Romance అమలిన శృంగార కథలు - తొమ్మిడిడ్లీలు రెండ్రుపాయలు

[k3vv3]

ఇక్కడ కొన్ని సెక్స్ సంఘటణలు లేని శ్రుంగార కథలు పొందు పరుద్దామని అనుకుంటున్నాను.

మీకు ఆసక్తి ఉందా లేదా తెలుసుకుని మొదలుపెడతాను.

కావాలా / వద్దా చెప్పగలరు.

[satishmolleti]

ఇక్కడ కొన్ని సెక్స్ సంఘటణలు లేని శ్రుంగార కథలు పొందు పరుద్దామని అనుకుంటున్నాను.

మీకు ఆసక్తి ఉందా లేదా తెలుసుకుని మొదలుపెడతాను.

కావాలా / వద్దా చెప్పగలరు.

Kavali ane kada bro andaru anedi platform kuda adhe

[k3vv3]

కావాలని చెప్పిన వారు ఒక్కరు, వద్దన్న వారు ఎవరూ లేరు.


రేపు మొదటి కథ (చీకటి) ఇస్తాను.

మీ మీ అభిప్రాయాలు చదివిన తరువాత తెలుపగలరని మనవి

[k3vv3]

చీకటి - గంటి రమాదేవి .

ముందు మెల్లగా మొదలైంది. .....

'టక్. టక్.. తేజా! తేజా!'

నిశ్శబ్దం!..

'ఠాక్.. . ఠాక్.. ఈ సారి గట్టిగా!

' తేజా! తలుపు తెరు..'

నిశ్శబ్దం...

'తేజా!తలుపు తెరువు నాయనా!..' ఇప్పుడు గొంతు మారింది. తలుపు మీది శబ్దం దరువు మారింది. 'ధబ్..ధబ్.. ధబ్..'

'తమ్ముడూ! తలుపు తెరవరా! అన్నం నీళ్ళు లేకుండా ఎన్నాళ్ళురా!'

ఆ గదిలో...చీకటిలో.. వెలుగు ప్రసరించదు. శబ్ద౦ వినపడదు.

చీకటి అనిర్వచనీయమైన సుఖం. శాశ్వత శాంతి. వెలుతురు అక్కడ నిషిద్దం!

కళ్ళు తెరిచాడు తేజ. చీకటి నల్లని కన్ను .. కళ్ళ ముందు.... కను రెప్పలు భారంగా మూత పడ్డాయి. కన్ను తెరిచినా, కన్ను మూసినా ఒకటే! తేజ శ్వాస భారంగా ఆడుతోంది. , నెమ్మదిగా కొట్టుకునే గడియారంలా. అది ఒకప్పుడు కమ్మరి కొలిమిలో ఊదిన నిప్పు రవ్వ. దాని మీద చీకటి సుత్తి. అదే జీవ శక్తి. .....ఇప్పుడు... క్రమంగా బలహీన మవుతోంది.

తేజ బయటి శబ్దాలు లీలగా వినపడుతున్నాయి. తల తిప్పి చూసాడు.

ఒక వెలుగు రేఖ కత్తిలా, తళ తళ మెరుస్తూ!!

ఛీ.ఛీ. వెలుతురు చీకటిని హత్య చెయ్యాలని చూస్తున్నది.. .

తలలో జోరీగల గుంపులు తిరుగుతున్నాయి.

'తేజ టెన్త్ లో రాంక్ హోల్డర్. ఇంటర్ లో మంచి మార్కులు సంపాదించాడు. ఎంసెట్ లో రాంక్ వంద లోపే! అక్కడే ఏదో మాయదారి రోగం పట్టుకుంది. అంతా మా ఖర్మ.!' తల్లి తల్లడిల్లుతూ అన్న మాటలు. ఈ గదిలోకి వచ్చిన తర్వాత, ఈ చీకటితో మమేకం అయిన తర్వాత, తల్లి మాటలు తేజను ఏ మాత్రం కదిలి0చలేదు. తల్లి ప్రేమ ఉందా? ఉంటె! నిజంగా వుంటే, వీణ గురించి హేళనగా, వ్యంగంగా మాట్లాడుతుందా? తల్లి ప్రేమ లేదు. చిన్నప్పటి నుంచి పెంచినది కాబట్టి 'అనుబంధం' మాత్రమే వుంది. పిల్లల మీద పెద్దలకు, 'వాత్సల్యం' అనే ఒక మెరుపు దారం మాత్రమే వుంటుంది. అది అభేధ్యమైన లోహ నిగళ౦ కాదు..

అనుబంధం ప్రేమ కాదు!.

వాత్స్యలం ప్రేమ కాదు!.

వీణ ను కాలేజీ లో చేరే వరకు చూడలేదు. చూడగానే.. విద్యుత్ ప్రవాహపు చరుపు చెళ్ళు మంది. షాక్ ఆఫ్ ఎలక్ట్రో మోటివ్ ఫోర్స్! అంతలోనే.. షాక్ పోయి నిర్మల నిర్వాణ ప్రశాంతత. పూర్ణ చంద్రుని కాంతిలో వికసించిన కలువను చూసినట్టు అనిపించింది. మలయ పర్వతాల మీదనుంచి వచ్చిన తుషార శీతల పవనంలా అనిపించింది. కాంతి నిండిన మనోహరమైన కన్నులలో మనసుని శాసించే చల్ల దానాలు ఎన్నో!

'ప్రేమ, దోమా కాదు. అది కామ. ఈ వయసులో అందరికీ వచ్చే రోగం వీడికి వచ్చింది. పట్టాభి రామ్ దగ్గరికి తీసుకు వెళితే, ఆయన వీడి కళ్ళు తెరిపిస్తాడు.' తండ్రి కర్ణ కఠోరమైన స్వరం...

'ఆ. ఇదంతా ఈ వయసులో వచ్చే జబ్బు. దీనికి మందు లేదు. అన్నీ వైరస్ లాగానే అది కూడా 'స్వయం నాశనం' చెందుతుంది. ఈ వైరస్ కొన్ని వారాలో, నెలలో, మరీ ఉధృతమైన రోగమైతే కొన్ని సంవత్సరాలు వుంటుంది. అంతే.. . జీవన క్రమంలో ఇదో దశ.. ఫేజ్ .. 'నువ్వు లేక నేను జీవించ లేను' అన్న వాళ్ళలో దాదాపు వంద శాతం మంది ఇంకా బతికే వున్నారు ఆ 'నువ్వు' లేక పోయినా!

తలుపు బయట మాటలు. ఎవరో ఆ మహానుభావుడు. ఇంత టేలెంట్ ఇక్కడే వుంటే ఇంకా పట్టాభి రామ్ ఎందుకు?

క్రమంగా తలుపు బయట ఇతర గొంతుకుల శబ్దం బలహీన మైంది. కొత్త 'వింత' అయి పోయింది. గొంతులు, ఆ తాలూకు మనుషులు రావడం తగ్గాయి.

ఇంటి వాళ్లే! రోజుకు కనీసం మూడు సార్లు తలుపు కొడతారు. ఇవాళ అక్క వచ్చింది. ఆమెకు విసుగు వచ్చే వరకు ఇలా 'ద్వార బంధ రోదన' వు౦టుంది. తర్వాత, అదీ ఆగి పోతుంది...ఏదీ శాశ్వతం కాదు.

నిత్యమైన, స్వచ్ఛమైన చీకటి ఒక్కటే మిగిలి వుంటుంది.

వెలుతురు మోసం! దగా!. ఇదే నిజమని నమ్మిస్తుంది! స్వల్ప కాలానికి సంతోషాన్ని ఇస్తుంది.

వీణ ను చూస్తానని అమ్మ చెప్పింది. తేజ కళ్ళల్లో వెలుతురు! మోసకారి వెలుతురు!

నమ్మాడు. వీణ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళాడు. ఆ సందుల్లో కారు వెళ్ళ లేక పోయింది. పెద్ద రోడ్డు దగ్గర దిగి సందులోకి వెళ్ళారు.

చిన్న పెంకుటిల్లు. ఒకటే తలుపు. ఇంటినీ, వీధినీ విడ దీస్తూ చిన్న అరుగు. వీణ తలుపు దగ్గరే వుంది. ఎప్పటి నుంచి ఎదురు చూస్తోందో? వీణ చూడగానే రక్తంలో, నరాలలో, మెదడులో, గుండెలో, మనసులో అనిర్వచనీయమైన ఆనందం! నల్లటి వత్తైన జుట్టు మెరుపు చుక్క లాటి ఆమె మోహం పై కప్పు కుంది. అప్పుడు తెలియలేదు అది విషాదపు తొలి మెట్టు అని.

లోపలికి ఆహ్వానించింది...

లోపల రెండు కర్ర కుర్చీలు, ఒక ప్లాస్టిక్ కుర్చీ. పాత కాలపు టీ పాయ్... శబ్దం చేస్తూ ఫేన్ తిరుగుతూ వుంది.

స్టీల్ గ్లాస్ లో మంచి నీళ్ళు తీసుకు వచ్చి ఇచ్చింది వీణ. అమ్మ నీళ్ళు తాగ లేదు. నడుము వంగిన ఒక ముసలాయన వచ్చాడు. 'మా నాన్న.' అంది వీణ. లోపలనుంచి అంత కన్న వంగిన ఒక ముసిలావిడ వచ్చింది... ఆవిడ చేతిలో టీ కప్పులు. 'మా అమ్మ' అంది ఆవిడను చూపిస్తూ. తీక్షణమైన కాంతి వేడిలో పచ్చటి మొక్కలు ఎండి పోతాయి. అలాగే, లేమి అనే వేడికి వయసు, అందం, లాలిత్యం ఇగిరి పోయాయి. వయసు కన్న ముందే ముదిమి వచ్చింది.

అసహనంగా కూచుని వుంది అమ్మ...టీ తాగలేదు. ఎలాగో చిరాకు బయటకు కనపడకుండా నిగ్రహంతో నిర్వహించ గలిగింది. కారులో కూర్చున్న తర్వాత అంది. 'బాగుంది.. బాబూ.. చాలా బాగుంది.' అంది. ఆ మాటల్లో వ్యంగం స్పష్టంగా అర్థమైంది తేజ కు.ఆ రాత్రి నిద్ర పట్ట లేదు. బోలెడంత సిలబస్... చదవాల్సింది చాలా వుంది... రాత్రి హాలులో మాటలు వినపడ్డాయి.

'చూసావా పిల్లని.''ఆఁ.. అయ్యిందీ ఆ భోగం.'పిల్ల బాగుందా?''బాగుంటే చాలా? అదొక్కటేనా? పాత బొళ్ళ కొంప.. అలాగా జనం వుండే బస్తీ. పిల్ల పేరే చిత్రం గా వుంది. వీణ ట. వీణ. మరీ జాణ లా వుంది. మన వెంగళప్ప ని బుట్టలో పడేసింది. గొప్ప ఇంటి కోడలవాలని పేరాశ..'శూలాల్లాటి వెటకారపు మాటలు...'మర్యాదలు?'

'ఆఁ.. ముందు పంపు నీళ్ళు...తర్వాత టీ చూరు నీళ్ళు.''అయితే మన వాడికి జీవితాంత నిరీక్షణ.. వీణ కోసం.'పెద్ద పెట్టున నవ్వులు. 'అంతు లేని నిరీక్షణ. ఇక వీణ, ముసలి, గూని తండ్రీ, చిరుగు చీర తల్లీ, పొగ మంచు లాటి జ్ఞాపకాలే!'

మరొక్క సారి నవ్వులు. జంతువును చంపేటప్పుడు హైనా మృగాలు నవ్వే నవ్వులు. మర్నాడు వీణ కాలేజీ కి రాలేదు. మరో రెండో రోజులూ అదే పరిస్థితి.

నాలుగు రోజుల తర్వాత తేజ వెళ్ళాడు .......రాత్రికి రాత్రి ఎక్కడకో వెళ్లి పోయారుట.మరునాడు కాలీజీ కి ఉత్తరం రాసింది వీణ.'చీకటికి వెలుతురుతో స్నేహం కుదరదు. మన స్నేహం నాకు, మా తల్లి తండ్రులకు, అంధకారం మిగిల్చింది. లేడి పిల్ల, తన తోటిదే కదా అని పులి పిల్ల తో స్నేహం చెయ్య కూడదు. అది ప్రకృతి విరుద్ధం. అందరినీ కలిపేది చీకటి. మళ్ళీ మన కలయిక వుంటే..... అక్కడే.' తేజ కి అర్థం అయ్యింది ఏమై వుంటుందో! దుర్మార్గులు తల్లి తండ్రులు...వీణను బతక నిస్తారా! ఎప్పటికైనా వీణ బ్రతుకు ప్రశ్నార్థకమే !చీకటి అంటే తిరోగ మనమనీ, తిరోగామ వైఖరి అని, వాదించే వాడు తేజ. ' చీకటి అంటే తిమిరం, ఈ 'తి' అనే అక్షరం తో మొదలయ్యే పదాలన్నీ ఈ వైఖరినే సూచిస్తాయని నేను అనుకుంటాను. తిరిపెం (భిక్షాటన), తిట్టు (దుర్భాష), తిక్క (మూర్ఖత్వం), తీట (దురద ), తీపు (సన్నని నొప్పి) ఇలా ఎన్నో.' ఇప్పుడు.. అది మారి పోయింది. చీకట్లు లోకానికి అందానిస్తాయి. చీకటి తన నల్లని చుక్కని నిండు జాబిల్లి మీద కూడా పెట్టింది. చందమామ అందం దానితో ద్విగుణీకృత చీకటిలో సౌందర్యం వుంది. చిరు నవ్వుల పాపాయి పాల బుగ్గల మీద చుక్క బొట్టు, కంటి
పాప, కను బొమ్మలు, మబ్బులు, కాళీయ మర్దనుడూ, కలువలు, చీకటీ అన్నీ నలుపే! నల్లని రంగు బొల్లి రోగాన్ని దరి చేరనీయదు. తీయని గొంతుల కోకిలలు, తళ తళ మెరుపులా నెమలి ఈకలు, తుమ్మెదలు నల్లనివే. నలుపు, చీకటి లేక పొతే మనుషులే లేరు.
మనిషి లేని భూమి కరిగించిన సీసం పొంగే ఎడారే! మిణుగురు పురుగులూ, నల్లటి మేఘాల్లో తటిల్లతలూ, నక్షత్రాల కాంతి, చంద్ర కాంతి అందాలు, చీకటి లేక పొతే ఉండగలవా? ఈ గదిలో, ఈ నిబీడాంధకారంలో నల్లటి మబ్బులు కవోష్ణ జలరాసులను కురుపించాయి.
ఉప్పు సముద్రం చేరని వాన నీరు. ఇంకెందుకు.. ఇదీ 'ఉప్ప'నేగా.. 'చీకట్లు నల్లని కాంతులతో భూమి మీద అడుగు పెట్టాయి. నిశ అనే స్త్రీ భుజాల మీద ఎక్కి, శిరస్సు మీద నిలబడి, నక్షత్రాలనే స్త్రీల చెక్కిళ్ళను స్పృశించి, ఆకాశం లోకి పాకి, చంద్రుని తాకి, కొండలలో దూకి, మెల్లగా భూమి మీద ప్రవేశించింది చీకటి. చీకట్లు లోకానికి అందాన్ని చేకూరుస్తాయి.

చంద్రముఖి ముఖం మీద కస్తూరి బొట్టు పెట్టాయి. నల్లని వంకీల జుట్టు కలిగిన స్త్రీ కనుబోమ్మలనే విల్లు బాణాన్ని తొడిగాయి. కలువ వంటి కను రెప్పల మీద వాలాయి. లేడి కన్నుల వంటి కన్నులు కలిగిన స్త్రీ బంగారు చెక్కిలి మీద అగరు చుక్కని పెట్టాయి. వెండికొండ మీద మన్నులాగా కనిపించాయి. చంద్రుడనే పొలంలో జింక లా తిరిగాయి...' ఏవో పద్యాలు, అర్థాలు, తెరలు తెరలు గా, పీచులు గా పీచులుగా, చెట్ల ఆకుల నీడలో నాట్యం చేసే చీకటి రేఖల్లా సుళ్ళు తిరుగుతూ తన లో కలుసుకుంటున్నాయి. చివరిలో ..'కానుగు చెట్ల నీడల్లో ఒక స్వప్త్న శయ్య మీద ఈ మహాంధకారంలో హాయిగా శాశ్వతంగా నిద్ర పోవడంలో మనస్సు శాంతి పొందింది.' 'ఎన్నో నాళ్ళ క్రితం నా కోసమే రాసావా .. నాకు చల్లని కానుగ చెట్ల నీడల్లో సేద తీరాలని వుంది. ఇక నిరీక్షించే ఓపిక లేదు. వీణ లేని బతుకు నాకొద్దు. నేను పిచ్చి వాడిననీ, లోక శత్రువుననీ అననీ! ఈ వస్తు మాయ ప్రపంచంలో నాకు చోటు లేదు. .. ఇప్పుడు హాయి గా వుంది. ప్రశాంతంగా వుంది. చుట్టూ చీకటి దట్టంగా అలుముకుంటూ వుంది. భూమ్యాకర్షణ శక్తి అనే అవరోధం లేదు. శరీరం, మనసు తేలిక పడుతూ వుంది. లోకమా.. నన్ను క్షమించు. నన్ను అనుసరించకు. నా లా చీకటిని ప్రేమించకు.. చీకటిలో కలవాలని అనుకోకు.' భళ్ళున తలుపులు బద్దలయ్యాయి.


'బాబూ! ఇలా అయి పోయావేమిట్రా?.. ఇలా అవుతుందని అనుకోలేదే?' తేజ శరీరాన్ని ఒడి లో తీసుకుని ఏడుస్తూ వుంది తల్లి. 'తమ్ముడూ ? ఎవత్తిరా ఆ రాక్షసి? నీ ప్రాణాలు తీస్తోంది.' అక్క అక్కసుతో తిడుతూ వుంది. ఆ తిట్లు తేజకి కోపం తెప్పించ లేదు. 'తేజా! డబ్బు తో అన్నీ కొన గలననుకున్నాను. అది తప్పని తెలిసింది.' మనసులో అనుకుంటూ తేజ దగ్గరగా వచ్చాడు తండ్రి. ఆయన కాలు తగిలి సీసా దొర్లుకుంటూ దూరంగా వెళ్లి పోయింది. దూరంగా వెళ్లి పోయింది. వెళ్లి...పోయింది.

[k3vv3]

వంశీమోహనం - నాగమంజరి గుమ్మా


"మోహనా" గుసగుసగా పిలిచాడు వంశీ. "ఊఁ" పలికింది మోహన "ఇటు చూడు" కాటుక దిద్దిన వాల్చిన కనురెప్పలు పైకెత్తి సిగ్గుగా చూసింది మోహన. "అందాల వదనమ్ము అలివేణి అధరమ్ము నల్లని కనుదోయి నాకుముద్దు" ఆ మూడింటికి మూడు ముద్దులు అంటూ మోహన ముఖాన్ని తన చేతిలోకి తీసుకొని సున్నితంగా చుంబించాడు వంశీ. "నునుపైన చెక్కిళ్ళు నువ్వు పూ నాసిక చిట్టి చుబుకముల చేతు ముద్దు" మళ్ళీ మరో మూడు ముద్దులు ఉహు నాలుగు… "లెక్క తప్పారే" "చెక్కిళ్ళు రెండు కదా" "శ్రీకారమును బోలు చెవులు రెండింటికి ముంగుర్ల కిత్తును మరొక మూడు" "ఊఁ" "కంఠ సీమ కొక్కటి కటి సీమ కొక్కటి కరములు పదములు కాచె నాల్గు" "కనుల కనిపించు అందాల కాంచినాను ముద్దు ముద్దుగా మురిపాల ముద్దులిస్తి భాను గాంచని పరువాల బయలు పరచు సఖియ దాసుడౌదు నిజము జన్మవరకు" కురులను తప్పించి మెడ వెనుక ముద్దు పెట్టాడు. మోహన అరచేతులు తన చేతులతో పట్టుకొని కనులపై ఉంచుకున్నాడు వంశీ. వంశీ ఒక్కొక్క చేష్ట ఒక్కో మెట్టుగా పరవశింపజేయగా అదిరే తన అధరాలతో వంశీ పెదవులు అందుకుంది. తేనెలూరే అధరాలు అందగానే అరచేతులు విడిచి చిక్కిన నడుమును చేత చిక్కించుకున్నాడు. "వదలరా బాబూ… ఒక్కడివే కూర్చుని నిద్రపోతున్నావని జిలేబి నోటికి పెట్టి నిద్రలేపుదామనుకుంటే నన్ను నీ దగ్గరకు లాక్కుంటావేం?" నెత్తి మీద తట్టాడు వంశీ స్నేహితుడు విశ్వం. గబుక్కున కళ్ళు తెరిచి విశ్వాన్ని వదిలేసాడు వంశీ. "మామూలుగా లేపొచ్చు కదరా… జిలేబి నోటికి ఇస్తే మోహనే అనుకున్నాను" సర్దుకుంటూ చెప్పాడు వంశీ. "సర్లే.. సంగీతం మాష్టారి అమ్మాయికి, సాహిత్యం చదువుకున్న నీ మోహనకి, రాత్రంతా పద్యాలు చెప్తూ కూర్చుంటావా ఏమిటి? ఇక్కడే వదిలేస్తే నీ బుర్రలో యతులు, ప్రాసలు, గణాలు తిరుగుతాయి కానీ అలా ఊరు చూసి వద్దాం పద. పల్లెటూరు చాలా బాగుంటుందట. నేను సాయంత్రం వెళ్లిపోతాను." బలవంతంగా వంశీని బయలుదేరదీసాడు విశ్వం. 
******** 
మోహనను తొలిసారి నన్నయ విశ్వవిద్యాలయం లో ఒక కార్యక్రమంలో పత్ర సమర్పణకు వెళ్ళినపుడు చూసాడు వంశీ. అప్పుడు తను "నన్నయ నుండి నేటి వరకు పద్యం ప్రయాణం" అనే అంశంపై పత్రసమర్పణ కోసం వచ్చాడు. మోహన "శ్రీనాధుని కవిత్వంలో సీసపద్యం" అనే అంశంపై పత్రసమర్పణ చేసింది. మోహన తర్వాత పేరు తనది. కానీ మోహన రూపమే తప్ప, ఆమె చెప్పినదేదీ తలకు లెక్కలేదు వంశీకి. తన పత్ర సమర్పణ ఎలా చేసాడో కూడా జ్ఞాపకం లేదు. అందరివి అయ్యేవరకు అక్కడే కూర్చుని శ్రద్ధగా వింటూ, అవసరమైన విషయాలు రాసుకుంటోంది మోహన. కార్యక్రమంలో చివరి వ్యక్తి మాట్లాడడం పూర్తి కాగానే, లేచి తనవైపుకు రావడం గమనించి ఆశ్చర్యపోయాడు వంశీ. "నమస్తే అండీ, నా పేరు మోహన. ఇందాక మీరు 'నన్నయ నుంచి నేటివరకు…' పత్ర సమర్పణ చేసారు కదా, నేను మొదటి రెండు నిమిషాల విషయం సరిగా వినలేదు. మీ దగ్గర మరొక ప్రతి ఉందా? ఉంటే ఇవ్వగలరా?" పత్ర సమర్పణ అవగానే అది అక్కడి వారికి ఇచ్చేస్తారు… అందుకే మోహన "మరొక ప్రతి ఉందా?" అని అడిగింది. "అలా బయటకు వెళదాం రండి" అని చెప్పి, దారి తీసాడు వంశీ. బయట చెట్టు కింద ఉన్న బెంచీ వైపు వెళ్లి కూర్చున్నారు "నా పేరు వంశీ. నా దగ్గర వేరొక ప్రతి ఇక్కడ లేదు. నేను రాసిన విషయం ప్రతి ఒక్క అక్షరం నాకు గుర్తుంది. మీరు ఎక్కడ నుండి మొదలు పెట్టేరో చెప్పండి, నేను ఆ ముందరి ఖాళీ పూర్తిచేస్తాను" అన్నాడు వంశీ. మోహన తను రాసింది చూపించింది. ముందు వినలేకపోయిన అంశాలను వివరించాడు వంశీ. ఆకుపచ్చని లంగా జాకెట్టు, మిరపపండు రంగు వోణి, చెవులకు లోలాకులు, పొడుగాటి జడ.. మోహన… పేరుకు తగ్గట్టు మోహనంగా ఉంది. యధాలాపంగా అడిగినట్లు సాయంత్రం ఏ రైలుకు వెళ్తోందో కనుక్కున్నాడు. తాను వెళ్లే రైలే. కానీ బోగీలు వేరు. ఏదైతే ఏం? స్టేషన్ వరకు కలిసే వెళ్లారు. 'చదువు ఆంధ్రా విశ్వవిద్యాలయం లో ఎం. ఏ తెలుగు మొదటి సంవత్సరం. విశాఖపట్నం పక్కనే ఉన్న పల్లెటూరులో నివాసం. తండ్రి సంగీత విద్వాంసుడు. అందుకే కూతురి పేరు మోహన. తండ్రి కీర్తనలు పాడటమే కాకుండా భావగీతాలు కూడా రచిస్తారు. ఆసక్తి గల కొద్దిమంది పిల్లలకు, పెద్దలకు ఇంట్లోనే తరగతులు నిర్వహిస్తూ ఉంటారు.' అదీ ఆ సాయంత్రం రైలు వచ్చేలోపల మోహన నుంచి సేకరించిన వివరాలు. వంశీ ప్రభుత్వ కళాశాల లో తెలుగు అధ్యాపకునిగా పనిచేస్తున్నాడు. అప్పుడప్పుడు పద్యాలు, కథలు లాంటి సాహిత్య ప్రక్రియలు కూడా చేయడం, అవి పత్రికలకు పంపితే అచ్చుకావడం కూడా జరిగింది. మోహన రూపం, చదువు, కుటుంబ నేపధ్యం బాగా నచ్చాయి వంశీకి. ఇంటికి వెళ్ళగానే తల్లిదండ్రులకు మోహన విషయం చెప్పాడు. వాళ్ళు కూడా మరేమీ ఆలోచించకుండా వెంటనే మోహన తల్లిదండ్రులను సంప్రదించడం ఇరువర్గాలకు అంగీకారం కుదరడంతో నిశ్చయ తాంబూలాలు పుచ్చుకోవడం జరిగిపోయాయి. మోహన చదువు అయ్యేవరకు పెళ్లి వద్దని వంశీ చెప్పడంతో ఆగేరు. అప్పుడప్పుడు కళాశాల గ్రంథాలయంలో కలుస్తూ ఉంటారు మోహన, వంశీ. లేదా వంశీ వాళ్ళింటికి మోహన, మోహన ఇంటికి వంశీ వచ్చిపోతూ ఉంటారు. అభిప్రాయాలు తెలుసుకోకుండా, అపరిచితుల్లా పెళ్లి చేసుకోవడం నచ్చలేదు వంశీకి. అందుకే పెద్దలచే కుదర్చబడిన ప్రేమ పెళ్లి చేసుకోవాలనుకున్నాడు. పెద్దవారి అనుమతి తోనే సినిమాలకు, షికార్లకు వెళ్లేవారు. మొత్తానికి మోహన చదువుకు ఆటంకం లేకుండా మంచి మార్కులతో పాసయింది. ఆ నెలలోనే పెళ్లి ముహూర్తం కుదిరింది. మోహన అందం ఎంత కవ్విస్తున్నా, మనసును అదుపులో పెట్టుకొని, ఆ రోజు కోసమే ఎదురు చూసాడు వంశీ. ముందు రోజు రాత్రి ఏడు గంటలకు వంశీ మోహనులకు పెళ్లి అయ్యింది. ఈ రాత్రికే శుభకార్యం ఏర్పాటు చేశారు. ఉదయం నుంచి అటు ఇటు తిరిగి అలసిపోయిన కొత్త జంట భోజనాలయ్యాక ఎవరింట్లో వారు హాయిగా సాయంత్రం వరకు నిద్రపోయారు. ఇంతలో పెళ్లికి వచ్చిన స్నేహితుడు విశ్వం వచ్చి వంశీని నిద్రలేపేసాడు. అనుకున్న సమయానికి పెద్దలందరూ చేరి, మోహన, వంశీలతో పూబంతులాట ఆడించారు. కొన్ని నాణాలు వంశీ చేతిలో పోసి, గుప్పెట నిండా తియ్యమని అవి సరి సంఖ్యలో ఉన్నాయో, బేసి సంఖ్యలో ఉన్నాయో మోహనతో చెప్పించారు. మోహన కొంగులో పువ్వులు, ద్రాక్షపళ్ళు పోసి, మోహన దోసిటిలో తీసుకున్నది పండో పువ్వో వంశీతో చెప్పించారు. ఇంకా ఏవో అనేక ఆటలు ఆడించి, దంపతులకు తాంబూలాలిప్పించి, వారిలో బెరుకు పోగొట్టి, గదిలో పాలు, పళ్ళు పెట్టి బయటకు వచ్చి తలుపేశారు. తనుకూడా లోపల గడియ పెట్టి, మోహన వైపు చూసాడు వంశీ. పాలకడలిలో నుంచి వచ్చిన లక్ష్మీదేవి లా ఉంది మోహన. తెల్లని చీరలో మెరిసిపోతోంది. మెడలో పచ్చగా తాళిబొట్టు, నల్లపూసలు, ఒక హారం. చెవులకు లోలాకులు, చేతులకు పెళ్లిగాజులు, తలనిండా పూలు. పెళ్లిలో వేసిన నగలు, అలంకారాలు లేవు. నిత్యం పలకరించుకునేవారే అయినా ఎందుకో మూగబోతున్నట్లుగా ఉంది. చల్లని వాతావరణం వేడెక్కిస్తోంది వంశీని. "మోహనా" పిలిచాడు వంశీ. "ఊఁ" ఆ పలకడంలో తానాశించిన మాధుర్యమో, నిత్యమూ వినే స్వరమో లేదు… సంకోచం, బిడియం కనబడుతున్నాయి. తొలిరేయి సిగ్గు అనుకున్నాడు. మోహన చేతిని తనచేతిలోకి తీసుకున్నాడు. ఎన్నోసార్లు సినిమాకి వెళ్ళినపుడు, గ్రంథాలయంలో మాట్లాడుకునేటపుడు కూడా అలా మోహన చేయి తన చేతిలోకి తీసుకునేవాడు వంశీ. కానీ ఇప్పుడు మోహన చేయి కంపిస్తోంది. అంత శీతల వాతావరణం లో కూడా చిరు చెమటలు పట్టాయి మోహన నుదుటిపైన. "మోహనా, కూర్చో.. ఇదిగో పాలు తాగు" గోరువెచ్చని పాలు మోహన నోటికి అందించాడు. కొంచెం తాగి పక్కన పెట్టేసింది మోహన. "మోహనా! ఏమైనా ఇబ్బందిగా ఉందా? మీ అమ్మగారిని పిలవనా?" అడిగాడు వంశీ. తల అడ్డంగా ఊపింది. "మరి? తలనొప్పిగా ఉందా?" "ఉహూ… భయంగా ఉంది" చెప్పింది మోహన. ఆశ్చర్యపోయాడు వంశీ. "నా దగ్గర భయంగా ఉందా?" "ఉహు.." "రెండేళ్ల నుంచి కలిసి తిరుగుతున్నాం కదా… ఇప్పుడెందుకు భయం?" "ఏమో" "సరే! పడుకుంటావా?" "ఊఁ" "నిన్ను ముట్టుకోవచ్చా? దానికి కూడా భయమేస్తుందా?" గుసగుసగా అడిగాడు వంశీ. తల వంచుకునే తలూపింది మోహన. దగ్గరగా పొదువుకున్నట్లు పట్టుకొని మంచం దగ్గరకు తీసుకువచ్చి, ఒక్క ఉదుటన నడుం కింద ఒక చేయి పెట్టి, పైకి లేపి మంచంపై పడుకోపెట్టేసాడు. ఎగిరిపడి గుండెల మీద చేయి వేసుకుంది మోహన. నవ్వేసాడు వంశీ. "పిచ్చీ … పడుకో" అన్నాడు. పక్కనే పడుకుని ముంగురులు సవరించాడు. పెదవులపై మీటాడు. పెదవులు వణుకుతున్నాయి. గోరింటతో ఎర్రగా పండిన వేళ్ళను ముద్దాడాడు. ఎటువంటి స్పందనా కనిపించలేదు మోహనలో. వంశీవైపు తిరిగి కళ్ళుమూసుకుని ఉంది. లేచి పారాణి పాదాల వైపు చూసాడు. పచ్చగా పసుపు రాసిన పాదాలు, అంచులకు పారాణి పైన సన్నని పట్టీలు, ఆపై పూల అంచు గల తెల్లని చీర… తమకం ఆపుకోలేక పాదాలపై ముద్దు పెట్టాడు. పాదాలు వెనక్కు తీసుకుంది మోహన… చిన్నగా నిట్టూర్చి, మళ్ళీ మోహన పక్కన మేను వాల్చాడు. నడుంపై చేయివేసి దగ్గరకు లాక్కుని హత్తుకుని పడుకున్నాడు. అడ్డుచెప్పలేదు మోహన. మర్నాడు అందరూ కలిసి విశాఖపట్నం వెళ్లిపోయారు. అక్కడ శ్రీ సత్యనారాయణ స్వామి వారి వ్రతం చేసుకున్నారు. ఆ రాత్రి కూడా అలాగే గడిచిపోయింది. మూడవనాడు మళ్ళీ అందరూ యానాళ్లకు మోహన పుట్టింటికి వచ్చారు. సాయంత్రం ఏదో పని ఉందని మోహన, వంశీ ఇద్దరూ విశాఖపట్నం వచ్చారు. హఠాత్తుగా మబ్బులు పట్టి వేసవికాల వర్షం మొదలైంది. వంశీ కుటుంబం అంతా పల్లె లోనూ, వీరిద్దరూ ఇక్కడ ఉండిపోయారు. తల్లిదండ్రులకు ఫోన్ చేసి, వర్షం కారణంగా రాలేకపోతున్నామని, వారందరినీ మర్నాడు ఉదయం రమ్మని, కంగారు పడవద్దని, ఇంటికి చేరుకున్నామని చెప్పాడు వంశీ. వరండాలో వర్షాన్ని చూస్తూ కూర్చున్నాడు వంశీ. మోహన వంటింట్లోకి వెళ్లింది. వంశీ వెనకాలే వచ్చి, నడుంపట్టుకుని, ఒక చేత్తో నోరు మూసి, గోడకి అదిమిపెట్టాడు. మోహన తోసేయబోతూ ఉంటే, తన పాదాలతో మోహన పాదాలు నొక్కిపెట్టాడు. ఆధారాలు అందుకోబోతూ ఉండగా ఎలాగో చేయి తప్పించి వంశీని ఒక్క ఉదుటన తోసేసింది. స్టౌ అరుగు మీద ఉన్న నీళ్ల గిన్నె కిందపడి పెద్దగా చప్పుడయ్యింది. "ఏమిటయ్యింది మోహనా?" అంటూ లోపలికి వచ్చాడు వంశీ. "అబ్బే ఏమి లేదు. చేయి తగిలి గిన్నె కిందపడింది. అంది మోహన. తెప్పరిల్లి, ఇంకా ఆలస్యం చేయకూడదని, ఊహలు నిజమయ్యే ప్రమాదం ఉందని గ్రహించింది మోహన. గబగబా బజ్జీలు వేసి వేడిగా తీసుకువచ్చి వంశీకి అందించింది. "పాటలు వింటూ, బజ్జీలు తింటూ, వర్షాన్ని చూస్తుంటే బావుంది కదూ" అన్నాడు వంశీ. వర్షం వలన తొందరగా చీకటైపోయినట్లు అనిపించింది. లోపలకి వెళ్లి, వంట చేసి వంశీని పిలిచింది మోహన. వంశీ, మోహన కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనం చేశారు. వంట చాలా బాగా చేసింది మోహన. కాసేపు మళ్ళీ వర్షాన్ని చూస్తూ కూర్చున్నారు. దాదాపు నాలుగు గంటలు కురిసింది.. ఇప్పుడు జల్లుగా మారింది. ఏవేవో మాటలు… మధ్యలో మౌనాలు… బాగా తిన్నాడేమో వంశీకి ఆవలింతలు వస్తున్నాయి. లేచి గదిలోకి నడిచాడు. పక్కపై వాలబోతుంటే మోహన స్నానాల గది వైపు చూపించింది. "ఇప్పుడా" అన్నాడు వంశీ… "తప్పదు" అంది మోహన. తువ్వాలు భుజంపై వేసి, స్నానాలగదిలోకి నెట్టింది. "బట్టలు బయటే పెట్టాను. వచ్చి కట్టుకోండి" అని చెప్పి, గదిలో గబగబా సర్ది, వేరే గదిలోని స్నానాల గదిలోకి స్నానానికి వెళ్ళింది మోహన. స్నానం చేసి వచ్చి గదిలో చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు వంశీ. మంచంపై తెల్ల దుప్పటి. పక్కనే బల్లమీద తమలపాకు చిలకలు, పళ్ళు, పాలు… "అబ్బో!" అనుకున్నాడు. ఇంతలో మోహన తెల్లచీరలో వచ్చింది. "ఏయ్ ఏమిటిది?" అన్నాడు ఉత్సుకతగా…. "భయం పోయిందా?" "ఊఁ, కానీ భయం కాదు… అప్పుడు అందరిలో సిగ్గు… అలా చెప్తే మీరు వదలరు. అందుకే భయం అన్నాను" "అమ్మదొంగా" "ఊఁ" అరచేతులతో ముఖం కప్పుకుంది మోహన. "నాకు వేడిగా ఉంది" అన్నాడు వంశీ. "అదేంటి ఏసీ ఇంకా చాలలేదా?" గబుక్కున చేతులు ముఖం మీద నుండి తీస్తూ అడిగింది మోహన. "గదిలో వేడి కాదు, గుండెల్లో వేడి" మోహన చేయి పట్టుకుని, తన గుండెల మీద ఉంచుకొని చెప్పాడు. ఇద్దరూ కలిసి మంచంవైపు నడిచారు. పాలు పంచుకున్నారు. పండు కొరికి ఇచ్చాడు వంశీ. తానో ముక్క కొరికింది మోహన. తమలపాకు చిలక చిటికెన వేలితో అందించింది. నగుమోము చూడ ముద్దౌ మగనికి తమలపు చిలుకలు మడువగ ముద్దౌ సొగసులు పరువగ ముద్దౌ మగటిమి చూడ తొలిరేయి మగువకు ముద్దౌ గుసగుసగా వంశీ చెవిలో చెప్పింది మోహన.. "అమ్మో గడుసు పిల్లా… నన్నే మించిపోయావే" అలాగే మోము పట్టుకుని పెదవులు అందుకున్నాడు. తమకపు టధరాలు ఒక్కటయ్యాయి. వంశీ వేళ్ళు మోహన జుట్టు కుదుళ్లను పట్టుకున్నాయి… మోహన గోళ్లు వంశీ వీపుపై నెలవంకలు చిత్రించాయి. వంశీ లాల్చీ, మోహన చీర ఎలా వేరుపడ్డాయో తెలీదు. వంశీ మోహన అధరాలు వదలి నుదురు, నాసిక, చెక్కిళ్ళు ఇలా వరుసగా ముద్రలు వేస్తూ వస్తున్నాడు. పరువాలు బిగుసుకుంటున్నాయి. మోహన తనువు సుమధనువు అయ్యింది. వంశీ వేళ్ళు మోహన నడుం పై నాట్యం చేసాయి. మోహన కళ్ళు అరమోడ్పులయ్యాయి. నాభిలో మాణిక్యాన్ని నాలుకతో అందుకున్నాడు వంశీ. ఒళ్ళంతా వయ్యారి కోట అయ్యింది. మరి కొంచెం కిందకి జరిగాడు వంశీ… మోహన గొంతులో కలకూజితాలకు బయటి నుంచి కోకిల బదులుగా కూసింది. వంశీ శిఖరాగ్రాలకు, పాతాళానికి ఒకేసారి ముప్పేట దాడి జరిపాడు. కాసేపటికి ముందు వెనుకలుగా ఇద్దరినీ విజయం వరించింది. పానుపుకు వసంతాభిషేకం జరిగింది. రాత్రి వానకి తడిసిన మొక్కలు ఉదయాన్నే తాజాగా సుమబాలల నందిస్తే, తుమ్మెదలు మోహనరాగంలో వంశీరవాన్ని ఆలపిస్తూ పదే పదే తేనెలు గ్రోలుతూ పూల చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. ****

