[sreejachandranhot]

ஜான் சுஜாதாவை போடு ஒழு ஒழு ஒழுக்க அவள் புண்டை கிழிய அவள் சுகம் கண்டாள் மாலை நேரம் கிளம்பிவிட்டான் ...

மது கால் செய்து கொண்டு இருந்தால் ...ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை அவன் இன்னும் மூணு நாள் அலையே விடணும் நினைத்தான் ...

அவன் மும்பை சென்று அங்கு இருக்கும் ஹோட்டல் செல்ல

அவன் கேபின் சென்று உக்காந்து கணக்கு வழக்கு பாக்க ....


அப்பொழுது ....

அதிதி தனது மேஜையில் அமர்ந்து, அறிக்கைகளை உருட்டிக்கொண்டிருந்தாள், அப்போது அவளுடைய தொலைபேசி திட்ட புதுப்பிப்புடன் ஒலித்தது. துபாய் ஹோட்டல் கூட்டாளிகள் ஒரு சந்திப்பை உறுதிப்படுத்தினர் - அவசரம், மூன்று நாட்களுக்குள்.

அவள் ஒரு மூச்சு எடுத்து தனது ஜான் கேபின் அழைத்தாள்.

அதிதி: பாஸ் , துபாய் முதலீட்டாளர்கள் ஹோட்டல் ஒப்பந்தத்தை நேரில் முடிக்க விரும்புகிறார்கள்.

ஜான் (ஒரு இடைநிறுத்தத்திற்குப் பிறகு): அப்படியானால் வீணாக்க எங்களுக்கு நேரமில்லை. உங்கள் பாஸ்போர்ட்டை தயார் செய்யுங்கள், அதிதி - நாம் இருவரும் இன்றிரவு புறப்படுகிறோம்.

அதிதி: இன்றிரவு?

ஜான்: ஆமாம். வெளியே நான் எப்படி வேலை செய்கிறேன் என்பதைப் பார்க்கும் நேரம் இது.

ஜானுடன் ஒரு வணிகப் பயணம், ஒவ்வொரு ஊழியரும் போற்றும் மற்றும் அஞ்சும் ரவுடி. அவளுடைய இதயம் துடித்தது...




29 வயதான அதிதி ராவ் தனியாக வசித்து வந்தாள்

இளம் வயதிலேயே விவாகரத்து பெற்ற அவள் , வேலையை மையமாகக் கொண்டு தனது வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பினாள் .

அலுவலகத்தில் அவள் அமைதியாகவும், துல்லியமாகவும், அசைக்க முடியாதவராகவும் இருந்தாள் .
ஆனால் சில நேரங்களில், யாரும் பார்க்காதபோது, ​​அவர் சரிசெய்ய முயற்சிப்பதை நிறுத்திய தனிமையை அவரது கண்கள் காட்டிக் கொடுத்தன.

எல்லாம் ஒழுங்காக இருந்தது - அவரது முதலாளி ஜானின் அழைப்புடன் அவளது தொலைபேசி ஒளிரும் வரை.

[sreejachandranhot]

விமானம் ஓடத் தொடங்கியதும் விமான நிலைய விளக்குகள் ஜன்னலுக்கு வெளியே மங்கலாகின. அதிதி தனது இருக்கை பெல்ட்டை சரிசெய்து, இதயம் வழக்கத்தை விட வேகமாக துடித்தாலும் அமைதியாக இருக்க முயன்றாள். அவள் இதற்கு முன்பு ஜானுடன் பயணம் செய்ததில்லை மேலும் அவன் அருகில் அமர்ந்திருந்தான் அவள் எதிர்பார்த்ததை விட விசித்திரமாக கனமாக உணர்ந்தாள்.

ஜான் பின்னால் சாய்ந்து, சில கோப்புகளை எடுக்க தனது மடிக்கணினியை சிறிது நேரம் திறந்தான். , அவன் தன்னை விட இரண்டு மடங்கு வயதுடைய ஒரு மனிதனின் கவனத்தைக் கொண்டிருந்தான். அவள் பார்த்ப்பதை அவன் பார்த்தான் .

ஜான்: என்ன இன்னும் ப்றேசெண்டடின் பற்றி யோசிக்கிறாயா?
அதிதி: இல்லை சொல்லவா முடியும் அதுவும் என் வேலை தானே ?

ஜான்: நல்லது. ஒப்பந்தம் ஏற்கனவே பாதி வெற்றி பெற்றுள்ளது. பாத்துக்கலாம்

அவளை ஆச்சரியப்படுத்துவதற்காக அவன் மடிக்கணினியை மூடினான். கேபின் விளக்கு மங்கியது. இயந்திரத்தின் ஓசை அவர்களை மென்மையான தனிமையில் மூடியது. அதிதி முடிவில்லாத கருப்பு வானத்தைப் பார்த்தான், வெள்ளி நூல்கள் போல நீண்டிருந்த மங்கலான நட்சத்திரக் கோடு.

ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, விமானத்தில் லேசான கொந்தளிப்பு அலை அலையாக அலைந்தது. அவள் கை ஆர்ம்ரெஸ்டில் இறுக்கப்பட்டது. யோசிக்காமல், ஜான் குறுக்கே கையை நீட்டி, அதை நிலைப்படுத்தினான். அவனது தொடுதல் வலுவாக இருந்தது .

அதிதி: நீங்க அடிக்கடி பயணம் செய்வீங்களா ?

ஜான்: ம்ம் ஆமா அடிக்கடி. நீ?

அதிதி: என் விவாகரத்துக்கு முன்னாடி இல்லை.

அது நழுவியது. அவள் அதைச் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஜான் அவளைப் பார்த்தான், அவன் கண்களில் புரிதலின் மினுமினுப்பு.

ஜான்: அப்படியானால் இது ஒரு புதிய ஆரம்பம் இருக்கும் என்று நினைத்து அப்படி எடுத்துக்கொள்.

அவள் லேசாகச் சிரித்தாள், கண்கள் ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பின. வெளியே, அடிவானம் வெளிறியது
இருளைத் துலக்கும் ஒரு மெல்லிய தங்கப் பட்டை.






அவர்களின் விமானம் தரையிறங்கும்போது பாலைவனத்தில் காலைப் பிரகாசமாக இருந்தது. மணலில் இருந்து எழும் கண்ணாடி போல அவர்களுக்குக் கீழே நகரம் தோன்றியது - பிரகாசமான, உண்மையற்ற, உயிருள்ள.

அவர்கள் முனையத்திற்கு வெளியே சூடான காற்றில் காலடி எடுத்து வைத்தனர். ஓட்டுநர் ஒரு பனை மரங்களை உயர்த்தினார்: திரு. ஜான்

கார் அகலமான, சுத்தமான நெடுஞ்சாலைகளில் சறுக்கியது. துபாய் கடந்து செல்வதை அதிதி பார்த்தாரள் - பனை வரிசைகள், மின்னும் கட்டிடங்கள், வானத்தைத் துளைக்கும் புர்ஜ் கலீஃபா.

ஜான்: முதல் முறையாக இங்கே வரியா ?
அதிதி: ஆம்.

ஜான்: அப்படியானால் உங்கள் கண்களைத் திறந்து வைத்துக்கோ

. வெப்பத்திலிருந்து கட்டமைக்கப்படும்போது லட்சியம் எப்படி இருக்கும் என்பதை இந்த நகரம் உங்களுக்குக் கற்பிக்ம் ."

அவனது தொனி பாதி தத்துவம், பாதி எச்சரிக்கை. அவள் அவரைப் படிக்கத் திரும்பினாள் - அதே அமைதியான அதிகாரம், ஆனால் சூரிய ஒளியின் கீழ் அவரது கண்கள் மென்மையாகத் தெரிந்தன.

ஹோட்டலில், பளிங்கு மற்றும் தங்க ஒளியால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு லாபிக்கு கண்ணாடி கதவுகள் திறந்தன. ஒருவர் மன்னிப்பு கேட்டு சிரித்தார்.

எழுத்தர்: சார் , முன்பதிவு பிழை ஏற்பட்டது. ஒரு இணைப்பு சூட் மட்டுமே உள்ளது - ஒரு அறைகள், ஒரு லவுஞ்ச்.

ஜான் ஒருமுறை தலையசைத்தார்.
ஜான்:அது சரி.

லிஃப்ட் ஏறிச் சென்றது, ஏர் கண்டிஷனிங்கின் சத்தத்தைத் தவிர அமைதியாக இருந்தது. அதிதிக்கு அமைதியாக, தன் இதயத்துடிப்பு எதிரொலிப்பதை உணர முடிந்தது.

அறைக்குள், அவள் தன் சாமான்களை சுவரின் அருகே அழகாக வைத்தாள். ஜான் பால்கனிக்கு நடந்து சென்று சறுக்கும் கதவைத் திறந்தான் . சூடான காற்று, கீழே உள்ள நகரத்திலிருந்து மெல்லிய இசையுடன் வீசியது.

ஜான்: ஒரு நிமிடம் எடுத்துகோ . நீ எங்காவது வரும்போது ஒவ்வொரு முறையும் அவசரப்பட வேண்டியதில்லை.

அவள் அவனுடன் சேர்ந்து, சில அடி தூரத்தில் நின்றாள். வானலை மின்னியது - காலை சூரியனைப் பிரதிபலிக்கும் ஆயிரம் கண்ணாடிகள்.

ஒரு கணம், வேலை, ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் காலக்கெடுவை மறந்துவிட்டாள். உலகம் தொலைவில், சிறியதாக உணர்ந்தாள்.

அதிதி: இது அழகாக இருக்கிறது.

ஜான்: இது வித்தியாசமானது. அழகு இங்கே வேகமாக மங்கிவிடுகிறது - நீ அதற்குத் தயாராகும் முன்பே எல்லாம் அது மாறிவிடும்.

அவன் அமைதியாக, கிட்டத்தட்ட தனக்குத்தானே பேசினான். அவள் அவனைப் பார்க்கத் திரும்பினாள், காற்று அவளுடைய தலைமுடியின் சில இழைகளைத் தூக்கியது. அவன் வேறு பக்கம் பார்க்கவில்லை.

வார்த்தைகள் அல்ல, வாக்குறுதிகள் அல்ல, சொல்லப்படாத ஏதோ ஒன்று அவர்களுக்கு இடையே கடந்து சென்றது - இந்தப் பயணம் வணிகத்தைப் பற்றி மட்டுமே இருக்கக்கூடாது என்ற விழிப்புணர்வு மட்டுமே.






துபாய் கீழே கண்ணாடிகளால் ஆன நகரம் போல மின்னியது.

நாள் நீண்டதாக இருந்தது - சந்திப்புகள், அழைப்புகள், முடிவற்ற கண்ணியமான புன்னகைகள் - ஆனால் இப்போது, ​​அவர்கள் காரிலிருந்து இறங்கியதும், பாலைவனக் காற்று இன்னும் அவர்களின் ஆடைகளில் ஒட்டிக்கொண்டது.

ஹோட்டல் அறைக்குள், அமைதி வார்த்தைகளை விட கனமாக உணர்ந்தது.

அதிதி தனது கைப்பையை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அவள் குதிகால்களை நழுவவிட்டு, மெதுவாக மூச்சை வெளியேற்றினாள். கண்ணாடிச் சுவர் வழியாக வானலை ஒளிர்ந்தது, அதன் பிரதிபலிப்பு தங்கத் தூசி போல அவளைச் சுற்றிச் சுற்றியது.

ஜான் தனது டையை அவிழ்த்து ஜன்னலில் சாய்ந்தார்.

ஜான்: இன்று நீங்கள் சரியாகக் கையாண்டீர்கள்.
அதிதி: நான் என் வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தேன்.

ஜான்: நீங்கள் அதை எளிதாக ஒலிக்கச் செய்கிறீர்கள்.

அவள் லேசாக சிரித்தாள், சோர்வாக ஆனால் பெருமையாக
.
சிறிது நேரம், இருவரும் பேசவில்லை. கீழே நகரத்தின் ஓசை அறையை நிரப்பியது.

அதிதி: "இது விசித்திரமானது. இவ்வளவு பிரகாசமான இடத்தில் கூட, நான் இன்னும் சில நேரங்களில் தனியாக உணர்கிறேன்."

ஜான்: "ஒருவேளை அதனால்தான் மக்கள் பயணம் செய்கிறார்கள். அவர்கள் எவ்வளவு தனியாக இருக்கிறார்கள் என்பதை மறக்க."

அவள் அவனைப் பார்த்தாள் - உண்மையிலேயே பார்த்தாள் - அவர்கள் இருவரும் மட்டுமே இருக்கும் வரை உலகம் குறுகுவது போல் தோன்றியது.

அவர்களுக்கு இடையே சொல்லப்படாத ஒன்று கடந்து சென்றது: ஒரு அமைதியான அங்கீகாரம், இருவரும் திட்டமிடாத ஒரு ஈர்ப்பு.

அவர்களைச் சுற்றி இரவு மென்மையாகவும் பொன்னிறமாகவும் நீண்டிருந்தது.

ஏற்கனவே என்ன மாறிவிட்டது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அவர்களுக்கு வார்த்தைகள் தேவையில்லை.



இரவு கீழே நகரம் மின்னியது - தங்க ஒளியின் முடிவற்ற சாலைகள், இரவில் மறைந்து போகும் போக்குவரத்து மங்கலான சத்தம்.

அவன் பாலகானி நின்று மதுவை நினைத்து புகை புடித்து கொண்டு இருந்தான்

எப்படியும் எனக்கு கால் பன்னிருபா கால் போயிருக்காது பாவம் பேசாம வாட்ஸாப்ப் அன்ப்ளாக் பண்ணலாம்
என்று மொபைல் எடுத்து செய்தான்


அதிதி பால்கனி தண்டவாளத்தின் அருகே நின்றாள், கைகளில் காபி தொடப்படவில்லை.

அதிதி: மக்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும்... கண்ணுக்குத் தெரியாதது போல் நீ எப்போதாவது உணர்ந்திருக்கிறாயா?

ஜான் அவள் அருகில் சுவரில் சாய்ந்தாள்.

ஜான்: எல்லா நேரங்களிலும். வெற்றி அதை மாற்றாது.

அவள் ஒரு புன்னகையை அளித்தாள்.

அதிதி: ம்ம்ம். விவாகரத்துக்குப் பிறகு, காலம் எல்லாவற்றையும் சரிசெய்யும் என்று எல்லோரும் சொன்னார்கள். ஆனால் அது என்னை தனிமைபடுத்தியது. நான் எப்படி இருக்கிறேன் என்று யாராவது கேட்பார்கள் என்று நான் எதிர்பார்த்ததை நிறுத்தினேன்.

அவன் குறுக்கிடாமல் கேட்டான். காற்று அவள் முகத்தில் ஒரு முடியை உயர்த்தியது, அவள் அதை தற்செயலாக உதறிவிட்டாள்.

அதிதி: விளக்குகள் நிறைந்த நகரத்தில் இதைச் சொல்வது முட்டாள்தனம் என்று எனக்குத் தெரியும்... ஆனால் அது தான் உண்மை

ஜானின் தொனி மென்மையாகியது.

ஜான்: நீ தனியாக இல்லை, அதிதி.

அவள் அவனைப் பார்த்தாள் - அவளுடைய முதலாளியாக அல்ல, அவளுக்கு மேலே உள்ள ஒருவராக அல்ல, வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் கொடுத்த ஒருவராக.

அவள் தோள்கள் சற்று கீழே விழுந்தன, அவள் சுமந்து கொண்டிருந்த எடை இறுதியாக தளர்ந்தது போல உணைர்த்தாள் .

அவன் நீட்டி அவள் கையில் ஒரு நிலையான கையை வைத்தான்.

ஜான்: நீ எப்போதும் எல்லாவற்றையும் உள்ளே வைத்திருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் யாராவது அதைப் பார்க்க அனுமதிப்பது பரவாயில்லை.

அதிதி தலையசைத்தாள், நகரத்தின் பிரதிபலிப்பில் அவள் கண்கள் மங்கலாக மின்னின.

அவள் வானலை நோக்கித் திரும்பி, மூச்சை இழுத்து, அவனை நோக்கி லேசாக சாய்ந்தாள் -
நெருக்கத்திற்காக அல்ல, ஆறுதலுக்காக.

சிறிது நேரம், இருவரும் பேசவில்லை.

நகரம் பிரகாசமாக, சத்தமாகவும் பிரகாசமாகவும் இருந்தது, அதே நேரத்தில் அந்த அமைதியான பால்கனியில், இரண்டு பேர் வெறுமனே நின்றனர்

அவளுக்கு இந்த நிமிடம் நீட்டிக்க கூடாத என்று ஆசை வந்தது

[sreejachandranhot]

பால்கனியில் இரவுக் காற்று மிதந்து, கடல் மற்றும் மசாலாப் பொருட்களின் லேசான வாசனையைச் சுமந்து சென்றது.

அவர்களுக்குக் கீழே, துபாய் மின்னியது - முடிவில்லாதது மற்றும் உயிருடன் இருந்தது.

அதிதியின் குரல் அமைதியை எதிர்த்து மெதுவாக உடைந்தது.

அதிதி: இது விசித்திரமா இருக்கு ... பல வருடங்களாக நான் யாருடனும் பாதுகாப்பாக உணரவில்லை.

ஜானின் கண்கள் அவள் மீது நிலைத்திருந்தன, நிலையானவை, பொறுமையானவை.

ஜான்: ஒருவேளை பாதுகாப்பு ஒரு இடமாக இருக்காது. ஒருவேளை அது இறுதியாகக் கேட்கும் ஒரு நபராக இருக்கலாம்.

அந்த வார்த்தைகளில் ஏதோ ஒன்று அவளுடைய கட்டுப்பாட்டை அவிழ்த்தது. அவள் அவனைப் பார்த்தாள், கண்ணீர் சிந்தாத கண்களால் பிரகாசித்த கண்கள்.

அவன் அருகில் வந்தான், அவன் இருப்பு சூடாகவும் தரைமட்டமாகவும் இருந்தது. நீண்ட நேரம், அவர்கள் ஒரே காற்றை சுவாசித்தனர் நகர விளக்குகள் அவற்றின் பிரதிபலிப்பில் ஒன்றிணைக்கும் அளவுக்கு நெருக்கமாக.

அவள் பார்வையைத் தாழ்த்திக் கொண்டாள், உணர்ச்சி அவளை வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தது.

அதிதி: அது எப்படி இருக்கிறது என்பதை நான் மறந்துவிட்டபோது கருணை காட்டியதற்கு நன்றி.

ஜான் கையை நீட்டி அவள் தலைமுடியில் மெதுவாக தடவ , சைகையில் சொல்லப்படாத வாக்குறுதி.
உலகம் அமைதியாக இருந்தது; ஒரு இதயத்துடிப்புக்கும் அடுத்த துடிப்புக்கும் இடையில் நேரம் நீண்டு கொண்டிருந்தது.

அவள் அவன் நெஞ்சில் சாய்ந்தாள் அவன் அவள் தனிமை நினைத்து அவனும் அவளுக்கு வருத்தப்பட்டான்

அவன் மெதுவாக அவள் தலை தூக்கி அவள் கண் பார்க்க அது ஒரு ஈர்ப்பு ஈர்த்தது மென்மையாக அவன்
நெத்தில் முத்தம் கொடுத்தான் ..

அவளுக்கு அது கொஞ்சம் அறுத்தல் இருந்தது அப்பொழுது அவள் ஜான் பற்றி கேட்ட அனைத்தும் பொய் என்று அவளுக்கு ரவுடி தெரியவில்லை அவள் தனிமை பொய்க்கும் தெய்வம் தெரிந்தான் .

அவள் அவனை இழுத்து அவன் உதட்டை சப்ப இருவரும் முத்தம் குடுத்தார்கள் ...



அவன் அவளை தூக்கி அவள் முத்தம் கொடுத்துகிட்டயே இருந்தாள் ..

.

அப்படியே தூக்கி கொண்டு போய் பெட் போட்டான் .....
அவள் அவன் கையில் பூ போல் கிடந்தாள்


இருவரும் ஆவேசமாக அவர்கள் உடைகளை கழட்டி எறிந்தனர் .அவள் அருகே சென்று அவள் பிராவை கழட்டிவிட்டு அவள் முது மற்றும் கழுத்தில் என்னை தடவி முத்தம் கொடுக்க ஆர்மிதான்.

அவன் கை அவள் கைகள் மற்றும் அக்ளுளை தடவிக்கொண்டு இருந்தன. அவள் நேரம் ஆகா ஆகா மூச்சி பலமாக விட ஆரம்பித்தால்.

