதாவின் முலைகளை என் விரல்களால் தெரியாமல் படுவது போல மெல்ல அழுத்தி, குழந்தையை என் கைகளில் வாங்கினேன்.


குழந்தை கைகளை ஆட்டியபடி என் கைகளுக்கு வந்தது. கையிலிருந்த குழந்தையை பாசத்துடன் கொஞ்சி விட்டு, அதன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு மாராப்பை சரி செய்து கொண்டிருந்த அமுதாவிடம் கொடுத்தேன்.

“சரி,…அமுதா. நான் வறேன். இன்னும் ரெண்டு மாசம் கழிச்சு திரும்பவும் இங்கே ட்ரெயினிங்குக்காக வர வேண்டி இருக்கும். அப்போ கொஞ்சம் அதிகமா உனக்கு பணம் கொடுக்கிறேன். இப்போ இவ்வளவுதான் இருக்கு.” என்று சொல்லி அமுதா கையில் கைச் செலவுக்காக சில ஆயிரங்களைக் கொடுத்தேன். முதலில் வேண்டாம் என்று சொன்னவள் நான் வற்புறுத்த , அவள் வறுமையின் காரணமாக வாங்கிக்கொண்டாள்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் ஏனோ தளும்பி நின்றது.

“சரி,… போய்ட்டு வரேன் அமுதா. இனி அடிக்கடி உன்னை பாக்க வர்றேன். யாரும் இல்லேன்னு நீ வருத்தப்பட வேண்டாம். அண்ணன் நான் இனி இருக்கேன்.”என்று அவளுக்கு தைரியம் சொன்னேன்.

“சரிண்ணா. பத்திரமா போங்க. அண்ணி, அம்மா, ரம்யாவை கேட்டதா சொல்லுங்க. என் மேல அவங்க கோபமா இருப்பாங்க. நாமெல்லாம் ஒன்னா சேரணும்ன்னு தினமும் கடவுளை வேண்டிகிட்டு இருக்கேன். என் வேண்டுதலுக்கு அந்தக் கடவுளும், காலமும்தான் பதில் சொல்லணும்.” என்று சொல்லி கண் கலங்கினாள்.

“ நிச்சயம் ஒன்னு சேருவோம். நீ கவலைப் படாதே.” என்று சொல்லி அவளுக்கும், அவள் தோளில் சுமந்திருந்த அவள் கைக்குழந்தைக்கும் டாட்டா காண்பித்து ட்ரெய்னை பிடிக்க பஸ் ஏறினேன்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

ட்ரெயினில் பயணப்பட்டு கும்ப கோணம் வந்து, அங்கிருந்து பஸ் பிடித்து ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

வீட்டில், என் மனவியின் உடம்புக்கு ரொம்ப முடியாமல் போக, என் மனைவி படுக்கையில் படுத்தபடி ஈன ஸ்வரத்தில் முனகிக்கொண்டிருந்தாள். அம்மா ஒரு பக்கம் உடம்புக்கு முடியாமல் படுத்திருந்தாள். தங்கை இருவரையும் கவனித்து, வேண்டியதை செய்து கொடுத்து விட்டு ஸ்கூலுக்கு சென்றிருந்தாள்.

ஏற்கனவே என் மனைவிக்கு ப்ளட் கேன்சர் இருக்கிறது. இப்போது நுரையீரல் பிரச்சினையும் சேர்ந்து கொண்டது. குளிர்காலம் என்பதால் என் மனைவிக்கு கடுமையான மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட, அவளை உடனே ஆம்புலன்ஸ் வர வைத்து, பக்கத்தில் இருந்த மல்டி ஸ்பெஷாலிட்டி மருத்துவமனையில் சேர்த்தேன்.

இரண்டு நாட்கள் ஆஸ்பத்திரியில் தீவிரமான சிகிச்சை அளித்தும் பலனளிக்காமல் என் மனைவி திடீரென இறந்து போனாள்.

கடுமையான நோய் பாதிப்பின் இறுதி கட்டத்தில் இருக்கும் என் மனைவி பிழைக்க மாட்டாள் என்று எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும். இருந்தாலும், ஒரு கணவனாக என் கடமைகளைச் செய்தேன்.

“சாரி,… நாங்க எவ்ளவோ ட்ரை பண்ணியும் உங்க ஒய்ஃப்பை காப்பாத்த முடியல. கவுண்டர்ல பில்லை கட்டிட்டு பாடியை வாங்கிட்டு போங்க.” என்று அங்கிருந்த மருத்துவர் ஒருவர் சொல்ல, அதிர்ச்சியானேன்.

துக்கம் தொண்டையை அடைக்க, என் மனைவி இறந்து போனதை மனம் ஏற்காமல், துயரம் தாங்காமல், உறவினர்களோடு நானும் சேர்ந்து கதறி அழுது, ஒரு மணி நேரத்துக்குப் பிறகு ஒரு நிதானத்துக்கு வந்து, கேட்ட பணத்தை கட்டிவிட்டு, மருத்துவமனை ஊழியர்கள் கொடுத்த பேப்பர்களில் கையெழுத்து போட்டு விட்டு, காத்திருந்தேன்.