[k3vv3]

చిలిపి మాలతి - అమ్జద్

అది చలి రాత్రి. శరీరం లో చలి చొఛ్చుక పోతూండగ వెచ్చదనం కోసం దుప్పట్లో జొరబడ్డాను. శ్రీమతి ఎదమరచి నిద్ర పోతోంది. చదువుతూ నిద్రపోయే అమె అలవాటును గుర్తు చేసుకొంటూ బెడ్ ల్యాంప్ ఆర్పేశాను. పడక గదిలో కొన్నిక్షణాల వరకు చిమ్మ చీకటి, కండ్ల కెదురుగా ఏది కానరాకుండా. ఆ తర్వాత చుట్టు ప్రక్కల దేదీప్యంగా వెలుగుతూన్న స్ట్రీట్ ఫ్లోరోసెంట్ విద్యుత్తు దీపాల వెలుగు ప్రాకుకొంటూ అద్దల కిటికిల్లోంచి దూరిపోతాయి. అవి కిటికి తెరలను తొలగించుకొంటూ కాంతిపుంజాలు మా గది లోని నాలుగు గోడల మధ్యకు వచ్చి బంధించబడ్డాయి. ఫలితంగా గదిలో ఉన్న ఒక్కొక్క వస్తువును తేలికగా చూడగలుగుతున్నాను. శ్రీమతి గాఢ నిద్రలో ఉంది తన అందమైన మొహంతో.అమె మొహం పై చిందర వందరగా పడి ఉన్న ఉంగరాల ముంగరులు. నుదురు పై పెట్టుకొన్న నక్షత్రం ఆకారం లో ఉన్న స్టిక్కరు. అది వెలుగుతూంది తెలుగు వెలుగులా!
ఎద సంపద పిచ్చెక్కించేది గానే ఉంటుంది. పెండ్లై సంవత్సరం కావస్తూన్న మొదటి రాత్రి లాగే ఉంటుంది. మాలతి తన శరీర ఆరోగ్యం గురించి బాగా శ్రద్ద తీసుకొంటుంది. నడుం పిడికెడే! తీసుకునే భోజనం లో క్రొవ్వు పదార్ధాల శాతం బాగా స్టడీ చేసి కాని మరీ గొంతులోకి దింపుకోదు!
ఆ మధ్య 'నీ బొడ్డు చూస్తే పట్ట పగలు కూడా నాకు పిచ్చెక్కుతుంది!?' అని అంటే ఆ రోజు నుంచే నాకు బొడ్డు కనిపించకుండా చీర పైట తో కప్పేసుకొని, ఆది వారాలతో సహా పండుగ రోజులలో ఇంట్లో ఉంటే నా నుంచి తప్పుకొంటు తిరిగేది! ఒంటరిగా దొరికేది కాదు. పొద్దస్తమానం అమ్మ దగ్గరే ఉంటుండేది. ఆమేకు లేని పోని సేవలు చేసుకొంటూ. నా శ్రీమతి మా అమ్మ తలలో నాలికైంది. నేనేమో నా నాలికలోంచి శృంగార రసాన్ని జార విడుచుకొంటు కాలు కాలిన పిల్లిలా...నేను తగిన సమయం కోసం ఇంట్లో తిరుగుతూంటే తనేమో నన్ను తన దారిలొ అడ్డు వచ్చిన నల్ల పిల్లి లాగా చూసేది! అమ్మ ఓ కంట మా ఇద్దరి వ్యవహారాన్ని కనిపెట్టిన చిరు నవ్వులతో తన మొహాన్ని కొంగులో దాచుకునేది.
తెల్లారితే పండుగ కదా పండుగ అడ్వాన్స్ గా కనీసం ఓ గట్టి ముద్దు కుడా పెట్టు కోనివ్వ లేదు. 'రాత్ ఖతం...బాత్ ఖతం' కానీ నన్ను చూపులతో, వయ్యారాలు వలక బోస్తూ, కులుకుతూ నడుస్తూ వెనుకకు తిరిగి విశాలమైన తన కండ్ల తో బాపు బొమ్మలా తన కంటి కొనుకుల్లోచి నన్ను కవ్విస్తూ, గల గల నవ్వుతూ ఈ గదిలో నుంచి హాలు లోకి, అక్కణుంచి పెరట్లోకి మళ్లీ పక్కింటి బామ్మతో తన కోకిల లాంటి కంఠ స్వరం తో ఆమే బాగోగులను అడిగి నా చెవుల్లో తన మధుర కంఠవాణి నా గూబకు మాత్రం
ముద్దుల వర్షం కురిపించేది. నేను మాత్రం అప్పుడే అర విచ్చుకున్న ఆమె లేత గులాబి పెదవుల రేకులను చుంబించాలని తహ తహ లాడి …చివరికి...సొమ్మసిల్లి , ఆమే అమ్మగారు ఏదో సందర్భం లో ఇచ్చిన వెండి చెంబు లోనుంచి పచ్చి నీళ్లే తాగాను!
"మనకు పెండ్లి అయిందిగా. మూడు ముళ్ళేసాను. మంగళ సూత్రం కట్టాను. శోభనం కూడా అయింది. మరింకెందుకీ దూరం? వచ్చి నా గుండేలకు హత్తుకో రాదు. మంచి సమయముంది, సరైన సందర్భం కూడ ఉంది. పైగా సంక్రాంతి పండుగ కూడా ఉంది." అని అన్నాను ఆమెకు దగ్గరగా వెళ్లుతూ.
"మీరు చెప్పినదంతా కరక్టే! మీరు నా గుండేలోనే ఉన్నారుగా. దూరంగా ఏక్కడ ఉన్నారు?" లాగి ఓ లాజిక్ బాణం వదిలింది నా పై.
చిన్నప్పట్నుంచి మాలతిని నేను చూస్తున్నాను. ఆమె నన్ను చూస్తున్నది. అలా ఒకరినొకరం చూసుకొంటూనే పెండ్లి ఈడు కొచ్చేసాం. ముసి ముసి నవ్వులతో పాటు దొంగ చూపులో ఓర చూపులో మరింకేలాంటో చూపులతోనో ప్రేమలో ప డ్డట్లై పోయాం!
“లంగా జాకెట్ లో బాపు గారి బొమ్మవి, సిల్క్ చీరె లో రవి వర్మ గారి మాట్లాడే వర్ణ చిత్రానివి. శల్వార్-కమీజ్ లో హూస్సెన్ గారి చిలిపి కులిచెవి!" రెండు చేతులు జోడించి, ‘మరేమి చెప్పకండి ఇలాగే బాగున్నాను’ అని అంది మాలతి సైగలతో.
"ఏం సిగ్గుపడుతున్నావా?"
"కాదు...గర్వ పడుతున్నాను. ఇంకే విధంగానైన పొగుడుతారేమోనని....?" ఆగి పోయింది సందేహం పడుతూ మాలతి.
"అసలు విషయానికి ఇంకా రానిదే...అల వంకలు తిరిగి పోతావెందుకు? “ నాలో చిలిపి కృష్ణుడు పిల్లనగ్రోవి ఊదాడు.
“మీ మాటల మర్మం నాకు తెలియనిది కాదు షో గ్గాడా!" అంటు కిల కిల నవ్వింది ముత్యాల పండ్ల వరుసల వెనుక తమలపాకు కాడలాంటి నాలుకను కనిపించి కనపడకుండా ఆడిస్తూ.
నేనేమి చెప్పబోతున్నానో అప్పుడే పసి గట్టి పర్షియన్ లాంటి తన ముక్కును ఎగురేస్తూ , "మీకిష్టమైన మల్లె మొగ్గల మాల తురుంకోవడానికి వేళా అయింది!" అని అంది నాటక ఫక్కిలో మాలతి.
“ ‘నీకు' అని అనలేవ!"
"అది మన పెండ్లి తోనే చెల్లై పోయింది." అంటు నేను చెప్పబోయే విషయాన్ని వినకుండానే తుర్రున ఇంట్లోకి పారిపోయింది, నవ్వుకొంటు.
‘అంతంత మాత్రం బట్టలేసుకుంటే అజంతా శిల్పం లా ఉంటావని, అచ్చాదన లేకుండా ఉంటే ఖజరాహు బొమ్మ లాగుంటావని చెప్పే చాన్స్ ఇవ్వకుండానే, అర్ధమై పొయినట్లు!
***
అమ్మ పూజ గదిలోనుంచి వంట గదిలో కొచ్చేవరకు మాలతిని వెంటాడొచ్చు!? సిం హం లేడి పై లఘాహించినట్లు.
రాత్రి శృంగారం సరే. అదే ఉదయం ఎందుకు కాకూడదు?
దేవుడు నా ప్లాన్ ను నేరవేర్చాడు. వంటగదిని ఆనుకునే ఉన్న గది మా బెడ్ రూం.
మంచి నీళ్ల కోసమని వంటగదిలో ఉన్న ఫ్రీజ్ తెరచి గాజు సీసా లోనుంచి గ్గ్లాసులో నీళ్లు పోసుకొంటున్న తరుణంలో, వెనుక నుంచి కాళ్ల సవ్వడి లేకుండా అమాంతంగా మాలతిని కరచి పట్టుకున్నాను. అమె 'అమ్మా..'అని నోరు తెరవక ముందే ఓ చేత్తో ఆమె నోరు మూసి, 'నా దప్పిక తీర్చందే నీ దప్పిక నెలా తీర్చుకోనిస్తాను?' అంటూ రెండు చేతుల్లో బంధించి గప్ చిప్ గా మా బెడ్ రూం లోకి ఎత్తుకొని పోయాను మాలతిని.
"ఎంతకైనా తెగినోళ్ళు మీరూ!" అంటూ చిరునవ్వుల మధ్య మెలికలు తిరగ సాగింది మాలతి.
*****

[k3vv3]

అనూఢ (శృంగార కథ) - చెన్నూరి సుదర్శన్

 
 
ఈమధ్య హారతి ఉదరభాగంలో దినం, దినం మార్పు కనబడుతోంది. బ్రా హుక్స్ పట్టడం లేదు. జాకెట్లు తమ నిస్సహాయతను వ్యక్త పరుస్తున్నాయి. కడుపు మీదకు కట్టుకున్న చీర కనికరం లేకుండా నాభి కిందికి జారిపోతుంది.
అనుభవజ్ఞురాలైన ఆశమ్మ ఓరోజు హారతిని నిలదీసింది.
“నీ అనుమానం నిజమే..” అని చాలా కూల్‍గా సమాధానమిచ్చింది హారతి.
ఆకాశం దద్దరిల్లేలా అరుస్తూ.. తారాజువ్వలా హారతి పైకి ఎగిసింది ఆమె మారు తల్లి ఆశమ్మ. ఆమె విశ్వరూపం చూడడం అదే మొదటిసారి.
“అవును నిజమే.. ఏంచెయ్యమంటావ్..? నేనేమైనా మొల్లినా? నాకు పెళ్ళి అయితేనే గదా..చెల్లికి పెళ్లి అయ్యేది. నాకు పెళ్ళి గాకుండా అడ్డుకుంటున్నావ్. నేనూ చీమూ నెత్తురు ఉన్న మనిషినే.. ఉప్పూ, కారం తింటున్నా.. నాకూ కోర్కెలుండవా?” అంటూ తొలి సారిగా ఆశమ్మ మీదకు ఎదురు దాడికి దిగింది హారతి. “ఎప్పుడైనా మాసుఖం గూర్చి ఆలోచించావా? ఎక్కడ పెళ్ళిళ్ళు చేసుకొని వెళ్ళి పోతే అనాధనై పోతానేమోనని వక్రంగా ఆలోచిస్తునావు. మమ్మల్ని డబ్బు సృష్టించే యంత్రాలుగా చూస్తున్నావే గాని ఆత్మీయతలు, అనురాగాలు పంచుతున్నావా? మా అమ్మా, నాన్న ఉంటే మాకీ దుర్గతి పట్టేది కాదు” అంటూ వాపోయింది. “ఇలాగే నాస్నేహితురాలు ఒకరు సరియైన వయసులో పెళ్ళిగాక, కోర్కెలను అదుపులో పెట్టుకోలేక పిచ్చిదై పోయి చచ్చిపోయింది. నా కలాంటి చావు రాకుండా ఉండాలని ఈనిర్ణయం తీసు కున్నాను” అంటూ వివర్ణమైన ముఖంతో హారతి అలా ఫైరయ్యే సరికి ఆశమ్మ నిర్ఘాంత పోయింది.
“కాని యిదేం పద్ధతే..! పెళ్ళీ, పెటాకులు లేకుండా కడుపు తెచ్చు కోవడం.. మేము వీధిలో తలెత్తుకొని తిరగాలా వద్దా ఎంత అప్రతిష్ట? హవ్వ.. హవ్వ..” అంటూ ఆశమ్మ నోరు బాదుకో సాగింది.
“పెళ్ళి కాలేదని ఎవరన్నారు?” తల ఎగరేసింది హారతి. మెడలోని మంగళ సూత్రాన్ని తీసి చూపించింది. ఆశమ్మ అవాక్కయ్యింది.
***
‘తలనిండ పూదండ దాల్చిన రాణీ.. మొలకా నవ్వులతోడ. మురిపించబోకే..’ అనే దాశరథి గీతాన్ని అలనాటి మధుర గాయకుడు ఘంటసాల ఆలపించినట్లు నగు మోముతో ముందర నిల్చున్న మధుకర్ ను చూడగానే హారతి మనసాగలేదు. ఒక్క ఉదుటున వెళ్ళి అమాంతంగా కౌగిలించుకుంది.
“ఏయ్.. మెల్లిగా. నీ దూకుడుకు కాస్తా కళ్ళెం వేయి. నువ్వసలే ఒఠ్ఠి మనిషివి గూడా గాదు.. మన మధ్య బిడ్డ నలిగి పోడూ..!” అంటూ సున్నితంగా హెచ్చరించాడు మధుకర్.
చిరునవ్వుతోనే సమాధానమిచ్చింది హారతి.
హారతి తల లోని మల్లె పూలు మధుకర్ మతి పోగోడుతున్నాయి. పూల పరిమళాలను ఆస్వాదిస్తూ.. సుతారముగా హారతిని అలుముకుని.. రతీ మన్మధుల ప్రణయ ప్రాంగణానికి తీసుకెళ్ళాడు.
మధుకర్ కు మనసారా మనసిచ్చుకొంది. తనువిచ్చుకొని తల్లిని గావాలనే తాపత్రయాన్ని మధుకర్ వివాహ బంధం అడ్డు పడింది. కాని నేడు సంఘం కట్టుబాట్ల సంకెళ్ళను తునాతునకలు జేశాననే విజయ గర్వంతో.. ఆమె మధుకర్ బాహు బంధాలలో శిథిలమై పోవాలని తపన పడుతూ.. సిగ్గు మొగ్గయ్యింది.
కలువల రాయుని కాంతి కిరణాల వలను విసిరాడు మధుకర్. ఆపాదమస్తకం అలుముకున్న వలలో కిల, కిలా నవ్వుతూ ‘నీకు గాక మరెవ్వరికీ తనువు’ అన్నట్లు నెలరేడు కన్ను సోకిన కలువపూవులా విచ్చుకుంది అర్చన. మధుకర్ ప్రదర్శించే నైపుణ్యాన్ని మత్తు కళ్ళతో గమనిస్తూ.. అతని చేయి తన ఎదపై పడగానే.. దిగ్గున కళ్ళు తెరిచింది హారతి.
ఎదురుగా ఆశమ్మ.
“హారతీ.. కడుపులో ఏమైనా నొప్పిగా ఉందా? మెలికలు తిరిగి పోతున్నావు” అంటూ ఆందోళనగా అడుగింది.
“లేదమ్మా..” అంటూ హారతి లేచి కూర్చొని మంచినీళ్ళడిగింది.
‘ఇదంతా కలనా..!’ అని మనసులో మదనపడుతూ.. ఆశమ్మ తెచ్చిచ్చిన మంచినీళ్ళు త్రాగి తిరిగి బెడ్ పై నిస్తేజంగా వాలి పోయింది.
***
హారతికి పురిటి నొప్పులు ఆరంభమయ్యాయి. తన కోరికపై ’సురక్షిత సంతాన సాఫల్య కేంద్రం’ లో చేర్చింది ఆశమ్మ.
హారతిని స్ట్రెచర్‍పై పడుకోబెట్టి ప్రసూతిశాలకు తీసుకు వెళ్తుంటే.. “అమ్మా.. ఆడదానికి ప్రసవం ఒక పునర్జన్మ. నీకు తెలియంది కాదు. నేను జన్మ ఎత్తినా ఎత్తక పోయినా దయచేసి ఆపీసు పని మీద వెళ్ళిన చెల్లాయి అమెరికా నుండి రాగానే తప్పకుండా పెళ్ళి చేయమ్మా.. నీకు దండం పెడ్తాను” అంటూ రెండు చేతులా మొక్కింది. ఆశమ్మ నివ్వెరపోయింది....
ప్రసూతిహాల్లో ఎట్టి పరిస్తితులలోనూ తనకు సిజేరియన్ చేయొద్దని, ఎంత బాధనైనా తాను భరిస్తానని పదే, పదే డాక్టరమ్మను వేడుకోసాగింది హారతి. సిజేరియన్‍తో మాతృత్వ పరిపక్వత సంపదను ఆస్వాదించలేనని ఆమె తపన.
బయట వరండాలో ఆశమ్మ భగవన్నామ స్మరణలో లీనమవుదామని ప్రయత్నిస్తూ విఫలమౌతుంది. ఆమెకు హారతి అభ్యర్థన పదే, పదే గుర్తుకు రాసాగింది.
ఇంతలో దూరంగా హారతి సహ ఉపాధ్యాయుడు మధుకర్ తన సతీమణితో రావడం కాస్త ధైర్యం తెచ్చుకుంది ఆశమ్మ. అంత హారతికి పుట్టబోయే బిడ్డ కోసం ఎదురు చూస్తూ.. ఆశమ్మ ప్రక్కనే కూర్చున్నారు.
మాటల సందర్భంలో “అర్చన తన భర్త గూర్చి పూర్తి వివరాలు చెప్పడం లేదు. మీకేమైనా తెలుసా? సార్” అంటూ ఆశమ్మ ఆరా తీసింది.
మధుకర్ దంపతులు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఆశమ్మ అతి దీనంగా ముఖం పెట్టింది.
“హారతికి పెళ్ళే కాలేదు అలాంటిది.. భర్త గూర్చి ఏం చెప్పను?” మధుకర్ అలా అనేసరికి ఆశమ్మ కంగుతింది.
“అదేంటి సార్... తనకు పెళ్ళయ్యింది. హారతి మెళ్ళో మంగళ సూత్రం గూడా ఉంది. భర్త దుబాయికి వెళ్ళాడని, తన ప్రసవ సమయానికి తప్పకుండా వస్తాడని హారతి చెబుతోంది”
మధుకర్ దంపతులు చిరు నవ్వులతో ఒకరినొకరు చూసుకుంటుంటే ఆశమ్మ బిత్తర బోయింది.
మధుకర్ తన భార్యను చూపిస్తూ.. “ఈవిడగారు గర్భం ధరించిన ప్రతీ సారీ గర్భస్రావమయ్యేది. ఇదే నర్సింగ్ హోంకు తీసుకు వచ్చే వాన్ని. డాక్టరమ్మ పరీక్షలన్నీ నిర్వహించి ఇప్పటికే అదృష్ట వశాత్తు పెను ముప్పు తప్పిందని.. ఆపరేషన్ జేసి గర్భాశయం తొలగించింది. మాకిక సంతాన యోగమే లేదా అని చాలా నిరాశకు లోనయ్యాం.
ఆసమయంలో అర్చన తనను పెళ్ళి చేసుకొమ్మని వేడుకొంది. నేను సున్నితంగా తిరస్కరించాను” అంటూ తన భార్య వంక చూశాడు. ఆమె ఆశ్చర్యంగా మధుకర్ ను చూడసాగింది.. తనకీ విషయం తెలియదన్నట్లు.
కాసేపు నోట మాట రాక మౌనం వహించాడు మధుకర్. ఆశమ్మ గుండె వేగంగా కొట్టుకో సాగింది.
“ఈవిడ తన దీనావస్థను, నిస్సహాయతను తలుచుకుంటూ రోజూ రోదించేది. డాక్టరమ్మ అద్దె గర్భం గూర్చి సలహా యిచ్చింది.
పరిస్థితులనర్థం జేసుకున్న హారతి కనీసం ఈసహాయమన్నా చేయనివ్వండి నాకు తృప్తి అయినా మిగులుతుందని ఏడ్చింది. పెళ్ళి గావాల్సిన దానివి.. కుమారివి.. వద్దంటూ డాక్టరమ్మ, నాభార్య, నేను ఎంతగానో వారించాం. కాని అర్చన మొండిగా తన పంతం నెగ్గించుకుంది.
ఒప్పందం ప్రకారం యీ విషయాన్ని అతి రహస్యంగా దాచాం. మంగళసూత్రం చూపిస్తూ మిమ్మల్ని మభ్య బెట్టింది గాని ఆమె అవివాహిత. నిజంగా అర్చన మాపాలిటి దేవత. ఏమిచ్చినా ఆమె రుణం తీర్చుకోలేము” మధుకర్ కంటి ఆదేశాలతో ఇద్దరు కలిసి ఆశమ్మ పాదాలకు మొక్కారు.
ఇంతలో హడావుడిగా డోర్ తెర్చుకొని బయటికి వచ్చిన నర్స్. “హారతికి అబ్బాయి పుట్టాడు” అంటూ తీపి కబురు తెచ్చింది.
ఆనందంగా అందరూ లోనికి పరుగులు తీశారు.
“అయాం సారీ మధుకర్.. హారతి ఈజ్ నో మోర్.. ఆమె వద్దని వేడుకున్నా.. ఆపరేషన్ చేయాక తప్పింది కాదు. నా శాయశక్తులా ప్రయత్నించాను” అంటూ బాబును తెచ్చి మధుకర్ దంపతుల చేతుల్లో పెట్టింది.
ఆశమ్మ హృదయం బద్దలైంది.. ఆమె కళ్ళు కన్నీటి జలపాతాలయ్యాయి. *

[k3vv3]

కథ ముగిసింది - Raja Mohan Ivaturi

దిలీప్ తన ఊరికి వస్తున్నానని ఉత్తరం వ్రాసాడు. ఆ ఉత్తరం చదువుతూ కసిగా పళ్ళు కొరుక్కుంది సుందరి. "ఇప్పుడెందుకు వస్తున్నాడు? అసలు ఇంకా నాతో ఇతనికి ఏమిటి పని?" అనుకుంది.