அப்படியே மெதுவாக அவள் கால்களுக்கு சென்றான் . அவள் வெள்ளை தொடை ரொம்ப மிருதுவாக இருந்தன. அவள் உல் தொடைக்கு சென்று லேசாக விரிக்க சொன்னான் . அவள் பேண்டியை கழட்டிவிட்டு அவள் சூத்தில் கொஞ்சம் எச்சில் தடவி மசாஜ் செய்ய ஆர்மிதான் . . அவள் ஹ்ம்ம் என்று ஆரம்பித்தால் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ் ஸ்ஸ்ஸ் சஸ் என்று முனங்கள் சத்தம் அதிகரித்தது.

பின் அவளை திரும்பி படுக்க சொல்ல அவள் அழகிய முளை அவனுக்கு தரிசனம் கொடுத்தன. அவன் அதை பிடித்து பிசைய கசக்கி பிலுஜான் .

அவளோ ஹ்ம்ம் ஹ்ம்ம் ம்ம்ம்ம்ம்ம் ம்ம் ம் ம் ம்ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் நல்லா அழுத்து பேபி, ஹ்ம்ம் நல்லா பேபி கடி என்று சொல்லி என்னை இழுத்து அவன் முடியை கோதிவிட்டு அவன் பூளை ஜட்டியோடு அழுத்தி கசக்கி அணிந்து இருந்த ஜட்டி தூக்கி எறிந்தால்.

அதிதி : பேபி இனியும் என்னால் போருக்க முடியாது. கமான் ஒளு பேபி .

அவன் அப்படி வா வழிக்கு என்று சொல்லி, அவன் சுன்னியை அவள் அருகே எடுத்து சென்று . அவள் அதை வாயில் கவ்வி சுவைக்க ஆரம்பித்தால்.
அவள் கண்களில் ஒரு விடை தெரிந்தது போல இருந்தது. பின் அவன் அவள் முலையை சிறிது நேரம் சுவைத்து விட்டு அவள் கீழே சென்றான் .

அவள் புண்டையை அவன் நாக்கை கொண்டு நீவி விட்டான் . அவள் சொர்க்கத்தில் திளைப்பது போல ஆஆ ஆஅ எ எ எ எ ஆ ஆஅ ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம் ம்ம் ம் ம் ம் ம் ஹ்ம்ம்ம் என்று முனங்கிக்கொண்டே இருந்தாள் .

என் சுன்னியை பின் அவள் புண்டையில் வைத்து அழுத்தினேன். அவள் கைகளை இருக்க பிடித்துகொண்டு வேகமாக அடித்தான் . அவள் ஆஆஆ என்று சத்தம் போட்டால். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் இழுத்து அவன் படுக்கையின் விளிம்பில் நிற்கிறான், அவள் தன் கால்களை அவன் மார்புக்கு உயர்த்துகிறாள் . அவன் தன் அவள் கால்களைப் பிடித்து உள்ளே நுழையும்போது அவள் முழங்கால்கள் வளைந்திருக்கும். ஆழமான அடிக்க அவளுக்கு வேதனையாக இருந்தது துடித்தாள் அவன் மெதுவாகத் அடித்தான் இப்பொழுது அவளுக்கு சுகமா இருந்தது . ஐ ம்ம் கோயிங் டு ஹெவன் கோ கோ பேபி ...........


அவள் அவர்களின் குண்டியை படுக்கையின் விளிம்பில் சரியாக உட்கார வைக்கிறாள். அவன் நின்று கொண்டே அவள் புண்டை உள்ள அவன் சுண்ணி உள்ள விட்டு . கூடுதல் ஆதரவுக்காக அவன் தன் கைகளை அவள் குண்டியை சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் போது அவள் அவனின் இடுப்பை அவள் கால்களைச் சுற்றிக் கொண்டு வைத்து அவன் அவளை . வைத்து நன்றாக ஓத்தேன். பின் அவள் முலைகளை பிடித்துகொண்டு கொஞ்சம் நேரம் செய்தான் . அவளை முட்டி போடா வைத்து பின் பக்கமாக ஓத்தான் டோஃகி ஸ்டைல் ஓத்தான் . அவள் முடி அவள் முதிகில் படறி இருக்க அதை கொத்தாக பிடித்து வேகமாக ஓத்தான் .

அவள் ஹ்ம்ம் ஹ்ம்ம் ஹ்ம்ம்ம் ஆஆ ஆஆஅ ஸ்ஸ்ஸ் பேபி ஓஓஒ ஓஓ ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் என்று முனங்கிக்கொண்டே இருந்தால். பின் அவள் உச்சம் அடைந்தாள் . அவள் புண்டை ஜூஸ் அவன் குடித்தான் . மீண்டும் அவன் அவளை பெடில் படுக்க வைத்து மேல் சென்று அவளை ஒத்துக்கொண்டு இருந்தான் அவள் கால்களை அவன் குண்டி சுற்றி பிணிகொண்டாள் அவனக்கு கஞ்சி வருவதை உணர்ந்தான் அவன் அவளை இருந்து எழ முயலும் போது அவள் அவனை கெட்டியாக பிடித்துகொண்டாள் அவன் பெடில் இருந்து எழுந்தான் அவள் அவன் மேல பிடித்துக்கொண்டு அவன் இடுப்பில் உக்கந்துகொண்டாள் அவனக்கு கஞ்சி வரும் தரணும் அவள் அவன் தோளில் கடித்தாள் அவன் ஒரு ஏத்து ஏத்தி அவன் புண்டையில் கஞ்சி வடித்தான் அவளுக்கு அவன் கஞ்சி புண்டை துடித்தது அவள் சொர்க்கத்தில் மிதந்தாள் .. பிறகு இருவரும் பெடில் சாய்ந்து படுத்தார்கள்

ஜான்: ஏன் இப்படி பண்ண சரி விடு நான் பில்ஸ் வாங்கி தரேன் போட்டுக்கோ
அதிதி: இல்லை தெரிஞ்சு தான் நான் உள்ளேயே வாங்குனேன்


ஜான்: ஏன் எதுக்கு ..?

அதிதி: இல்ல டிவோர்ஸ் வாங்குன பிறகு எனக்கு யாரும் இல்ல நான் ஒழுங்கா தான் இருந்தேன் ஆனா எனக்கு எதுக்கு வாழனும் தெரியல சும்மா வேளைக்கு போயிட்டு வரேன் ஆனால் எதுக்கு தெரியல
அதான் நான் உள்ள வாங்குனேன் ஜான் புரியுதா ??

ஜான்: புரியுது ஆனா என்று சொல்லி தலையை திருப்ப

அதிதி : அவள் அவன் தலை திருப்பி உனக்கு பிரச்சனை வராம பாத்துக்கிறேன் பேபி என்று அவன் உத்ததை சப்ப அரமித்தால் ..

அவன் அவள் குண்டியை கசக்க ஆர்மிதான் ....

(ஆனால் அது உண்மையாகும் ...எதிர்காலத்தில் பிரச்சனை வருமா ....தொடர்ந்து பாப்போம் )

அன்று இரவு முழுக்க அவளுடன் தூங்காமல் மேட்டர் செய்தான் கஞ்சி அவள் புண்டையில் வடித்தான் ஜான்

அவள் அவன் குண்டி நக்கி அவனுக்கு சுகம் கொடுத்தால் .........

[sreejachandranhot]

துபாயின் மேல் சூரியன் உதித்துக்கொண்டிருந்தது, வானலையை தங்க நிறத்தில் வரைந்தது.

அதிதி தனது சூட்கேஸின் கடைசி பகுதியை ஜிப் செய்தாள், அமைதியான அறையில் பூட்டின் மென்மையான கிளிக் எதிரொலித்தது. ஜான் ஜன்னலுக்கு அருகில் நின்றான், அவனது ஜாக்கெட் ஒரு கையில் தொங்கவிடப்பட்டு, நகரம் முழுவதும் முதல் கதிர்கள் பரவுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அமைதியைக் கலைக்க இருவரும் விரும்பவில்லை - அது தொந்தரவு செய்ய மிகவும் மென்மையாக இருந்தது.

அதிதி: மூன்று நாட்கள் எப்படி ஒரு முழு சந்தோசமாக உணர முடியும் என்பது நம்பமுடியவில்லை .

ஜான்: சில அத்தியாயங்கள் நீண்டதாக இருக்கக்கூடாது. .. மறக்கவும் முடியாதது.

அவள் லேசாக சிரித்தாள், ஆனால் அவள் கண்கள் ஒரு கணம் அவன் மீது நீண்டு கொண்டிருந்தன.


பிறகு அவர்கள் ஹோட்டல் காரிடாரில் நுழைந்தார்கள், கம்பளத்திற்கு எதிராக அவர்களின் காலடி சத்தம் மென்மையாக இருந்தது. லிஃப்ட் கதவுகள் திறந்ததும், உள்ளே நுழைவதற்கு முன் இருவரும் தயங்கினர் - கதவுகள் மூடும்போது அந்த தருணம் முடிவடையும் என்பது போல.

உள்ளே, லிஃப்டின் ஓசை அமைதியை நிரப்பியது. அதிதி நேராக முன்னால் பார்த்தாள், கண்ணாடி சுவரில் அவளுடைய பிரதிபலிப்பு அவளது எண்ணங்களை மறைத்தது. ஜான் தனது கஃப்லிங்க்களைச் சரிசெய்து, பின்னர் பக்கவாட்டில் பார்த்தான்.

அவர்கள் இருவரும் நேராக கண்கள் சந்தித்தது இருவரும் முத்தம் இட்டுகொண்டனர்

லிஃப்ட் லாபி தளத்தில் நின்றது. முத்தம் நின்றது கதவுகள் மென்மையான மணியோசையுடன் திறந்தன, ஆனால் இருவரும் உடனடியாக நகரவில்லை. கட்டிபிடித்துக்கு கொண்டு இருந்தனர் ..



ஜான்: அது எப்போதாவது மிகவும் அமைதியாகிவிட்டால்... என்னை எங்கே கண்டுபிடிப்பது என்று உனக்குத் தெரியும்.

அவள் அவனை நோக்கித் திரும்பினாள், அவளுடைய முகபாவனையில் சொல்லப்படாத விஷயங்கள் நிறைந்திருந்தன - நன்றியுணர்வு, அரவணைப்பு, ஆழமான ஒன்று.

அதிதி: நான் ஏற்கனவே உன்னைக் கண்டுபிடித்தேன்.

அவர்கள் கடைசியாக ஒரு பார்வையைப் பகிர்ந்து கொண்டனர் - வார்த்தைகளால் முடியாத அனைத்தையும் சொல்லும் வகை - பிரகாசமான காலையில் காலடி எடுத்து வைத்தனர்.

[sreejachandranhot]

ஒரு வாரம் கடந்துவிட்டது, ஆனாலும் துபாய் இன்னும் அவள் மனதில் நிலைத்திருந்தது - கடல் காற்றின் வாசனை, தங்க வானக் கோடு, அமைதியான பால்கனி இரவில் அவன் குரலின் சத்தம்.

ஆனால் இப்போது, ​​எந்த செய்திகளும் இல்லை. அழைப்புகள் இல்லை. அது அவளுக்கு தேவையும் இல்லை

ஜான் தனது உலகத்திற்குத் மதுவிடம் திரும்பிச் சென்றிருந்தான்

அவனுக்கு, அந்த மூன்று நாட்கள் முடிந்துவிட்டன.

அதிதிக்கு, அவை இப்போதுதான் எதிரொலிக்கத் தொடங்கின.

அன்று காலை கண்ணாடியில் தன் பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தாள், சோர்வான கண்கள் ஆனால் அமைதியான புன்னகை. கோபம் இல்லை, முடிக்கப்படாத ஏதோ ஒன்றின் அமைதியான வலி இல்ல ஓர் புன்னகை மட்டுமே.

மதியம், ஒரு குறுகிய நகரத் தெருவில் அடைக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய டாட்டூ ஸ்டுடியோவுக்கு வெளியே அவள் நிற்பதைக் கண்டாள். உள்ளே, காற்று மை மற்றும் கிருமி நாசினியின் வாசனையுடன் இருந்தது, ஒரு இயந்திரம் மெதுவாக முனகும் சத்தம்.

பச்சை குத்தும் கலைஞர்: என்ன வடிவமைப்பு?
அதிதி: J என்ற வார்த்தை… எளிமையானது. சிறியது. இங்கேயே.

அவள் இடுப்பை தொட்டாள்,

கலைஞர் தலையசைத்துத் தொடங்கினார்.

ஊசி அவள் தோலைத் தொட்டதும், அதிதி கண்களை மூடினாள். ஒவ்வொரு இதயத்துடிப்பும், ஒவ்வொரு சுவாசமும், ஒவ்வொரு நொடியும் தன்னைத் தானே மீட்டெடுப்பது போல் உணர்ந்தாள் - துண்டு துண்டாக.

அது முடிந்ததும், அவள் அதைப் பார்த்தாள்: கருப்பு மற்றும் மென்மையான ஒரு வார்த்தை. உயிருடன்.

அதிதி (முணுமுணுத்து): ஏனென்றால் நான் அவன் இல்லாமல் இருக்க முடியும் என்று அவர் எனக்கு கொடுத்த பரிசை நினைவூட்டி நான் இதை செய்றேன் .

அவள் கடையிலிருந்து வெளியே வந்தாள், நகர மாலை மென்மையான ஆரஞ்சு ஒளியால் பிரகாசித்தது. சத்தம், காற்று, வாழ்க்கை - இவை அனைத்தும் மீண்டும் புதியதாக உணர்ந்தன.

ஜானுக்கு இது ஒருபோதும் தெரியாது. ஆனால் அவள் செய்தாள்.

அது போதும் என்று அவள் செய்தாள் .


random number generator with dice

[sreejachandranhot]

துபாயில் இருந்து வந்து தூங்கிக்கொண்டான் மறுநாள் காலை ஜான் காலை 9.30 மணிக்கு எழுந்தான். பயணக்களைப்பு தாக்கம் அவன் தூங்கி எழுந்த நேரத்தை மறந்துவிட்டது. அவன் எழுந்து காலை உணவை முடித்துவிட்டான். காலை உணவு மற்றும் மொபைலுடன் அமர்ந்தான். ஜான் தனது மொபைலைப் பார்த்து மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தான்.12 மணி நேரத்தில் மதுவிடமிருந்து கிட்டத்தட்ட 280 மிஸ்கால்களும் கிட்டத்தட்ட 100 குறுஞ்செய்திகளும் வந்தன. ஒவ்வொரு செய்தியிலும் மது அவனை அழைப்பை எடுக்குமாறு கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள், மேலும் அவள் செய்ததற்கு மன்னிப்பும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

எல்லா செய்திகளையும் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவனை மகிழ்ச்சியடையச் செய்த ஒரு செய்தி அவளுடைய 96 வது செய்தி, அதில் அவள் அவனுக்கு என்ன வேணாலும் செய்யத் தயாராக இருப்பதாகவும், எப்போதும் அவனுக்குக் அவனை கோவப்பட விடமாட்டேன் என்றும் சொன்னாள். இந்த செய்தியைப் பார்த்ததும் ஜான் மகிழ்ச்சியடைந்தான், இனிமேல் மது தன் வழிக்கு வந்துருவாள் என்று இப்போது அவன் நம்பிக்கையுடன் இருந்தான்.. ஆனால் அவளை நேரில் சென்று சந்திக்கலாம் என்று நினைத்தான் மேலும் அவளை கஷ்டப்படுத்த அவனக்கு விரும்பவில்லை.

இந்த மூன்று நாலும் மது முற்றிலும் மனச்சோர்வடைந்து சோகமாக இருந்தாள் .

ஜான் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்வான் என்றும் அவள் நினைக்கவில்லை அவனக்கு அவளை புடிக்கும் அதனால் விட்டு செல்ல மாட்டான் என்று அவள் நினைத்தால் ஆனால் இப்படி நடக்கும் என்று அவள் நினைத்துதில்லை , தன்னிடம் ஒருபோதும் பேசமாட்டான் என்றும் அவள் உணர்ந்தாள். அவள் மிகவும் மன அழுத்தத்தில் இருந்ததால், இனியும் அவள் ஜான் பிரிய கூடாது நினைத்தால்
அவள் ஜான்னுக்கு தொடர்ந்து போன் செய்து கொண்டே இருந்தாள், ஆனால் அவன் போனை எடுக்கவில்லை.

மதியம் அவள் கணவர் பசியால் சித்ராவிடம் உணவு கேட்டார்.. மதுவின் மனதில் கொஞ்சம் மனிதாபிமானம் இருந்தது, அதனால் அவள் தன் கணவனுக்கு உணவு தயாரித்து சித்ராவிடம் குடுத்தாள் ... ஆனால் ராமால் அவளிடம் அவன் மீதான அன்பு இல்லை என்பதை எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அவள் ஏன் அவன் மீது கோபமாக இருக்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவள் அவனுடன் பேசாமல் இருக்கிறாள் ஒவ்வொரு முறையும் அவள் அவனைப் புறக்கணித்தாள்...

கடைசியாக மாலை 7 மணிக்கு ஜான் மது வீட்டுக்கு சென்றான் .

மது கதவை திறந்தாள் ஜான் புன்னகையுடன்

ஜான் : எப்படி இருக்க செல்லம் ?

மது கோபமாக இருந்ததால் அவள் பேச முடியாமல் சோபா சென்று அழ ஆரம்பித்தாள்... ஜான் இப்போது மதுவை உணர்ச்சிவசப்பட்டு கட்டுப்படுத்துவதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்... அவனக்கு புரிந்தது இனி ஒருபோதும் ஜான் விட்டு செல்ல மாட்டாள் என்று புரியுந்து கொண்டான்

மது (நீண்ட அழுகைக்குப் பிறகு) : நீ என்ன சொன்னாலும் நான் செய்றேன் தயாராக இருக்கிறேன், ஆனால் தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடாதே ஜான் ,ப்ளீஸ் நான் கெஞ்சுகிறேன்...

ஜான்: சரி செல்லம் இனி நான் உன்னை விட மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்கிறேன்..

மது: நான் உன்னை காயப்படுத்தியிருந்தால் மன்னிக்கவும்... இனி நீ என்ன சொன்னாலும் நான் தயாராக இருக்கிறேன்...சொல்லு என்ன செய்யணும் ?

ஜான்: நான் என்ன கேக்க போறேன் உனக்கே தெரியும் செல்லம்

மது : ஐ லவ் யூ ஜான் ...... எனக்கு நீ வேணும் ஒரு மாசம் உன் வீட்டுல இருக்கும் போது உனக்கு பொண்டாட்டி இருக்குறேன்

ஜான் அதிக சந்தோஷம் அவன் அவள் கண்ணீர் துடைத்து

ஜான் : உன்னை இனி அழ விட மாட்டேன் நீ என்னை முழுசா விரும்புநாதன் என்னோடு வாழனும் நான் விரும்புகிறேன்......

மது அவன் புரிந்துகொண்டு சொன்னாள் : சரி ஜான் இனி நீ தான் எனக்கு எனக்கு என் வாழ்கை முழுவதும் நீ தான் முக்கியம்

ஜான்: இல்ல மது இன்னைக்கு முழுசா யோசி யோசிச்சு முடிவு பண்ணு

ஜான் : ஒரு வேல உனக்கு என்னோட வாழ புடிச்சு இருந்த நாளைக்கு ஹோட்டல் காலை 11 மணிக்கு வா .... இல்லனா வராத
நீ வரலைனா நான் முடிவு பன்னிருவேன் இனி நான் உன் வாழக்கை வரவே மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பிட்டான் .

மது தன் வேலையை எல்லாம் விரைவாக முடித்து... மார்க்கெட் சென்றால்

அங்கு அவளுக்கு எல்லாரும் மரியாதை கொடுப்பதை ரசித்தாள் ...அவளை கண்டும் அஞ்சும் ஆண்களை கண்டாள் ..அவளுக்கு பாதுகாப்பும் உணர்வை அவளுக்கு தந்தது அவன் கூட இல்ல விட்டாலும் பாதுகாப்ப இருப்பதை ரசித்தாள்

[sreejachandranhot]

அடுத்தநாள் அன்று காலை அலுவலகம் வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தது.

தனது அறையின் கண்ணாடிச் சுவர்கள் வழியாக, ஜானால் அமைதியான தொனியில் நகர்ந்து, அவ்வப்போது லிஃப்டை நோக்கிப் பாத்து கொண்டு இருந்தான் .
(அவனுக்கு தெரியும் அவள் வருவாள் என்று இருந்தாலும் ஓர் பயம் )

ஏன் என்று அவனுக்கு தெரியும்.