மார்ச்சுவரியிலிருந்து வெள்ளைத் துணி உடலெங்கும் சுற்றப்பட்டு சடலமாக என் மனைவியை ஸ்ட்ரெச்சரில் வைத்து தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள்.
உதவியாக இல்லாவிட்டாலும், என் மனைவி என்ற ஒருத்தி இல்லாமல் இனி நான் எப்படி வாழ்வேன்? கல்யாணம் ஆகி ஆறு மாத காலமே என்றாலும் நான் அவள் மேல் வைத்த பாசம் என்னை மெல்ல கொன்று கொண்டிருந்தது.

இந்த வயதில் இவளுக்கு இப்படி ஒரு நோய் வர வேண்டுமா? நோயால் அவதிப்பட்டு சாவு வர வேண்டுமா? இவளோடு கூடவே என்னையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாதா ஆண்டவா?” என்று அழுது புலம்பியபடியே, துக்கத்தை அடக்க முடியாமல் தவித்து கண்ணீர் வடித்தேன்.

மருத்துவமனை ஊழியர்கள், வந்து நின்ற ஆம்புலன்ஸில் என் மனைவியின் சடலத்தை ஏற்றினார்கள்.

என் மனைவியின் சடலம் ஏற்றப்பட்ட ஆம்புலன்ஸில் மற்ற உறவினர்களோடு நானும் ஏறி, வீட்டுக்கு வந்தோம்.

வீட்டுக்கு கொஞ்ச தூரத்திலேயே ஆம்புலன்ஸ் நிறுத்தப்பட, என் மனைவியின் சடலத்தை என் உறவினர்களோடு சேர்ந்து தூக்கி வந்து வீட்டு ஹாலில் வைத்தோம்.

என் மனைவி இறந்த விஷயம் கேள்விப்பட்டு ஏற்கனவே வீட்டில் இருந்த உறவினர்கள் சிலர் இறுதிச் சடங்கிற்கான ஏற்பாட்டை செய்து வைத்திருந்தார்கள்.

என் மனைவி இறந்த செய்தி சொந்தக்காரர்கள், உற்றார் உறவினர்கள், நண்பர்கள், அக்கம் பக்கம் உள்ளவர்கள் என்ரு எல்லோருக்கும் ஆள் மூலமாகவும், போன் மூலமாகவும் தெரியப்படுத்தப்பட்டது.

குளிர் சவப்பெட்டி உடனே வர வைக்கப்பட்டது.

தப்பு அடிக்க ஆட்கள் வரவழைக்கப்பட்டார்கள்.

வீட்டிற்க்கு வெளியே சாமியானா பந்தல் போடப்பட்டு, பிளாஸ்டிக் சேர்கள் வரவழைத்து, இறுதிச் சடங்குக்கு வருவோர் உட்கார போடப்பட்டது.
வெளியே தப்பு அடிக்கும் சத்தம் என் இதயத்தை அடிப்பது போல கேட்டுக்கொண்டிருக்க, நான் அழுதுகொண்டே என் மனைவியின் சடலத்தை பார்த்தபடி சோகத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

வீட்டின் நடு ஹாலில் கிடத்தப்பட்ட என் மனைவியின் சடலத்திற்கு எங்கள் குல வழக்கப்படி இறுதி மரியாதைகள் செய்ய குடும்ப பெரியவர்கள் தயாரானார்கள்.

இறுதிச் சடங்கு முறை பற்றி தெரிந்த பெரியவர்கள் வந்திருந்து சடங்குக்கு தேவையான ஏற்பாட்டை செய்தார்கள்.

சடலமாகக் கிடந்த என் மனைவியின் வாயில் மண்ணெண்ணெய் உப்பு இரண்டையும் கலந்து ஊற்றினார்கள். பருத்தி நூலால் ஆன கயிறுகளால் என் மனைவியின் இரண்டு கை பெருவிரல்களையும் இணைத்து கைக்கட்டு கட்டினார்கள். காலிலுள்ள பெருவிரல்களையும் இணைத்து கால்கட்டு கட்டினார்கள். வாயில் வெற்றிலை சீவல் கசக்கி வைத்து துணியால் வாயை மூடி வாய்க்கட்டு கட்டினார்கள். தளர்ந்து வரும் தாடையை வாயுடன் ஒருங்கிணைத்து நாடிக்கட்டு கட்டினார்கள். தொப்புள் வழியாகக் காற்று புகுந்து வயிறு புடைத்துவிடாமல் இருக்க தொப்புள் கட்டு கட்டினார்கள். நாடிக்கட்டையும் வாய்க்கட்டையும் இணைத்து, அவை வெளியில் தெரியாமல் மூடி, தலை முடியையும் மறைத்து, முகம் மட்டும் தெரியும்படியாக தலைக்கட்டு கட்டினார்கள். முழங்கால் இரண்டையும் இணைத்து உடல் நேர்க்கோட்டில் அமையும்படி முழங்கால் கட்டு கட்டினார்கள். பிறப்புறுப்பை மறைத்துக் கட்டப்படும் கோவனக் கட்டு கட்டினார்கள். இத்தனை கட்டுகளையும் கட்டி பாயில் படுக்க வைத்தார்கள்.