ఎర్రబడిన ముఖంతో రకరకాల మనోభావాలతో రగిలిపోతున్న సుందరిని చూసి "ఏమే నీ మిత్రుడు ఈసారి ఏంరాసాడు?" అని అడిగింది సీమ. ప్రసార మాధ్యమాలతో వ్యాపారం చే సే సుందరి స్వంత సంస్థ లో ఉన్నత సలహాదారు మాత్రమే కాక సుందరి చిన్ననాటి స్నేహితురాలు కూడా కావటం వలన సీమ కి ఆఫీస్ తో పాటు కాక సుందరి తాలూకు వ్యక్తిగత విషయాలూ తెలుసు.

దిలీప్ రెండు రోజులకొకసారి ఇమెయిల్ లో స్కాన్ చేసిన ఉత్తరం పంపిస్తాడు. అతనికి ఇప్పటికీ ఉత్తరాలు రాసే అలవాటు ఉండటం వలన ముందు ఉత్తరం స్వహస్తాలతో రాసి ఆ ఉత్తరాలని స్కాన్ చేసి పంపిస్తాడు. ఆ ఉత్తరాలలో వాళ్లిద్దరూ ఇక్కడ కలిసి ఉన్నప్పటి జీవితంలోని జ్ఞాపకాలు తలుచుకోవడం తప్ప మరేమీ ఉండేది కాదనీ అతను దూరదేశాలకి వెళ్ళాక సుందరిలో అసహనం మరింత పెరిగిందనీ ఈ ఉత్తరాల వలన ఆమె బాధ ఇంకొంచెంపెరగటం తప్ప ఆమెకి ఏమీ స్వాంతన చేకూరటం లేదని ఆమెకెంతో సన్నిహితమైన సీమ కి తెలుసు.

సీమ ప్రశ్నకి సమాధానంగా "వాడు ఇక్కడికి వస్తాడట" అని కసిగా అంది సుందరి.

"నిజమా? అది మంచి విషయమే కదా?" అంది సీమ.

సుందరి తన తల కొట్టుకుంది. "ఎందుకు ఇతను నన్ను హింసిస్తున్నాడు?" అని మనసులోనే అనుకుంటుంటే "ఎందుకే అంత కోపం? అతను వస్తే ముఖం మీదే అన్నీ మాట్లాడుకోవచ్చు కదా?" అంది సీమ.

"నా నెత్తి. అతనితో ముఖాముఖీ కొత్తగా మాట్లాడుకునేదేముంది? ఇన్నేళ్లు ఇక్కడే ఉన్నాడు కదా? ఏడాది క్రితమే కదా వెళ్ళింది?" అరిచినట్టు చెప్పింది సుందరి.

"అదీ నిజమే" నిట్టూర్చింది సీమ. సుందరి మానసిక పరిస్థితి చూసి మౌనంగా ఉన్న సీమతో మళ్ళీ సుందరే అంది "వచ్చినప్పుడు నా ఇంట్లోనే ఉంటాడట" అంది.

సుందరి తో ఇంత వరకూ జరిగిన అనుభవాలతో సీమ ఎక్కువ మాటాడకుండా "అలాగా?" అని ఊరుకుంది.

"అతని సొంతిల్లు అనుకున్నాడా? ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు రావటానికి?" అని మళ్ళీ పళ్ళు కొరికింది సుందరి.

సీమ అవున్నిజమే అన్నట్టు హు అని నిట్టూర్చి అక్కడనుంచి తన సీట్ దగ్గరికి వెళ్ళింది.

దిలీప్, సుందరి, సీమ చిన్నప్పటి నుంచి కలిసి పెరిగారు. సుందరి ఎదురింట్లోనే ఉండే దిలీప్ తండ్రి బొగ్గు గనులలో పనిచేసే ఒక దిగువ మధ్య తరగతికి చెందిన వాడయితే సుందరి వాళ్ళ నాన్న ఆర్థికంగా ఒకటి రెండు మెట్లు పైన ఉండేవాడు. ఆ అంతరం పట్టించుకోకుండా పెద్ద వారిద్దరూ స్నేహంగా ఉండటంతో సుందరి దిలీప్ ల మధ్య కూడా స్నేహం పెరిగింది. తండ్రితో పాటు బొగ్గు గనులలో సాయం చేస్తూ చదువుకుంటున్న దిలీప్ స్వతహాగా చాలా భావుకుడు.

వాడి చదువు వాడు చదివేసుకునేవాడు గానీ మామూలు వ్యవహారాలకి సంబంధించిన అంశాలలో సుందరి సాయం లేకుండా ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేకపోయేవాడు. ఎప్పుడు మొదలయ్యిందో గుర్తు లేదు గానీ తనకి తెలిసినంత వరకూ దిలీప్ ఒక్క సారి కూడా కనీసం ప్రయత్నం కూడా చెయ్యకుండా తన వ్యవహారాలన్నీ సుందరికి వదిలేసే వాడు. చిన్నప్పుడే వాడి చదువులో భాగంగా బడిలో ఎన్నో రకాల లావాదేవీలు తమ చేత చేయమని టీచర్లు చెప్పినపుడు వాడికి ఏంచెయ్యాలో తెలిసేది కాదు. బాంకుకి వెళ్లి ఒక చలాన్ కట్టి రమ్మని గురువుగారు అడిగితే అందరూ చకచకా చేసుకు వచ్చేసేవారు. వీడు మాత్రం సుందరి దగ్గరికి వచ్చేవాడు. సుందరి కూడా వాడి వయసు లోనే ఉన్నా పెద్ద ఆరిందాలా వాడిని తీసుకెళ్లి వాడిచేత ఒక్కొక్క పనీ చిలక్కి చెప్పినట్టు చెప్పి చేయించి ఆ చీటీని గురువుగారికి ఇప్పించేది. తపాలా కార్యాలయానికి వెళ్లి రకరకాల తపాలా బిల్లలకి డబ్బులిచ్చి సరైన చిల్లరతో రావటం ఒక పరీక్షయితే వాడికి ఎంత డబ్బులివ్వాలి ఎంత చిల్లర తెచ్చుకోవాలి లెక్కలు తెలిసినా ఆ పని చేసుకురావటం మాత్రం తెలిసేది కాదు. మళ్ళీ మామూలే. "సుందరీ! ఇదేదో చేసి పెట్టు" అని తనువచ్చేవరకూ ఆమె ఇంటి అరుగు మీద కూర్చునే వాడు. "సుందరీ. ఈరోజు గురువుగారు రకరకాల పప్పులు తెచ్చుకురమ్మన్నారు. నాకు కూడా నువ్వే తెచ్చేయ్" అనేవాడు. వాడు చెప్పాడు కనుక తన ఇంట్లోంచి రకరకాల పప్పులు వాడికోసం కూడా పొట్లాలు కట్టి ఇస్తే వాడు గురువుగారికి తన వంతుగా చూపించేవాడు. మెల్లిగా ఇంటర్మీడియట్ పరీక్ష కి కావలసిన అప్లికేషన్ నింపటం అతనికి కావలసిన సర్టిఫికెట్లు వగైరా సద్దుకుని అతని చేత సబ్మిట్ చేయించటం ఆ తర్వాత ఇంకా ఇంకా పెద్ద పనులలో కూడా సుందరే వాడి బాధ్యత తీసుకోవటం జరిగిపోయాయి.

అలా అని వాడు తెలివి తక్కువ వాడేమీ కాదు. చదువులో ఎప్పుడూ మొదట ఉండే వాడు. ఎవ్వడికైనా సాయం చేసేవాడు. డబ్బు కి సంబంధించని విషయాలలో వాడు అందరికీ సహాయం చేసేవాడు. పెద్ద చదువుల్లో వర్క్ షాప్ అనీ వేరే ప్రాక్టికల్స్ లోనూ వాడు తన క్లాసుమేట్ లందరికీ సాయం చేసేవాడు. చెక్కలని కోసి కుర్చీగానో బల్లగానో చేసే లాంటి పనులు వాడు అందరికంటే ముందే పూర్తి చేసి మరో ఇద్దరు ముగ్గురికి చేసి పెట్టేవాడు. తండ్రితో పాటు వృత్తి పనులు చేసిన అనుభవం వాడికి బాగా పనికొచ్చేది. అందుకు ప్రతిఫలంగా కొందరు ఏమయినా ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తే తీసుకునేవాడు కాదు. "నాకు కూలీ ఇవ్వకండిరా." అనేవాడు. సాయం చేసే ఆ గుణం కూడా వాడితోనే పెరిగి వాడి సమర్ధత పెరిగినకొద్దీ ఇంకా ఇంకా సహాయం చేస్తూనే వుండే వాడు. ఇవన్నీ ఎలా చేసినా తనకి సాయం కావాలంటే మాత్రం దిలీప్ చేరేది సుందరి దగ్గరికే.

వారిద్దరి స్వచ్ఛమైన స్నేహం వారితో పాటే పెరిగి ఇంకా ఇంకా గాఢంగా మారి ప్రతితోజూ దిలీప్ సుందరిని చూడకుండా రోజు గడిపేవాడే కాదు.

చదువు పూర్తయ్యి దిలీప్ కి ఒకేసారి అయిదు చోట్ల ఉద్యోగాలు వస్తే అందరూ ఆరోజులలో కథలుగా చెప్పుకున్నారు. బెంగుళూరులో పనిచేయవలసిన ఉద్యోగం అన్నివిధాలా ఆకర్షణీయంగా ఉన్నా దిలీప్ విశాఖలోనే తన తండ్రి ఉద్యోగం లో చేరిపోయాడు. సుందరి దగ్గరికి వచ్చి తన నిర్ణయాన్ని చెప్తూ "సుందరీ! నా చదువు కథ ముగిసింది. ఇక ఉద్యోగంతో కొత్త జీవితం" అన్నాడు.
సంభాషణ కొనసాగిస్తూ "నేనే ఆయన ఉద్యోగంలో చేరితే తప్ప నాన్న ఆ ఉద్యోగం మానరు. ఆ బొగ్గుల మధ్య పని చేసి చేసి ఆయన ఆరోగ్యం పాడయిపోతోంది. నే ఉద్యోగంలో చేరితే తప్ప నాకెక్కడా ఉద్యోగం రావటం లేదని ఆయనకి చెప్పాను సుందరీ" అన్నాడు. విశాఖలో ఆ ఉద్యోగం అంత డబ్బు సంపాదించగలిగేది కాదు. పైగా దేశవాళీ సంస్థ కావటం వలన ఆ సంస్థ నుంచి విదేశాలలో పని చేసే అవకాశం రానే రాదు. ఇంత దిక్కుమాలిన నిర్ణయం ఎందుకు తీసుకున్నావురా అని వాడి స్నేహితులు వాడిని మందలిస్తే "ఇక్కడయితే మనందరం కలిసి ఉంటాం కదురా" అని నవ్వేసాడు. అతను చెప్పిన రెండు కారణాలూ అతని నిర్ణయానికి కారణం కాదని సుందరి కి తెలుసు. అతను సుందరిని వదిలి ఎక్కడికో వెళ్లి బతకలేడు.
మరి ఆ తర్వాత దూర ప్రదేశాలకి (ఒక్కడే) వెళ్లిపోవాలని ఇంత సులువుగా నిర్ణయం తీసుకుని ఎలా వెళ్లిపోయాడో ఇప్పటికీ ఆమెకి అర్ధం కాలేదు. కరెంటు బిల్ ఎలా కట్టాలో తెలియని ఈ మనిషి ఎక్కడికో పోయి స్వతంత్రం గా బతకగలడా? అనుకున్న సుందరికి అదొక పెద్ద షాక్.
***
సుందరి ఇంకా ఆలోచనలలో ఉండగా సీమ తన హ్యాండ్ బాగ్ తో వచ్చి "నేనిక ఇంటికి వెళ్తాను" అంది.
"వెళ్ళిపోతున్నావా? దిలీప్ కి పెంకుటిల్లు సిద్ధం చెయ్యమని బహదూర్ కి చెప్పావా?" అని అడిగింది సుందరి.
సీమ నిర్ఘాంతపోయి "నువ్వేదో కోపంగా ఉన్నావు కదా అతన్ని ఇంకెక్కడో ఉండమంటావేమో అనుకున్నా" అంది.
"నా మొహం. ఆ విషయం అతను వచ్చాక తేల్చుకుంటాం. వచ్చిన వెంటనే ఎక్కడ ఏడుస్తాడు?" అంది సుందరి బింకంగా.
"నువ్వు నాకు అర్ధం కావే తల్లీ" అంటూ బంగాళా వెనక పెంకుటింటిని సిద్ధం చెయ్యమని ఆ ఇంటి కాపలాదారు బహదూర్ కి ఫోన్ లో చెప్పటానికి మళ్ళీ లోపలికి వెళ్ళింది సీమ.
దిలీప్ జీవితంలో చిన్నప్పటి నుంచి సుఖం గానీ శాంతి గానీ ఎప్పుడూ లేవు. అతను కాలేజ్ కి వచ్చే ముందర ఇంటి పక్కన తోటలో పుల్లలేరి నీళ్లు కాస్తాడు. తర్వాత గంజి వార్చి వారానికి రెండు సార్లు బట్టలు ఉతికి చుట్టుపక్కల కాలనీలలో పాలు సరఫరా చేసి అప్పుడు కాలేజ్ కి వస్తాడు. ప్రతిరోజూ ఆలస్యంగా వస్తే మాస్టారు గవర్రాజు గారి శిక్షాస్మృతి ప్రకారం మోకాళ్ళ మీద మొదటి క్లాసంతా కూర్చోవటం అతనికి అలవాటే. వాడు శుభ్రమైన బట్టలేసుకుని తలకి నూనె రాసుకుని రావటం లేదని మంచి అలవాట్లు నేర్చుకోవటం లేదని బెన్హర్ టీచర్ రోజూ వాడి చేతులు కాయలు కాసేలా బెత్తంతో కొట్టేవారు. ఎన్ని జరిగినా వాడి కంట్లోంచి ఒక్క చుక్క వచ్చేది కాదు. వాడి స్నేహితుడు బలరాం ఒకసారి "నీకు నెప్పి ఉండదేమిటిరా?" అని అడిగితే "నేను చేస్తున్నది తప్పే కదురా!తప్పు చేసినపుడు శిక్ష అనుభవించేస్తే ఎంతో తెరిపిగా ఉంటుంది" అన్నాడు. "సాయంత్రం కూర్చుని ఓ నాలుగు మంచి పాటలు పాడేసుకుంటే కథ మారిపోతుంది" అంటాడు.
వాడికి పాటంటే ప్రాణం. ఇంట్లో రేడియో కూడా ఉండక రోడ్డు పక్కన ఎక్కడ పాటలు వినపడితే అక్కడ నుంచుని వింటూ నచ్చిన పాటల సాహిత్యం రాసుకునేవాడు. కాలేజ్ లంచ్ టైం లో సుందరీ సీమా బలరాం దిలీప్ కొంత దూరం నడుస్తుండేవారు. మొదట్లో వీడి వ్యవహారం తెలియక వాడు తమతోనే ఉన్నాడనుకుని వాడితో మాట్లాడుతూ కొంత దూరం నడిచాక వాడు మాయమయ్యాడని గ్రహించి గతుక్కుమన్నారు. అక్కడా అక్కడా వెతుక్కుంటూ వెనక్కి వచ్చి చెన్నకేసు హోటల్ దగ్గర నోరు వెళ్ళబెట్టుకుని బాలు గారి ఒక మంచి పాట వింటూ ఏదో లోకంలో ఉన్న దిలీప్ ని చూసి హమ్మయ్య వీడెక్కడా తప్పిపోలేదు అని ముందు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. తర్వాత పాటలకోసం లోకాన్ని మరిచిపోయే వాడి పాటల పిచ్చికి మురిపంగా భళ్ళుమని నవ్వుకున్నారు. "నువ్వే సైకిల్ మీద పోతున్నపుడో పాత వినిపిస్తే పడిపోతావు రా" అని వేళాకోళం చేసేవారు. ఎప్పుడైనా క్లాస్ టీచర్ రాకపోతే దిలీప్ ని బల్లెక్కించి ఒక్కొక్కడూ వాళ్లకి ఇష్టమైన పాటని అడిగి పాడించుకునేవారు.
రోజూ గవర్రాజు మాస్టారి దగ్గర ఆలస్యంగా వచ్చినందుకూ బెన్హర్ టీచర్ దగ్గర సరైన బట్టలు వేసుకోవనందుకూ దెబ్బలు తింటూనే పెరుగుతున్న దిలీప్ మీద చివరికి కంప్లైంట్ వెళ్ళింది. ఇక తప్పదని వాడి తల్లి కాలేజ్ కి వచ్చింది. ఇద్దరూ టీచరులూ ఒకేచోట ఉండగా వారి దగ్గరికి వచ్చి "అయ్యా! ఈ వయసుకి వాడిని కూలి పనిలో పెట్టి మరిన్ని కాసులు తెచ్చుకునే పరిస్థితిలో ఉన్న మేము వాడి మంచి కోసం పళ్ళబిగువున చదివిస్తున్నాం. కానీ వాడికి నూనెలూ పౌడర్లూ కూడా కొనాలంటే మేమంత డబ్బు ఖర్చు పెట్టే పరిస్థితిలో లేము బాబూ!" అని ఏడిచింది. ఆవిడ చెప్పిన మాటలు విని గవర్రాజు గారి కళ్ళల్లో కూడా నీళ్లు తిరిగి "వాడికి క్రమశిక్షణ తప్పుతోందని బాధతో వాడిని శిక్షిస్తున్నాను గానీ ఇప్పుడు నా తప్పు తెలిసిందమ్మా. వాడికి అభిమానం చాలా ఎక్కువ. శిక్ష అనుభవించేవాడు తప్ప ఎప్పుడూ నాకు ఆలస్యానికి కారణం చెప్పలేదు. పేదరికం అన్నింటికన్నా పెద్ద రోగం. ఈరోజు నుంచి మెదటి పాఠం నేనే కొంచెం ఆలస్యంగా మొదలెడతాను. ఏరా పిల్లలూ మీరేమంటారు?" అన్నాడు. పిల్లలంతా బల్లల మీద చరుస్తూ "తప్పకుండా మాస్టారూ" అన్నారు. దిలీప్ అంటే ఇష్టం లేనిదెవరికి?
బెన్హర్ టీచర్ ఆరోజే వాడికి రెండు జతల బట్టలు కుట్టించుకోమని డబ్బులిచ్చి అప్పటినుంచి వాడి తల్లికి ప్రతి రెండు నెలలకీ ఒక కొబ్బరినూనె సీసా ఒక పౌడర్ డబ్బా ఇచ్చేవారు. దిలీప్ కి ఈ విషయం చెప్పద్దని వట్టు పెట్టించుకుని పంపించారు. ఎందుకంటే దిలీప్ ఎవరిదగ్గరా సహాయం తీసుకోవటానికి ఇష్టపడే వాడు కాదు. కేవలం సుందరి మాత్రమే అతనికి స్పెషల్ కనుక అన్ని సాయాలూ ఎంతో హక్కుగా తీసుకునేవాడు.

[k3vv3]