லிப்ட் கதவுகள் திறந்ததும், மது வெளியே வந்தார் - அமைதியாக, நிதானமாக, தன்னம்பிக்கையுடன். அவள் உள்ளே நுழைந்ததும், அறை வித்தியாசமாக சுவாசிப்பது போல் தோன்றியது. அங்கு இருப்பவர்கள் நிமிர்ந்தனர், கண்கள் பின்தொடர்ந்தன, ஆர்வத்தினால் அல்ல, மரியாதையால்.




அவள் ஜானின் அறையை நோக்கி நடந்து செல்லும்போது அவளுடைய அடிகள் பளிங்குத் தரையில் மெதுவாக எதிரொலித்தன. ஒவ்வொரு அசைவும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தன; அவள் கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு முகமும் அமைதியான போற்றுதலைக் கொண்டிருந்தது.

உள்ளே, ஜான் காத்திருந்தான் - கைகள் கட்டிக்கொண்டு, கண்கள் நிலையாக, அவன் மார்பில் பல வருடங்களாக உணராத ஒரு அமைதி.

அவள் அவனது கதவை அடைந்ததும், அவள் ஒரு கணம் நின்று, பின்னர் உள்ளே நுழைந்தாள். கதவு அவள் பின்னால் மூடப்பட்டு, வெளியே உலகின் சத்தத்தை மூடியது.

ஜான் முதலில் பேச வேண்டுமா என்று தெரியாமல் எழுந்து நின்றான்.

ஆனால் மதுவின் முகபாவனை எல்லாவற்றையும் சொன்னது. அமைதியானது. தெளிவானது. அசையாமல்.

மது: நான் விரும்பியதால் வந்தேன். நான் எந்த கட்டாயத்திலும் வர வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல.

ஜான் எதுவும் சொல்லவில்லை - அவனுக்கு அது தேவையில்லை. அவர்களுக்கிடையேயான புரிதல் எந்த வார்த்தைகளாலும் முடியாத அளவுக்கு அமைதியை நிரப்பியது.

அவள் ஜன்னலுக்கு நடந்து, கீழே உள்ள நகரத்தைப் பார்த்தாள், பின்னர் ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அவன் பக்கம் திரும்பினாள் - அது மூடுதலையும் தொடக்கத்தையும் உள்ளடக்கியது.

மது: நீ எனக்கு என்ன சொல்ல வருகிறாய் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு நேரம் தேவைபட்டது . ஆனால் இப்போது எனக்கு அது புரிகிறது நீ என்னை அனுபிக்க என்கூட பழகவில்லை என்னை காதலிக்க தான் என் பின்னாடி சுத்தின

ஜான் ஆச்சரியத்தில் அல்ல, நிம்மதியாக மூச்சு விட்டான். முதல் முறையாக, காத்திருக்க எந்த இடமும் இல்லை

அவனை அவளை கட்டி பிடித்து முத்தம் கொடுத்தான் .... இருவரும் அந்த முத்தத்தால் இருவரும் காதல் தொடங்கியது .......

[sreejachandranhot]

ராமை நினைத்து பாவமா உள்ளது. சூழ்ச்சியால் இது எல்லாம் நடந்தது என்று இருவருக்கும் எப்போது புரிய வருமோ.. பார்ப்போம்.

ramku idha vida sirapana amadhiyana valkai kidaikum nambunga  edhirkalathula nadakum ........

[sreejachandranhot]

ஆராதனை முடிந்ததும், மக்கள் போதகரை வரவேற்க மெதுவாக பலிபீடத்தை நோக்கி நகரத் தொடங்கினர். பாடகர் குழுவின் இறுதிக் குறிப்புகள் இன்னும் தேவாலயத்தில் மென்மையாக எதிரொலித்தன.

ஜானின் தாய் பெருமையுடன் சிரித்துக்கொண்டே வழி நடத்தினார். ஜான் அவளைப் பின்தொடர்ந்தார், மது சற்று பின்னால் நடந்து வந்தாள் - பதட்டமாக இருந்தாலும், அந்த இடத்தின் அமைதியான பயபக்தியில் அமைதியாக.

மென்மையான கண்களைக் கொண்ட வயதான போதகர், ஆசீர்வதிக்கும் வகையில் தனது கைகளை நீட்டினார்.

பாஸ்டர்: ஆ, ஜான்! இன்று நீ சிறப்பு வாய்ந்த ஒருவரை அழைத்து வந்திருக்கிறீர்களா?

ஜான் பதிலளிக்கும் முன், பாஸ்டர் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தார் - அவர்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக நின்றார்கள், மது எப்படி வெட்கத்துடன் அவனை ,பார்த்தார் என்பதைக் கவனித்து - தெரிந்தே சிரித்தார்.

பாஸ்டர் (அன்புடன்): கடவுள் உங்கள் இருவரையும் ஆசீர்வதிப்பாராக. உங்கள் ஜோடி பிணைப்பு புரிதல் மற்றும் உங்கள் வாழ்கை அமைதியால் நிரப்பப்படட்டும்.

மதுவின் கண்கள் லேசாக விரிந்தன, அவளுடைய உதடுகள் ஆச்சரியத்தில் பிரிந்தன. ஜானின் தாய் மெதுவாகச் சிரித்தாள், அமைதியான வேடிக்கையுடன் அவர்களின் சங்கடத்தைப் பார்த்து.

ஜான் (பணிவுடன் சிரித்தார்): “நன்றி, பாதர் .”

பாஸ்டர்: நீங்கள் இருவரும் ஒரு நல்ல ஜோடி. கடவுள் பல வழிகளில் ஒன்றிணைக்கிறார்.

அவர் இருவரின் தலைகளிலும் மெதுவாகக் கையை வைத்து, ஒரு சிறிய ஆசீர்வாத ஜெபத்தை வழங்கினார்.
மது குனிந்தாள், அவனைத் திருத்தலாமா வேண்டாமா என்று இன்னும் தெரியவில்லை - ஆனால் அந்த தருணத்தின் அரவணைப்பு அவளுடைய தயக்கத்தை அமைதிப்படுத்தியது.

அவர்கள் சூரிய ஒளியில் வெளியே அடியெடுத்து வைத்தபோது, ​​ஜான் அவளை ஒருபுறம் பார்த்தான்.

ஜான் (கிண்டல் செய்து): சொர்க்கம் ஏற்கனவே எதையோ முடிவு செய்துவிட்டது போல் தெரிகிறது.

மது தன் வெட்கத்தை மறைக்க முயன்று லேசாகச் சிரித்தாள்.

மது: ஒருவேளை சொர்க்கத்திற்குப் புதிய உறவுகள் தேவைப்படலாம்.

அவரது அம்மா , ஒரு சிறிய சிரிப்புடன் முன்னால் நடந்து, மெதுவாகச் சொன்னாள்

அம்மா: சில நேரங்களில், உண்மை எட்டுவதற்கு முன்பே பாதிரின் ஆசீர்வாதங்கள் வரும்.

கார் கதவு திறந்தது. காவலர்கள் மரியாதையுடன் வணங்கினர்.

ஜான் மற்றும் மது ரோசிஸி மூவரும் காரில் சென்று அவர்கள் வீட்டுக்கு சென்றார்கள் .

அவர்கள் காரை ஓட்டிச் செல்லும்போது, ​​நகர சத்தம் அவர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்தது - போதகரின் வார்த்தைகளின் எதிரொலி மட்டுமே அவர்களுக்கு இடையே நீடித்தது.



தேவாலயத்திலிருந்து திரும்பி வரும் வாகனம் அமைதியாக இருந்தது. மது ஜானின் அருகில் அமர்ந்திருந்தாள், இன்னும் பாத்தேரின் வார்த்தைகளைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள். பின்னால் அமர்ந்திருந்த அவனது அம்மா, பேசப்படாத ஒன்றை மௌனமாக ஆதரிப்பது போல மெதுவாக முணுமுணுத்தாள்.

கார் தனியார் வாகன நிறுத்துமிடத்திற்குள் திரும்பியபோது, ​​மதுவின் கண்கள் விரிந்தன.

ஜானின் வீடு - ஒரு சிறிய அரண்மனையைப் போன்றது - உயரமான இரும்பு வாயில்கள், எப்போவும் அடியாட்கள் மற்றும் கல் பாதையில் அழகாக நிறுத்தப்பட்ட இறக்குமதி செய்யப்பட்ட கார்களின் பளபளப்பால் சூழப்பட்டிருந்தது.

நுழைவாயிலில், ஜானின் அம்மா வெளியே வரும்போது ஊழியர்கள் வரிசையில் நின்று மரியாதையுடன் வரவேற்றனர்.

வேலைக்காரன்: வீட்டிற்கு வருக, அம்மா .

அம்மா: இன்று தோட்ட மேசைக்கு மதிய உணவைக் கொண்டு வா.

மது அமைதியாகப் பின்தொடர்ந்து, எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டு கொண்டாள் - பளிங்குத் தரைகள், சந்தன மரத்தின் மென்மையான வாசனை மற்றும் சுற்றியுள்ள அனைவரின் அமைதியான செயல்திறன்.

விரைவில், அவர்கள் திறந்தவெளி சாப்பாட்டுப் பகுதியில் அமர்ந்தார்கள் - பூக்கள் மற்றும் மென்மையான காற்று நிறைந்த ஒரு நிழல் தோட்ட உள் முற்றம். ஊழியர்கள் பரிமாறத் தொடங்கியபோது வெள்ளி உணவுகள் மதிய வெளிச்சத்தில் மின்னின.

ஜானின் அம்மா மேஜையின் குறுக்கே சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : மது, தயங்காமல் சாப்பிடு. இங்கே எல்லாம் விருந்தினர்களுக்கும்... நாங்கள் கவனித்துக்கொள்பவர்களுக்கும்.

மது நன்றியுடன் தலையசைத்தாள், இருப்பினும் அவள் இன்னும் பிரமாண்டமான சூழலின் பாரத்தை இருந்து மீளவில்லை .

ஜான் சற்று பின்னால் சாய்ந்து, அரை புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

ஜான்: இதெல்லாம் உனக்குப் சீக்ரம் பழகிவிடும். இது வீட்டில் தான் இருக்கிறது.

மது (லேசாகச் சிரித்தபடி): நீ சொல்வது எளிது இல்ல பார்க்கலாம்

வேலைக்காரர்களில் ஒருவர் தண்ணீரை ஊற்றினார், மற்றொருவர் புதிதாக தயாரிக்கப்பட்ட பராத்தாவைக் கொண்டு வந்தார். முழு அமைப்பும் அமைதியாக உணர்ந்தது, ஆனால் கண்ணியமாக இருந்தது - அமைதியான கட்டளையின் கீழ் ஒரு ராஜ்ஜியம் போல இயங்கும் ஒரு வீடு.

மதிய உணவு நடந்து கொண்டிருந்தபோது, ​​ஜானின் அம்மா மதுவை அவளுடைய வாழ்க்கை, அவளுடைய வேலை, அவளுடைய குடும்பம் பற்றி மென்மையான கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினாள் . மது சொல்லுவதை கேட்டு இவள் பொய் சொல்லவில்லை அன்று மார்க்கெட் இவளை பார்த்தவுடன் இவளை கண்காணிக்க ஆட்களை போட்டு இருந்தாள் ரோசிஸி ,ரோசிஸி அவ்வளவு சந்தோஷம் இவள் பணத்துக்கு பழகவில்லை என்று புரிந்துகொண்டாள் ஏன் என்றால் பணத்துக்குகாக என்றால் பொய் சொல்லிருப்பாள் . நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு முதல் முறையாக, மது தன்னைப் பார்த்ததாக உணர்ந்தாள் - ஒரு ஊழியராகவோ அல்லது விருந்தினராகவோ அல்ல, ஆனால் அந்த மேஜையில் இருந்த ஒருவராக.

உணவு முடிந்ததும், ஜானின் அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள்,

ரோசிஸி :நீ ரொம்ப அழகா இருக்க நீ மாலையில் தங்குவாய்

மது ஜானைப் பார்த்து நிச்சயமற்றவனாக ஆனால் நகர்ந்தான்.

அவன் வெறுமனே சொன்னான்,

ஜான்: நீ கேட்டாய் அம்மா.அவள் நாளைகளித்து இன்னும் ஒரு மாதம் இங்கு தான் உன் மருமகளா இருப்பாள் அப்பொழுது நீ அவளை கவனித்துக்கொள்ள

முதல் முறையாக, மது தயக்கமின்றி சிரித்தாள் - அவள் தவறவிட்டதை அறியாத ஒரு அரவணைப்பை உணர்ந்தாள்.

மதிய உணவுக்குப் பிறகு, வீடு மீண்டும் அமைதியாகிவிட்டது. வேலைக்காரர்கள் தாழ்வாரங்களுக்குள் மறைந்துவிட்டார்கள், அவனது அம்மா ஓய்வெடுக்கச் சென்றார்.

ஜான் மதுவை குடும்ப உருவப்படங்கள் மற்றும் மேலே உள்ள ஸ்கைலைட்டிலிருந்து மென்மையான தங்க ஒளியுடன் வரிசையாக இருந்த நீண்ட பளிங்கு மண்டபத்தின் வழியாக மாடிக்கு அழைத்துச் சென்றான்.மது எல்லா புகைப்படங்கள் பார்த்தாள் ஆனால் அதில் ஒன்னு கூட அவன் அப்பா பற்றி இல்லை அவளும் அதை பற்றி கேட்கவில்லை

அவன் ஒரு கனமான மரக் கதவுக்கு முன்னால் நின்று அதைத் திறந்தான்.

ஜான்: உள்ளே வா. நான் கூட்டங்களில் மூழ்காதபோது நான் என் பெரும்பாலான நேரத்தை செலவிடும் இடம் இதுதான் இனி இது நாம் வாழும்யிடம்

மது மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான். அறை பிரமாண்டமாக இருந்தது, ஆனால் தனிப்பட்டதாக இருந்தது - பாயும் திரைச்சீலைகள் கொண்ட உயரமான ஜன்னல்கள், மூலையில் ஒரு செதுக்கப்பட்ட மேசை, கொலோனின் லேசான வாசனை மற்றும் காற்றில் புத்தகங்கள்.

ஜானின் சில ஜாக்கெட்டுகள் ஒரு ஸ்டாண்டில் அலட்சியமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன, பால்கனியில் இருந்த ஒரு சாம்பல் தட்டு இன்னும் புகையின் தடயத்தைக் கொண்டிருந்தது.

மது லேசாகச் சிரித்தாள்.

மது: அப்படியானால், உலகத்திலிருந்து மறைந்திருக்கும் இடம் இதுதான்.

ஜான் (சிரித்தபடி): அப்படிச் சொல்லலாம். இங்கே அமைதியாக இருக்கிறது... சிக்கலானது குறைவு.

ஜான் அவளை இழுத்து அவள் உதட்டை சப்பினான் அவள் குண்டியை கசக்கினான்

அம்மா இருகாங்க ..........ஷ் .......வந்துர போறாங்க

ஜான் : அவங்களுக்கு எல்லாமே தெரியும் டி

அவள் ஜன்னலுக்கு நடந்து சென்று கீழே உள்ள பரந்த தோட்டத்தைப் பார்த்தாள்.

மது: மக்கள் கனவு காணும் அனைத்தும் உன்னிடம் உள்ளன. ஆனால் நீ இன்னும் தனிமையாகத் தெரிகிறாய்.

ஜான் உடனடியாக பதிலளிக்கவில்லை. அவன் சுவரில் சாய்ந்து அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஜான்: நீ எல்லாத்தையும் கவனிக்கிறாய். ஆனால் இனி எனக்கு அந்த கவலையில்லை நீ என்கூட இருக்கும் வரை

மது: நீ சொல்லாதது மட்டும்தான். இனி இந்த மொடரடான நான் தான் பத்துக்கணுமா என்று சொல்ல கண்ணடித்தாள்

ஜான் அவளை நெருங்கும் முன் அவள் ரோசிஸியிடம் சென்றாள்

ஜான் பின் தொடர்ந்து கிட்சேன் சென்றான்

அங்கு மது ரோசிஸி கிட்சேன் நின்று ரோசிஸி உதவி செய்வதுபோல் பாவலா காட்டி கொண்டு இருந்தாள்

ஜான் பின் சென்று அவள் இடுப்பை பிடித்து கசக்கினான் ...

அவர்களுக்கிடையேயான அமைதி ஆழமடைந்தது - சங்கடமாக இல்லை, ஆனால் அர்த்தத்தால் கனமானது.

நீண்ட நேரம், இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு ரோசிஸி திரும்பி பார்த்து சிரித்துக்கொண்டு அங்கு இருந்து கிளம்பிவிட்டாள் மதிய வெளிச்சம் அவர்களை ஒரு சூடான ஒளியில் நனைத்தது, வெளியே நகரத்தின் தொலைதூர இரைச்சல் தவிர காற்று அமைதியாக இருந்தது.

ஜான் அவள் முகத்தில் இருந்து ஒரு முடி இழையை உதறிவிட்டு கையை நீட்டினான் இடுப்பு தடவிக்கொண்டு அவள் கன்னத்தில் முத்தம் கொடுத்துகொன்டே இருந்தான்

மதுவின் மூச்சு லேசாக நடுங்கியது. அவள் அவன் கண்களைப் பார்த்தாள், அதிகாரமோ செல்வமோ இல்லை - தன்னைச் சுற்றி சுவர்களைக் கட்டிக்கொண்டு இறுதியாக யாரையோ உள்ளே அனுமதிக்கும் ஒரு மனிதன்.


அவள் லேசாக வெக்கபட்டு சிரித்தாள் , கண்கள் மென்மையாக இருந்தன.

[sreejachandranhot]

டெல்லியின் இரவு நேரப் போக்குவரத்தில் கார் சறுக்கிச் சென்றது.
ஜானுக்கு அருகில் மது அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள், அவள் கண்கள் கடந்து செல்லும் விளக்குகளில் நிலைத்திருந்தன. உள்ளே, அவள் மனம் இன்னும் ரோசிஸி வார்த்தைகளில் இருந்தது.

நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு, அவள் மெதுவாகப் பேசினாள்.

மது: ஜான்... உன் அம்மா ராமை பற்றிக் கேட்டபோது நான் பயந்தேன்.

ஜான் லேசாகத் திரும்பி அவள் முகத்தைப் பார்த்தான்.

ஜான்: ஏன் பயம் செல்லம் உனக்கு ?

அவள் குரல் கொஞ்சம் சலசலத்தது.

மது: ஏன்னா இந்த மக்கள் எப்போவும் நியாயந்தீர்க்கிறார்கள், ஜான். அவர்கள் எப்போதும் அப்படித்தான். நீ என்ன செய்தாய் என்று அவர்கள் பார்ப்பதில்லை - உன் திருமணம் தோல்வியடைந்தது மட்டுமே.
அவன்... என்னை இன்னோரு பெண்வோட கம்பர் பண்ணி என்னை அவமானப்படுத்தினான். . ஆனாலும், நான் அதை சகுச்சுகிட்டேன் ஒன்றாக வைத்திருக்க முயற்சித்தேன். ஆனால் அவன் ஏமாற்றியபோது... எனக்குள் ஏதோ உடைந்தது.

ஜான் குறுக்கிடவில்லை. அவன் அமைதியாகக் கேட்டான்.

மது : உன் அம்மா கேட்டப்போ, அவங்க என்னை வித்தியாசமாப் பாக்குவாங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா அவங்க பார்க்கல. அவங்க சிரிச்சுட்டு சொன்னாங்க—மருமகளே , வாழ்க்கை பெண்களை அதிகம் சோதிக்கும் , ஆனா அது அவங்களை தப்பா நினைக்காது.


மது அவனைப் பார்த்தா, அவங்க கண்கள் மின்னின.

மது: ஏன்ன்னு கூட எனக்குத் தெரியல, ஆனா அந்த நிமிஷம்... அது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு விஷயத்தை குணப்படுத்துது.
ஜான் ஒரு மெல்லிய புன்னகையை அளித்தான் .

ஜான்: அது அம்மா . அம்மாக்கு உன்னிய புடிச்சருக்கு போல

மது மெதுவாக தலையசைத்தாள், அவள் குரல் கிட்டத்தட்ட ஒரு கிசுகிசுப்பு.

மது: நான் அவளைச் சந்திப்பதற்கு முன்னாடியே அவளைப் பத்தி பயந்தேன். இப்போ, நான் அவளை ரொம்ப நாள் முன்னாடி சந்திச்சருக்கணும் . ஏன் அவங்க கூப்பிட உறவு உண்மையாக கூடாது தோணிச்சு

கார் அவங்க பிளாட் முன்னாடி நின்றது. சொல்லப்படாத உணர்ச்சிகளின் பாரத்தை உணர்ந்து, சில நொடிகள் அமைதியாக அமர்ந்தனர்.