“ஏம்ப்பா,…அதான் ஃப்ரீசர்லதானே பாடியை வைக்கப் போறோம். அப்புறம் எதுக்குப்பா அந்தக் காலம் மாதிரி இந்த கட்டெல்லாம். ஃப்ரீசர்ல வைக்காதப்பதான் நேரம் ஆக ஆக, உடம்பு தசைகள் விரைச்சுப் போய், சடலம் முறுக்கிகிட்டு மரக்கட்டை மாதிரி ஆய்டும். நம்மலாள ஒரு பொஷிசன்ல பாடியை வைக்க முடியாதுன்றதுனால அவ்வளவு கட்டு கட்டினாங்க. இப்ப அது தேவையா?” என்றார் ஒரு பெரியவர்.

“என்னைக்குன்னாலும், சடங்கு சம்பிரதாயப்படி சடங்குகளை செஞ்சுடணும். ஆத்மா சாந்தி அடையுதோ இல்லையோ,… பங்காளிகள், மாமன், மச்சான்களால பின்னால பிரச்சினை வரக்கூடாது. அதனால எப்படி செய்யணுமோ அப்படி செஞ்சுடுங்கப்பா” என்றார் இன்னொரு பெரியவர்.

இப்படி ஆளாளுக்கு ஒரு கருத்தை சொல்ல, ஒரு வழியாக பழைய முறையையும், புதிய முறையையும் கலந்து சடங்குகளை செஞ்சிடலாம் என்று உறவினர்கள் கூடிப் பேசி முடிவெடுத்து, என் மனைவியின் சடலத்தின் முகம் தெற்குப் பக்கம் பார்க்கும்படி வைக்கப்பட்டது. அவள் நெற்றியின் மத்தியில் ஒரு ரூபாய் காசு ஒட்டி வைக்கப்பட்டது.


ஆஸ்பத்திரி ஊழியர்களால் உடலுக்கு சுற்றப்பட்டிருந்த வெள்ளைத் துணி உறவினர் பெண்களால் அகற்றப்பட்டு, சடலத்தை குளிப்பாட்டி, பச்சை பட்டுப்புடவை உடுத்தி, முகத்திற்கு சுமங்கலிகளால் மஞ்சள் பூசி, நெற்றியின் மத்தியில் குங்கும் வக்கப்பட்டது. தலை நிறைய பூ வைக்கப்பட்டது.

கழுத்துக்கு மலர் மாலை அணிவித்து நடு ஹாலில் கிடத்தி அவள் தலைக்கு மேலே அகல் விளக்கு ஏற்றி , தேங்காய் உடைக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டது.

சடலத்தின் அருகில் ஒருபடியில் நெல்லை நிரப்பி அதன் மேல் நல்லெண்ணை விளக்கு வைத்து, சொம்பு நிறையும்படி நீர் வைத்தார்கள். பின் மாலை, தேங்காய், சூடம், பத்தி, வெற்றிலை, சீவல் போன்றவற்றை என் மனைவியின் சடலத்தின் தலைக்கு மேலே வைத்தார்கள். இரண்டு விராட்டியை வாசலில் வைத்து அதன் மேல் சூடத்தை ஏற்றி வைத்து, சாம்பிராணி போட்டு, தேங்காய் உடைத்தார்கள்.

“ஏம்ப்பா சொந்த பந்தங்களுக்கு, உற்றார் உறவினர்களுக்கு, சம்பந்திங்களுக்கு, மாமன் மச்சான்களுக்கு, பங்காளிங்களுக்கெல்லாம் துக்க விஷயம் சொல்லியாச்சாப்பா. நாளைக்கு எனக்கு சொல்லல, உனக்கு சொல்லலேன்னு இருக்கப் படாது.” என்று ஒரு பெரியவர் சொல்ல, என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த, எனக்கு அண்ணன் முறை உள்ள ஒருவர், “எல்லாத்துக்கும் சொல்லியாச்சு மாமா.” என்றார்.

உறவினர்கள் ஒரு பக்கம் அழுது கொண்டிருக்க, என் மனைவியின் உடல் முன்னே சில பேர் உட்கார்ந்து ஒப்பாரி பாட ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

கூட்டத்தில் இருந்த வாலிபன் ஒருவன், “ஒப்பாரி வச்சு அழறதெல்லாம் அந்தக் காலம். இப்ப யார் ஒப்பாரி வைக்கறாங்க. பேருக்கு, கடமைக்கு அழுதுட்டு போய்டறாங்க.” என்றான்.