ఎప్పుడూ చిరునవ్వు చెదరని దిలీప్ జీవితంలో తుఫాను రేగింది. రాత్రి మాములుగా పడుకున్న తల్లి పొద్దున్న లేవలేదు. ఆ రోజు దిలీప్ సుందరి దగ్గరికి వచ్చి "సుందరీ!కథ ముగిసింది. అమ్మ ఇంక లేదు" అంటూ మరో మాట లేకుండా ఎప్పుడూ లేనిది ఆమె వళ్ళో పడుకుండిపోయాడు. ఏంజరిగిందో అప్పటికి తెలియని సుందరి విషయం అడగాలనుకున్నా ఒక్కమాట కూడా చెప్పకుండా దిగులుగా శూన్యంలోకి చూస్తూ తన వడిలో పడుకున్న అతని పరిస్థితి చూసి తను కూడా మౌనంగా ఉండిపోయింది. చెయ్యవలసిన కార్యక్రమాలెన్నో ఉండగా వీడేమయిపోయాడో తెలియని స్నేహితులు వెతుక్కుంటూ సుందరి ఇంటికి వచ్చి విషయం చెప్తే గానీ సుందరికి అతని తల్లి మరణించిందని తెలియదు. వాడి స్నేహితులందరూ వచ్చి ఎన్ని రకరకాలుగా వాడిని ఓదార్చి అంత్యక్రియలని రమ్మంటున్నా దిలీప్ తన వడిలో నుంచి లేవలేదు. ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడలేదు. అతనికి ఎంతో దగ్గర స్నేహితుడైన స్ఫూర్తి ఓర్పు నశించి "సుందరీ! వాడికి జరిగిన నష్టం పూడ్చలేనిది. కానీ ఇప్పుడు చెయ్యవలసినది చెయ్యాలి. వాడే చెయ్యాలి. వాడిని ఎలాగోలా తీసుకురా' అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు. నిరాశగా మౌనంగా దిగులుగా తన వళ్ళో పడుకున్న అతనికి ఏమాత్రం భంగం కలగకుండా సుందరి ఎంతో ఓర్పుతో అలాగే కూర్చుంది. దిలీప్ కి దుఃఖం ఉంది కానీ బైటికి రావటం లేదు. అతను ఏడవాలి. ఏడుస్తాడు అని ఆమె అలాగే వేచి ఉంది. మూడు భారమైన గంటల తర్వాత అతను మనసారా ఏడ్చాడు. ఆమె వడిలో కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడ్చాడు. అతని ఏడుపు ఆపేవరకూ అతని తల నిమురుతూ ఆమె ఉండిపోయింది. సుందరి అమ్మా నాన్నా చూసి కూడా పరిస్థితి అర్ధం చేసుకుని లోపలికి వెళ్లిపోయారు. వారి మధ్య ఉన్న అనుబంధం తాలూకు తీవ్రత మొదటి సారి అందరూ గ్రహించిన రోజు అది. సుందరి సాంగత్యంతోనే ఎన్నో రోజుల తర్వాత అతను మళ్ళీ మామూలు మనిషయ్యాడు "కథ ఇంకా ఉంది" అని విచారంగా నవ్వేవాడు.
మళ్ళీ అతనికి ఎప్పుడూ తోడుగా ఉండే సంగీతంలో ఉపశమనం తీసుకోసాగాడు. వాడి పాటలు విని వాడి స్నేహితుడు సుబ్బారావు తండ్రి అతనికి ఒక వేణువు కొని ఇస్తే ఎంతో ఉత్సాహంతో సుందరి ఇంటి మేడమీద ఇద్దరూ సాధన చేసి వేణువు ఊడటం నేర్చుకున్నారు. సుందరి తండ్రి ఇంకా కొంతమంది పెద్దలు సంగీతమంటే ఇంత ఇష్టం ఉంటే నేర్చుకోవచ్చు కదా అంటే నవ్వేసి "నేను త్వరగా ఉద్యోగం చేసి సంపాదించాలండి. నాన్నని చూసుకోవాలి" అనే వాడు. అందరి దగ్గరా ఎన్నో పాటలు పాడినా ప్రతిరోజూ తన ఇంటికి వచ్చినపుడు తన దగ్గర మాత్రమే శ్రావ్యమైన వేణుగానం వినిపించేవాడు. ఆ మేడమీదే ఎన్నో మధురమైన సాయంత్రాలలో అతనివేణుగానానికి తన గాత్రం జోడించి ఇద్దరూ ఆ సంగీతంలో మైమరచిపోయేవారు. ఇద్దరూ రేడియో లో ఎన్నో దేశాల పాటలు ఏవి బావున్నా విని ఆస్వాదించేవారు. ఆ పాటలనే తన గానంతో మళ్ళీ సృష్టించి మధురమైన అనుభూతులు పొందే వారు. వేణువు విషయంలో దిలీప్ గీసుకున్న పరిధులు అందరికీ తెలుసు కనుక మొదట్లో వాడిని వేణువు వాయించమని అడిగిన వాళ్ళు కూడా తర్వాత అడగటం మానేసి వాడి పాటలు మాత్రమే అడిగి వింటుండేవారు. వేణువు మాత్రం సుందరి కోసమే. విదేశాలకి వెళ్తూ అతను ఆ వేణువు సుందరి కిచ్చి వెళ్ళిపోయాడు.
తన తో ఇంత సన్నిహితంగా ఉన్నవాడు తనకి చెప్పవలసిన ఆ ఒక్క ముక్కా ఎందుకు చెప్పలేదు? అహంకారమా? భయమా? ఆ మాట కొస్తే ఎప్పుడైనా నాతో ఒక్క మాట కృతజ్ఞతగా అన్నాడా? ప్రతి పనినీ నేనేదో స్వంతమనిషిలా నాకప్పజెప్పి వెళ్లిపోయేవాడు. ఒక్కసారి కూడా నువ్వు నా తోడుగా లేకపోతే నేనేమయిపోయేవాడిననే విషయం వప్పుకున్నాడా? పైగా నీతో నాకేంటి పని అని ఎక్కడికో ఒక్కడూ వెళ్ళిపోతాడా? అక్కడ తన పనులు ఎలా చేసుకుంటున్నాడట ? తనే చేసుకునే టట్టయితే ఇంతవరకూ చేసుకోగలిగీ నన్ను ఇష్టం వచ్చినట్టు వాడుకున్నట్టేగా ? అసలు తన గురించి ఏమిటా అలుసు?
సమస్య మొదవటానికి ముందు దిలీప్ ఇంటికి రాయటం తగ్గించేసాడు. వచ్చినా పాటలు పాడేవాడు కాదు. నాన్న ఆరోగ్యం బాలేదు. ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి అనేవాడు.
"దీనికింత ఆలోచన ఎందుకు? మంచి క్లినిక్ లో చేర్పిద్దాం. నా మనుషులకి చెప్తే అంతా ఏర్పాటు చేసేస్తారు." అంది సుందరి.
దిలీప్ తల అడ్డంగా ఊపుతూ "అదొక్కటే సమస్య కాదు సుందరీ! ఆయన్ని దగ్గరుండి ఎవరు చూస్తారు? నాకు కుదరదు" అన్నాడు.
ఎప్పుడూ తనకి విషయాలు వదిలేసి నిశ్చింతగా ఉండే మనిషి ఇలా మాట్లాడుతున్నాడేమిటి అని అనుమానం కూడా లేకుండా "దాందేముంది ? మంచి నర్సు ని పెడదాం. నేను చూసుకుంటానుగా " అంది.
"అవును" అని తనలోనే గొణుక్కున్నాడు. తర్వాత కూ కూడా ఏదో ధ్యాసలో ఉన్నాడు. కాసేపు అలాగే కూర్చుని "వస్తాను" అని అతను వెళ్ళిపోతే ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది. అతనికి ప్రాణమైన సంగీతం గురించి కనీసం చర్చించుకోకుండా అతను వెళ్ళిపోవటం అదే మొదటిసారి. తర్వాత కొన్నాళ్ళు అతను రానేలేదు. ఆమె కూడా తన కంపెనీ పనులలో కొంచెం పని ఒత్తిడి పెరగటం వలన అంత గా పట్టించుకోలేదు. దిలీప్ ఏం చేసినా దిలీప్ తన మనిషేనని ఖచ్చితమైన నమ్మకం.
అతను ఎక్కడికో దూరంగా వెళ్ళిపోతున్నాడని స్నేహితులు చూచాయగా చెప్పినపుడు సుందరి నమ్మలేదు. అతని వ్యవహారంలో ఒక్కటి కూడా తన సహాయం లేకుండా చేసుకోలేని వాడు తనని తీసుకునైనా వెళ్ళాలి లేదా అసలు వెళ్ళకూడదు అని నమ్మకంగా అనుకుంది. అలా అనే అందరితో ధీమాగా "అతను ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ నేను లేకుండా వెళ్ళడు" అని చెప్పింది. ఒక్క రాత్రి ప్రయాణం లో చేరుకోగలిగే బెంగుళూరుకి వెళ్ళటానికే ఇష్టపడని వాడు దూర ప్రదేశాలకి ఎందుకు వెళ్లాలనుకుంటాడు?పైగా నాతొ చెప్పకుండా అంత పెద్ద నిర్ణయం తీసుకుంటాడా?
కానీ అందరినీ ఆశ్చర్యంలో ముంచెత్తుతూ దిలీప్ తాను దూరప్రదేశానికి వెళ్ళిపోతున్నట్టు ప్రకటించాడు. అతను ఎలా ఇటువంటి నిర్ణయం తీసుకున్నాడో తెలియకపోయినా అతను ఖఛ్చితంగా సుందరి తో బంధాన్ని స్పష్టంగా నిర్థారించి ఆమెని తనతో తీసుకుపోతాడని అందరూ సీమతో సహా అనుకున్నారు. పైగా అతని మాటల్లో అతను సుందరి తో ఏవో ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలనుకున్నాడని కూడా తెలిసాక అతను చెప్పబోయేది ఏమిటో అందరూ ఊహించుకున్నారు.
సుందరిని కలవగానే తన శైలిలోనే "సుందరీ. దురదృష్టవశాత్తూ ఇక్కడ నా కథ ముగిసింది. నేను దూరప్రదేశానికి వెళ్తున్నాను. కానీ అక్కడ అంతా మన మంచికే అవుతుందని నమ్మకంతో ఉన్నాను" అన్నాడు. అతను తర్వాత చెప్పబోయే విషయం కోసం ఎంతో ఆసక్తిగా సుందరి ఎదురు చూస్తుంటే దిలీప్ తన వేణువు ఆమెకి ఇచ్చాడు.
"బహుశా అక్కడ నాకు వేణువు ఊదటం కుదరకపోవచ్చు. ఇది నా ప్రాణం సుందరీ. నీకు తప్ప ఇంకెవరికీ ఇవ్వలేను" అన్నాడు. అప్పుడు సుందరికి మొదటి సారి అనుమానం వచ్చింది. తాను అతనితో వెళ్లిపోతుందనుకుంటుంటే అతను నాకు అప్పగింతలు చేస్తున్నదేమిటి? అనుకుంది. అయినా ఏదో నమ్మకం. ఆశ.
"ఇంకో విషయం సుందరీ. నాకు మరో దారి లేకపోవటం తో నాన్న ని ఓల్డేజ్ హోమ్ లో చేర్పించక తప్పదు. నువ్వు వెంటనే ఆయన్ని మంచి చోట చేర్పించెయ్యాలి. మనకి వారమే టైముంది" అన్నాడు.
బహుశా తన తండ్రి అక్కడ చేరి కొంచెం సెటిల్ అయ్యేవరకూ తనని ఇక్కడ ఉండమంటున్నాడేమో. అక్కడికి వెళ్లి కొన్నిరోజుల్లో ఇక్కడ అతని తండ్రి తాలూకు విషయంతో పాటు అన్ని వ్యవహారాలూ సద్దుమణిగాక తనని తీసుకువెళ్తానని చెప్తాడేమో అని సుందరి ఆశిస్తుంటే దిలీప్ అతని ఖాతాలన్నటినీ కూడా నిర్వహించమని అందుకు కావలసిన వివరాలూ హక్కుల తాలూకు పత్రాలు ఆమెకి ఇచ్చేసాడు.
ఇదంతా ఎలా చేసాడంటే చిన్నప్పుడు తనకి బళ్ళో పనులు ఎలా అప్పగించేవాడో అంత సులువుగా అంతే హక్కుతో అప్పగించేసాడు. తనని రమ్మని గానీ అక్కడికి వెళ్ళాక తను కూడా రావటానికి ఏర్పాటు చేస్తానని గానీ అనలేదు. అంతకంటే ముఖ్యమైన విషయం ఆమె, ఆమె తో పాటు ఎందరో స్నేహితులు ఆశిస్తున్నట్టుగా ఎప్పటినుంచో చెప్తాడని ఎదురు చూసే ఆ ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా అతను వెళ్ళిపోయాడు.
అతను అల్లా వెళ్ళిపోవటం వలన కలిగిన షాక్ కన్నా తనని వెర్రి దాన్ని చేసి ఇష్టం వచ్చినట్టు తన నుంచి మానసికంగా వ్యావహారికంగా కావలసిన సాయం తీసేసుకుని ఇప్పుడు తనని ఫూల్ ని చేసి అందరిముందూ అవమానం చేసాడని ఆమె ఎంతో కుమిలిపోయింది. మానవత్వంతో అతని తండ్రిని ఓల్డేజ్ హోమ్ లో చేర్పించింది. అతను ఏవేవో ఖాతాలు తెరిచి స్వచ్చంద సేవలకు కేటాయించిన వాటితో పాటు అన్నీ ఒక కొలిక్కి తీసుకొచ్చి వాటంతట అవే నడిచేలా ఏర్పాటు చేసింది. అతను చేసిన గాయం మాత్రం ఆమె మనసులో ఉండిపోయింది.
సీమ కి ఆమె అంటే ఎంతో సానుభూతి ఉంది. కానీ తనే సుందరి స్థానంలో ఉంటే "పద అక్కడికి ఇద్దరం వెళదాం." అని తనే మొదటి అడుగు వేసి విషయాన్ని తేల్చేసేది అనుకుంది సీమ. కానీ సుందరి తో ఆ విషయం చర్చించే సమయం కాదనుకుని ఊరుకుంటోంది.
ఎవరి అవసరమూ లేదన్నట్టు వెళ్ళిపోయిన వాడు ఏమీ జరగనట్టు ఇమెయిల్ లో పెద్ద పెద్ద ఉత్తరాలు వ్రాస్తాడు. వాటిలో కూడా పనికొచ్చే విషయం ఒక్కటి కూడా ఉండదు. అతను అక్కడ చేస్తున్న పని గురించి గానీ అక్కడ ఉన్న అవకాశాలు లాంటి విషయాలు ఏమీ ఉండవు. అతను వంద మంది వికలాంగులకు ఎలా సహాయం చేసాడో ఉంటుంది. అతను భారతదేశంలో ఆర్ధిక కారణాల వలనో మరే కారణం వల్లనో వెనక పడిన వారికి ఎలా తర్ఫీదు ఇచ్చి ఉద్యోగావకాశాలు కల్పిస్తున్నాడో చెప్తాడు. కొత్తగా వస్తున్న సంగీత ఒరవళ్ల గురించి వ్రాస్తాడు. ఇవన్నీ ఇక్కడ కూడా చేసేవాడు.సుందరీ దిలీప్ ఇద్దరూ మాట్లాడుకుని ఎన్నో మంచి పనులు చేశారు.
కానీ దూరంగా వెళ్లిన తర్వాత కూడా తమ జీవితాలకి సంబందించిన అసలు విషయం ఎందుకు ప్రస్తావించడు? అని సుందరి రగిలిపోతూ ఉండేది.
తమ బంధానికి తలిదండ్రులు కూడా అడ్డు చెప్పరని స్పష్టంగా తెలిసినపుడు నాకు విషయం చెప్పటానికి అతనికి ఏమిటి అడ్డు? ఒక ఆడదానిగా మొదటి అడుగు తను ఎలా వేస్తుంది? అక్కడ ఒంటరిగా ఉండి, ప్రతిరోజూ నన్ను చూడకుండా నన్నెంత కోల్పోతున్నాడో ఒక్కసారి కూడా చెప్పలేదు. అసలు తన రోజువారీ పనులు ఎలా నడుపుకుంటున్నాడో వ్రాయడు. "ఇంకెవరో" చేస్తున్నారా అని అనుమానం కూడా సుందరికి ఉంది. ఇదంతా కాక అతను వెళ్లేముందు అందరి ముందూ తను తల దించుకునేలా చేసిన అవమానం తలుచుకుంటే అతన్ని ముక్కలు ముక్కలు గా నరికేయాలనిపిస్తుంది. "ఇంతకింతా ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలి." అనుకుంటుంటుంది సుందరి.
***

దిలీప్ ఈరోజు వస్తున్నానని రాసాడు గానీ వస్తున్నది ఏవిమానంలోనో తెలియదు కనుక ఎవరూ విమానాశ్రయానికి వెళ్ళలేదు. అందువల్ల సుందరి అసహనం ఇంకా ఎక్కువయింది. సుందరి మనోభావాలని గమనిస్తూనే ఉన్న సీమ కావాలనే అతని మాట ఎత్తకుండా కంపెనీ విషయాలని అవసరానికి మించి చర్చిస్తూ సుందరి ఆ వ్యవహారాలలో అసలు విషయం మరిచిపోయేలా ఈ ప్రక్రియలోనే తను వేళకి భోజనం చేసేలా నిద్రపోయేలా చూసుకుంది. మధ్యాహ్నం వేళకి దిలీప్ సుందరి పని చేసుకునే గదికే వచ్చేసాడు.

కొంచెం సన్నబడి ప్రయాణం బడలికతో అలసటగా వచ్చిన అతన్ని చూడగానే ఎంత వద్దనుకున్నా ఒక్క క్షణం తన మనసులో కలిగిన చిత్రమైన స్పందనని బలవంతంగా అణుచుకుంటూ "ఓహ్ వచ్చేసావా! ఈరొజేనా నువ్వు రావలసింది?" అంది సుందరి చాలా నిర్లిప్తంగా కనపడాలని ప్రయత్నిస్తూ.

దిలీప్ తన వెలిగిపోతున్న ముఖంతో సుందరి వైపు చూస్తూ "అవును సుందరీ. అక్కడ నా కథ ముగిసింది. ఇంకా అక్కడ ఉండటం వలన ఏమీ ప్రయోజనం లేదు. అయినా నేను ఉత్తరం వ్రాసాను కదా! ముందు మన ఇంటికెళ్లాను. బహదూర్ నువ్విక్కడున్నావని చెప్తే అలాగే వచ్చేసాను " అన్నాడు.

"అయినా ఇమెయిల్ లో కూడా చేత్తో వ్రాసిన ఉత్తరాలు పెట్టి పంపించటమేమిటి ఈరోజుల్లో కూడా? మేమెప్పుడో మానేసాం" అతని ఉత్తరాలేమంత ముఖ్యమైన వేమీ కాదు అని ధ్వనించేలా అంది సుందరి. ఎలాగోలా అతన్ని హర్ట్ చెయ్యాలనే కోరిక అణుచుకోలేకపోతోంది.

దిలీప్ ఎప్పటిలాగే నవ్వేసి "నాకెందుకో ఉత్తరాలే వ్రాయాలనిపించింది. కానీ ఇది కంప్యూటర్ యుగం కదా అందుకని ఆ ఉత్తరాలనే ఇమెయిల్ లో పెట్టి పంపించాను" అన్నాడు.

అతనితో మరేమీ మాట్లాడకుండా నిరాసక్తంగా తన పని లో మునిగిన సుందరి తో "సుందరీ. నేనిక్కడ నెల రోజులు ఉంటాను. మనింట్లోనే ఉంటాను. కొన్ని నెలలు నేను మరిచిపోయిన "పాటు జీవితం గడపాలనుంది." అన్నాడు దిలీప్.

[k3vv3]

"ఇప్పుడు నీ లొల్లాయి పదాలెవడు వింటాడు?" అని అతన్ని గాయపరచాలని అనబోయిన సుందరి ఒక్క క్షణం ఆగి "ఏదైనా పోటీలో పాడతావా?" అని అడిగింది.

"అబ్బే అటువంటిదేమీ వద్దు" అన్నాడు దిలీప్.

"సంగీతకారుల మధ్య ఒక టీవీ ఛానెల్ లో పోటీ జరుగుతోంది. ఆ పోటీలో నువ్వు పాల్గొనేటట్టయితే మేము వాడుకునే మ్యూజిక్ రూమ్ ఆ పోటీ రోజుల్లో కేటాయిస్తాను. అక్కడ వీడియో ఎదురుగా అన్ని పరికరాలతో పాటు పాట పాడే ఏర్పాట్లుంటాయి" అంది. అతనికి సంగీతం మీద ఉండే ప్రేమ గుర్తొచ్చాక ఆమె మనసులో ఒక ఆలోచన రూపు దిద్దుకుంటోంది.

దిలీప్ సిగ్గుతో తల వంచుకుని "పోటీలవీ ఎందుకులెద్దూ.సరదాగా కొన్ని పాటలు నీతో పాటు పాడుకుంటాను. మనం సాయంత్రాలు హాయిగా అప్పటిలాగా పాడుకుందాం." అన్నాడు.

సుందరి వెంటనే "అదేమిటి? నువ్వెంత బాగా పాడేవాడివో మాకందరికీ తెలుసు కదా! నీ గానం మేమే కాకుండా అందరూ వినాలి. నీ కో గుర్తింపు రావాలి" అంది.

దిలీప్ ఇంకా తల దించుకునే "ఇప్పుడివన్నీ అవసరమా అనిపిస్తోంది సుందరీ. ఈకాసిని రోజుల్లో ఎక్కడెక్కడో ఏంతిరుగుతాం ?" అన్నాడు.

"ఎక్కడికీ తిరగాల్సిన అవసరం లేదు. చెప్పానుగా. నువ్వు మా స్టూడియో నుంచే పాడచ్చు. ప్రస్తుత పరిస్థితులలో పోటీదారులు ఎక్కడినుంచయినా పోటీలో పాల్గొనటానికి నిర్వాహకులు ఇలాంటి ఏర్పాటు చేశారు. నేను చూసుకుంటానుగా" అంది సుందరి ఉత్సాహంగా.

ఎప్పటిలాగే ఆమె కి అన్నీ వదిలేసే దిలీప్ "సరే. అదంతా నువ్వు చూసుకుంటావు కదా. పద ఇంటికి వెళదాం" అన్నాడు.

"నిన్ను మా డ్రైవర్ దింపేస్తాడులే. నాకింకా ఇక్కడ పనుంది పైగా నీ పోటీకి కూడా ఏర్పాట్లు చెయ్యాలి కదా!" అంది సుందరి.

సుందరి అన్నిపనులూ చూసుకుని ఇంటికి వచ్చి తన ఇంట్లోకి వెళ్లకుండా దిలీప్ కి ఏర్పాటు చేసిన అవుట్ హౌస్ వైపు వెళ్ళింది. ఆమె వెళ్లేసరికి ఇంట్లో దిలీప్ మరొక అమ్మాయితో కూర్చుని ఆ అమ్మాయి తన టాబ్ లో చూసి చెప్తుంటే తను పాడాలనుకునే పాటలకి సాహిత్యం వ్రాసుకుంటున్నాడు.

సుందరిని చూడగానే "పని అయిపోయిందా ? బాగా అలసిపోయినట్టున్నావ్? నేను పల్లవితో పాటు సాధన చేస్తున్నాను"

"ఎవరీవిడ ?" అంది సుందరి దిలీప్ ప్రశ్న కి సమాధానం చెప్పకుండా.

"ఈ అమ్మాయి అక్కడ నాతో పని చేసింది. ఇక్కడ కూడా కొన్ని పనులకి తను సహాయంగా ఉంటుందని తీసుకొచ్చాను" అన్నాడు దిలీప్.

"నేనుండగా నీకు వేరే వాళ్ళ సహాయాలెందుకు ?" అంది సుందరి కటువుగా.

దిలీప్ కొంచెం ఇబ్బందిగా "అది నిజమే గానీ ఇవి నువ్వు చేసేవి కాదు. కొన్ని పనులు తనేచెయ్యాలి సుందరీ. అప్పుడే రోజులో మిగతా టైమంతా మనం వేరే వత్తిడి లేకుండా గడపచ్చు" అన్నాడు.

"ఏమిటో ఆ పనులు?" అని వ్యంగ్యంగా అడుగుతుంటే పల్లవి కల్పించుకుని "ఉద్యోగపరంగా నేను చేయవలసిన పనులు కొన్ని ఉన్నాయండీ. ఇక్కడికి వచ్చినా ఆ పనులు నేను చేసి పెడతాననే ఖచ్చితమైన ఒప్పందంతోనే ఆయన ఆ ప్రదేశం వదిలి ఇక్కడికి రాగలిగారు" అంది.

తమ సంభాషణలో పరాయి వాళ్ళు కలగజేసుకోవటం పైగా దిలీప్ తన సొత్తు అన్నట్టు అతని తరపున వాళ్ళు సమాధానాలు చెప్పటం చూసి కోపం అణుచుకోలేక సుందరి వడివడిగా వెళ్ళిపోయింది.

నిజం చెప్పాలంటే పల్లవి చూడటానికి కోతికి కొంచెం తక్కువగా ఉంది. ఆవిడ గొంతు దూరంనుంచి వింటే అమితాబ్ మాట్లాడుతున్నాడేమో అనుకుంటాం. ఇది ఇతనికెక్కడ దొరికింది? అది మాత్రమే చేయగలిగిన.... నాకు చెప్పలేనంత రహస్యమైన పనులేమిటి? సెలవులో వచ్చినవాడికి పనేమిటి? పోనీ అతని ఉద్యోగానికి సంబంధించిన పనులైనా అవేమిటో చెప్పకుండా నాదగ్గర కూడా దాచాలా? అని పళ్ళు కొరుక్కుంది.

ఒక గంట తర్వాత కోపం తగ్గి మళ్ళీ అవుట్ హౌస్ వెళ్తే ముందు గదిలో ఎవరూ లేరు. దిలీప్ పడకగది తలుపు మూసి ఉంది. లోపల కూడా ఏమీ శబ్దాలు వినపడటం లేదు. అప్పుడే కొంచెం కోపం తగ్గిన సుందరికి ఇదంతా చూసి మళ్ళీ వళ్లంతా భగభగా మండిపోయింది. తలుపులు బాది వాళ్ళని బైటికి పిలవాలనుకుంటుంటే పల్లవి తలుపులు తెరిచి బైటికొచ్చింది.

బైటే తాటకిలా నుంచున్న సుందరి ని చూసి "అరే సుందరిగారూ! ఎంతసేపయ్యింది వచ్చి?" అంది పల్లవి.

"మీరు ఒక ముఖ్యమైన పనిలో బాగా లీనమై ఉన్న 10 నిముషాల క్రిందట" వెటకారంగా అని "ఏంజరుగుతోంది లోపల?" అని అడిగింది సుందరి.

"అది దిలీప్ ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం చెయ్యవలసిన పని. ఇప్పుడే పూర్తి చేసానండీ. రోజూ ఇలాంటివి ఒకటి రెండు ఉంటాయి" అంది పల్లవి.

"తలుపులు వేసుకునే చేయాలా ?" అని మళ్ళీ వ్యంగ్యంగా అంది సుందరి.

పల్లవి ఏమీ ఆశ్చర్యపోకుండా "అవునండీ. కానీ మరీ అంత రహస్యం కాదండీ. అందుకే ఇంటి తలుపులు తెరిచే ఉంచాం" అంది.

పల్లవి ఎంత వినయంగా చెప్పినా కొంచెం వెటకారంగా ధ్వనించిన ఆ మాటకి మరింత వళ్ళుమండిన సుందరి సరైన సమాధానం వెతుక్కుని చెప్పేలోపల దిలీప్ బైటికి వచ్చాడు. చాలా అలసటగా కనిపిస్తున్న దిలీప్ "సుందరీ వచ్చావా? నీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నా. ఒక మంచి పాట సాధన చేస్తున్నాను. నీకు గుర్తుందా ? నీ పుట్టినరోజున నేను కొంచెం మన సంగీత ఛాయలని చేర్చి కూర్చిన ఆఫ్రికన్ పాట. ఇప్పుడు నువ్వొకసారి విని బావుందని చెప్తే నాకు తృప్తిగా ఉంటుంది" అన్నాడు.

అలసటగా ఉన్న అతని ముఖం చూడగానే తన అనుమానం ఇంకా పెరిగి కోపంగా చూస్తున్న సుందరి తో "సుందరీ! నువ్వు లేకుండా దూరంగా ఇన్నాళ్ల పోరాటం తర్వాత నేను సెలవు తీసుకుని వచ్చాను. నాకెంతో ఇష్టమైన జీవితం గడిపి కొన్ని మంచి జ్ఞాపకాలు సృష్టించుకుందామనే ఇక్కడికి వచ్చాను. కలవవలసిన వాళ్ళు ఎంతో మంది ఉన్నా ఎక్కడికీ వెళ్లదలచుకోలేదు. ఈ నెల రోజులూ నువ్వు ఉద్యోగం పక్కన పెట్టి నాతోనే ఉండు" అన్నాడు దిలీప్.

ఏమాత్రం నాటకీయత లేకుండా నిజాయితీగా చెప్పిన అతని మాటలు వినగానే సుందరి కోపం చల్లారిపోయి "అల్లాగే" అంది. కానీ "తన దగ్గరే ఉండు" అని నన్ను ఆదేశించినట్టే చెప్తాడు గానీ ప్రేమగా అభ్యర్దించడేమిటి? నేనేదో అతని బానిసలాగా?" అని మనసులో బాధ పడింది. ఇతను నాకెప్పటికీ అర్ధం కాడు. అనుకుంది.

***

దిలీప్ పాటల సాధన ప్రారంభమయ్యింది. సుందరి కేవలం అతని పోటీకి కావలసిన ఏర్పాట్ల కోసం తప్ప మరే కారణం కోసమూ అతన్ని వదిలి వెళ్ళలేదు. కానీ ఆమె హృదయం కలుక్కుమనేలా పల్లవి దిలీప్ గదిలో తలుపులు వేసుకోవటం మాత్రం ఎంత సద్దుకుందామన్నా భరించలేక పోయింది. ఆ పని లేనప్పుడంతా ఆ రూమ్ కి తాళం వేసి ఉంచటం మరింత అవమానకరంగా అనిపించింది. కానీ ఖచ్చితమైన నిర్దారణ కి రాకుండా ఒక ప్రశ్నగా మిగిలిపోయిన తమ అనుబంధం అతన్ని నిలదీసి అడిగే హక్కు ఇవ్వకుండా ఆమెని ఆపుతుంటే సుందరి తన మనసులో రగిలిపోతూనే ఉంది.
ఆమె అంతర్మథనం గమనిస్తున్న సీమ ఒకే ఒక్కసారి "నువ్వు ఒక్క సారి అతన్ని లాలించి విషయమేమిటని అడగచ్చుకదా" అంది. అప్పటికే ఉక్రోషంతో రగిలిపోతున్న సుందరి సీమ చెంప బద్దలయ్యేలా చాచి కొట్టింది.
"నీక్కూడా నేనే ఒక బుద్ధిలేని మనిషిలా కనిపిస్తున్నానా? ఒక్కరికి కూడా అతని ప్రవర్తన ఎంత అసహ్యంగా ఉందొ అని అనిపించటం లేదా!" అని అరిచింది.
సీమ మరి మాట్లాడలేదు. నిజానికి దిలీప్ ప్రవర్తన చాలా అన్యాయంగా ఉంది. అయినా అతన్ని చిన్నప్పటినుంచి ఎరిగి ఉండటం వలన సీమ కి ఇంకా కొంచెం సానుభూతి ఉంది. పేద కుటుంబం లోంచి పెరిగి ఎప్పుడూ బెరుకుగా ఉండే దిలీప్ ధైర్యంగా తన మనసు చెప్పలేకపోతున్నా ప్రతీ పనిలోనూ ఆమె తన ప్రాణం అన్నట్టు ప్రవర్తించే దిలీప్ ని ఇంకొంచెం మెత్తగా లాలించి విషయం అర్ధం చేసుకోవాలని సీమ అభిప్రాయం.
ఈ మానసిక సంఘర్షణలతోనే దిలీప్ పాటల పోటీ ప్రారంభమయ్యింది.
దిలీప్ అక్కడ అమర్చిన పరికరాల సహాయంతో తన వంతు వచ్చినపుడు పాడుతుంటే ముగ్గురు న్యాయ నిర్ణేతలు వీడియో ద్వారా అతని పాట విన్నారు. సుందరి తమ స్నేహితులు కొంత మందిని వినటానికి పిలిచింది. వారంతా న్యాయ నిర్ణేతలకి కనపడకుండా తెరవెనక కూర్చున్నారు. పాట పూర్తి కాగానే ఫలితాలు స్టూడియో లో ఉన్న తెరమీద ప్రత్యక్షమవుతాయి. "మీ పాట అద్భుతం" అని ఒక్కరూ "అసలు పాట కన్నా కూడా మీ పాటే బావుంది" అని ఇంకొకరూ పోటీలు పడి దిలీప్ ని మెచ్చుకున్నారు. దిలీప్ కి ఒక్కొక్క కి నిర్ణేత నుంచి పది కి పది మార్కులు వచ్చాయని ప్రకటించగానే అంతవరకూ నిశ్శబ్దంగా అక్కడ కూర్చున్న శ్రోతలు గదంతా మారుమోగిపోయేలా చప్పట్లు చరిచారు.
నూటికి నూరు మార్కులు వచ్చిన బడి పిల్లాడిలా దిలీప్ ఆనందంతో ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యాడు. సుందరి చెయ్యి పట్టుకుని గట్టిగా నొక్కి "ముగ్గురూ పది మార్కులేశారంటే తర్వాత రౌండ్ కి వెళ్ళిపోతానా సుందరీ ?" అన్నాడు అమాయకంగా.
"అందులో అనుమానమేముంది?" అంది సుందరి.
ఒక చిన్న పిల్లాడికి బహుమతి వచ్చినట్టు పొంగిపోయిన దిలీప్ ఇనుమడించిన ఉత్సాహంతో సాధన కొనసాగించాడు. అతను సుందరితో పాటు పాట సాధన చేస్తున్నా పాడుతున్నా అతని ముఖంలో ఒక చెప్పలేని వెలుగుని సుందరి చూస్తూనే ఉంది. పాత రోజులు జ్ఞాపకమొచ్చేలా దిలీప్ ఎన్నో సాయంత్రాలు తన మధురమైన పాటలతో వేణు గానంతో అలరించాడు.
"ఈ వెలుగు అతనికి ఉద్యోగం వచ్చినపుడు గానీ విదేశాలకి వెళ్తున్నపుడు గానీ లేనే లేదు" అంది సుందరి పక్కనే ఉన్న సీమతో.
గంటగంటకీ మారిపోతున్న సుందరి ఆకారవికారాలతో తికమకపడుతున్న సీమ తన చెంప క్షేమం కోసం మరేం మాటాడకుండా తలాడించి ఊరుకుంది.
దిలీప్ కి ప్రతి పోటీలోనూ పదికి పది మార్కులు వచ్చి పోటీలో ముందుకు సాగుతున్నాడు.
ఎంత సాధన చేసినా తను ఎంత బాగా పాడినా మొదటి ప్రయత్నంలోనే ఇంత గొప్ప విజయాలతో ఎలా ముందంజ వేస్తున్నానని దిలీప్ కూడా ఆశ్చర్యపోతుంటే సుందరి అతని భుజం మీద కొట్టి "దిలీప్ ఒక విషయం గమనించావా? ఈ పోటీ ఫైనల్ నీ పుట్టినరోజునే జరుగుతోంది" అంది.
దిలీప్ "ఓహ్. నిజమే. నేను గమనించలేదు" అన్నాడు.