ஜான் அவளை மெதுவாகப் பார்த்தார்.

ஜான்: உன் வாழ்க்கை நடந்ததற்கு நீ தகுதியானவள் இல்லை, மது. நீ அமைதிக்கு தகுதியானவள் . ஒருவேளை... அது இங்கேதான் ஆரம்பிக்கிறது வீதி இருந்த யோசிக்காத .

மது லேசாக சிரித்தாள், கண்ணீர் அவள் கன்னத்தில் வழிந்தது. அவள் அவனை நோக்கித் திரும்பி, அதிகம் யோசிக்காமல், முன்னோக்கி சாய்ந்து - அவன் உதடுகளில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தை அழுத்தினாள்.

அது பேரார்வம் அல்ல - அது வலி, நன்றியுணர்வு மற்றும் நிம்மதி அனைத்தும் ஒன்றாக இருந்தது.

அவள் பின்வாங்கியபோது, ​​அவள் குரல் நடுங்கியது.

மது: குட் நைட், ஜான்.

ஜான் குட் நைட், மது.

அவள் வெளியே வந்து மெதுவாக அவள் வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

ஜான் அவள் செல்வதைப் பார்த்தான் - அந்த நேரத்தில் ஏதோ நிரந்தரமாக மாறிவிட்டது என்பதை அறிந்தான்.

[sreejachandranhot]

ஜான் இரவு வெகுநேரம் கழித்து வீடு திரும்பினான்.

வீடு அமைதியாக இருந்தது

அவரது அம்மா சோபாவில் அமர்ந்து, ஒரு சூடான புன்னகையுடன் அவனுக்காக காத்திருந்தாள்.

அவர் உள்ளே நுழைந்தவுடன், அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்,

ரோசிஸி : நீ அவளைப் பத்திரமாக இறக்கிவிட்டாயா?

ஜான்: ம்ம் , அம்மா. அவள் சோர்வாக இருந்தாள்.

அவரது அம்மா மெதுவாகத் தலையசைத்தார், அவளுடைய கண்கள் சிந்தனையுடன் இருந்தன.

சில கணங்கள், அமைதி நிலவியது. பிறகு அவள் மீண்டும் பேசினாள் - அவளுடைய குரல் அமைதியானது ஆனால் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது.

ரோசிஸி : ஜான்... அந்தப் பெண், மது - அவளுக்கு நல்ல இதயம் இருக்கிறது. அவள் உள்ளே நுழைந்தவுடன் எனக்கு அது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அப்றம் மார்க்கெட்டில் பார்த்த பொது ரொம்ப வெகுளி இருந்தாள் இப்போ மாடர்ன் சும்மா அழகா இருக்கா

ஜான் லேசாகச் சிரித்தாள்.

ஜான்: ம்ம், அவள் வித்தியாசமானவள், அம்மா. நிறைய அனுபவித்திருக்கிறாள்.

ரோசிஸி : ஆமாம், அவள் கண்களில் அந்த வலியை என்னால் உணர முடிந்தது. ஆனாலும், அவள் மிகவும் மரியாதையாகப் பேசினாள், மதிய உணவு பரிமாற எனக்கு உதவினாள், ஒரு நிமிடம் கூட பெருமையாக நடந்து கொள்ளவில்லை.

ஜான் : பாவம் அம்மா ....அவ

ரோசிஸி: எனக்கு உன் மேலயே சந்தேகமா இருக்கு ...

ஜான் : எம்மோவ் நான் என்ன பண்ணுனேன்

ரோசிஸி : அவ புருஷன் அவளை ஏமாத்திட்டா சொன்ன அதான் கேட்டேன் ?

ஜான் : அம்மா நான் எதுவும் பண்ணல ......

ரோசிஸி : நீ சுஜாதா என்ன பண்னேன் எனக்கு தெரியாத ? நான் உன் அம்மா எனக்கு தெரியும் பையன் ரௌடியதனம் பண்ணுறான் அப்படியே விட்ருவேன் நினைச்சியா ?

ஜான் அதிர்ந்துவிட்டான் ...

ஜான் :நம்ம ஹோட்டல் இருக்குல்ல அர்ஜுன் கட்டுப்பாடுல ...

ரோசிஸி : ம்ம் ஆமா அதுக்கு என்ன இப்போ

ஜான் மேலும் பேச ஆர்மிதான்

அங்க வெட்டிங் அந்நிவேசரி கொண்டாட வந்திருக்கான் அவன் அர்ஜுன் பத்தி சேதுராமன் பத்தியும் உனக்கே தெரியும்ல மா பணம் ஆசை புடிச்சவங்க அவன் வேலை செய்யலைன்னா காசு புடிக்கண்களாம் பிளான் பண்ணாங்க இல்லனா விற்றாலும் நினைச்சாங்க

ராம் IT ஒர்க் பண்றவன் போல அவனை வெச்சு ஒரு வேலை செய்யலாம் வெளிய போன காசு அதிகம்
காண்ட்ராக்ட் போட்ருக்காங்க டீல் பேசிறக்கங்க அர்ஜுன் பத்தி உனக்கே தெரியும் அவன் சரக்கு போதை வாழுறவன் ....ராம் கூட பழகுனான் அவனும் அதை பழகிட்டான் உண்மையாலும் அவன் ரியாவோட படுப்பான் நான் நினைக்கல ...அவன் படுத்துட்டான் நான் அதை பயன் படுத்திக்கிட்டேன்

அவள் இடைநிறுத்தப்பட்டு, அவனை நேரடியாகப் பார்த்தாள்

நான் ஒன்னும் ராம் போய் அவ கூட படு சொல்லல அதுவும் இல்லாம அவங்க அதை வீடியோ எடுத்து அவனுக்கு காசு கூடுக்காம கழட்டி விடலாம் தான் பிளான் அதுக்கு அவன் போதைல போய் மரத்தில சொருகி சுயநிலாவை இழந்து இருப்பான் நான் நினைக்கல ஆனா நான் அதை எனக்கு சாதகமா பயன் படுத்திக்கின்
மதுவை வெச்சு காசு புடுங்கலாமா பாத்தான் நான் உள்ள புகுந்தது அந்த ஹோட்டலை வாங்கிட்டேன் ..இப்போ நான் தினமும் அந்த பஸ்ஸின்ஸ் தான் பாத்துக்குறேன்

அவள் அவனுக்கு எத்தவள் இல்ல மா ...........

நான் எந்த சுழிச்சும் பண்ணல அவன் போய் குழி விழுந்ததுக்கு நான் எப்படி பொறுப்பு அவன்
அவகூட பழகுனானால ராம் ரியாவோட படுத்தது மதுவுக்கு பிரச்சனை இல்லை அவளுக்கு அவளை மட்டம்தட்டி பேசுனது ரியாவோட ஒப்பிட்டு பேசுனது தான் இங்கு பிரச்சனை
அவன் திரும்பி வராதுக்குள் அவளை நான் என் புள்ள சும்மாக்கா வைக்கணும் அது தான் ஒரே வழி ....

ரோசிஸி : அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண் அமைதிக்குத் தகுதியானவள் மகனே. தனிமைக்கு தகுதியானவள் அல்ல.


ரோசிஸி (தொடர்ந்து): உனக்கு அவளை உண்மையிலேயே பிடித்திருந்தால், அதிக நேரம் காத்திருக்காதே. அவளை இந்த வீட்டில் பார்ப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன் — ஒரு விருந்தினராக அல்ல, என் மருமகளாக.”

ஜான் ஆச்சரியத்துடன் மேலே பார்த்தான்.

ஜான்: அம்மா...

அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள், அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.


ரோசிஸி : வாழ்க்கை அவ்வளவு நல்ல ஆன்மாக்களை அடிக்கடி தருவதில்லை, ஜான். உன் மனதிலிருந்து அல்ல, உன் இதயத்திலிருந்து யோசி....நீ சுழிச்சி பண்ணிய இல்ல பயன்படுத்திகிட்டயா ஆனால் அவளை விட்டுராதா ஏன் நா அவ வந்த அப்பறம் நான் நீ ரவுடி அந்த சேதுராமன் முன்னாடி கையை கட்டி நிக்கலை எனக்கு அது போதும் அவள் கெட்டியா புடிச்சுக்கோ அது தான் எனக்கு வேணும் ஆர்மிதாலா அவள் உன்னிய அடிச்சப்போ நான் கோவாபட்டு சொன்ன வார்த்தை ஆனால் இப்போ நல்ல யோசிச்சுட்டேன் அவள் தான் என் பேரா குழந்தை தாய்


ஜான் பதிலளிக்கவில்லை. அவன் மெதுவாக தலையசைத்தான் - அவனுக்குள் ஒரு அமைதியான வாக்குறுதி உருவானது.

இரவு அமைதியானதாக உணர்ந்தது, ஒரு தாயின் ஒப்புதலின் அரவணைப்பாலும், உண்மையான ஒன்றின் அமைதியான தொடக்கத்தாலும் நிரம்பியிருந்தது.



(ஜான் சொல்லுவது தன் உண்மை அவன் ராம் ஏமாத்தவில்லை அவன் எந்த சுழிச்சியும் செய்யவில்லை ஆனால் அதை மதுவை அடைவதற்கு பயன் படுத்தி கொண்டான்

வீடியோ ஜான் காட்டவில்லை என்றால் அர்ஜுன் காட்டி பணம் புடிங்கிருப்பான் )

[sreejachandranhot]

மது ஜானின் அலுவலகத்தை அடைந்தபோது மதியம் தாமதமாகிவிட்டது.

ஊழியர்கள் அவளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர் - இப்போது அனைவருக்கும் அவள் பற்றி தெரியும்.

அவள் அமைதியாக நடைபாதை வழியாக நடந்தாள், அவளுடைய இதயம் வழக்கத்தை விட சற்று வேகமாக துடித்தது.

கேபினுக்குள், ஜான் ஜன்னல் அருகே தொலைபேசியில் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

சூரிய ஒளி அவன் மேசையின் குறுக்கே மெதுவாக விழுந்தது, அவள் வாசலில் நிற்பதை அவன் கண்டதும், அவன் முகம் உடனடியாக மென்மையாகியது.

அவன் அழைப்பை முடித்துவிட்டு சிரித்தான்.

ஜான்: ஏன் செல்லம் இவ்ளோ லேட் ?

மது (லேசாக சிரித்தபடி): என் மேல அக்கறை இருந்த கார் அனுப்பி விட்ருக்கானும்

அவன் அவளுக்காக ஒரு நாற்காலியை இழுத்தான்.

ஜான்: உட்காறு மது. டீயா காஃபியா?

மது: இல்லை, இப்போது எதுவும் வேண்டும் .

சில கணங்கள், இருவரும் பேசவில்லை. அவர்களுக்கிடையேயான அமைதி சூடாக இருந்தது - சங்கடமாக இல்லை, ஆனால் சொல்லப்படாத எண்ணங்களால் நிறைந்தது.

ஜான் : அம்மா உன்னை மிகவும் புடிச்சுப்போச்சு .

மது: அவங்க அப்படி செய்வாள் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை, ஜான். அவள் என் கடந்த வாழ்கை பற்றி கேட்டபோது, ​​அவள் என்னை நியாயந்தீர்ப்பாள் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அவள் அப்படி செய்யவில்லை. அவள் சிரித்துக்கொண்டே எல்லாப் பெண்ணும் அமைதிக்குத் தகுதியானவள் என்று சொன்னாள்.

ஜான் மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

ஜான்: அது அவங்களோட இதயம். அவங்க இன்னொன்னு ஒன்னு சொன்னாங்க.

மது ஆர்வத்துடன் மேலே பார்த்தாள்.

மது: அவங்க என்ன சொன்னாங்க ?

அவன் அவள் கண்களைச் சந்தித்தபோது ஒரு சிறிய புன்னகையுடன்.

ஜான்: அவங்களுக்கு உன்னை மருமகளாக விரும்புவதாகச் சொன்னாள்.

மது உறைந்தாள். அவள் உதடுகள் லேசாக விரிந்தன, ஆச்சரியமும் உணர்ச்சியும் அவள் முகபாவத்தில் கலந்தன.

மது: அவங்க … அப்படிச் சொன்னாளா?

ஜான்: ம்ம். நான் முடியாது என்று சொல்லவில்லை.

மதுவின் கண்கள் மின்னின. அவள் விலகிப் பார்க்க முயன்றாள், ஆனால் தன் உணர்ச்சிகளை மறைக்க முடியவில்லை.

மது (மெதுவாக): ஜான்… நீ அப்படிச் சொல்லவில்லை என்றால், தயவுசெய்து அப்படிச் சொல்லாதே.

ஜான் அருகில் வந்தான், அவன் குரல் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் இருந்தது.

ஜான்: நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் சொல்கிறேன், மது. நீ போதுமான அளவு காயப்பட்டிருக்கிறாய். நீ இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன் - என்னுடன். எங்க மஹாராணி இருக்கனும்

அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள், அவள் குரல் நடுங்கியது.

மது: யாராவது என்னிடம் அப்படிச் சொல்வார்கள் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை… எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஜான் ப்ளீஸ் எனக்கு ஆசை காட்டுத

ஜான் (புன்னகைத்து):ஒருவேளை வாழ்க்கை சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்திருக்கலாம்.

நீண்ட நேரம், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர் - வெளியே உலகம் வேகமாக நகர்ந்தது, அதே நேரத்தில் அந்த அறைக்குள், நேரம் முற்றிலும் மெதுவாகத் தெரிந்தது.








அவர்கள் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது.
ஜான் மதுவுக்காக கார் கதவைத் திறந்தான், அவள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள், அவன் உள்ளே சொன்ன அனைத்தையும் பற்றி இன்னும் யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

பரபரப்பான டெல்லி சாலைகளில் அவர்கள் செல்லும்போது நகர விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாக ஒளிர ஆரம்பித்தன. சிறிது நேரம், இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர், காரின் சத்தம் அவர்களுக்கு இடையேயான இடத்தை நிரப்பியது.

கடைசியாக, ஜான் பேசினான்.

ஜான்: நீ மிகவும் அமைதியாக இருக்க

மது (மெதுவாக): நான் யோசிக்கிறேன், ஜான். எல்லாம்... மிகவும் திடீரென்று இருக்கிறது.

ஜான்: சில நேரங்களில் திடீரென்று என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதுதான்.

அவள் அவன் பக்கம் திரும்பினாள், அவளுடைய குரல் தாழ்ந்தது.

மது: உன் அம்மாவின் வார்த்தைகள்... உன் வார்த்தைகள்... அது எனக்கு மிகையானது. எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.

ஜான் லேசாக சிரித்தான்.

ஜான்: நீ இப்போது எதுவும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. கேளுங்கள்.

அவன் அவள் வீட்டிற்கு அருகில் காரை மெதுவாக்கி, அதை ஓரமாக நிறுத்தி, அவளை நோக்கித் திரும்பினான். அவன் கண்கள் அமைதியாக இருந்தன, அவன் குரல் நிலையாக இருந்தது.

ஜான்: நாளை முதல், நீ எங்களுடன் இருப்பாய் - என்னுடனும் அம்மாவுடனும். ஒரு மாதம்.

மது ஆச்சரியத்துடன் கண் சிமிட்டினான்.

மது: ஜான், ராம் இங்க இப்படி இருக்கும் போது எப்படி நான் எப்படி முடியும்

செல்லம் நான் எல்லாம் ரெடி பண்ணிட்டேன் நீ வந்து ஒரு மாசம் எனக்கு பொண்டாட்டி இரு அது போதும்

ஜான் இது சரி வருமா ?

அவன் அவளை மெதுவாக நிறுத்தினான்.

ஜான்: எந்த வாதமும் இல்லை. அம்மா ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டாள். நீ வீட்டிற்கு அமைதியைக் கொண்டுவருவதாக அவள் சொன்னாள்

மது தன் கண்ணீரை மறைக்க முயன்று வேறு பக்கம் பார்த்தாள்.

மது (மெதுவாக): “நான் ஒரு சுமையாக இருக்க விரும்பவில்லை, ஜான்.”

ஜான்: “நீ ஒருபோதும் சுமையாக இருக்க முடியாது. நீ மற்றவர்களுக்கு போதுமானதைக் கொடுத்துவிட்டாய் - இப்போது யாராவது உன்னை கவனித்துக் கொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது.”

அவள் அவனைப் பார்த்தாள், அவள் கண்கள் கலவையான உணர்ச்சிகளால் நிறைந்திருந்தன - நன்றியுணர்வு, அவநம்பிக்கை மற்றும் அமைதியான மகிழ்ச்சி.

மது: நீ உண்மையிலேயே இதைத்தான் சொல்கிறாயா?

ஜான் (லேசாகச் சிரித்தபடி): “நான் சொல்லாத விஷயங்களைச் சொல்லவில்லை. நாளையிலிருந்து தயாராகு. நீ வீட்டிற்கு மஹாராணி வருகிறாய்.

ஒரு நொடி, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர் - கார் தெருவிளக்கின் மென்மையான ஒளியில் நனைந்தது.

மது மீண்டும் பேசவில்லை. அவள் புன்னகைத்து, அமைதியாக, கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே செல்வதற்கு முன், அவள் திரும்பி கிசுகிசுத்தாள் -

மது: குட் நைட், ஜான்.

ஜான்: “குட் நைட், செல்லம் . நாளை உன்னைப் பார்க்கிறேன்.

அவள் இதயம் துடித்தபடி மெதுவாக தன் வாயிலை நோக்கி நடந்தாள் - இந்த முறை பயத்தால் அல்ல, ஆனால் இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகு, வாழ்க்கை இறுதியாக அவளுக்கு மாறத் தொடங்கியிருக்கலாம் என்ற உணர்விலிருந்து.

[sreejachandranhot]

ஜான் இதற்க்கு இடையே தன் ஆட்கள்யுடன் சென்று சந்திரா சந்தித்தான் அவள் வீட்டில்

சந்திரா : ஐயா நீங்க சொல்லுறது சரி நான் என் புருஷன் மட்டும் தான் பெண் கல்யாணம் பண்ணி கொடுத்தேன் இந்த ஆளு சரக்கு அடிக்காம இருக்க மாட்டான் ....நான் எப்படி அங்க போய் ஒரு மாசம் தங்க முடியும் கந்துக்கறாங்க வந்து அங்க சத்தம் போட்ட நல்ல இருக்காது

ஜான்: எவ்ளோ கடன் இருக்கு ?

சந்திரா: அது ஒரு 5 லட்சம் இருக்கும்

ஜான் தன் ஆளை சொல்லி பணம் எடுத்து வர சொன்னான்

ஜான்: இதுல 10 லட்சம் இருக்கு 5 லட்சம் கடன் அடிச்சுக்கோ மிச்சம் 5 லட்சம் நீ ஒரு மாசம் அங்க தங்கி ராம் பாத்துக்கணும் அவனை ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போகணும் எல்லாம் செய்யணும் 2 ஆளுக கூட விட்டுட்டு போவேன் பாத்துக்கோ

சந்திரா கடனை அடிக்க இது நல்ல வழிய தோணிச்சு ......

சந்திரா: சரிங்க ஐயா


அதுத்த நாள் மாலை மதுவின் பிளாட்டின் முன் ஜானின் கார் நின்றபோது சூரியன் மறையும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது. ஜான் கீழ நின்று கொண்டு புகை புடைத்துக்கொண்டு இருந்தான் அவள் ராமிடம் சென்று அழ தொடங்கினாள் ........................நீ ஒழுங்கா இருந்த நம்ம வாழ்கை நல்ல இருந்திருக்கும் ...ராம் உன் பேராசையாலும் என் மேல் இருக்கும் அருவருப்புனாலும் நீ என்னை விட்டு தூரமா போய்ட்டா ராம் ..... என்னால உன்கூட வாழவும் முடியாம உன்னை வெறுக்கவும் முடியாம உன்னை விட்டு போகவும் முடியாம இருக்கிருக்கேன் .இந்த ஒரு மாசம் கஷ்டமாதான் இருக்கும் இதுக்கு மேல என்னை மன்னிக்க தோணுன மணிச்சரு ராம் (அவனுக்கு வேணா அவள் துபாய் போறாள் என்று தெரியும் ஆனால் மது தெரியும் அவள் ஜான் பொண்டாட்டியா வாழ போகிறாள் ) இப்போ நான் போகவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தாள். ராம் வழக்கம் போல எந்த ரியாக்ஷன் இல்லாமல் இருந்தான் அவன் வெளியே காத்திருந்தான் , அவள் கையில் ஒரு சிறிய பையுடன், அவனள் வெளியே வருவதைப் பார்த்தது சிரித்தான் அவளும் லேசாக சிரித்தாள்.