அதற்கு பதிலளிப்பது போல இன்னொரு வாலிபன், “ஆமாப்பா. இப்பல்லாம் ஒப்பாரி வச்சு அழறதுக்குன்னே டீம் இருக்கு. காசை கொடுத்து சில விவரங்களைக் கொடுத்துட்டா போதும், அதை வச்சு ஒப்புக்கு மாரடிச்சு, சிறப்பா ஒப்பாரி வச்சிடுவாங்க.” என்றான்.

இவர்கள் பேசிக்கொண்டதை கேட்ட பெரியவர் ஒருவர், “ஆமாப்பா. இப்பல்லாம் பழைய சடங்கு சம்பிரதாயத்தை நிறைய பேர் கடை பிடிக்கறதில்லே. காலத்துக்கு ஏத்த மாதிரி செய் முறையிலேயும் மாற்றம் வந்துகிட்டே இருக்கு. நாமளும் அதுக்கேத்த மாதிரி மாறிக்கிறோம். இறுதிச் சடங்கில் இடம்பெறும் பாடலை ஒப்பாரின்னு சொன்னாங்க.

ஒப்பாரின்றது பிலாக்கணம், பிணக்கானம், கையறு நிலை, புலம்பல், இறங்கற்பா, சாவுப்பாட்டு, இழவுப் பாட்டு, அழுகைப்பாட்டு, மாரகப்பாட்டு, கைலாசப்பாட்டு எனப் பலவாறா இருக்கிறதா சொல்வாங்க. ஒப்பாரி பாடுவதால் இறந்தவரின் ஆவி சாந்தி அடைவதாகவும், பாடாவிட்டால் அந்த ஆவி துன்பப்படுவதாகவும் நம்பப்படுகிறது.”

“அடப் போங்க பெரியவரே. இதெல்லாம் சும்மா சொல்லி வச்சது.”

“என்னமோப்பா எனக்கு தெரிஞ்சதைச் சொன்னேன்.”

என் மனைவியின் தாய் வீட்டிலிருந்து அரிசி, மஞ்சள், குங்குமம், வளையல், தலைக்குப் பூ, எண்ணெய், சீயக்காய், பச்சை மட்டை (கீத்து) போன்றவற்றை பொறந்த இடத்துக் கோடியா எடுத்து வந்தாங்க.

இப்படி கோடி போடுற முறையுள்ள பல பேர் கோடி போட்டதும், எங்க பங்காளிகள் ஏழு பேர் குளிச்சிட்டு, உடல் முழுவதும் திருநீரால் பட்டை, நெற்றிகளில் போட்டு நீர் நிறைந்த குடத்தை தூக்கி வந்தார்கள். அவர்கள் தலைக்கு மேல் நாலு பேர் குடை போல வேட்டியை விரித்துப் பிடித்தபடி வந்தார்கள்.

தண்ணீர் எடுத்து வந்த குடங்களை வாசலில் வரிசையாக வைத்து, என் மனைவியின் சடலத்தை வெளியில் எடுத்து வந்து வீட்டு வாசலில் பலகையில் படுக்க வைத்து, சேலையை திரைச் சீலை போல சில பெண்கள் பிடித்துக்கொண்டு மறைத்தபடி நிற்க, சில பெண்கள் கோடியில் எடுத்து வந்த பொருட்களை குளிப்பாட்ட பயன்படுத்தி சடலத்தை குளிப்பாட்டினார்கள்.

குளிப்பாட்டிய பின் சடங்குப் படி சடலத்துக்கு வாய்க்கரிசி போட்டார்கள். உறவுக்காரர்கள் பாடையைச் சுற்றி மூன்று முறை அழுதுக் கொண்டே வந்து, கண்ணீரோடு வாயை துணியால் பொத்தியபடி நின்று கொள்ள, கூட்ட்த்திலிருந்த யாரோ ஒருவர், “எடுக்கலாமாப்பா. டைம் ஆய்டுச்சு.” என்று எச்சரிக்கை கொடுத்தார்.

“ம்,…எடுக்கலாம்.” என்று யாரோ ஒரு பெரியவர் சொன்னதும், பிணத்தை வண்டியில் ஏற்ற தயாரானார்கள்.

[monor]

இப்படி அனைத்துச் சடங்குகளும் முடிந்த பின் பிணத்தைத் தூக்கி முகம் வீட்டைப் பார்த்தும், கால்கள் காட்டைப் பார்த்தபடியும் இறுதிச் சடங்குக்கான வண்டியில் ஸ்ட்ரெச்சர் போல இருந்த படுக்கையில் படுக்கப் போட்டு ஏற்றி வைத்தார்கள்.

என் மனைவி பயன்படுத்திய பொருட்களை அந்த வண்டியில் அவள் கூடவே வைத்து விட்டார்கள். பிணத்தைத் தூக்கிய பின் சில உறவுக்காரப் பெண்கள் அழுதுக் கொண்டே கொஞ்சம் தூரம் வரை சென்றார்கள். பிறகு பெண்கள் அனைவரும் முச்சந்தியில் அமர்ந்து அழுது விட்டு, சோகத்துடன் வீடு திரும்பினார்கள். ஆண்கள் மட்டும் வண்டியின் பின்னாலேயே மெல்ல நடந்து இடுகாட்டுக்கு சென்றோம்.