[k3vv3]

"ఆ రోజు నీకొక ప్రత్యేకమైన రోజు కావాలి. నాక్కూడా. " అంది సుందరి.
ఆమె పక్కనే ఉన్న సీమ ఆ మాటలు విని ఆశ్చర్యంతో ఒక్క సారి తలెత్తి సుందరి వైపు చూసింది.
"ఎంత విశాల హృదయం దీనిది? మనసులో ఇంత సంఘర్షణ ఉన్నా దిలీప్ సంతోషం కోసమే తాపత్రయ పడుతోంది. దిలీప్ చాలా అదృష్టవంతుడు. కానీ ఇంకా ఆలస్యం చేస్తే అతను అన్నీ కోల్పోతాడు" అనుకుంది.
ఆ పోటీ పూర్తి కాగానే తనే చొరవ తీసుకుని ఈ సమస్యని ఒక కొలిక్కి తీసుకురావాలి అనుకుంది సీమ.
పోటీ ఫైనల్ కి దిలీప్ స్నేహితులందరూ వచ్చారు. వాళ్ళ ఇళ్ళకి దిలీప్ వెళ్లకపోయినా వారంతా వేరేవిధంగా అతన్ని కలుసుకుంటూనే ఉన్నారు.
క్లిష్టమైన ఈ పోటీ కి మరింత శ్రద్దగా ప్రాక్టీస్ చేసిన దిలీప్ తన వంతు రాగానే పాటమొదలు పెట్టాడు. హఠాత్తుగా అతని ముందున్న మైక్ పని చేయటం మానేసింది. అతని పాట వినపడకపోవటం వలన న్యాయ నిర్ణేతలు ఏదో అంటున్నారు కానీ దిలీప్ కి వినబడటం లేదు. ఆ పరిస్థితిలో ఏంచెయ్యాలో అర్ధంగాక దిలీప్ సుందరి వైపు చూసి ఆమె తన స్టూడియో ఉద్యోగుల్ని పిలిచి ఏదో ఒక పరిష్కారం చేస్తుందని నమ్మకంగా చూస్తూ పాట కొనసాగించాడు. అతను తన పాట ఆపి నిర్ణేతల అనుమతితో మైక్ సరి చేసుకోవచ్చేమో గానీ వారు చెప్తున్న మాటలు కూడా వినపడక పోవటంతో అతనికి అలా చేయచ్చో లేదో కూడా తెలియదు. ఇలాగే పాడుతూ పోతే పోటీ ఏమవుతుందో అనే ఆదుర్దాతోనే అతను పాట కొనసాగిస్తుంటే సుందరి అక్కడే తన కుర్చీలో కూర్చుని నింపాదిగా చూస్తోంది. మిగతా వారు నిశ్శబ్దంగా ఉండాలి కనుక వాళ్ళు కూడా కదలకుండా ఆమె ఏదోఒకటి చేస్తుందని ఉత్కంఠ గా ఆమె వైపు చూస్తున్నారు తప్ప ఆమెతో మాటాడలేకపోయారు. దిలీప్ పాట అలాగే పూర్తయిపోయింది.
అంతవరకూ పని చేయని పరికరాలు అప్పుడు పనిచేయటంతో హఠాత్తుగా న్యాయ నిర్ణేతల మాటలు వినిపించాయి. "మీరు ఈ అంశం వరకూ అద్భుతంగా పాడాక ఈ ఆఖరి అంశంలో మీనుంచి మేమెంతో ఆశించాము. కానీ మీ పాట ఒక్క ముక్క కూడా మాకు వినిపించలేదు. మీ పరికరాలు సరిగా లేవని కొంత సమయం తీసుకుని సరి చేసుకోమని మేము చెప్తున్నా మీరు పాట ఆపకుండా కొనసాగించారు. క్షమించండి దిలీప్ గారూ! పోటీ నిబంధనల ప్రకారం మీకు సున్నా కంటే ఎక్కువ మార్కులు ఇవ్వలేము" అన్నాడు ముగ్గురిలో ముఖ్యమైన న్యాయ నిర్ణేత.
అంతవరకూ పనిచేయని పరికరాలు అతని పాట పూర్తి కాగానే ఎలా పనిచేసాయో అని సీమా మిగతా స్నేహితులూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుంటే సుందరి ముఖంలో అప్పుడు నెమ్మదిగా వికసించిన వికృతమైన చిరునవ్వు వారికి కనిపించింది.
"జన్మ దిన శుభాకాంక్షలు దిలీప్" అని పగలబడి నవ్వింది సుందరి.
ఎప్పుడూ చూడని ఆమె ముఖ కవళికలని నిర్ఘాంతపోయి చూస్తున్న దిలీప్ తో "పాటంటే నీకు ప్రాణమనీ అందులోనే నువ్వు అనిర్వచనీయమైన ఆనందం పొందుతావనీ నాకు తెలుసు. పోటీ మీద నీకు లేని ఆసక్తి ని నేనే కలిగించి ఇంత వరకూ వచ్చాక నీలాంటి వాడికి ఏం జరగాలో అదే చేసాను. ఇంతకాలం నాకు కలిగించిన క్షోభకి ఇది జవాబు. ఇక ఆనందంగా వెళ్ళు దిలీప్. నీకు నా శాశ్వతమైన వీడ్కోలు" అని సుందరి కుర్చీలోంచి లేచి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె మాటలు విని అక్కడ ఉన్న శ్రోతలతో పాటు దిలీప్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు
"సుందరీ. నీకు నామీద కోపం రావటానికి ఎన్నో విలువైన కారణాలు ఉన్నాయని అర్ధమయ్యింది. కానీ అందుకోసం కొన్ని రోజుల ప్రణాళిక వేసుకుని ఎన్నో రకాల ఏర్పాట్లతో ఈరోజు నా మనసు గాయం చేసేటంత కక్ష కలిగేలా నేను నీకు ఏం అపకారం చేసానా అని నేను చాలా బాధపడుతున్నాను. ఏమైనా తప్పు నావైపే ఉన్నపుడు వీలైతే నన్ను క్షమించు" అని చెప్పి అతను కూడా స్టూడియో నుంచి నెమ్మదిగా నడిచాడు.
సీమతో పాటు అందరూ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయారు. ఒక్కసారిగా ఎన్నో ఏళ్ల వయసు వచ్చినట్టు కుంగిపోయిన దిలీప్ బలహీనంగా నడుస్తుంటే వెళ్తుంటే అతని జబ్బని పట్టుకుని అతని వెనకే నిశ్శబ్దంగా నడిచిన పల్లవిని ఎవరూ గమనించలేదు.
ప్రతీకారం తీర్చుకున్న విజయ గర్వంతో ఇంటికి వచ్చిన సుందరి ఇంట్లో అడుగు పెడుతూ అనుకోకుండా చూస్తే అవుట్ హౌస్ లో దీపాలు కనపడలేదు. దిలీప్ ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్లిపోయాడని అర్ధం అయ్యింది. అనుకున్నట్టు ప్రతీకారం తీర్చుకున్నాననే సంతృప్తి తో ఉన్న ఆమెకి దిలీప్ అలా సులువుగా వెళ్ళిపోవటం నచ్చలేదు. "ఇక్కడ కూడా ఇంకాస్త దులిపేసి ఉంటె పూర్తిగా తిక్క కుదిరేది కదా! ఇప్పుడు కూడా అతనికి పొగరే అన్న మాట. అవునులే ఆ పల్లవి ఉందిగా అది చూసుకుంటుంది వాడిని" అని కోపంగా అనుకుంది.
ఎన్నో ఏళ్ల క్షోభ మొత్తం ఉపశమనం కలిగాక ఆమె నెమ్మదిగా దిలీప్ గురించి మర్చిపోయి తన దైనందిన చర్యలో మునిగిపోయింది. దిలీప్ స్నేహితులు ఎప్పటిలాగే సుందరిని కలుస్తున్నారు గానీ ఇంతకు ముందులా దిలీప్ ప్రస్తావన ఆమె ముందు తీసుకురావటం లేదు. రెండు రోజులలో ఆమె దాదాపు దిలీప్ ని మరిచిపోయి ఏదో బరువు తీరిపోయినట్టు సంతోషంగా ఉన్నపుడు ఆమె ఊహించని విధంగా సీమ తో పాటు పల్లవి సుందరి దగ్గరికి వచ్చింది.
పల్లవి కనబడగానే పాత కోపాలు మళ్ళీ గుర్తుకొచ్చాయి. అయినా దిలీప్ ఎంత ఏడుస్తున్నాడో తెలుస్తుందేమో అని మనసులో కసిగా అనుకుని "ఏమిటిలా వచ్చావు? తలుపులు మూసుకుని పని చేసుకోవటానికి ఏమయినా గదులు కావాలా ?" అని వెటకారంగా అంది సుందరి.
పల్లవి కోపం తెచ్చుకోకుండా చిన్న నవ్వు నవ్వి "అతనికి ఏమి అవసరమో ఆ ఏర్పాట్లు ముందుగానే చేశామండీ. పోటీ ఆఖరు రోజున వెళ్ళిపోవటం కూడా మేము ముందుగా అనుకున్నదే" అంది.
"ఆంటే మీరిద్దరూ వేరే పనులు కూడా పెట్టుకుని మధ్యలో కొన్నాళ్ళకి నన్ను వాడుకున్నారా?" అని అరిచింది సుందరి.
పల్లవి తన సహనం కోల్పోకుండా రెండు పెట్టెలు ఆమె ముందు పెట్టి "వీటిని దిలీప్ మీకిమ్మన్నాడు" అంది.
తన ఆవేశం పట్టించుకోకుండా పెట్టేలిస్తుందేమిటని ఆశ్చర్యంగా చూస్తుంటే "మీ ఇద్దరి దృక్పధంలో ఎన్ని తేడాలున్నా ఇద్దరికీ సమానంగా ఇష్టమైనది సంగీతం. అందుకే మీకోసం సేకరించిన ఈ సంపదంతా దిలీప్ మీకిమ్మన్నాడు. మిమ్మల్ని కలవకుండా ఇచ్చి వెళ్లిపోదామనుకున్నాను కానీ సీమ అడిగే ప్రతి ప్రశ్నకీ వివరాలు ఇవ్వలేకపోవటం వలన నేను మీ దగ్గరికి రాక తప్పలేదు" అంది పల్లవి.
ఇంకా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న సుందరి తేరుకునే లోపల "ఇక వస్తానండి"అని చెప్పి ఆమె వెళ్ళిపోయింది.
సుందరి కోపంతో సీమవైపు తిరిగి "మా ఇద్దరి మధ్య ఏమిష్టాలు ఉన్నాయో ఏమి లేవో కూడా ఆ మహానుభావుడు ఈవిడ గారికి చెప్పేసాడన్న మాట. నన్నిలా బజారులో పెట్టి ఏం సాధిద్దామనుకున్నాడు ? " అంది.
సీమ మొదటి సారి ఆమె వంక అసహ్యంగా చూసి "ఇద్దరి మధ్య ఎంతో సన్నిహితంగా తేల్చుకోవాల్సిన విషయానికి ఎవరెవరినో పిలిచి వాళ్ళందరి ముందూ అతన్ని అవమానించే ప్రయత్నంలో మీ మధ్య సన్నిహితమైన విషయాలన్నీ బైట పెట్టుకున్నది నువ్వా అతనా?" అంది.
"ఏమన్నావ్?" అని ఆగ్రహంతో వణికిపోతున్న సుందరితో "నన్ను తిట్టటం, నన్ను ఉద్యోగం లోంచి తీసెయ్యటం తర్వాత చేసుకోవచ్చు గానీ అతని ఆఖరి దశలో చూడాలనుకుంటే నీకింకా అతి కొంచెం సమయం ఉంది" అంది.
పిడుగు పడినట్టు వినపడిన ఆ మాటలతో నిశ్చేష్టురాలయిన సుందరి మీద ఏమాత్రం జాలి చూపించకుండా "నీకంతా చెప్పలేను గానీ ఓపికుంటే ఏ కాస్తా విను. పల్లవి అతని వైద్యం కోసం నియమించబడిన మనిషి. అతను దూరప్రదేశమని చెప్పి వెళ్ళినది సిద్దవైద్యం కోసం కేరళకి. విదేశాలకి కాదు. ఆమెని ఇక్కడికి తెచ్చుకున్నది కూడా నీతో గడిపే ఆ కాసిని రోజులూ తన ఊపిరి నిలుపుకోవటానికే. ఇప్పుడు ఆ అవసరం కూడా లేదు కనుక అతని ఆఖరి దశ కొంచెం త్వరగానే వచ్చేసింది. నే చెప్పేది అర్ధమవుతోందనుకుంటా" అంది.
ఏమాత్రం హెచ్చరిక లేకుండా పిడుగు లాంటి నిజం వింటున్న సుందరితో "ఒక మనిషికి మానసికంగా పూర్తిగా దాసోహం కావటం కన్నా గొప్పగా ప్రేమని ప్రకటించే పద్దతి ఇంకొకటి నీకు తెలుసా సుందరీ? మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని ఒక గులాబీ పువ్వు ఇచ్చి చవకబారుగా ఐ లవ్ యు అంటేనే ప్రేమా? తల్లి చనిపోతే అతనికి స్వాంతన నీ దగ్గరే కావాలి. తన చివరి రోజులు సంతోషంగా గడపాలనుకుంటే అతనికి గుర్తొచ్చింది నువ్వు. ఇన్ని రోజులు కేరళలో తన పనులు తాను ఏర్పాటు చేసుకోగలిగిన వాడు నీ దగ్గర మాత్రం అన్నీ నీకే వదిలేయటంలో అతను చూపించిన దగ్గరితనం నీకు తెలియలేదా? ఆ మూడు ముక్కల చవకబారు మాటల కోసం ఎదురు చూస్తూ ఆ మాట చెప్పలేదని అతని మీద పగ పెంచుకున్నావు. ఎంతో సున్నితమైన దశలో అతని తోడుగా ఉండవలసినది అతనిని పని కట్టుకుని గాయపరిచావు. ఎప్పుడైనా తన స్వంతమంటూ ఉంటె అది నువ్వే అనే నమ్మకం ఎప్పుడైతే పోయిందో దానితోపాటే అతనికి బతకాలనే కోరికా నశించింది. ఇంకొన్ని రోజులు నడవాల్సిన వైద్యం ఆగిపోయింది. ఇప్పుడు అతని జీవితం గంటల్లో ఉంది సుందరీ" అంది సీమ.
సుందరి గుండెల్లో అగ్నిపర్వతాలు బద్దలవుతుంటే అతికష్టం మీద గొంతు పెకల్చుకుని "మనం ఎక్కడికి వెళ్ళాలి?" అంది.
....
వాళ్ళు వెళ్తున్న దారిలోనే సుందరి తన సిబ్బందికి ఫోన్ ఎన్నో సూచనలు ఇస్తూనే ఉంది.
వాళ్ళు ఆస్పత్రికి వెళ్ళేటప్పటికి వందలమంది అతని గది బైట నిల్చున్నారు. లోపల కూడా చాలా మంది ఉన్నారు. ఎప్పుడెప్పుడో అతనినుంచి సాయం పొందినవారితో పాటు అతని చిన్న నాటి స్నేహితులందరూ అక్కడే ఉన్నారు. తనే అందరికంటే ఆఖరు!
"ఇంత వరకూ తన లాంటి రోగులకు తన అనుభవంతో వారికి అనుకూలమైన సలహాలిస్తూ వారికి మానసికంగా కొంచెం తెరిపినిస్తూ గడుపుతున్నతను రోగం విషమించటం వలనఇప్పుడే వాలిపోయాడు. ఇంక నిముషాలలోనే ఉందట" అని ఎవరో అంటున్నారు.
సుందరి కన్నీళ్లతో వింటుండగా ఆమె సూచనలు తీసుకుని అక్కడ కి వచ్చిన ఆమె బృందం తమ వాయిద్యాలు తీసుకున్నారు. ఆమె సూచించిన విధంగా అనుపత్రి అనుమతితో వాళ్ళు దిలీప్ పాడిన పాటలనే మళ్ళీ వాయిద్యాల సహకారంతో వినిపిస్తున్నారు. అతనికి ఎంతో ఇష్టమైన దేశ దేశాల పాటలు ముఖ్యంగా బెంగాల్, ఆఫ్రికా, అరబిక్ సంగీతాలు కూడా మంద్రంగా వినిపిస్తున్నారు.
కళ్ళు మూసుకుని భారంగా ఊపిరి తీస్తున్న దిలీప్ కి ఇదంతా వినపడుతోందో లేదో సుందరికి తెలియటం లేదు. తన ఆర్ధిక పరిస్థితుల వలన సంగీతం పైన ప్రేమని మనసులోనే దాచుకుని కేవలం సుందరికి తప్ప చెప్పుకోని అతని అభిరుచులన్నిటికీ సరితూగేలా సేకరించిన సంగీతాన్ని అతనికి ఎలా అయినా వినిపించాలని ఆదుర్దా గా ఉన్న సుందరి అక్కడే ఉన్న పల్లవి వైపు దీనంగా చూస్తుంటే అర్ధం చేసుకున్న పల్లవి దిలీప్ చెవి వరకూ వెళ్లి నెమ్మదిగా ఏదో చెప్పింది. సుందరి అన్న మాట విని కాబోలు దిలీప్ భారంగా కళ్ళు తెరిచాడు. తన ఎదురుగా సుందరి ని బరువుగా మూసుకుపోతున్న కళ్ళతో చూసాడు. అనుకోకుండా ఆమె ని చూడగానే లోతుగా నీరసంగా సగం మూసుకుని ఉన్న అతని కళ్ళలో ఒక చిన్న మెరుపు లీలగా కనిపించింది. ముఖం లో మరేభావాలు తెలియకపోయినా గదిలో మంద్రంగా వినిపిస్తున్న సంగీతం అతను వింటున్నట్టు అనిపించింది. ఏమీ మాట్లాడలేని నిస్సహాయతతో పల్లవి వైపు తిరిగి చిన్నగా పెదవులు కదిపాడు. అంచెలంచెలుగా పోతున్న ఆఖరు ఊపిరితో శబ్దం బైటికి రాకుండా అతను చెప్పదలచిన విషయం సుందరికి మాత్రమే తెలిసింది.
"కథ ముగిసింది"
ఈసారి పూర్తిగా ముగిసిపోయింది.

[k3vv3]

శ్రీమతి డైరీ - పి.వి.వి.లక్ష్మీ కుమారి

"ఏమిటో పొద్దు పొడవక మునుపే నిద్ర లేవాలి, ఇంటి పని చూసుకుంటూనే ,పిల్లల్ని కాలేజ్ కి తయారు చేసి పంపించాలి . ఈయన్ని ఆఫీస్ కు పంపించాలి తరువాత ఇంట్లో పని చూసుకోవాలి.

ఇహ నాకు తీరిక ఎక్కడుంటుంది " అనుకుంటూనే తనని తానే ఓదార్చుకుంటూ,మనోధైర్యం నింపుకుంటూ రోజులాగే తన పనుల్లో నిమగ్నమైయింది రోహిణి. సహనానికి తానే మారుపేరు అనేలా. కాలం వేగంగా గుడుస్తూనే ఉంది, తన పని తాను చేసుకు పోవాలన్నట్లుగా. తను ఎంతగా అంటే ఒక్కోసారి భోజనం కూడా చేయలేనంతగా. అలా మంచంపైన ఒక్క క్షణం నడుము వాల్చింది.

తనకు తెలియకుండానే నిద్రలోకి జారుకుంది రోహిణి. పిల్లల పిలుపుతో మేలుక్కొంది. మళ్ళీ దైనందిన జీవితం మామూలేగా పిల్లలతో హోమ్ వర్కు చేయించి, పిల్లలకు భోజనం తినిపించి, వాళ్ళను నిద్ర బుచ్చి ,తను స్నానానికి వెళ్ళింది. తాను వచ్చేసరికి మల్లెపూల పరిమళంతో తన భర్త ఎదుట నిలిచాడు. అలసిన శరీరం. మానశికంగా సిద్దంగా లేదు. అయినా తన మనసు ఎరిగి ప్రేమగా లాలనగా దగ్గరకు తీసే మనస్తత్వం తన భర్తలో లేదు .

అది తెలిసి తన నుండి ఏమీ ఆశించదు రొహిణి. కనీసం తిన్నావా !లేదా !అని కూడా అడగడు. ఆదివారం పూటైనా నాకు ఇష్టం వచ్చినట్టుగా ఐనా ఉండనివ్వరు . కానీ ఇలా తన అవసరానికి తను తన శరీరం తనకి రోజు ఇస్తూనే ఉండాలి . ఇదేనేమో స్త్రీకి వరము, శాపము రెండూనూ. అద్దం ముందు గొనుకుంటున్న భార్యని " ఏమిటో అలా అద్దానికే చెప్పుకుంటున్నావు కాస్త నాకు చెప్పొచ్చు కదా విషయం ఏమిటో " అంటూ తనని హత్తుకుని తన మురిపెం కానిచ్చాడు...

ఏదొ తన శరీర తాపం తగ్గించుకునే ప్రయత్నంలో మాత్రమే. ఇది దాంపత్యంలో ని సుఖం కాదని తెలిసి కూడా. ఈయన మంచివారు కాదని కాదు కానీ నా మనసేరిగిన వాడు ఐతే కాదు. ఐనా ఏంచేస్తాము !అనుకుంటూ తన మనసుకి తానే సర్దిచెప్పుకుంది రోహిణి.

*****

ఇంకా తెల్లవారక ముందే ఫోన్ రింగ్ కావటంతో నిద్ర లేచింది . "హలో" అంది రోహిణి "అమ్మకి బాగోలేదు "అంటూ తన చెల్లి మాటలకు మనసులోని దుఃఖం తన్నుకు వస్తున్నా పంటి బిగువున అదిమేస్తూ "ఇదిగో ఇప్పుడే వస్తున్నా" అంటూ ఫోన్ పెట్టేసి

"ఏవండి నేను మా అమ్మ వారింటికి వెళ్తున్నాను పిల్లల్ని తీసుకుని రేపటికి ఉండి ఎలుండి వచ్చేస్తాను మీరు జాగ్రత్త " అంటూ హడావిడిగా ఊరికి బయల్దేరి వెళ్ళింది రోహిణి. ఆరోజు అంతా వెలితిగా అనిపించింది భార్య లేక రోహిణి భర్తకు. పెళ్లయిన ఎనిమిది సంవత్సరాలు . తనని పిల్లల్ని వదిలి పెద్దగా ఎక్కడికి వెళ్లలేదు. తను దూరం గా ఉన్న రోజు కూడా లేదు. నేడు తను దూరంగా ఉన్నదన్న ఊసే మనసును కలచి వేస్తుందనుకుంటూ భార్య ఆలోచనలో పడ్డాడు.

రోహిణి తన జీవితంలోకి వచ్చిన తర్వాత ఏలోటు అనిపించలేదు. చాలా బాగా చూసుకుంటుంది. కానీ రోజు అద్దం ముందు తనలో తానే ఏదో మాట్లాడుకుంటుంది.అదేమిటో అనుకుంటూ , పక్కనే ఉన్న డెస్కు తెరవగానే రోహిణి డైరీ కనిపించింది.సదరు రోహిణి భర్తకు. తెరిచి చదవకూడదు అనే ఆలోచనే వదిలేసి , ఆత్రంగా లోపలి అక్షరాలు వెంట చూపులను పరుగు తీయించాడు.

"నా భర్త చాలా మంచివాడు., కానీ !నేను అనుకున్న జీవితానికి తగ్గినట్టుగా ఉండరు. సరదాగా బయటికి తీసుకు వెళ్లడం, కబుర్లు చెప్పుకోవడం చెయ్యలేరు. ముఖ్యంగా నాకు పెళ్లికి ముందున్న కోరిక కూడా నెరవేరలేదు పెద్ద పెద్ద కోరికలు ఏమీ కావు అవి సగటు స్త్రీ కి ఉండే చిన్న చిన్న సరదాలు మాత్రమే దాంపత్యంలో ఆస్వాదించాలనుకునే కొన్ని మధుర క్షణాలు "ఐ మిస్ మై లైఫ్ "రోహిణి రాసుకుంది.

అదేంటి అని ఆతృతగా చదవ సాగాడు వారం మొత్తం నావాళ్ళకు తగ్గట్టుగానే అన్నీబాగా చేసిపెడతాను కదా! కనీసం ఆదివారంనాడు అయినా నాకు ఇష్టం వచ్చినట్టుగా గడిపితే ఎంత బాగుండునో కదా.? పెళ్లికి ముందు ఎంతగా ఉహించుకున్నానో దాంపత్య జీవితం ఇలా ఉండాలి, అలా ఉండాలి అనుకుంటూ.....కానీ.......???.

పగలంతా పనితో అలసిన శరీరం ఉదయం కాస్త బద్దకం లేవాలని ఉన్నా సహకరించని శరీరం అటువంటి సమయంలో నాకు ఇష్టమైన బ్రు కాఫీతో మావారు నా ఎదుట నిల్చుంటే ఎంత బాగుంటుందో! అనుకునే పసి మనస్థత్వం నాది" చదువుతున్న భర్త మనసులో దాగిన మానవత్వంను తట్టి లేపింది రొహిణి డైరీలోని అక్షరం. తన చిన్న చిన్న కోరికలను తీరని నిరాశతో రాసుకున్న అక్షరాలను అతను చదివాక. ఛా !నేను మరీ ఇలా ఉన్నానా?

నిజమే రోహిణీ అన్నట్టుగా తాను పక్కనుండి వడ్డిస్తుంటే నువ్వు తిన్నావా! అని ఏరోజు అడగలేదు. బయటికేద్దామండి అని తాను అడిగినప్పుడల్లా, డబ్బులిచ్చి "నువ్వు వెళ్ళు" అనే వాడినే గాని దగ్గరుండి ఎప్పుడూ తీసుకెళ్లిందిలేదు. అనుకుంటూ తనలో తాను చాలా మధన పడ్డాడు. రోహిణి వచ్చాక తాను అనుకున్నట్టుగా ఆదివారం శ్రీమతికి ధైనందన జీవితంలోని బిజీకి సెలవు ఇచ్చి తను అనుకున్నట్టుగా మారి , తనను సంతోషంగా ఉంచేలా చూడాలి అనుకున్నాడు సదరు భర్త. రోహిణి రాగానే "మీ అమ్మగార్కి ఎలా ఉంది " అని అడిగిన తన భర్తకి "బాగానే వుందండి" కాకపోతే షుగర్ ఎక్కువైంది. మా చెల్లి గురించే తన బెంగ ఆంతా. మీకు తెలిసిందే కదా! తాను కాస్త నలుపుగా ఉంటాది కదా! మొన్న వచ్చిన సంబంధం కూడా కుదరలేదని అమ్మ బాగా దిగులు పెట్టేసుకుందండీ .

డాక్టర్ గారు చూసి మందులు రాసిచ్చారు. మళ్ళీ నాలుగు రోజుల్లో వస్తానని చెప్పి వచ్చాను" అని కన్నీటిని ఆపుకుంటూ చెప్పింది రోహిణి. సరేలే బాధ పడకు ! మీ చెల్లికి సంబంధం నేను చూస్తాను " అని ఓదార్పుగా మాట్లాడిన తన భర్త వైపు చూసి అలాగేనండి అంటూ కనులను తుడుచుకుంటూ ఇంటిపనిలో నిమగ్నమయింది రోహిణి. మరునాడు ఉదయం తాను డైరీలో రాసుకున్నట్టుగానే తనకు ఇష్టమైన బ్రు కాఫీతో తన ముందు నిలుచున్న భర్తను చూస్తూ ఇది కలా !నిజమా !అనుకుంటూ భర్త ఇచ్చిన కాఫీ తాగుతూ అలా చూస్తూ వుండి పోయింది

రోహిణి. త్వరగా రెఢీ అయితే !అలా బయటికి వెలుద్దాము. కాస్త నీకు రిలీఫ్ గా ఉంటుందేమో అన్న భర్త మాటలకు ఈ లోకంలోని వచ్చింది. కాఫీ కమ్మదనం నుండి బలవంతంగా బయటకు వస్తూ ఏమిటీ ఈయన మావారేనా! ఏమిటీ కొత్తమార్పు నేను ఊరికి వెళ్ళాక నా డైరీ ఏమైనా చదివారా? అనుకుంటూ ఏమిటండి ఈ రోజు ఏమైనా స్పెషల్ ఉందా! అని అడిగింది రోహిణి. ఆమె మాటకు అవును స్పెషల్ ఉంది.

ఇకనుంచి ఆదివారం పూటైనా మా శ్రీమతికి సెలవు ఇద్దాము అని ఓ నిర్ణయానికి వచ్చానోయ్ శ్రీమతి అదే స్పెషల్, అంటూ నవ్వుతూ రోహిణి ని గట్టిగా వాటేసుకుని నన్ను క్షమించు రోహిణి నిన్ను సరిగ్గా పట్టించుకోలేదు ఈ క్షణం నుండి నీ సంతోషమే నా సంతోషం అంటూ మాట ఇస్తున్న తన భర్త వైపు చూస్తూ మురిసిపోయింది రోహిణీ. తన చిన్న చిన్న కోర్కెలు తీరుతునందుకు తనని తన భర్త అర్ధం చేసుకునందుకు రోహిణి చాలా సంతోషించింది. దాంపత్య జీవితం సాఫీగా సాగాలంటే ఇరువురి మనసులు కలవాలి అనుకున్న తన మాట నెరవేరింది. కొత్త జీవితానికి శ్రీకారం దిద్దిన తన డైరీని మనసులో తలచుకుంది రోహిణి.