அவன் அவளுக்காக கதவைத் திறந்தான், அவன் முகத்தில் வழக்கமான அமைதியான புன்னகை.

ஜான்: தயாரா?

மது (தலையசைத்து): ஆமாம்... இது நடக்கிறது என்று என்னால் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை.

அவள் உள்ளே நுழைந்ததும் அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான். கார் மாலை போக்குவரத்தில் சறுக்கத் தொடங்கியது.

சிறிது நேரம், அவர்கள் அமைதியாக ஓட்டிச் சென்றனர், நகர விளக்குகள் ஒவ்வொன்றாகத் தோன்றுவதைப் பார்த்தனர். அவர்களுக்கு இடையேயான காற்று அமைதியாக இருந்தது ஆனால் அமைதியான உற்சாகத்தால் நிறைந்தது.

ஜான் அவளைப் பார்த்தான் .

ஜான்: இன்று காலை அம்மா என்ன சொன்னாள் என்று உனக்குத் தெரியுமா?

மது: என்ன?

ஜான் (புன்னகைத்து): இன்று வீட்டிற்குத் தனியாக வராதே. மருமகளை உன்னுடன் அழைத்து வா. அவள் இல்லாமல் வீடு காலியாக இருக்கிறது என்றாள்.

மது வெட்கத்துடன் சிரித்தாள், அவள் கண்கள் மென்மையாக இருந்தன.

மது: அவங்க உண்மையிலேயே ஏதோ ஒரு விஷயம், ஜான். அந்த மாதிரியான அரவணைப்பை நான் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவன் மெதுவாக தலையசைத்து, சாலையைப் பார்த்தான்.

ஜான்: அம்மா மக்களைப் பார்ப்பது அவளுடைய இதயத்தோடு அல்ல, அவர்களின் கடந்த காலத்தோடு அல்ல.

ஒரு சிறிய இடைநிறுத்தம் இருந்தது, பின்னர் அவன் சாதாரணமாகச் சொன்னார் —

ஜான்: சரி, இன்றிலிருந்து, நீ வெறும் மது அல்ல. நீ என் மனைவி மற்றும் அவளுடைய மருமகள் — குறைந்தது ஒரு மாதமாவது.

மது விரைவாகத் திரும்பி, திடுக்கிட்டாள் .

மது: ஜான்! அப்படி ஜோக் அடிக்காதே.

அவன் சிரித்தான், பாதி கிண்டல் செய்தான், பாதி சீரியஸ்.

ஜான்: நான் ஜோக் பண்றேன்னு யார் சொன்னது? அம்மா ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டாள். அடுத்த ஒரு மாதத்திற்கு, நீ குடும்பமாக இருப்பாய் — நீ நம் இருவரையும் சமாளிக்க முடிந்தால், ஒருவேளை நாம் அதை நிரந்தரமாக்கிக் கொள்வோம்.

மதுவின் கன்னங்கள் சூடாகின; அவள் புன்னகையை மறைக்க முயன்றாள்.

மது: திருமணம் போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி நீ மிக எளிதாகப் பேசுகிறாய்.

ஜான் கார் நிறுத்தி அவளை நோக்கி சென்று அவளை இழுத்து முத்தம் கொடுத்தான் அவளும் அவன் உதட்டை சப்பினாள்

ஜான் :எனக்கு நீ எனக்கு அழுத்தியோ அப்போவே நீ எனக்கு பொண்டாட்டி ஆயிட்டா

ஜான் (மென்மையாக): எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும் என்பதால் இதுதான்.

மது ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தாள், அவளுடைய இதயம் துடித்தது - பயத்தால் அல்ல, ஆனால் அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த விசித்திரமான ஆறுதலால்.

கார் பிரதான சாலையை விட்டு விலகி, பெரிய மரங்கள் நிறைந்த அமைதியான பாதையில் நுழைந்தது. இறுதியில் அவனது வீடு - அகலமாகவும், நேர்த்தியாகவும், உள்ளே இருந்து மெதுவாக வெளிச்சமாகவும் இருந்தது.

கேட் திறந்து கார் உள்ளே வந்ததும், மது தனக்குள் கிசுகிசுத்தாள் -

மது: வேறொரு உலகம் போல் உணர்கிறேன்.

ஜான் (புன்னகையுடன்): வீட்டிற்கு வருக, திருமதி ஜான்

மது வெட்கத்துடன் சிரித்தாள், தலையை ஆட்டினாள் - ஆனால் உள்ளுக்குள் ஆழமாக, அவள் இதயத்தில் பரவிய அரவணைப்பை மற்றும் அவள் செய்வது சரியா என்ற கேள்வி அவளால் மறுக்க முடியவில்லை.



கார் டிரைவ்வேயில் நுழைந்ததும் பெரிய இரும்புக் கதவுகள் திறந்தன.
அமைதியான, பிரமாண்டமான, வாழ்க்கை நிறைந்த சூடான விளக்குகளின் கீழ் வீடு அழகாகத் தெரிந்தது.

மது சுற்றிப் பார்த்தாள், அவள் கைகள் அவள் மடியில் ஊன்றின.

ஜான் காரை நிறுத்திவிட்டு மெதுவாக அவளைப் பார்த்தாள்.

ஜான்: தயாரா? மஹாராணி அவர்களே

மது (பதட்டத்துடன் சிரித்தாள்): எனக்குத் தெரியாது... ஆனால் பயமா இருக்கு

அவன் சிரித்துக்கொண்டே வெளியே வந்து, கதவைத் திறக்க நடந்து சென்றான். அவர்கள் பளிங்குப் படிகளில் ஏறிச் செல்லும்போது, ​​பிரதான கதவு திறந்தது - அவன் அம்மா அங்கே நின்று, அன்பாக சிரித்தாள்.

அம்மா: ஆஹா, என் மருமகள் வந்துவிட்டாள்!

மது ஆச்சரியப்பட்டு ஒரு நொடி நின்றாள். இவ்வளவு வரவேற்பை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவள் பேசுவதற்கு முன், ஜானின் அம்மா முன்னோக்கி வந்து அவள் கையை அன்பாகப் பிடித்தாள்.

ரோசிஸி : நான் மாலையிலிருந்து காத்திருந்தேன். நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியாது.

மதுவின் குரல் லேசாக நடுங்கியது.

மது: அத்தை... நீங்க அப்படி பண்ணுவீங்கன்னு நான் நினைக்கல

அவள் மதுவை கவனத்துடன் உள்ளே அழைத்துச் சென்று, வேலைக்காரர்களிடம் தண்ணீர் மற்றும் சிற்றுண்டி கொண்டு வரச் சொன்னாள்.

வீடு மென்மையான விளக்குகள் மற்றும் அரவணைப்புடன் உயிரோட்டமாக இருந்தது.

ஜான் தன் அம்மா மதுவைப் பார்த்து வம்பு செய்வதை அமைதியாகப் பார்த்தாள் - அவளுக்கு உணவு வழங்கி, அவளுடைய உடல்நலம் பற்றிக் கேட்டு, பல வருடங்களாக ஒருவரையொருவர் அறிந்தவர்கள் போலப் பேசினாள்.

ஒரு கட்டத்தில், அவன் அம்மா அவன் பக்கம் திரும்பி விளையாட்டுத்தனமாக சொன்னாள்

அம்மா: நீ போய் உன் அழைப்புகளை முடிச்சிக்கோ அல்லது உனக்கு ஏதாவது வேலை இருந்தா, என் மருமகளை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.


ஜான் : என் வேலை எல்லாம் முடிச்சுட்டேன் இப்போ ஒரு முக்கியமான வேலை இருக்குது ...

இருவரும் அவனை பார்க்க .....

அவன் மது அருகில் வந்து அவளை தூக்கி கொண்டு படிக்கட்டை ஏறினான்

ரோசிஸி: டேய் என் மருமகளை எங்க டா கூட்டிட்டு போற ??

ஜான் : பேரன் பேத்தியை வேணும் கேட்டில அதான் போறேன்

மது : ஜான் அத்தை என்ன நினைப்பாங்க கீழ விடு ஜான் ..

ஜான் : அவன் பொண்டாட்டி கூட்டிட்டு அவன் ரூம் போறான் நினைப்பாங்க வ டி செல்லம்

மது: கீழ விடு டா மொரடா ...

ஜான்: யாரு நான் மொரடானா ??

மது : இணைக்கு தெரிஞ்சுரும்னு என்ன ?

ரூம் போய் கதவை திறந்து அவளை கீழ் விட்டான் அவள் அவனிடம் இருந்து விலக பக்க அவன் அவளை அப்படியே பின்னலிருந்து கட்டிப்பிடித்து முன்பக்கம் அவள் டாப் கை விட்டு அந்த இரு முலைகளை கொத்தாக பிடித்தான் ஷ் ஷ் ஷ் .................மெல்ல பிசைந்தான் ஒரு கை அவள் முலை விட்டு தொப்புள் குழிக்கு உள்ள விட்டு கொடைந்தான் இன்னோரு காய் அவள் இடுப்பை பிசைந்து அவள் கூச்சம் தாங்காமல் திரும்பி அவனை கட்டி'பிடித்தாள் .அவன் அவள் காதில் அவன் வாய்யால் சப்பினான்

அவளது மென்மையான இடுப்பை கசக்க அவள் ஜீன்ஸ் பண்ட கீழ இறங்க அந்த மென்மையான இடுப்பு அவன் கையால் கசங்கபட்டது . அவனும் அவளுது முகம் கிட்ட அவன் வாய் அவள் வாய் தேட அவன் பின்பக்கம் சாய அவன் அவளை நோக்கி குனிந்து சென்று மென்மையாக அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான் அந்த முத்தம் அவளை சிலிர்த்து அவள் தடுமாறினாள் . மீண்டும் கைகளை அவள் குண்டியில் வைத்து கசக்கி கொண்டு இருந்தான் ............

அவள் விலகும் முன் அடுத்து முத்தம் அவள் காதில் , மூக்கில் ,கண்ணில் தாடையில் இப்படி மாறி மாறி கொடுக்க வாய் தவிர எல்லா இடத்தில தந்தான் .அவள் சுகத்தில் இருந்தாள் அவன் அவள் இடுப்பை இழுத்து அவன் இடுப்போடு இழுக்க இருவரும் வாய்க்கும் நேராக இருந்தனர் அவள் கண் அவன் கண் பார்க்க அந்த நொடி டக்க்ன்னு அவன் வாய் அவள் வாயில் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தனர் ....


நீண்ட நேரம் இருவரும் மாரி மாரி சபிக்க அவன் அவள் வாய் உள்ள அவன் நாக்கை உள்ளேயே சண்டை போட்டு கொண்டான் ...அவளுது மென்மையான நாக்கு அவன் வாய் சப்பி கொண்டு இருந்தது நேரம் ஆக ஆக ஆவேஷமாக அந்த முத்தம் சென்றது ... ஜான் இப்படி ஒரு முத்தம் கொடுப்பான் என்று கன்னவிலும் அவள் நினைத்துதில்லை பின் அவன் கை அவள் அணிந்திருந்த டாப்ஸ் உள்ளே அவன் கையை வைத்து, அவள் மார்பகங்களை மெதுவாக உணர ஆர்மிதான் . பின்பு டாப்ஸ் கழட்டி தூக்கி எரிஞ்சன் அதற்குள் அவள் படுக்கையில் அறமர்ந்துகொண்டாள் , பார்வை அவனுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. பின்பு அவன் கீழ சென்று அவள் பேண்டை காலூட்டினான் அவள் காலில் முத்தம் கொடுத்து கொண்டே இருந்தான் . அவள் கண்ணை மூடி கொண்டு ஹஹ்ஹ உதட்டை கடித்து முனங்கி கொண்டு இருந்தால்.

அவள் கருப்பு நிற பேன்ட்டி அணிந்து இருந்தால். பேன்ட்டி உடன் அவள் புண்டை கவ்வினான் . அவள் அஹ்ஹா ஜான்ன்ன்ன்ன் ஜஹ்ஷ்ஷ்ஷ் என்று முனகினாள். பேன்ட்டி ஓடு அவளின் புண்டை கவ்வி சப்பி கொண்டு இருந்தான் . அவளின் புண்டை பணியாரம் போல இருந்தது. நல்ல உப்பி இருந்தது.

அவன் பல்லை வைத்து கடித்து அவளின் பேன்ட்டி கழற்றினான் . அவளின் உப்பிய பணியாரம் போன்ற புண்டை அவனுக்கு காட்சி அளித்தது. அதை பார்த்ததும் அவள் புண்டையில் வாய் வைத்து நக்க ஆர்மிதான் . அவள் புண்அவன் டை நக்க நக்க அவன் நாக்கில் இனிப்பு அதிகரித்தது. நாக்கை சுழட்டி சுழட்டி நக்கினான் . அவள் புண்டை இரண்டு விரலை வைத்து விரித்து அவளின் ரோஸ் புண்டை இதழை உதட்டால் கடித்து இழுத்தான்


ஜான் : ஏன் டி செல்லம் எல்லாருக்கும் அங்க வாய் வெச்ச திகட்டும் உனக்கு மட்டும் இனிக்குது

மது : சப்பி சப்பி சுகம் கொடுக்கிறியே டா ஜான்ன்ன்ன்ன் .......................

அவன் திடீர்னு என்று எழுந்து கீழ சென்றான் பிரிட்ஜ் இருந்து சில பல பொருட்கள் எடுத்துட்டு வந்தான்


அவள் புண்டை விரித்து அதன் உள்ளே பாலை ஊற்றினான் . பின்னர் வாழைப்பழத்தை எடுத்து தோலை உரித்து விட்டு பழத்தை அவள் புண்டை உள்ளே கொஞ்ச கொஞ்சமாக திணித்தான் . கல்யாணம் ஆகிய கணவன் மனைவி போல் பாலும் பழமும் கலந்து சாப்பிடுவார்கள். அதை அவன் அவள் புண்டையில் கலந்து அதை சாப்பிட தயாராக இருந்தான் .

வாழைப்பழத்தின் நுனி மட்டுமே வெளியே தெரிந்தது. மீது பழம் முழுவதும் அவளின் புண்டை உள்ளே இருந்தது. அதில் அவன் வாய் வைத்து சப்பி உரிய ஆர்மிதான் . பழம் பாலோடு சேர்ந்து அவளின் மதன நீரும் சேர்ந்து வந்தது. அதன் சுவை நாக்கில் இனிப்பை கொடுத்தது அவன் மேலும் நாக்கை நல்ல விட்டு பழத்தை முழுவதுமாக சாப்பிட்டான் .

அவள் சுகத்தில் கதறி கொண்டு இருந்தாள். அவளின் கதறல் சத்தம் ரூம் முழுவதும் ஒலித்தது. அவனோட வாய் வேலையிலேயே அவள் கண்கள் மேலே சென்று கண்கள் சொருகி சுகத்தில் மயங்கி கிடந்தாள். இப்படியே அவள் புண்டை நக்கி எடுத்து கொண்டு இருந்தான் . அவள் உச்சம் அடைந்து விட்டாள் .

பின்னர் அவன் பெட்ல படுத்து கொண்டான் . அவள் அவன் உடைகள் அனைத்தையும் களைத்து அவனை நிர்வாணம் ஆக்கினால் . அவனோட சுன்னி வானத்தை நோக்கி நின்றது. அதை பார்த்து அவள் அந்த தடிமனை பார்த்து பயந்துவிட்டாள் . அதை அவள் கையில் பிடித்து மெதுவா உருவி விட்டால். அவள் உடலில் ப்ரா மட்டும் தான் இருந்தது;. கீழே நிர்வானமாக இருந்தால்.

அவள் இருந்த கோலத்தை சற்று யோசித்து பாருங்கள். அப்படியே காம உணர்ச்சி பெருகும். அவள் அங்கு இருந்த இன்னொரு வாழைப்பழத்தை எடுத்து அதன் தோலை உரித்து விட்டு அதை அவனோட பூலில் தடவினால். அவனோட சுன்னியில் வாழைப்பழம் ஒட்டி கொண்டது. அதன் மேலே பாலை ஊற்றினால். பால் சுண்ணியின் நுனி மொட்டில் இருந்து வழிந்து கொட்டை வரை சென்றது . அவள் அப்படியே அவள் வாய்க்குள் சுன்னிய விட்டு சப்பி அதை சுவைத்தாள்.

அவனுக்கு அவள் வாய் வைத்து சப்பும் போது உடலில் ஜிவ்வென்று இருந்தது. அவள் அப்படியே சப்பி கொண்டே இருந்தாள் . பாலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் ஊற்றி சப்பி கொண்டு இருந்தால். கொஞ்ச நேரத்தில் அவனுக்கு கஞ்சி பீறிட்டது. அதையும் அவள் சப்பி குடித்தாள் . இது அவளுக்கு புது அனுபவமாக தான் இருந்தது. அதுவும் நன்றாக இருந்தது.

அடுத்து அவளை அப்படியே கட்டி அணைத்து கொண்டு ப்ரா கழட்டினான் . அவளின் முலை இரண்டும் சட்டென்று வெளியே வந்து விழுந்தது. மீதம் இருந்த பாலை கொஞ்சம் அவள் முலையில் ஊற்றினான் . அது வடிந்து அவள் புண்டை கோடு அருகே சென்றது. அவள் முலைல வாய் வைத்து சப்பினான் . பாலோடு சேர்ந்து அவள் முலை காம்பை சப்பி இழுத்து உறிஞ்சினான் .

அடுத்து திராட்சை பழத்தை எடுக்க

மது :டேய் பிராடு இதெல்லாம் எப்போ டா வாங்கி வந்த ?

ஜான் :எப்போவோ வாங்கிட்டேன் டி செல்லம்

மது : பொறுக்கி பொறுக்கி ............

அவன் அவள் புண்டை உள்ளே விட்டான் . அவள் புண்டையின் அடி பாகத்தில் அவன் நாக்கை விட்டு மேல் நோக்கி நக்கினான் . அவள் புண்டை உள்ளே சென்ற திராட்சை வெளியே அவன் வாய்க்குள்ள வந்து விழுந்தது. அதில் அவள் மதன நீர் ஒட்டி இருந்தது. பிசு பிசுனு இருந்தது. இனிப்பு சுவை அருமையாக இருந்தது. அவனுக்கு அவனது சுன்னி நட்டு கொள்ள ஆரம்பித்தது.

இவ்வளவு நேரம் வாய் மட்டும் கை விளையாட்டு ஆடி கொண்டு இருந்தான் .அவளை அப்படியே கட்டில் ஓரத்தில் படுக்க வைத்து அவள் கால் இரண்டையும் அவன் இடுப்பை சுற்றி வைத்து கொண்டு அவள் புண்டை உள்ளே அவன் சுண்ணியை நுழைத்தான் .

அவள் அஹஹாஹ்................ ஜான் .........இஷ்ஷ்ஹ்ஷ்ஷ் என்று வலியில் கதறினாள். அவள் அந்த தடிமனை உள்ள வாங்கியது இல்லை அவன் அதை எல்லாம் காம ராகமாய் கேட்டு கொண்டு அவனோட சுன்னி முழுவதும் அவள் புண்டை உள்ளே நுழைத்தான் .

அவளை அப்படியே ஓக்க இயங்க ஆர்மிதான் . முதலில் வலியில் கதறினாள். அடுத்து கொஞ்ச நேரத்தில் வலி மறந்து சுகத்தில் இஷ்ஷ்ஹ்ஷ்ஷ்.............. ஜான் .........உஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ்ஹ என் புருஷா என் செல்லம் . என்னை தூக்கிட்டு வந்து இப்படி சுகம் குடுக்கிறியே டா அப்படி தான் நல்ல பண்ணு டா என்று முனங்கினாள். அவளின் இரண்டு மாங்கனிகளை கையில் பிடித்து கசக்கி சாறு பிழிந்து கொண்டே ஓத்தான் .

அவள் உதட்டை கடித்து கொண்டே அவள் மேல் படுத்து ஒத்து கொண்டு இருந்தான் . அவள் அவனை இறுக்கமாக அவன் முதுகில் இரண்டு கைகள் வைத்து கட்டி பிடித்து கொண்டாள் . அவனோட முழு பலத்தை காட்டி ஓத்து கொண்டு இருந்தான் .எத்தனை நாள் ஆசை

இருவரும் காமத்தின் உச்சத்தை நெருங்கி கொண்டு இருந்தார்கள் . அவனுக்கு கஞ்சி வரும் போது அவள் புண்டையில் இருந்து அவனோட சுன்னிய உருவ ஒரு ஏத்து ஏத்தினேன் . அவள் காலால் அவனை கட்டி அணைத்து அவனோட கஞ்சி முழுவதும் அவளோட புண்டை உள்ளே வாங்கி கொண்டாள்.