சொர்க்க வாகனம் என் மனைவியின் பூத உடலை சுமந்து கொண்டு மெதுவாக ஊர்ந்து செல்ல, அதற்க்கு முன்னால் தப்பட்டை கொட்டியும், பட்டாசு வெடித்தும் சத்தம் எழுப்பினார்கள். பண்டாரம் வெங்கல மணியை அடித்து ஒலி எழுப்பி சங்கு ஊதியவாறே முன்னே நடந்து சென்றார். சில பேர் சடலத்துக்கு போடப்பட்ட குவிந்திருந்த மாலைகளை பிய்த்து பிய்த்து போகிற வழி எங்கும் போட்டார்கள்.

நான் மற்ற உறவினர்களோடு இடுகாடு நோக்கி தீச்சட்டியை தூக்கிக் கொண்டு கனத்த இதயத்தோடும், என் மனைவியின் நினைவுகளோடும் ஒரு ஜடமாக நடந்து சென்றேன்.

பிணத்தைத் தூக்கிச் சென்ற பின், எங்கள் தெருவிலுள்ள அனைத்துப் பெண்களும் அவரவர் வீட்டு வாசல்களுக்கு சாணம் தெளித்தார்கள். சாணம் கிடைக்காத சிலர் அவரவர் வீட்டு வாசல்களுக்கு தண்ணீர் தெளித்தார்கள்.

இறப்பின் காரணமாக உண்டான கிருமிகள் நீங்கவும், இடம் தூய்மை அடைவதற்காகவும் பிணம் எடுத்த என் வீட்டைச் சாணத்தால் மொழுகித் தூய்மை செய்தார்கள்.

பிணத்தை தூக்கிச் செல்லும் வழி நெடுகப் பொரி, காசு, மலர்கள் தூவிச் சென்றார்கள்.

ஏற்கனவே, இடுகாட்டில் இடுகாட்டு வெட்டியான் மூலம் பிணத்தை எரியூட்ட தேவையான ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.


சுடுகாட்டில் எரியூட்டும் கொட்டகையை சொர்க்க வாகனம் அடைந்ததும் அது அங்கேயே நிறுத்தப்பட்டது.

சொர்க்க வாகனத்திலிருந்து என் மனைவியின் உடலை இறக்கி பச்சை மூங்கில் குச்சி மற்றும் தென்னம் மட்டையால் பின்னப்பட்ட பாடையில் வைத்து நாலு பேர் சுமந்து வந்தார்கள்.

என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் சுய நினைவில்லாமல் கண்களில் கண்ணீர் வழிய, என் அழுகையை மறைக்க துக்கம் தாங்க முடியாமல் துண்டை சுருட்டி வாய் மேல் வைத்து பொங்கி வந்த அழுகையை மறைத்தபடி நின்றிருந்தேன்.

எரி மேடைக்கு அருகே பிணத்தை பாடையில் கொண்டு போனவர்கள், எரி மேடைக்கு பக்கத்தில் படையை வைத்து விட்டு, என் மனைவியின் உடலை மட்டும் அதிலிருந்து தூக்கி எரிமேடையில் அடுக்கப்பட்டிருந்த மரக் கட்டைகளின் மேல் வைத்தார்கள்.

“இப்பல்லாம் மின் மயானம் வந்திருச்சு. இதே மாதிரி ஸ்ட்ரெச்சர்ல பாடிய வச்சு அனுப்பினா, கால் மணி நேரத்துல ஒரு சட்டியில சாம்பலா கொடுத்துடுவாங்க. இவங்க என்னடான்னா இன்னும் கட்டையை வச்சு எரிச்சிகிட்டு இருக்காங்க.” என்று யாரோ பேசிக்கொண்டிருப்பது என் காதுக்கு கேட்டது.

கட்டைகளின் மேல் பிணத்தை வைத்து வராட்டியை அடுக்கி முகம் மட்டும் தெரியும்படி வைத்தார்கள்.

தாய்க்குத் தலைமகன் கொள்ளி வைப்பார், தந்தைக்குக் கடைசி மகன் கொள்ளி வைப்பார். ஆனால், என் மனைவிக்குதான் குழந்தையே இல்லையே? அவளுக்கு தாலி கட்டிய கணவனாகிய நான்தானே கொள்ளி வைக்க வேண்டும்.

எனக்கு மொட்டையடித்து தாடி, மீசை வழித்த பின்னால் நான் அங்கிருந்த போர் பைப்பில் தண்ணீர் அடித்து குளித்து விட்டு வர, எனக்கு திருநீரால் நெற்றி, மார்பு, கை, முதுகு போன்ற பகுதிகளில் பட்டைப் போட்டுவிட்டார்கள்.