[k3vv3]

ఫస్ట్ లవ్ - ఆదూరి సబిత


ఆ గొంతు ఎక్కడ ఉన్నా ఎంతమందిలో ఉన్నా నేను గుర్తుపట్టగలను. ఆ గొంతు శ్రావణిదే. ఒక్కోసారిగా పక్కకు తిరిగి చూశాను. సందేహం లేదు. తనే! అప్పటికీ ఇప్పటికీ తేడా ఏమీలేదు తన ముఖంలో. కాకపోతే కొంచెం లావు అయ్యింది. అప్పుడు చాలా బక్కగా ఉండేది తను. ఒక్కసారిగా నా జ్ఞాపకాలు అన్నీ నా కళ్ళముందుకు వచ్చేశాయి.
ఆరోజు మొదటిసారి తనను కలసిన జ్ఞాపకం. అక్క "అర్జెంటుగా నల్గొండ వెళ్ళాలి రారా!" అని అంది. "ఎందుకు అక్కా?" అని అడిగాను తనను. "ఏంలేదురా! ఎంప్లాయిమెంట్ ఎక్స్చేంజిలో మన పేర్లు రిజిస్ట్రేషన్ చేయించుకుందామని." అన్నది. "సరే! నేను వస్తాలే." అని అన్నాను. "సరే! నువ్వు డైరెక్టుగా బస్టాండుకు వచ్చేయ్. మేము కూడా అక్కడికే వస్తాము." అంది. "వస్తాము అంటున్నావు. ఇంకెవరు వస్తున్నారు?" అని అడిగాను. " అబ్బా! నా ఫ్రెండ్ లేరా! టైం అవుతుంది. తొందరగా రా. 10 గంటలకు ముందే అక్కడ ఉండాలి ఆఫీసులో." అని అంది. సరే అని బయలుదేరి, బస్టాండులో వెయిట్ చేయసాగాను. ఇంతలోనే అక్క, తన ఫ్రెండ్ వచ్చేసారు. నేను హాయ్ అక్కా అన్నాను. అక్క హాయ్ అని, శ్రావణి తన ఫ్రెండ్ అని నాకు, శ్రావణికి నన్ను తన కజిన్ అని పరిచయం చేసింది. అప్పుడు చూసాను తనను. హలో అండీ అని నేను అనగానే బెదురు చూపులతో హలో అని అంది. అంతే హార్ట్ బీట్ 100కి వచ్చేసింది. పొడుగు జడతో, పెద్ద కళ్ళతో చాలా అందంగా ఉంద తను. రేయ్ అని అక్క ఏదో చెబుతుంది కానీ నాకు ఏమీ వినబడట్లేదు. "ఒరేయ్!" అని అక్క గట్టిగా అరిచేసరికి ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. ఏంటని అక్కవైపు చూశాను. "వెళ్ళి లైన్లో ఉండు." అని చెప్పింది. సరే అని వెళ్ళాను. రిజిస్ట్రేషన్ అయ్యేసరికి పన్నెండు అయ్యింది.
ఇంతలో అక్క, శ్రావణి ఇద్దరూ వచ్చేశారు. వాళ్ళు ఇద్దరూ ఏదో మాట్లాడుకుంటూ వస్తున్నారు. సడెన్ గా అక్కడికి రమ్య కూడా వచ్చుంటే బాగుండేది కదా అంది. అవును అంది అక్క. తనకు రమ్య ఎలా తెలుసని అడిగాను. రమ్య నా చెల్లెలు. తాను డిగ్రీ ఫైనల్ ఇయర్. అప్పుడు అక్క అంది. "శ్రావణి రమ్య ఇంటర్ వరకు సేమ్ క్లాస్." అని. "మరి నీ ఫ్రెండ్ అన్నావు?" అన్నాను. రమ్య అక్క వాళ్ళ ఇంట్లోనే ఉండి చదివేదట. అందుకే శ్రావణి అక్కకు పరిచయం అయిందట. అలా శ్రావణి అక్కకు బెస్ట్ ఫ్రెండ్ అయిందట. "ఓహో! నువ్వు తనకు సీనియర్ అన్నమాట." అని సంతోషంగా అడిగాను. అక్క నావైపు అనుమానంగా చూసింది, ఎందుకో ఆ సంతోషం అన్నట్లుగా. ఇందాకటి నుంచీ నా మనసులో లాగుతుంది తను నాకంటే పెద్దదేమో అని. ఇప్పుడు కాదని తెలిసేసరికి ఆ సంతోషం.
‌ లంచ్ హోటల్లో చేసుకొని మళ్ళీ రిటర్న్ అయ్యాము. బస్సులో కూడా తను నాతో ఏమి మాట్లాడలేదు. నేను మాత్రం తనను చూస్తూనే ఉన్నాను. ఎందుకో తను ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూసింది. అంతే నా హార్ట్ బీట్ మళ్ళీ 100. చంపేస్తున్నావు కద తల్లీ అనుకున్నాను. రోజు మొత్తంలో నాతో ఒక్కమాట కూడా మాట్లాడలేదు అని అనుకున్నా. పదండి వెళ్దాం అనేసరికి తను వెళ్ళొస్తా అంది. బై అని చెప్పి బయలుదేరాము ఇద్దరం. నాకైతే ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. తనతో ఆ వాతావరణంలో ఎంత రొమాంటికుగా ఉందో! కానీ ఏం లాభం? తను నాతో ఒక్కమాట్లాడితేగా! సగం దూరం వచ్చాక తను మాట్లాడిన మొదటి మాట ",ఇక మీరు వెనక్కి వెళ్లిపోండి. నేను వెళతాను" అంది. "అయ్యో! ఇఃటిదాకా వస్తానండి. చాలా చీకటిగా ఉంది. కరెంట్ కూడా లేదు." అన్నాను. "అంటే మా వాళ్ళు చూస్తే నాకు ఇంట్లో ప్రాబ్లం అవుతుంది." అన్నది.‌ "అయ్యో! చీకటిగానే ఉంది. ఎవరూ చూడరు లేండి." అన్నాను. "అయితే ఒకపని చేద్దాం ‌ మీరు, నేను కొంచెం దూరం దూరంగా నడుద్దాం." అని అన్నాను. అంతే! తను ఒక్కసారిగా నవ్వింది. అంతే! మళ్ళీ నా హార్ట్ 120 దాకా కొట్టుకుంటుంది. నేను తనని అలాగే చూస్తుండిపోయాను. తను సారీ అంది. నువ్వు అనుకొని ఏమనుకోకండి అని అంది. ఎందుకు నవ్విందో నాకైతే అర్థం కాలేదు. తనూ చెప్పలేదు. నేను అడగలేదు. నేను తనతో మాట్లాడటం ప్రారంభించాను. "డిగ్రీలో మీ గ్రూప్ ఏమిటండీ?" అని అడిగాను. పిచ్చిప్రశ్న. మా చెల్లి క్లాస్ మేట్. అంటే తనది కూడా సేమ్ గ్రూప్ కదా! తను మళ్ళీ ఒకసారి నవ్వి, బి. జెడ్. సి. అంది. ఇంకా అన్నాను. "టైప్ అలాంటివి నేర్చుకుంటున్నారా" అని అడిగాను. "లేదండీ! కంప్యూటర్ నేర్చుకుంటున్నాను. నాకు ఇంట్రెస్ట్ లేదండీ. కానీ రమ్య బెదిరించి మరీ తీసుకెళ్తుంది." అని చెప్పింది. ఓహో అన్నాను. నా గురించి తను ఏమీ అడగలేదు. కానీ నేనే చెప్పాను. "డిగ్రీ పూర్తి అయింది. ఎం. ఎస్. సి. చేద్దామని అనుకుంటున్నాను. ఎంట్రన్స్ రాసి, రిజల్ట్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నా." అని. అవునా అన్నది. ఇంతలో వాళ్ళ ఇల్లు రాగానే "నే వెళ్తానండి. థాంక్స్" అంది. నేను కూడా "ఇట్స్ ఓకే!" అంది. నేను కూడా వెళ్ళొస్తాను." అన్నాను. కళ్ళతోనే నవ్వింది. అంతే! ఒరేయ్ వాసుగా! ఇంక ఈరోజు నీకు నిద్రలేదు. కన్ఫమ్! అనుకుంటూ నేను ఇంటికి వచ్చేశాను.
ఆ రాత్రంతా నిద్రలేదు. నాకు తన కళ్ళు, నువ్వు ఇవే కళ్ళముందు తిరుగుతున్నాయి. తెల్లారి లేటుగా లేచాను. ఆ రోజంతా తన ఆలోచనలే! సాయంత్రం కాగానే "అక్కా! నేను అలా బయటికి వెళ్తున్నాను." అని చెప్పి బయలుదేరాను. ఇంతలో అత్త "ఎక్కడిదాకా రా?" అని అడిగింది. "మన ఊరి వేంకటయ్య షాపుకు." అన్నాను. "ఎరువుల షాపులో నీకేం పనిరా?" అన్నది. "అది...అత్తా! నాన్న పొలానికి సంబంధించినవి తెమ్మనవి తెమ్మన్నాడు." అని చెప్పి, బయటపడ్డాను. వెంటనే అక్క "ఏంటిరోయ్! ఏంటి సంగతి?" అని అడిగింది. "ఏ సంగతి?" అని అన్నాను. ఇంతలో రమ్య "అత్తా! నాకు కంప్యూటర్ క్లాస్ టైం అవుతుంది. నేను వెళతాను." అని బయలుదేరింది. ఇంతలో అత్త "అన్నతో కలసి వెళ్ళు. ఆ ఎరువుల షాపు దగ్గరే కదా మీ కంప్యూటర్ క్లాస్." అని అంది. నేను సరే అని తనను దించి, అక్కడే ఎదురు చూడసాగాను. "ఏంటి నువ్వు ఎవరికోసం వెయిటింగ్?" అని అడిగింది. "ఎవరికోసం వెయిటింగ్ లేదు." అన్నాను. "మరి బయలుదేరు." అంది. "ఆ సరే! సరే! బయలుదేరుతానులే!" అని బైక్ స్టార్ట్ చేసి, కాస్తా ముందుకు వెళ్ళి, వెనక్కి తిరిగాను. రమ్య క్లాసులోకి వెళ్ళిపోయింది. నేను మళ్ళీ కంప్యూటర్ క్లాస్ దగ్గర నిలబడి, ఎదురుచూడమన్నాను. కాస్త టెన్షనుగా ఉంది. శ్రావణి ఆల్రెడీ లోపల క్లాసులో ఉందా? ఇంకా రాలేదా? ఏమీ అర్ధం కావడంలేదు. అలా 10 నిమిషాలు గడిచాక నా టెన్షనుకు, నిరీక్షణకు తెరపడింది. ఎదురుగా శ్రావణి నడుచుకుంటూ వస్తుంది. లంగా వోణీతో ఆమె నడుస్తుంటే నాకు ఊపిరి ఆడటం లేదు. తను నాకు దగ్గరగా వస్తున్నా కొద్దీ హార్ట్ బీట్ అంతకంతకూ పెరుగుతోంది. ఒక్కోసారే బ్లాస్ట్ అవుతుందేమో అన్నంత ఫాస్టుగా కొట్టుకుంటుంది. తను సడెన్గా నన్ను చూసింది. అంతే! ఒక్కసారే ఆ కళ్ళలో ఆశ్చర్యం, తరువాత సందేహం కనబడింది. నేను నవ్వుతూ కళ్ళతోనే పలకరించాను. తను చప్పున కళ్ళు దించేసింది. అంతే అప్పటివరకూ ఉన్న సంతోషం, ఉత్సాహం అంతా నీరుగారిపోయాయి‌. అయినా సరే అనుకొని అక్కడే ఒక గంట ఉన్నాను. వాళ్ళకు క్లాస్ అయిపొయేదాకా అక్కడే ఉండి, వాళ్ళు బయటికి రాగానే రమ్య దగ్గరకు వెళ్ళాను.
శ్రావణి, రమ్య ఇద్దరూ వాళ్ళ కంప్యూటర్ ఇన్స్ట్రక్టర్ మీద జోకులు వేసుకుంటూ వస్తున్నారు. తనలో ఈ ఏంగిల్ కూడా ఉందా? అనుకున్నాను. నన్ను చూడగానే నవ్వడం ఆపేసింది. మా చెల్లి మాత్రం "అదేంట్రా! నువ్వు ఇంకా ఇంటికి వెళ్ళలేదా?" అని అడిగింది. "నేను నీకోసం ఎదురుచూస్తున్నా." అంటూ శ్రావణి వైపు చూస్తూ చెప్పాను. తను మళ్ళీ కళ్ళు చించేసింది. "ఇక ఇంటికి వెళ్తానే నేను." అని రమ్యకు చెప్పి తను వెళ్ళిపోయింది. నాకు కోపం వచ్చింది. నేను కూడా ఉన్నాను కదా! నాకు కూడా చెప్పొచ్చు కదా అని. పొగరు. నేను తనకోసం వెయిట్ చేస్తున్నా అని అనుకుందేమో అని అనుమానం వచ్చింది. నిజంగా తనకోసం వెయిట్ చేస్తున్నా అని తనకు తెలుసా? ఆలోచనలతో పిచ్చెక్కుతుంది. ఒక్కసారి తల విదిలించుకొని ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఆరోజు నైట్ కూడా నాకు నిద్ర దూరం. తన తలుపులే నన్ను మొత్తం ఆక్రమించేశాయి. అలా ఒక వారం, పదిరోజులు నాకు రోజూ కంప్యూటర్ క్లాస్ దగ్గర వెయిటింగుతో గడిచిపోయింది. కానీ ఒక్కరోజు కూడా తను నాతో మాట్లాడలేదు. నాకు ఏడుపు వస్తుంది. నేను వెళ్ళాల్సిన రోజు దగ్గరకు వచ్చింది.
ఆరోజు ఏమైతే అదే అవ్వుతుందని తనతో మాట్లాడుదాం అని డిసైడ్ అయ్యాను. సేమ్ టైమింగ్స్. మళ్ళీ వెయిటింగ్. తను రావడం చూసి, వెళ్ళి ఎదురుగా నిలబడ్డాను. ఒక రకమైన షాక్ తో నన్ను చూసింది. ఏంటి? అని కళ్ళతోనే అడిగింది. ఇంక నాకు మండిపోయింది. "ఏంటా? ఏంటో నీకు తెలియదా?" అని అడిగాను. "నాకా! నాకేం తెలుసు?" అని అంది. ఇంక నా కోపం పీక్స్ లోకి వెళ్ళిపోయింది. వెంటనే కళ్ళనిండా నీళ్ళు వెంటవెంటనే వచ్చాయి. తను నా కంట్లో నీళ్ళు చూసి, కంగారు పడిపోయింది. "అయ్యో! ఏమైందండీ?" అంది. "ఎందుకే, ఇలా చంపుతున్నావు నన్ను. నా మనసుకు తెలుస్తుంది నా గురించి. నీకేం తెలుస్తుంది? అయినా ఏమీ తెలియనట్లు ఎందుకు అడుగుతున్నావు?" అని అరిచాను. తను నవ్వింది. "ఇదిగో, ఇలాంటి టైంలో ఆ పిచ్చినవ్వు నవ్వి నిన్ను హింసించకు." అన్నాను. తను నువ్వు ఆపేసి, "చెప్పండి. ఏంటి మీ ప్రాబ్లం?" అంది. "నువ్వే" అన్నాను. "నేనా?" అడిగింది. "అవును. నా మానాన నేను ఉంటే నా లైఫ్ లోకి ఎంట్రీ ఇచ్చి, నా మనసంతా, బ్రెయిన్ అంతా నిండిపోయావు. మాట్లాడుదామటే మాట్లాడవు. అసలు ఏమవుతుందో? ఏమో? అర్థం కాక పిచ్చి పట్టినట్లు అవుతుంది." అన్నాను. "ఎందుకు?" అని అడిగింది. "ఇంత చెప్పినా నీకు అర్ధం కాలేదా?" అని అడిగా. "ఊహూ" అంది. దేవుడా ఇంత దద్దీనా నేను లవ్ చేసింది. అని అనుకొని. "నువ్వు అంటే నాకు ఇష్టం. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను." అన్నాను. "నాకు తెలుసు." అంది. "అంటే తెలిసి కూడా మళ్ళీ ఏంటి అని అడిగావా?" అన్నాను షాక్ తో. "అవును కానీ, ఇది జరగదు." అని చెప్పింది. "ఎందుకు? నువ్వు ఇంకెవరినైనా ప్రేమిస్తున్నావా?" అని అడిగాను. "లేదు." అని అంది‌. "మరి ఇంకేమిటి ప్రాబ్లం?" అన్నాను. "నా ఫ్యామిలీ." అని చెప్పింది. "అంటే" అన్నాను. "మా ఇంట్లో ఇలాంటివి అస్సలు ఒప్పుకోరు. వాళ్ళకు వ్యతిరేకంగా నేను ఏమీ చేయలేను. మన పరిచయం కేవలం పదిరోజులు మాత్రమే! నీకోసం మా వాళ్ళను ఇబ్బంది పెట్టలేను.ఇంకొక విషయం. నాకు తెలిసి మీ ఇంట్లో కూడా ఇలాంటివి ఒప్పుకోరు. మన కోసం ఇంతమందిని కష్టపెట్టి, బాధ పెట్టడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఇంకెప్పుడూ నన్ను కలుసుకోవద్దు." అని చెప్పి, వెళ్ళిపోయింది. నాకు కన్నీళ్ళు ఆగట్లేవు.అలాగే ఇంటికొచ్చి ఏడుస్తూ పడుకున్నాను. తెల్లవారుజామున ఎప్పుడో నిద్రపట్టింది.
అంతే! మళ్ళీ తను నాకెప్పుడూ కనబడలేదు. మళ్ళీ మాటల మధ్యలో ఒకసారి రమ్య అన్నది "శ్రావణి సడెన్ గా కంప్యూటర్ క్లాస్ మానేసింది." అని. నా వల్ల మానేసింది అని బాధ వేసింది. తర్వాత నేను ఎం. ఎస్. సి. కోసం యూనివర్సిటీలో జాయిన్ అవ్వడం, ఉద్యోగం కోసం వెతకడం, పెళ్ళి, పిల్లలు ఇలా ఒకదాని తర్వాత ఒకటి జరిగిపోయాయి.
ఇదిగో! మళ్ళీ ఇన్ని సంవత్సరాల తరువాతే తనను చూడటం. ఇంతలో మా ఆవిడ పిలుపుతో జ్ఞాపకాల నుంచి బయటపడ్డాను. "రండి, అమ్మాయికి అక్షింతలు వేయాలి" అని పిలిచేసరికి లేచివెళ్ళాను. అక్షింతలు వేసి, కిందకు వస్తుంటే ఫోటోగ్రాఫర్ "ఆగండి సర్! ఫోటో కోసం నిలబడండి." అన్నాడు. నేను, నా శ్రీమతి, పిల్లలు అందరం దిగుదామనేసరికి నా కూతురు కనబడలేదు. దూరంగా ఆడుకుంటుంది. మా అబ్బాయిని "శ్రావణీ" అని పిలిచాను. నా పిలుపుకి మా అమ్మాయితో పాటుగా శ్రావణి కూడా ఒక్కసారిగా నావైపు చూసింది. తన కళ్ళలో అదే ఆశ్చర్యం, సందేహం. నేనేనా అని తను. నేను నవ్వాను తనను చూసి. తనకు అర్థం అయింది నేను వాసునని. తను కూడా నవ్వింది కళ్ళతోనే బాగున్నావా అన్నట్లుగా. నేను కూడా బదులిచ్చాను బాగున్నా అన్నట్లు. మా అమ్మాయి "నాన్నా" అంటూ నా దగ్గరకు వచ్చింది. "రా శ్రావణీ! ఫోటో దిగాలి." అంటూ నా శ్రీమతి మా అమ్మాయిని మా శ్రీమతి పిలుస్తుంది. నేను శ్రావణి వైపు చూశాను. తన కళ్ళలో సన్నటి కన్నీటి పొర కనబడింది నాకు. తను వెళ్ళిపోయింది. నా మనసు చాలా రోజుల తర్వాత ఆనందంతో నిండిపోయింది తనను చూసిన సంతోషంలో. మళ్ళీ చూస్తానో లేదో అనుకున్న నాకు మళ్ళీ తను కనబడేసరికి ఆనందంతో తన మనసు నిండిపోయింది. ఎంతైనా తను నా ఫస్ట్ లవ్.

[k3vv3]

ఉప్పు-ఉసిరికాయ - గొర్తి.వాణిశ్రీనివాస్

ఏవండీ!మంచి నీళ్లు కావాలా?" అంటూ చాపా,పక్కబట్టల్ని చుట్టగా చుట్టుకుని నీళ్ల గ్లాసు పట్టుకుని రాత్రి పన్నెండు గంటల వేళ మేడ మీదకి వచ్చింది రుక్మిణి. పిట్టగోడ మీద చేతులు ఆనించి మింటి చంద్రుడి వంక చూస్తూ ఏదో ఆలోచనల్లో ఉన్న రామం భార్య పిలుపుతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు.
 "దాహమేసినప్పుడు తాగుతా అక్కడ పెట్టు. కింద అందరూ పడుకున్నారా? వాళ్ళకి కావలసిన దుప్పట్లు అవీ ఇచ్చే వచ్చావుగా?" అన్నాడు రామం చదునుగా ఉన్న డాబామీద చాప పరుస్తూ.
"ఆ..అంతా సర్దుమణిగినట్టే..హాయిగా నిద్ర పోతున్నారు.చూసే వస్తున్నాను.ఈ ప్రశాంతత మీ చలవేనండీ , పొద్దున ఇల్లంతా రణరంగంలా ఉంది. ఇంతకీ తప్పు మీ బావగారిదా, మీ చెల్లిదా?" అంది రుక్మిణి చాప మీద దుప్పటి పరచి పడుకున్న భర్త రామం పక్కనే కూర్చుంటూ.
"మనలాంటి మధ్య తరగతి కుటుంబాల్లో అంతా బ్రహ్మ ప్రళయమే. ప్రతిదీ ఒక వివాదమే ,సమస్యే. కొత్తగా పెళ్ళైన చెల్లీ,బావా ఒకరి మీద ఒకరికి ఆధిపత్యం చేలాయించాలనే ధోరణే ఈ గొడవకు అసలు కారణం."అన్నాడు రామం. "అవును.వాళ్ళు గొడవ పడింది చాలక వాళ్ళ అమ్మా నాన్నలను పిలిపించి మీ అమ్మా నాన్నలను, మనల్ని కూడా ఎంత ఖంగారు పెట్టేసారో. విడిపోతారేమో అనిపించేంతగా కీచులాడుకున్నారు. మీరు కలగజేసుకుని సమస్యను ఇట్టే తేల్చేశారు. అయినా మీకు ఎలా వచ్చిందండీ ఆ ఆలోచన."అంది రుక్మిణి
"ఉప్పు ద్రావణంలో నానబెట్టిన ఉసిరికాయల్ని సీసాతో తీసుకొచ్చి వాళ్ళ చేతికిచ్చేసరికి ఇద్దరూ అయోమయంగా నా వంక చూసారు. ఎక్కడో పుట్టి పెరిగిన ఇద్దరు మనుషుల్ని ఆలుమగలుగా కలిపి ఉంచే వివాహ బంధం గొప్పతనాన్ని వినూత్న రీతిలో తెలియచెప్పారు. సముద్రపు ఉప్పునూ,అడవిలో ఉసిరికాయనూ ఒక్క చోటకు చేర్చిన విధికి విలువిచ్చి కలిసిన బంధాన్ని గౌరవించి తల వంచాలని, ఉసిరికాయ ఎక్కడ పుట్టినా ఉప్పుతో కలిశాక దాని నాణ్యత,విలువ మరింత పెరుగుతాయి తప్ప తగ్గవనీ, ఉప్పుకల్లు కరిగి పోతేనే మరొక పదార్ధంతో మిశ్రమం చెంది మనగలదని సులభంగా ,విపులంగా చెప్పేసరికి ఇద్దరూ మారు మాట్లాడకుండా వాళ్ళ గదిలోకి వెళ్లిపోయారు. అమ్మా నాన్నా కూడా హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు."అన్నాడు రామం
"కానీ నాదో చిరు సందేహం"అంది రుక్మిణి భర్త మొహంలోకి చిలిపిగా తొంగి చూస్తూ.
"రాణి గారి సందేహ నివృత్తే మా తక్షణ కర్తవ్యం, చిత్తం దేవీ.అడగండి"అన్నాడు రామం భార్య నగుమోమును చూస్తూ .
"మా ఇద్దరిలో ఎవరు ఉప్పు,ఎవరు ఉసిరికాయ అంటూ మీ చెల్లీ బావా మళ్లీ తగవు పడితే అప్పుడు ఏంచేసేవారు"?అంది రుక్మిణి.వస్తున్న నవ్వును పెదవి అంచునే అదిమి పడుతూ.
"ఏముందీ.ఉడుకుమోతులెవరైతే వాళ్ళు ఉప్పు కల్లు, ఉదాసీనంగా ఉండేవాళ్ళు ఉసిరికాయ అంటాను. ఉడుకుమోతులం నేను కాదంటే నేను కాదంటారు ఇద్దరూ. అయితే ఇద్దరూ ఉసిరికాయ అన్నట్టేగా. ఒకే జాతికి చెందిన వాళ్ళ మధ్య వైరం దేనికట.
"అమ్మో చాలా గడుసు వారే." అంది రుక్మిణి
"సముద్రంలో పుట్టిన ఉప్పుకి ఆ సముద్ర లక్షణాలే ఉంటాయి. సహన శీలి చెట్టు అందించే ఫలాలకు ఆ లక్షణాలే వున్నా రెండూ కలిసినప్పుడు సర్దుకుపోవటానికి కొంత సమయం పడుతుంది. ఆ మధ్యలో కొద్దిపాటి సంఘర్షణ తప్పదు. సయోధ్య కుదిరాక సత్ఫలితాలు కూడా అంతే మధురంగా ఉంటాయి.అది తెలుసుకున్న జంట మధ్యన గొడవలు రావు"అన్నాడు రామం భార్య ముంగురులను సవరిస్తూ. "అవునండీ!వేర్వేరు చోట్ల పుట్టి పెరిగిన ఇద్దరూ ఒకరి అభిప్రాయాలను మరొకరు అర్ధం చేసుకుంటే చాలు. పదేళ్ల మన దాంపత్య జీవితంలా, తొందర్లు లేని హాయి రాగంలా బతుకు నావ ప్రశాంతంగా సాగిపోతుంది కదూ" తననే చూస్తున్న భర్త రామం కళ్ళలో పైన విశాల ఆకాశంలోని చంద్రుని కాంతి ప్రతిఫలిస్తుంటే మురిపెంగా చూస్తూ గుసగుసగా అంది రుక్మిణి. భార్య వంక తృప్తిగా చూస్తూ ఉండి పోయాడు రామం.

[k3vv3]