இருவரும் வியர்வை துளியால் நனைந்துரகள் . அவன் அப்படியே அவள் மேல் சரிந்து உடல் மற்றும் முகம் முழுவதும் முத்தம் கொடுத்தான் . அடுத்து கொஞ்ச நேரம் கழித்து அவனுக்கு ஆசையா இருந்த அவளின் சூத்தை ஓக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதை அவளிடம் சொன்னான் . அவள் மறுப்பு ஏதும் சொல்லாமல் நாய் போல மண்டி போட்டு அவனுக்கு அவளின் சூத்தை ஆட்டி காட்டி வந்து ஓலு என்று சொன்னால்.

அவனும் கொஞ்சம் ஆயில் எடுத்து சூத்து மற்றும் சுன்னியில் தடவி விட்டு அவள் சூத்தில் விட்டான் . அது மிகவும் இறுக்கமாக இருந்ததாள் . உள்ளயே செல்ல கொஞ்சம் சிரமமாக தான் இருந்தது. சுன்னி அவள் சூத்தில் கொஞ்சம் எரிச்சல் தோன்றியது. அடுத்து எப்படியோ அவள் சூத்தில் சுண்ணியை நுழைத்து விட்டான். பின்னர் உள்ளே வெளியே என்று குண்டி பளார்............ பளார்............ அடித்து கொண்டு இருந்தான் .

கொஞ்ச நேரம் கழித்து குண்டியில் இருந்து சுன்னி உருவி அவள் புண்டையின் உள்ளே பின்னே இருந்து செலுத்தினான் . அப்படியே அவள் இடுப்பை பிடித்து வேகமா ஓத்து எடுத்தான் . அவளின் முலைகள் இரண்டும் கீழே குலுங்கியது அவள் குண்டியும் குளங்கியது . கஞ்சியை அவள் புண்டை உள்ளே செலுத்தினான் .

மது :அவன் சரிந்து குப்புற படுத்தான் அவள் அவன்யிடம் ஆசை முடிஞ்சுதா ???

ஜான் : இல்ல இன்னும் இருக்கு நிறைய

மது :என்ன ??

ஜான் :எனக்கு குண்டி நக்கி விடு டி செல்லம்

மது : ச்சி குண்டியை யா ?? (அன்று அவள் பாத்ரூமில் அவன் குண்டியை பார்த்த நினைவு வந்தது )

ஜான் : ம்ம் ஆமா

மது : சரி நீ எனக்கு பண்ணிவிட்டானால


என்று சொல்லி அவன் மேல் சென்று கீழ குனிந்தாள் அவன் அவளாக அவளை பார்த்தான் பக்கத்தில் இருக்கும் மீதம் உள்ள பால் அவன் குண்டி கொடு ஊற்றினாள் பின்பு அவன் குண்டியை விரித்து அந்த ஓட்டையில்
ஊதினால் பின்பு குனிந்து அவள் நாக்கை நீட்டி கோடில் இருந்து நக்கினாள் பின்பு ஓட்டை உள்ள நாக்கை நுழைத்து நக்கி ஊற்ஞ்சினாள் அதை அவள் மும்மரமாக நக்கும்போது போட்டோ எடுத்துக்கொண்டான் ....

அவள் நக்கி பின்பு அவன் குண்டில் ரெண்டு தட்டு தட்டி எழுந்து அவனை பார்த்தாள் அவன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மது ............மது முனகிக்கொண்டு இருந்தான்


பின்பு அவன் திரும்பி படுக்க அவன் சுன்னி நட்டுக்கு நிக்க ...


அவன் அப்படியே படுத்து கொண்டுஇருந்தான் . அவள் பேண்டிஸ் எடுத்து அவனுடைய குஞ்சை துடைத்து விட்டால். துடைத்து விட்ட பிறகு அவனை கட்டி அணைத்து அவன் கழுத்தில் கடித்தால். அவனுக்கு உணர்ச்சி அதிகமானது மாறாக அவளை கடிக்க ஆர்மிதான் . இருவரும் கட்டி அனைத்தும் முத்தங்கள் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார்கள் .

அவன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான் . அவள் பதிலுக்கு அவனை பார்த்து சிரித்தாள் . திரும்பவும் அவனை கட்டி அணைத்து காதோரத்தில் திரும்பவும் முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தாள்.
ஷ் ......................ஜான் .....................ஷ் .................லவ் யு ஜான் .........................................
பொறுக்கி பொறுக்கி அதையும் இதையும் பண்ணி என்னை மயக்கிட்டயே ஜான்

என்று சொல்ல அவள் பெடில் படுத்தல் அவன் அவளை அள்ளி அணைத்து கொண்டு படுத்தான் ...............

இதுவரை எந்த பெண்யிடம் கிடைக்காத ஒன்று எல்லா பெண்களும் அவன் நெஞ்சில் தலை வைத்து சாய்வார்கள் ஆனால் ஜான் அவள் நெஞ்சில் சாய்ந்து தூங்கினான் .....................



அன்று இரவு .......அவன் கஞ்சி புள்ள உருவாக்க ஆய்தம் ஆனது

[sreejachandranhot]

அடுத்த நாள் மது மெதுவாக எழுந்தாள், நேத்து ஜான்யுடன் சரியான ஆட்டம் மெல்ல அவள் அவளுக்குள்ளயே சிரித்துக்கொண்டு குளித்து கீழ் போனாள் அவளுக்கு ரோசிஸி முன்பு ஜான் அவளை தூக்கிக்கொண்டு போனது இன்னும் வெட்கமாக இருந்தது. சமையலறையிலிருந்து சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது - ரோசிஸியும் வேலைக்காரர்களும் காலை உணவுடன் மும்முரமாக இருந்தனர்.

அவள் அறையை விட்டு வெளியே வந்ததும், கிச்சேனிருந்து புன்னகையுடன் பார்த்தாள்.

ரோசிஸி : ஆஹா, கடைசியாக யார் எழுந்தார்கள் என்று பாருங்கள்! மேடம் நன்றாக தூங்கிவிட்டாள், இல்லையா? நன் கூட சாயங்காலம் தான் கீழ வருவேன் நினைச்சன் அவள் கிண்டல் செய்தாள்.

மது பதட்டமாக சிரித்தாள், காதுக்குப் பின்னால் ஒரு முடி இழையை இறுக்கிக்கொண்டாள். அத்தை... , அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

ஜானின் அம்மா சிரித்தாள். சோர்வாக இருக்கிறது, சோர்வாக இருக்கிறது! என் மகன் அவன் அப்பா மாதிரி கொஞ்சம் முரட்டு பையன் அட்ஜஸ்ட் பணிக்கோமா

ஹாலில் இருந்து வந்த ஜான், கோபத்துடன் . அந்த ஆளு பத்தி பேசாத எத்தனை தடவ சொல்லிருக்கேன்

அவனது அம்மா நான் சும்மா விளையாட்டுக்கு சொன்னேன் போதுமா இனி சொல்லல ..........

மது அவன் அப்பாவை பற்றி கேக்க நினைத்தாள் ஆனால் இப்படி நினைக்கும் என்று அவள் நினைக்கவில்லை

ரோசிஸி : ஆனால் உங்கள் இருவரையும் இப்படி ஒன்றாகப் பார்த்ததால், என் மனம் லேசாக இருக்கிறது. என் மகன் இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்த்து நீண்ட நாட்களாகிவிட்டது.”

மது சிரித்தாள், அவள் முகம் சற்று அரவணைப்புடன் பிரகாசித்தது. ஜான் அவளை அன்பாகப் பார்த்தான், அவன் அம்மா அவர்களை மனநிறைவுடன் பார்த்தாள்.

ரோசிஸி : இப்போது நன்றாக சாப்பிடு, மது. இன்றிலிருந்து நீயும் இந்த வீட்டின் ஒரு ஆளு , சரியா? அவன் அம்மா அன்பாகச் சொன்னாள்.

மது நன்றியுடன் புன்னகையுடன் தலையசைத்தான். சரி அத்தை



தினமும் அவன் சொந்த பொண்டாட்டி போல் ஒழு ஒத்து மகிழ்ந்தான் ..........

ஒருநாள்

டெல்லியில் மழை பெய்த ஒரு மாலை நேரம். நீண்ட நாள் சந்திப்புகள், தொலைபேசி அழைப்புகள் மற்றும் முடிவில்லா வேலைகளுக்குப் பிறகு ஜான் சோர்வாக வீடு திரும்பினார். உள்ளே நுழைந்தவுடன், மது அவரது முகத்தில் இருந்த சோர்வை கவனித்தார்.

மது : ஜான், நீங்கள் மதிய உணவை கூட சரியாக சாப்பிடவில்லை, இல்லையா? அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்,

ஜான் : அவன் சிரிக்க முயன்றான். வேலை குவிந்துவிட்டது, மது. நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன்.

மது : சமாளிக்கவா?” அவள் லேசாக முகம் சுளித்தாள். முதலில் உட்காருங்கள்.

அவன் வாதிடுவதற்கு முன், அவள் சமையலறைக்குச் சென்று சூடான இஞ்சி தேநீர் கோப்பை மற்றும் ஒரு தட்டில் சிற்றுண்டியுடன் திரும்பினாள்.

மது : இதைக் குடியுங்கள். உங்களுக்கு ஒரு இடைவெளி தேவை.

திரைச்சீலைகளை சரிசெய்தல், மின்விசிறியை இயக்குதல், தனது துண்டைக் கொண்டு வருதல் போன்றவற்றில் அவள் வம்பு செய்வதை ஜான் ஒரு அமைதியான பாசத்துடன் பார்த்தான், அது அவன் சோர்வை மறக்கச் செய்தது. இந்த மாதிரி வாழ்கை நல்ல மாறும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை

ஜான் : நீ என்னை தினமும் இப்படி கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை, என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

மது :. அப்போ வேறு யார் செய்வாங்க ? நீ உன்னை ஒருபோதும் கவனித்துக் கொள்ள மாட்டாய். பொண்டாட்டி இருக்கிறணும் சொன்னியே அப்போ பொண்டாட்டி இருக்க வேண்டாம் ?
புள்ள பெத்துக்குறது மட்டும் தான் பொண்டாட்டி தேவையா ஜான் ...? புருஷன் குடும்பத்தியும் பாத்துக்குறதும் பொண்டாட்டிவோட வேலை ... தான் ஜான்

அவன் அவளை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு, பிறகு கை நீட்டி அவள் கையைப் பிடித்தான். மது... நீ இந்த வீட்டை என்னையும் உயிருடன் உணர வைக்கிறாய்.

அன்றிரவு, ஜான் தனது வேளையில் காணுகுவலுக்கு வெகுநேரம் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது, ​​மது அவனுக்கு இரவு உணவை அவன் மேசைக்குக் கொண்டு வந்தாள். கடைசியாக அவன் படுக்கைக்குச் சென்றதும், அவனுடைய தண்ணீரும் பக்கத்து மேசையில் இருப்பதை உறுதி செய்தாள்.

அவள் அதிகம் பேசவில்லை, ஆனால் அவளுடைய ஒவ்வொரு செயலும் அதையே பேசுகின்றன ஜான் பழக்கப்படாத அன்பு அது

ரோசிஸி தூரத்திலிருந்து பார்த்தபோது, ​​அவள் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டு, அவள் ஏற்கனவே என் மருமகள் கண்டிப்பா இந்த வீட்டுக்கு இவ தான் அன்பு என்று நினைத்தாள்.

பின்பு அவள் படுக்க சென்றபோது .........ஜான் அவளை இழுத்து நல்ல மொரட்டு ஒழு ஒத்து புண்டையில் கஞ்சி நிரப்பினான் ....

மது :ஏன் டா சோர்வா இருக்கு சொல்லிட்டு இப்படி இழுத்து போட்டு ஒத்து கஞ்சி நிரப்பிட

ஜான் : நீ என்கூட இருந்த சும்மா இருக்க தோணல டி செல்லம் ...

மது : இப்படி பேசி பேசியே என்னை மயக்கிடையே டா ...என் செல்லம் என்று சொல்லி அவன் கன்னத்தை கடித்தாள்


இருவரும் கட்டி பிடித்துக்கொண்டு தூங்கினார்கள் ....

இப்பொழுதுலாம் மதுவிக்கு ஜான் எப்படி ஓப்பான் ,எந்த நேரத்தில் கஞ்சி அடிப்பான் என்று எல்லாம் தெரியும் அவனை முழுமையாக புரிந்து வெய்துயிருந்தாள்

இருவரும் காமத்தை மட்டும் பகிர்த்துக்கொள்ளவில்லை காதலையும் பகிர்ந்துகொண்டு இருந்தனர்

ரோஸ்யிடம் அம்மா போல் இருக்கும் பாசம் மதுவுக்கு கிடைத்தது .......

[sreejachandranhot]

அந்த மாதம் அவர்கள் இருவரும் எதிர்பார்த்ததை விட வேகமாக கடந்துவிட்டது. ஜான் அவளுடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டு இருந்தான் மதுவின் சிரிப்பு ,அவள் குறும்புத்தனம் எதிரொலிப்பதை அவன் அம்மா பழகிவிட்டாள். ஆனால் அன்று காலை,

ஒரு மாதம் சென்றுவிட்டது மது தன் சிறிய சூட்கேஸுடன் கதவின் அருகே நின்று, தன் சொந்த வீட்டிற்குத் திரும்பத் தயாராக இருந்தாள்.

ஜான் அவளை தானே ஓட்டிச் சென்றான். இருவரும் அதிகம் பேசவில்லை; சாலையின் அமைதியான ஓசை மட்டுமே காற்றை நிரப்பியது. அவர்கள் மார்க்கெட் கடந்து செல்லும் போது .

மது மனதில் இங்கு தான் எல்லாம் ஆரமித்தது முதல் முதலே ஜான் சந்தித்த இடம்

கார் செல்ல அவர்கள் இருவரும் தேநீர் அருந்த நிறுத்திய கடை கடந்து செல்லும்போது, ​​அவள் லேசாக சிரித்தாள்.

மது : இப்போது நீ தனியாக தேநீர் அருந்த வருவாய், என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.

ஜான் அவளைப் பார்த்தான்.

ஜான் : அது எல்லாம் நேரமும் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது.

அவர்கள் அவள் வீட்டை அடைந்ததும், சூட்கேஸை வாயிலுக்கு எடுத்துச் செல்ல அவன் அவளுக்கு உதவினான். ஒரு கணம், அவர்கள் இருவரும் அங்கேயே நின்றார்கள் - தெரு அமைதியாக இருந்தது, அவர்களைச் சுற்றி மாலை வெளிச்சம் பொன்னிறமாக இருந்தது.

மது மெதுவாக கண்களில் கண்ணீருடன் , ஜான், எல்லாவற்றிற்கும் நன்றி. என்னை... பாதுகாப்பாக உணர வைத்ததற்கு” என்று சொன்னாள் . அவள் என்னை நல்ல பாத்துகிட்டே ஜான்

அவன் மெதுவாக தலையசைத்தான். நீ எனக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. மறைந்து போகாதே. ஹோட்டலுக்கு வேலைக்கு வா

அவள் சிரித்தாள், கண்கள் கொஞ்சம் ஈரமாக இருந்தன. கார் அனுப்பிச்சா நான் வருகிறேன்.

ஒரு நீண்ட நொடி அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். பின்னர் ஜான் முன்னோக்கி சாய்ந்து அவள் உததில் ஒரு மென்மையான, மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தார் இந்த முத்தம் அவளுக்கு ஒன்று சொல்லாத ஒன்று சொல்லியது எதுவும் அவசரப்படவில்லை, அக்கறை நிறைந்தன விடைபெறுதல் மட்டுமே.

ஜான்: பத்திரமா இரு , மது, என்று அவர் கூறினார்.

மது: நீயும் கூட பொறுக்கி என்று கிசுகிசுத்தாள்.

அவள் வீட்டை நோக்கித் திரும்பியபோது, ​​அவளுடைய ஒரு பகுதி இன்னும் தன்னுடன் இருப்பதை அறிந்த அவன் அவள் செல்வதைப் பார்த்தான்.

[sreejachandranhot]

மது தன் கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தாள். வீடு சுத்தமாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது, அவள் விட்டு வெளியேறிய விதம் சரியாக இருந்தது - ஆனால் எப்படியோ, இப்போது வீடு போல் உணரவில்லை. சுவர்கள் வெறுமையாகத் தெரிந்தன, முன்பு இருந்ததை விட கனமான அமைதி.

அவள் தனது சிறிய பையை மேசையில் வைத்து பெருமூச்சு விட்டாள். அவளுடைய கணவரின் குரல் அடுத்த அறையிலிருந்து லேசாக வந்தது - தொலைபேசியில் யாரிடமோ சாட் செய்து கொண்டு இருந்தான் , இப்போது கொஞ்சம் ஆரோக்கியமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தான் .

அவர் இந்த நாட்களில் நன்றாக குணமடைந்து வந்தான் , மேலும் சிரித்தார், கண்ணியமாக இருந்தார். ஆனால் மதுவுக்கு, அவரது துரோகத்தின் வலி இன்னும் நீடித்தது . அவரிடமிருந்து வரும் ஒவ்வொரு கனிவான வார்த்தையும் மீண்டும் நம்ப முடியாத கடந்த காலத்தின் நிழலாக உணர்ந்தது.

ராம் மது எங்க சென்றால் என்று எல்லாமே தெரியும் அவன் அவள் போக்கு விட்டுவிட்டான் (ஏன் என்று ஒரு மாதம் ராம் வாழ்கை நிங்களதுனால் )

""மது கிட்சேன் இருக்கும் போது வெளியே யாரோ வந்திரு போல் தோன்றியது வெளியே சென்று பாக்கும் போது யாரும் இல்லை"" அவள் சோர்வாக

அவள் பால்கனியில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​அவளுடைய எண்ணங்கள் ஜானை நோக்கி அலைந்தன.

அவள் சோர்வாக இருக்கும்போது அவன் எப்போதும் கவனித்தான்.

அவன் தொடங்குவதற்கு முன்பு அவள் சாப்பிடுவதற்காக அவன் எப்படிக் காத்திருந்தான்.

அவன் அம்மா அவளை "அம்மா" என்று அழைத்து, உணவின் போது அருகில் உட்காரச் சொல்வாள்.

மது லேசாகச் சிரித்தாள், அவள் கண்கள் மங்கலாக இருந்தன. "அந்த வீடு இந்த வீட்டை விட என்னுடையது போலவே இருந்தது," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

அங்கு அவள் எவ்வளவு அமைதியாக உணர்ந்தாள் என்பதை அவள் நினைவு கூர்ந்தாள் - சிரிப்பு, அரவணைப்பு, தூங்குவதற்கு முன் ஜானின் அம்மா அவள் நெற்றியை ஆசீர்வதிக்கும் விதம். காலை உணவைத் தவிர்த்ததற்காக ஜானின் திட்டுதல்கள் கூட அக்கறையாகத் தொனித்தன.

இங்கே, அவளுடைய சொந்த வீட்டில், அவள் மீண்டும் ஒரு விருந்தினராக உணர்ந்தாள்.

அவள் சுற்றிப் பார்த்தாள் - அதே தளபாடங்கள், அதே படங்கள் - ஆனால் ஏதோ மாறிவிட்டது. என்ன மாற்றம் என்று அவளுக்கு தெரியவில்லை அவள் மாறிவிட்டாள்.

முதல் முறையாக, தான் தவறவிட்டது ஜான் மட்டுமல்ல என்பதை மது உணர்ந்தாள்...


அடுத்த நாள் அவள் ....

அவள் ஹோட்டல் சென்று வேலை பாக்க ஆர்மிதால் ஆனால் ஜான் அங்கு வரவில்லை


மது ஹோட்டல் லாபியின் வழியாக வேகமாக நடந்தாள், ஒவ்வொரு அடியிலும் அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. வேலை எப்படி நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்க அவள் தான் வந்து கொண்டிருப்பதாக அவள் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டாள் - ஆனால் உண்மையில், ஜானைப் பார்ப்பாள் என்று அவள் நம்பினாள்.

அவள் அவனது அறையை அடைந்தபோது, ​​அது காலியாக இருந்தது. பெயர்ப்பலகை இன்னும் அங்கேயே இருந்தது, நாற்காலி அழகாக உள்ளே தள்ளப்பட்டது, ஆனால் அவன் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை.

அவள் ஊழியர்களில் ஒருவரிடம் மெதுவாகக் கேட்டாள், “ஜான் சார் இன்று வரவில்லையா?”

அந்த மனிதன், “அவர் சில நாட்களாக ஊரை விட்டு வெளியே சென்றுவிட்டார், மேடம்” என்று பதிலளித்தான்.