வண்ணான் துண்டைப் பிணத்தின் அருகில் விரித்துப் போட்டு, அதன் பக்கத்தில் கொஞ்சம் அரிசியும் வைத்திருக்க, உறவுக்காரர்கள் கையில் ஒரு ரூபாயுடன், கொஞ்சம் அரிசியை அள்ளி எடுத்து, மூன்று முறை பிணத்தைச் சுற்றி வந்து , அரிசியைப் பிணத்தின் வாயில் போட்டுவிட்டு, காசை துண்டில் போட்டார்கள்.

மேடை போல அடுக்கப்பட்டிருந்த மரக் கட்டைகளின் மேல் கிடத்தப்பட்டிருந்த என் மனைவியின் சடலத்தின் அருகே நான் இடுப்பில் வெள்ளை வேஷ்டி மட்டும் கட்டியபடி நின்றிருக்க என் தோளில் நீர் நிறைந்த மண் கலையம் வைக்கப் பட்டது.

“பிணத்தை மூணு சுத்து சுத்தி வாங்க.” என்று வெட்டியான் சொல்லி, பின்னாலேயே ஒரு சிறு கொடுவாளோடு வந்தார். நான் நீர் நிறைந்த மண் கலையத்தை தோளில் வைத்து கையால் பிடித்துக்கொண்டு சுமந்தபடி பிணத்தைச் ஒரு சுற்று சுற்றி வந்த்தும், என் பின்னாலே வந்த வெட்டியான், என் தோளிலிருந்த மண் கலையத்தின் பின் பக்கத்தில் தன் கொடுவாளால் ஒரு கொத்து கொத்தி விட, பைப்பிலிருந்து நீர் கொட்டுவது போல நீர் கொட்டியது.
“ம்,… நடங்க கலயத்துல இருக்கிற தண்ணி ஒழுகி முடிக்கறதுக்குள்ள இன்னும் ரெண்டு சுத்து சுத்தணும்.” என்று வெட்டியான் எனக்கு கட்டளை இட, நான் பிணத்தைச் சுற்றி வந்து மிச்சம் இருந்த இரண்டு சுற்றையும் முடித்தேன்.

உடல் நிலை சரியில்லாமல், நோய்வாய் பட்டுக் கிடந்த என் மனைவியோடு வாழ்ந்த என் நினைவுகளுடன் எனக்கு அழுகை பீறிட்டு வர, அதை அடக்கிக்கொண்டு மூன்று முறை சுற்றி வந்தேன்.

ஒவ்வொரு சுற்றுக்கும் ஒரு துவாரம் அந்தக் கலையத்தில் வெட்டியானால் போடப்பட்டது.

பிறகு பிணத்தின் கால் பகுதியில் நின்று நான் பின்பக்கம் திரும்பி நிற்க, “பாக்கறவங்க எல்லாம் கடைசியா ஒரு தடவை பாத்துக்கோங்க. முகத்தை மூடப் போறோம்.” என்று சுற்றி இருந்தவர்களைப் பார்த்து வெட்டியான் அறிவிப்பு செய்தார்.

ஒன்றிரண்டு பேர் அருகில் வந்து பார்த்து, கை எடுத்து கும்பிட்டு விட்டு செல்ல, வெட்டியான் ஒர் வராட்டியை எடுத்து என் மனைவியின் மஞ்சள் குங்குமத்துடன் மங்கலகரமாக இருந்த முகத்தை மூடினார்.

கொள்ளி ஏற்றப்பட்ட பந்தத்தை என் கையில் கொடுக்க, நான் என் மனைவியின் சடலத்தின் நெஞ்சுக்கு மேல் வைத்திருந்த சூடத்திற்கு கொள்ளி வைத்தேன்.

கொள்ளி வைத்து விட்டு திரும்பிப் பார்க்காமல் எரிமேடையை விட்டு செல்ல வேண்டும் என்று எனக்கு பெரியவர்கள் அறிவுறுத்தி இருந்ததால், நான் கொள்ளி வைத்த்தும், பீறிட்டு வந்த அழுகையோடு எரிமேடையை விட்டு தடுமாறியபடி நடந்து வெளியேறினேன்.

பிணத்திற்குத் தீ வைத்து விட்டு வந்ததும், ஒரு மரத்தடியில் நின்று துக்கம் தாங்காமல் நான் ‘ஓ’ என்று அழ, என் அருகிலேயே வந்தவர்கள் என்னைத் தாங்கிப் பிடித்தார்கள்.

“சரி,…சரி,…எல்லாம் போங்க. நாளைக்கு காலைலே வந்து அஸ்தியை வாங்கிட்டுப் போங்க.” என்று வெட்டியான் சொல்ல, இடுகாட்டுக்கு வந்திருந்த அணைவரும் இடுகாட்டை விட்டு வெளியேறினோம்.