పంతం పద్మజ - రాజేష్.యాళ్ల

"పద్దూ డియర్... ఇప్పుడు మనం మున్నార్ టూర్ వేయడం అవసరం అంటావా?" భార్య చుబుకాన్ని పట్టుకుని అడిగాడు ప్రీతమ్.
"ఎన్నోసార్లన్నారు మున్నార్ తీసుకెళ్తానని! కన్నీరే మిగిలింది నాకు!" పద్మజ కనులు జలజలా కన్నీరు రాల్చాయి.
"ఆహాహా పద్దూ! హద్దే లేని పంచ్‌లతో భలే చంపేస్తావు సుమీ!" బుట్టలో వేసే ప్రయత్నం చేశాడు ప్రితమ్.
"నన్ను బుట్టలో వెయ్యాలని చూడకు ప్రీతమ్! నేను బుట్టలోకి దూరని పాముని!" కస్సుమంది పద్మజ.
"నువ్ పగపట్టిన పామువి కావు. నే తాళి కట్టిన భామవి!" రెండు చేతులూ వేసి పద్మిజను దగ్గరగా లాక్కోబోయాడు ప్రీతమ్. "చూడు ప్రీతమ్... నీ ఓవరేక్షన్ ఆపితే బావుంటుంది!" అంటూ అతని రెండు చేతులనూ మధ్యలోనే తన చేతులతో అందుకుని విసరికొట్టింది పద్మజ..
"పోనీ వచ్చే ఏడాది చూద్దామా? ఈ ఏడాది కేరళలో వరదలట!" బ్రతిమాలాడు ప్రీతమ్.
"ఆహాహా! నామీద వరదలై పొంగుతోంది నీకు ప్రేమ. వరదలు కేరళలో కాదు బీహార్లో!" మొబైల్ తీసి చూపిస్తూ చెప్పింది.
"నీ దగ్గర వెదర్ రిపోర్ట్ కూడా ఉందా పద్దూ?!" తెల్లబోతూ అడిగాడు ప్రీతమ్.
"నీ ఫ్యూచర్ రిపోర్ట్ కూడా ఉంది!" గుడ్లురిమింది పద్మజ.
"అలా అనకు గానీ ఇప్పటికిప్పుడు కేరళ అంటే కుదరదు. మనకు దగ్గర్లోనే ఉందిగా... చాపరాయి దగ్గరకెళ్లొచ్చేద్దాం!" "చాపరాయీ నాపరాయీ నాకొద్దు. మున్నారే తీసుకెళ్లు. మూడేళ్లనుంచీ అడుగుతున్న ముచ్చట!" మూతి బిడాయించింది పద్మజ. ఈ పేచీలన్నీ ఎప్పుడూ ఉండేవేలే అనుకుంటూ పెళ్లైన మూడేళ్లనుంచీ మున్నార్ టూర్ వాయిదా వేస్తున్నాడు ప్రీతమ్. ఉన్నచోటునే సుఖంగా ఉండాలనే మనస్తత్వం ప్రీతమ్‌ది. ప్రయాణాలంటే అసలు గిట్టదు. మిగతా విషయాలలో బావున్నా కానీ మున్నార్ విషయంలో మాత్రం ఇంత మొండిగా ఎందుకుంటుందో అని ప్రీతమ్ ఎప్పటికప్పుడు బెంగపడుతూ భార్యకు సర్దిచెప్పబోయి భంగపడుతూ ఉండటం ఆ ఇంట్లో రివాజు.
"నేనేమైనా నగదడిగానా? నగలడిగానా? మున్నార్‌కేగా ముచ్చట పడ్డానూ?!" ముక్కు చీదింది పద్మజ.
'ఇది అంతకంటే పెద్దరాయే పళ్లన్నీ ఊడగొట్టడానికి' పైకి అనబోయిన మాటల్ని నోట్లోనే వెనక్కు కుక్కేసుకుని,
"అయినా మనం ఉండే ఈ అరకు కూడా అందమైన ప్రదేశమే కదా పద్దూ? పైగా నా ఉద్యోగమే ఇక్కడ కూడానూ! అదీ ఓ అదృష్టం అనుకోవాలి మనం!" సర్జిచెప్పబోయాడు ప్రీతమ్.
"ఆ ఈ జన్మ ముగిసే వరకూ అరకులోనే తీరీతీరని అరకొర కోరికలతో బతికేద్దాం! ఇంతేగా నువ్ చెప్పేదీ?!" కోపంగా అడిగింది పద్మజ.
వేసవిలో చూద్దాం!" వాగ్దానం చేశాడు ప్రీతమ్.
"చూద్దాం... చేద్దాం... ఆలోచిద్దాం అని దాటేస్తూ రాజకీయనాయకుడి అవతారం ఇంకా ఎన్నాళ్లు కొనసాగిస్తావ్?!" నిలదీసింది పద్మజ.
"వచ్చే మేలో నిన్ను తీసుకెళ్లకపోతే నాకు విడాకులిచ్చేయ్!" శపథమైతే చేసేశాడు కానీ గుండెల్లో గుబులుగానే ఉంది ప్రీతమ్‌కి.
"అంత తేలిగ్గా వదలను నిన్ను! జీవితభాగస్వామితో మున్నార్ చూడాలన్నది నా జీవితాశయం!" చెప్పింది "విడాకులిచ్చాక్కూడా జీవితభాగస్వాములు దొరుకుతారు పద్దూ!" అల్లరిగా అన్నాడు ప్రీతమ్.
"అలాంటి కలలు కనకు! నేనే నీకో పీడకలను! పీక నొక్కేయగలను!" కోపంగా చెప్పింది పద్మజ.
***
దిగాలు ముఖం పెట్టుకుని ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాడు ప్రీతమ్.
"చూశావా పద్దూ ఏమైందో?! అన్నట్టుగానే నిన్ను మున్నార్ తీసుకెళదామంటే లాక్‌డౌన్!"
"ఔను ప్రీతమ్. చూద్దాం లాక్‌డౌన్ ఎత్తేశాక!"
"అవును. తప్పకుండా!" అని పైకి దిగులుగానూ మనసులో దిలాసాగానూ ద్విపాత్రాభినయం చేసేస్తూ
'ఇంకేమెత్తుతారూ... కరోనా వీరంగం చేసేస్తోంటే?!' అనుకున్నాడు ప్రీతమ్. మరో నెల గడిచింది. లాక్‌డౌన్ ఎత్తలేదు. "ఏంచేస్తాం పద్దూ! నీ చిరకాలకోరిక తీర్చలేకపోతున్నా!" ముఖం నిండి బాధను కోటింగ్ వేసేశాడు ప్రీతమ్.
"చూద్దాం. ఇంతకూ అన్‌లాక్ అయ్యాకైనా నిజంగా తీసుకెళతావా?!" అనుమానంలో ఆశను కూడా కలిపి అడిగింది పద్మజ. "తప్పకుండా డియర్! నేనుండగా నో ఫియర్!" తిరుపతి వెంకన్నస్వామిలా అభయముద్ర దాల్చాడు ప్రీతమ్.
"ఎంత త్వరగా ఈ కరోనా పోతే అంత మంచిదందరికీ!" చెప్పింది పద్మజ.
"అవును... ముఖ్యంగా మనకి!" అన్నాడు ప్రీతమ్. అతని మనసులో ఆలోచనలు మాత్రం గుర్రాల్లా పరుగు పెడుతున్నాయ్... 'ఆ ఫుల్ అన్‌లాకింగ్ ఎప్పటికి రావాలీ, ఈ కరోనా ఎప్పటికి పోవాలీ' అంటూ ఆనందంగా!
***
మరో నెల గడిచింది. ఆఫీసునుంచి ఇంటికొచ్చి నీరసంగా సోఫాలో కూలబడ్డాడు ప్రీతమ్.
"హాయ్ ప్రీతమ్...ఏంటి నీరసంగా ఉన్నావ్!" పలకరించింది పద్మజ.
"అయిపోయింది. హాయిగా ఉన్నచోటనే ఉందామంటే మా వాళ్లు ఉండనివ్వడంలేదు పద్దూ!" ఏడుపొకటే తక్కువగా ఉంది ప్రీతమ్ ముఖంలో.
"ఏడవకబ్బాయ్! నమ్మకూడదట అలా మగవాడేడిస్తే! ఇంతకూ విషయం ఏమిటీ?!" అడిగింది పద్మజ.
"మొన్న ప్రమోషన్ టెస్ట్ పాసయ్యాను కదా! ప్రమోషన్ వచ్చింది పద్దూ!"
"అయితే ఇంకేం? ప్రమోషన్ వస్తే ఎగిరి గంతేయాలి గానీ మోషన్ రానట్టుగా పెట్టావేంటీ మొహం?!
"ఇక్కడే ఇస్తారనుకున్నా పద్దూ! కానీ మా కాఫీబోర్డ్ ఇంకెక్కడో కూడా తగలడింది కదా! అక్కడికేశారు!!" ప్రీతమ్ ముఖంలో గంటు మరింత పెద్దదైంది!
"ఇంకెక్కడో అంటే ఎక్కడకి?!" అడిగింది పద్మజ.
"అడిమలి."
"అదెక్కడుందీ?!"
"కేరళలో పద్దూ! చిన్నప్పటినుంచీ జిల్లాయే దాటలేదు పద్దూ? నాకెందుకీ శిక్ష చెప్పు?!" వాపోయాడు ప్రీతమ్.
"అయ్యో పిచ్చిమొద్దూ... చిన్నపిల్లాడివా ఏంటి? మంచి ప్రదేశానికే వెళతాంగా!" నవ్వు దాచుకుంటూ అడిగింది పద్మజ.
"ఏం మంచి ప్రదేశం?! కేరళంటే ఎంత దూరమో నీకు తెలుసుగా?!" ఉడుక్కుంటూ అన్నాడు ప్రీతమ్.
"అడిమలి అంటే అక్కడినుంచి మున్నార్‌కి ఇరవై కిలోమీటర్లేగా దూరం?!" ఈసారి ముఖంలో సంబరాన్ని దాచుకోలేకపోయింది పద్మజ.
"ఓసినీ ఇల్లు కాలి ఒకడేడుస్తుంటే ఇంకెవడో వచ్చి చుట్టకి నిప్పడిగినట్టుంది నీ సంబరం! కొంపదీసి నీ హ్యాండ్ గానీ ఉందా?!" అనుమానంగా చూశాడు ప్రీతమ్.
"మరి మున్నార్‌కి నువ్ మామూలుగా తీసుకెళ్లేలా లేవుగా?! శబరిమలై స్వామి అయ్యప్పకు మొక్కుకున్నా!" నవ్వింది పద్మజ "కొంప ముంచాడు నీ స్వామి అయ్యప్ప!?" హతాశుడైపోయాడు ప్రీతమ్.
"అయ్యయ్యో అపచారం అయ్యప్పనేమీ అనకూడదు." లెంపలేసుకుంది పద్మజ.
"ఇప్పుడేదీ దారి?!" అన్నాడు దీనంగా ప్రీతమ్.
"మన దారి రహదారి. సామాన్లు సర్దుదాం పదండి!" కొంగు బిగించింది పద్మజ.
"అవున్లే నీ పంతం నెరవేరుతోందిగా!" పటపటా పళ్లు నూరాడు ప్రీతమ్.
"మళ్లీ వెనక్కు తెచ్చేయమని ఆ అయ్యప్పనే అడుగుదాంలే ప్రీతమ్
." కాఫీబోర్డ్ డైరెక్టర్‌గా ఉన్న తన గాఢ స్నేహితురాలి చిన్నాన్న కొడుకు అయ్యప్పకు మనసులోనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంటూ ప్రీతమ్‌ను ఓదార్చింది పంతం పద్మజ.
***

[k3vv3]

జగడం - పద్మావతి దివాకర్ల

సంధ్యా సమయం. అప్పుడే సూర్యుడు పడమర దిక్కున అస్తమిస్తూ నీలాకాశానికి సింధూరవర్ణం అద్ది అలరిస్తున్నాడు. శీతాకాలం కావడంవల్ల చిన్నపాటి చల్లగాలి ఉండుండి వీస్తోంది. ఆ చిరు గాలికి చెట్లకొమ్మలు విచిత్రంగా నాట్యం చేస్తున్నాయి. చెట్లపై పక్షుల కిలకిలా రావాలు మనసుని పరవశింపజేస్తున్నాయి. ప్రకృతి అత్యంత రమణీయంగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. అయితే పార్క్‌లో ఒంటరిగా కూర్చున్న సాగర్‌ని ఇవేవీ మెప్పించలేకపోతున్నాయి. అతని మనసుని రంజింప చేయలేకపోతున్నాయి. పైగా అతని మనసు చాలా చిరాగ్గా ఉంది. స్థిమితంగా కూర్చోలేకపోతున్నాడు. ఉదయం భార్య శాలినితో గొడవపడిన సంఘటన గుర్తుకు వచ్చింది.
సాగర్, శాలిని వివాహం జరిగి పూర్తిగా ఒక సంవత్సరం కూడా కాలేదు. ప్రేమించి పెద్దల్ని ఎదురించి పెళ్ళిచేసుకుని దాంపత్య జీవితంలో మాధుర్యం అనుభవిస్తున్న వాళ్ళమధ్య చిలిపి తగాదాలు ఎన్ని వచ్చినా వాళ్ళ అనుబంధం మరింత గట్టిపడిందే కానీ, ఎప్పుడూ గతి తప్పలేదు. కానీ ఇప్పటి పరిస్థితి వేరు. మొదట చిన్న తగాదా అనుకున్నదల్లా నిప్పురవ్వలా మారి వాళ్ళమధ్య పెద్ద చిచ్చే పెట్టింది. ఇద్దరి మధ్యా అగాధాన్నీ సృష్టించింది. తమమధ్య అసలెందుకు తగువు వచ్చిందో గుర్తు చేసుకున్నాడు. ఆ రోజు ఆదివారం. ఇద్దరూ ఉద్యోగస్థులు అవడంతో ఆదివారం ఉదయం ఇల్లంతా ఇద్దరూ కలసి శుభ్రం చేసుకోవటం, ఆ తర్వాత వంట చేసుకొని భోజనం చేసి విశ్రాంతి తీసుకోవటం అలవాటు. సాయంకాలం మాత్రం హాయిగా షికారుకో, సినిమాకో, లేక బీచ్‌కో వెళ్ళి సరదాగా గడిపి రాత్రి ఏదో హోటల్లో భోజనం ముగించి ఇంటికి తిరిగి రావడం అలవాటు వారిద్దరికీ.
అలాగే ఈ రోజుకూడా ఇద్దరూ కలిసి ఇల్లు శుభ్రం చేసే పనిలోపడ్డారు. సరిగ్గా అప్పుడే శాలిని అంది, "ఈ నెల మా కంపెనీ బోనస్ ఇస్తుంది. లక్షరూపాయల వరకూ రావచ్చు. దానిపై ఇంకొంత వేసి శ్రావణ శుక్రవారంకి నెక్లెస్ కొనాలని ఉంది." అందామె టివి తుడుస్తూ.
శాలిని మాటలు విన్న సాగర్ అదిరిపడ్డాడు. "అదేంటి, మర్చిపోయావా? ఓ అయిదేళ్ళవరకూ మనం పొదుపు పాటించాలనుకున్నాం కదా! అందుకే ప్రతీనెలా ఖర్చులు అదుపుచేసి డబ్బులు దాస్తున్నాం. అయిదేళ్లలో మనవద్ద కూడిన డబ్బులకితోడు బ్యాంక్ లోన్‌పెట్టి మంచి ఫ్లాట్ కొందామనుకున్నాం కదా! నీకు దొరకబోయే బోనస్ కూడా బ్యాంక్‌లో జమచేసి ఉంచుదాం." అన్నాడు సాగర్.
"నిజమే! నాకా విషయం బాగా గుర్తుంది. అయితే ఈ ఒక్కసారికి నాకు నెక్లెస్ కొనుక్కోవాలని ఉంది. ఇప్పటివరకూ నేను నిన్నేమీ కోరలేదు. ఈ ఒక్కసారికీ నేను కోరిన విధంగా చేద్దాం. ఇకముందెప్పుడూ నిన్నేం కోరను." అందామె.
"ఇలా ప్రతీసారి అనుకుంటూ పోతే మనం ఇక ఫ్లాట్ కొన్నట్లే! నేను ఇందుకోసం ఎన్ని మానుకున్నానో తెలుసా! సిగరెట్లు, సినిమాలు, స్నేహితులతో షికార్లు అన్నీ మన ఆశయంకోసం మానేసాను. మా స్నేహితుల దృష్టిలో పిసినారిగా ముద్రపడ్డాను కూడా. నాలాగే నువ్వు కూడా నీ వంతు త్యాగం చేయకపోతే మనం ఫ్లాట్ కొనలేం." అన్నాడు.
"మరి నేను మాత్రం! నేను ఎన్ని సరదాలు వదులుకోలేదు? పెళ్ళికాకముందు నెలకో చీర కొనేదాన్ని తెలుసా? ఆఫీసుకి స్కూటీలో వెళ్ళేదాన్ని. ఇప్పుడేమో బస్సులో వెళ్తున్నాను. ఇవన్నీ ఎందుకోసం? మనం ఫ్లాట్ కొందామనేకదా! అక్కడికి నువ్వక్కడివే త్యాగం చేసానని అనుకుంటున్నావెలా? పోనీ, నువ్వు కొనకపోతే మా నాన్నకి అడిగి కొనిపించుకుంటానంటే ఒప్పుకోవుకదా?" అందామె.
"మీ నాన్న చేత నెక్లెస్ కొనిపించుకోవడం సంగతలా ఉంచు,మీ నాన్న చూసిన సంబంధమే చేసుకోలేకపోయావా? బాగా ఆస్థులున్న సంబంధమే చూసారట కదా! నా అర్థిక పరిస్థితి చూసి కూడా నన్నెందుకు పెళ్ళిచేసుకున్నావు? మీ నాన్న చూసిన సంబంధం చేసుకొని ఉంటే, అప్పుడు నీకు ఇంత కష్టం లేకపోను కదా! ఏమైనా నిన్ను ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకోవడమే నా తప్పు." ఉద్రేకంగా అన్నాడు సాగర్.
"నిజమే! నేను నిన్ను ప్రేమించి తల్లితండ్రులను ఎదురించి మరీ పెళ్ళి చేసుకోవడం నిజంగా నా తప్పే!" కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతుండగా విసురుగా అంది శాలిని.
అలా మొదలైన వారి తగాదా చివరికి తీవ్రరూపం దాల్చి, శాలిని పుట్టింటికెళ్ళేదాకా వచ్చింది. వారించడానికి సాగర్ ఎలాంటి ప్రయత్నమూ చేయలేదు. శాలిని కూడా కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ ఏమీ చెప్పకుండా సూటుకేస్ సర్దుకొని సాగర్ చూస్తూండగానే గడప దాటింది.
పెళ్ళైన తర్వాత ఇదే మొదటిసారి ఆమె పుట్టింటికి వెళ్ళడం. పెద్దల్ని ఎదురించి వాళ్ళు పెళ్ళి చేసుకోవడంతో ఇంతవరకూ శాలిని పుట్టింటికి వెళ్ళడానికి ఇష్టపడలేదు. ఇందుకు శాలిని తల్లి శారదమ్మ మనసులో బాధపడినా భర్తకి నచ్చచెప్పలేక పోయింది. కూతురికి తమ అంతస్థుకి తగిన సంబంధం తెచ్చినా ఆమె సాగర్‌ని వివాహం చేసుకోవడానికి మొగ్గు చూపడం ఆమె తండ్రి చలపతిరావుకి నచ్చలేదు. ఎంత నచ్చచెప్పినా తను ప్రేమించిన సాగర్‌ని తప్ప ఇంకెవర్నీ వివాహం చేసుకోనని మొండికేసింది శాలిని. చలపతిరావు కూడా తన పట్టు వీడలేదు. సాగర్‌కన్నా తను చూసిన సంబంధం ఎన్నిరెట్లు మేలో వివరించి చెప్పినా ఫలితం లేకపోయింది. తల్లితండ్రులను ఎదురించి అయినా సాగర్‌నే వివాహం చేసుకోవడానికి నిశ్చయించిందామె. శారదమ్మ ఇటు కూతురికి, అటు భర్తకి నచ్చచెప్పలేక ఇద్దరిమధ్యా నలిగిపోయింది. సాగర్, శాలిని రిజిస్ట్రార్ ఆఫీస్‌లో పెళ్ళిచేసుకొని పెద్దవాళ్ళకి దూరంగా ఉన్నారు. సంవత్సరకాలంగా వాళ్ళమధ్య రాకపోకలు లేవు. శారదమ్మ మాత్రం ఈ మధ్యకాలంలో మనసు ఉండబట్టక భర్తకి తెలియకుండా కూతురికి ఫోన్ చేసి క్షేమ సమాచారాలు కనుక్కొనేది. అలాగే కులాంతర వివాహం కావడంవల్ల సాగర్ తల్లితండ్రులకూ ఈ సంబంధం ఇష్టం లేదు.
ఎవరినుండీ ఎటువంటి సహకారం లేకపోయినా స్నేహితుల అండతో పెళ్ళిచేసుకుని కాపురం పెట్టిన ఆ జంటకి రోజులు హాయిగానే గడిచిపోతుండగా ఇప్పుడు ఇద్దరిమధ్యా జగడంవచ్చి ఈ పరిస్థితి ఏర్పడింది. పెళ్ళయిన కొత్తలో జీవితంలో చాలా రకాల కలలు కన్నారు. అందులో ఒకటి స్వంత ఫ్లాట్ కొనడం. తమ కల సాకారం చేసుకోవడానికి ఇద్దరిమధ్యా ఒక ఒప్పందం కుదిరింది. అయిదేళ్ళపాటు పొదుపు పాటించి కొంత డబ్బులు వెనకేసుకున్న తర్వాత బ్యాంక్‌నుండి లోన్ తీసుకొని ఫ్లాట్ కొనాలన్నదే ఆ ఒప్పందం.
ఇద్దరూ అందుకే పొదుపు పాటిస్తూ సంవత్సరకాలంగా జాగ్రత్తగా ఉంటున్నారు. వారంలో ఒక్క ఆదివారం మాత్రమే ఎక్కడికైనా వెళ్ళి సమయం గడిపేవాళ్ళు. అలాంటిది ఈ ఆదివారమే ఇలా జరగడం సాగర్‌కి చాలా కష్టమనిపించింది.
పార్కులో కూర్చున్న సాగర్ మదిలో ఇలా చాలా ఆలోచనల సుడులు రేగుతున్నాయి. అక్కడ ఒక చోట నిలకడగా కూర్చోలేక కొద్దిసేపు అటూఇటూ తిరిగాడు. చాలా ఆదివారాలు, పెళ్ళైనముందు, ఆ తర్వాత కూడా సాయంకాలం ఇద్దరూ కలిసి ఆ పార్కుకి వచ్చి చాలా సేపు గడిపేవారు. ఆ విషయం గుర్తుకు వచ్చి మనసు వికలమై సాగర్ మరి అక్కడ స్థిమితంగా ఉండలేకపోయాడు. పార్కు నుండి బయటపడి హోటల్‌కి వెళ్ళి భోజనం పార్సల్ చేసుకొని ఇంటి దారి పట్టాడు.
శాలిని ఇంట్లో ఉంటే ఆ సందడే వేరు. గలగల మాట్లాడే ఆమె ముఖమే మాటిమాటికీ కళ్ళముందు కదలాడసాగింది. 'తనన్న మాట ఎందుకు వినదు తను? తనేమీతప్పుమాట అనలేదే! ముందు స్వంత ఫ్లాట్ ఏర్పరచుకున్నాక ఆమె కోరినవన్నీ కొని ఇస్తానన్నాడు కదా! తన మాట కూడా వినిపించుకోకుండా ఎందుకంత పౌరషంగా మాట్లాడి పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయింది? తనేమన్నాడని? ఇద్దరూ కలిసేకదా ప్లాన్ చేసుకున్నారు. వెళితేవెళ్ళనీ, తనేనా ఎప్పుడూ తగ్గాలి, ఆమెందుకు తగ్గకూడదు?' ఇలా ఆలోచిస్తూ తల విదిలించి ఆమె ఆలోచనల్లోంచి బయటపడ్డాడు సాగర్.
సోఫాలో కూర్చొని టీవీ ఆన్‌చేసాడు రిమోట్‌తో. ఏదో షో వస్తోంది. ఏంకర్ తనకలవాటైన రీతిలో గలగల మాట్లాడుతూ షో నిర్వహిస్తున్నాడు. ఏవో కొంటె ప్రశ్నలు వేస్తున్నాడు అక్కడ కూర్చున్న ప్రేక్షకులకి. ఒకొక్కరూ ఒకో విధంగా జవాబులు చెప్తున్నారు. రెండు నిమిషాలు చూసిన తర్వాత బోర్‌కొట్టి ఇంకో చానల్ మార్చాడు. ఏదో పాత సినిమా వస్తోంది. హీరో, హీరోయిన్ వర్షంలో తడిసి ముద్దవుతూ రోమాంటిక్ గీతం ఆలపిస్తున్నారు. ఆ సన్నివేశం చూడగానే సాగర్‌కి మళ్ళీ శాలిని గుర్తుకు వచ్చింది. అమె గుర్తుకు రాగానే పెద్దగా నిట్టుర్చాడు సాగర్‌. ఏడాది క్రితం శాలినితో సిమ్లా మనాలికి హానీమూన్‌కోసం వెళ్ళినప్పటి సంఘటనలు గుర్తుకు వచ్చాయి సాగర్‌కి. మంచుకొండల మధ్య చిరుజల్లులో తడుస్తూ ఒకరి చేతులొకరు పట్టుకొని నడుస్తూ తిరిగిన సంఘటనలు కదలాడాయి సాగర్‌ కళ్లముందు. అక్కడ గడపిన మధురమైన క్షణాలు గుర్తుకువచ్చాయి సాగర్‌కి.
మళ్ళీ ఆలోచనలు శాలినివైపు మళ్ళడంతో టివి కట్టేసి, డైనింగ్ టేబుల్‌వద్దకు వెళ్ళి భోజనం పెట్టుకున్నాడు. ప్రతీ ఆదివారం ఎంతో సరదాగా గడిపే సాగర్‌కి ఈ రోజు అసలు సమయం గడవడమే కష్టమైపోతోంది. కొసరికొసరి వడ్డించే శాలినే గుర్తుకి వచ్చేసరికి ఒక్కడూ భోజనం చెయ్యలేక సగంలోనే చేతులు కడిగేసుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి నిద్రపట్టడం గగనమైంది సాగర్‌కి. ఎంతవద్దనుకున్నా ప్రతీ క్షణమూ శాలినే గుర్తుకు రాసాగింది. ఏ రాత్రివేళ నిద్రాదేవి కరుణించిందో మరి తెల్లారి లేచేసరికి చాలా అలస్యం అయింది. వాచి చూసుకున్నాడు. 'అమ్మో! ఎనిమిదైందే!' అని ఆదరాబాదరాగా లేచి "శాలినీ !..." అని కేకవేయబోయి ఆగిపోయాడు, క్రితం రోజే ఆమె తన పుట్టింటికి వెళ్ళిపోవడం గుర్తుకు వచ్చి. ప్రతీరోజూ తెల్లారి ఐదుగంటలకల్లా లేచి, స్నానాదులు ముగించి, పూజ పూర్తిచేసి సాగర్‌ని ఏడుగంటలకల్లా నిద్రలేపేది. నిన్న జరిగినదంతా ఒక్కసారి గుర్తుకువచ్చి, సాగర్ వెంటనే గాబరాగా లేచి బాత్రూంకి వెళ్ళాడు తయరవడానికి.
ఆ రోజంతా కూడా శాలిని ఆలోచనలతోనే గడిచింది. ఆఫీసులో కూడా ఆమె తలపులే సాగర్‌ని వెంటాడాయి. ఎంత ప్రయత్నించినా ఆమె ఆలోచనల్లోంచి బయట పడలేకపోతున్నాడు సాగర్. తన ఆలోచనల్ని మరల్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ సెల్ తీసాడు. అయితే అందులోనూ తనూ, శాలినీ కలిసి తీయించుకున్న ఫొటోలన్నీ సాగర్‌ని వెంటాడసాగాయి. రకరకాల ఫోజుల్లో తీసుకున్న ఫొటోలన్నీ సాగర్‌ని వెక్కిరించాయి.
సాయంకాలం అయ్యేసరికి, శాంతంగా ఆలోచిస్తే తప్పు ఆమెలో మాత్రమే లేదని తనలో కూడా కొంత ఉందని అనిపించింది సాగర్‌కి. 'అవును, మరి! అమె ఎప్పుడూ ఏమీ కోరలేదు. పెళ్ళి అయిన తర్వాత ఆమె తన కోర్కెలకి చాలా మట్టుకు అడ్డుకట్ట వేసింది. తమ లక్ష్యం కోసం తనొక్కడే కాదు, ఆమె కూడా తనవంతు పూర్తి సహకారం అందిస్తోంది. ఆమె ఎప్పుడూ దుబారా ఖర్చు పెట్టలేదు. ఇప్పుడెందుకు మోజుపడిందో ఆమె, తను కూడా సున్నితంగా చెప్పవలసింది. తెగేవరకూ లాగడంవల్ల ఇటువంటి పరిస్థితి ఏర్పడింది. అమె కోరినట్లు నెక్లెస్ కొంటే అంత సమస్యేమీ లేదు. కాకపోతే తమ లక్ష్యం నెరవేరడానికి ఇంకో ఆరునెలలో లేక ఓ ఏడాదో పడుతుంది అంతేకదా! ఈ చిన్నవిషయంకోసమే తను అంత కోపం తెచ్చుకోవాలా? పాపం తను అలా మాట్లాడటంవల్ల ఎంత బాధపడిందో! తనతో జీవితం పంచుకోవడం కోసం తన వారినందరినీ వదిలి తనతో వచ్చింది. ఆ సంగతి కూడా తను గుర్తుంచుకోవాల్సింది.' అని తన ప్రవర్తనకి తనే సిగ్గుపడ్డాడు సాగర్.
'పాపం తనను ప్రాణంకన్నా మిన్నగా ప్రేమించిన శాలిని మనసులో ఏమనుకుంటున్నదో? తల్లితండ్రులను ఎదిరించి తనతో వచ్చిన ఆమె ఇప్పుడు మళ్ళీ ఇంటికివెళ్ళిన తరవాత అక్కడ ఏం అవమానాలు పాలవుతుందో? రేపే వెళ్ళి ఆమెని తీసుకొని రావాలి.' అని అనుకున్న తర్వాతగాని నిద్రపట్టలేదు సాగర్‌కి.
**** **** **** **** **** ****
శాలిని ఇంటికి చేరిందే కాని ఆమెకి మనసు మనసులో లేదు. ఇంటికి పెట్టి బేడాతో వచ్చి రాగానే పరిస్థితి గమనించాడు కాబోలు ఆమె తండ్రి, "ఏమేవ్! చూసావా నీ కూతురు వచ్చేసింది! నే చెప్పలేదా, ప్రేమ వివాహాలు ఎంత సేపు నిలబడతాయి? పూటకి ఠికాణాలేని వాడిని చేసుకోవద్దంటే వినలేదే? పోనీ, ఇప్పటికైనా మించిపోయింది లేదు. దానికి నిజం తెలిసివచ్చింది. విడాకులు తీసుకుంటే సరి, అప్పుడు నేను చూసిన పెళ్ళికొడుకుకి ఇంకా పెళ్ళి కాలేదు. ఇప్పటికీ అతను మన శాలినిని చేసుకోవడానికి రెడీగానే ఉంటాడు." అన్నాడు.
"అబ్బ! ఉండండి! మీ అపశకునం మాటలూ, మీరునూ! అసలు అమ్మాయి ఎందుకొచ్చిందో తెలుసుకోకుండా ఏమిటా మాటలు?" అంది శారదమ్మ విసుక్కుంటూ.
ఆ రోజంతా శారదమ్మ ఎంత మాట్లాడించటానికి ప్రయత్నించినా ఏమీ మాట్లాడలేదు శాలిని. రోజంతా ఆమె ముభావంగా ఉండటంతో అసలేమి జరిగిందో తెలుసుకోలేక పోయింది శారదమ్మ. తండ్రి చలపతిరావు అయితే ఇంకా కూతురితో బెట్టుగానే ఉన్నాడు పెళ్ళి విషయంలో తన మాట వినలేదన్న కోపంతో.
తను వచ్చినదగ్గరనుండి తండ్రి ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించకుండా సాగర్‌పై అవమానకరమైన వ్యాఖ్యలు చేయడం ఆమెకి భరింపరానిదైంది. తల్లికి ఏం చెప్పినా ప్రయోజనం లేదు.
మౌనంగా గదిలోపలికి వెళ్ళి తలుపువేసి మంచంపై పడి రోదించిందామె. 'అసలు తనెప్పుడూ ఏ కోరికా కోరనేలేదు సాగర్‌కి. తనసలు కట్టుబట్టలతో సాగర్‌వెంట కొత్తకాపురానికి వచ్చింది. పుట్టింట్లో ఎంతో ఆడంబరంగా బతికిన తనకి సాగర్ సమక్షం స్వర్గాన్ని తలపింప చేసింది. తను తన కోరికలన్నీ త్యజించి అతనివెంట నడిచింది. అయినా సాగర్ అర్ధం చేసుకోడేమీ? తన స్నేహితులందరూ శ్రావణమాసానికి బంగారం ఆభరణాలు కొనుక్కోవడంతో తనూ ఆశపడింది. అయినా తనకు రాబోయే బోనస్ డబ్బులతోనే కొనాలని అనుకుందికాని, జీతంలోంచి ఖర్చుపెట్టాలని భావించలేదే? కొద్దిగా ఎక్కువ పడితే మాత్రం దాచిఉంచిన డబ్బుల్లోంచి వాడాలని అనుకుంది గానీ. సాగర్ శాంతంగా చెప్పిఉంటే పరిస్థితి మరోలా ఉండేది. తను ఒక్కసారి అలా రియాక్ట్ అవడంవల్ల తన మనసెంత బాధపడిందో ఆలోచించడేమీ సాగర్? తను మాత్రం స్వంత ఇల్లు ఏర్పరచుకోవాలనే ఆశయంతో ఎన్ని వదులుకోలేదు? అవన్నీ ఆలోచించడేమీ సాగర్?' ఆమె బుర్ర ఆలోచనలతో వేడెక్కింది. మనసు బరువైంది.
భోజనం కూడా సహించలేదు. తల్లి ఎంత బుజ్జగించినా పెదవి విప్పలేదు శాలిని. 'తనేం చెప్తుంది? చెప్తే లోకువైపోదూ? చెప్పినా తన సమస్య ఆమె ఎలా తీరుస్తుంది? తండ్రి ఎలాగూ తనకెటువంటి మద్దతూ ఇవ్వడు! ఇప్పుడు తనేం చేయాలి?' మళ్ళీ ఆలోచనలతో మనసు వికలంకాగా సరిగ్గా భోజనం చేయకుండానే లేచిందామె.
సాయంకాలం అయ్యేసరికి శాలినికి ప్రతీక్షణం సాగరే గుర్తుకు రాసాగాడు. మనసు మరల్చుకోవడానికి సాయంకాలం షాపింగ్‌కని బయలుదేరింది. అయితే ప్రతీక్షణం ఆమెకి సాగరే గుర్తుకి రాసాగాడు. ఇద్దరూ కలసివెళ్ళి ప్రతీనెలా మొదటివారం ఇంట్లోకి కావలసిన వస్తువులన్నీ ఒకేసారి కొనేవారు, దానివల్ల ఆదా అవుతుందని. షాపింగ్ మిషమీద షాపింగ్‌మాల్‌కి వెళ్ళిందేకాని ఆమెకి అక్కడ ఎక్కవసేపు ఉండబుద్ధిపుట్టక తిరిగి ఇంటికి తిరిగివచ్చిందామె.
రాత్రికూడా ఆమె మనసుని సాగరే ఆక్రమించాడు. ‘సాగర్ వద్దని అనగానే, తనెందుకు వినకుండా వాదించింది? అందువల్ల ఇద్దరిమధ్యా మనస్పర్థలు పెరగడమేకానీ ప్రయోజనమేమీ లేదుకదా? తండ్రిమద్దతు తనకెలాగూ లేదని తెలిసినా అతని ప్రసక్తి ఎత్తింది ఎందుకు?’ ఆలోచించేకొద్దీ, తను కూడా పొరపాటు చేసానేమోనని అనిపించిదామెకి. ‘ఇద్దరూ కలసి ఓపిగ్గా చర్చిస్తే సమాధానమైపోయే సమస్యకి తను ఇల్లువిడిచి ఇలా వచ్చేయడం భావ్యమేనా? తను ఇలా వచ్చేయడంవల్ల సాగర్ ఎంత బాధపడి ఉంటాడు?’
తను తప్పు చేసిన భావన శాలినిని పీడించింది. రేపు ఉదయమే ఇంటికి తిరిగివెళ్ళాలని నిర్ణయం తీసుకున్న తర్వాతగాని శాలినికి నిద్రపట్టిందికాదు.
**** **** **** **** **** ****
పూర్తిగా తెల్లవారకుండానే లేచి శాలినిని తీసురావడానికి బైక్‌పై బయలుదేరాడు సాగర్. అతను అలా అక్కడికి చేరాడోలేదో, అప్పుడే శాలినికూడా తన బ్యాగ్ పట్టుకొని వీధిలోకి వచ్చింది. ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు విస్మయంగా. అదీ ఒక్కక్షణమే! బైక్ ఎక్కింది ఆమె. ఆ తర్వాత, అంతకు ముందేమీ అసలు జరగనట్లే చెట్టాపట్టాలేసుకొని అక్కణ్ణుంచి కదిలారు వాళ్ళిద్దరూ.
అది చూసి శారదమ్మ ఊపిరి పీల్చుకుంది.
ఇంటికి చేరిన తర్వాత, "శాలినీ!...నాదే పొరపాటు! నేను అన్ని మాటలనవలసింది కాదు. ఎప్పుడూ ఏమీ కోరని నువ్వు నోరుతెరిచి అడగ్గానే నేను ఒప్పుకోవలసింది. పద ఇవాళ సాయంకాలమే వెళ్ళి నెక్లెస్ కొనుక్కొద్దాం!" అన్నాడు సాగర్.
"లేదు సాగర్! తప్పు నాది కూడా! మన ఆశయం తర్వాతే ఏ కోరికైనా! నెక్లెస్ కొనవద్దు. పూజకోసం ఏదైనా మన అందుబాటులో ఉన్నదే తీసుకుందాం!" అంది శాలిని.
ఇద్దరూ హుషారుగా ఇంట్లోకి వచ్చారు. వాళ్ళిద్దరిమధ్యా అసలు గడవ జరిగిన ఆనవాళ్ళే లేవు. ఈ గొడవకూడా మిగతా చిన్న జగడాల జాబితాలోనే చేరిపోయింది.