அவள் புன்னகை மங்கியது. “ஓ... சரி.”

அவள் நடைபாதை வழியாக நடந்து சென்றாள், விசித்திரமான வெற்றுத்தனம். ஒவ்வொரு சத்தமும் - ஒலிக்கும் தொலைபேசிகள், உரையாடல் - தொலைவில் இருந்தது. அவள் காரை அடையும் நேரத்தில், அவளது மார்பு ஏதோவொன்றால் இறுக்கமாக இருந்தது, அவளால் விளக்க முடியாத ஒன்றுடன்.

அவள் பின்னால் சாய்ந்து, ஒருவித அமைதியின்மையை உணர்ந்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் எல்லாமே சற்று சமநிலையற்றதாக உணர்ந்தாள் - அவள் ஒரு காலத்தில் கொண்டிருந்த வழக்கம், அவள் சுமந்து வந்த நம்பிக்கை. ஜானின் நிலையான இருப்பை, அவனது குரல் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் தீர்த்து வைப்பதாகத் தோன்றிய விதத்தை அவள் தவறவிட்டாள்.

அவள் ஜன்னலுக்கு வெளியே, மஞ்சள் விளக்குகளின் கீழ் ஒளிரும் வெற்றுத் தெருவைப் பார்த்து, மெதுவாகக் கேட்டாள்,

அவர் இங்கே இல்லாதபோது ஏன் எதுவும் சரியாக இல்லை என்று தோன்றுகிறது?


மது கடைசியாக ஜானை சந்தித்து ஒரு வாரம் ஆகிறது. அவள் உணர்ந்த வெறுமை அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது, எனவே ஹோட்டல் நிர்வாகம் நிலுவையில் உள்ள சில வேலைகளை கையாளுமாறு கேட்டு அழைத்தபோது, ​​அவள் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டாள். ஒருவேளை அலுவலகத்தில் இருப்பது அவளுக்கு மீண்டும் அவருடன் நெருக்கமாக உணர வைக்கும்.

அவள் ஹோட்டலை அடைந்ததும், அனைவரும் அவளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர் - "காலை வணக்கம், மேடம்."

ஆனால் அவள் ஜானின் கேபினுக்குள் நுழைந்த தருணத்தில், அவரது மேசைக்குப் பின்னால் இருந்த நாற்காலி காலியாக இருந்தது. , அவரது கடிகாரம், அவரது அழகாக அமைக்கப்பட்ட கோப்புகள் - எல்லாம் ஒரே மாதிரியாக இருந்தன, ஆனால் அவர் அங்கு இல்லை.

அவளைப் புதுப்பிக்க ஊழியர்கள் கூடினர்.

ஜான் சார் ஒரு வணிகக் கூட்டத்திற்காக லண்டனுக்குச் சென்றுள்ளார், என்று அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்.

மற்றொருவர் மேலும் கூறினார், நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒப்பந்தங்கள், குறிப்பாக ஹோட்டல் புதுப்பித்தல் திட்டங்கள் குறித்து உங்களுக்குச் சொல்லச் சொன்னார். நீங்கள் எல்லாவற்றையும் சுமூகமாகக் கையாளுவீர்கள் என்று அவர் கூறினார்.

மது அமைதியாக தலையசைத்து, புன்னகைக்க முயன்றார். “சரி, நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன்.”

ஊழியர்கள் வெளியேறும்போது, ​​அவள் அவரது நாற்காலியில் தனியாக அமர்ந்தாள், அவளுடைய விரல்கள் மேசையின் மீது துலக்கின - அவரது வாசனை திரவியத்தின் மெல்லிய வாசனை இன்னும் அங்கேயே இருந்தது. ஒரு கணம், அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள், அவன் எப்போதும் செய்வது போல, அவனது அமைதியான குரல் அவளை வழிநடத்துவதை கிட்டத்தட்ட கேட்க முடிந்தது.

அவள் மெதுவாக கிசுகிசுத்தாள், லண்டன்... நீ கிளம்புவதாக என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை.ஜான் நான் உனக்கு முக்கியமானவள் இல்லையா ?

ஜன்னலுக்கு வெளியே, நகர விளக்குகள் மாலை வானத்தில் மின்னின, ஆனால் மது அசைக்க முடியாத ஒரு வெறுமையை உணர்ந்தாள். அவள் அவனது இருப்பை மட்டும் இழக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தாள் - அவன் அவளை எப்படிப் பார்க்கிறான், மதிப்புமிக்கவன், பாதுகாப்பானவன் என்று உணர வைத்தான் என்பதை அவள் இழந்தாள்.

அன்று மாலை அவள் அலுவலகக் கதவை மூடியபோது, ​​ஒரு நொடி நின்று, கேபினைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். "ஜான், சீக்கிரம் திரும்பி வா," அவள் மூச்சின் கீழ் சொல்லிவிட்டு நடந்து சென்றாள்.

[sreejachandranhot]

ரெண்டு நாள் கழித்து மது கண்ணாடி முன் நின்று, நடுங்கும் கைகளில் ஒரு பொருளைப் பிடித்திருந்தாள். இரண்டு இளஞ்சிவப்பு நிறக் கோடுகள் அவளைத் தெளிவாகவும் மறுக்க முடியாததாகவும் திரும்பிப் பார்த்தன. ஒரு கணம், அவள் அப்படியே உறைந்து போனாள். அவள் தொண்டையில் மூச்சு சிக்கிக் கொண்டது.

அவள் படுக்கையின் விளிம்பில் அமர்ந்தாள், அவளுடைய இதயம் வேகமாக துடித்தது.
இப்படி இருக்கக்கூடாது ... ஜான்... என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள், அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது வருத்தத்தால் இல்லை , பயம் மற்றும் குழப்பத்தால். அவள் சிரிக்க வேண்டுமா அல்லது அழுவதா என்று கூட அவளுக்கு தெரியவில்லை.

சில நிமிடங்களில், அவள் தொலைபேசியை எடுத்து ஜான் அழைத்தாள்.

ஒருமுறை, இரண்டு முறை தொலைபேசி அழைப்பு ஒலித்தது... அதில் “நீ தொடர்பு கொள்ள முயற்சிக்கும் எண் கிடைக்கவில்லை.”

அவள் மீண்டும் முயற்சித்தாள். பின்னர் மீண்டும்.
எதுவும் இல்லை.

அவள் வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தாள் - கடைசியாகப் பார்க்கவில்லை, கடந்த சில நாட்களாக அவள் அனுப்பிய செய்திகளுக்கு எந்த பதிலும் இல்லை.
அவள் கைகள் நடுங்கின.

மது :ஜான், நீ எங்கே இருக்கிறாய்…? அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

திரைச்சீலைகள் வழியாக காலை சூரியன் வடிந்தது, ஆனால் உள்ளே குளிர்ச்சியைத் தவிர வேறு எதுவும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
மது தன் வயிற்றை அறியாமலேயே பிடித்துக் கொண்டாள், கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.

என்ன செய்வது, யாரிடம் சொல்வது, யாரை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

வாழ்க்கையில் முதல்முறையாக, அவள் உண்மையிலேயே தனிமையாக உணர்ந்தாள் - ஆனாலும் அவள் தனிமையாக இல்லை.

அவளுக்குள் ஒரு புதிய வாழ்க்கை ஏற்கனவே வளரத் தொடங்கியது, அவள் நேசித்த ஆனால் அடைய முடியாத ஆணுடன் அவளை என்றென்றும் பிணைத்தது. இதற்கு என்ன பதில் இது என்னை எங்க கொண்டுசெல்லும் என்று யோசிஸ்த்துக்கொண்டு இருந்தாள் ....


மது கிளம்பி ஹோட்டல் சென்றாள் ......வருத்தத்துடன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் ....

அப்பொழுது ஒருவள் அவள் நினைவுக்கு வந்தாங்க

பின்பு டிரைவர் கூப்புட்டு கிளம்பினாள்


மது கடைசியாக ஜானின் வீட்டிற்குச் செல்ல முடிவு செய்தாள். அவள் பயந்து போனாள், கதவு மணியை அடிக்க அவள் கைகள் நடுங்கின.

ஜானின் அம்மா கதவைத் திறந்தாள், ஆச்சரியமாக ஆனால் அன்புடன் சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : மது! என்ன ஆச்சரியம், உள்ளே வா,இப்போத தான் இங்க வரதுக்கு வழி தெரிஞ்சுதா ?

மது சோபாவில் அமைதியாக அமர்ந்தாள், கண்கள் ஈரமாக இருந்தன. அவள் தயங்கி, சரியான வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க முயன்றாள்.

மது :அத்தை... நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும்.

ஜானின் அம்மா மெதுவாக அவள் கையைப் பிடித்தாள்.

ரோசிஸி :என்ன கண்ணே?

மது கீழே பார்த்து), நான் கர்ப்பமாக இருக்கிறேன்... அது ஜானின் என்று கிசுகிசுத்தாள்.

ஒரு கணம், அமைதி நிலவியது. கடிகாரத்தின் டிக் சத்தம் அறையை நிரப்பியது. பின்னர், கோபத்திற்கு பதிலாக, ஜானின் அம்மா சிரித்தாள் - ஒரு சிறிய, உணர்ச்சிபூர்வமான புன்னகை.

ரோசிஸி :என் மகன் எப்போதும் உன்னைப் பற்றி மரியாதையுடன் பேசினான்,அவன் கண்களில் எனக்குப் புரிகிறது... நீ அவனுக்கு எவ்வளவு அர்த்தம் என்பதை.

மதுவின் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.

மது : ஆனால் அவர் இங்கே இல்லை... என்ன செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. எனக்கு பயமாக இருக்கு அத்தை

ஜானின் அம்மா அருகில் சென்று கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்தாள்.

ரோசிஸி : அழாதே மா . கடவுள் ஏற்கனவே உனக்காக ஏதாவது முடிவு செய்துவிட்டார். நீ எனக்கு சிரிக்க ஒரு காரணத்தைக் கொடுத்திருக்கிறாய். இந்தக் குழந்தை என் பேர குழந்தை

மது அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தாள். :நீ... கோபமாக இல்லையா?"

ரோசிஸி :நான் எப்படி இருக்க முடியும்? இது என்னோட வம்சம் அச்ச
அந்த திருமணத்தில் நீ போதுமான அளவு கஷ்டப்பட்டிருக்கிறாய். உன் கணவர் உன்னை ஒருபோதும் மதிப்பதில்லை. ஜான் நீ உன்னை உண்மையிலேயே நேசித்திருந்தால், நீ அவனுடன் ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும். அவரை விவாகரத்து செய் - என் மகன் திரும்பி வந்ததும், அவன் உன்னை கல்யாணம் செய்து கொள்வதை நான் உறுதி செய்வேன்."

மது உடைந்து போனாள், வயதான பெண்ணின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
அத்தை... நன்றி, ஆனா எப்படி ?? அவள் கிசுகிசுத்தாள்.

ஜானின் அம்மா சிரித்தாள், அவள் தலையை அன்பாகத் தடவினாள்.
நீ ஏற்கனவே என் மகளை போல இருக்கிறாய். எப்போ நீ என் மகனோட குழந்தை சுமக்கிற சொன்னியோ அப்போவே நீ உண்மையில் என் மருமகளாகிவிட்ட .


அவள் பேசும்போது மதுவின் குரல் நடுங்கியது, அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின.

மது : அத்தை... நான் எப்படி என் கணவரை விட்டுப் பிரிய முடியும்? அவர் இப்போது செயலிழந்துவிட்டார். இந்த உலகம் என்னை சபிக்கும். அவருக்கு நான் மிகவும் தேவைப்படும்போது நான் ஓடிபோய்ட்டேன் என்று சொல்வார்கள். எப்படிப்பட்ட பெண் அப்படிச் செய்வாள்?”

ரோஸி, அவள் அருகில் அமர்ந்து, மதுவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு தாய் பாசத்துடன் சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : மது, நான் சொல்வதைக் கேளுமா . உலகம் எப்போதும் ஏதாவது சொல்ல வேண்டும். நீ ஒரு துறவியைப் போல வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் இன்னும் தவறுகளைக் கண்டுபிடிப்பார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளுக்காக உன் வாழ்க்கையை வாழ முடியாது - நீ உன் உண்மைக்காக வாழ வேண்டும்.

மது தன் பார்வையைத் தாழ்த்தி,

மது :ஆனால் அவன் இப்போது உதவியற்றவன்… எனக்கு குற்ற உணர்வு இருக்கிறது என்று கிசுகிசுத்தாள்.

ரோஸி ஆழ்ந்த மூச்சை எடுத்து மெதுவாகப் பேசினாள், அவளுடைய தொனி ஞானத்தால் நிறைந்திருந்தது.

மது : ஒரு செடி இறந்துவிட்டால், நீங்கள் எவ்வளவு தண்ணீர் ஊற்றினாலும், அதில் மீண்டும் பூ பூக்காது. ஆனால் அதன் அருகே ஒரு புதிய விதை வளரும்போது, ​​அது மீண்டும் உயிரையும் நிழலையும் தருகிறது.

நீதான் அந்தப் புதிய வாழ்க்கை மா , . வேறொருவரின் தவறுகளுக்கு தண்டனை அல்ல, அன்புக்கு தகுதியானவள் .

மதுவின் கண்கள் மீண்டும் மலர்ந்தன.

மது : ஆனால் அத்தை... ஜான் இப்போது என்னை விரும்பவில்லை என்றால் என்ன செய்வது?

மதுவின் தலைமுடியை உலர்த்தியபடி ரோஸி சிரித்தாள்.

ரோசிஸி : என் மகன் கடுமையாக நடந்து கொள்ளலாம், ஆனால் அவன் இதயம் மென்மையானது. அவன் உன்னைப் பார்க்கும் விதத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன் - அக்கறையுடன், ஆசையுடன் அல்ல. வேறு யாராலும் முடியாதபோது நீ அவனுக்கு அமைதியைக் கொடுத்தாய். அந்த பந்தம் சிறியதல்ல, மது.

மது ரோஸியின் தோளில் தலை சாய்த்து, மௌனமாக கண்ணீர் வடித்தாள். ரோஸி ஒரு தாயைப் போல அவள் முதுகில் தட்டினாள்.

ரோசிஸி : உலகம் பேசட்டும் மா . ஒரு நாள் அவர்கள் நின்றுவிடுவார்கள். ஆனால் அவர்களின் சத்தத்தில் நீ உன்னை இழந்துவிடாதே. நீ ஏற்கனவே போதுமான அளவு கஷ்டப்பட்டாய்.

ரோஸி மெதுவாக தொடர்ந்தார்,

ரோசிஸி : கடவுள் ஒரு கதவை மூடும்போது, ​​இன்னொரு கதவைத் திறப்பார். ஒருவேளை இந்தக் குழந்தை - உங்கள் குழந்தை - உங்களுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தைக் காட்டும் அவரது வழியாக இருக்கலாம்.

மது மெதுவாக மேலே பார்த்தாள், அவளுடைய கண்கள் சிவந்திருந்தாலும் ஒரு மெல்லிய புன்னகை உருவானது.

மது : ஒருவேளை... ஒருவேளை நீங்கள் சொல்வது சரிதான், அத்தை.

ரோஸி தலையசைத்து, தன் கையை அன்புடன் அழுத்தினாள்.

ரோசிஸி : நீ என்ன முடிவு செய்தாலும் உன்கூட நான் இருக்கிறேன் என்று உணக்கு தெரியும்,மா . என்ன நடந்தாலும், நீங்கள் தனியாக இல்லை. உன்னிடம் நான் இருக்கிறேன்… ஜானின் அன்பும் உன்னிடம் இருக்கிறது, அவனுக்கு அது இன்னும் தெரியாவிட்டாலும் கூட.

[sreejachandranhot]

மருத்துவமனை தாழ்வாரங்கள் அமைதியாக இருந்தன, சானிடைசரின் மெல்லிய வாசனையாலும், செவிலியர்களின் காலணிகளின் மென்மையான மாற்றத்தாலும் நிரம்பியிருந்தன.
அல்ட்ராசவுண்ட் அறைக்கு வெளியே அவர்கள் காத்திருந்தபோது, ​​ஜான் மதுவின் முதுகில் ஒரு கையைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொண்டு, மதுவின் அருகில் நடந்தான்.


(ஜானும் மதுவும் காத்திருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். ஜான் அமைதியற்றவராகத் தெரிகிறார், அவரது காலைத் தட்டுகிறார். மது அவரது பதட்டமான முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறாள் .)

மது: ஏன் இவ்வளவு பதட்டமாக இருக்கிறீர்கள்? நான்தான் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்படுகிறேன்.

ஜான்: நான் பதட்டமாக இல்லை... எல்லாம் சரியாக இருக்கிறதா என்று உறுதி செய்து கொள்கிறேன்.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) ஓ அப்படியா? நீங்கள் ஒரு ரவுடி போலீஸ் என்சௌண்டேர் சந்திப்பை எதிர்கொள்ளப் போகிறீர்கள் போல் தெரிகிறது.

ஜான்: (சிரிக்கிறார்) இது மோசமானது. குறைந்தபட்சம் அப்போ என்ன நடக்கப் போகிறது என்று எனக்குத் தெரியும். இதோ... இங்க எனக்கு எதுவும் தெரியாது.

மது: (மெதுவாக சிரிக்கிறாள் ) டேய் ரவுடி... விரைவில் எலும்புகளை உடைப்பதற்குப் பதிலாக டயப்பர்களை மாற்றப் போகிறாய்.

ஜான்: (புருவத்தை உயர்த்தி) டயப்பர்களா? நானா? வாய்ப்பையே இல்லை.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) பாப்போம் டா . நள்ளிரவில் குழந்தை அழும்போது, ​​நீங்கள் பால் பாட்டிலுடன் ஓடுவீர்கள்.

ஜான்: (யோசிப்பது போல் நடித்து) ம்ம்... சரி. ஆனால் நீங்கள் வீட்டில் என் பொண்டாட்டி இருந்தா என்று உறுதியளித்தால் மட்டுமே.

மது: (சிரிக்கிறாள் ) ஒப்பந்தம்.

(நர்ஸ் மதுவை உள்ளே அழைக்கிறார். ஸ்கேன் செய்யும் போது ஜான் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு பக்கவாட்டில் இருக்கிறார். மருத்துவர் சிரித்துக்கொண்டே திரையைத் திருப்புகிறார் - ஒரு சிறிய இதயத் துடிப்பு. இருவரும் அமைதியாகிறார்கள்.)

மது: (கிசுகிசுக்கிறாள் ) ஜான்... அது நம்ம குழந்தை...

ஜான்: (மெதுவாக, ஆச்சரியத்தால் நிறைந்த கண்கள்) ஆமா... நம்ம குழந்தை.

(அவர்கள் வெளியே வந்ததும், மது விளையாட்டுத்தனமாகச் சிரிக்கிறாள் .)

மது: சரி, டேய் டயப்பர் ... பயிற்சிக்குத் தயாரா?

ஜான்: (சிரித்துக்கொண்டே) உங்க ரெண்டு பேரையும் சிரிக்க வச்சுக்கணும்னா நான் பத்து பேரை மாத்துவேன்.

மது: (சிரித்துக்கொண்டே) நீங்க சீக்கிரமா கத்துக்கறீங்க.

[sreejachandranhot]

(மதுவும் ஜானும் மருத்துவமனை வாசலில் இருந்து வெளியே வருகிறார்கள். மாலை சூரியன் கட்டிடத்தின் ஓரத்தில் பிரகாசிக்கிறது. அவள் தன் கோப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு, செய்திகளைச் செயல்படுத்த முயற்சிக்கிறாள். ஜான் அமைதியாக அவள் அருகில் நடந்து செல்கிறாள், கைகளை பைகளில் வைத்திருக்கிறார்.)

மது: (லேசாகச் சிரித்தபடி) மிஸ்டர் ரவுடி... டாக்டர் உங்களுக்கு முழு வழிமுறைகளையும் வழங்கினார், ஆ?

ஜான்: (சிரிக்கிறார்) ம்ம்... பெரிய வாசிப்பு. சரியான நேரத்தில் சாப்பிடுங்கள், மன அழுத்தம் இல்லை, அழுகை இல்லை, சரியான ஓய்வு. மேலும் ஒரு விஷயம் - கணவர் மனநிலை மாற்றங்களைக் கையாள வேண்டும்.

மது: (கிண்டல்) நீங்கள் அதைச் சமாளிக்க முடியும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறீர்களா?