என் அருகிலே இருந்தவர்கள் என்னை அருகில் இருந்த குளத்திற்கு கூட்டிச் சென்று குளத்தில் என்னை குளிக்க வைத்தார்கள். குளத்தின் கரையில் வேட்டியை விரித்துப் போட்டு அதில் மாமன், மைத்துனன், பங்காளி முறையோர் இழவுப் பணம் எழுதினார்கள்.

உறவுக்காரர்கள் கலந்துப் பேசி, எட்டுக் கும்பிடுதல், பால் தெளித்தல், கருமாதி போன்ற நிகழ்ச்சிக்காக குறித்த நாட்களை இடு காட்டுக்கு வந்திருந்தோர்களுக்கு தெரிவித்தார்கள்.

பிறகு குளத்தில் குளித்து விட்டு இடுகாட்டுக்கு வந்திருந்தோர் அவரவர் வீடு திரும்ப, சில பேர் அங்கிருந்தே அவரவர் ஊருக்கும் வீடுகளுக்கும் பயணப்பட, நெருங்கிய உறவினர்கள் எங்களோடு இருந்தார்கள்.

கொள்ளி வைத்து விட்டு, நெருங்கிய உறவினர்களுடன் நான் வீட்டுக்கு வந்தேன்.

வீட்டில் என் மனைவியை சடலமாக வைத்திருந்த இடத்தில் விளக்கேற்றி வைத்திருந்தார்கள். நானும் என்னுடன் வீட்டுக்கு வந்தோரும் நுழை வாயிலுக்கு முன்னே வாசலில் வைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீரில் கால்களைக் கழுவி விட்டு, வீட்டுக்கு உள்ளே சென்று ஜோதி மயமாகி விட்ட என் மனைவியை கை கூப்பியபடி வணங்கி, எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்கு முகத்தில் முழித்தார்கள்.

இறந்த நாளிலிருந்து மூன்றாம் நாள் பால் தெளிக்க நெருங்கிய உறவினர்களோடு புறப்பட்டோம். இதனை காடமர்த்துதல் என்று எங்கள் பகுதியில் சொல்வார்கள்.

பால் விட்டு அரைத்த வசம்பு, இளநீர், தேங்காய், சூடம் போன்றவற்றை வீட்டிலிருந்து இடுகாட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று என் மனைவியை எரித்த இடத்தில் பால், வசம்பு போன்றவற்றைத் தெளித்தேன்.

உறவுப் பெண்கள் வீட்டில் என் மனைவியின் சடலத்தை கிடத்தப்பட்டிருந்த இடத்தில் நிறை சொம்பில் பாலை வைத்து வணங்கி அழுது விட்டு, பிறகு அப்பாலை எடுத்துச் சென்று குளத்தில் ஊற்றினார்கள்.

இப்படியே சோகமாக, துக்கத்திலும், துயரத்திலும் சாப்பிடாமலும், தூங்காமலும் என் மனைவியின் நினைவாகவே ஒரு ஜடமாக காலத்தை ஓட்டினேன்.

துக்கம் விசாரிக்க வந்தவர்கள் எனக்கு ஆறுதல் சொன்னார்கள்.

என் மனைவி இறந்த எட்டாம் நாள் அன்று “எட்டுக் கும்பிடுதல்” என்று ஒரு சடங்கை கடைபிடித்தோம். என் மனைவி இறந்த அன்றே இச்சடங்கு பற்றி வந்திருந்தவர்களுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

மாமன், மச்சான் உறவுடையோர், பழங்கள், இனிப்பு வகை, பலகாரம், பூ போன்றவற்றை வாங்கி வந்திருந்தார்கள். மாமன் வீட்டு அரிசி, மைத்துனன் வீட்டு அரிசி, பங்காளி வீட்டு அரிசி ஆகிய மூன்று வீட்டு அரிசியும் போட்டு, பொங்கல் வைத்து, ஒப்பாரி வைத்து அழுதார்கள்.

அப்படி அழுதவர்களின் மீது சிலர் தண்ணீர் தெளித்து ஒப்பாரியை நிறுத்த்தினார்கள். நான் பொங்கலைப் புறங்கையால் மூன்று முறை எடுத்து இலையில் போட்டு வணங்கினேன்

கருமாதி செய்யும் முதல் நாள் கல் நிறுத்தப்படும் சடங்கு கடை பிடிக்கப்பட்டது. இதற்குப் பத்திரிக்கை அடித்து அனைவருக்கும் தெரிவித்தோம்.

பதினைந்தாம் நாள் இரவு எட்டு மணி வாக்கில் வள்ளுவர் கல் நிறுத்துதல் என்னும் சடங்கினைச் செய்ய தொடங்கினோம்.

[monor]

[monor]

[monor]

[monor]

சொல்வதற்கு வருத்தப்படுகிறேன், படங்களில் எல்லாம் ரொம்ப பெருசா இருக்கு பொருத்தமாக இல்லை, கவர்ச்சியும், ஈர்ப்பும் இல்லை.  இலை மறையாக இருந்தாலும் கவர்ச்சி, ஈர்ப்பு இருக்கவேண்டும் அது முக அழகோ அல்லது அங்க அழகோ!