[k3vv3]

తొమ్మిడిడ్లీలు రెండ్రుపాయలు.. - రవి మంత్రి

“సా విరహే తవ దీనా రాధా..
సా విరహే తవ దీనారాధా..
సా విరహే తవదీనా...
కృష్ణా...ఆఆఆఆఆఆఆఆ....
తవ విరహే..ఏఏఏ....దీనా... ఆఆఆఆఆ..ఆఅ.అ.అ.ఆఆఆ..."
'ఆకాశవాణి,విజయవాడ కేంద్రం.పుష్పాంజలి కార్యక్రమంలో ముందుగా..విప్రనారాయణ చిత్రం నుండి భానుమతి రామకృష్ణ పాడిన పాట విన్నారు.తర్వాత రాబోయే పాట...'

'ఆ నామాలూ, ఆ బొట్టూ... విప్రనారాయణలో నాగేశ్వర్రావుని చూస్తుంటే ఆకలీ నిద్రా ఉండవ్..'రోట్లో కొబ్బరి పచ్చడి రుబ్బుతూ అంది సుబ్బలక్షి .

'అన్నానని కాదు గానీ,అసలేం చేశాడమ్మా మీ నాగేశ్వర్రావు?అమ్మాయిల వెనక పరిగెట్టడవూను ,కుప్పిగంతులూ తప్ప...?నువ్వు కదలకే హేమా,పాపిడి చెదిరిపోతోంది.'జడరిబ్బను పైకి కట్టి గట్టిగా లాగుతూ అంది మాణిక్యమ్మ.

'అబ్బా...జుట్టు పీకేస్తున్నావు.కొంచం మెల్లిగా వెయ్ మామ్మా...'

'ఊఁ ..'

'మీ రామారావు మాత్రం..?రాముడు,కృష్ణుడు వేషాలెయ్యడం తప్ప ఇంకేం చేసాడు?పాపం,జబ్బలు వాచిపోయేవట పక్కనున్న వాళ్లకి...పైగా,డాన్సు చేస్తే అందరి కాళ్ళు తొక్కేసే వాడట... వొట్టి బండ మనిషి.'

'అమ్మమ్మా రెండ్రుపాయలివ్వా..'

'పోరా..నా దగ్గర్లేవు.'విసుక్కుంది.

'ఏవండీ...ఆ పేపర్ చదవడం అయిపోతే ఆ చిన్నాడిని మీతో పాటు స్నానానికి తీసుకెళ్లండి.వాడొక్కడే వెళ్తే సబ్బు మొత్తం బుడగలు చేసి అరగదీసేస్తాడు.'వంటింట్లో ఓ మూల ఉన్న దేవుడికి చిన్న ఆకులో బెల్లం నైవేద్యం పెడుతూ అంది రాధ.

'ఆఁ ...'

'నాన్నగారూ ..రెండురూపాయలివ్వరా?'

'చిల్లర లేదురా..అమ్మదగ్గరుందేమో అడుగు.'

'అమ్మా...ఇడ్లీకి డబ్బులివ్వే.'

'ఇస్తాగానీ ఈ పాలు చెల్లికిచ్చేసిరా.'

పాలు ఇచ్చి వచ్చేసరికి ఒక గిన్నె,దాన్లో మరోచిన్నగిన్నెఅందులోరెండురూపాయలు వేసి ఉన్నాయి...అమ్మ వంకచూసి నవ్వి బైటికి పరిగెత్తాడు వంశీ..

'ఒరేయ్ మెల్లిగా...పడతావ్..ఏమే రాధా అలా రోజూ వాడికి డబ్బులివ్వడం ఎందుకే.సుబ్భరంగా చద్దన్నం పెట్టచ్చు కదే.బలానికి బలం,ఆరోగ్యానికి ఆరోగ్యం....'

'పోన్లేమ్మా.మనం ఎలాగూ రోజూ టిఫిల్ను చెయ్యం కదటే...' లోపలనుంచే అంది రాధ,నూతి పళ్లెం దగ్గర పిల్లాడితో కలిసి సబ్బు నురగతో ఆడుతున్న మాస్టారిని కిటికీలోంచి చూసి తనలో తానే నవ్వుకుంటూ...
***************
అగ్రహారం నుంచి నాలుగడుగులేస్తే వెంకన్నబాబు గుడి.పక్కనే కచేరిచావడి ,ఎదురుగా ఉన్న పిల్లల గ్రౌండు దాటి సందులోకెళ్తే వరసగా పాకలు,అక్కడక్కడా పెంకుటిళ్ళు ఉన్న గూడెం వచ్చేస్తుంది.ఆ వీధుల పేరేంటో తెలీదు గానీ,ఆ చుట్టుపక్కల చిన్న చిన్న వృత్తులు చేసే వాళ్లంతా అక్కడే ఉంటారు.నాలుగైదు వీధులన్నీ కలిపి గూడెం అంటారు.ఆ గూడెం మొదటి వీధిలో చివరనుండి నాలుగో ఇంటి ముందు ఆగాడు.రెండు వాటాలున్న ఆ ఇంట్లో కుడి పక్క ఇస్త్రీ బండి సూర్యకాంతం,ఎడమ పక్క సూరిబాబు ఉంటారు.సూరిబాబు మెయిన్ రోడ్డులో డిగ్రీ కాలేజీ దగ్గర డ్రింకు బండి వేస్తే, వాళ్ళావిడ రత్నం పొద్దున్న ఇడ్లీలు,సాయంకాలం పకోడీలు,బజ్జీలు వేసి ఇంటిదగ్గరే అమ్ముతుంది.

'ఏవండీ...'చిన్నగా పిలిచాడు.ఎవరూ పలకలేదు.సగం వేసున్న తలుపు కొంచం తోసి మళ్ళీ 'ఏవండీ...'ఈ సారి కొంచెం గట్టిగా పిలిచాడు.

'లోనకొచ్చేయ్ బాబీ...'పెరట్లోంచి రత్నం మాట వినిపించి,మెల్లగా లోపలికెళ్ళాడు.ముందు గదిలో సూరిబాబు నులక మంచం మీద బోర్లా పడుకునున్నాడు.గంభీరమైన ఆకారం అతన్ది.

'ఇయ్యాల అప్పుడే వచ్చేసావే పంతులూ?ఇంకా అవలేదు ఇడ్లీ.మల్లీ రా..'

'పర్వాలేదండీ.నేనుంటాను.'అన్నాడు అటూ ఇటూ దిక్కులు చూస్తూ .

'ఊఁ ...ఇదిగో సిన్నీ..నాలుగు డొక్కలు,కొబ్బరి సిప్పలు అట్రా.లోన గోనిసంచిలో ఉంటాయ్.'

'ఆఁ..వత్తన్నా.'అటువైపు చూసాడు.

'అగ్గిపెట్టె కూడా.నాన్న సొక్కా జోబీలో ఉంటాది.సూడు..'

'సరేనే బాబా..'చూస్తూనే ఉన్నాడు.

కాసేపటికి డొక్కలు,చిప్పలు ఉన్న చిన్న సంచీ పట్టుకుని వచ్చింది వెంకటలక్ష్మి.పదకొండేళ్ళుంటాయేమో.వస్తూ,వంశీ గాడిని చూసి కళ్ళెగరేసింది.సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయాడు.

'పొగ మొకం మీద పడద్ది.అలా దూరంగా ఎల్లి కూసో పంతులూ..'పొయ్యి తుడిచి,లోపల పుల్లలు,చిప్పలు పెట్టి మంట వెలిగిస్తూ అంది రత్నం.

'మ్..'

'సిన్నీ..నాన్న డింకు కాయలు కాంత కడిగెయ్.లెగిసాడంటే ఆరుత్తాడు మల్లీ.'
***************
'రాధికా...సూర్యకాంతం బట్టలు తీసుకురాలేదా?'

'లేదండీ మాస్టారూ....మీకేమో నేను ఉతికితే నచ్చదు.ఇవ్వాల్టికి ఏదో ఒకటి వేసేసుకోండి.'

'ఏదో ఒకటంటే?అలమారులో నీ చీర ఉంది.కట్టెసుకోమంటావా?'

'అంత సరదాగా ఉంటే కట్టుకోండి.నేనేం వద్దన్నానా?' కిసుక్కుమంది.

'వినపళ్ళేదు.'

'ఏమీ లేదూ..'అరిచి,'మీ రంగుకి నీలం రంగు చీర బావుంటుంది.ఇమ్మంటారా ..??'పప్పులో పోపు వేసి మూత పెడుతూ,మెల్లగా నసిగి గిరుక్కున వెనక్కి తిరిగింది.

'ఇప్పుడు చెప్పు,ఏ రంగు బావుంటుందో ..'ఎదురుగా నుంచున్నారు అప్పటికే తయారయిపోయిన మాస్టారు.

'స్..వినేసారా..'పెదవి పంటితో కొరుకుతూ తల మీద కొట్టుకుంది.

'మ్..ఏం వండావ్?' గిన్నె మూత తీసే వంకతో చేతిని నడుము మీంచి పోనిస్తూ.

'???' ఏంటి అన్నట్టు కళ్ళెగరేసింది.

'...' ఏమీలేదు అన్నట్టు భుజాలెగరేసారు.

'...'అన్నం పెడతా,వెళ్లి కూర్చోండి.పీట వైపు చూపిస్తూ సైగ చేసింది.

'మ్..'ఏదో కావాలన్నట్టుగా మూలిగారు.

'ఏవిట్రా శివా?చీర గొడవ?కాలేజీ కి టైం అవ్వట్లేదా?'బైట నుండి అరిచింది మాణిక్యమ్మ.

'ఏమీ లేదమ్మా..'మాట్లాడకుండా వెళ్లి పీట మీద కూర్చున్నారు.

'అసలు రాజు వేషం వేసినా,కృష్ణుడి వేషం వేసినా రామారావే వెయ్యాలి..'

'వేషాలేస్తేనే రామారావు బావుంటాడేమో...నాగేశ్వర్రావు అలా నిలబడితే చాలు...'
***************
'పంతులూ..నీల్లు మీదడతాయ్..అలాగెల్లు.'

'నా పేరు పంతులు కాదు.'

'మరి?మా అమ్మ అలాగే అంటది కదా?'

'ఏమో నాకు తెలీదు ఎందుకో.నా పేరు శరత్ వంశీ.'

'రెండు పేర్లెందుకు?నీకు పంతులు అన్న పేరే బావుంది.'

'నువ్వు బడికెళ్ళవా?'

'మానేసాను?'

'ఏం?'

'రెండు దాకా ఎల్లాను.ఇంక మా నాన్న ఎల్లద్దన్నాడు.ఇంట్లో పనవ్వట్లేదని.'

'మ్..'

'నువ్వే తరగతి పంతులూ?'

'పంతులు అనకు.చిరాకు నాకు.'

'అబ్బో..'

'నాలుగో తరగతి.నువ్ మళ్ళీ రావచ్చు కదా బడికి?'

'నాతోటి పిల్లలనంతా ఇప్పుడు ఆరో ఏడో సదూతున్నారు.నాకు మాత్రం అచ్చరం ముక్క రాదు..బడి అంటే మా నాన్న తంతాడు మల్లీ.ఎందుకు లే బాబా...'

'మ్..'

'నువ్ సదువు నేర్పుతావా పంతులూ?'

'నీకా?నేనా??'

'ఆఁ?రోజూ ఇడ్డెన్లకొచ్చినపుడు కాంత కాంత సెప్పు.'

'గోడమీద సినిమా పేర్లు సదవాలని ఉంటాది నాకు.పోనీ,నా పేరు నేను రాసుకునేంత సదువు సెప్పు సాలు. '

'మ్..'

'పంతులూ.. గిన్నట్టుకురా..'అరిచింది రత్నం.

'అమ్మా..పంతులు నాకు సదువు సెప్తాడంటే.'

'ఆహాఁ..అంత పెద్దోడయ్యాడా పంతులు?'పెద్ద గిన్నెలో ఇడ్లీలు,చిన్న గిన్నెలో బొంబాయి చట్నీ వేసి చిన్న విస్తరాకు ముక్క బోర్లించి ఇస్తూ అంది.

'అదేం లేదండీ..'సిగ్గు పడ్డాడు.

'దా బాబీ..డబ్బులియ్యి....'బోణీ బేరం.కళ్ళకద్దుకుని చీర కొంగులో కట్టుకుంది.

గిన్నె తీసుకుని చూస్తున్నాడు.

'ఏటీ?సెట్నీ ఇంకా కావాలా?'

'కాదండీ..'

'మరేటి?'

'నేనూ,మా చెల్లీ,మా తమ్ముడూ..ముగ్గురమండీ.ఎనిమిది ఇడ్లీలైతే ఒకళ్ళకొక ఇడ్లీ తక్కువవుతుందండీ..'

'అయితే రేపణ్ణించి మేస్టారితో సెప్పి పావలా ఎక్కువ తీసుకురా..ఎల్లెల్లు.'

ఏమీ మాట్లాడకుండా తల దించుకుని బైటికొచ్చేసాడు.

'పంతులూ..పంతులూ ..ఆగు.'వీధి దాటుతుంటే వినిపించి వెనక్కి చూసాడు.

'గిన్ని మూతోసారి తియ్..'ఒగురుస్తూ అడిగింది రత్నం కూతురు.

'ఏం?'అంటూ అనుమానంగా మూత తీసాడు.

'ఇదిగో నీ తొమ్మిదో ఇడ్లీ.'కాయితంలో కట్టి తీసుకొచ్చిన ఇడ్లీని గిన్నెలో వేస్తూ చెప్పింది.

'??'ఆశ్చర్యంతో చూసాడు.

'మా అమ్మకి సెప్పకు.సంపేత్తది.నువ్ నాకు రోజూ సదువు సెప్పు.నేన్నీకిడ్లీ ఇత్తాను.'అనేసి పరిగెత్తింది.
*************
'చీరంటే గుర్తొచ్చింది.చెంగావి రంగు చీర కట్టుకున్న చిన్నది..అని నాగేశ్వర్రావ్ పాడితే నా కోసమే పాడాడేమో అనిపించింది.'

'అది పాడింది ఘంటసాల అమ్మా..పైగా పాడింది నీకోసం కాదు.వాణిశ్రీ కోసం..మా రామారావ్ ఐతే ఏకంగా చీరే కట్టుకున్నాడు నర్తనశాలలో.ఏం అందం ఏం అందం.నా మట్టుకి నేను పదహారు సార్లు చూసాను ఆ సినిమా.'

'అబ్బా....అమ్మా,అత్తయ్యా ఆపుతారా పొద్దున్నేగోల?'లోపలనుంచి కసురుకుంది రాధ.

'నాకూ,నా ఇష్టాలకి విలువ లేని ఇంట్లో నేను ఉండలేనమ్మా..శివా,నన్ను నా కూతురింటికి పంపేయారా.పళ్లేకపోతున్నా ఈ మహాతల్లితో.'సుబ్బలక్ష్మిని చూసి మొటికలు విరిచింది.

'ఎనిమిదిన్నరకి బస్సుంటుంది.వెళ్తే మధ్యాన్నం భోజనం టైముకి అక్కడ ఉంటావు.నాకు,నా కూతురికి నీ చాకిరి తప్పుతుంది.బయల్దేరు.'

'ఏవిటండీ..వీళ్ళగోల..పొద్ధున్నే?ముందా రేడియో ఆపెయ్యండి దాని వల్లే ఈ గోలంతా...'కాలేజీకి బయల్దేరిన మాస్టారి వంక చూసి అంది. విననట్టు తన పని తను చేసుకుంటున్నారు మాష్టారు.

'ష్..'అనుకుంది తనలో తాను.'తొమ్మిది ఇడ్లీలిచ్చిందా?నోరు పెద్దదే గానీ మనిషి మంచిదే రత్నం.రండి రండి త్వరగా తినండి కాలేజీ టైమైపోతోంది.హేమా,తమ్ముణ్ని కూడా పిలువు..'

'అత్తయ్యా..నాగేశ్వర్రావు అందగాడే..అమ్మా..రామారావు మంచి నటుడే.కానీ వాళ్ళిద్దరి పక్కనా ఎవరుంటే బావుంటుంది?'

'ఇంకెవరూ?మా సావిత్రి ..'ఇద్దరూ ఒకేసారన్నారు.దేవుడి దగ్గర బెల్లం నోట్లో వేసుకుని,నవ్వేసి వెళ్లిపోతూ రాధని చూసి కన్నుగీటారు మాస్టారు.

'మరే వదినా..చూడ చక్కని జంట.రక్తసమ్మంధం చూసాకే నేను దీనికి రాధ అని పేరు పెట్టాను తెలుసా.రామారావుని చూసి ఎంత ఏడిచేసానో.'

'నేను మాత్రం? మూగ మనసులు చూసి మూడ్రోజులు అన్నం తినలేదు.మీ నాగేశ్వర్రావ్ మాత్రం తక్కువ ఏడిపించాడా వదినా?

'ఆ రోజులు,ఆ సినిమాలు మళ్ళీ రావొదినా.పద పద ఎండొచ్చేస్తోంది.వడియాలు ఎండబెట్టేద్దాం.'
**************
ఇంట్లో ఎవర్నో ఒకళ్ళని కాకాపట్టి డబ్బులు సంపాయించి రోజూ ఇడ్లీల కోసం వెళ్తున్నాడు.పిల్లకి చదువు చెప్పడం వల్ల రత్నంకి కూడా కొంచెం అలవాటయ్యాడు వంశీ.

'ఊడత ఉయల బుషి..'

'అయ్యో..అన్నీ తప్పులే.కొమ్ములు అన్నీ ఎగరగొట్టేసావు.నువ్వు వట్టి మొద్దువి.'

'నీకే చెప్పడం రాదు.తిక్క పంతులు..'

'ఉడుత ఊయల ఋషి..'సరిచేసాడు.

'రేపు సంకురాత్రి దాటాక నా పుట్టిన్రోజు.పన్నెండొత్తాయి.'

'అయితే నాకేమిస్తావు నీ పుట్టిన రోజుకి?'

'ఇడ్లీ ఇత్తన్నాను రోజూ.సాలదా?అయినా పుట్టిన్రోజు నాది.నువ్వు నాకివ్వాలి,ఏవన్నా.నీ వయసెంత?'

'తొమ్మిది.పది వచ్చేస్తాయి ఇంకా నాలుగు నెలల్లో..'

'నా కన్నా సిన్నోడివే.సూత్తాకి అలా లేవు కాపోతే.'

'మ్ ..'
**************
'అమ్మా,నాకో రూపాయి ఇవ్వవే.'

'ఎందుకూ?'

'నా ఫ్రెండు పుట్టినరోజు రేపు.'

'ఎవరు ఆ ఫ్రెండు?'

'ఎవరోలే.ఇస్తే ఇవ్వు లేపోతే లేదు.అన్నీ చెప్పాలి నీకు.'

'ముక్కు మీద ఉంది వెధవకి కోపం.అంతా బాబు పోలికే.వెళ్ళు అమ్మమ్మని అడుగు.నేనిమ్మన్నా అని చెప్పు.'

ఎలా పోగేశాడో మొత్తానికి ఐదారు రూపాయలు సంపాదించాడు.
**************
'ఏటి పంతులూ..ఇయ్యాలాదివారం కదా?ఇడ్లీ ఎయలేదు.ముస్తాబయ్యోచ్చావ్?కొత్త సొక్కాలా ఉందే?పండగదా?'

'లేదండీ..పాతదే.'లోపలకి తొంగి చూస్తూ అన్నాడు.

'ఎవరిని ఎతుకుతున్నావ్?సిన్నా?వత్తాది.కూసో.'

'ఇవ్వాళ తన పుట్టినరోజని చెప్పింది.అందుకే ఇది ఇద్దామని వచ్చానండీ.'

'ఏటిది?'చూసింది.reynolds పెన్ను,చిన్న తెల్లకాయితాల పుస్తకం,రెండు రిబ్బను ముక్కలు.

'ఏవయ్యోయ్.సూసావా?నీ కన్నా పంతులు నయ్యం.నా కూతురు పుట్టిన్రోజు గుర్తెట్టుకుని బగుమానం కూడా తెచ్చాడు.'

'ఏటి పంతులూ.ఏటి కత?పెళ్లి సేసుకుంటావేంటి మా సిన్నీని?'పరాచకమాడాడు సూరిబాబు.

'రోజు మా కక్కలు,ముక్కలు ఎడతాను.బలంగా అవుతావ్.వొచ్చేత్తావా సెప్పు?' నవ్వింది రత్నం.

'ఛీ..'ఏం చెప్పాలో అర్ధం కాక సిగ్గు పడి నేలచూపులు చూస్తున్నాడు.

'సిగ్గు సూడు...ఇదిగో సిన్నీ, పంతులు నీకోసం అట్టుకొచ్చాడు.బాగా సదుంకో.'చెప్పేసి వెళ్లిపోయారు ఇద్దరూ.

నలుపు రంగు పొడుగు జాకెట్టు,మోకాళ్ళకి కొంచెం కిందవరకూ ఉన్న నల్లని చుక్కలున్న ఎర్రని పరికిణి లో వచ్చి నుంచుంది.మొదటిసారి ఆ అమ్మాయిని అలా చూట్టం వల్లనేమో పైకి కిందకి చూస్తూ ఉన్నాడు.

'ఏటలా సూత్తావ్?కొత్త బట్టలు బోన్నాయా?'

'మ్..చాలా..'

'సరే గానీ..ఈ పుత్తకం పెన్ను నేనేం సేస్కోను?నాకింకా అ,ఆ లే రాలేదు.'

'మెల్లగా వస్తాయిలే .'

'అయినా ఇంత డబ్బులెక్కడివి నీకు?'

'ఎలాగో వచ్చాయిలే.'

'మ్..కొబ్బరి నూజుండ తింటావా?తెత్తా ఉండు. మా అమ్మ సేసింది నా కోసం.'

'వద్దు.దగ్గొస్తుంది.'

'మ్..'

'ఈ బట్టల్లో బావున్నావు నువ్వు.ఎప్పుడు మురికి బట్టల్లో ఉంటావ్.ఇవ్వాళ కొత్తగా ఉన్నావ్.'

'నేనంటే ఇష్టమా నీకు?'

'ఏమో..'నవ్వాడు.

'నీ బుగ్గ చొట్టలు బలేగున్నాయి పంతులూ.'

'అలా పిలవకు.నాకు చిరాకు.రేపొస్తాను.'పరిగెత్తాడు.
***************
'రేపణ్ణుండి మాకు వేసంకాలం సెలవలు.' ఎప్పట్లాగే కాయితంలో చుట్టిన ఇడ్లీ తీసుకుంటూ అన్నాడు

'అయితే ఇంక నువ్వు రావా మరి?'

'ఏమో..మా అమ్మనడిగితే సెలవల్లో కూడా ఎందుకురా ఇడ్లీలు డబ్బు దండక్కి అని తిట్టింది.ఎలా అయినా రావడానికి ప్రయత్నిస్తా.నీకు చదువు చెప్పాలి కదా?'

'నాకు చదవడం కొద్దిగా వచ్చింది కదా?'

'ఇంకా నీ పేరు రాయడం రాలేదుగా?'

'మ్..'

'నువ్ చాలా మంచోడివి పంతులూ.'

'శరత్ వంశీ..'

'ఏదో ఓటిలే..'

'అవునూ..ఇన్నాళ్లూ చిన్ని, చిన్ని అనడమే గానీ నీ పేరేంటో తెలీదు నాకు.'

'లచ్చిమి....ఎంకట లచ్చిమి....ఎలాగైనా రా రేపు.నాకు నీ జత అలవాటైపోయింది.'వెళ్లిపోతూ అంది.
***************
వారం పది రోజుల తర్వాత..

'ఏవండీ..ఏవండీ..'

'ఏంటమ్మా వంశీ బాబు ఇలాగొచ్చావ్?'అడిగింది పక్కింటి సూర్యకాంతం.

'రత్నం గారు వాళ్ళు?'

'ఆళ్ళు బెజవాడెల్లేర్లాగుందమ్మా.పది రోజులడద్దన్నారు.'

'ఓహో..'

'ఏ?ఏవన్నా వొదిలేసావా ఆళ్ళింట్లో?'

'ఏమీ లేదు సూర్యకాంతం.'
***************
వేసవి సెలవులైపోవచ్చాయి..

'చొక్కాలు - 4

ప్యాంట్లు - 3

అవునే సూర్యకాంతం..ఆ రత్నం కూతురికి పెళ్లి చేసేసిందిట కట్టే?అప్పుడే ఏవొచ్చిందే దానికి తొందర?

లుంగీలు - 3 ' తెచ్చిన బట్టలు లెఖ్ఖపెడుతూ మధ్యలో అడిగింది మాణిక్యమ్మ.

అక్కడే అమ్మ ఒళ్ళో పడుకున్న వంశీ గాడు గిరుక్కున లేచాడు.

'సవత్తాడిన పిల్ల సిన్నపిల్లేటండి? '

'ఎప్పుడే?'

'ఆళ్లమ్మింటి కాడ అయిందండి.రత్నం ఆల్లమ్మకి ఒంటో బాగోపోతే సూత్తాకెల్లింది మొన్న.సేసేయఁవే,నాకూ తోడుంటది అని ఆళ్లంమ్మంటే దురగమ్మ గుల్లో పెళ్లి సేసేశారండి.ఈడు జోడు బావున్నారండి.పైగా ఆడు దానికి వరసేనండి.రత్నం తమ్ముడు.బెజవాళ్ళో ఆటో తోల్తాడు.'

'ఏం బాగోడమో ఏవిటో...ఇంకా ఉన్నారా ఇక్కడే?ఓ సారి రమ్మన్నానని చెప్పు.చీర పెట్టి పంపిద్దాం.మన కళ్ళ ముందు పెరిగిన పిల్ల.'అంది రాధ.

తెలీకుండానే వంశీగాడి కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి.బైటికి పరిగెత్తాడు.

'లేదండి ఇయ్యాల పొద్దుటే పంపేసింది కాపురానికి.మల్లీ వత్తే సెప్తానండి.'

'సరే లెఖ్ఖ తేలిపోయింది.పద్దులో రాస్తున్నాను.'

'అలాగేనండి.'బయల్దేరింది.
***************
'వంశీ బాబు ఇక్కడేం సేత్తన్నావ్?'

'ఏమీ లేదు సూర్యకాంతం.నువ్వెళ్లు.'కచేరి చావడి దగ్గర కూర్చున్న వంశీ కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి.

'సరే.సిన్నీ ఆల్లింట్లో పుత్తకం ఏదో వదిలేసావంట కదా?మొన్న ఆ పిల్లొచ్చినపుడు నువ్ కనిపిత్తే ఇమ్మని సెప్పింది.ఇదిగో.'అని వెళ్లిపోయింది.

తనిచ్చిన అదే తెల్లకాగితాల పుస్తకం..అంతే ఖాళీగా ఉంది.

ఆఖరిపేజీలోమాత్రం ఇలా రాసుంది.

'లచ్చిమి సరత వంసీ..