ஜான்: நான் கும்பல் சண்டைகள், போலீஸ் சோதனைகள் மற்றும் தோட்டாக்களைக் கையாண்டிருக்கிறேன், மது. மனநிலை மாற்றங்களைக் கொண்ட ஒரு பெண் அதுவும் என் மதுவாக இருந்தாள் - நான் சமாளித்துக்கொள்வேன்.

(அவள் சிரித்துக்கொண்டே அவன் கையில் லேசாகத் தட்டினாள். பிறகு அவள் புன்னகை மெதுவாக மங்குகிறது. அவள் கீழே பார்க்கிறாள், அவளுடைய குரல் மென்மையானது.)

மது: நீங்களும் டயப்பர்களை மாற்ற வேண்டும், உங்களுக்குத் தெரியும்.

ஜான்: (நகைச்சுவை அதிர்ச்சி) ஏற்கனவே கடமைகளை ஒதுக்கிக்கொண்டிருக்கிறீர்களா? குழந்தை இன்னும் பிறக்கவில்லை டி !

மது: (லேசாகச் சிரித்தபடி) சீக்கிரமே பயிற்சியைத் தொடங்கு மிஸ்டர் ரவுடி.

(இருவரும் சிரிக்கிறார்கள், ஆனால் விரைவில் அவர்களுக்கு இடையே அமைதி நிலவுகிறது. அவள் கண்களைத் திருப்பிக் கொண்டாள், அவளுடைய தொனி தீவிரமாகிறது.)

மது: ஜான்... நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன், ஆனால் எனக்கு பயமா இருக்கு . ராம்... அவன் இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறான். மக்கள் பேசுவார்கள். அவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?

(ஜான் மெதுவாக மூச்சை இழுத்து, பின்னர் அமைதியான நேர்மையுடன் அவளைப் பார்க்கிறான்.)

ஜான்: எனக்குத் தெரியும், மது. அதனால்தான்... நான் உன்னை வற்புறுத்த மாட்டேன். நான் அவனை விவாகரத்து செய்யச் சொன்னால், உன் வலியை நான் பயன்படுத்திக் கொள்வது போல் தோன்றும். சரி, நீயே முடிவு செய்.

மது: (அவனைப் பார்த்து) முடிவு செய்?

ஜான்: ஆமாம். நீ அவனைத் தேர்ந்தெடுத்தால், நான் அதை மதிக்கிறேன். நீ அவனுடன் வாழலாம்... ஆனால் நான் நம் குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்வேன்.

(மதுவின் கண்கள் விரிகின்றன, கண்ணீர் பெருகுகிறது.)

ஜான்: ஆனால் நீ என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தால்... நம் கனவின்படி - நாம் மீண்டும் ஒன்றாக வாழ்வோம். அந்த ஒரு மாதம் நாமே இருந்தோம்ல அது போல - இந்த முறை மட்டும், நாங்கள் மூவர் மட்டுமல்ல... கூடுதலாக ஒருவரும் கூட. நம்ம குழந்தையுடன் .

(மதுவின் உதடுகள் நடுங்குகின்றன; அவள் அவனை முறைத்துப் பார்க்கிறாள், அசைந்து பேசாமல் இருக்கிறாள். மெதுவாக, அவள் அவன் தோளில் தலையை சாய்த்துக் கொள்கிறாள். ஜான் அவளை மெதுவாகச் சுற்றிக் கொள்கிறாள்.)

மது: (ஒரு கிசுகிசுப்பில்) விதி என்ன தீர்மானிக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை… ஆனால் அந்த மாதம் என் உண்மையான வாழ்க்கையாக உணர்ந்தேன், ஜான்.

ஜான்: (மெதுவாக) பிறகு அதை மீண்டும் இழக்க வேண்டாம். என்ன நடந்தாலும், நான் அங்கே இருப்பேன் - உங்கள் இருவருக்கும்.

(அவர்கள் காரை நோக்கி அமைதியாக நடக்கிறார்கள், மாலை காற்று அமைதியான வாக்குறுதியைக் கொண்டு வரும்போது மருத்துவமனை அவர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து போகிறது.)




மதுவின் வீடு – இரவு நேரம்

(மது அமைதியாக வீடு திரும்புகிறாள் . விளக்குகள் மங்கலாக உள்ளன. ராம் அவன் அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான், பாதி திறந்த மருந்து துண்டுக்கு அருகில் அவனது பலவீனமான கை ஓய்வெடுக்கிறது. அவள் வாசலில் நின்று அவனை அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.)

மது (நினைக்கிறாள் ):
ஒரு முறை அவன் என்னை காயப்படுத்தி, என்னை உடைத்துவிட்டான்... அவனை நான் வெறுக்கிறேன் இன்னும் என்னால் அவனை முழுமையாக ஒதுக்க முடியாது.

(அவள் மெதுவாக உள்ளே சென்று, தன் கைப்பையை கீழே வைத்து, அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தொட்டாள். அவள் கன்னத்தில் ஒரு கண்ணீர் வழிகிறது.)

மது (சிந்திக்கிறாள் ):
நான் ராமைத் தேர்ந்தெடுத்தால் ஜான் குழந்தையை எடுத்துக்கொள்வேன் என்று சொன்னான்... ஆனால் என் குழந்தை அவன் அம்மா இல்லாமல் எப்படி வளரும் ?

நான் இல்லாமல் என் குழந்தை உயிர்வாழுமா?
என் குழந்தைக்கும் ஒரு தந்தை தேவை... அன்பு மட்டுமல்ல, ஒரு குடும்பம்.

(அவள் ஜன்னல் அருகே அமர்ந்திருக்கிறாள், நிலவொளி அவள் முகத்தில் விழுகிறது. அவள் விரல்கள் அவள் வயிற்றை மெதுவாகத் தடவுகின்றன.)

மது (முணுமுணுக்கிறாள்):
நான் யாரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? ராம்... அல்லது ஜான்?
ஒன்று என்னை உடைத்தது... இன்னொருவர் என்னை அரவனிக்குது .
ஒருவர் என்னை அசிங்க படுத்தினான் ..., மற்றொன்று எனக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கான் .

(அவள் தன் முழங்கால்களை அணைத்துக்கொண்டு அமைதியாக அழுகிறாள். ஜானின் குரல் அவளுக்கு நினைவிருக்கிறது — “நம் கனவுப்படி, நாம் மீண்டும் நம் குழந்தையுடன் வாழ்வோம்.” அவள் உதடுகள் ஒரு மெல்லிய புன்னகையில் நடுங்கி, பின்னர் மீண்டும் குழப்பத்தில் மறைந்துவிடும்.)

மது (மென்மையாக தனக்குள்):
ஜான் நான் இல்லாமல் என் குழந்தையை அழைத்துச் செல்வானா? இல்லை... என் குழந்தை தன் அம்மா இல்லாமல் வாழாது.
ஆனால் நான் அவனுடன் சென்றால் இந்த உலகத்தை எப்படி எதிர்கொள்வேன்?

(அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அவள் வயிற்றில் கிசுகிசுக்கிறாள்.)

மது:
குட்டி ... உன் அம்மா என்ன செய்ய வேண்டும்?
நான் உன் அப்பாவின் இதயத்தை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா... அல்லது உன் அம்மாவின் அமைதியை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமா?

[sreejachandranhot]

காலை வீடு ரொம்ப அமைதி. சந்திரா கிச்சன்-ல இருந்து ராம்-உக்கு ப்ரேக்ஃபாஸ்ட்-உம் மருந்தும் ரெடி பண்ணிடு ஹெல்ப் பண்ணுற. மது ஜன்னாள் பக்கத்துல நிக்கிற — வெளிய பாத்துட்டு, யோசினால தொலைந்து போயிருக.

சூரியன் ஓட லைட் அவ முகத்தில விழுந்துது... ஆனா அவ மனசு இன்னும் நெட்டு இரவின் ஜான் ஓட குரல்-ல தான் இருக்கு.

ஜான் (வாய்ஸ் ஓவர்):
"நீ ராம்-ஒரு தேர்ந்துஎடுத்தா , நான் பேபி-எடுத்துக்கறேன். நீ நான் வேண்டும் , நாம ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து வாழலாம் - இன்னும் ஒரு இதயத்துடிப்பு கூட நம்ம கூட இருக்கும்."

மது டீப்-அ மூச்சு விதுரா. அவளோட காய் வயிற்றில் போக, சிறு சிறு சிரிப்பு.

மது (மனசுலா):
குட்டி ... உனக்கு ரெண்டு பேரையும் கிடைக்குமா? இல்ல ஒருதான் மாட்டுமா?"

அப்போ கதவு மணி. சந்திரா போயி திறக்குற. டெலிவரி பாய் oru box குடுக்குறா.

சந்திரா:
“மேடம், இது ஜான் சார் இருந்து வந்துருக்கு.”

மது கொஞ்சம் அதிர்ச்சி-ஆகுரா. பெட்டி-ஒரு திரந்து பாத்தா - ஆதுல் பழங்கள், உலர் கொட்டைகள், ஒரு குடுவை பால், மாத்ரம் ஒரு குறிப்பு.

அவல் குறிப்பு-ஐ திரந்து படிக்குற.

அதை கவனிக்கவும் எழுதி இருக்க :

சாப்பாடு நல்லா சாப்டு, மது. உன்னைப் பாத்துக்கோ. இப்போ நான் தூரம் இருந்தா கூட, உனக்காக நம்ம குழந்தை யோசிக்குறேன். நீ உன் மனசு என்ன சொல்லுதோ அதா முடிவு பண்ணு.

மது சிரிச்சு ஒரு கண்ணீர் விழா விடுற.

மது (மெல்லமா):
நீயும் கேர் பண்றா, ஜான்...ஆனா இந்த கேர் தான் எனக்கு உன்ன விட கஷ்டமா இருக்கு.

சந்திரா அவ முகத்தை பாத்து கேக்குறா.

சந்திரா:
"மேடம், எல்லாம் சரியா?"

மது: "ம்ம்... சரி தான், சந்திரா.

அவள் குறிப்பு-ஐ சிரமாக மோதி, இதயத்துக்கு பக்கத்துல வைக்குற. அவளோட முகத்துல ஒரு சிறு சிரிப்பு - ஜான் ஓடா நினைவு மாதிரி.





சூரியன் மறைகிறது, வானத்தை மென்மையான ஆரஞ்சு மற்றும் தங்க நிறத்தில் வரைகிறது. பாதை அமைதியாக இருக்கிறது, தூரத்தில் கோயில் மணிகளின் மெல்லிய சத்தத்துடன்.

ஜான் மதுவின் வாசலில் இருந்து சிறிது தொலைவில் தனது கருப்பு காரில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரது கண்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறவில்லை - அவரது மது இப்போது வசிக்கும் வீடு.

அவரது ஜன்னல் அருகே ஒரு மென்மையான சிகரெட் புகை சுருண்டு வருகிறது. அவர் உண்மையில் புகைபிடிக்கவில்லை - அதைப் பிடித்துக் கொண்டு, சிந்தனையில் மூழ்கிவிட்டார்.

ஜான் (சிந்திக்கிறார்):
“அவள் அங்கே இருக்கிறாள்… ஒருவேளை என் குறிப்பைப் படித்துக்கொண்டிருக்கலாம்… ஒருவேளை அதைப் பார்த்து சிரித்திருக்கலாம். அல்லது… அழலாம்.”

அவர் தனது தலைமுடியில் கையை ஓடுகிறான் , அவரது மார்பில் கனமான வலி.
நான் உள்ளே சென்றால், அவள் மீண்டும் உடைந்துவிடுவாள். நான் விலகி இருந்தால், நான் உடைந்துவிடுவேன். இப்போ ரெண்டு பேரும் எனக்கு வேணும்

அவர் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஒரு திரை நகர்கிறது.

மது ஜன்னல் அருகே அடியெடுத்து வைக்கிறாள் . அவள் கண்கள் அவரது கண்களைச் சந்திக்கின்றன - ஒரு நொடி.

எல்லாம் உறைகிறது.

அவளுடைய இதயத் துடிப்பு நின்றுவிடுகிறது; அவரது மார்பு இறுக்கமடைகிறது.

அது அவன்தான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். வண்ணக் கண்ணாடி வழியாகவும் அவன் முகத்தை அவளால் பார்க்க முடிகிறது.

அவள் உதடுகள் நடுங்குகின்றன, கண்ணீர் அவள் பார்வையை மங்கச் செய்கிறது.

மது (சிந்திக்கிறாள்):
“ஜான்... நீ ஏன் வந்தாய்? என்னை அழைத்துச் செல்லவா? மீண்டும் என்னை விட்டுச் செல்லவா?”

காரை ஸ்டார்ட் செய்வது போல் நடித்து, அவன் வேகமாக விலகிப் பார்க்கிறான், ஆனால் அவன் கண்கள் அவனைக் காட்டிக் கொடுக்கின்றன - உதவியற்ற அன்பு நிறைந்தது.

மது குழப்பத்துடன், கிழிந்த நிலையில் அவள் மார்பில் கையை அழுத்துகிறாள்.

மது (முணுமுணுக்கிறான்):
“ஜான், உனக்கு என்ன வேண்டும்... அல்லது எனக்கு உன்னிடமிருந்து என்ன வேண்டும்? குழந்தை மட்டும் போதுமா உனக்கு இல்ல நானும் வேணும்மா ?

கார் மெதுவாக விலகிச் செல்கிறது.

அவள் டெயில் லைட்டுகள் மறைந்து போவதைப் பார்க்கிறாள், அவள் இதயம் வலிக்கிறது, அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடலாமா அல்லது அவனை என்றென்றும் விட்டுவிடலாமா என்று தெரியவில்லை.






மது பால்கனியில் அமர்ந்து, கையில் ஒரு கிளாஸ் பால் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். காலை மங்கலாக இருக்கிறது, சூரியன் பிரகாசமாக இருந்தாலும். அவளுடைய தொலைபேசி ஒலிக்கிறது.

ஜானிடமிருந்து வந்த செய்தி.

ஜான்: நீ காலை உணவை சாப்பிட்டாயா? எதையும் தவறவிடாதே. குழந்தைக்கு வலிமை தேவை.

மது நீண்ட நேரம் திரையில் நட்சத்திரமாக, கண்கள் ஈரமாக உள்ளன.

அவள் மெதுவாக டிப்பே செய்கிறாள்.

மது: நீ ஏன் இப்படி செய்கிறாய், ஜான்? நீ விலகி இருப்பேன்னு சொன்னே... அப்புறம் ஏன் இந்த கவலை எல்லாம்?

அவளுடைய தொலைபேசி உடனடியாக ஒலிக்கிறது - ஜான் அழைக்கிறார்.

அவள் தயங்குகிறாள், பின்னர் மெதுவாக பதிலளிக்கிறாள்.

மது: ஜான்...

ஜான் (அமைதியாக):நாம் இருவரும் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, மது. இது என் குழந்தை... நான் எப்படி வெளியேற முடியும்?

அவள் அமைதியாக இருக்கிறாள், அவளுடைய இதயம் துடிக்கிறது.

ஜான் (தொடர்ந்து): நீ கோபமாக இருக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும், நீ பயப்படுகிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் உனக்குள் இருக்கும் அந்தச் சிறிய குழந்தையைப் பற்றி நான் நினைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும்... என்னால் விலகி இருக்க முடியாது. நான் உன் அருகில் இல்லாமல் இருக்கலாம்... ஆனால் நான் இன்னும் உங்கள் இருவரையும் பாதுகாப்பேன்.

மதுவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி வழிகின்றன.
மது (மெதுவாக): நீ இன்னும் என்னைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறாய், இல்லையா?

ஒரு இடைவெளி இருக்கிறது. அவன் குரல் லேசாக உடைகிறது.
ஜான்: நான் என் குழந்தையின் அம்மாவைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறேன்... நான் செய்ய வேண்டியதை விட அதிகம். ஆனால் அதை இனி காதல் என்று சொல்ல முடியாது, மது. அது ஆழமான ஒன்று... எனக்குப் புரியாத ஒன்று.

மது பதிலளிக்கவில்லை. அவள் மௌனம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது.

ஜான் (மெதுவாக):கவனமாக இரு, சரியா? அதிகம் யோசிக்காதே. உன் வைட்டமின்களுடன் நான் யாரையாவது அனுப்புவேன்.

அழைப்பு முடிகிறது.

மது அவள் மார்பில் தொலைபேசியைப் பிடித்துக் கொண்டே இருக்கிறாள், கண்ணீர் அமைதியாக உருளும் - ஏனென்றால் அவனுடைய கவனிப்பு அன்பைப் போல உணர்கிறது, ஆனால் அவனுடைய தூரம் தண்டனையைப் போல உணர்கிறது.



மதியம் – மதுவின் வீடு

கதவு மணி அடிக்கிறது.
மது ஆச்சரியத்துடன் அதைத் திறக்கிறாள் .

ஜானின் அம்மா, வெளிர் நிற புடவையில், அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக நிற்கிறாள்.

மது (மெதுவாக): அத்தை...நீங்களா ?

ரோசிஸி (மெதுவாக): ஆமாம், பயப்படாதே. நான் உன்கூட கொஞ்சம் பேச வந்தேன்,

மது அவளை உள்ளே அழைக்கிறாள். சந்திரா தண்ணீர் கொண்டு வந்து அமைதியாக வெளியேறுகிறாள். காற்று கனமாக இருக்கிறது — இரண்டு பெண்கள் நேருக்கு நேர் அமர்ந்திருக்கிறார்கள், அவர்களின் கண்கள் ஒரு ஆணுக்கு ஒரே கவலையைக் கொண்டுள்ளன.

ரோசிஸி (இடைவேளைக்குப் பிறகு):ஜான் வீட்டில் சோகமா இருக்கிறான் . உன் மீது அல்ல... ஆனால் அவன் பற்றி உன்னை நினைத்து உங்க குழந்தை நினைத்து பற்றியே கோபமாக இருக்கிறான் . அவன் சாப்பிடுவதில்லை, தூங்குவதில்லை. திரும்பப் பெற முடியாத ஒன்றை இழந்தது போல் சுற்றித் திரிகிறான் .

மது தலையைக் குனிந்து கொள்கிறாள். அவள் கை தன் வயிற்றில் அறியாமலேயே உள்ளது.

ரோசிஸி (மெதுவாக):எனக்கு எல்லாம் தெரியும், மது. உன் கடந்த காலத்தைக் கேள்வி கேட்க நான் இங்கே இல்லை. ஆனால் இந்தக் குழந்தை... (அவள் மதுவின் வயிற்றை அன்புடன் பார்க்கிறாள்) …இந்த குழந்தைக்கு வாழ்க்கைக்கு ஒரு அம்மாவும் அப்பாவும் தேவை.

மதுவின் கண்கள் உடனடியாக நிறைகின்றன.

மது: அத்தை… நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என் கணவர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறார்… மற்றும் ஜான்…

ரோசிஸி (மெதுவாக குறுக்கிட்டு):சில நேரங்களில், வாழ்க்கை உங்களுக்கு இரண்டு பாதைகளைத் தருகிறது - உலகத்தை சரியாகப் பார்க்கும் ஒன்று, உங்கள் இதயத்திற்கு சரியாக உணரும் ஒன்று.

நீங்கள் ஒரு மனைவியாக அல்ல, இப்போது ஒரு தாயாக முடிவு செய்ய வேண்டும்.

அவள் மதுவின் கைகளை அன்பாகப் பிடித்துக் கொள்கிறாள்.

ரோசிஸி (லேசாகச் சிரித்தபடி):உனக்குத் தெரியும், ஜான் கரடு மொரடு ஆளு தான் … ஆனால் அவன் இதயம் முழுவதும் அன்பு. இதை அவனை மட்டும் எதிர்த்துப் போராட விடாதே. அந்தக் குழந்தையை அப்பா வேணும் அப்பா பாசம் இல்லாம நான் மட்டும் ஒரு குழந்தை இந்த சமூகத்துல வளர்த்து பட்ட கஷ்டம் போதுமடி மா .

மது மெதுவாக தலையசைக்கிறாள், கண்ணீர் அமைதியாக வழிகிறது.

மது :அத்தை... எனக்கு பயமா இருக்கு.


ரோசிஸி : எல்லா அம்மாவும் அப்படித்தான். ஆனா நீ உனக்காக வாழறதை நிறுத்தும்போதுதான் தைரியம் வருது.

அவள் மதுவின் கன்னத்தை மெதுவாகத் தட்டி, நின்று, புன்னகைக்கிறாள்.
ரோசிஸி : நான் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் காத்திருப்பேன். சீக்கரம் முடிவு எடு

(அவள் நடந்து செல்கிறாள். மது வாசலில் நின்று அவள் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் - அவளுடைய மனம் அன்பு, பயம் மற்றும் விருப்பத்தின் பாரத்தால் நிறைந்திருக்கிறது.)