எனக்கும் அது புரிகிறது நண்பா. ரசிப்புத் தன்மை ஒவ்வொருவருக்கும் மாறுபட்டது. வேறுபட்டது. வெவ்வேறானது. சிலர் கறுப்பு நிறத்தை விரும்பலாம். சிலர் சிவப்பு நிறத்தை விரும்பலாம். சிலர் ரெண்டு கலருக்கும் இடைபட்ட நிறத்தை விரும்பலாம்.

அதே போல, சிலருக்கு ஒல்லிப் பிச்சான் பிடிக்கும். சிலருக்கு புஷ்டியா இருந்தா பிடிக்கும். சிலருக்கு  மீடியம் சைஸ் இருந்தா பிடிக்கும். 

படங்களை பதிவிடுகிறேன். பிடித்ததை பார்த்து, கற்பனைக்கு கொன்டு வந்து கை அடித்து மகிழுங்கள். பிடிக்காததை ஸ்கிப் செய்து விடுங்கள்.

ஒவ்வொருவர் ரசனைக்கும், ரசிப்புத் தன்மைக்கும் ஏற்ப கதைகளையும், படங்களையும் பதிவிடுவதென்பது இயலாத காரியம் நண்பா. 


சிரமத்திற்கு வருந்துகிறேன்.

[monor]

கதை புது விதம்... கதை சுருக்கத்தை சொல்லி விட்டு கதை எழுதுவது ஒருவரும் செய்யாதது. அக்கா vesi தொழிலுக்கு போவது கொஞ்சம் நெருடுகிறது.

பதிவு 13 படம் ரம்யா அண்ணனுடன் ரொம்ப சூப்பர் !!

வாசகர்களுக்கு முன் கதை சுருக்கம் தெரிந்தால் கதை இப்படிதான் போகும் என்று தெரிந்து ஆர்வமுடன் காத்திருந்து படிப்பார்கள் என்ருர்தான் முன் கதை சுருக்கத்தை பதிவிட்டேன்.  

 பெரும்பாலான வாசகர்கள் அமுதா வேசி தொழிலுக்கு போவது பிடிக்கவில்லை என்று கருத்து சொன்னால், கதையை வேறு மாதிரியாக  கொன்டு போகவும் தயாராக இருக்கிறேன்.

அன்புடன் 
மோனார்.

[monor]

உண்மை தான் எனக்கும் நீங்க இப்போது சொல்வது புரிகிறது 
முன்பு உண்மையான போட்டோக்கள் பதித்தார் மோனார் புரோ
ஆனால் இப்போது AI புகைப்படங்கள் பதிக்கிறார்.

நான் எப்போதும் MONOR புரோ கதையில் இருவரும் பேசிக் கொள்ளும் உரையாடல்கள் கிளுகிளுப்பானவை 

எந்த புதிய கதையை படித்தாலும் 
கடைசியாக 
குளுங்கி தழும்பும் தங்கை கதையையும் 
மகளின் மலராத மொட்டு கதையில் தோப்பில் இருவரும் பேசிக்கொள்ளும் பகுதியை படித்துத் தான் அடித்து முடிப்பேன் 

எப்போதும்

Thank you Monor Bro

என் ஆஸ்தான வாசக நண்பரே, வணக்கம்.

காலத்திற்கேற்ற மாற்றம். 

எதிர்காலத்தில்  செயற்கை நுண்ணறிவு மூலமாக படைக்கப் படும் படங்கள் மட்டும் காணொலி காட்சிகள் மட்டுமே  ஆதிக்கம் செலுத்தும். இது அறிவியல் வளர்ச்சி. நமக்குப் பிடிக்கும் பெண்களின் முக அழகு, முலை அழகு உட்பட விருப்பப்படும் அழகை எல்லாம் விருப்பப்பட்டமாதிரி அதில் கொண்டு வந்துவிடலாம்.

இடை இடையே உண்மையான போட்டோக்களும் வரும். பார்த்து ரசியுங்கள்.

பதிவிடும் கதைகள் மட்டும் உண்மயாக நடந்த சம்பவங்களா என்ன? கற்பனை கதைகள்தானே?!! அதற்கு நீங்கள் உயிர் கொடுத்து படிக்கவில்லையா?

அன்புடன்,
மோனார்

[monor]

கருத்துகளைப் பகிர்ந்து, கதைகள் எழுத என்னை இன்னும்  ஊக்கப்படுத்தி வரும் நண்பர்கள்

என் ஆஸ்தான வாசக ரசிகன்

 Chellapandiapple

mak060758

rajahybrid

Terrorraj

அன்புள்ளம் கொண்ட என் ஆரம்ப கால நண்பன் 

Kingofcbe007

சிற்பி

rkasso

roajaraja

lonelydude@1947

Eros1949

ஆகியோருக்கு என் இதயம் கனிந்த நன்றிகள்.